Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Γήπεδα'

Το νέο σπίτι της Πενιαρόλ

  [2 Σχόλια]

Η Πενιαρόλ παρά το γεγονός ότι είναι μια από τις ιστορικότερες ομάδες του πλανήτη έχει περιπλανηθεί σε διάφορα γήπεδα. Από το 1913 και το γήπεδο με τις ξύλινες εξέδρες και όνομα «Οι Ακακίες» (γνωστότερο αργότερα ως Εστάδιο Χοσέ Πέδρο Νταμιάνι), στο Εστάδιο Ποσίτος την επόμενη δεκαετία, μέχρι το ιστορικό Σεντενάριο που κατασκευάστηκε για το Μουντιάλ του 1930. Ακόμα και μετά το Σεντενάριο όμως, έπαιξε αρκετές φορές σε άλλες έδρες και παρά το γεγονός ότι το στάδιο της εθνικής ομάδας της Ουρουγουάης γίνεται μια καυτή έδρα από τον κόσμο της Πενιαρόλ, πάντα υπήρχαν οι σκέψεις για να μετακομίσει η ομάδα. Είτε με την ανακατασκευή του Σεντενάριο όπως προτάθηκε το 1943 αλλά τα μέλη του συλλόγου καταψήφισαν, είτε με κατασκευή νέου γηπέδου σε διάφορα μέρη του Μοντεβιδέο. Τουλάχιστον έξι πλάνα παρουσιάστηκαν από το 1990 και μετά, αλλά κανένα δεν προχώρησε, με το τελευταίο να κολλάει σε περιβαλλοντικές αντιδράσεις (θυμίζοντας αντίστοιχες ελληνικές περιπτώσεις) από κατοίκους (και οικολόγους) που διαμαρτύρονταν.

Παρά το γεγονός ότι οι κιτρινόμαυροι έψαχναν πάντα για ένα δικό τους σπίτι, δεν σταματούσαν να κάνουν το Σεντενάριο μια καυτή έδρα. Το 2011 ξόδεψαν 4 μήνες δουλειάς και περίπου τριάντα χιλιάδες Ευρώ για να φτιάξουν το μεγαλύτερο πανό ποτέ, πριν από έναν αγώνα του Λιμπερταδόρες απέναντι στην Ιντεπεντιέντε. 309 μέτρα μήκος επί 50 ύψος σε ένα αξέχαστο θέαμα που φαίνεται σε όλο του το μεγαλείο στο παραπάνω βίντεο. Από τότε το ρεκόρ έχει καταρριφθεί (η μισητή αντίπαλος Νασιονάλ επανέλαβε με μεγαλύτερο πανό, όπως και Αργεντίνοι και Κολομβιανοί οπαδοί), αλλά οι οπαδοί της Πενιαρόλ (και κυρίως οι περίπου τριακόσιοι που έπρεπε να το κουβαλήσουν τα περίπου 1900 κιλά βάρος) είναι περήφανοι για το δικό τους κατόρθωμα.

Έπρεπε να φτάσει το 2016 για να μπορέσει ο κόσμος της Πενιαρόλ να μπει στο δικό του σπίτι. Το «Εστάδιο Καμπεόν ντελ Σίγλο», ελληνιστί «ο πρωταθλητής του αιώνα», χρειάστηκε περίπου 25 μήνες για να χτιστεί (η πορεία του με φωτογραφίες εδώ), αλλά το θέμα του ήταν ανοιχτό από το 2011. Το όλο πρότζεκτ εκείνης της εποχής ακυρώθηκε και ουσιαστικά ξεκίνησε από την αρχή μια που έπρεπε να βρεθεί άλλη έκταση. Το όνομα επιλέχθηκε από τον κόσμο (στον τελικό έφτασαν και το «ένδοξη Πενιαρόλ» με το «Εστάδιο CURCC» που έχει να κάνει με τον σύλλογο από τον οποίο δημιουργήθηκε η Πενιαρόλ) και βασίζεται στον… τίτλο που απονεμήθηκε από την IFFHS στην Πενιαρόλ ως της κορυφαίας ομάδας της Ν. Αμερικής για τον προηγούμενο αιώνα. Το νέο στάδιο χωράει περίπου 40.000 θεατές και κόστισε περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια.

foto_penarol

Δεν είναι κάποιο αρχιτεκτονικό αριστούργημα, ούτε καν έχει καθίσματα σε όλες του τις κερκίδες. Τα δυο πετάλα και η μια κεντρική έχουν δύο διαζώματα, ενώ στην κερκίδα των επισήμων υπάρχει και ενωμένο σε στυλ Μπομπονέρα ένα ακόμα κτήριο με αρκετές «σουίτες» που λέμε κι εμείς εδώ. Αρκετά από τα έσοδα της κατασκευής προήλθαν από την πώλησή τους, όπως και την πώληση θέσεων. Η θεμέλια λίθος μπήκε το Δεκέμβριο του 2013, τα έργα ξεκίνησαν το 2014 και η Πενιαρόλ πήρε δάνειο για να μπορέσει να πραγματοποιήσει το έργο. Ακόμα όμως και στο τέλος των έργων, η γκαντεμιά για τους «καρμπονέρος» ήταν παρούσα. Τα εγκαίνια ήταν να γίνουν την Κυριακή με παρουσία της πρωταθλήτριας Ν. Αμερικής Ρίβερ Πλέιτ, αλλά η έντονη κακοκαιρία και οι βροχοπτώσεις έφεραν την αναβολή.

cocacolapenaΑκόμα και η Κόκα Κόλα αναγκάστηκε να αλλάξει τα χρώματά της
για να μπορεί να φιγουράρει στο γήπεδο

Το φιλικό τελικά έγινε μια μέρα αργότερα, η Ρίβερ ήταν σε κακή μέρα και δέχτηκε μια βαριά ήττα από την Πενιαρόλ που γενικά δεν μαγεύει τον τελευταίο καιρό και αναγκάζονται μέχρι κι οι… μαμάδες να βγαίνουν στα ραδιόφωνα. Ίσως το καλύτερο και πιο σημαδιακό ήταν ότι το σκορ του αγώνα (που έληξε 4-1) άνοιξε ο αγαπημένος Ντιέγκο Φορλάν, κάτι που ήθελε σίγουρα τόσο ο ίδιος, όσο και ο κόσμος της ομάδας. Μπορεί να είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος τι σημαίνει το γήπεδο για μια ομάδα, αλλά για ορισμένους από εμάς που βλέπουμε μια ομάδα με κιτρινόμαυρα να καταφέρνει μετά από χρόνια να έχει δικό της σπίτι έχει μεγαλύτερη σημασία. Φαίνεται άλλωστε και στις αντιδράσεις που έχουν στο παρακάτω βίντεο μερικοί οπαδοί.

