Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Για ψώνια'

Η πραγματική μπαλίτσα σε HD

  [6 Σχόλια]

sundayleague2

Μπορεί το ποδόσφαιρο στην Αγγλία τα τελευταία χρόνια να ζει στιγμές δόξας (όχι εθνική Αγγλίας, κάτσε κάτω, εννοείται πως δεν μιλάω για σένα) και να κολυμπάει στο χρήμα, χάρη κυρίως στα υπέρογκα ποσά που εξασφαλίζει από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο όμως της χώρας παραμένει αρκετά παραμελημένο.

Έτσι, και παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση αλλά και η ίδια η Πρέμιερ Λιγκ χρηματοδοτούν με αρκετά εκατομμύρια κάθε χρόνο την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία για να προωθήσει κι άλλο τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, το νούμερο των ανθρώπων που αθλούνται συστηματικά παίζοντας ποδόσφαιρο έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια, για λόγους που σχετίζονται με τον καιρό, με την κακή κατάσταση που βρίσκονται εξαιτίας του πολλά από τα γηπεδάκια της χώρας, με την κρίση και με τον σύγχρονο τρόπο ζωής.

Σε πείσμα όλων αυτών όμως, υπάρχουν κάποιες πολλές χιλιάδες ηρωικοί μαντράχαλοι που συνεχίζουν να αδιαφορούν για τις ατέλειωτες βροχές, τη λασπούρα, τη μπάκα τους, την έλλειψη φιλάθλων και το ζόρικο πρωινό ξύπνημα μετά από τη Σαββατιάτικη σούρα και επιμένουν να τρέχουν πίσω από μια μπάλα στα χορτάρια της Αγγλίας φορώντας τη φανέλα κάποιας ομάδας που δεν την ξέρει κανένας που ζει σε ακτίνα πάνω από πέντε χιλιόμετρα από την έδρα της.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Recreativo Hackney FC που εδρεύει κάπου στο Λονδίνο, παίζει στην ‘Central London Sunday Super League’ και έχει για προπονητή έναν μεσήλικα γραφιά που, φυσικά, είναι ταυτόχρονα και παίκτης. Το Sky Sports εντόπισε την άσημη ομάδα πριν λίγο καιρό ψάχνοντας ιδέες για να προωθήσει τις φετινές «Ultra HD» μεταδόσεις της Πρέμιερ Λιγκ και το αποτέλεσμα είναι ένα επικό βιντεάκι που περιλαμβάνει κάποιες από τις μαγικές καλτ στιγμές που συναντάει κανείς σε τέτοια ερασιτεχνικά παιχνίδια σε όλο τον πλανήτη. Στιγμές που, κακά τα ψέματα, με ultra hd εικόνα γίνονται ακόμα πιο γαμάτες.

Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει για την κατάσταση του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου στην Αγγλία εδώ υπάρχει ένα πολύ πρόσφατο διαφωτιστικό κείμενο ενώ αν είσαι ένας από αυτούς που την έχουν κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από την Ελλάδα με προορισμό το Λονδίνο και ψάχνεις μια ομάδα παρέα για να κλωτσάς καμιά μπάλα μια στο τόσο και να φαντάζεσαι ότι είσαι ο νέος Χατζηπαναγής, η Recreativo Hackney FC ψάχνει αμυντικούς και έναν επιθετικό. Ή και δυο, ανάλογα με το πόσο έχει πιει ο βασικός σέντερ φορ της ομάδας το προηγούμενο βράδυ.

sundayleague

Σαν την εθνική Αγγλίας δεν έχει

  [Καθόλου σχόλια]

Στο δικό μου μυαλό οι εθνικές ομάδες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Είναι εκείνες που συμπαθώ, εκείνες που αντιπαθώ και η εθνική Αγγλίας. Η Αγγλία βρίσκεται μόνη της, σε μια ξεχωριστή κατηγορία που αν έπρεπε να έχει ένα τίτλο θα ήταν κάτι γραφικό, σε στυλ «Διασκεδαστικοί θεούληδες». Πριν το Μουντιάλ της Βραζιλίας έγραφα σχετικά

Η εθνική Αγγλίας είναι εκείνος ο φίλος με τον οποίο μεγάλωσες μαζί, ο οποίος δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει ποτέ από την ανωριμότητα της παιδικής σας ηλικίας και να εξελιχθεί σε ένα σοβαρό πρότυπο. Δεν τον θαυμάζεις πλέον, δεν σε καλύπτουν οι ικανότητες και οι γραφικές, πλέον, συνήθειες του αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σε καλέσει κάποιος σε ένα πάρτι και να μην τον πάρεις μαζί σου, ξέροντας πως ό,τι και να γίνει, όσες χυλόπιτες κι αν φάει από τις γκόμενες που θα είναι εκεί (παρ΄όλο που στην αρχή της βραδιάς θα είναι πεπεισμένος πως αυτή θα είναι η νύχτα του γιατί όλα τα σημάδια αυτό δείχνουν: την τελευταία φορά που είχε ρίξει γκόμενα ήταν πάλι Παρασκευή και οι δυο φορούσατε το ίδιο πουκάμισο και είχε φάει πάλι παστίτσιο το μεσημέρι), θα περάσετε καλά, γελώντας με τα καμώματα του μετά την δέκατη μπύρα και με τον ντόρο που θα προκαλέσει. Και αυτόν τον φίλο δεν θα σταματήσεις ποτέ να τον αγαπάς και να νοιάζεσαι γι΄αυτόν.

πριν καταλήξω στον κάτι-ανάμεσα-σε-επίλογο-πρόβλεψη-και-προάγγελο-αποτυχίας

(…) κάπου εκεί πάνω, στα λιβάδια μιας βροχερής και καταπράσινης περιοχής στην Αγγλία που το όνομα της σίγουρα τελειώνει σε -σάιρ, κάποιος δαιμόνιος δημοσιογράφος έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια να γράφει ένα βιβλίο «Είκοσι πέντε χιλιάδες και εξακόσιοι δέκα οχτώ τρόποι για να αποτύχεις όπως η εθνική Αγγλίας». Και πάντα κάτι νέο προκύπτει και το βιβλίο αυτό δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί. Και ο τίτλος αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι. Και ο ίδιος ο επίδοξος συγγραφέας έχει πλέον πεθάνει από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και το έργο του το συνεχίζει ο γιος του, που τώρα μπαίνει σιγά-σιγά στο δεύτερο στάδιο αλκοολισμού. Και η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ γιατί πάντα θα υπάρχει ένα πέναλτι που θα καταλήγει σε μια αθώα μπύρα στο δεύτερο διάζωμα της κερκίδας ή μια μπάλα που θα γλιστράει νωχελικά κάτω από τα χέρια του Άγγλου τερματοφύλακα ή μια κόκκινη κάρτα που θα σηκώνεται προς τη μάπα ενός Άγγλου που έκανε μια κουταμάρα.

