Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'βιντεοθεραπεία'

22 χρόνια αναμονής

  [2 Σχόλια]

1480279866916

Το ανέκδοτο στο Σάο Πάουλο ρωτούσε «τι δεν έχει δει ένα παιδί που γεννήθηκε μετά το 1994». Η απάντηση ήταν την Παλμέιρας πρωταθλήτρια. Την τελευταία φορά που είχε συμβεί κάτι τέτοιο, οι πράσινοι είχαν αριστερό μπακ τον Ρομπέρτο Κάρλος, στα χαφ τον Σέζαρ Σαμπάιο και τον Μαζίνιο και πιο μπροστά τον Ριβάλντο με τον Εντμούντο. Ο Ζε Ρομπέρτο ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πρόλαβε αυτή την ομάδα, ποδοσφαιριστής που ξεκινούσε τότε μια καριέρα στην Πορτουγκέζα. Είναι σίγουρο ότι δεν θα φανταζόταν τότε στα 20 του, ότι το 2016 θα σήκωνε ο ίδιος το πρωτάθλημα, κάνοντας τάκλιν αυτοθυσίας. Με 27 συμμετοχές (τις 25 βασικός), ο Ζε Ρομπέρτο στα 42 του γιόρτασε το έκτο πρωτάθλημά του, αλλά το πρώτο στη Βραζιλία μετά από αυτά σε Γερμανία και Ισπανία.

1994Η πρωταθλήτρια Βραζιλίας Παλμέιρας του 1994

Μαζί του γιόρτασαν και όλοι οι φίλοι της Παλμέιρας. 22 χρόνια μετά, με ρεκόρ εισιτηρίων. 40.986 άνθρωποι βρέθηκαν στο Αλιάνζ Πάρκε, σπάζοντας το ρεκόρ που κρατούσε από το 1976 για το Παουλίστα. Μέσα στα 22 χρόνια ανομβρίας για μια από τις επιτυχημένες ομάδες της χώρας συνολικά, οι πράσινοι είδαν ένα Λιμπερταδόρες το μακρινό 1999, 2 κύπελλα Βραζιλίας και κάποια λίγα Παουλίστα. Και είδαν και δυο πρωταθλήματα… Β’ εθνικής, αφού έζησαν το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού το 2002 και το 2012. Γι’ αυτό και φώναζαν «η ώρα έφτασε» για μεγάλο διάστημα του αγώνα με την Τσαπεκοένσε. Αν ήταν Έλληνες, θα φώναζαν και «δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω». Η αστυνομία είχε φτιάξει μια ολόκληρη ζώνη έξω από το γήπεδο για να μπει κανείς χωρίς εισιτήριο. Πολλοί προσπάθησαν, επεισόδια έγιναν. Το πάθος ήταν τέτοιο που γέμιζαν πριν τους εκτός έδρας αγώνες μέχρι και το αεροδρόμιο.

CyTB_95WgAADzFSΣτα 42 μας εμείς σκεφτόμαστε πόσα χρόνια έχουμε για τη σύνταξη.
Ο Ζε Ρομπέρτο έβαλε σιδεράκια και κατέκτησε πρωτάθλημα.

Το πρωτάθλημα δεν ήρθε γκρανκινιολικά-χιτσκοκικά. Ήταν σχεδόν σίγουρο και απλά περίμεναν και την μαθηματική επιβεβαίωση. Η Παλμέιρας ήταν από την 9η αγωνιστική μόνη πρώτη στη βαθμολογία, σταθερά. Τα πράγματα όμως κάπου μπερδεύτηκαν όταν την 25η η Φλαμένγκο έφτασε στον 1 βαθμό, πριν το μεταξύ τους αγώνα. Σε ένα αρκετό αμφίρροπο ματς, η Φλαμένγκο προηγήθηκε στο 62′ παγώνοντας τους οπαδούς της Παλμέιρας που άρχισαν να βλέπουν εικόνες από το παρελθόν μπροστά από τα μάτια τους να περνούν και το 22 να γίνεται 23. Το άγχος μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα και η λύτρωση ήρθε στο 82′ με το γκολ του Γκαμπριέλ Ζέσους, ενός από τα πρόσωπα της φετινής Παλμέιρας. Λίγους μήνες πριν φύγει για τη Σίτι, ο 19χρονος πρώτος σκόρερ των πράσινων έδωσε τη χρυσή ισοπαλία και η 1η θέση δεν άλλαξε χέρια.

Από εκεί και πέρα η Παλμέιρας κατάφερε και κρατήθηκε στην κορυφή και απλά περίμενε την επιβεβαίωση. Ο κόσμος της ζούσε γι’ αυτή και τελικά  ήρθε χθες με το γκολ του Φαμπιάνο στο 25′ να γράφει το τελικό 1-0:

Τα πανηγύρια ήταν έξαλλα. Ο Ζε Ρομπέρτο δήλωνε ότι θα συζητήσει με την οικογένειά του αν θα συνεχίσει (το κίνητρο του Λιμπερταδόρες είναι μεγάλο φαίνεται), ο Ζέσους με δάκρυα στα μάτια άφηνε τη Βραζιλία για να πάει στην αγκαλιά του Γκουαρδιόλα και να ψάξει να βρει θέση εκεί, ο «δικός μας» Εντού Ντρασένα γιόρταζε στα 35 του ένα ακόμα πρωτάθλημα και ο προπονητής Κούκα ως ο άνθρωπος που έσπασε την γκίνια επέκτεινε το συμβόλαιό του που έληγε το Δεκέμβριο. Κι ο κόσμος ξεχύθηκε στην Αβενίδα Παουλίστα, οι παίκτες πάνω σε λεωφορείο χόρευαν ημίγυμνοι για το 9ο πρωτάθλημα του συλλόγου και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά.

1480295235549

Ο χοντρός που τα κατάφερε

  [2 Σχόλια]

Lucas-Pratto-conto-estreno-Seleccion_OLEIMA20160902_0145_28

Κέμπες, Κανίγια, Μπατιστούτα, Μπάλμπο, Κρέσπο, Ιγκουαΐν, Αγκουέρο. Μερικά από τα ονόματα που έχουν αναλάβει το ρόλο του επιθετικού στην εθνική Αργεντινής από το παρελθόν μέχρι και σήμερα. Παίκτες με ποιότητα, ονόματα που πουλάν φανέλες, που τα παίρνεις στις ομάδες σου στο Μάνατζερ, παίκτες που έγραψαν ιστορία στους συλλόγους τους. Κι απόψε κοιτάς τις εντεκάδες στο υπερ-κρίσιμο Αργεντινή-Κολομβία και βλέπεις ένα όνομα που ίσως να σου είναι άγνωστο. Λούκας Πράτο. Αν δεν παρακολουθείς συχνά ποδόσφαιρο Ν. Αμερικής μπορεί να φανταστείς ότι είναι ένα νέο υπερ-ταλέντο, κάτι σαν τον Ντιμπάλα που σου διέφυγε.

Κι όμως, ο Λούκας Πράτο είναι 28 χρονών και δεν θυμίζει σε τίποτα τους παραπάνω ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Το σουλούπι του βγαλμένο από μέρες μπασκετικών πίβοτ δεινοσαύρων στιλ Λάζαρου Παπαδόπουλου. Ένα αργό φορ, βαρύ, μοιάζει επιθετικός βγαλμένος από χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ. Πολύ δύσκολα να σε εντυπωσιάσει με την πρώτη ματιά. Οι περισσότεροι θα πουν ότι είναι κατάντια να παίζει η Αργεντινή με ένα τέτοιο φορ, ίσως και να έχουν δίκιο. Από την άλλη, είναι μια ποδοσφαιρική ιστορία μόχθου.

pratto
«Δεν είχα λεφτά για παπούτσια, η μάνα μου τα έφτιαξε σε έναν τσαγκάρη της γειτονιάς πολύ φτηνά. 25 πέσος τα μαύρα ή 30 αν ήθελες και χρώμα. Τα έκανα άσπρα σαν την Καμπεσέρες και μου έφτιαξε και ένα σήμα της Nike»

Από μικρός έβλεπε μπάλα. Ο πατέρας του τον πήγαινε να δει το είδωλό του, τον αδερφό του που έπαιζε τέρμα στην τοπική ομάδα. Τερματοφύλακας θα έπαιζε κι ο ίδιος, του άρεσε και του είχαν πει άλλωστε ότι αυτό του ταιριάζει. Ήταν χοντρός, γι’ αυτό η θέση του ήταν εξ ορισμού εκεί. Υπέμενε το μπούλινγκ των πιτσιρικάδων που τον φώναζαν «χοντρομπαλά» και «καμπούρη» και ξεκίνησε στο τέρμα. Είδε όμως ότι δεν του άρεσε, δοκίμασε στο κέντρο, έπαιζε καλά και τελικά κατέληξε στην επίθεση που σκόραρε. Οι γονείς του χώρισαν, η μητέρα του καθάριζε τα σπίτια των γειτόνων για να ταΐζει τα παιδιά της. Πολύ συχνά τα χρήματα δεν έφταναν, το δείπνο τους το αποτελούσε ένα μπρίκι από το ρόφημα της Ν. Αμερικής, το μάτε κι αν ήταν τυχεροί το συνόδευαν με ψωμί. Ο Πράτο χτυπούσε πόρτες γειτόνων για να φάει, όταν μεγάλωσε λίγο μοίραζε διαφημιστκά στο δρόμο, αργότερα έκανε και τον πορτιέρη σε πάρτι. Ήταν ψηλός για την ηλικία του (εκτός από… εύσωμος). Ο «χοντρός» όμως λάτρευε την μπάλα και έπαιζε σε μια μικρή ομάδα έξω από την Λα Πλάτα, ήταν η διέξοδός του. Το πρωί πήγαινε με το ποδήλατο στο σχολείο και το μεσημέρι περπατούσε μια ώρα για να πάει στην προπόνηση και άλλη μία για να γυρίσει.  Μέχρι που τον πήρε η Μπόκα μετά από εισήγηση του Μαρτίν Παλέρμο που είχε μάθει γι’ αυτόν.