Μια συγκινητική επιστροφή

  [2 Σχόλια]

luzan

Κάπου στα ανατολικά της Τσεχίας, στην πόλη Μπρνο, βρίσκεται το γήπεδο ‘Ζα Λουζανκάμι’, χωρητικότητας 50.000 θεατών. Το ‘Λουζάνκι’, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, αποτελούσε την έδρα της τοπικής Ζμπροϊόφκα Μπρνο για αρκετές δεκαετίες. Σ’αυτό έζησε και τη μεγαλύτερη στιγμή της ιστορίας της, το 1978 όταν και κατέκτησε το μοναδικό της πρωτάθλημα. Το 2001 όμως η ομάδα αναγκάστηκε να μετακομίσει στο μικρότερο αλλά πιο σύγχρονο Δημοτικό Στάδιο Σρμπσκα, καθώς το γηρασμένο ‘Λουζάνκι’ δεν ικανοποιούσε πλέον τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ και της Τσέχικης Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.

Όπως συμβαίνει σε αρκετές αντίστοιχες περιπτώσεις το σχέδιο ήταν πως το γήπεδο θα ανακατασκευαστεί ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή η ομάδα να επιστρέψει στην ιστορική της έδρα. Τα χρόνια όμως περνούσαν, τα κεφάλαια που χρειαζόταν για να ξεκινήσει η αναδιαμόρφωση του δεν βρισκόταν από πουθενά και έτσι, 14 χρόνια μετά, το μέρος αποτελούσε ιδανικό σκηνικό ταινίας τρόμου: αμέτρητα δέντρα και θάμνοι είχαν κατακλύσει τον αγωνιστικό χώρο αλλά και τις κερκίδες φτιάχνοντας ένα τέλειο σπίτι για τα πουλιά και τους άστεγους.

Όλα αυτά μέχρι πριν λίγους μήνες όταν ο 37χρονος αρχηγός της ομάδας Πετρ Σβανκάρα, μετά και από παραινέσεις αρκετών φίλων του, αποφάσισε ότι θέλει να κλείσει την καριέρα του παίζοντας ένα τελευταίο παιχνίδι μέσα στο γήπεδο που μεγάλωσε αυτός και δεκάδες χιλιάδες άλλοι συμπολίτες του. Τα όσα ακολούθησαν είναι ένα μικρό ποδοσφαιρικό παραμύθι.

Ο Σβανκάρα δημοσιοποίησε την ιδέα πως θέλει να ξαναζωντανέψει το ‘Λουζάνκι’ και η ανταπόκριση ήταν άμεση και συγκινητική. Εκατοντάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών συνεισέφεραν οικονομικά μέσω crowdfunding και πολλοί περισσότεροι δούλεψαν εθελοντικά για να αποκτήσει ξανά το εγκαταλελειμμένο γήπεδο μια φυσιολογική εικόνα. Δεκάδες οπαδοί έδιναν το παρών κάθε μέρα με τσάπες, φτυάρια και σκούπες και ξόδευαν πολλές ώρες στο γήπεδο ξηλώνοντας φυτά και καθαρίζοντας τις κερκίδες.

luzan2

Έτσι, στις 27 του Ιούνη και μετά από αμέτρητες ώρες εθελοντικής δουλειάς εκατοντάδων απλών φιλάθλων το ‘νεκρό’ για τόσα χρόνια γήπεδο άνοιξε κανονικά τις πόρτες του για να φιλοξενήσει ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Μια ομάδα παλαιμάχων της Ζμπροϊόφκα – ανάμεσα στους οποίους και ο Σβανκάρα – αντιμετώπισε τη «χρυσή» ομάδα του 1978, που στο ίδιο μέρος είχε σηκώσει το πολυπόθητο πρωτάθλημα, παρουσία 35.000 οπαδών, οι οποίοι πρόλαβαν να εξασφαλίσουν ένα πολυπόθητο εισιτήριο.

Το υπέροχο βίντεο του όλου εγχειρήματος αποδεικνύει ότι μερικές φορές η θέληση αρκεί για να πραγματοποιηθούν κάποια όνειρα που αρχικά φαίνονται ανέφικτα και δικαιολογεί και τα δάκρυα αρκετών εκ των παλαιμάχων που αγωνίστηκαν, των οπαδών που βρέθηκαν ξανά στις κερκίδες στις οποίες έζησαν πολλές συγκινήσεις στο παρελθόν και φυσικά του Σβανκάρα που αποκάλυψε στο σχετικό αφιέρωμα της Guardian πως «μετά το παιχνίδι όταν αποχαιρέτησα τους φιλάθλους έκλαψα πολύ, δεν ντρέπομαι να το πω».

Σχετικά κείμενα:
Ο φίλος
Γκρεμίζοντας το «δεύτερο σπίτι σου»
Τα γήπεδα δεν πεθαίνουν ποτέ

Ο φίλος

  [5 Σχόλια]

Το Σάββατο που μας πέρασε ήταν μια πολύ δύσκολη μέρα για αρκετούς ανθρώπους στη Στοκχόλμη. Η διοίκηση της Χάμαρμπι ΙΦ Φούτμπολσφερενινγκ, που για ευνόητους λόγους από αυτό το σημείο και μέχρι το τέλους του κειμένου θα αποκαλείται απλά Χάμαρμπι, κάλεσε τους οπαδούς της ομάδας να επισκεφτούν για μια τελευταία φορά το γήπεδο ‘Σέντερσταντιον’ και να πάρουν από αυτό ό,τι θέλουν γιατί  μέσα στο επόμενο διάστημα θα ξεκινήσει η κατεδάφιση του.

Η Χάμαρμπι, που είναι μια μέτρια Σουηδική ομάδα η οποία στα 99 χρόνια της ιστορίας της (σε αντίθεση με τις μεγάλες αντιπάλους της, ΑΙΚ και Τζουργκάρντενς) έχει να επιδείξει μόνο μια μεγάλη επιτυχία, το πρωτάθλημα του 2001, έχει μετακομίσει από την περσινή σεζόν στο γειτονικό ‘Τελε 2 Αρένα’ το οποίο εκτός από ολοκαίνουργιο (σε αντίθεση με το  Σέντερσταντιον που μετρούσε σχεδόν 50 χρόνια ζωής) είναι και διπλάσιο σε μέγεθος. Άξιο αναφοράς είναι επίσης το γεγονός ότι το τελευταίο γκολ που πανηγύρισαν οι οπαδοί της Χάμαρμπι στο παλιό γήπεδο επιτεύχθηκε από τον θρύλο της ομάδας, αλλά και του Football Manager, Κένεντι Μπακιρτσίογλου.