…που φυσικά δεν διεκδικεί κανένα εύσημο για την επιτυχία του. Για την εθνική Αγγλίας μιλάμε άλλωστε, η οποία έχει λάβει μέρος σε 21 μεγάλες διοργανώσεις (Μουντιάλ και Euro) και έχει φτάσει σε τελικό όσες φορές έχει φτάσει και ο Στέλιος Βενετίδης. Και στα υπέρ του Βενετίδη πρέπει να προσμετρηθεί ότι ο τελικός που έπαιξε δεν γινόταν στη χώρα του.

england

Τι ακριβώς έγινε στο τελευταίο Μουντιάλ; Η Αγγλία αποκλείστηκε νωρίς. Από τους ομίλους. Από την Ουρουγουάη. Και την Κόστα Ρίκα! Πριν επιβεβαιώσει όλα τα σχετικά αστεία memes, πρωτοσέλιδα, γκάλοπ και ανέκδοτα («What’s the difference between England and a tea bag? The tea bag stays in the cup longer»), πρόλαβε να επιβεβαιώσει όλους όσους διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα κατορθώματα της, όταν σε εκείνο το γαμάτο ξενύχτι στο ματς με την Ιταλία (Γλυκιά μελαγχολία mode on, 1 η ώρα το βράδυ Σαββάτου, καλοκαιράκι, ανοιχτά παράθυρα, καρπούζι, παγωτό, μπύρες, χαβαλές στο ίντερνετ, το φάουλ του Πίρλο, γλυκιά μελαγχολία mode off) είδαμε για πρώτη φορά να τραυματίζεται άνθρωπος του πάγκου, και μάλιστα φυσιοθεραπευτής, στα πανηγύρια ενός γκολ.

Να λοιπόν που ο καιρός πέρασε, μια νέα μεγάλη διοργάνωση φτάνει, οι ελπίδες των Άγγλων αλλά και των φανατικών αγγλόφιλων έχουν κλασικά αναπτερωθεί και η εθνική Αγγλίας ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη Γαλλία για μια ακόμα μεγάλη μάχη, μια μάχη των «eleven English men, against the rest of the world Europe», όπως έλεγε και η σχετική διαφήμιση πριν το Μουντιάλ του 2010.

Ένα Μουντιάλ στο οποίο, όπως πιθανόν θα θυμάστε, ξεπέρασαν έστω και δύσκολα το εμποδιάκι εμπόδιο των Σλοβένων και των Αλγερινών πριν συναντήσουν στους ’16’ τους άσπονδους εχθρούς Γερμανούς και επιστρέψουν πίσω στο Νησί με μια τεσσάρα (και κάποια δικαιολογημένα παράπονα) στην πλάτη. Αυτή η κλασική σχέση μίσους μεταξύ Αγγλίας και Γερμανίας πάντως μας έδωσε πριν λίγες μέρες μια πολύ πετυχημένη και έξυπνη διαφήμιση από τη γερμανική Lufthansa, η οποία μαζί με την θαλάσσια επέλαση των Άγγλων που οραματίστηκε η Mars, είναι οι δυο καλύτερες που έχουμε δει έως τώρα για το επερχόμενο Euro.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που και στις δυο πρωταγωνιστούν οι Άγγλοι. Τα είπαμε εξάλλου: Υπάρχουν τριών κατηγοριών εθνικές ομάδες. Εκείνες που συμπαθούμε, εκείνες που αντιπαθούμε και η εθνική Αγγλίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κι ο Λιονέλ Μέσσι

  [3 Σχόλια]

Copa-America

Για όσους δεν γνωρίζουν, αυτό το καλοκαίρι έχουμε και πάλι Κόπα Αμέρικα. Το περιβόητο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο για να γιορτάσουμε τα 100 χρόνια του θεσμού. Για να έχει δε μεγάλη εμπορική επιτυχία η διοργάνωση θα γίνει στις ΗΠΑ με συμμετοχή και της τοπικής εθνικής ομάδας (και άλλων χωρών της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής). Η Αργεντινή, όπως σε κάθε θεσμό, θεωρείται φαβορί και ετοιμάζεται για να καταφέρει να σπάσει επιτέλους την γκίνια. Όποιοι παρακολουθούν καιρό το μπλογκ μας, θα ξέρουν ότι το αθλητικό κανάλι TyC έχει βγάλει μερικές από τις καλύτερες διαφημίσεις για την εθνική ομάδα της χώρας. Αυτή τη φορά, με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές στις ΗΠΑ φρόντισε να προσαρμόσει τον περίφημο ξενοφοβικό λόγο του Ντόναλντ Τραμπ για το τείχος, πάνω στη συμμετοχή της Αργεντινής. Η επιλογή των φράσεων και των φάσεων είναι επική:

«Η χώρα μας είναι σε σοβαρό πρόβλημα,
έχουμε κόσμο να έρχεται από τα σύνορα (εικόνες παικτών Αργεντινής στο αεροδρόμιο)
που δεν είναι άνθρωποι που θέλουμε.
Χιλιάδες άνθρωποι περνάνε τα σύνορα, χωρίς να τους ελέγχει κανείς (εικόνες οπαδών της Αργεντινής που εκδράμουν)
και τους στέλνουν σε όλες τις ΗΠΑ (εμφάνιση γηπέδων που θα γίνει το Κόπα Αμέρικα)
Δεν ξέρουμε καν από που έρχονται, έρχονται από παντού (εικόνες παικτών Αργεντινής από ξένα πρωταθλήματα)
Είναι δολοφόνοι (άψογο τελείωμα ντι Μαρία)
Δεν είναι οι καλοί, γλυκοί άνθρωποι που νομίζετε (εικόνα αγγελικής φάτσας Μέσσι)
Δεν έχουμε προστασία, ο καθένας μπορεί να μπει (εικόνες αντεπίθεσης Αργεντινής)
Πρέπει να χτίσουμε ένα τείχος (λογοπαίγνιο, καθώς pared σημαίνει τείχος/τοίχος και όπως ξέρουν οι σομπρερίστας είναι και το «1-2«)
Και πρέπει να χτιστεί γρήγορα, πρέπει να χτίσουμε ένα τεράστιο τείχος και κανείς δεν το ξέρει καλύτερα από μένα
Μας εκμεταλλεύονται και αυτό συμβαίνει είτε σας αρέσει, είτε όχι (ντρίμπλα Κουν που κάνει χαζό τον αντίπαλο)

Το σποτ κλείνει με το αρκετά αισιόδοξο και υπερφίαλο: «Η αλήθεια είναι ότι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να μην μας αφήσουν να μπούμε» και αναμένουμε να δούμε, όλοι εμείς που έχουμε μεγαλώσει με τις αποτυχίες της Αργεντινής, αν αυτή τη φορά το συγκεκριμένο σποτ θα φέρει γούρι.

Όταν πρέπει να γυρίσεις την πλάτη στην ομάδα σου

  [4 Σχόλια]

Πώς είναι να είσαι συνέχεια δίπλα στην ομάδα σου, αλλά να μην μπορείς να τη βλέπεις; Το έχουμε δει στο παρελθόν με το συγκλονιστικό βίντεο του οπαδού της Σαν Λορένσο που παρ’ ότι τυφλός ζει το κρίσιμο ματς όπως ο καθένας. Αυτή τη φορά, με αφορμή το σποτάκι του γαλλικού Canal+ για το Μαρσέιγ-ΠΣΖ που έγινε πριν μερικούς μήνες, βλέπουμε μια άλλη κατηγορία ανθρώπων. Τους «σεκιουριτάδες» που πρέπει με γυρισμένη πλάτη να μη δουν δευτερόλεπτο ενός αγώνα. Τι γίνεται όμως όταν κάποιος είναι και φανατικός οπαδός, όπως ο πρωταγωνιστής του βίντεο, και όχι απλά ένας υπάλληλος που βγάζει το ψωμί του; Κάποιος που ζει για την ΟΜ, είναι σε όλα τα ματς, αλλά δεν βλέπει τίποτα;

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν βλέπουν το ματς, τον κύριο ρόλο τον παίζει ο ήχος. Σαν τους αρχαίους που έδιναν θεϊκή υπόσταση σε φυσικά φαινόμενα, έτσι και το γήπεδο έχει τον ήχο του με την μαγική του ιδιότητα να μετατρέπεται στον εγκέφαλό σου σε εικόνες. Για τον πρωταγωνιστή μας τα ντεσιμπέλ στο γκολ του Μπολί είναι το δικό του βίντεο. Αν και το τέλος της διαφήμισης γίνεται λίγο cheesy (πρέπει να διαφημίσουμε και την υπηρεσία του καναλιού βρε παιδιά), καταφέρνει να σε βάλει στο πετσί του οπαδού και της δίψας για να δει λίγο από το παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας.

