Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Εθνική Ελλάδας'

Το γκολ του Δέλλα

  [8 Σχόλια]

Είμαι ένας από αυτούς που δεν παρακολούθησε τη φετινή μαγική πορεία της Λέστερ από την αρχή. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω, είναι η αλήθεια και είμαι σίγουρος πως ισχύει για τους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους. Ακόμα κι όταν σκαρφάλωσε στην κορυφή, κάπου στο Δεκέμβρη, ήμουν πεπεισμένος – όπως όλοι – πως «κάποια στιγμή θα ξεφουσκώσει», οπότε περιοριζόμουν στο να χαζεύω τα στιγμιότυπα από τα παιχνίδια της και να χαμογελάω με το μικρό παραμύθι το οποίο ζούσαν οι παίκτες και οι οπαδοί της. Όταν πλέον πείστηκα πως το «ξεφούσκωμα» που περίμενα μπορεί και να μην ερχόταν ποτέ, το πρωτάθλημα είχε ήδη μπει στην τελική ευθεία, οπότε όφειλα στον μελλοντικό εαυτό μου, που χρειάζεται συναρπαστικές ιστορίες και εμπειρίες για να αφηγείται στους νέους, μπας και κερδίσει λίγη από την προσοχή τους, να αρχίσω να βλέπω κάθε της παιχνίδι.

Κάπου εκεί στο Μάρτη, όταν η ομάδα του Ρανιέρι κέρδισε τέσσερις συνεχόμενες φορές με 1-0, ένιωσα ένα συναίσθημα που είχα να νιώσω πολλά χρόνια: Μια αίσθηση αδικαιολόγητης σιγουριάς. Χωρίς φυσικά να υπάρχει κανένας τρόπος απόδειξης της ύπαρξης του, πιστεύω πως υπάρχει ένα σημείο το οποίο όταν το ξεπερνάει κάποιος, στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ο ‘μικρός’, το αουτσάιντερ, ο αδύναμος που πλησιάζει από το πουθενά σε ένα στόχο στον οποίο κανένας δεν πίστευε πως θα προσεγγίσει κάποτε, τότε ξαφνικά το απίθανο δεν γίνεται απλά πιθανό, αλλά κάνει ένα τεράστιο νοητό άλμα και μετατρέπεται σε σίγουρο. Δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση, καθώς ο αδύναμος δεν έχει φτάσει ακόμα στον πολυπόθητο στόχο του και παρά την οποία πετυχημένη πορεία έχει διανύσει συνήθως παραμένει αδύναμος στα μάτια όλων, αλλά είναι τόσο έντονη η αίσθηση που σε διακατέχει που απλά την αποδέχεσαι.

Δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποιο ακριβώς ματς ένιωσα πως η Λέστερ έγινε στο μυαλό μου από «πυροτέχνημα, που είναι θέμα χρόνου να ξεφουσκώσει», «σίγουρη πρωταθλήτρια Αγγλίας». Πιθανόν να ήταν στο εκτός έδρας 0-1 με την Κρίσταλ Πάλας, όταν οι γηπεδούχοι είχαν δοκάρι στις καθυστερήσεις. Αλλά το ένιωσα. Και από εκείνη τη μέρα και μετά είχα αυτή την, σχεδόν αστεία και αδικαιολόγητη σιγουριά πως «ό,τι κι αν γίνει πλέον, η Λέστερ αυτόν τον τίτλο δεν τον χάνει».

dellas

Την προηγούμενη φορά που είχα νιώσει κάτι παρόμοιο το ημερολόγιο έδειχνε 1 Ιουλίου 2004. Βρισκόμουν σε ένα σαλόνι φίλου, το οποίο ήταν γεμάτο από άκρη σε άκρη, και καθόμουν (για δυο ώρες) πάνω στο μπράτσο ενός καναπέ. Η Τσεχία ήταν αναμφίβολα μικρότερο όνομα από τη Γαλλία αλλά εκείνη την περίοδο και καλύτερή ήταν αγωνιστικά (ήταν η μόνη ομάδα του τουρνουά που είχε μόνο νίκες, περνώντας μάλιστα πρώτη από όμιλο με Γερμανία και Ολλανδία) και πιο διψασμένη για μια μεγάλη επιτυχία. Δεν μπορώ να ανακαλέσω με ακρίβεια όλο το παιχνίδι αλλά θυμάμαι πως υπήρχαν τουλάχιστον τρεις φορές που βρεθήκαμε πολύ κοντά στο να μείνουμε πίσω στο σκορ και αρκετές άλλες μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας του αγώνα που η πίεση των Τσέχων ήταν τόσο έντονη που είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε πως κάπου εκεί θα τέλειωνε το όνειρο και προσπαθούσαμε να συμβιβαστούμε με την ιδέα.

Όμως οι φάσεις των Τσέχων δεν ‘έγραψαν’ και στην παράταση η εθνική βρήκε τρόπο να κερδίσει μέτρα στο γήπεδο και να κάνει ευκαιρίες. Κάπου εκεί λοιπόν, που όλα έδειχναν λίγο πιο αισιόδοξα από πριν, στο 104ο λεπτό συγκεκριμένα, ο Τσιάρτας εκτέλεσε ένα κόρνερ, ο Δέλλας πήρε μια κεφαλιά και τα επόμενα δυο λεπτά είναι στο μυαλό μου μια τεράστια καυλωτική θολούρα. Ποτήρια πετάχτηκαν, μπύρες χύθηκαν, καρέκλες γύρισαν ανάποδα, κάποιος βρέθηκε κρεμασμένος μισός μέσα και μισός έξω στα κάγκελα του μπαλκονιού – το οποίο εντελώς πληροφοριακά βρισκόταν δυο ορόφους πάνω από το έδαφος -, κάποιος χοροπηδούσε όρθιος πάνω στο καημένο τραπεζάκι, κάποιοι άλλοι μαντράχαλοι τσίριζαν ασταμάτητα μπροστά στην τηλεόραση, σαν κοριτσάκια που βλέπουν μπροστά τους τον Σάκη Ρουβά ημίγυμνο.