Όπως ήταν αναμενόμενο στο κάλεσμα της διοίκησης ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι που ξήλωσαν ό,τι μπορούσαν από το μέρος στο οποίο είχαν περάσει εκατοντάδες ώρες της ζωής τους και το οποίο, όπως όλα τα γήπεδα του κόσμου, θα παραμείνει αθάνατο χάρη στις αναμνήσεις και τις διηγήσεις τους. Ανάμεσα στους οπαδούς βρισκόταν κι ένας ηλικιωμένος κύριος που προσπαθούσε να βγάλει μια σανίδα από τις κερκίδες. Μαζί του είχε μια τσάντα στην οποία είχε τοποθετήσει ένα κομμάτι από το χόρτο του γηπέδου. Ένας νεότερος προσφέρθηκε να τον βοηθήσει. Όταν η προσπάθεια τους ολοκληρώθηκε, ο ηλικιωμένος τον ευχαρίστησε και του εξήγησε πως την σανίδα-κάθισμα και το χόρτο που είχε μαζέψει σκόπευε να τα αφήσει στον τάφο του καλύτερου του φίλου, ο οποίος ήταν οπαδός της Χάμαρμπι. Ο ίδιος είναι οπαδός της μισητής ΑΙΚ. Και αυτή η, μικρή για κάποιους και σημαντική για κάποιους άλλους, πληροφορία ‘λέει’ όσα δεν θα μπορέσει να πει ποτέ κανένας ύμνος για τη φιλία.

«…κι ὅσοι ἀγαπιοῦνται καὶ νεκροί ποτέ τους δέν πεθαίνουν…»

«Επιτάφιος» – Γιάννης Ρίτσος

aik

Το τρένο δίπλα στο γήπεδο

  [Καθόλου σχόλια]

Όταν θα’ρθείς να με ξεθάψεις απ’ τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
και άνεργες θα θρηνούν
Θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν

Τρύπες – ‘Το τρένο’ / Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

maldegem

Στα βόρεια του Βελγίου, ή τέλος πάντων στα βόρεια εκείνης της περιοχής που κάποιοι για δικούς τους λόγους αποκαλούν Βέλγιο, βρίσκεται η κωμόπολη του Μάλντεγκεμ. Εκεί εδρεύει η κατασκευαστική Sobemai, της οποίας το αφεντικό αρκετά χρόνια πριν είχε αγοράσει κάποια βαγόνια τρένου με σκοπό να δημιουργήσει ένα πάρκο διασκέδασης κοντά στο εργοστάσιο της εταιρείας. Τελικά το πάρκο δεν έγινε ποτέ κι έτσι τα βαγόνια παρέμειναν ακινητοποιημένα και παρατημένα δίπλα στο γήπεδο ποδοσφαίρου μιας τοπικής ερασιτεχνικής ομάδας δημιουργώντας ένα οπτικό αποτέλεσμα τόσο ιδιαίτερο και διαφορετικό από τα συνηθισμένα που τράβηξε την προσοχή του φωτογράφου Jurgen Vantomme. To περίεργο χόμπι του συγκεκριμένου είναι να γυρνάει το Βέλγιο και να φωτογραφίζει γήπεδα, όχι όμως γήπεδα μεγάλων ομάδων, με σύγχρονες εγκαταστάσεις και χιλιάδες φιλάθλους αλλά γήπεδα μικρότερων κατηγοριών, που συνήθως δεν έχουν κερκίδες, στέγαστρα και σύγχρονα κυλικεία, γήπεδα στραβά σαν αυτά που συναντάς συχνά στην Βραζιλία (αλλά και στην Αργεντινή), γήπεδα των οποίων ο περιβάλλων χώρος είναι μόνιμα κατουρημένος ελλείψει τουαλετών, γήπεδα δίπλα σε δρόμους, λιβάδια και εργοστάσια, «γήπεδα χωράφια», γήπεδα στα οποία πολλές φορές οι αγωνιζόμενοι είναι περισσότεροι από τους θεατές, γήπεδα μικρά, «της πλάκας», εν τέλει γήπεδα σαν αυτά στα οποία μεγαλώσαμε και τα οποία μεγαλώνουν και τις επόμενες γενιές.

Στην προσωπική σελίδα του φωτογράφου βρίσκεις μερικές επιλεγμένες εικόνες από τέτοια μικρά Βελγικά γήπεδα ενώ στο ‘About’ της ίδιας σελίδας αντί για κάποιο αδιάφορο βιογραφικό διαβάζεις μια ωραία, σχετική σκέψη από το βιβλίο ‘Η φυλή του ποδοσφαίρου’ του Άγγλου Ντέσμοντ Μόρις, που εκτός από γνωστός ανθρωπολόγος, ζωολόγος, ερευνητής, συγγραφέας, ζωγράφος και παρουσιαστής είναι και φανατικός ποδοσφαιρόφιλος:

Στην καρδιά κάθε ‘ποδοσφαιρικής φυλής’ βρίσκεται ένας ναός του δρόμου, το γήπεδο. Η μαγεία του γηπέδου είναι τόσο ισχυρή που αν ένα μέλος της ‘φυλής’ το προσεγγίσει, ακόμα και σε μέρα που δεν υπάρχει παιχνίδι, δημιουργεί ένα παράξενο συναίσθημα ενθουσιασμού και προσμονής.

My humps (lovely little lumps)

  [2 Σχόλια]

undulated-soccer-pitch-in-kroksback

Το οδοιπορικό μας σε διάφορα υπερ-γραφικά γήπεδα της υφηλίου συνεχίζεται αυτή τη φορά στη Σουηδία. Ταξιδεύουμε στο Μάλμο(ε) και συγκεκριμένα στο Κρόκσμπακ Παρκ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν στο διαδίκτυο το πάρκο αυτό χτίστηκε τη δεκαετία του 1970, όταν το ομώνυμο προάστιο άρχιζε να γεμίζει με κατοικίες. Στη νότια πλευρά του πάρκου υπάρχουν επτά μικροί λόφοι που τον χειμώνα γεμίζουν με παιδάκια που παίζουν στα χιόνια. Εκτός όμως από τους λόφους, τις λιμνούλες και το δασάκι του πάρκου, στο βόρειο μέρος του πάρκου υπάρχει και ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Αυτό φυσικά δεν θα ήταν είδηση, αν δεν είχε την εικόνα που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία. Άγνωστο γιατί δεν έγινε καμία προσπάθεια να ισιώσουν το έδαφος (στην Ελλάδα είναι σίγουρo ότι θα είχαν φάει κάποια λεφτά και τα έργα δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ) και έτσι το ποδοσφαιρικό γήπεδο του Κρόκσμπακ Παρκ είναι γεμάτο με… σαμαράκια.