Όταν χάνεις το χιούμορ σου

  [Καθόλου σχόλια]

Θέλει σίγουρα αρκετά κιλά «κοχόνες» για να είσαι μια διαφημιστική εταιρεία και να προβάλλεις έτσι το προϊόν του πελάτη σου. Αλλά όταν είσαι στην Λ. Αμερική και μιλάς για μπάλα, μπορείς να κάνεις πολλά. Έτσι, το TCC που έχει τα τηλεοπτικά δικαιώματα του πρωταθλήματος της Ουρουγουάης αποφάσισε να κάνει πλάκα με το πρωτάθλημα που ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα (όχι σαν εδώ που δεν δείχνουμε τα επεισόδια, δεν σχολιάζουμε τους διαιτητές και μιλάμε μισή ώρα σε κάθε ματς για το πόσο γαμάτη είναι η εναέρια κάμερα) και παρουσίασε ένα άκρως αυτοσαρκαστικό βίντεο.

Το σποτάκι παίζει με μουσική τύπου Τσάμπιονς Λιγκ και δείχνει γραφικές καταστάσεις από το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης. Αποδυτήρια που μοιάζουν με το οχυρό Ρούπελ, γήπεδα με τραγικές εξέδρες, γραμμές και αγωνιστικό χώρο, κλωτσοπατινάδες μεταξύ των παικτών που καταλήγουν σε γκολ, την αγαπημένη αγελάδα της Ρότσα, στρώματα από αφρολέξ για να στεγνώσει το γήπεδο (ξεπερνώντας τα διάσημα αποστραγγιστικά συστήματα των Ζωσιμάδων) και μπάλες που φεύγουν εκτός γηπέδου. Στόχος ήταν να περάσει μέσω χιούμορ ότι μπορεί το πρωτάθλημα να μην είναι Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά είναι ένα πρωτάθλημα με πάθος και αγάπη και στο κάτω κάτω είναι το πρωτάθλημα που αγαπάει ο κόσμος της Ουρουγουάης. «Επιστρέφει το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, για εμάς» ήταν το πετυχημένο σλόγκαν. Παρ’ ότι όπως δήλωσε ο πρόεδρος της διαφημιστικής είχε 99% θετική απόκριση από τον κόσμο, η Ομοσπονδία της Ουρουγουάης δεν ενθουσιάστηκε και το απαγόρευσε. Στην εποχή του Ίντερνετ βέβαια, αυτό το κάνει ακόμα πιο πετυχημένο μια που έγινε βάιραλ. Εγώ προσωπικά τραγουδάω μόνος «uruguayooooo» εδώ και πολλή ώρα.

Η ποδοσφαιρική επίθεση των Κινέζων

  [2 Σχόλια]

jackson martinez

Η είδηση της μεταγραφής του Τζάκσον Μαρτίνες για… 42 εκατομμύρια Ευρώ στην Γκουανκγζού δημιούργησε αίσθηση στον περισσότερο κόσμο. Μόνο που δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός, αλλά το κερασάκι στην τούρτα μιας φρενίτιδας αγορών από τους Κινέζους. Μέχρι στιγμής είχαμε συνδυάσει την Κίνα με φτηνά εργατικά χέρια, κινητά με επεξεργαστές δεκαοχτώ πυρήνων σε τιμές Νόκια 3310 και μαϊμουδιές προϊόντα σε τιμές της πλάκας. Μάλλον τώρα πρέπει να τη συνδυάσουμε με τις δεύτερες πιο ακριβές μεταγραφές μετά από αυτές της Πρέμιερ Λιγκ (κατά άλλους οι Κινέζοι ξεπέρασαν και τους Άγγλους). Οι κινέζικες ομάδες ξόδεψαν πάνω από 100 εκατομμύρια Ευρώ σε αυτή την μεταγραφική περίοδο (ποσό που μπορεί να μεγαλώσει καθώς αν δεν κάνω λάθος δεν έχει τελειώσει η εκεί μεταγραφική περίοδος), αγοράζοντας κυριολεκτικά όποιον παίκτη μπορούσαν.

article-doc-7k36n-xixOms17gd8801452e93a8e0789-953_634x411Γκουανγκζού, το αφεντικό της Ασίας σε λέω

Εκτός από τον Κολομβιανό της Ατλέτικο, είχαμε την μεταγραφή του Ραμίρες με 27 εκατομμύρια Ευρώ στην Γιανγκσού, αλλά και του Φρέντι Γκουαρίν με ένα ποσό κοντά στα 13 εκατομμύρια σε ομάδα στην Σανγκάη. Η ομάδα Τιανγίν Κουανγιάν (η προφορά μου ελέγχεται καθώς ακούγεται σαν αρμένικο όνομα) που βρίσκεται στη Β’ εθνική της χώρας ξόδεψε 7 εκατομμύρια για να φέρει τον 32χρονο Ζάντσον από την Κορίνθιανς. Σημείωση, έχει προπονητή του Βαντερλέι Λουξεμπέργκο που πείτε με κακό και ζηλόφθονο, αλλά είμαι σίγουρος ότι βγάζει κατιτίς από κάθε μεταγραφή. Φυσικά δεν είναι οι μόνοι Βραζιλιάνοι που μυρίστηκαν τη δουλειά. Ο Λουίς Σκολάρι, ο Παουλίνιο, ο Λουίς Φαμπιάνο και ο Ρομπίνιο είναι μερικοί άλλοι οικονομικοί μετανάστες στις ποδοσφαιρικές φάμπρικες της Κίνας. Αλλά και άνθρωποι από άλλες χώρες, όπως ο Ζερβίνιο που θα μπορεί να αγοράζει πλέον πανάκριβες κορδέλες για να κρύβει την καράφλα του, βγάζουν το ψωμάκι τους εκεί.

SOCCER Man_173Να εδώ με τον Κουν Αγκουέρο και τον Άγγλο πρωθυπουργό που μου διαφεύγει το όνομά του

Η Κίνα ανακαλύπτει το ποδόσφαιρο και μερικοί από τους πιο ισχυρούς επιχειρηματίες της χώρας αγοράζουν ομάδες. Σύμφωνα με χθεσινό άρθρο στους Financial Times αυτό γίνεται αφ’ ενός γιατί πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να αναπτυχθεί και βρίσκουν ευκαιρίες, αλλά από την άλλη γιατί έχουν και ως στόχο να κερδίσουν την εύνοια των πολιτικών της χώρας. Ο πρόεδρος της χώρας Σι Τσινπίνγκ είναι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος με όνειρο οι κινέζικες ομάδες να γίνουν από τις καλύτερες του κόσμου. Όποιος επενδύει στο ποδόσφαιρο, γίνεται αυτομάτως φίλος του Προέδρου. Για να καταλάβει κανείς για τι «ανάπτυξη» μιλάμε, τα τηλεοπτικά δικαιώματα πουλήθηκαν για τα επόμενα πέντε χρόνια για ένα πόσο πάνω από ένα δισεκατομμύριο Ευρώ, ενώ μέχρι τώρα η τιμή τους ήταν πάνω από εκατό φορές μικρότερη.