Η πορεία του Πράτο φαινόταν να είναι ανοδική, καθώς στα 15 του σκόραρε ακατάπαυστα στις μικρές ομάδες της Μπόκα και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Όταν όμως έφτασε η ώρα να μπει στην πρώτη ομάδα δεν τα κατάφερε. Δεν έπεισε κανέναν, στις ελάχιστες φορές που πήρε ευκαιρία δεν έλαμψε και σε ένα εργασιακό περιβάλλον τόσο ανταγωνιστικό όπως αυτό του Μπομπονέρα δεν έχεις πολλές στιγμές διαθέσιμες. Γκαΐτάν, Μόουτσε, Βιάτρι, Παλέρμο, δύσκολα να σταθεί. Στάλθηκε πακέτο στην Τίγκρε που κι εκεί όμως δεν ικανοποίησε και κυρίως δεν σκόραρε. Ο επόμενος δανεισμός του ήταν στην Λιν της Νορβηγίας, χωρίς να λάμψει ούτε εκεί. Το αγροτικό του τελείωσε, γύρισε στο Μπομπονέρα που και πάλι δεν είχε ευκαιρίες και άρχισαν ξανά οι δανεισμοί. Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης στη Β’ εθνική με την Ουνιόν Σάντα Φε και στη συνέχεια δανεισμός στην Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα της Χιλής. Παρά την γκρίνια για το βάρος του, ο Πράτο άρχισε να σκοράρει βοηθώντας την ομάδα του Πίτσι τόσο στο πρωτάθλημα, όσο και στο Λιμπερταδόρες, σκοράροντας δις στο Πόρτο Αλέγκρε επί της Γκρέμιο και δίνοντας την πρόκριση για τους 8. Βγήκε καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής στο πρωτάθλημα της Χιλής το 2011.

Η Τζένοα έδωσε πάνω από 2 εκατομμύρια για να τον πάρει, η Μπόκα δεν αρνήθηκε, αλλά το 2ο πέρασμα του Πράτο στην Ευρώπη ήταν εξίσου μέτριο. Ο πρόεδρος της Τζένοα και ο κόουτς Μαλεζάνι τον είδαν σαν το νέο Μιλίτο, τον έβαλαν παρτενέρ του Παλάσιο, αλλά το πείραμα απέτυχε. Η Βέλεζ τον πήρε πίσω στην Αργεντινή δανεικό αρχικά και μετά τον αγόρασε και ο Πράτο κατέκτησε μαζί της ένα πρωτάθλημα και δυο ακόμα κύπελλα. Σκόραρε πολλά και κρίσιμα γκολ, βγήκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα το 2013, ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της Βέλεζ το 2013 και 2014 και αγαπήθηκε από τον κόσμο της ομάδας. Το καλό συμβόλαιο ήρθε από τη Βραζιλία και ο Πράτο βγάζει τις καϊπιρίνιες του πλέον στην Ατλέτικο Μινέιρο. Κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα σκοράροντας έξι φορές σε δέκα παιχνίδια, ενώ στο πρωτάθλημα Βραζιλίας έβαλε 13 γκολ και η ομάδα του κατέκτησε τη 2η θέση. Ο κόσμος τον αγαπάει και εκεί, τον αγαπάει γιατί δίνει τα πάντα στο χορτάρι. Βάζει το καλό της ομάδας πάνω από τον εαυτό του, μάχεται να καλύψει τις αδυναμίες του.

image1

Ο τωρινός προπονητής της Αργεντινής Εντγκάρντο Μπάουσα τον ήθελε στην Σάο Πάολο, αλλά δεν κατάφερε να τον αγοράσει. Τον πήρε όμως στην εθνική Αργεντινής εν μέσω επικρίσεων. Τόσο ταλέντο, τόσοι παικταράδες και παίρνει τον 28χρονο Πράτο; Ο Λούκας έκανε ντεμπούτο απέναντι στην Ουρουγουάη. Η πρώτη φορά από το 2013 που η Αργεντινή δεν ξεκίνησε με κάποιον εκ των Ιγκουαΐν, Τέβες, Αγκουέρο στην επίθεση. Έδωσε τις μάχες του απέναντι στον Γοδίν και τον Χιμένες της Ατλέτικο. Δεν σκόραρε, έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά όμως. Στο ματς με τη Βραζιλία, ο Μπάουσα δεν τον εμπιστεύτηκε μέσα στο «σπίτι του», το Μπέλο Οριζόντε. Ο Πράτο έζησε απ’ έξω την ντροπή του 3-0. Σήμερα απέναντι στην Κολομβία, όπως όλα δείχνουν θα ξεκινήσει, σε ένα ματς που υπάρχει μόνο η νίκη. Το παιδάκι που δεν είχε να φάει και του έλεγαν να κάτσει τέρμα, κατάφερε στα 28 του να παίζει σέντερ φορ στην αλμπισελέστε. Κι αν για την Αργεντινή είναι δείγμα της κακής κατάστασης των αστεριών της, για τον Πράτο είναι το θαύμα της επιμονής και η δικαίωση μιας ολόκληρης ζωής. Ακόμα κι αν δεν καταφέρει να σώσει αυτός την παραπαίουσα εθνική του.

Το τελευταίο γκολ του Ινζάγκι

  [2 Σχόλια]

13 Μαΐου 2012, η Μίλαν υποδέχεται στο Σαν Σίρο τη Νοβάρα στα πλαίσια της τελευταίας αγωνιστικής του Καμπιονάτο. Στο 82ο λεπτό του αγώνα και με το σκορ στο 1-1 ο Κλάρενς Ζέεντορφ βγάζει μια τρομερή μπαλιά στην πλάτη της άμυνας των φιλοξενούμενων. Ο Φίλιπο Ινζάγκι, που έχει μπει ως αλλαγή 15 λεπτά πριν, ξεκινάει τη μικρή κούρσα του σχεδόν από την ίδια ευθεία με τον τελευταίο αμυντικό, κάτι που μας παρακινεί να θυμηθούμε την αξέχαστη ατάκα του Άλεξ Φέργκιουσον, «αυτός ο τύπος πρέπει να γεννήθηκε οφσάιντ», στην οποία ο Ιταλός είχε απαντήσει κατάλληλα, λίγα χρόνια αργότερα: «Το σχόλιο του Φέργκιουσον είναι το πιο άδικο απ’όλα όσα έχω δεχτεί. Αν έχω μόνο μια αρετή, αυτή είναι η ικανότητα μου να σπάω την παγίδα του οφσάιντ».

Παρά το γεγονός ότι είναι 39 χρονών ο ‘Πίπο’ θα κοντρολάρει τη μπάλα υπέροχα με το στήθος και από αρκετά πλάγια θέση θα τη στείλει με ωραίο σουτ στα δίχτυα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της φάσης δεν θα κοιτάξει καθόλου προς την εστία. Δεν χρειάζεται να κοιτάξει. Ξέρει.

pipo2

(Ο Ινζάγκι ξέρει ανά πάσα στιγμή που ακριβώς βρίσκεται το τέρμα αλλά και που είναι ο ίδιος σε σχέση μ’αυτό. Το ξέρει γιατί έχει ζήσει μια ολόκληρη ζωή μέσα στη μεγάλη περιοχή. Την ξέρει όπως ακριβώς γνωρίζεις εσύ το σαλόνι σου. Εκεί μέσα βρίσκεται το βασίλειο του. Δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα γρήγορος, δεν ήταν τεχνίτης, δεν ήταν ανίκητος στον αέρα, δεν είχε ούτε το μισό ταλέντο των περισσότερων μεγάλων παικτών της εποχής του, δεν είχε τρομερό εκτόπισμα με το σώμα του, δεν είχε την κάθετη μπαλιά, δεν είχε μακρινό σουτ, δεν έκανε ραμπόνες, τακουνάκια και άλλα μαγικά με τη μπάλα. Άλλα έβαζε γκολ. Κι αυτό, φυσικά, αρκούσε.

Ο Φίλιπο Ινζάγκι είχε την αίσθηση του γκολ, ένα χαρακτηριστικό που δεν μπορείς να μετρήσεις και να συγκρίνεις αλλά ξέρεις καλά ότι υπάρχει εκεί έξω, κυκλοφορεί μέσα στα σκαριά διαφόρων επιθετικών. Όποιος τον έχει δει να παίζει και έχει εστιάσει έστω και λίγο στο παιχνίδι του ξέρει ότι αν πετούσες μια μπάλα σε μια μεγάλη περιοχή γεμάτη λάσπη, στην οποία βρίσκονται παρατεταγμένοι οι καλύτεροι αμυντικοί του κόσμου, ο Ινζάγκι θα έβρισκε τρόπο να σκοράρει. Με το καλάμι, με τη φτέρνα, με τον κώλο, με το γόνατο. Δεν έχει σημασία πως. Σημασία έχει μόνο η κατάληξη.

Ο ‘Πίπο’ υπήρξε ο πιο προικισμένος άμπαλος που έχει δει το ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. «Την πρώτη φορά που κλήθηκε στην εθνική είχαμε μείνει όλοι εμβρόντητοι στην προπόνηση. Η τεχνική του ήταν από τις χειρότερες που είχαμε δει σε τέτοιο επίπεδο. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν σταματούσε να σκοράρει» είχε εξομολογηθεί ένας διεθνής Ιταλός στον απεσταλμένο του FourFourTwo, Τζέιμς Ρίτσαρντσον ενώ ο Γιόχαν Κρόιφ είχε σχολιάσει κάποτε: «Κοιτάξτε, το θέμα με τον Ινζάγκι είναι ότι δεν μπορεί στην πραγματικότητα να παίξει ποδόσφαιρο. Είναι απλά πάντα στη σωστή θέση».