Puckelball = soccer in a hilly terrain

Το αποτέλεσμα είναι ακόμα χειρότερο όταν κοιτάς τις γραμμές πάνω στα κυρτώματα του γηπέδου που σε κάνουν να νομίζεις ότι έχεις καπνίσει όλο το νομό Μεσσηνίας και είναι άγνωστο πώς τα παιδάκια που παίζουν δεν ζαλίζονται. Για να είναι πλήρες το θέαμα, οι κατασκευαστές φρόντισαν να βάλουν και αντίστοιχες εστίες, δίνοντας έτσι νέους ποδοσφαιρικές εκφράσεις όπως «το σούταρε στο Όμικρον» και «η μπάλα πήγε στο φινιστρίνι της εστίας».

Σχετικά κείμενα:

Το νέο Μαρακανά: μια ιστορία νοσταλγίας, αντιδράσεων και ανακαίνισης

  [Καθόλου σχόλια]

Αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει για τα σημαντικότερα γήπεδα ποδοσφαίρου του κόσμου και δεν γεννήθηκε χθες σίγουρα θα αναφέρει μέσα σε αυτά το Μαρακανά. Το ιστορικό στάδιο του Ρίο έκλεισε αρχικά το 2010, ώστε να γίνουν τα απαραίτητα έργα για να είναι έτοιμο για το Μουντιάλ (αλλά και τους Ολυμπιακούς του 2016). Ένα έργο προϋπολογισμού 700 εκατομμυρίων δολαρίων (τελικά λέγεται ότι στοίχισε 400-500), σε μια χώρα που ζει στιγμές ανάλογες δικές μας του 2004 (ελπίζω με καλύτερη κατάληξη). Το Μαρακανά που είναι σε μια περιοχή του Ρίο αρκετά κοντά σε πολύ επικίνδυνες φαβέλες (όπως αυτή της Βίλα Κρουζέιρο που είναι λίγο πιο βόρεια) ξανάνοιξε τις πόρτες του (αν και όχι 100% έτοιμο) για να υποδεχτεί τους φίλους του Ρονάλντο κόντρα στους φίλους του Μπεμπέτο σε ένα ας πούμε test event με μουσικούς, ομιλίες πολιτικών και διάφορα άλλα χάπενινγκς.

«Τα πράγματα πήγαν αρκετά καλά» δήλωσε ο Ίκαρο (τι τρέλα αυτή με τα ελληνικά ονόματα) Μορένο πρόεδρος της εταιρείας δημοσίων έργων «αλλά είχαμε και μερικά θέματα που πρέπει να λύσουμε. Ένα ασανσέρ από τα τέσσερα που δοκιμάσαμε δεν λειτούργησε και μερικές τουαλέτες δεν είχαν νερό.» Οι καθυστερήσεις στο χρονοδιάγραμμα θεωρήθηκαν φυσιολογικές από τους διοργανωτές, μια που όταν ανακαινίζεις ένα στάδιο 70 ετών είναι λογικό να προκύπτουν προβλήματα. Παράλληλα, υπήρχαν και άλλα θέματα όπως απεργίες των εργατών που το πήγαν πιο πίσω. Οι Βραζιλιάνοι υποστηρίζουν ότι όλα θα είναι έτοιμα στα τέλη Μαΐου όταν και θα πρέπει να ελεγχθεί από τη ΦΙΦΑ για το Κονφεντερέισονς Καπ. Οι κακές γλώσσες πάντως μιλάνε για μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς που έφεραν και τις καθυστερήσεις (το έργο έπρεπε να είχε τελειώσει τον Δεκέμβριο του 2012) καθώς κάποιοι από τους κατασκευαστές αποχώρησαν. Παράλληλα, οι συνθήκες εργασίες ήταν πολύ άσχημες και ο λόγος για τον οποίο έγιναν οι απεργίες. Άλλοι λένε ακόμα ότι δεν χρειαζόταν καν τόση ανακαίνιση, μια που στο γήπεδο είχαν γίνει ήδη εργασίες το 2007 για τους Παναμερικανικούς αγώνες, αλλά και το 2000 και έτσι ξοδεύτηκαν υπερβολικά ποσά.

Ίσως για να χρυσωθεί το χάπι η φιέστα έγινε σε… κλειστό οικογενειακό κύκλο, καθώς υπήρχαν οι 8.500 εργάτες και οι οικογένειές του, με αποτέλεσμα το γήπεδο να έχει περί τις τριάντα χιλιάδες θεατές και οι υπεύθυνοι να εκθειάζουν τους «ήρωες» εργάτες που έφεραν εις πέρας το έργο. Την ίδια στιγμή πάντως στο Ρίο υπήρχαν πορείες και διαμαρτυρίες με τον κόσμο να διαδηλώνει για την ιδιωτικοποίηση του ποδοσφαίρου και την μετατροπή του λαϊκού αθλήματος, σε αθλήματος για την ελίτ. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση έδωσε το στάδιο για 35 χρόνια σε ιδιωτικές εταιρείες που μέσα σε όλα τα άλλα θα πρέπει να ρίξουν 300 εκατομμύρια δολάρια ώστε να φτιάξουν εμπορικό κέντρο, πάρκινγκ, ολυμπιακό μουσείο και αθλητικά κέντρα την στιγμή που θα γκρεμιστούν ένα σχολείο, ένα υδάτινο πάρκο και το εκεί Μουσείο των Ινδιάνων, οι οποίοι φυσικά και δεν το πήραν θετικά και διαμαρτυρήθηκαν έντονα. Τα επιχειρήματα των επικριτών είναι ότι το κράτος θα βγάλει πολύ λιγότερα από αυτά που έδωσε και ότι θέλει να φτιάξει μια περιοχή μόνο για τους πλούσιους. Σε αυτά οι υπέρμαχοι απαντούν ότι αναβαθμίζεται ολόκληρη η περιοχή που ήταν ιδιαίτερα υποβαθμισμένη. Η αλήθεια σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως βρίσκεται κάπου στην μέση.

Ακόμα όμως και στους ίδιους τους θεατές του αγώνα οι γνώμες διίστανται. «Αυτό δεν είναι το Μαρακανά, δεν έμεινε ούτε ένας κόκκος άμμου από το παλιό γήπεδο» δήλωσε ένας νοσταλγικός κάτοικος της περιοχής που βρέθηκε στα εγκαίνια. Ένας άλλος δημοσιογράφος είπε: «Εγώ ήμουν εδώ με 130.000 ανθρώπους να χοροπηδάνε, αυτό το στάδιο δεν έχει τέτοια αίγλη».  Άλλοι όμως δήλωσαν εντυπωσιασμένοι από το νέο πανέμορφο Μαρακανά. «Είναι καλύτερο από πριν. Είναι απίστευτο. Αν δεν ήμουν εδώ σε όλη τη διάρκεια, δεν θα το πίστευα», δήλωσε ένας 56χρονος ηλεκτρολόγος που δούλεψε στο στάδιο και πήρε τον εγγονό του στο test event. Ένας άλλος εργάτης με το όνομα Αριστείδης δήλωσε ότι κοιτάει με νοσταλγία το γήπεδο και κράτησε ένα κομμάτι από τις παλιές κερκίδες για να το δείχνει στα ανίψια του.