Ο στόχος των Κινέζων είναι να προκριθούν ξανά σε ένα Μουντιάλ (μετά το φιάσκο του 2002 που έφυγαν με τρεις ήττες στο κεφάλι και με μηδέν γκολ) και στη συνέχεια να διοργανώσουν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το δεύτερο δεν θα είναι καθόλου δύσκολο γνωρίζοντας τα κριτήρια με τα οποία η ΦΙΦΑ αποφασίζει. Το να φτιάξουν ισχυρή ομάδα όμως δεν είναι και τόσο εύκολο. Εκτός αν αρχίζουν να δίνουν και υπηκοότητες σε διάφορους Βραζιλιάνους. Γιατί όπως μας έδειξαν οι πετρελαιάδες τα προηγούμενα χρόνια που είχαν κάνει τα Εμιράτα τοπ προορισμό για φραγκοφονιάδες και βετεράνους ποδοσφαιριστές, δεν αρκεί να μαζέψεις μερικούς καλούς παίκτες για να φτιάξεις ποδόσφαιρο. Αυτοί θα παίζουν βασικοί, θα κάνουν τις αρπαχτές τους και θα φεύγουν και οι Κινέζοι ποδοσφαιριστές θα παραμένουν το ίδιο μέτριοι. Και μπορεί κανείς να πει ό,τι θέλει για τους Αμερικάνους και το MLS, αλλά τουλάχιστον το δουλεύουν το ποδόσφαιρο σωστά και από μικρές ηλικίες και έτσι κατάφεραν να έχουν και μια αρκετά σοβαρή εθνική ομάδα. Οι Κινέζοι βέβαια το κάνουν με τον δικό τους τρόπο, καθώς σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που θέσπισαν το ποδόσφαιρο γίνεται υποχρεωτικό σε πολλά από τα σχολεία της χώρας. Το πρωί υποχρεωτικές πάσες, το απόγευμα κατασκευή άιφον. Μέχρι λοιπόν να δούμε Κριστιάνο και Λιονέλ στα τριανταφεύγα τους να δίνουν μάχες σε τοπικό ντέρμπι στο Πεκίνο και την εθνική Κινάς να μας εντυπωσιάζει έχουμε μέλλον. Εκτός βέβαια αν δούμε σπρώξιμο αντίστοιχο με αυτό στους διοργανωτές του Μουντιάλ του 2002.

Φοβού τους Κινέζους και δώρα φέροντας

  [Καθόλου σχόλια]

Είναι καλό τα μικρά πρωταθλήματα να έχουν χρήματα. Να καλύπτονται οι όποιες ανάγκες, να υπάρχει καλύτερη οργάνωση, έτσι ώστε και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές-εργαζόμενοι να δουλεύουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, αλλά και οι θεατές-πελάτες να παρακολουθούν ένα καλύτερο προϊόν. Έτσι λοιπόν, θεωρητικά η συμφωνία της Β’ Εθνικής στην Πορτογαλία με έναν μεγάλο σπόνσορα δεν ακούγεται κάτι κακό. Στην πραγματικότητα όμως, η αλήθεια αποδείχτηκε διαφορετική. Η κινέζικη εταιρεία Ledman ήρθε σε συμφωνία με την πορτογαλική Ομοσπονδία για χορηγία του πρωταθλήματος. Όπως το εμπνευσμένο όνομά της αποκαλύπτει, η συγκεκριμένη εταιρεία ασχολείται με LED. Φωτισμό, οθόνες κ.ο.κ. Όταν λοιπόν ακούει κάποιος τη συνεργασία, στο μυαλό του βάζει ότι θα δώσει π.χ. χρήματα, οθόνες για τα γήπεδα ή λάμπες ή κάτι τέτοιο βρε αδερφέ.

Μόνο που οι Κινέζοι όπως φαίνεται δεν κάνουν τίποτα για την ψυχή της μάνας τους. Όπως μπορεί κάποιος να δει και στην ανακοίνωση της εταιρείας, η Ledman δεν θα δώσει το τεχνολογικό της know-how, αλλά θα στείλει για μετεκπαίδευση ποδοσφαιριστές της χώρας. Η εταιρεία που στο σάιτ της παρουσιάζει και ως στρατηγικός χορηγός του κινεζικού ποδοσφαιρού, χωρίς ίχνος τσίπας αναφέρει ότι στη συμφωνία είναι να ονομαστεί το πρωτάθλημα σε Ledman Proliga και να σταλούν και ποδοσφαιριστές μαζί με προπονητές (πιθανότατα με κάποιο κοντέινερ). Με βάση τα πλάνα των Κινέζων θα πρέπει σε κάθε αγωνιστική να ξεκινούν το λιγότερο από ένας στις 10 καλύτερες ομάδες. Ερωτήσεις όπως «αν αλλάζει η 1οη ομάδα θα παίρνει μεταγραφή ο ποδοσφαιριστής της;» και «αν είναι τραυματίας θα μας στέλνετε κάποιον άλλον ή θα μπαίνει με καροτσάκι;» δεν έχουν απαντήσεις στο επίσημο σάιτ.

Όπως ήταν λογικό, αυτό ξεσήκωσε αντιδράσεις από τον σύνδεσμο των ποδοσφαιριστών της Πορτογαλίας (σκέφτομαι την συνεδρίαση κάπως έτσι) και γενική κατακραυγή. Τελικά η Π.Ο. της χώρας είπε ότι οι ομάδες έχουν το δικαίωμα να παίρνουν χρήματα για να βάζουν στο ρόστερ τους Κινέζους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι υποχρεωμένες να τους χρησιμοποιούν. Για το θέμα των προπονητών δεν ειπώθηκαν και πολλά. Θα τους βάζουν εκεί σε μια γωνία του πάγκου λογικά να χαίρονται οι άνθρωποι και να βγάζουν φωτογραφίες (αν και δεν είναι Γιαπωνέζοι). Φτηνά εργατικά χέρια. Οι τελικές λεπτομέρειες της συμφωνίας θα ανακοινωθούν και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι άλλα διαμάντια μπορεί να κρύβονται στα… μικρά γράμματα.

Οι καλτ φανέλες του Καμερούν

  [6 Σχόλια]

Cameroon 2004

Οι ποδοσφαιρικές φανέλες είναι μια αγαπημένη ασχολία για πολλούς φιλάθλους. Για άλλους είναι συλλογή, για άλλους στυλιτιστικό statement, για κάποιους κάτι σαν τα στατιστικά των ομάδων. Κάθε χρόνο που εμφανίζονται καινούριες, πολλοί ψάχνουν με πάθος να δουν τι αλλαγές έγιναν, ποια εταιρεία τις φτιάχνει και αν είναι καλύτερες ή όχι από τις περσινές. Φανέλες χάι-τεκ ή φανέλες με ρετρό στιλ που μοιάζουν με τις παλιές ή κουβέντες για τους σπόνσορες ή ακόμα και για τα νούμερα που επιλέγουν οι παίκτες και τις παραξενιές.