Ένας κανονικός άνθρωπος που ξεκίνησε λίγο πιο πίσω από την κλασική αφετηρία που ξεκινάνε οι υπόλοιποι ταλαντούχοι πιτσιρικάδες και παρ’ όλα αυτά κατάφερε με αρκετή δουλειά και ατέλειωτη μελέτη, αγάπη και προσήλωση σ’αυτό που κάνει, να ξεπεράσει στην πορεία τους περισσότερους απ’αυτούς και να παραμείνει χρήσιμος και ουσιαστικός μέχρι τα βαθιά ποδοσφαιρικά του γεράματα.)

pipo

Πριν καν προλάβει η μπάλα να ακουμπήσει το δίχτυ της εστίας ο Ινζάγκι βρίσκεται ήδη αλλού. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το παιχνίδι είναι αδιάφορο, η Μίλαν ό,τι κι αν γίνει είναι σίγουρα 2η ενώ η Νοβάρα έχει ήδη υποβιβαστεί. Ο ίδιος ο σκόρερ είναι πλέον 39 χρονών, ώριμος, χαλαρός, κατασταλαγμένος, κανονικός ‘παππούς’ στην ποδοσφαιρική ηλικιακή κλίμακα. Αλλά ο Ινζάγκι δεν δίνει δεκάρα γι’αυτές τις τυπικές λεπτομέρειες. Μέχρι να επιστρέψει σ’αυτόν το πλάνο βρίσκεται ήδη εκτός γηπέδου, χοροπηδάει σαν τρελός, αγκαλιάζει αγνώστους και πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί που μόλις έχει βάλει το πρώτο γκολ της καριέρας του. Τα δευτερόλεπτα που δεν τον είδαμε στο βίντεο όλοι ξέρουμε πως έτρεχε προς την κερκίδα με τα χέρια να κουνιούνται ακατάσχετα προς όλες τις κατευθύνσεις και με το στόμα μόνιμα ανοιχτό να εκσφενδονίζει ασταμάτητα κραυγές χαράς. Ο Ινζάγκι βιώνει μια κατάσταση οργασμού σε δημόσια θέα. Και όχι, η εξαλλοσύνη αυτή δεν οφείλεται στο γεγονός ότι ξέρει πως αυτό είναι το τελευταίο του παιχνίδι άρα αυτό είναι και το τελευταίο του γκολ.

(Ο Φίλιπο Ινζάγκι πανηγύριζε κάθε γκολ σαν να ήταν το πρώτο και τελευταίο του. Ανεξαρτήτως αντιπάλου, διοργάνωσης, σημασίας ή δυσκολίας. Αρκετά χρόνια πριν, σε ένα εκτός έδρας ματς με τη Μπάγερν για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ο Ζέεντορφ – πάλι – έπαιξε ένα εξαιρετικό ένα-δυο μέσα στη μεγάλη περιοχή και όταν βρέθηκε απέναντι στον Καν από θέση πλάγια αριστερά έδωσε έτοιμο γκολ στον ‘Πίπο’, που βρισκόταν στα τρία μέτρα από την ανυπεράσπιστη εστία και το μόνο που χρειαζόταν να κάνει ήταν να βάλει το ποδάρι του. Αν κάποιος έβλεπε μόνο τον πανηγυρισμό που ακολούθησε θα πίστευε ότι ο σκόρερ είχε μόλις πετύχει γκολ που μπορεί να συγκριθεί με εκείνο του Μαραντόνα το 1986.

Σε μια εποχή όμως που η μόδα επιτάσσει να κάνεις καρδούλες ή να αντιγράφεις μια ακατανόητη και άνευ νοήματος φιγούρα κάποιων χιπχοπάδων, που κυκλοφορεί με το κωμικό όνομα «νταμπ», οι έξαλλοι πανηγυρισμοί του Ινζάγκι, που έβγαζαν προς τα έξω ένα γαμηστερό μείγμα καύλας και ευτυχίας, φαίνονται τόσο ωραίοι και αυθεντικοί. Ο αλλόφρων ‘Πίπο’ έδινε, συνειδητά ή όχι, σε κάθε γκολ του την αξία που του αναλογούσε, υπενθυμίζοντας σε όλους πως εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή, σε εκείνο το συγκεκριμένο μέρος, το γκολ είναι το πιο ωραίο και σημαντικό πράγμα στον κόσμο, «μια μυστικιστική εμπειρία» όπως την έχει χαρακτηρίσει ο ίδιος.)

Στα οχτώ λεπτά που απομένουν δεν αλλάζει τίποτα κι έτσι η Μίλαν κλείνει τη χρονιά με νίκη. Ο Φίλιπο Ινζάγκι αποχαιρέτησε εκείνη τη μέρα το ποδόσφαιρο έχοντας πετύχει 313 γκολ και είμαστε όλοι σίγουροι πως και τα 313 τα χάρηκε και τα πανηγύρισε με την ψυχή του.

pipo3

Η ιδιαίτερη θέση του τερματοφύλακα

  [2 Σχόλια]

tumblr_n85f1m0xDk1s5gu6jo5_1280

Πριν λίγο καιρό προβλήθηκε σε επιλεγμένες αίθουσες η ταινία του Βιμ Βέντερς «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι». Μία από τις πρώτες ταινίες του σπουδαίου σκηνοθέτη, που καταπιάνεται με τον ψυχισμό ενός τερματοφύλακα και τον ακολουθεί σε μια -άσκοπη;- περιπλάνησή του μετά από μια άκρως άτυχη στιγμή την ώρα ενός αγώνα. Ιδιαίτερη ταινία σίγουρα, όπως και ο σκηνοθέτης της, όπως φυσικά και η θέση του τερματοφύλακα. Όλοι έχουμε παίξει ποδόσφαιρο (από το δρόμο μέχρι κάποια ερασιτεχνική ομάδα ή ένα φιλικό 5χ5) και σχεδόν κανείς (όσο κακός ή μέτριος και να είναι) δεν θέλει να κάθεται στο τέρμα. Για να γουστάρεις πραγματικά τη θέση υπάρχουν δύο τινά. Το πρώτο να είσαι χοντρούλης και να βαριέσαι να τρέξεις (αν και αυτοί τις περισσότερες φορές πιάνουν την κορυφή της επίθεσης) και το δεύτερο να μη θες να συμμετέχεις στο παιχνίδι της ομάδας και να τη βρίσκεις στη μοναξιά των δοκαριών. Υπάρχει και η τρίτη κατηγορία, να είσαι δηλαδή εξαιρετικά ταλαντούχος και να σε βρίζουν όλοι επειδή δεν τρως γκολ με τίποτα ούτε σε παιχνίδι reunion παλαιών συμμαθητών. Σε αυτή βέβαια την περίπτωση -λογικά- θα παίζεις και σε κάποια ομάδα.

Οι περισσότεροι τερματοφύλακες είναι λιγάκι «τρελοί», αρκετά ιδιαίτεροι και σίγουρα -στο μυαλό τους- θεωρούν πως κανένας δεν γνωρίζει το παιχνίδι καλύτερα από δαύτους. Από τη μεριά τους άλλωστε μπορούν να δουν όλες τις κινήσεις των συμπαικτών και των αντιπάλων. Σε αυτό έχουν ένα δίκιο όπως και να έχει, άδικο δεν μπορείς να τους ρίξεις. Από την άλλη επειδή μιλάμε για μεγάλες περιπτώσαρες (οι περισσότεροι), μας έχουν χαρίσει μερικές σπάνιες και τρελές στιγμές που έχουν κάνει το όμορφο άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο ακόμα πιο όμορφο, ακόμα καλύτερο, ακόμα πιο τρελό. Παρακάτω θα δούμε μερικές από αυτές και ελπίζω (εσείς οι αναγνώστες) να στείλετε ακόμα περισσότερες. Γι’ αυτό υπάρχει άλλωστε αυτός ο χώρος, για να κάνουμε και να μας κάνετε καλύτερους. Ανάσα, αναπνευστήρας και βουτιά στα ύδατα της -ποδοσφαιρικής- γνώσης.

Ο Γάλλος Σπάιντερ-Μαν

Βρισκόμαστε στη Γαλλία και τη σεζόν 2004-2005. Η Σεντ Ετιέν έχει μια αρκετά καλή ομάδα και στο παιχνίδι κόντρα στην Ίστρ, του δικού μας Ιμπραχίμα Μπακαγιόκο, ο τερματοφύλακας της ομάδας Ζερεμί Ζανότ θα κάνει κάτι μοναδικό. Όταν οι ομάδες βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο οι πάντες θα εντυπωσιαστούν από τη στολή του παίκτη. Δεν είναι στα χρώματα της ομάδας (λογικό) αλλά κάτι θυμίζει. Κάτι που εκείνη την περίοδο κάνει μεγάλο πάταγο στους κινηματογράφους όλου του κόσμου. Ο Ζανότ έχει ντυθεί Σπάιντερ-Μαν και φοράει μάλιστα ακόμα και τη μάσκα του ήρωα της Marvel. Αφού θα βγάλει την καθιερωμένη ομαδική φωτογραφία, θα πλησιάσει στην εστία του και θα πετάξει τη μάσκα στους φανατικούς στο πέταλο. Θα αποθεωθεί και θα κάτσει κάτω από τα δοκάρια βλέποντας την ομάδα του να επικρατεί -εύκολα- με 2-0. Η Ιστρ δεν κατάφερε να τρυπήσει τον ιστό της εστίας του Ζανότ και κάπως έτσι βρέθηκε στη Λιγκ 2. Όχι πως αν κέρδιζε θα έμενε για να τα λέμε με το όνομά τους τα πράγματα.

O Χιγκίτα και η κίνηση του σκορπιού

Rene Higuita

Ο Ρενέ ο Χιγκίτα είναι μορφάρα. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Όσο θυμάμαι τη σκηνή στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του espn «Two Escobars» με τη μητέρα του να να τον κυνηγά (εντός του σπιτιού) και αυτός να φεύγει καβάλα σε μια τσόπερ (που είχε παρκάρει στο σαλόνι) γελάω μέχρι δακρύων. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1995 στο Γουέμπλεϊ, σε φιλική αναμέτρηση κόντρα στην Αγγλία, μας χάρισε τη φάση που έγινε σήμα κατατεθέν τόσο για τον ίδιο όσο και για όλους εμάς όταν παίζουμε με μια μπάλα στη θάλασσα (όλο και κάποιος θα προσπαθήσει να το κάνει). Ο Τζέιμι Ρέντκναπ σέντραρε από δεξιά -με το γλυκό αριστερό του πόδι- και ο Ρενέ ο Χιγκίτα αντί να πιάσει απλά και λιτά (που έγραφε και ο ποιητής) τη μπάλα, την έδιωξε με το δικό του μοναδικό τρόπο. Τον τρόπο (και την κίνηση) του σκορπιού. Ο επόπτης πάντως χάλασε τη φάση μιας και είχε σηκώσει το σημαιάκι για οφ-σάιντ. Εμάς φυσικά και δεν μας χάλασε καθόλου το διώξιμο του Κολομβιανού θρύλου. Το 2002 μάλιστα το Channel4 είχε ψηφίσει τη φάση στις 100 κορυφαίες στιγμές του αθλητισμού.