Το νέο Μαρακανά έχει 79.369 θέσεις, 17 ασανσέρ, 12 κυλιόμενες σκάλες, 60 «κυλικεία-μπαρ», 231 τουαλέτες, 78 μεγάφωνα, 360 κάμερες ασφαλείας, 4 γιγαντοοθόνες (98 τετραγωνικά μέτρα η καθεμία), κλιματισμό που καλύπτει 36.000 τετραγωνικά μέτρα και 110 σουίτες. Το χορτάρι είναι του τύπου «bermuda celebration» που δεν ξέρω αν σημαίνει ότι αντέχει στον δάκο και την μουχρίτσα, λέγεται πάντως ότι αντέχει σε έντονες αλλαγές θερμοκρασίας και καλλιεργήθηκε από τον Οκτώβριο στην πόλη Σακουαρέμα, για να μεταφερθεί σε 360 κομμάτια στο Ρίο. Τέλος τα συστήματα απαγωγής των νερών (πεθαίνω να λέω τέτοιους όρους) μπορούν να αντέξουν μέχρι και 230 χιλιοστά βροχής ανά ώρα, ένα νούμερο που είναι διπλάσιο από τους μεγαλύτερους Μ.Ο. βροχής του Ρίο που σημειώνονται τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Ένα εντυπωσιακό φωτο-άλμπουμ με εικόνες από το γήπεδο μπορείτε να το δείτε εδώ.

Ότι και να έχει γίνει πάντως, τις αναμνήσεις και τις ιστορίες δεν τις γράφουν τα κτίρια είτε αυτά έχουν τσιμεντένιες κερκίδες, είτε θερμαινόμενα καθίσματα, αλλά οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που είναι στις εξέδρες και κυρίως οι άνθρωποι που αγωνίζονται στο χορτάρι ανεξάρτητα αν αυτό καίγεται από το χιόνι και τον καύσωνα. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι μετά τα μέτρια τελευταία Μουντιάλ, αυτό του Μαρακανά και της Βραζιλίας θα μας επιστρέψει σε παλιότερες καλές ποδοσφαιρικές στιγμές, μια που η μπάλα γυρίζει στην Λ. Αμερική εκεί που λατρεύεται όπως πουθενά αλλού.

Το Σαββατοκύριακο ενός γηπέδου

  [Καθόλου σχόλια]

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε το ιστορικό και ανακαινισμένο Γουέμπλει φιλοξένησε τους δυο ημιτελικούς του κυπέλλου Αγγλίας (στον έναν εκ των οποίων οι οπαδοί της Μίλγουολ πλακώθηκαν μεταξύ τους, επιβεβαιώνοντας τη φήμη τους και το σκεπτικό ότι «κάτι πρέπει να έχει στο νερό του Ανατολικού Λονδίνου») και οι υπεύθυνοι του, που στο παρελθόν μας πρόσφεραν ένα από τα πιο πρωτότυπα και ωραία ποδοσφαιρικά-φωτογραφικά πειράματα, δεν έχασαν την ευκαιρία να βιντεοσκοπήσουν όλη τη δραστηριότητα που έλαβε χώρα στο διήμερο και να τη συμπήξουν σ’ ένα βίντεο δυόμιση λεπτών.

Πιθανόν, πάντως, το αποτέλεσμα να ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρον καλλιτεχνικά αν δεν απεικόνιζε την πραγματικότητα αλλά κάποιο σύντομο διήγημα του Στέφεν Κίνγκ, στο οποίο το γήπεδο δεν είναι απλά μια γιγαντιαία, άψυχη κατασκευή αλλά κάτι ζωντανό, μοχθηρό και διψασμένο για αίμα.

Σχετικά κείμενα:
Τα γήπεδα δεν πεθαίνουν ποτέ
Ένα τυπικό ματς από τις κερκίδες του Καμπ Νου
Μια νύχτα στον κόσμο
Πρωτάθλημα σε επιτάχυνση
Το σουμπούτεο στην πραγματική ζωή
Shinny happy people
Μετά τον αγώνα

Τα γήπεδα δεν πεθαίνουν ποτέ

  [Καθόλου σχόλια]

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε το Olímpico Monumental του Πόρτο Αλέγκρε φιλοξένησε τον τελευταίο αγώνα της ζωής του. Το γήπεδο της Γκρέμιο έδωσε μετά από 58 χρόνια τη σκυτάλη στο υπερσύγχρονο Arena do Grêmio και έμεινε να ζει με τις αμέτρητες αναμνήσεις του. Για χάρη του πάντως οι άνθρωποι της Γκρέμιο έφτιαξαν ένα πανέμορφο βίντεο στο οποίο συμμετέχει μεταξύ άλλων και ο παλιός γνώριμος μας, Ζαρντέλ, που ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το 1995 το Κόπα Λιμπερταδόρες, παίζοντας τον έναν απ’ τους δυο τελικούς στο συγκεκριμένο γήπεδο.

Όπως είναι φυσικό, κάθε φορά που διαβάζω μια είδηση για ένα παλιό γήπεδο που ετοιμάζεται να δώσει τη θέση του σ’ ένα καινούργιο σκέφτομαι τον συναισθηματικό οπαδό της Ατλέτικο που είχα συναντήσει τυχαία στη Μαδρίτη και τον Χοσέ Σανφιλίππο.

Από τα VIP

  [2 Σχόλια]

Ένα ενδιαφέρον hashtag εμφανίστηκε αυτές τις μέρες στο τούιτερ μαζί με φωτογραφικά ντοκουμέντα. Χρήστες από διάφορα μέρη πόσταραν τις φωτογραφίες από τις χειρότερες θέσεις σε ποδοσφαιρικά γήπεδα στις οποίες έχουν βρεθεί μαζί με το ταγκ #worstseatsinfootball. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και κάποιοι από εμάς σίγουρα θα μπορούσαν να προσφέρουν τις δικές τους εμπειρίες από ελληνικά γήπεδα.