Πάρα πολλά λεπτά μετά, όταν ηρεμήσαμε όλοι και ξεκίνησε το μυαλό να αξιολογεί την κατάσταση, η αίσθηση της αδικαιολόγητης σιγουριάς έκανε την εμφάνιση της: «Αυτό το κύπελλο δεν το χάνουμε με τίποτα». Το σημείο που το απίθανο έγινε ξαφνικά σίγουρο βρισκόταν πλέον πίσω μας και τα δεδομένα στο μυαλό μου είχαν αλλάξει, παρ’ όλο που είχαμε μπροστά μας έναν τελικό με αντίπαλο τη διοργανώτρια. Αυτή η αίσθηση δεν έφυγε ούτε το επόμενο πρωί, ούτε τις μέρες που μεσολάβησαν μέχρι τον τελικό, ούτε κατά τη διάρκεια του ματς με τους Πορτογάλους. Το αξιοσημείωτο είναι πως δεν την είχα μόνο εγώ, την είχαν κι άλλοι, δεν ξέρω πόσοι αλλά σίγουρα όχι λίγοι. Το συζήτησα με αρκετούς τις μέρες πριν τον τελικό, το κουβέντιασα με κάμποσους και στα πανηγύρια μετά τον τελικό. Το γκολ του Χαριστέα δεν το πανηγύρισα καν έξαλλα. Το περίμενα, ένιωθα πως ήταν θέμα χρόνου να έρθει, ήταν απλά μια επιβεβαίωση αυτής της σιγουριάς.

Η Ιστορία μπορεί να έγραψε πως η Ελλάδα σήκωσε την κούπα στην Πορτογαλία στις 4 Ιουλίου αλλά στο μυαλό μου το Euro το κερδίσαμε εκείνο το δευτερόλεπτο της παράτασης που ο Τραϊανός Δέλλας έπαιρνε την κεφαλιά μέσα στη μικρή περιοχή των Τσέχων. Απλά οι Πορτογάλοι και όλοι οι υπόλοιποι το έμαθαν με καθυστέρηση τριών ημερών.

Δέκα λόγοι που αγαπάμε τον Άγγελο Χαριστέα

  [4 Σχόλια]

Με αφορμή τα γενέθλια του Άγγελου Χαριστέα θυμόμαστε διάφορες στιγμές από την καριέρα (ποδοσφαιρική, μουσική και μπασκετική) του ποδοσφαιριστή που λίγοι λάτρεψαν ποδοσφαιρικά, αλλά πολλοί πανηγύρισαν έξαλλα τα γκολ του. Αγαπάμε τον Άγγελο Χαριστέα:

1. Γιατί από μικρός είχε μπαλαδόφατσα και το μαλλί που κάθε παίκτης του Άρη ήταν υποχρεωμένος βάσει συμβολαίου να διαθέτει εκείνα τα χρόνια:

charisteas1

2. Γιατί έχει συμμετάσχει σε αυτό το τηλεοπτικό παράθυρο ελληνικής ποδοσφαιρικής παράνοιας λέγοντας «το επίπεδό μου είναι πολύ ψηλό επίπεδο»:

(ο Κόλερ, ο Κόλερ, ο Κόλερ, εγώ θα τα πω, ο Κόλερ)

3. Γιατί είναι φίνο φανταράκι:

fantaros-xaristeas2_1024

4. Γιατί έχει παίξει μπουζούκι σε νυχτερινό κέντρο με φόρμα και αθλητικό ρε φίλε:

5. Γιατί έχει πανηγυρίσει γκολ στη Γερμανία λες και κάνει μίμηση του Ρουβά σκίζοντας το πουκάμισο:

werder

6. Γιατί μόλις 18 χρονών έβαλε 2 γκολ σε τοπικό ντέρμπι μένοντας στην ιστορία και στη συνέχεια πήρε κόκκινη, ενώ προκάλεσε μια επική σκηνή πανηγυρισμού (προσέξτε τον φίλαθλο του Άρη στα 58 δεύτερα περίπου):

7. Γιατί εκτός από το μπουζούκι γουστάρει και το τραγούδι:

Πήρε η μάνα μου να με ρωτήσει «ο Χαριστέας που τραγουδάει στον Παπαδόπουλο ποδοσφαιριστής δεν είναι;» της λέω «όχι, κομμωτήριο έχει» και δεν νομίζω πως την έχω ξανακούσει τόσο μπερδεμένη.

Posted by El Sombrero on Saturday, January 9, 2016

8. Γιατί στο κομμωτήριό του διάλεξε από όλα τα δεξιά μπακ του κόσμου τον Ιβάνοβιτς και χωρίς να το καταλάβει τον Ζεράρντ της Βαλένθια αντί τον Τζέραρντ:

xaristeas_kommwtirio-12

9. Γιατί ξέρει και από μπάσκετ:

chari-dunk

10. Και κυρίως γιατί όση πλάκα και να κάνουμε, μας έχει χαρίσει την μεγαλύτερη ελληνική ποδοσφαιρική στιγμή όλων των εποχών και αυτό δεν ξεχνιέται:

Και αν το ξεχνάμε εμείς, σίγουρα δεν το ξεχνάνε οι ξένοι:

Γιατί ο Χάρι είναι legend:

12341528_10154383358020931_6615628561933355992_n

και μαθαίνει μπαλίτσα ακόμα και στον Ραούλ:

126133

Οι 5 απόλυτες λύσεις για την επόμενη μέρα της Εθνικής

  [15 Σχόλια]

Το ποτήρι ξεχείλισε αγαπητέ αναγνώστη, πιάσαμε πάτο, ξεφτιλιστήκαμε, γίναμε περίγελως του τελευταίου μπακαλιάρου που κολυμπούσε αμέριμνος στα παράλια των Φερόε. Έστω και καθυστερημένα ο Ρανιέρι έφυγε, αλλά η ανεύρεση του διαδόχου μοιάζει με σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό). Το sombrero όμως είναι εδώ για να διευκολύνει την ΕΠΟ, φτιάχνοντας την απόλυτη λίστα των πιθανών διαδόχων του Ρανιέρι.