Αν όμως κάποιος θέλει να αποκαλεί τον εαυτό του γνώστη που θυμάται όλες τις τραγικές εμφανίσεις, δεν μπορεί να μην έχει στην καρδιά του μια ειδική θέση για το αγαπημένο Καμερούν. Τη χώρα που πέρα από μερικές μεγάλες στιγμές όπως στο Μουντιάλ του 1990 και πολλούς καλούς παίκτες, έχει δώσει άπειρες καλτ ποδοσφαιρικές στιγμές τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου. Και κυρίως έχει φέρει επανάσταση στον κόσμο της ποδοσφαιρικής φανέλας σε συνδυασμό πάντα με την Puma, τόσο που θα μπορούσε το παρατσούκλι της ομάδας αντί για τα αδάμαστα λιοντάρια, να είναι τα παρδαλά πούμα. Μέσα σε όλα αυτά τα γεγονότα, το Καμερούν κατάφερε να είναι ίσως η μοναδική ομάδα στον κόσμο που της αφαιρέθηκαν βαθμοί εξαιτίας των εμφανίσεων που φορούσε.

etoo_uniqt_400

Κεφάτος ο Σαμουήλ, ποζάρει σαν να μη χρειάστηκε μισή ώρα για να βάλει την στολή

Ήταν το 2004 όταν σε συνδυασμό με την Puma που λογικά πρέπει να έχει ένα ειδικό τμήμα αποκλειστικά για καινοτόμες φανέλες που θα φορέσει το Καμερούν, η ομάδα εμφανίστηκε με one-piece συνολάκια. Ναι, καλά καταλάβατε. Η εμφάνιση ήταν ενωμένη φανέλα και σορτσάκι σε ένα κομμάτι. Πολλά εύλογα ερωτήματα προέκυψαν, όπως π.χ. ο οπαδός που θα ήθελε να αγοράσει τη φανέλα τι θα έκανε, τι γινόταν αν σκιστεί εν ώρα αγώνα, πώς διάολο μπαίνει (ίσως με φερμουάρ και στα αποδυτήρια βάζει ο ένας τον άλλον να του το ανεβάσει) και πώς αλλάζουν φανέλες στο τέλος του αγώνα οι παίκτες. Πέρα όμως από αυτά τα δευτερεύοντα, υπήρχε ένα ακόμα σοβαρό θέμα. Οι κανονισμοί λένε ότι πρέπει σορτσάκι και φανέλα να είναι ξεχωριστά κομμάτια και η ΦΙΦΑ για μια φορά είχε δίκιο στο να απαγορεύσει αυτό το λάθος της φύσης. Το Καμερούν έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων την απαγόρευση και με τη δικαιολογία ότι δεν είχε άλλες φανέλες, τις χρησιμοποίησε ξανά στον αγώνα του Κόπα Άφρικα απέναντι στη Νιγηρία. Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθεί με αφαίρεση 6 ολόκληρων βαθμών από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2006 και η ομοσπονδία της χώρας να πρέπει να πληρώσει περίπου 150 χιλιάδες δολάρια πρόστιμο.

Cameroon Senegal

Οι δυο πλευρές πήγαν μέχρι και στα δικαστήρια με την Puma να κατηγορεί την Adidas ότι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά και τελικά αφού το Καμερούν συμμορφώθηκε, η ΦΙΦΑ έδειξε το ανθρώπινο (λέμε τώρα) πρόσωπό της διαγράφοντας την ποινή των βαθμών, αλλά φυσικά κρατώντας το πρόστιμο (το οποίο πιθανότατα θα πήγε σε πάρτι με ναρκωτικά και συνοδούς πολυτελείας). Ήταν το 2ο συμβάν μεταξύ ΦΙΦΑ και Καμερούν, καθώς μόλις δυο χρόνια νωρίτερα είχαμε την ακόμα πιο τραγική εμφάνιση της… τιραντέ φανέλας. H Puma είχε πρωτοτυπήσει βγάζοντας τις συλλεκτικές αυτές φανέλες θέλοντας προφανώς να αποτίσει φόρο τιμής στην κακοσμία της μασχάλης. Λίγο το ταλέντο των παικτών, λίγο η δυσοσμία και το Καμερούν κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Εθνών της Αφρικής του 2002 που ακόμα και σήμερα είναι το τελευταίο της. Η ΦΙΦΑ όμως φοβούμενη προφανώς μήπως κατακτήσει και το Μουντιάλ απαγόρευσε και αυτή την παρωδία, βρίσκοντας μια καλή δικαιολογία στην απουσία του σήματός της από το μανίκι.

soccer-jerseys-cameroon-2002

Αυτή η απαγόρευση οδήγησε το Καμερούν να εμφανιστεί με μία τρίτη καλτ φανέλα στο Μουντιάλ του 2002 όπου στο αμάνικο φανελάκι προστέθηκε ένα μαύρο μανίκι (πιθανότατα το χρώμα επιλέχθηκε γιατί σε κάποιους δεν φαινόταν) και έτσι το Καμερούν πέρασε στο πάνθεον των Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Κι όταν θα πεθάνω, θέλω τις στάχτες μου στο γήπεδο επάνω

  [1 Σχόλιο]

huddersfield

Μπορεί ο Μπιλ Σάνκλι να έχει συνδυάσει το όνομά του με την Λίβερπουλ, η προπονητική του καριέρα είχε όμως κι άλλες ομάδες στο βιογραφικό του. Μία από αυτές ήταν η Χάντερσφιλντ Τάουν στην οποία βρέθηκε για τρία χρόνια πριν πάει στο Άνφιλντ. Τα «τεριέ» βρίσκονται φέτος στην Τσάμπιονσιπ και πριν μερικούς μήνες ανακοίνωσαν με κάθε επισημότητα έναν καινούριο χορηγό τους. Το γραφείο τελετών Άβαλον. Εντάξει, θα πει κάποιος, μικρή ομάδα σε μικρή πόλη, λογικό να βρίσκει χορηγούς που μπορεί να είναι από ένα μανάβικο μέχρι έναν παιδότοπο.

Μόνο που στα γραφεία της Άβαλον οι τύποι κάνουν μάρκετινγκ, όχι αστεία. Έτσι, η περίφημη ατάκα του Μπιλ Σάνκλι για την σημασία του ποδοσφαίρου που είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα ζήτημα ζωής ή θανάτου έγινε αφορμή για να περάσει η χορηγική συνεργασία σε άλλα επίπεδα. Ο οπαδός της Χάντερσφιλντ μπορεί να κλείσει σήμερα με προνομιακές τιμές (σηκωθείτε από καναπέδες, μπαουλοντίβανα) την κηδεία του σε φέρετρο βαμμένο στα μπλε-άσπρα της ομάδας και με φανέλα με νούμερο και το όνομά του πάνω σε αυτή. Η… θεματική κηδεία Χάντερσφιλντ θα έχει ακόμα δώρο ένα μπουκέτο λουλούδια μαζί με κάρτα συλλυπητηρίων από την ομάδα, ενώ καθώς ο οπαδός θα φεύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο, θα παιανίζει ο ύμνος της ομάδας.