Ξεκινήσαμε με το στάδιο της Καμπούρ από την Ολλανδία και συνεχίζουμε από μία εξαιρετική θέση στο ιστορικό Γκούντισον Παρκ την έδρα της Έβερτον. Στο πρώτο μεσολαβούν κάγκελα και συρματοπλέγματα, ενώ το γήπεδο στο Λίβερπουλ θα μπορούσες να το πεις και χαμηλοτάβανο. Το εισιτήριο εκεί κοστίζει 36 λίρες.

Συνεχίζουμε και πάλι με Ολλανδία και ίσως οι οπαδοί του Ολυμπιακού να ήταν τυχεροί αν πριν μερικά χρόνια είχαν κάτσει στις συγκεκριμένες θέσεις του Άμπε Λένστρα. Δεν είναι τυχαίο πάντως ότι στην συγκεκριμένη φωτό δεν υπάρχουν οπαδοί της Χέρενφεν σε αυτές τις θέσεις, καθώς μπορείς να δεις περίπου το 5% του αγωνιστικού χώρου.

Επιστρέφουμε και πάλι στο Λίβερπουλ, αυτή τη φορά για τη 2η ομάδα της πόλης που έχει και το όνομά της. Και αν δεν είδατε τίποτα από τον αγώνα, υπάρχουν και τα αθλητικά το βράδυ. Θα έχετε να λέτε όμως ότι πήγατε στο Άνφιλντ και τραγουδήσατε το You’ll never walk alone.

Εδώ έχουμε πάλι Άγγλους οπαδούς, αυτή τη φορά όμως εκτός χώρας. Εκδρομείς της Γιουνάιτεντ στο Γκρότσλιν που θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένοι, επειδή δεν έχουν βρεθεί στις υπέροχες κερκίδες του Εδεσσαϊκού τις οποίες και έχω βιώσει. Άγνωστο το πόσο πλήρωσαν, ο τύπος πάντως που ανέβασε τη φωτό δήλωσε ότι πέρασε καλά μια που είχε πιει πολύ βότκα πριν το ματς.

Αν πάλι είσαι στο Νόριτς, μπορείς με 30 μόλις λίρες να έχεις αυτή την θέα. Μια από τις πολλές φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στην οποία μία κολώνα βρίσκεται καταμεσής. Το φαινόμενο της κολώνας είναι σύνηθες στα περισσότερα σκεπαστά γήπεδα και άκρως προβληματικό. Τα πράγματα βέβαια θα μπορούσαν να είναι χειρότερα, αφού κάποιος που ήθελε να ζήσει ένα Old Firm ντέρμπι, πλήρωσε 40 για να είναι σε αυτή τη θέση στο Σέλτικ Παρκ.

Το γήπεδο στην έρημο

  [1 Σχόλιο]

Μέχρι στιγμής ασχολούμαστε με υπαρκτά γήπεδα ανά τον κόσμο που έχουν ιδιαιτερότητες. Αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με ένα concept γήπεδο, το οποίο συνήθως σημαίνει κάτι που δεν θα δούμε ποτέ στην πραγματικότητα γιατί είναι: α) πολύ ακριβό, β) πολύ χαζό να γίνει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αν κρίνω από το μέρος τα λεφτά υπάρχουν, αλλά ναι είναι εξαιρετικά χαζό.

Πρόκειται για το σχέδιο μιας εταιρείας αρχιτεκτόνων με γραφεία στον Λίβανο και του Αμπού Ντάμπι και όνομα MZ Architects. Σύμφωνα με την είδηση, η εταιρεία προσεγγίστηκε για να φτιάξει ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Αλ Αΐν που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Εμιράτο του Αμπού Ντάμπι και μάλιστα φέρει το όνομα «η πόλη των κήπων» (σαν να λέμε το Νιου Τζέρσεϊ των Εμιράτων).

Το πλάνο των αρχιτεκτόνων (που ως γνωστόν είναι οι τύποι που κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια για τα οποία μετά βγαίνει ο κώλος στους πολιτικούς μηχανικούς να πραγματοποιήσουν) ήταν να συνδυάσουν το φυσικό περιβάλλον με την αρχιτεκτονική, κάνοντας δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ του φυσικού και του τεχνητού. Ο στόχος είναι να χρησιμοποιηθεί το υπάρχον περιβάλλον όσο το δυνατόν περισσότερο και το γήπεδο επί της ουσίας να δέσει με αυτό, χωρίς να φαίνεται κάτι παράταιρο με τον περιβάλλοντα χώρο.

Έτσι λοιπόν, η μια κερκίδα θα θυμίζει λίγο από Ελ Πάσο και Καλλιθέα, ενώ το γήπεδο θα είναι ουσιαστικά υπό του εδάφους. Η έμπνευση είναι κυρίως από τα αρχαιοελληνικά αμφιθέατρα που χτίζονταν σε τέτοιους βράχους και το όνομα του πρότζεκτ είναι «Rock Stadium» .

Ερωτήσεις σχετικά με κατολισθήσεις, τη δυνατότητα να γεμίσει τζαμπατζήδες, τα πολεμοφόδια που διαθέτει η βουνοπλαγιά για χούλιγκανς και τι γίνεται σε περίπτωση αμμοθύελλας δεν έχουν απαντηθεί…

Σχετικά κείμενα:

Το γήπεδό μας είναι στραβό
Θέλω να πάμε στο νησί, η μάνα σου, εγώ κι εσύ
Το δέντρο της σοφίας
Το γήπεδό μας είναι στραβό (νο2)

Κάλτ ομάδες: Το στραβό γήπεδο

  [Καθόλου σχόλια]

Πριν λίγο καιρό είχαμε δει πώς είναι να υποστηρίζεις μια ομάδα που δεν κερδίζει, με το ντοκιμαντέρ για την αργεντίνική Κίλμες. Με αφορμή τα περίεργα γήπεδα ανά τον κόσμο, θα ασχοληθούμε σήμερα με μια αρκετά πιο cult ομάδα. Κυρίες και κύριοι αυτή είναι Κλουμπ Σοσιάλ υ Ντεπορτίβο Λινιέρ.