Tzalakwstas

Ο Βασίλης Τζαλακώστας. Η καραφλή πλην τίμια λύση. Όχι κύριε Σαρρή, δεν θα αφήσουμε ένα ατυχές 10-0 να στιγματίσει μια πολλά υποσχόμενα προπονητική καριέρα. Θέλουμε να έχει αυτός ο άνθρωπος μια ακόμα ευκαιρία να δείξει την αξία του και, εκμεταλλευόμενος το μομέντουμ και την ευνοϊκή συγκυρία, να δοκιμάσει να ισοφαρίσει ή, γιατί όχι, ακόμα και να σπάσει αυτό το μοναδικό διψήφιο ρεκόρ, σε επίπεδο ανδρών πλέον.

Tennes

Ο Μπάμπης ο Τεννές. Η ρεαλιστική και σφιχτή λύση. Γιατί ως γνωστόν όλα ξεκινάνε από την άμυνα και ο Μπάμπης ΕΙΝΑΙ η άμυνα. Γιατί αν στα χέρια του η Εθνική έτρωγε 5 γκολ σε 4 ματς ο Μπάμπης θα είχε την ευθιξία να απαγχονιστεί με διπλή ζώνη άμυνας. Και τελικά αν δεν αξίζει αυτή την ευκαιρία ο Μπάμπης Τεννές, την αξίζει η τίμια χωρίστρα του διάολε.

سصحإحشإصخا شصذدص ؤءحةاث

Ο κυρΒασίλης Δανιήλ. Η σουρεαλιστική λύση. Γιατί σε αυτό το χάος, τάξη μπορεί να βάλει μόνο ο άνθρωπος που έχει χάσει αγώνα επειδή τον μπέρδεψε το αριθμητικό μειονέκτημα του αντιπάλου. Γιατί δεν χρειάζεται να περιμένουμε να συμπληρωθούν 100 χρόνια από την προηγούμενη θητεία του στη Εθνική, ακόμα και τα 87 που είναι μπροστά από τους κουτόφραγκους είναι αρκετά για να μας οδηγήσουν στα τελικά του Euro, στον τελικό του Μουντιάλ, στην κατάκτηση του διαστήματος, συμπληρώστε ό,τι γουστάρετε, εγώ έχω ήδη σηκωθεί και τραγουδάω τον εθνικό ύμνο.

Matzourakis

Ο Γιάννης Ματζουράκης. Η δροσερή λύση. Γιατί καταρχάς στη συγκεκριμένη φωτογραφία αποδεικνύει ότι μπορεί να γίνει πιο τρέντυ και μοδάτος από οποιονδήποτε άμπαλο Ιταλό λιμοκοντόρο. Πέραν του στυλιστικού κομματιού, πιστεύουμε ακράδαντα εδώ στο σομπρέρο ότι είναι ιδανικός για να δώσει πνοή στο δύσκολο πλέον έργο της Εθνικής, έστω κι αν χρειαστεί να το κάνει μασώντας τσίχλες μέντας, ε Λάμπρο Χούτο;

Alefantos

Ο Νίκος Αλέφαντος. Η τα πάντα όλα λύση. Αφού δεν βγήκε ο Δούρος στο τηλέφωνο τουλάχιστον ας σηκώσει ο το ακουστικό ο πρόεδρος της ΕΠΟ για να καλέσει τον Νικόλα και να δώσει την ευκαιρία σε ένα ολόκληρο έθνος να μάθει μπαλίτσα από τον άρχοντα. Βασικό πλεονέκτημα της συγκεκριμένης επιλογής ότι θα καταστήσει αδύνατο το σκάουτινγκ της εθνικής μας από τους αντιπάλους, αφού από τη στιγμή που θα ανακοινώνει ο Αλέφαντος την αποστολή, θα χρειάζεται τουλάχιστον ένας μήνας αποκωδικοποίησης και τελικής αντιστοίχισης των Αλεφάντειων με τα πραγματικά ονόματα.

Αυτός που έπεφτε, φεύγει όρθιος

  [14 Σχόλια]

karaD19300000578-692_634x427

Κάποια χρόνια πριν θα το σκεφτόμουν και θα γελούσα. Να νιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι για τον Καραγκούνη και την αποχώρησή του από την εθνική. Δεν θα πω ψέματα. Τον έχω κράξει άπειρες φορές, τον έχω βρίσει πολλές όσο έπαιζε στον Παναθηναϊκό και έπεφτε συνεχώς, το ίδιο έχουν κάνει χιλιάδες ακόμα. Ο Καραγκούνης δεν θα μπει κατά την ταπεινή μου άποψη ποτέ σε μια λίστα με τους καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές. Παρ’ ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι παραδοσιακά φτωχό έχει βγάλει πολλούς ποιοτικότερους παίκτες. Σίγουρα όμως θα είναι στην λίστα με τους μεγαλύτερους, τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα. Και το μεγαλύτερο παράσημό του είναι ότι ένας άνθρωπος που χλευάστηκε ακόμα και στον Παναθηναϊκό (ανήκοντας στους περίφημους λούζερς) αποχωρεί από την εθνική ομάδα και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οπαδοί όλων των ομάδων νιώθουν την ανάγκη να τον ευχαριστήσουν. Ακόμα κι εγώ που γελάω με τις βουτιές του, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ την εθνική χωρίς αυτόν.