Για όσους δεν είναι τόσο παραδοσιακοί και δεν είναι φαν του «χους ει και εις χουν απελεύσει», υπάρχει η εναλλακτική της καύσης του νεκρού οπαδού και ταυτόχρονα το πέταγμα της στάχτης πάνω από τον Τζον Σμιθ’ς Στέιντιουμ. Παράλληλα, μια ανακοίνωση θα γίνει από τα μεγάφωνα του γηπέδου της Χάντερσφιλντ ώστε να πέσει και το σχετικό ψου-ψου: «καλά ρε ο Τζόνας πέθανε; προχθές λέγαμε να πάμε στο ματς με την Ίπσουιτς μαζί», φτιάχνοντας ένα ευχάριστο κλίμα πριν τον επόμενο αγώνα. Για όσους δεν τύχει να το ακούσουν, θα υπάρχει ειδικό ένθετο στο match programme γιατί ως γνωστόν τα γραπτά μένουν. Το κόστος (ανάλογα βέβαια φαντάζομαι αν το ξύλο θα είναι μαόνι ή κερασιά) κυμαίνεται κοντά στις 4 χιλιάδες λίρες και μπορεί κάποιος να αρχίσει να πληρώνει προκαταβολικά σε δόσεις (μέχρι και σε 120 για την ακρίβεια, αν δεν σκοπεύει να αφήσει σύντομα τον μάταιο τούτο κόσμο). Ζωή σε λόγου μας.

Τα γρουσούζικα λευκά παπούτσια

  [7 Σχόλια]

Υπήρχε μία εποχή – όχι τόσο μακρινή – που όλα τα παπούτσια των παικτών είχαν μαύρο χρώμα, ίδιο σχέδιο και το μόνο που άλλαζε ήταν η αθλητική φίρμα. Diadora ή Puma συνήθως. Στις μέρες μας τα ποδοσφαιρικά παπούτσια έχουν γίνει πολύχρωμα σαν παιδικό δωμάτιο 7χρόνου κοριτσιού και τόσο φαντεζί που θα έκαναν τη Μαρία Αντουανέτα να κοκκινίσει από ντροπή, νιώθοντας τόσο κιτς. Η Μαρία Αντουανέτα δεν είχε ποτέ τόσο λαμπερά παπούτσια σαν του Κριστιάνο του Ρονάλντο (ούτε τόσο καλοξυρισμένη γάμπα εννοείται) και ευτυχώς που δεν αντίκρισε ποτέ μια πιρουέτα με τις Νike μπαλαρίνες του CR7. Θα είχαμε πολύ μεγαλύτερα δράματα, είμαι σίγουρος και κουβέντα δε σηκώνω γι’ αυτό το θέμα.

simone

Στις αρχές των 90’s το Ιταλικό ποδόσφαιρο ήταν το κορυφαίο του πλανήτη και φυσικά τραβούσε όλα τα φώτα του ποδοσφαιρικού κόσμου. Είχε τον Μαραντόνα, είχε τον Γκασκόιν, είχε τους Γερμανούς της Ίντερ και τους Ολλανδούς της Μίλαν, είχε το Μπατιστούτα και φυσικά μια φουρνιά υπερταλαντούχων (και υπερβολικά τρέντι) Ιταλών παικτών. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως τέλη της δεκαετίας του ’80 ο Νίκος ο Αναστόπουλος είχε περπατήσει κι αυτός στα μοδάτα γήπεδα της μεγάλης κατηγορίας της Ιταλίας με τα χρώματα της Αβελίνο. Όταν ο Αναστό κυκλοφορούσε με τσάντα Luis Vuitton οι περισσότερες κυρίες της υψηλής κοινωνίας της χώρας μας είχαν δει το σηματάκι του οίκου μόνο σε κάποιες ταινίες του 007 (μαζί με τη χρώματα της Prada βεβαίως βεβαίως). Όπου Αναστό και στυλ άλλωστε.

simone-white-cleats

Ο Μάρκο Σιμόνε ήταν ένας αρκετά καλός Ιταλός επιθετικός εκείνα τα χρόνια με πλούσια κόμη, υπέροχο στυλ, προσεγμένο Ιταλικό μουσάκι και αγάπη για τα σκυλιά. Για καλή του τύχη η Μίλαν τον εντόπισε και τον έκανε δικό της το καλοκαίρι του ’89 αλλά ο Μάρκο Σιμόνε βρήκε μπροστά του έναν άλλο Μάρκο, το Φαν Μπάστεν και όπως καταλαβαίνετε οι συμμετοχές στην αρχική εντεκάδα της σπουδαίας εκείνης ομάδας (για πολλούς ίσως η σπουδαιότερη όλων των εποχών) ήταν ελάχιστες. Ο Σιμόνε κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1990 δίχως να αγωνιστεί στον τελικό, όπως και εκείνο του ’94, και πάλι απ’ τον πάγκο. Τη σεζόν 1994-1995 με το Μασάρο στα 35, το Λεντίνι φανερά επηρεασμένο απ’ το σοβαρό τροχαίο που είχε το 1993 (μετά απ’ αυτό ο σπουδαίος Ιταλός δεν ήταν ποτέ ξανά ο παιχταράς των αρχών των 90’s) και δίχως άλλο επιθετικό, το βάρος του σκοραρίσματος έπεσε στο Μάρκο Σιμόνε. Ο παίχτης άρπαξε την ευκαιρία και πραγματοποιώντας την καλύτερη σεζόν της καριέρας του, οδήγησε τη Μίλαν στον τελικό του Έρνστ Χάπελ απέναντι στον Άγιαξ και τα «μωρά» του Λουίς Φαν Χααλ.

n_ac_milan_la_storia_rossonera-3960935

Ο Σιμόνε ήθελε να κερδίσει τον πρώτο δικό του τελικό τόσο πολύ που έκανε τα πάντα για να τραβήξει όλα τα φλας και να κερδίσει – εκτός του μεταλλίου – όλη τη δόξα. Στην κλασική ομαδική φωτογραφία πριν την έναρξη όλοι πρόσεξαν μια χτυπητή λεπτομέρεια. Όλοι οι παίκτες φορούσαν τα μαύρα τους ποδοσφαιρικά παπούτσια. Όλοι εκτός του Σιμόνε. Ο Ιταλός ιντελεκτουέλ επιθετικός είχε φορέσει ένα ζευγάρι λευκά ποδοσφαιρικά παπούτσια, απ’ αυτά που φοβάσαι μη λερώσεις και σκέφτεσαι ακόμα και να σουτάρεις τη μπάλα για να μη συμβεί αυτό. Αποτέλεσμα; H Μίλαν γνώρισε τη μοναδική της ήττα στη διοργάνωση, έχασε την κούπα και τα λευκά παπούτσια του Σιμόνε θεωρήθηκαν από μεγάλη μερίδα προληπτικών φιλάθλων ως «αυτό» το κάτι που έφταιξε για να χαθεί εκείνο το τρόπαιο. Ο Σιμόνε απ’ την άλλη ξεκίνησε μια μόδα, που συνεχίστηκε δειλά-δειλά τα επόμενα χρόνια, φτάνοντας στις μέρες μας που για να δεις μαύρο παπούτσι πρέπει να παίζει ο Τσάμπι Αλόνσο βασικός στη Μπάγερν Μονάχου. Ευτυχώς ο Βάσκος αντέχει ακόμα.

Για την ιστορία, η πρώτη εταιρεία που είχε κυκλοφορήσει χρωματιστά παπούτσια ήταν η Hummel τη δεκαετία του ’60. Οι ποδοσφαιριστές που τα είχαν δοκιμάσει ήταν αρκετοί (και μεγάλα ονόματα) αλλά η «μόδα» δεν είχε κρατήσει για μεγάλο διάστημα. Μετά τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ του 1995 και τα λευκά γκαντέμικα παπούτσια του Μάρκο Σιμόνε το ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.