O ένδοξος αυτός σύλλογος ιδρύθηκε το 1931 με το όνομα… Σαρμιέντο. Αργότερα συγχωνεύτηκε με την Ατλέτικο Σπορτίβο Λινιέρ Σουντ, το 1947 έγινε Κλουμπ Ατλέτικο Λινιέρ και το 1948 έγινε και Σοσιάλ και Ντεπορτίβο (εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ). Φέτος αγωνίζεται στην τέταρτη κατά σειρά κατηγορία του αργεντινίκου ποδοσφαίρου και η αλήθεια είναι ότι δεν τα πηγαίνει και πολύ καλά. Το 1983 βρήκε μια έκταση στην περιοχή Ματάνσα της επαρχίας του Μπουένος Άιρες (κοντά στη γειτονιά του Λινιέρ) και έφτιαξε ένα γήπεδο που την κάνει να ξεχωρίζει.

futbol-de-ascenso-2279825w620

Προφανώς το κτήμα των 8 εκταρίων που αγόρασε δεν είχε το κατάλληλο μέγεθος/σχήμα και έτσι αναγκάστηκε να κάνει μερικές ρυθμίσεις στον αγωνιστικό χώρο. Αποτέλεσμα το γήπεδό της να μην είναι ακριβώς παραλληλόγραμμο και το Εστάδιο Χουάν Αντόνιο Αρίας να έχει αυτή την κωμική εικόνα από ψηλά. Άγνωστο πώς αυτό επηρεάζει τους αντιπάλους. Μέχρι τώρα ξέραμε για γήπεδα σε υψόμετρο, γήπεδα με δέντρα, αυτό είναι το στραβό γήπεδο.

Παρ’ όλα αυτά η ομαδάρα δεν πτοείται και συνεχίζει να αγωνίζεται μαχητικά και να ισοπεδώνει τους αντιπάλους (λέμε τώρα). Γι’ αυτό άλλωστε και το όνομά της είναι «η μπουλντόζα της Δύσης» γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα αυτή την καλτ φωτογράφιση μπροστά σε μια… μπουλντούζα (δυστυχώς δεν βρέθηκε φωτογραφία καλύτερης ανάλυσης). Και αν νομίζετε ότι τα πράγματα είναι αστεία, δεν είναι. Η Λινιέρ είναι αρκετά οργανωμένη καθώς έχει πολλές παιδικές ομάδες που αγωνίζονται στα αντίστοιχα πρωταθλήματα της χώρας και φυσικά έχει και… φανατικό κοινό που τραγουδάει συνέχεια για την ομάδα:

Σε μαγικά νησιά θέλω να βρεθούμε

  [Καθόλου σχόλια]

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας σε φολκλορικά γήπεδα ανά τον κόσμο. Από την μακρινή Εσθονία μεταφερόμαστε στην ακόμα πιο μακρινή Αργεντινή και συγκεκριμένα στο γήπεδο της Κλουμπ Ατλέτικο Βικτοριάνο Αρένας. Η Βικτοριάνο είναι ομάδα της 5ης ας πούμε κατηγορίας της Αργεντινής και εδρεύει στην πόλη Αβεγιανέδα της ευρύτερης επαρχίας του Μπουένος Άιρες (εκεί που εδρεύουν Ιντεπεντιέντε και Ράσινγκ). Το όνομά της το έχει πάρει από το όνομα ενός μεσιτικού γραφείου (!!) της περιοχής το 1928, ενώ πιο πρόσφατα έγινε feeder club της Λανούς.

Το γήπεδό της έχει την ιδιαιτερότητα να είναι σε μια χερσόνησο που δημιουργείται μέσα στο ποτάμι και την ονομάζουν το νησί CAVA από τα αρχικά της ομάδας. Το «Σατουρνίνο Μούρε» χωράει 1.500 θεατές και όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες δεν υπάρχει πολύς χώρος για άλλες δραστηριότητες γύρω από αυτό. Οι φήμες λένε ότι η Βικτοριάνο έχει μεγάλα οικονομικά προβλήματα γιατί το μπάτζετ της αναλώνεται στην αναπλήρωση των χαμένων μπαλών που ταξιδεύουν στο ποτάμι. To εντυπωσιακό είναι ότι πίσω από την μια πλευρά περνάει δρόμος ο οποίος συνεχίζει μέσω μιας μεταλλικής γέφυρας στην απέναντι όχθη. Το γήπεδο όμως, έχει ακόμα ένα ρεκόρ, καθώς είναι το πρώτο γήπεδο της χώρας στο οποίο διαιτήτευσε γυναίκα στην Αργεντινή, κάτι που έγινε το 1998.

Στο δεύτερο ημίχρονο εσείς έχετε το δέντρο

  [8 Σχόλια]

Το Ορισάαερε βρίσκεται στο μεγαλύτερο νησί της Εσθονίας. Δεν έχει κάτι ιδιαίτερο εκτός από το ποδοσφαιρικό γήπεδο που ανήκει στο τοπικό Γυμνάσιο και στο οποίο δεσπόζει μια βελανιδία (αν δεν κάνω λάθος) λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή.

Γκρεμίζοντας το δεύτερο σπίτι σου

  [6 Σχόλια]

Δεν ήταν πάνω από 45 χρονών. Ήταν ντυμένος προσεγμένα, φορούσε γυαλάκια και αν έπρεπε να ποντάρω κάπου τα ελάχιστα ευρώ που μου είχαν απομείνει θα στοιχημάτιζα ότι είναι γιατρός και θα το κάλυπτα μ’ ένα μικρότερο ποντάρισμα σε κάποιο άλλο από τα κλασσικά ευυπόληπτα επαγγέλματα της σύγχρονης εποχής, όπως «επενδυτής». Προσφέρθηκε να με βοηθήσει όταν είδε την κωμικοτραγική συζήτηση μου με μια θεία της περιοχής που βρίσκεται το Βιθέντε Καλντερόν κατά την οποία εγώ προσπαθούσα να μάθω πως θα βρω μια οποιαδήποτε στάση του μετρό κι αυτή πιθανόν μου εξηγούσε με ύφος πραγματικά απολογητικό και θλιμμένο ότι δεν έχει δει το σκύλο μου ή κάτι τέτοιο που ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα αποσαφηνιστεί. Πριν με στείλει προς την σωστή κατεύθυνση πιάσαμε κουβέντα επηρεασμένοι από το γεγονός ότι αυτός κρατούσε σακούλα από τη μπουτίκ της Ατλέτικο κι εγώ φορούσα κιτρινόμαυρο κασκόλ αλλά και το χαμόγελο του περιπλανώμενου Αρειανού που σχεδόν μια εβδομάδα πριν «είχε πάρει το διπλό» λίγα μέτρα μακριά από εκείνο το σημείο.

Κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε στο γήπεδο. Του είπα πως μ’ εντυπωσίασε η ηχητική του και πριν προλάβω να προσθέσω κι άλλες εντυπώσεις με διέκοψε ενημερώνοντας με πως θα γκρεμιστεί σύντομα για να πάει η ομάδα σ’ ένα μεγαλύτερο γήπεδο σε άλλο μέρος, μια πληροφορία τόσο άκαιρη που ήταν σαν πίκρα την οποία ήθελε να βγάλει με κάθε τρόπο και προς οποιονδήποτε αποδέκτη. Κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου του απάντησα μια τυπική μπούρδα, του στυλ «έτσι είναι η ζωή» μ’ ένα μικρό γαρνίρισμα «θα αυξηθούν και τα έσοδα της ομάδας».