Και αποχωρεί όχι με τον κόσμο να μισολέει από μέσα του «Όχι άλλος Καραγκούνης», αλλά μετά από ένα ρεσιτάλ κατάθεσης ψυχής παίζοντας 120 ολόκληρα λεπτά στα 37 του χρόνια. Τρέχοντας περισσότερο από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή και ας είχε πολύ άσχημες εκτελέσεις στα φάουλ ή έκανε κάποια λάθη. Αναγκάζοντας ακόμα και ξένους φιλάθλους να ζητάνε λίγη από την ψυχή του τυπάρα στους δικούς τους παίκτες. Αποχωρεί όρθιος (αυτός που λατρεύει να κυλιέται στο χορτάρι) έστω μετά από μια οδυνηρή ήττα. Ο Καραγκούνης αντιπροσωπεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο καλύτερα από κάθε άλλον. Τόσο στα θετικά, όπου το όποιο έλειμμα ποιότητας ιδανικά αντικαθίσταται από το πάθος, την εργατικότητα, την αυτοθυσία, όσο και στα αρνητικά με την πονηριά του και το θέατρό του. Ο τυπάρας όμως δεν είναι μία ακόμα καλτ φυσιογνωμία, είναι το πνεύμα αυτό που οδήγησε μια εθνική χαμηλών δυνατοτήτων να είναι παρούσα σχεδόν σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, να κατακτήσει ένα Euro (μαζί με ορισμένους ακόμα σπουδαίους ποδοσφαριστές), να κάνει πολλούς ξένους να αφρίζουν μιλώντας για «boring Greece» και πολλούς Έλληνες που πριν από το 2004 δεν ήξεραν καν ότι έχουμε εθνική ομάδα να ξενυχτάν για μια ομάδα και να μαζεύονται κατά χιλιάδες σε γκρουπ στο φέισμπουκ για το ποιος θα παίξει ή όχι. Αυτή είναι η παρακαταθήκη που αφήνει, αυτός κι όλη η φουρνιά του 2004 μαζί με τον Ρεχάγκελ.

Θα λείψει γιατί θα λείψει το πάθος και η μαχητικότητα, θα λείψει όμως κιόλας γιατί πράγματα που σε άλλους τα κράζεις στον Καραγκούνη τα θεωρείς ως μία πτυχή της περσόνας του. Το περπάτημα σαν κουτσαβάκι, την φάτσα συγκλονιστικής έκπληξης όταν χρεώνεται με φάουλ, την έτοιμη να κλάψει μουτσούνα διαμαρτυρίας, τον επικό χθες πανηγυρισμό του όταν απλά περνάει μπροστά από την κάμερα κάνοντας μια βουτιά ΜΟΝΟΣ του πάνω από τον Παπασταθόπουλο. Γιατί ο Καραγκούνης είναι όλα αυτά μαζί και αν αφαιρούσες οτιδήποτε δεν θα ήταν πια ο ίδιος και το ποδοσφαίρο θα ήταν αρκετά πιο βαρετό.

Η ομάδα που γουστάρουμε να κράζουμε

  [23 Σχόλια]

FBL-WC-2014-MATCH38-GRE-CIV

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αποτελεί συνήθως έναν τρόπο ψυχοθεραπείας για όλους μας. Χωρίς ιδιαίτερο άγχος μπορείς να παρακολουθήσεις μπάλα επιπέδου Σούπερ Λίγκας και να μην αναγκάζεσαι να υπομένεις το άγχος της νίκης (γιατί η ήττα συνήθως δεν πειράζει τόσο, απλά βγάζει τον προπονητή που κρύβεται μέσα μας). Είναι μια ομάδα που λίγοι αγαπάμε όσο τους συλλόγους μας και μπορούμε όλοι να κράζουμε παρέα και ταυτόχρονα να πανηγυρίζουμε κιόλας μαζί (εκτός αν είσαι κανένας κολλημένος που προσπαθεί με το ζόρι να βγάλει τα κοινωνικοπολιτικά του απωθημένα). Δεν παίζει καλή μπάλα, δεν έχει ιδιαίτερα καλούς παίκτες, αλλά εδώ και μια δεκαετία έχει καταφέρει να βρίσκεται πάντα εκεί, σαν τις κατσαρίδες μετά τον πυρηνικό όλεθρο.

Brazil Soccer WCup Greece Ivory Coast

Υπάρχουν χίλιοι λόγοι να μην σου αρέσει η εθνική Ελλάδος. Να είσαι φίλος του καλού ποδοσφαίρου, να είσαι γάβρος και να μην γουστάρεις τον Κατσουράνη, να είσαι βάζελος και να μη γουστάρεις τους γάβρους παίκτες, να είσαι ΑΕΚτζής και να σε πονάει να βλέπεις παλιούς σου παίκτες, να είσαι ΠΑΟΚτζής και να κράζεις που πήρε Γκέκα αντί Κλάους και πάει λέγοντας. Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είναι οι παίκτες της, θες κλαρινογαμπροί, θες άμπαλοι, θες γκρινιάρηδες που τα βάζουν μονίμως με τον κόσμο, αυτούς έχουμε και οι παίκτες έχουν εμάς για οπαδούς. Έτσι πορευόμαστε εδώ και χρόνια σε αυτή τη συμβιωτική σχέση.

FBL-WC-2014-MATCH38-GRE-CIV

Η συγκεκριμένη φουρνιά δεν έχει την ποιότητα του 2004, ούτε σε ποδοσφαιρικές προσωπικότητες, ούτε σε ταλέντο. Ξεκίνησε με ένα μετριότατο παιχνίδι κόντρα στην Κολομβία, το οποίο θα μπορούσε να ήταν στο Euro 1992 αν αντί για τη Δανία, είχε κληθεί η Ελλάδα να μαζέψει τους παίκτες από την Μύκονο. Ασύνδετη ομάδα, χωρίς κατοχή, με παιδικά λάθη πίσω και με έναν Σάντος να μην έχει μάθει από λάθη του παρελθόντος. Ακολούθησε ένα ματς με 100% ελληνικό ποδοσφαιρικό DNA. Ελλάδα με πάθος, χωρίς πολλά παραπάνω όμως και χωρίς ποιότητα, ματς που θα μπορούσε να κερδίσει άνετα όπως έχει κερδίσει δεκάδες παρόμοια από τότε που απέκτησε φανέλα. Το τελευταίο παιχνίδι έφερε αναγκαστικές αλλαγές και θεωρώ ότι ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχουμε δει από την Ελλάδα. Όχι γιατί κερδίσαμε, προσπαθώ όσο μπορώ να κρίνω από την εμφάνιση και όχι το τελικό σκορ, αλλά γιατί είδαμε την ομάδα να βάζει κάτω την μπάλα, να συνδυάζεται καλά στην αντεπίθεση, να κάνει ευκαιρίες, να είναι καλή αμυντικά έχοντας σοβαρότερους αντιπάλους από τους αδύναμους Γιαπωνέζους και να κάνει ακόμα και τους ξένους δημοσιογράφους να παραδέχονται την ανωτερότητά της.