Ο Γκρόμπελαρ και η αιώνια πόλη

O Νοτιοαφρικανός τερματοφύλακας υπήρξε μέλος της Λίβερπουλ από το 1981 μέχρι και το 1994 κατακτώντας τα πάντα με το ιστορικό αγγλικό κλαμπ. Φωνακλάς, σαματαζής, ολίγον τρελός μα πάνω απ’ όλα εξαιρετικός τερματοφύλακας στη μέρα του (και γκαφατζής όταν δεν ήταν σε αυτή). Φυσικά και θα τον θυμόμαστε πάντα για τον τελικό του Πρωταθλητριών κόντρα στη Ρόμα στο Ολύμπικο όταν και οι κόκκινοι επικράτησαν των Ιταλών στα πέναλτι χάρις στις γκριμάτσες και τα «παιχνίδια» του Γκρόμπελαρ. Όπως είχαν παραδεχθεί οι παίκτες της Ρόμα, ο Γκρόμπελαρ τους έκανε να χάσουν τη συγκέντρωσή τους και τελικώς να γνωρίσουν την ήττα με 4-2 μέσα στο σπίτι τους. 21 χρόνια αργότερα η Λίβερπουλ -και πάλι με ήρωα ένα τερματοφύλακα- θα έφτανε στο 5ο της Πρωταθλητριών επικρατώντας της Μίλαν και πάλι στα πέναλτι. Πριν τη διαδικασία ο Τζέιμι Κάραχερ είχε θυμίσει τον Πολωνό Ντούντεκ τον Γκρόμπελαρ και τις κινήσεις του. Ο Ντούντεκ αυτοσχεδίασε και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το Θαύμα της Πόλης.

O μασκοφόρος άσημος τερματοφύλακας του Γουέμπλεϊ

Peterborough United's goalkeeper Fred Barber wears an old man mask as the teams walk out onto the Wembley turf

Ο Φρεντ Μπάρμπερ είναι ένας πρώην Άγγλος τερματοφύλακας της δεκαετίας του ’80 (κυρίως) και δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να γνωρίζεις πράγματα γι’ αυτόν αν δεν έχεις μεγαλώσει στο Ντάρχαμ. Αγωνίστηκε κατά βάση σε μικρές κατηγορίες και ομάδες, αν και φόρεσε για ένα φεγγάρι και τη φανέλα της Έβερτον το 1986. Το 1992 ως παίκτης της Πητέρμπορο έφτασε να αγωνιστεί στο Γουέμπλεϊ για τον τελικό των πλέι-οφ της League Οne απέναντι στη Στόκπορτ. Εκείνη η μέρα έχει μείνει στην ιστορία  -εκτός της νίκης- και για ακόμη ένα λόγο. Όταν οι ομάδες έκαναν την είσοδό τους στο γήπεδο ο κόσμος στις κερκίδες άρχισε να αναρωτιέται ποιος ήταν αυτός ο γέρος που είχε πάρει τη θέση του αγαπημένου τους τερματοφύλακα. Φυσικά και δεν υπήρχε κάποιος γέρος απλά ο Μπάρμπερ είχε φορέσει μια αποκριάτικη (ή ληστείας;) μάσκα γέρου -λογικά- επειδή μπορούσε. O Μπάρμπερ είχε χαρακτηριστεί τρελός από μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού της εποχής και είχε φτάσει να συλληφθεί από την αστυνομία για επίθεση σε φιλάθλους πριν τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικής αναμέτρησης. Οι φίλοι της Πητέρμπορο (και της Λίβερπουλ) θα τον θυμούνται και για την εξωπραγματική του εμφάνιση το 1991-και την πρόκριση- κόντρα στους κόκκινους για το Λιγκ Καπ. Ναι, η Λίβερπουλ το έχει καταφέρει και αυτό.

Για την ιστορία τερματοφύλακας υπήρξε επίσης ο Αλμπέρτ Καμύ και άλλες σπουδαίες μορφές των τεχνών και των γραμμάτων όπως ο Πασχάλης Τσαρούχας στην σειρά του ΑΝΤ1 «Το παιχνίδι της συγνώμης» και ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, με το ψευδώνυμο Σμιθ, για ένα φεγγάρι στην Πόρτσμουθ (πριν γίνει επαγγελματικό κλαμπ).

O Βαλντεράμα και η πιο περίεργη έναρξη αγώνα όλων των εποχών

  [Καθόλου σχόλια]

2063206.main_image

Στο Γιούρο της Γαλλίας είδαμε μια μεγάλη αλλαγή στη σέντρα των ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων. Πλέον δεν επιβάλλεται η μπάλα να περάσει τη γραμμή του κέντρου με πάσα. Οι ομάδες μπορούν να κάνουν σέντρα και με έναν παίκτη και η μπάλα μπορεί να πάει όπου θελήσει αυτός που την έχει στα πόδια του. Μπροστά, πίσω, στο πλάι ή ο παίκτης μπορεί να την πάρει -μετά το σφύριγμα της έναρξης- να περάσει όλη την αντίπαλη ομάδα (λέμε τώρα) και να σκοράρει. Έχουμε δει μερικά σπάνιας ομορφιάς τέρματα με τη σέντρα ενός αγώνα με καλύτερο -για μένα- εκείνο το γκολ της Λειψίας κόντρα στη Στουτγκάρδη II. Είναι και επίκαιρη η Λειψία μιας και αγωνίζεται για πρώτη φορά στη μικρή ιστορία της στη Μπουντεσλίγκα. Ας το δούμε:

Ποιος μπορεί επίσης να ξεχάσει την εξαιρετική επίθεση της Ολλανδίας του Κρόιφ (αμέσως μετά την σέντρα) κόντρα στους Γερμανούς του Μπεκενμπάουερ στον τελικό του Μουντιάλ το 1974; Σωστά κανείς. Έχουμε δει πολλές ομορφιές με τη σέντρα σε πολλές αναμετρήσεις. Αγωνιστικές και μη ομορφιές. Έχουμε δει και πολλές συγκινητικές στιγμές σε σέντρα πολλών αναμετρήσεων, σήμερα όμως γράφω αυτό εδώ το κειμενάκι για την πιο περίεργη από όλες αυτές. Ο πρόλογος είναι από αυτούς που συνηθίζω -τις περισσότερες φορές- και δεν έχει μεγάλη σχέση με το θέμα. Γι’ αυτό με αγαπάτε όμως. Στο θέμα μας λοιπόν. Στις 2 Ιουνίου του μακρινού 1990, λίγο πριν την έναρξη του Μουντιάλ της Ιταλίας, διεξήχθη στη Βουδαπέστη μια σπουδαία φιλική αναμέτρηση. Από τη μία η Ουγγαρία και από την άλλη η εθνική Κολομβίας του Κάρλος Βαλντεράμα, του Ρενέ Χιγκίτα και του αδικοχαμένου Αντρές Εσκομπάρ.

Στο γήπεδο δεν υπήρχαν πάνω από 4.οοο θεατές κάτι που στέρησε την ευκαιρία να δει περισσότερος κόσμος την πιο τρελή σέντρα που έχει γίνει ποτέ σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Δευτερόλεπτα πριν την έναρξη και ενώ οι δύο αρχηγοί περίμεναν από τον διαιτητή να σφυρίξει την έναρξη, μια νεαρή (και όμορφη) κοπέλα, φορώντας μόνο το εσώρουχό της και δίχως σουτιέν μπήκε στο γήπεδο όλο χάρη και νάζι και έκανε αυτή τη σέντρα του αγώνα. Οι αρχηγοί των ομάδων πάγωσαν, όπως και οι περισσότεροι που έγιναν μάρτυρες αυτής της εικόνας με τον Βαλντεράμα, φανερά επηρεασμένο (ποιος δε θα ήταν άλλωστε;) να χειροκροτά αμήχανος την κοπελιά.

Γιατί συνέβη αυτό δεν το μάθαμε ποτέ. Σίγουρα πάντως είχε την πλάκα του και ακόμα πιο σίγουρα έχει βρει μια θέση στο πάνθεον των πιο τρελών και αστείων στιγμών στο ωραίο άθλημα του ποδοσφαίρου. Για την ιστορία (και επειδή ξέρω πως προτιμάτε ένα γκολ από μια όμορφη κορασίδα-όχι ε;) το τελικό σφύριγμα είχε βρει νικήτρια την Ουγγαρία με 3-1. To κειμενάκι που μόλις διαβάσατε (και εννοείται δεν σας έκανε σοφότερους) δεν θα είχε γραφτεί αν δεν μου είχε στείλει κάποιος καλός φίλος το βιντεάκι που είδατε (και αγνοούσα). Τα credits στο φίλο λοιπόν.

Όταν οι ανατροπές γίνονται ρουτίνα

  [1 Σχόλιο]

CnX7f8LW8AAf481

Μπορεί το 2016 να είναι μια χρονιά γεμάτη άσχημα γεγονότα στον κόσμο, αλλά στο ποδόσφαιρο τα θαύματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Πριν λίγες μέρες είχαμε δει το έπος της άσημης Ιντεπεντιέντε ντελ Βάγιε που κατάφερε να φτάσει στον ημιτελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Το κατάφερε με επικές αποδράσεις, σαν τον πρωταγωνιστή σε κακές ταινίες δράσης, που βρίσκεται στο πάτωμα ετοιμοθάνατος, αλλά στο τέλος καταφέρνει να επιζήσει και εσύ λες «έλα μωρέ τώρα, τραβηγμένο». Αν δεν είχατε διαβάσει πώς τα κατάφερε, κάντε το τώρα.