Οι σωσίες του Λουίς Σουάρες

  [Καθόλου σχόλια]

Υπάρχουν όλες αυτές οι στιγμές που θα θέλαμε να γλιτώσουμε, να βρούμε κάποιον να πάρει τη θέση μας. Ο άνθρωπος που μπορεί να κάνει τα πάντα για να κερδίσει βρήκε τον τρόπο για να σωθεί από κάθε βαρετή υποχρέωση και κουραστική δουλειά. Μόνο ο Λουίς Σουάρες θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό σποτ (άλλωστε τον έχουμε δει στο παρελθόν να τα καταφέρνει καλά) εταιρείας από την Ουρουγουάη. Ο φορ της Μπαρσελόνα βρίσκει ένα δίκτυο από σωσίες (μερικοί εκ των οποίων, όπως ο παχουλός στο τραπέζι, του μοιάζουν εξαιρετικά) για να μπορέσει να γλιτώσει ώρες γραφείου και κάθε πιθανής δουλειάς. Σίγουρα πάντως, δεν θα το έκανε για να γλιτώσει ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, ο Λουίς δεν θα έχανε ούτε ένα παχνίδι στην αυλή του.

YΓ Υπάρχουν διαθέσιμοι αγγλικοί υπότιτλοι στο βίντεο.

Τι μπορεί να κάνει η φανέλα για σένα

  [2 Σχόλια]

Φανέλες υπάρχουν πολλές. Ωραίες, άσχημες, ρετρό, υπερ-μοντέρνες, κακόγουστες, αλλά είναι κατά κύριο λόγο αυτό που υπόσχονται. Φανέλες. Τις φοράς στο γήπεδο, στο 5Χ5, στην παραλία και όπου αλλού νομίζεις. Και είναι ένας τρόπος να ενισχύεις την ομάδα σου, τους παίκτες που βλέπουν τα χρώματα στις κερκίδες. Αυτά μέχρι φέτος. Γιατί από φέτος σε μια υπερ-γραφική κίνηση, η ισπανική εταιρεία Joma (για κάποιους Τζόμα, για άλλους Χόμα) παρουσιάζει τη νεά φανέλα της Σαμπντόρια και απαντάει στο ερώτημα: «μην ρωτάς τι μπορείς να κάνεις εσύ για την φανέλα, αλλά τι μπορεί να κάνει η φανέλα για σένα». Και απαντάει η φανέλα. Η οποία τραγουδάει. Ναι. Πατώντας πάνω στο σήμα της ομάδας αρχίζουν και ακούγονται συνθήματα της Σαμπντόρια, τα οποία και τραγουδάνε οι ίδιοι οι παίκτες.

Και μπορεί να είναι από τα πιο άχρηστα πράγματα που έχουν βγει ποτέ (στην κορυφή της λίστας εξακολουθούν να βρίσκονται τα selfie sticks), αλλά δεν μπορείς να κατηγορήσεις την εταιρεία ότι δεν προσπάθησε και να μη γελάσεις με τα δυο γραφικά σποτάκια στα οποία οι παίκτες της Σαμπ δίνουν κουράγιο από το πέταλο του Λουίτζι Φεράρις στις δύσκολες στιγμές απλών καθημερινών οπαδών.

Οι οπαδοί δεν κατασκευάζονται

  [8 Σχόλια]

Είναι αυτή η εποχή που οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο φορτσάρουν για να πετύχουν τον στόχο τους, ενώ οι σύλλογοι σαν εταιρείες κοιτάζουν ήδη την επόμενη σεζόν. Οι νέες φανέλες αρχίζουν να εμφανίζονται δειλά δειλά, ενώ τα τμήματα μάρκετινγκ αρχίζουν να προμοτάρουν τα εισιτήρια διαρκείας της επόμενης σεζόν. Ειδικά στην Αγγλία με τις τιμές να είναι στα ύψη, είναι σίγουρο ότι χρειάζεται κάτι παραπάνω για να πειστεί ο φίλος κάθε ομάδας. Όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, τι καλύτερο από την επίκληση στο ποδοσφαιρικό συναίσθημα.

Παρ΄όλα αυτά και παρ’ ότι όλοι ξέρουμε ότι όσα βλέπουμε είναι μάρκετινγκ, δεν γίνεται να μην συγκινείσαι βλέποντας ορισμένα από αυτά τα βίντεο να περιγράφουν με λίγες εικόνες και λίγα λόγια ακριβώς το τι είναι ο ποδοσφαιρικός οπαδισμός. Αυτό κατάφερε να κάνει και η μια από τις δυο ομάδες του Λίβερπουλ (η μεγαλύτερη για εμάς που ξέρουμε), το μπλε κομμάτι της πόλης, η ιστορική Έβερτον που δείχνει ότι προσπαθεί να σέβεται τον κόσμο της. Παρά την περσινή φοβερή χρονιά, η ομάδα του Μαρτίνεθ φέτος είναι εξαιρετικά μέτρια και ο κόσμος έχει ξενερώσει.

everton1302581899_n

Έτσι ξεκίνησε η καμπάνια #WeAreChosen η οποία ανατέθηκε σε ειδικούς που κατάφεραν να φτιάξουν το προφίλ των κατόχων διαρκείας που μπορεί να μην ανανεώσουν, αλλά και ανθρώπων που είναι στο μεταίχμιο να αγοράσουν για πρώτη φορά. Η καμπάνια είχε στόχο όχι απλά να πουλήσει, αλλά να κάνει τους φιλάθλους να νιώσουν ότι είναι μέρος της ιστορίας της Έβερτον. Για το σποτάκι επιλέχθηκαν ποδοσφαιριστές και πραγματικοί φίλαθλοι, όχι κομπάρσοι ή ηθοποιοί, ώστε να βγει στο γυαλί η πραγματική εικόνα. Το σλόγκαν βασίστηκε σε μια αγαπημένη φράση των οπαδών των μπλε και είχε μεγάλη επιτυχία:

Evertonians are born, not manufactured. We do not choose, We are chosen. Those who understand need no explanation, those who don’t understand, don’t matter

We love to hate you

  [2 Σχόλια]

muller113959

Τα πράγματα είναι απλά και δεν χρήζουν επεξήγησης. Μπορεί να είσαι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου, αν μου την σπας δεν θα σε χωνεύω. Μπορεί να είσαι μέλος της Μπάγερν και της Γερμανίας, να παίζεις το Γουαρδιολικό τίκι-τάκα με γερμανική πειθαρχία, να σηκώνεις Μουντιάλ και πρωταθλήματα, να είσαι ψευτοεννιάρι ή επιθετικό χαφ ή δεν ξέρω εγώ σε πόσες θέσεις μπορείς να παίξεις, να σκοράρεις κρίσιμα γκολ, να είσαι παιχταράς. Δεν σε χωνεύω Τόμας Μιοοοούλερ. Κι εσύ κάνεις ότι μπορείς για να έχω όλο και λιγότερες τύψεις. Πριν μερικές βδομάδες ο δόλιος Ντάντε είπε ότι τον έπρηξαν στην Μπάγερν με το 7-1, τον πέθαναν στο δούλεμα. Και όλοι ξέρουμε πόσο πονάνε τέτοιες ήττες τους Βραζιλιάνους. Αλλά πάντα, ΠΑΝΤΑ, υπάρχει κάποιος που το παρακάνει. Εκεί που οι άλλοι σταματάνε τον χαβαλέ, κάποιος θα συνεχίσει. Αυτός ο κάποιος είχε τα αντιπαθητικά μούτρα του Μίλλερ: «Αν δεν σταματήσεις θα σε χτυπάω σε κάθε προπόνηση» είπε ο Ντάντε με πόνο στον συμπάικτη του. Όλοι κορόιδευαν, ο Τόμας το κούρασε, o Ντάντε δεν άντεξε.