Αν ήμουν Κογκολέζος ή Πακιστανός ή Καναδός δεν θα υποστήριζα την Ελλάδα στην επόμενη φάση επειδή μάγεψε χθες, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι Έλληνας και ξέρω το ταβάνι αυτής της ομάδας. Όταν στο ψυγείο έχεις μόνο ψωμάκι για τοστ και μερικές φέτες άπαχο τυρί μαζί με γαλοπούλα, δεν περιμένεις να φας φιλέτο με καραμελωμένα αμύγδαλα και πατέ ελιάς. Θα φας το τοστάκι σου και θα πεις, δε γαμιέται, τους Ισπανούς τους χτύπησε μέχρι και κεραυνός στην επιστροφή τους, εμείς θα δούμε ματσάκι και την Κυριακή. Και αν χάσεις από την Κόστα Ρίκα θα μπορέσεις να ξανακράξεις τον καρπουζά από το Εστορίλ που έβαλε πάλι τον Κατσουράνη. Αν κερδίσεις θα πανηγυρίσεις κι εσύ με τους άλλους, για λίγες στιγμές και χωρίς να πρέπει να έχεις τύψεις επειδή χαίρεσαι για την μπάλα, όπως με το ζόρι θέλουν να σου προκαλέσουν ορισμένοι γιατί απαγορεύεται να ξεχάσεις για μισή ώρα την Ελλάδα των μνημονίων και της ανεργίας. Γιατί είναι η ομάδα που λατρεύουμε να κράζουμε και δεν ήταν ποτέ θέμα επιλογής μας.

Κάγκουρας λαμπρός μας οδηγεί

  [Καθόλου σχόλια]

Asterix

Καλοκαιράκι, 1 η ώρα το βράδυ, έρημοι δρόμοι, ανεμιστήρας, καρπούζι, φέτα, οικογενειακό παγωτό, παγωμένη μπύρα και βάδισμα του Γιώργου Καραγκούνη στην τηλεόραση. Αν έχουμε ως τότε Δημόσια Τηλεόραση, φαΐ, λεφτά για ρεύμα και σπίτι.

  • Ας ενημερώσει κάποιος τον Κώστα τον Μήτρογλου ότι σήμερα αντί για όπλα στον πανηγυρισμό πρέπει να κάνει ότι βάζει ένα παλούκι στην καρδιά.
  • Με Γιώργο Καραγκούνη βασικό ξεκινάει η εθνική, ιδανική ευκαιρία για drinking game ‘Ένα σφηνάκι τεκίλα κάθε φορά που θα πέφτει στο χόρτο’.
  • Ο Μήτρογλου θα μπορούσε άνετα να’ναι ντελιβεράς, από εκείνους που καθυστερούν να φέρουν το φαΐ γιατί ψάχνουν την πόρτα σου σε λάθος όροφο.
  • Το «να βάλουμε ένα γρήγορο γκολ» είναι η δεύτερη πιο χιλιοειπωμένη ευχή στον κόσμο μετά την «παγκόσμια ειρήνη».
  • Με αυτές τις φανέλες νομίζεις ότι όλοι οι δικοί μας φοράνε από ένα περιβραχιόνιο.
  • Το χαρακτηριστικό σκυφτό, με ανοιχτά τα χέρια, βάδισμα του Γιώργου του Καραγκούνη είναι από μόνο του λόγος για να’ναι η εθνική στο Μουντιάλ.
  • Για να ικανοποιηθεί και το αίτημα των Ρουμάνων στο δεύτερο ημίχρονο θα κλείσει η οροφή και θα την αράξουν οι δυο ομάδες στο χόρτο για να δούνε στις γιγαντοοθόνες το Ζλάταν-Κριστιάνο.
  • To μαγικό αυτογκόλ μας ήταν μέρος της προσπάθειας που κάνουμε να δείξουμε σ’όλο τον πλανήτη ότι εκτός από αμυντικογενείς είμαστε και διασκεδαστικοί.
  • Στην αγάπη, στον πόλεμο, στα μπαράζ και στις περιγραφές του Σωτηρακόπουλου όλα επιτρέπονται.
  • Αναμένουμε με αγωνία τον Κώστα τον Μήτρογλου να μας πει πόσο σημαντικός είναι αυτός ο βαθμός για τη συνέχεια.
  • Ευτυχώς στο ποδόσφαιρο δεν λαμβάνεται υπόψη η άποψη του κόσμου γιατί χαλαρά ο πλανήτης θα επέλεγε αντί για την Ελλάδα τον Ζλάταν μόνο του.

Romania-Greece

«Να ζήσεις Φερνάντο και χρόνια πολλά…»

  [Καθόλου σχόλια]

Asterix

Ο Φερνάντο Σάντος, ο κατάλληλος άνθρωπος για την μετά-Ρεχάγκελ εθνική ομάδα, είχε μια μέρα πριν τα γενέθλια του και οι Έλληνες και Σλοβάκοι παίκτες φρόντισαν να του κάνουν δώρο την νίκη-σήμα κατατεθέν του: ένα ‘επαγγελματικό’ 1-0.