Η ομάδα από το Εκουαδόρ έφτασε στα ημιτελικά απέναντι στην υποψιασμένη πλέον Μπόκα. Ε, νισάφι. Την πάτησαν τόσοι πιο πριν, η Μπόκα θα πρόσεχε σκεφτήκαμε. Αυτό δεν αρκούσε όμως στο πρώτο ματς, όταν και η Μπόκα προηγήθηκε με 0-1, αλλά λίγο το υψόμετρο, λίγο η ρέντα και σίγουρα αρκετά η υπερπροσπάθεια των γηπεδούχων έφεραν το τελικό 2-1 και την ανατροπή. Ο Γκιγιέρμο Μπάρος Σκελότο, προπονητής της Μπόκα, δήλωνε μετά το τέλος του αγώνα: «Εμείς δεν είμαστε Ρίβερ». Στο βροχερό Μπουένος Άιρες, το Μπομπονέρα είχε φορέσει τα καλά του, ο Ντιέγκο ήταν στις εξέδρες και μόλις στο 3′ ο Παβόν έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα. Αυτό ήταν, η Μπόκα είχε κάνει την μισή δουλειά. Έπρεπε απλά να μη δεχτεί γκολ για τα υπόλοιπα 87′ και η πρόκριση θα ήταν δική της (με μια προϊστορία εξαιρετική απέναντι στις ομάδες του Εκουαδόρ). Θα στοιχημάτιζε όμως κανείς κατά της θαυματουργού Ιντεπεντιέντε, μετά από όλα όσα έχουμε δει φέτος;

CnX5IAvW8AAsl4O.jpg large

Μία τελική προσπάθεια μόλις σε όλο το πρώτο ημίχρονο (όπως και στο Μεξικό στον προηγούμενο γύρο και πάλι από μία στημένη φάση) και η Ιντεπεντιέντε ισοφάρισε. Η Μπόκα πίεσε, είχε τις φάσεις της αλλά τίποτα παραπάνω μέχρι το τέλος του ημιχρόνου που έληξε με 1-1. Της απέμεναν 45′ για ένα γκολ ώστε να πάει στα πέναλτι ή δύο για την πρόκριση. Μπομπονέρα είσαι. Μπόκα είσαι. Τον Τέβες έχεις.

Αστεία πράγματα. Χρειάστηκαν μόλις 5′ για να γίνει το 1-3 σε ένα απίστευτο πάρτι της Ιντεπεντιέντε. Χωρίς καν να προσπαθήσει πολύ. Με μακρινή μπαλιά και δυο κεφαλιές στο πρώτο και με ένα απίστευτο blooper του Αγκουστίν Οριόν στο δεύτερο, η Μπόκα σαν κοιμισμένη βρέθηκε στο καναβάτσο. Δυο γκολ σε δυο λεπτά. Και για να μην έχουμε καμία αμφιβολία για το άστρο της ομάδας από το Εκουαδόρ, η Μπόκα αργότερα κέρδισε και πέναλτι, ο Λοδέιρο το εκτέλεσε σαν να βρισκόταν στην παραλία και ο γκολκίπερ Ασκόνα έκανε ακόμα μια απόκρουση στο φετινό Λιμπερταδόρες. Το παιχνίδι από εκεί και πέρα ήταν απλά μία τυπική διαδικασία. Η Μπόκα μείωσε στις καθυστερήσεις και ευτυχώς δεν ισοφάρισε. Ευτυχώς, γιατί θα ήταν άδικο για αυτή την απίστευτη ομάδα από το Εκουαδόρ που έφτασε στον τελικό να μην έλεγε ότι κάποτε πήρε διπλό στο Μπομπονέρα. Τώρα την περιμένει μια πολύ σοβαρή ομάδα, η Ατλέτικο Νασιονάλ του Μεντεγίν. Αλλά όταν φτάνεις σε έναν τελικό έχοντας πάρει τα σκαλπ της Κόλο Κόλο, της Ρίβερ, των Πούμας και της Μπόκα, δεν φοβάσαι πλέον. Αρκεί να πει ο προπονητής της Νασιονάλ: «Εμείς δεν είμαστε Μπόκα»…

Ο άνθρωπος που αντέγραψε ο Κρόιφ

  [7 Σχόλια]

Ήταν 14 Φεβρουαρίου του 2016 όταν η Μπαρτσελόνα διέλυσε τη Θέλτα στο Καμπ Νου με 6-1. Οι μπλαουγκράνα μάς είχαν χαρίσει ακόμα μία σπάνιας ομορφιάς ποδοσφαιρική παράσταση, κόντρα μάλιστα σε μια ομάδα που εκείνη την περίοδο -όπως και από την έναρξη της σεζόν- έπαιζε αρκετά καλό ποδόσφαιρο. Λίγο πριν το 80′ οι Καταλανοί κέρδισαν πέναλτι, (το συνηθίζουν άλλωστε) με το σκορ στο 3-1 και ο Αργεντίνος θεούλης που ακούει στο όνομα Λιονέλ Μέσι ανέλαβε την εκτέλεση. Δεξιά; Aριστερά; Xαμηλά; Ψηλά; Στο κέντρο αλά Πανένκα; Ουδείς μπορούσε να γνωρίζει την κατάληξη της «ερωμένης» του. Ο ίδιος δεν δικαίωσε κανέναν και εκτέλεσε το πέναλτι με πάσα. Ένα χάδι στη μπάλα για τον επερχόμενο Σουάρεζ, που απλά πλάσαρε, ίσως, για το ευκολότερο γκολ της καριέρας του. Ο πίνακας έγραψε 4-1 και όλοι θυμήθηκαν τον Γιόχαν Κρόιφ και τη δική του πάσα στον Γέσπερ Όλσεν το μακρινό 1982 σε ένα παιχνίδι Άγιαξ-Χέλμποντ Σπορτς. Ο Ολλανδός καλλιτέχνης θεωρείται άλλωστε -σχεδόν- σε όλα πρωτοποριακός. Τόσο για το καμάρι της Καταλωνίας, όσο και για τους Οράνιε και τον Άγιαξ του Άμστερνταμ. Αν θέλετε τη γνώμη μου, απολύτως δίκαια. Με μια μικρή -πολύ μικρή για την ακρίβεια- ένσταση.

Rik+Coppens

Όταν βλέπουμε κάποιον παίκτη να εκτελεί ένα πέναλτι με παρόμοιο τρόπο, αμέσως μας έρχεται στο μυαλό ο ‘ιπτάμενος Ολλανδός’. Έτσι έχει μείνει και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ελάτε όμως που αυτό δεν αληθεύει. Ο πρώτος παίκτης που εκτέλεσε την εσχάτη των ποινών (πόσο κλισέ Θεέ μου) κατά αυτό τον τρόπο δεν ήταν Ολλανδός. Δεν έπαιξε στον Άγιαξ και στις μέρες μας δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλοί που να γνωρίζουν ή έστω να έχουν ακούσει κάτι για την ιστορία του. Αυτός ο «κάποιος» δεν είναι άλλος από τον Βέλγο επιθετικό Ρικ Κόπενς. O Κόπενς (ή Κοπένς αν προτιμάτε) υπήρξε διεθνής με το Βέλγιο από το 1949 ως το 1959 σκοράροντας μάλιστα 21 τέρματα σε 47 εμφανίσεις και ήταν ο πρώτος που κέρδισε το Βελγικό χρυσό παπούτσι το 1954 με τα χρώματα της Μπίρσοτ. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους επιθετικούς που έβγαλε ποτέ το Βέλγιο και είναι ο «εφευρέτης» του «πέναλτι του Κρόιφ», πριν τον Κρόιφ.

1410113-30198971-2560-1440

Στις 5 Ιουνίου του ’57 το Βέλγιο υποδέχτηκε την αδύναμη Ισλανδία για τα προκριματικά του Μουντιάλ και βρέθηκε να προηγείται με 6-1 λίγο πριν το ημίχρονο. Στο 44′ ο διαιτητής έδωσε πέναλτι για τους Βέλγους και ο προπονητής Νταγκ Λίβινγκστον έδωσε εντολή να το εκτελέσει ο Κόπενς. Αυτός με τη σειρά του, αφού έστησε τη μπάλα, δεν σούταρε αλλά πάσαρε για τον συμπαίκτη του Αντρέ Πίτερς που έδωσε ξανά για τον Κόπενς για να γράψει το 7-1. Όλοι έμειναν άφωνοι, με τον καλά διαβασμένο διαιτητή να κατακυρώνει σωστά το τέρμα. Για την ιστορία το τελικό σκορ ήταν το 8-3 αν και, όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο οποιοσδήποτε, η αναμέτρηση έμεινε στην ιστορία περισσότερο για το πέναλτι του Κόπενς παρά για το τελικό σκορ.

Λογικά αν ο Κρόιφ δεν είχε εκτελέσει εκείνο το πέναλτι με αυτό τον τρόπο το 1982, η ιστορία του Κόπενς δεν θα είχε έρθει ποτέ στην επιφάνεια στο ευρύ κοινό. Επίσης αν οι Ανρί και Πιρές δεν είχαν αποτύχει σε παρόμοια εκτέλεση το 2005 κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι, οι νέες γενιές δεν θα είχαν μάθει για το πέναλτι του Κρόιφ. Ίσως σε 30-40 χρόνια αν κάποιος επιχειρήσει ένα παρόμοιο πέναλτι, να μην ακουστεί το όνομα του Κόπενς (εννοείται), ούτε του Κρόιφ αλλά μόνο του Μέσι και του Σουάρεζ. Για την ιστορία παρόμοιο πέναλτι είχαμε και στην Αγγλία το 1964. Στην αναμέτρηση Πλίμουθ-Μάντσεστερ Σίτι για τη δεύτερη κατηγορία. Τον καημένο τον Μάικ Τρεμπίλκοκ δεν τον ξέρει κανείς και γι’ αυτό θα κλείσω το κειμενάκι με το δικό του γκολ. Υπήρξε μεγάλος εξτρέμ άλλωστε.

Γιατί μπαμπά λένε τον παλιό Ρονάλντο «φαινόμενο»;

  [4 Σχόλια]

ronaldopsv

Τον Σεπτέμβρη του 1994, στο πρώτο παιχνίδι του πρώτου γύρου του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, η Μπάγερ Λεβερκούζεν (που τελικά έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης) υποδεχόταν την Αιντχόφεν, σε ένα ματς με ξεκάθαρο φαβορί τους Γερμανούς. Το παιχνίδι έληξε 5-4 με τον Γερμανό σπίκερ να σχολιάζει κάπου στο δεύτερο ημίχρονο πως είναι ξεκάθαρο ότι «βλέπουμε ένα ματς Μπάγερ εναντίον Ρονάλντο». Ο Βραζιλιάνος επιθετικός, που είχε μετακομίσει από τη Βραζιλία στην Ολλανδία μόλις πριν ένα μήνα, είχε πετύχει 3 γκολ (εκ των οποίων το ένα με σουτάρα εκτός περιοχής και το άλλο με πέναλτι που κέρδισε και πήρε την ευθύνη να εκτελέσει ο ίδιος) και είχε μοιράσει αρκετές «σακούλες» στους έμπειρους Γερμανούς αμυντικούς. Πέντε μέρες μετά το παιχνίδι ο Ρονάλντο είχε γενέθλια. Έκλεινε τα 18!