Ακολούθησαν μερικά λεπτά μιας εκ βαθέων εξομολόγησης κατά την οποία ακούστηκε η βαρύγδουπη και λίγο κλισέ ατάκα «είναι το δεύτερο σπίτι μου» και η οποία έκλεισε με την αλησμόνητη φράση «τι να το κάνω το κωλοπάρκο εδώ πέρα, εγώ μένω σχεδόν στην άλλη άκρη της πόλης κι όμως κάνω ολόκληρη διαδρομή για να περάσω με το αμάξι κάτω από την κερκίδα (είναι όπως ακριβώς διαβάζεται: ο δρόμος περνάει κάτω από την κερκίδα) μόνο και μόνο για την αίσθηση του γηπέδου. Για να το δω».

Ήταν Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2010 όταν κάναμε αυτήν την συζήτηση. (Και έβρεχε καταρρακτωδώς, αν αυτή η πληροφορία μπορεί να προσθέσει λίγο δράμα ακόμα στην ελαφρώς γραφική αλλά αληθινά εξομολογητική σκηνή.) Στις 5 Δεκεμβρίου 2011 η Ατλέτικο Μαδρίτης ανέβασε στο ίντερνετ το επίσημο, άκρως εντυπωσιακό, 3D βίντεο του νέου της γηπέδου που θα είναι έτοιμο σε λίγα χρόνια. Αν ήξερα το e-mail του συναισθηματικού Ισπανού εκείνη τη μέρα θα του έστελνα να διαβάσει ένα εκπληκτικό γράμμα που έγραψε πριν πολλά χρόνια ο συγγραφέας Οσβάλντο Σοριάνο στον επίσης συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο, το οποίο συμπεριλήφθηκε και στο φημισμένο βιβλίο του δεύτερου «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου»:

Αγαπητέ Εντουάρντο

Τις προάλλες ήμουν στο «Carrefour», εκεί που άλλοτε ήταν το γήπεδο της Σαν Λορένσο. Ήμουν μαζί με τον Χοσέ Σανφιλίππο, τον ήρωα των παιδικών μου χρόνων, που υπήρξε πρώτος σκόρερ της Σαν Λορένσο επί τέσσερις συνεχείς αγωνιστικές περιόδους. Περπατούσαμε ανάμεσα στις γόνδολες, περιτριγυρισμένοι από κατσαρόλες, τυριά και πλεξούδες από λουκάνικα. Ξαφνικά, ενώ πλησιάζαμε στα ταμεία, ο Σανφιλίππο ανοίγει τα χέρια του και μου λέει: «Φαντάσου, εδώ κάρφωσα τον Ρόμα, σ’εκείνον τον αγώνα με την Μπόκα». Προσπερνάει μια χοντρή, που σέρνει ένα καροτσάκι γεμάτο με μπριζόλες, κονσέρβες και λαχανικά, και λέει: «Ήταν το πιο γρήγορο γκολ που μπήκε ποτέ».

Συγκεντρωμένος, σαν να περίμενε την εκτέλεση ενός κόρνερ, μου διηγείται: «Είπα στο νούμερο πέντε, που εκείνη τη μέρα έπαιζε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα: «Μόλις αρχίσει ο αγώνας, στείλε μου μια μπαλιά μέσα στην περιοχή. Μη θυμώνεις, δεν πρόκειται να σε εκθέσω». Εγώ ήμουν μεγάλος κι αυτός πιτσιρικάς. Καντερβίγια ονομαζόταν, φοβήθηκε και σκέφτηκε: να δούμε αν θα τα καταφέρω». Και αμέσως ο Σανφιλίππο μου δείχνει ένα σωρό από βαζάκια μαγιονέζας και φωνάζει: «Εκεί την έστειλε!». Ο κόσμος μας κοίταζε αμήχανα. «Η μπάλα έπεσε πίσω από τους κεντρικούς αμυντικούς, έτρεξα, μου ξέφυγε προς στιγμή προς τα εκεί, εκεί που είναι το ρύζι, βλέπεις;» και μου δείχνει την κάτω σειρά ραφιών, και ξαφνικά τρέχει σαν λαγός, παρά το μπλε κουστούμι και τα λουστρίνια που φορούσε. «Την τσίμπησα και μπουμ!» Εκείνη τη στιγμή έκανε ένα αριστερό σουτ. Όλοι στραφήκαμε προς τα ταμεία, εκεί όπου τριάντα χρόνια πριν ήταν η εστία, και νομίσαμε ότι η μπάλα πήρε ύψος και μπήκε γκολ, εκεί ακριβώς που είναι οι μπαταρίες ραδιοφώνου και τα ξυραφάκια. Οι πελάτες και οι κοπέλες των ταμείων ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Εγώ είμαι έτοιμος να κλάψω. Ο Νενέ Σανφιλίππο είχε ξαναβάλει εκείνο το γκολ του 1962, μονάχα για να μπορέσω να το δω.

Σπίτι μου, σπιτάκι μου

  [Καθόλου σχόλια]

Όπως για τον καθέναν από εμάς το σπίτι μας είναι σημαντικό, έτσι και για μια ποδοσφαιρική ομάδα το γήπεδό της παίζει τεράστιο ρόλο. Είτε γιατί μια καλή έδρα δίνει ώθηση και στους παίκτες, είτε γιατί τα προσδοκώμενα έσοδα τόσο από την αυξημένη προσέλευση του κόσμου, όσο και από τις πωλήσεις προϊόντων της ομάδας είναι σημαντικά. Η Γιουβέντους πέρασε (και συνεχίζει να περνάει) δύσκολα τα τελευταία χρόνια. Το σκάνδαλο Καλτσίοπολις, η πτώση στη Β’ Εθνική και οι πολλές κακές επιλογές των τελευταίων ετών τόσο σε προπονητές, όσο και σε παίκτες έφεραν την ομάδα να είναι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από τις ομάδες του Μιλάνου και να προσπαθεί να ανακτήσει όσα έχασε. Το νέο γήπεδο είναι ένα γεγονός που δίνει ελπίδα ξανά στους οπαδούς της μεγαλύτερης ιταλικής ομάδας και μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για νέες επιτυχίες. Μέσα σε 80 δευτερόλεπτα στο παραπάνω βίντεο φαίνεται όλη η εξέλιξη στο χτίσιμο του γηπέδου μέσα σε 2 χρόνια. Για κάποιους από εμάς που η ομάδα μας έχει ένα χωράφι με μελίσσια αντί για γήπεδο το παραπάνω βίντεο αποτελεί όνειρο ζωής…