  • Με τέτοιες εκτελέσεις κόρνερ η εθνική θα είχε τύχη μόνο αν στην Σλοβακία έπαιζε ο Σάμαρης.
  • Στο ένα ο Σωτηρακόπουλος με αναμνήσεις σαν βετεράνος του Βιετνάμ, στο άλλο ο Σπυρόπουλος σαν νομπελίστας ποιητής μαζί με Stelios. Καμία ελπίδα…
  • Να παίζεις στον Τροχό της Τύχης, η λέξη να είναι Σκρτελ και εσύ να αγοράζεις φωνήεν.
  • Δεν θέλω καν να φανταστώ τι σαματά θα κάνει η γυναίκα του Σωτηρακόπουλου αν αυτός ξεχάσει κάποια επέτειο τους.
  • Το γκολ ήταν έργο του υποψήφιου δημάρχου Βόλου κ. Αχιλλέα Μπέου.
  • Κανονικά μετά το αυτογκόλ έπρεπε όλη η ομάδα της Σλοβακίας να μαζευτεί μπροστά στον Φερνάντο Σάντος και να του τραγουδήσει το ‘Χρόνια πολλά’,
  • Κάπου σ’ ένα σαλόνι ο Νίκος ο Μιχόπουλος λέει στην παρέα του ότι μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα.
  • Τηλεοπτική αλλαγή του Σάντος. Πάνω που είχε γλαρώσει ο τηλεθεατής του πετάει μέσα Καραγκούνη για να ξυπνήσει λίγο.
  • Δεν θα αργήσει η στιγμή που θα βρεθεί οδοντίατρος να αναισθητοποιήσει ασθενή δείχνοντας του αγώνα της εθνικής ομάδας.
  • Να είσαι δημοσιογράφος και να πρέπει να βρεις διακριθέντες από το αποψινό ματς. Καλύτερα να προσπαθήσεις να εξηγήσεις το τέλος του Λοστ.
  • Νομίζω ότι όλοι θα προτιμούσαμε στο τελευταίο 20λεπτο αντί του ματς να έκανε πασαρέλα στο κέντρο με διάφορα ντυσίματα ο Γιώργος Γκαλίτσιος.
  • Αν το δούμε ψύχραιμα πάντως, το ότι δεν βλεπόμαστε και νικάμε είναι αντικειμενικά καλύτερο από τότε που δεν βλεπόμασταν και χάναμε.

Greece-Slovakia

Μια ματιά στο μαγευτικό Λιχτενστάιν

  [3 Σχόλια]

 Liechtenstein

Το Λιχτενστάιν είναι ένα κρατίδιο μεταξύ της Αυστρίας και της Ελβετίας, τόσο μικροσκοπικό που νομίζεις πως αν βάλεις πάνω από το σημείο εκείνο του χάρτη έναν μεγεθυντικό φακό θα διαβάσεις “Φένγουικ” και θα δεις τον Πίτερ Σέλερς να ετοιμάζεται να κηρύξει πόλεμο στις ΗΠΑ απλά και μόνο για να χάσει και να κονομήσει την αποζημίωση…

…τόσο μικροσκοπικό που μπορείς να νοικιάσεις όλα τα δωμάτια και κάθε άλλο είδος καταλύματος του, δηλαδή σχεδόν όλη τη χώρα, με μερικές χιλιάδες ευρώ, πόσο καθόλου απαγορευτικό για προηγούμενα μπάτζετ ταξιδιού της εθνικής μας ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Είναι προφανές πως ο μόνος λόγος που έχει τόσο μεγάλο και δύσκολο όνομα είναι για να του δίνουν αναγκαστικά σημασία και βαρύτητα και οι υπόλοιποι. Για την ακρίβεια, το όνομα είναι τόσο δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με την έκταση της χώρας που στους χάρτες καλύπτει κατ’ ανάγκην και μέρος των γειτονικών χωρών. Αυτή είναι και η μόνη εισβολή που μπορεί να κάνει.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, την οποία μάλλον πραγματοποίησε μια παρέα πιτσιρικάδων κατά τη διάρκεια μιας σχολικής ώρας μη συμπεριλαμβανομένου του διαλείμματος για μπάλα, στο Λιχτενστάιν ζούνε πάνω-κάτω 30.000 νοματαίοι, εκ των οποίων το 1/3 γεννήθηκε σε άλλη χώρα, κάτι που σημαίνει πως όταν το καλοκαίρι ξεκινάνε οι άδειες λογικά ο πρίγκιπας κλειδώνει τα σύνορα και αφήνει μια λάμπα δρόμου ανοιχτή κάπου στην κεντρική πλατεία για να μπερδέψει τους επίδοξους εισβολείς. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο τα σύνορα με την Ελβετία παραμένουν συνέχεια ανοιχτά από το 1923 όταν και οι Ελβετοί πείστηκαν ότι ο γείτονας τους είναι τόσο ακίνδυνος που οποιαδήποτε επεκτατική του προσπάθεια μπορεί να αντιμετωπιστεί από έναν απλό υπάλληλο τράπεζας κι έναν μόνο λοχία μ’ έναν Ελβετικό σουγιά. Από τότε τον έχουν υπό την προστασία τους προσφέροντας στην παγκόσμια ιστορία μερικά επικά ‘φιλικά’ περιστατικά απ’ αυτά που νομίζεις ότι υπάρχουν μόνο στις κωμωδίες.

Tο μεγαλύτερο κατόρθωμα της εθνικής ομάδας της χώρας παραμένει μέχρι και σήμερα το γεγονός ότι είναι η μόνη σ” αυτόν τον μικροσκοπικό πλανήτη η οποία έχει καταφέρει να χάσει από τον Σαν Μαρίνο με 1-0, σ” ένα θρυλικό φιλικό του Απρίλη του 2004 το οποίο κάθε φορά που αναπολούν οι λιγοστοί κάτοικοι του Σαν Μαρίνο το πιθανότερο είναι ότι βουρκώνουν από περηφάνια.

Παρά τον πολύ μικρό αριθμό κατοίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΟΥΕΦΑ στο Λιχτενστάιν υπάρχουν περισσότεροι από 1.900 δηλωμένοι ποδοσφαιριστές, αριθμός που έχει λογική μόνο αν τα δελτία μοιράζονται δίχως δεύτερη σκέψη σε οτιδήποτε είναι ικανό να κουνήσει μια μπάλα, άρα δεν αποκλείεται μια λεπτομερέστατη ανάλυση της λίστας να δείξει ότι έχουν δελτίο μερικές γιαγιάδες, δυο αγελάδες κι ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι. Από τη ‘δεξαμενή’ αυτή των δηλωμένων παικτών αντλούνται και οι παίκτες που στελεχώνουν τις εφτά ερασιτεχνικές ομάδες της χώρας, οι οποίες διαγωνίζονται σε μια μόνο εθνική διοργάνωση (καθώς το Λιχτενστάιν είναι η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα χωρίς πρωτάθλημα αναγκάζοντας τις ομάδες του να παίξουν στις μικρότερες κατηγορίες της γειτονικής Ελβετίας): το περιβόητο Κύπελλο του Λιχτενστάιν.