Μετά το τέλος του αγώνα ο 34χρονος Ρούντι Φέλερ, που βρισκόταν στα τελειώματα της καριέρας του, μιας καριέρας που είχε να επιδείξει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Τσάμπιονς Λιγκ, σχολίασε σοκαρισμένος: «Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω ξαναδεί έναν 18χρονο να παίζει με τέτοιο τρόπο».

ronaldopsv2

Δυο χρόνια αργότερα και αφού μετρούσε ήδη 54 γκολ σε 57 παιχνίδια ο Ρονάλντο μετακόμισε πιο νότια, στη Βαρκελώνη και τη Μπαρτσελόνα, για να προσθέσει στην καριέρα του μια ακόμα εντυπωσιακή χρονιά με 47 γκολ σε 49 ματς, μερικά ασύλληπτα γκολ και μια νέα τρομερή δήλωση από αντίπαλο.

Αυτή τη φορά ήταν ο Χόρχε Βαλντάνο της Ρεάλ Μαδρίτης που συνόψισε τέλεια σε ελάχιστες λέξεις την εμπειρία του να βλέπεις τον Ρονάλντο να ξεκινάει μια απίστευτα γρήγορη κούρσα με τη μπάλα στα πόδια («Είναι το γρηγορότερο πράγμα που έχω δει να τρέχει με τη μπάλα» είπε κάποτε ο Μπόμπι Ρόμπσον και όλοι ξέρουμε ότι ο Σερ Μπόμπι είχε δει στη ζωή του πάρα πολλά) και να την τελειώνει με γκολ, παίρνοντας σβάρνα οποιαδήποτε εμπόδιο, όσο μεγάλο ή οργανωμένο κι αν ήταν αυτό: «Ο Ρονάλντο δεν είναι άνθρωπος. Είναι κοπάδι».

—————-

Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν (αν υπάρχει) ο 23χρονος Ρονάλντο δεν είδε το πόδι του να σμπαραλιάζεται στην Ιταλία, δεν πέρασε μήνες σε νοσοκομεία και κρεβάτια φυσιοθεραπευτών και δεν αποχαιρέτησε, ουσιαστικά, το ποδόσφαιρο πρόωρα κάπου στα 30. Σε εκείνο το σύμπαν λογικά δεν θα υπάρξουν ποτέ παιδάκια που μετά από αρκετά χρόνια θα ρωτήσουν «μπαμπά, εκείνον τον Ρονάλντο, τον παλιό, γιατί τον φώναζαν ‘Φαινόμενο'»;

Σ’ αυτό το σύμπαν όμως, που αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να αποκλειστεί στο άμεσο μέλλον, μια καλή λύση-απάντηση σε μια τέτοια άβολη ερώτηση είναι να τους βάλεις αυτό το βίντεο και μετά από 10 λεπτά ανακατεμένης τεχνικής, ταχύτητας, φαντασίας και δύναμης να τους υπενθυμίσεις ότι αυτό το «πράγμα» που βλέπουν να κάνει σχεδόν ό,τι θέλει στο γήπεδο είναι ένα πιτσιρίκι στα όρια της ενηλικίωσης!

Η πιο γρήγορη και αστεία αποβολή όλων των εποχών

  [4 Σχόλια]

luiz

«Τα ρεκόρ υπάρχουν για να σπάνε» είναι μια έκφραση που σίγουρα έχεις ακούσει και διαβάσει αμέτρητες φορές, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι Μέσσι και Ρονάλντο, οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Αν Δεν Σκοράρω Σε Τρία Συνεχόμενα Ματς Ο Πλανήτης Σοκάρεται», σκοράρουν με ρυθμούς που στο παρελθόν έχουμε δει μόνο μόνο από τον έναν και μοναδικό Μαξίμ Τσιγκάλκο. Στο Football Manager. Με τα περισσότερα ρεκόρ σκοραρίσματος καπαρωμένα από τον «κοντό φοροφυγά» και τον «νάρκισσο κλαψιάρη» αναγκαστικά η προσπάθεια των υπολοίπων να χαραχτεί το όνομα τους στην Ιστορία επικεντρώνεται σε άλλα σκέλη του παιχνιδιού.

Την Τετάρτη που μας πέρασε ο Νταβίντ Λουίζ, γνωστός εκπρόσωπος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Ικανός Για Το Καλύτερο Αλλά Και Για Το Χειρότερο. Ακόμα Και Στην Ίδια Φάση», χρειάστηκε μόλις 12 δευτερόλεπτα αγώνα για να χάσει τον προσωπικό του αντίπαλο, Σέρχιο Αγκουέρο, από τα μάτια του, να τον ξαναβρεί και να τον ρίξει στο έδαφος, ένα επίτευγμα που γίνεται αρκετά πιο εκνευριστικό αν αναλογιστείς πως κάποιος πλήρωσε περισσότερα από 60 εκατομμύρια ευρώ για να τον αγοράσει, ένα ποσό που λογικά θεωρεί εξοργιστικά μεγάλο ακόμα και η κυρία Λουίζ που τον έφερε στον κόσμο. Και όχι, τώρα δεν μιλάμε για το Football Manager. Η κίτρινη κάρτα που δέχτηκε για το μαρκάρισμα αυτό αποτελεί φυσικά ρεκόρ για τη φετινή χρονιά ενώ είναι και η πιο γρήγορη του Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία 13 χρόνια.

Όμως όπως είπαμε τα ρεκόρ είναι για να σπάνε και πριν καν περάσουν μερικές ώρες ένας συμπατριώτης του Λουίζ, ο Ντέιβιντσον, άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Βραζιλιάνος Επιθετικός Στο Βιογραφικό Αλλά Λατινοαμερικάνος Αμυντικός Στην Καρδιά», που παίζει στην ομάδα Αμέρικα-TO χρειάστηκε μόλις 2 δευτερόλεπτα για να γραφτεί στο μπλοκάκι του διαιτητή στο παιχνίδι απέναντι στην Ουμπεράμπα, που διεξήχθη στα πλαίσια του τοπικού πρωταθλήματος Μινέιρο. Βλέποντας το βίντεο καταλήγεις στο εύκολο συμπέρασμα πως είτε οι δυο παίκτες είχαν προηγούμενα, είτε ο Ντέιβιντσον έχει σαν ίνδαλμα τον Ντιέγκο Κόστα είναι για το Δαφνί της Βραζιλίας, είτε και τα δυο ταυτόχρονα.

Το κατόρθωμα του Βραζιλιάνου επιθετικού είναι τόσο μεγάλο που ξεπερνάει στη σχετική λίστα ακόμα και τον Βίνι Τζόουνς, γνωστότερο εκπρόσωπο της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Βίνι Τζόουνς» (ας μη γελιόμαστε, ποιοι είμαστε εμείς να προσθέσουμε οποιονδήποτε άλλο παίκτη δίπλα στον τύπο που εκστόμισε τη φράση «θα σου ξεριζώσω το κεφάλι και θα χέσω μέσα στην τρύπα»), ο οποίος κατέχει το ρεκόρ της πιο γρήγορης κίτρινης στην Αγγλία από το 1992, όταν του πήρε μόλις τρία δευτερόλεπτα για να φτάσει στο πόδι ενός αντιπάλου, τον οποίο λογικά είχε βάλει στο μάτι από πριν γιατί… είναι ο Βίνι Τζόουνς και αυτό θεωρείται ικανοποιητική απάντηση στις περισσότερες σχετικές ερωτήσεις.

Φυσικά, όπως πιθανόν θα έχεις ακούσει, όλα στη ζωή γίνονται για ένα σκοπό. Έτσι λοιπόν όλα αυτά που συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης έγιναν για να βρούμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να προωθήσουμε την απίστευτη ιστορία του Λι Τοντ, παντελώς άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Παίζω Μπάλα Τις Κυριακές Μπας Και Κάψω Καμία Από τις Θερμίδες Που Έβαλα Το Σάββατο». Τον Οκτώβρη του 2000 ο Τοντ, ένας άσημος επιθετικός της Κρος Φαρμ Παρκ Σέλτικ, είχε την ατυχία να στέκεται ακριβώς δίπλα στο διαιτητή την ώρα που αυτός σφύριξε τη σέντρα του αγώνα με τους Τόντον Ιστ Ριτς Γουόντερερς. Ο ήχος της σφυρίχτρας που βρισκόταν δίπλα ακριβώς στο αυτί του ήταν τόσο εκκωφαντικός που ο ενοχλημένος Τοντ σχολίασε δυνατά “Fuck me, that was loud”. Ο διαιτητής, που λογικά είναι πιο ευερέθιστος και από τον Γιώργο Νταλάρα σε περίοδο που δεν υπάρχουν φιλανθρωπικές συναυλίες για να δουλέψει λάβει μέρος, το πήρε προσωπικά και του έδειξε αμέσως την κόκκινη κάρτα για εξύβριση! (Δεν σου κάνω πλάκα, δεν βρίσκεσαι στο ‘Κουλούρι’, έγινε όπως ακριβώς το διάβασες ή έτσι τουλάχιστον έχει καταγραφεί σε βιβλία και σχετικά αφιερώματα.)

«Δεν έβρισα τον διαιτητή ή κάποιον άλλο. Οποιοσδήποτε στη θέση μου το ίδιο θα έκανε. Λίγο ακόμα και θα με κούφαινε» ήταν η μόνη δήλωση που έκανε μετά το τέλος ο καημένος Τοντ, ενώ το σχετικό ρεπορτάζ κλείνει με δηλώσεις του προπονητή του: «Οι παίκτες πρέπει να αποβάλλονται όταν βρίζουν τον διαιτητή ή κάποιον άλλο παίκτη. Αλλά υποτίθεται ότι οι διαιτητές πρέπει να χρησιμοποιούν και λίγη από την κοινή λογική».