Και ήρθε τώρα ο Μίλλερ να κάνει καινούριες δηλώσεις: «Είναι πιο δύσκολο να κερδίζεις στην προπόνηση της Μπάγερν παρά στα παιχνίδια της Μπουντεσλίγκα. Στην προπόνηση βγάζουμε όλοι τον καλύτερο εαυτό μας και έχεις να αντιμετωπίσεις αμυντικούς και αντιπάλους που οι υπόλοιπες ομάδες δεν έχουν«. Δεν το λες ρε φίλε, δεν το λες κι ας είναι αλήθεια. Δεν το λες κι ας παίρνεις το πρωτάθλημα με 30 βαθμούς διαφορά κάθε χρόνο. Δεν το λες, εκτός κι αν είσαι βγαλμένος μέσα από τα πιο αντιπαθητικά γερμανικά στερότυπα και χορεύεις σαν σπασμένος φορώντας άσπρη κάλτσα μέχρι το γόνατο. Τόμας Μίλλερ αγαπώ να σε αντιπαθώ, μείνε κοντά μας για χρόνια.

Και είναι κρίμα, πολύ κρίμα που δεν σε έβαλε η Αντίντας στην τελευταία της διαφήμιση που θα μπορούσε να την αποκαλέσει και κάποιος δυσφήμιση. «Haters gonna hate» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της και μέσα στους παίκτες με υπερφουσκωμένα εγώ, αν και να πω την αλήθεια ο Χάμες και ο Μπενζεμά δεν μου είναι αντιπαθείς όπως για παράδειγμα ο αντιπαθητικός παιχταράς Λουίς Σουάρες, υπάρχει και ένα σαφές μήνυμα στο Σομπρέρο. Το μεταφέρει άλλος ένας πολύ καλός παίκτης που δεν τον αντιπαθούμε ούτε για θέατρο, ούτε για αλλαζονεία, ούτε ακόμα για το μαλλί του που θυμίζει Τζέισον Πρίστλει και Μπέβερλι Χιλς, αλλά τον αντιπαθούμε για μια μάστιγα του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Ο Γκάρεθ Μπέιλ δεν ξεχνάει ποτέ και μας θυμάται:

bale-2015-01-12-at-17.42.00-500x281

Τα σοφά λόγια ενός τρελού

  [2 Σχόλια]

 Είναι λίγοι οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου που ξεχωρίζουν για τις καινοτόμες ιδέες τους και τη διαφορετική τους φιλοσοφία. Ένας μοναχικός φιλόσοφος του ποδοσφαίρου είναι ο Μαρσέλο Μπιέλσα, ένας προπονητής ιδιαίτερος, ένας άνθρωπος διαφορετικός. Μέσα σε μια καριέρα με πολλές προσδοκίες, αλλά και τεράστιες απογοητεύσεις με τα πράγματα να χαλάνε στο τέλος, ο «Ελ Λόκο» έχει αγγίξει πολλούς, έχει αγαπηθεί από ακόμα περισσότερους, έχει όμως απογοητεύσει και πολλές φορές. Ο νέος σταθμός στην καριέρα του είναι η Ολιμπίκ Μαρσέιγ, μια ομάδα που σαν να πληρώνει ακόμα την περίοδο Ταπί είναι μακρυά από τις επιτυχίες με εξαίρεση ένα πρωτάθλημα πριν λίγα χρόνια. Σε μια λίγκα ιδιαίτερη όπως η γαλλική, όπου τα θαύματα δεν είναι σπάνια και που δυστυχώς έχει μολυνθεί τα τελευταία χρόνια με την είσοδο ανθρώπων που απλά ξοδεύουν τεράστια χρήματα, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ του Μπιέλσα κρατάει ακόμα την πρωτιά. Το ταξίδι όμως είναι ακόμα μεγάλο, ειδικά μετά την ήττα στο ντέρμπι με την ΠΣΖ στο… κλασικό και την μείωση της διαφορά στον έναν βαθμό, με την Ολιμπίκ να χάνει τρία από τα τέσσερα τελευταία παιχνίδια της και την ψυχολογία να κλονίζεται.

Ο Μπιέλσα δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με τη διοίκηση, καθώς περίμενε σοβαρότερη ενίσχυση το καλοκαίρι, αλλά οι υποσχέσεις δεν πραγματοποιήθηκαν και βγάζει άσους από το μανίκι, όπως ο Ζινιάκ. Τα τελευταία αποτυχημένα αποτελέσματα ίσως βγάλουν τα προβλήματα στη φόρα. Όσο όμως η Μαρσέιγ του «τρελού» ήταν στην κορυφή, φτιάχτηκε ένα βίντεο με την μέχρι τώρα πορεία τού Αργεντίνου προπονητή στο γαλλικό νότο. Ο ίδιος ο Μπιέλσα μιλάει με φόντο τη ζωή του εκεί (το βίντεο είναι στα ισπανικά με γαλλικούς υπότιτλους) και ξεχωρίζουν κάποιες ατάκες του. «Για έναν ηγέτη το σημαντικό είναι να τον ακούν. Για να γίνει αυτό, πρέπει να μιλάει λίγο«, κάτι που πιθανότατα ισχύει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Αν και ο ρόλος του προπονητή είναι δύσκολος, ο Μπιέλσα φαίνεται να αποδέχεται τη δυσκολία της θέσης λέγοντας: «Είναι πάντα η ευθύνη του προπονητή. H μέθοδος δεν παίζει ρόλο. Το μόνο σημαντικό είναι αυτό που φαίνεται» και συνεχίζει κλείνοντας: «Αυτό στο οποίο η θέση μου ανταποκρίνεται, είναι να αφοσιωθείς στην μάχη με αξιοπρέπεια και να δεις αν αυτά που προσφέρεις ικανοποιούν το κοινό«.

Είναι άγνωστο αν ο Μπιέλσα τα καταφέρει στην Μασσαλία, το ταξίδι του πάντως θα παρουσιάζει ενδιαφέρον, όπως άλλωστε και τα προηγούμενα σε Χιλή και Μπιλμπάο όπου λατρεύτηκε για τις ομάδες που δημιούργησε, ενώ ο ίδιος συνεχίζει να είναι ο εαυτός του και να απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής ακόμα και με τους προσωπικούς του θαυμαστές. Κατά το παρελθόν στην Μπιλμπάο άφηνε τα παιδάκια να συμμετέχουν στην προπόνηση και το ίδιο έκανε πριν μερικές μέρες και στην Μαρσέιγ όταν έδωσε την άδεια ώστε ένα 8χρονο παιδάκι να πλησιάσει τα ινδάλματά του στην προπόνηση της ομάδας.

bielsafri

Προς το παρόν έχει κερδίσει τον κόσμο της ομάδας και οι οπαδοί της Μαρσέιγ αγοράζουν ψυγειάκια για να κάθονται πάνω τους την ώρα των αγώνων όπως κάνει και ο κόουτς. Το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο από τον σπόνσορα της Μαρσέιγ που παρουσίασε την 4η εμφάνιση της ομάδας, μια εμφάνιση συλλεκτική καθώς περιλαμβάνει και ψυγειάκι δώρο. Αυτό που εύχονται στην Μασσαλία είναι στο τέλος της σεζόν να βάλουν και κάποιον αφρώδη οίνο μέσα για να πανηγυρίσουν τον τίτλο.

Marcelo_Bielsa-Olympique_de_Marsella_CLAIMA20141114_0194_27