Το Κύπελλο του Λιχτενστάιν διεξάγεται με ένα σύστημα που είμαι πεπεισμένος πως επινόησε κάποιος Λατινοαμερικάνος γυρολόγος που βρέθηκε τυχαία στη χώρα τη δεκαετία του 40′ ψάχνοντας για τρούφα. Σ’ αυτό συμμετέχουν οι εφτά διαθέσιμες ομάδες της χώρας οι οποίες (για λόγους αξιοπρέπειας, ώστε να μην έχουν να λένε όλοι «κοίτα, το κύπελλο τους διαρκεί ένα Σαββατοκύριακο, μαζί με τα πανηγύρια στο μπαρ της πλατείας μετά») πλαισιώνονται από τις δεύτερες και τις τρίτες ομάδες τους, οι οποίες επίσης αγωνίζονται σε χαμηλότερες κατηγορίες της Ελβετίας, τόσο χαμηλές που λογικά δεν τις έχει ακούσει ούτε ο Αχιλλέας ο Μπέος. Αποτέλεσμα αυτού του παράδοξου πειράματος είναι κάποιες φορές να τίθενται αντιμέτωπες η πρώτη και η δεύτερη ομάδα, αγώνες που προφανώς θα διαιτητεύει ο πρώτος προπονητής ώστε ανά πάσα στιγμή να σταματάει το ματς και να δίνει οδηγίες, αλλάζοντας και πλευρά σε κάποιους παίκτες για λόγους δοκιμών.

Ο νικητής της πρωτότυπης αυτής διοργάνωσης, της μόνης επίσης που συχνά-πυκνά ο τελικός τελειώνει με σκορ 6-0, 8-0 και 9-0, κερδίζει το δικαίωμα να συμμετάσχει στα προκριματικά του Europa League, λογικά σε κάποια πολύ πρώιμη φάση της διοργάνωσης στα τέλη της άνοιξης, όταν αλληλοεξοντώνονται ομάδες από τόσο μικρά κρατίδια και νικητές από διάφορα τουρνουά 5Χ5.

Μας τρολάρει ο «Κάρα»;

  [19 Σχόλια]

Τις αντιδράσεις πάνω στην έξαψη του αγώνα τις κατανοούμε. Την επιμονή 48 ώρες μετά το παιχνίδι σε κάτι που δεν συνέβη ποτέ, όχι. Είτε, λοιπόν, κάποιος μας γλεντάει με το «πέναλτι» ή αγαπημένος του performer είναι ο Παναγιώτης Κολλημένος.

Μόνο έτσι

  [11 Σχόλια]

Νίκος Μαχλάς (το ηρωικό παιδί από την Κρήτη), Μανόλο στα μικρόφωνα, ρεκόρ αναμμένων φωτοβολίδων στην Ελλάδα, Αλκέτας στον πάγκο, Αλέκος Θεοφιλόπουλος να αγνοείται και νίκη επί της Ρωσίας. Όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για έναν μεγάλο θρίαμβο και μια πρόκριση σε Μουντιάλ. 20 χρόνια περίπου μετά, χρειαζόμαστε και πάλι νίκη επί της Ρωσίας για μια πρόκριση. Οι παραπάνω προϋποθέσεις πάντως λείπουν…

Να ‘μασταν γρήγοροι σαν τη φωτογραφία

  [14 Σχόλια]

Ξεκινώντας να πω, ότι το πιο εύκολο πράγμα είναι να κριτικάρεις την εθνική ομάδα. Πολύ απλά γιατί δεν είναι κάποιος σύλλογος όπου ότι και αν πεις οι οπαδοί του θα πουν ότι το κάνεις γιατί είσαι αντίπαλος, γιατί δεν έχει βαμμένες φυλλάδες να πουλάνε οπαδιλίκι και μόνο (στην Εθνική αυτό συμβαίνει μόνο στις επιτυχίες και την καπήλευσή τους με εθνικοπατριωτικά DVD) και γιατί μπορείς να το παίζεις προπονητής πολύ πιο εύκολα μια που στον σύλλογο υπάρχει ένα συγκεκριμένο ρόστερ, ενώ στην εθνική υπάρχει το σύνολο των Ελλήνων παικτών και μπορείς να λες «μα γιατί δεν έβαλε τον τάδε» ή «γιατί δεν πήρε τον τάδε».

Όπως επίσης να πω, ότι η κριτική στην εθνική ομάδα δεν είναι κουσούρι του Ελληνάρα, αλλά γίνεται παντού, σε όλες τις χώρες που κλωτσάνε την μπαλίτσα. Με βάση αυτή θα σταθώ σε μερικά πράγματα που είναι απλά δικές μου απόψεις, χωρίς να υποστηρίζω ότι είναι και σωστές. Ξεκινάω από την κλασσική κουβέντα σε κάθε εθνική ομάδα, αυτή περί του προπονητή. Θεωρώ ότι ο Σάντος φέρει ευθύνη σημαντική για το γεγονός ότι έχουμε έναν βαθμό μετά τα δυο πιο «εύκολα» θεωρητικά παιχνίδια. Ευθύνη τόσο λόγο επιλογής παικτών, όσο και κοουτσαρίσματος μέσα στο παιχνίδι.