Το ψαλιδάκι και ο τερματοφύλακας που κοιτούσε

  [1 Σχόλιο]

Κάθε γκολ σε ντέρμπι είναι σημαντικό, ακόμα περισσότερο όταν είναι στην λήξη του αγώνα. Ο Λισάντρο Λόπες μετά την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη και έχοντας μια αρκετά συνεπή καριέρα σε Πόρτο και Λιόν είχε την ευκαιρία να σημαδέψει το χθεσινοβραδινό κλάσικο της πόλης Αβεγιανέδα. Με το σκορ στο 1-0 υπέρ των γηπεδούχων κόκκινων από το 85′, η Ράσινγκ ψύχραιμα έψαξε στην τελευταία σχεδόν  επίθεση του ματς το πολύτιμο γκολ που θα γλίτωνε τους οπαδούς της από την καζούρα. Η σέντρα του Παραγουανού Όσκαρ Ρόμέρο πήγε λίγο πιο πίσω από εκεί που την περίμενε ο «Λίτσα» (ΟΚ, όχι το καλύτερο παρατσούκλι), αλλά η ταχύτητα σκέψης του 32χρονου φορ ήταν φοβερή, καθώς έκανε το ψαλιδάκι της ισοφάρισης χωρίς να το πολυσκεφτεί.

Η Ράσινγκ έσωσε την παρτίδα με το τελικό 1-1, αλλά η Ιντεπεντιέντε διαμαρτύρεται για επικίνδυνο παιχνίδι του σκόρερ με το σκεπτικό ότι σήκωσε το πόδι ψηλά. Ο προπονητής Μαουρίσιο Πελεγκρίνο διαμαρτυρήθηκε μετά το τέλος του παιχνιδιού λέγοντας ότι πρόσφατα είχε ακυρωθεί παρόμοιο γκολ σε άλλο ματς, αλλά αυτός που κέρδισε τα φώτα της δημοσιότητας ήταν ο τερματοφύλακας Ντιέγκο Ροντρίγκες (με το παρατσούκλι «ο Ρώσος») που ούτε καν έκανε προσπάθεια να αποκρούσει γυρίζοντας αμέσως να διαμαρτυρηθεί. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ροντρίγκες έγινε meme από τους αντίπαλους, άλλωστε όπως ξέρουμε οι οπαδοί της Ράσινγκ έχουν καλό χιούμορ.

busΟ Ρούσο περιμένοντας το λεωφορείο

rusoclassΟ Ρούσο στην τάξη

Cbx93oiW0AAadKoΟ Ρούσο ζητάει τον λογαριασμό

bengalΟ Ρούσο πανηγυρίζει σαν οπαδός

libertycΚαι για το τέλος, το αγαπημένο μου, ο Ρούσο ως Άγαλμα της Ελευθερίας

Τα καλύτερα του 2015

  [4 Σχόλια]

Πάντα στο τέλος του χρόνου βομβαρδιζόμαστε με ανασκοπήσεις με τα καλύτερα. Καλύτερες ταινίες, δίσκοι, τραγούδια και φυσικά καλύτερα γκολ. Μόνο που τα ευρωπαϊκά γκολ τα είδαμε αρκετές φορές, τα θυμόμαστε, τα βλέπουμε σε πολλά σάιτ, πολλά τα είδαμε και λάιβ. Οπότε ας δούμε τι μπήκε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εκεί που συνήθως έχουμε και λίγη περισσότερη τρέλα και πολλά δεν τα παίρνουμε χαμπάρι γιατί μπαίνουν σε πρωταθλήματα που δεν παρακολουθούμε. Ψάχνοντας τις αντίστοιχες λίστες που κυκλοφορούν στα λατινοαμερικάνικα πόρταλς, καταφέραμε με μεγάλη δυσκολία να… κλέψουμε κάποια από αυτά και να καταλήξουμε σε εννιά από τα καλύτερα. Η επιλογή έγινε ώστε να υπάρχουν διαφορετικά γκολ. Από σουτ μέχρι ντρίμπλες, από τακουνάκια μέχρι ψαλιδάκια.

1. Τζόναθαν Καλέρι, Μπόκα Τζούνιορς

Βλέποντας το βίντεο λες «ε καλά, βγήκε μόνος τι διάολο θα κάνει» και μετά «το έχασε ρε φίλε, τι μας λες τώρα«. Τελικά ο φορ της Μπόκα αποφασίζει για το γούστο να εξιλεωθεί και σκοράρει με ραμπόνα. Και γκολ με ραμπόνα το αγαπάς. Ειδικά όταν ο σκόρερ δεν κάνει καρδούλες, αλλά κουνάει το χέρι σαν να λέει «πω-πω τι σας έφτιαξα».

2 Πάμπλο Μπαριέντος, Σαν Λορένσο

Θα το παίξω ποδοσφαιρικός χίπστερ, αλλά ο Μπαριέντος ήταν από τις μεγάλα μου πουλέν πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Εκεί κατά το 2004 και μετά όταν άρχισε να κάνει πράματα και θάματα στο Μποέδο. Η μεταγραφή για την Ευρώπη ήρθε, η Ρωσία όπως αναμενόταν δεν ήταν το καλύτερο δυνατό και τελικά μετά από τους τραυματισμούς του μπόρεσε και έπαιξε σε δυο πολύ καλές σεζόν με την Κατάνια πριν γυρίσει στην Αργεντινή για να σκοράρει έτσι.

3. Κάρλος Λομπατόν, Σπόρτινγκ Κριστάλ

Στα 35 του ο Λομπατόν θεωρείται έμβλημα της ομάδας από την Λίμα, καθώς αγωνίζεται εκεί σταθερά από το 2005. Σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό, οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε από την εθνική Περού (που γενικά δεν την λες και μεγαθήριο). Ο «Λόμπα» μπαίνει στην λίστα όχι για κάποια λόμπα (αχά καλό ε) αλλά για ένα πανέμορφο γκολ ολίμπικο, που μόνο στο ριπλέι καταλαβαίνεις πόσο υπέροχο ήταν. Ευτυχώς η κάμερα είναι σε τέτοιο σημείο σαν να βλέπεις το γήπεδο του Αιγάλεω και απολαμβάνεις το φάλτσο με κάθε επισημότητα.

4. Μαρλόνε, Σπορτ

Ο Μαρλόνε (Μαρλοούνι αν είσαι Βραζιλιάνος) είναι ένα από τα τελευταία ταλέντα της Βραζιλίας και ίσως μας απασχολήσει στο μέλλον. Όπως φαίνεται και στο βίντεο, διαφέρει γιατί είναι κατάλευκος και ξανθωπός και δεν μοιάζει με το στερεότυπο του μέσου Βραζιλιάνου ντριμπλαδόρου. Υπάρχουν αρκετά βίντεο εκεί έξω με ντρίμπλες κυρίως, αλλά εδώ βλέπουμε το τούβλο που έβαλε, αρκετά έξω από την περιοχή.

5. Λούκα, Κορίνθιανς

Αν και το γκολ το έβαλε ο διακαής πόθος του Μιλοβάνοβιτς πέρσι (ο Λούκα από την Κρισιούμα πήγε στην Κορίνθιανς τελικά), νομίζω ότι το μικρότερο ποσοστό ανήκει σε αυτόν. Είναι μια ομαδική δουλειά που θυμίζει λίγο Σαν Αντόνιο Σπερς που γυρνάνε υπομονετικά την μπάλα. Με λίγη παραπάνω βραζιλιάνικη τεχνική βέβαια. Μπόνους ότι το γκολ μπήκε σε τοπικό ντέρμπι (ντέρμπι που τελείωσε με 6-1 βέβαια).

6. Εστεμπάν Παρέδες, Κόλο Κόλο

Μετά τον Λομποτόν ακόμα ένας 35χρονος. Ο Χιλιανός είναι μια αντίστοιχη περίπτωση με καριέρα στη Χιλή και τον ξέρουμε σχεδόν αποκλειστικά από την εθνική ομάδα. Παρά τα χρονάκια του, παίρνει την μπάλα, κάνει την γκαμπέτα του και μοιράζει σακούλες σε τρεις αντιπάλους πριν το ιδανικό τελείωμα. Ο Χιλιανός σπίκερ εκστασιασμένος περιγράφει τα όργια του Παρέδες όρθιος πάνω στο τραπέζι του (ΟΚ δεν έγινε έτσι, αλλά θα μπορούσε).

7. Λούς Αγκιάρ, Πενιαρόλ

Μην τρώτε πρόλογο. Το γκολ είναι του ενός και μοναδικού Ντιέγκο Φορλάν. Τα χρόνια πέρασαν, ο Ντιεγκίτο βάρυνε για υψηλό επίπεδο, αλλά στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης μπορεί ακόμα να κάνει τη διαφορά. Γύρισε, πήρε το πρωτάθλημα και έκανε και τέτοια πράγματα με τη φανέλα της αγαπημένης του Πενιαρόλ.

8. Χεσούς Ντάτολο, Ατλέτικο Μινέιρο

Μετά από ένα μέτριο πέρασμα από την Ευρώπη, ο Αργεντίνος πρώην παίκτης του Ολυμπιακού βγάζει τις καϊπιρίνιες του στο Μπέλο Οριζόντε. Εδώ τονεβλέπουμε να στέλνει συστημένη την μπάλα στο παραθυράκι του τερματοφύλακα της Βάσκο.

9. Ισμαέλ Μπλάνκο, ΑΕΚ Μπαρσελόνα (του Εκουαδόρ)

Τα λόγια είναι περιττά για τον παλιό αγαπημένο σκόρερ-παστελωτή. Ο κατά πολλούς άμπαλος Μπλάνκο βάζει γκολάρα με μια chilena απέναντι στην Μουσούκ Ρούνα ομάδα στην οποία παχαίνει αγωνίζεται ο Λιονέλ Νούνιες.

Τα 20 καλύτερα σομπρέρο

  [1 Σχόλιο]

 

Αν φίλε αναγνώστη αναρωτιέσαι τι είναι το σομπρέρο κοίταξε λίγο δεξιά στο σάιτ, υπάρχει ο ορισμός. Αλλά και να μη σε νοιάζει, αρκεί να σου αρέσει το ποδόσφαιρο και να θέλεις να φτιάξεις την ημέρα σου. Το compilation του γνωστού «βιντεάκια» HeilRJ έχει από Ροναλντίνιο μέχρι Γκάζα και από ασπρόμαυρα μέχρι το φετινό του Μέμφις, σε ένα σόου από σομπρέρο που κατέληξαν σε γκολ. Όπως είναι λογικό, το μεγαλύτερο μέρος είναι από την Λατινική Αμερική, αλλά μέχρι και στο Σαουθάμπτον ξέρουν την μαγική αυτή τέχνη. Τα λόγια δεν χρειάζονται, απολαύστε υπεύθυνα (μέχρι να δείτε λίγη ελληνική Superleague).

Από το ξύλο στην αγάπη

  [Καθόλου σχόλια]

andres

Ήταν μόλις η περασμένη Πέμπτη, όταν η Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε έχανε από την Τσαπεκοένσε με 1-0 για το πρωτάθλημα Βραζιλίας. Ο Αντρές ντ’ Αλεσάντρο, με το όνομα ο «κεφάλας», μέσα στη ζοχάδα για την κακή του εμφάνιση, αρπάχτηκε με τον αντίπαλο προπονητή και πήρε κίτρινη, ενώ έπεσε θύμα ενός τούνελ και ενός σομπρέρο από τους… Τσαπεκοένσους. Οι μανούρες όμως δεν είχαν τελειωμό. Με την επιστροφή της ομάδας στο προπονητικό κέντρο, πολλοί οπαδοί της Ίντερ είχαν στήσει λαϊκό δικαστήριο. Μέσα σε όλους αυτούς, κάποιος (αρκετά αχάριστος, μια που ο ντ’ Αλεσάντρο έχει προσφέρει τα μέγιστα για οκτώ σεζόν στην Ίντερ) τον αποκάλεσε «σκατοαργεντίνο» και του πέταξε ένα μπουκάλι μπύρας. Για όποιον θυμάται (και σιγά μην το θυμάται μια που πέρασαν 6 χρόνια), ο Αντρές δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του όταν του βρίζουν την Αργεντινή. Χίμηξε στον οπαδό και του έριξε μια γροθιά. Όσο μπόι του λείπει, το έχει σε τσαμπουκά άλλωστε.

Kυριακή. Η Ιντερνασιονάλ κερδίζει μέσα στο σπίτι της το τοπικό ντέρμπι με την μισητή συμπολίτισσα Γκρέμιο με 1-0. Οι οπαδοί πανηγυρίζουν, η Ίντερ στο επίσημο τουίτερ της κοροϊδεύει την 15ετη έλλειψη τίτλων της Γκρέμιο και ο ντ’ Αλεσάντρο σαν να μην έχει συμβεί τίποτα πηγαίνει προς το πέταλο για να αποθεωθεί από τους φανατικούς. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έχει βρεθεί ημίγυμνος στις εξέδρες μαζί τους, κραδαίνοντας ένα… φέρετρο από φελιζόλ, στα χρώματα της Γκρέμιο με ένα μεγάλο «Β» πάνω. Για 2η συνεχόμενη εβδομάδα γίνεται επίκεντρο της δημοσιότητας, αλλά λίγη σημασία έχει γι’ αυτόν. Η ομάδα του κέρδισε τον εχθρό και ο κόσμος τον αγαπάει ξανά. Αυτό μετράει στη Βραζιλία.

Ο τελικός της κλοπής

  [1 Σχόλιο]

Συνήθως μία καθοριστική απόφαση ενός διαιτητή μπορεί να κρίνει ένα παιχνίδι. Στην περίπτωση του τελικού του Κόπα Αρχεντίνα που έγινε απόψε τα χαράματα σχεδόν, ήταν τρεις οι αποφάσεις του διαιτητικού τρίου που χάρισαν λίγες μέρες μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και το κύπελλο στην Μπόκα Τζούνιορς. Η Ροσάριο Σεντράλ υπέστη μια ανεπανάληπτη κλοπή στο Εστάδιο Μάριο Κέμπες της Κόρδοβα, με αποτέλεσμα όλοι οι οπαδοί (πλην ίσως αυτών της Μπόκα) να μιλάνε σήμερα για τον διαιτητή Ντιέγκο Σεμπάγιος (και τον πλαϊνό Μαρσέλο Αουμέντε).

Μόλις στο 37′ ακυρώθηκε καθαρό γκολ της Σεντράλ, όταν ο Ρούμπεν με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Μπόκα. Ο επόπτης χρέωσε το οφσάιντ στον Μαρσέλο Λαρόντο που δεν ήταν όμως αυτός που έπιασε την κεφαλιά.

Και αν κάποιος καλοθελητής πει «ήταν δύσκολη η φάση», τι μπορεί να πει για το πέναλτι του 1-0 της Μπόκα που είναι καθαρά εκτός περιοχής. Ο Φεράρι κάνει την παράβαση, ο Περούτσι προχωράει και πέφτει στην μεγάλη περιοχή και ο διαιτητής, ενώ είναι κοντά, δίνει το πέναλτι.

Και για να τριτώσει το κακό, η Μπόκα τελειώνει το ματς στο 89′ με τον Τσάβες να είναι οριακά οφσάιντ σε μια από τις μεγαλύτερες αδικίες των τελευταίων ετών στην Αργεντινή. Τουλάχιστον προς τιμήν τους, οι σπίκερ της τηλεόρασης δεν έκαναν τα στραβά μάτια όπως γίνεται συνήθως στη δική μας χώρα και σίγουρα δεν θα κινδυνεύσει η δουλειά τους. Η ηθική δικαίωση για την Σεντράλ δεν λέει κάτι. Μια ομάδα που αγγίζει τα τριάντα χρόνια χωρίς τίτλο θέλει επιτέλους να κρατήσει την κούπα, όχι να δεχτεί ένα φιλικό πατ-πατ στον ώμο. Από την άλλη, οι Μποστέρος πανηγυρίζουν μέσα σε τέσσερις μέρες δυο τίτλους, ο Τέβες επέστρεψε και τα σήκωσε όλα και πλέον ετοιμάζονται για το Κόπα Λιμπερταδόρες, που είναι ο επόμενος μεγάλος στόχος της ομάδας.

Η μέρα που ο Κρόιφ έδωσε τη θέση του στον Φαν Μπάστεν

  [2 Σχόλια]

Είναι 3 Απριλίου του 1982 και ο Άγιαξ υποδέχεται τη NEC, όντας πρώτος στη βαθμολογία και με το πρωτάθλημα να έχει μπει στην τελική ευθεία. Στην αρχική ενδεκάδα του βρίσκεται και ο Γιόχαν Κρόιφ και ο 20χρονος Βιμ Κιφτ, το μεγάλο ανερχόμενο αστέρι των ακαδημιών της ομάδας που σκοράρει σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Παρά το γεγονός ότι έχει πατήσει τα 35 του (και το ότι καπνίζει σαν φουγάρο πλοίου του Μισσισσιππή) ο Κρόιφ αποδεικνύει μόλις στο 7ο λεπτό ότι ξέρει και καταλαβαίνει το ποδόσφαιρο όσο λίγοι άνθρωποι στον κόσμο. Με μια ατομική ενέργεια από τα δεξιά φτάνει απέναντι από τον τερματοφύλακα και σκοράρει. Λίγο αργότερα ο ‘Αίαντας’ θα πετύχει και δεύτερο γκολ αλλά η μεγαλύτερη στιγμή της αναμέτρησης θα έρθει στην αρχή της επανάληψης, άσχετα αν κανένας εκείνη την ώρα δεν θα το καταλάβει.

Με την επιστροφή των ομάδων στον αγωνιστικό χώρο ο Κρόιφ θα αποχωρήσει από το γήπεδο για να ξεκουραστεί. Στη θέση του θα μπει ένα ψηλόλιγνο αγόρι που δεν έχει κλείσει ούτε τα 18 του. (Μια από τις πιο συμβολικές αλλαγές στην ιστορία του ποδοσφαίρου, που μπορεί πιθανόν να συγκριθεί μόνο με εκείνη τη μέρα του 1997 που στο τελευταίο του παιχνίδι, ένα εκτός έδρας ντέρμπι με τη Ρίβερ, ο Μαραντόνα έδωσε τη θέση του στον πιτσιρικά Χουάν Ρομάν Ρικέλμε.) Είκοσι λεπτά αρκούν. Μετά από μια σέντρα από τα δεξιά ο Μάρκο Φαν Μπάστεν θα πετύχει με καρφωτή κεφαλιά το πρώτο γκολ της καριέρας του. Το παιχνίδι θα λήξει 5-0, ο Άγιαξ θα κατακτήσει λίγο καιρό μετά ένα ακόμα πρωτάθλημα και το ποδόσφαιρο θα γνωρίσει και θα υποδεχθεί ένα νέο, τεράστιο ταλέντο.

Τα επόμενα δέκα χρόνια ο Μάρκο θα αποδείξει ότι δεν είναι απλά ένα πολύ ψηλό παιδί που μπορεί και παίρνει κεφαλιές. Θα σκοράρει με χαρακτηριστική άνεση και με τα δυο πόδια και από όλες τις αποστάσεις, θα κοντρολάρει και θα ντριπλάρει με την ευκολία που το έκαναν παίκτες 20 εκατοστά πιο κοντοί από αυτόν και θα κυριαρχήσει αποστομωτικά στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο κερδίζοντας σχεδόν τα πάντα και συλλογικά (πρωταθλήματα σε Ολλανδία και Ιταλία, ευρωπαϊκά κύπελλα με την παντοδύναμη Μίλαν εκείνης της εποχής και ένα Euro με τους ‘οράνιε’, με ένα γκολ στον τελικό που κανένας απ’όσους το έχουν δει δεν θα το ξεχάσει ποτέ) και ατομικά (3 Χρυσές Μπάλες, ένα ρεκόρ που κατείχαν ως τότε μόνο ο Πλατινί και ο Κρόιφ, και ένα βραβείο καλύτερου παίκτη της ΦΙΦΑ για το 1992).

Δυστυχώς όμως τα πόδια που τον έκαναν θρύλο θα αποδειχτούν και η αχίλλειος πτέρνα του. Μετά από αρκετούς σοβαρούς τραυματισμούς, που τον αφήνουν εκτός δράσης για μήνες, θα αποφασίσει στα 28 του, και λίγο μετά το σημείο που έδειχνε να φτάνει στο καλύτερο επίπεδο του, να αποχωρήσει πρόωρα από το ποδόσφαιρο, αφήνοντας όσους τον θαύμασαν να αναρωτιούνται τι άλλο θα μπορούσε να είχε πετύχει αν δεν περνούσε τόσους μήνες στα νοσοκομεία και στα κρεβάτια των φυσιοθεραπευτών και αν συνέχιζε για 5-10 χρόνια ακόμα την καριέρα του.