Κατ’ εμέ η επιλογή των τερματοφυλάκων της Εθνικής ήταν τραγική. Πήρε έναν γερασμένο τερματοφύλακα που ακόμα και νεότερος ήταν κακός, έναν καλό τερματοφύλακα που έχασε όλη τη σεζόν λόγω τραυματισμών και έναν μέτριο τερματοφύλακα που δεν έπαιζε στην ομάδα του. Μεταξύ αυτών επέλεξε των χειρότερο όλων για βασικό και αυτό η ομάδα το πλήρωσε ακριβά. Κατ’ εμέ ο Χαλκιάς ευθύνεται στα 2 από τα 3 γκολ που έχει δεχτεί η Εθνική, η δε συμπεριφορά του χθες (συμπεριφορά που έχει επαναλάβει και στους συλλόγους που αγωνίζεται) είναι αρκετή για να τον στείλει ο προπονητής σπίτι του από τώρα. Στις κλήσεις θα μπορούσαν να είναι είτε ο Χιώτης, είτε κάποιος από τα δυο «Κα» του ΠΑΟ, είτε ο Κωνσταντόπουλος που βελτιώθηκε πολύ στο τέλος της σεζόν. Νομίζω ότι αυτό το λάθος του Σάντος το πληρώσαμε πολύ πιο ακριβά απ’ ότι περιμέναμε όλοι. Λάθη στους τερματοφύλακες έκανε και παλιά δυστυχώς. Πιστεύω ότι τραβάει ορισμένα κολλήματα, όπως όταν ήταν στην ΑΕΚ και επέμενε στον Ατματζίδη στα τελευταία του ή στον κακό Μιχαηλίδη με αποτέλεσμα να μένει (τι σύμπτωση) ο Χιώτης στον πάγκο και η ομάδα να τρώει σε κάθε ματς ένα γκολ από ανεπάρκεια στον άσσο.

Από εκεί και πέρα δεν μπορώ να πω πολλά για τις άλλες θέσεις. Στα σέντερ μπακ νομίζω δεν διαφωνώ, στα δε χαφ είναι τόση η φτώχεια του ελληνικού ποδοσφαίρου που ο Καραγκούνης θα παίζει βασικός ως τα 40, στους δε επιθετικούς πιθανώς να αδικήθηκε ο Κλάους. Στα πλάγια μπακ δεξιά ο Τοροσίδης είναι σε μέτρια κατάσταση, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον καλύτερο. Όσο για τα αριστερά, ο Χολέμπας αποτελεί τρύπα τεράστια για την ομάδα μας με σαφή ευθύνη και στα δυο ματς. Παρ’ όλα αυτά ποιον να βάλει; Τον Σπυρόπουλο που γελάνε οι Παναθηναϊκοί μαζί του ή τον Καράμπελα; Μόνο ο Τζαβέλλας υπάρχει. Εκεί όμως που φταίει ο Φερνάντο είναι ότι είδε τα χάλια του Χολέμπας στο πρώτο ματς και δεν φρόντισε να τα καλύψει στο δεύτερο. Και εκεί αρχίζουν και τα προβλήματα στο κοουτσάρισμα του Σάντος.

Προβλήματα για τα οποία ο καθένας μπορεί να πει το μακρύ του και το κοντό του. 100 Έλληνες θα σου πουν 101 διαφορετικές εντεκάδες. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που και οι 100 θα πουν. Ας δεχτώ ότι πιστεύει στον Σαμαρά, εδώ οι ΠΑΟΚτζήδες κράζανε τον Σαλπιγγίδη μια σεζόν ολόκληρη και μετά το ματς με την Πολωνία κράζανε τον Σάντος που δεν τον βάζει. Το θέμα είναι ότι βλέπεις ότι το παλικάρι δεν μπορεί. Δεν νιώθει. Είναι αργός, δεν κάνει σχεδόν τίποτα σωστό, είναι τρομερά σοφτ. Γιατί τον αφήνεις να βγάζει το 90λεπτο; Υπάρχει κάποιος λόγος; Ανακατεύεις όλη την ομάδα επειδή σε γκαντεμιάσανε και έμεινες χωρίς σέντερ μπακ. Βαφτίζεις τον Κατσουράνη (που γενικά είναι λάσπη) σέντερ μπακ, ενώ έχεις κανονικό σέντερ μπακ; Αν δεν πιστεύεις στον Μαλεζά γιατί τον παίρνεις μαζί σου; Για τουρισμό; Αναγκάζεσαι να κάνεις αλχημείες για να καλύψεις μια θέση και ανακατεύεις δυο γραμμές. Στο δε τέλος του αγώνα, όχι μόνο τον αφήνεις  μέσα τον Σαμαρά, βγάζεις και όλα τα χαφ για να βάλεις επιθετικούς και καταλήγεις να παίζεις με κάτι σαν 4-2-4 και τον Κατσουράνη να κάνει γιόμες. Δηλαδή χαλάς όσα έχεις καταφέρει κυρ-Σάντος τόσο καιρό, να παίζει η ομάδα όσο μπορεί με ένα συγκεκριμένο στυλ. Να κόψει τις γιόμες, να προσπαθήσει υπομονετικά να φτάσει στις φάσεις. Και έρχεσαι μόνος σου και το χαλάς την πιο κρίσιμη ώρα που θες να βάλεις γκολ;

Προσωπικά ποτέ δεν περιμένω μπαλάρα από την Εθνική μας και είμαι ευχαριστημένος όταν βλέπω προσπάθεια και όταν ξέρω ότι αυτό μπορούσαν, αυτό έκαναν. Ούτε καταλαβαίνω τα παράπονα για το κακό ποδόσφαιρο που παίζουμε, όταν «ομαδάρες» σέρνονται στον αγωνιστικό χώρο. Δεν μπορώ όμως να βλέπω να σαμποτάρουμε μόνοι μας τις ελπίδες μας. Γιατί ακόμα κι έτσι αν έμπαινε εκείνο το ρημάδι το πέναλτι του Καραγκούνη θα θέλαμε ένα Χ με τη Ρωσία σε μια «ομορφιά του ποδοσφαίρου» με την οποία θα περνούσαν αυτοί πρώτοι και εμείς δεύτεροι. Ας αφήσουμε τους άλλους να μας κόβουν τις ελπίδες.

Όπως κάνουν οι επόπτες και οι διαιτητές π.χ. Δεν θα μιλήσω για θεωρίες συνωμοσίας ή για σφαγές σε φάσεις που τις φανταζόμαστε. Όταν όμως βλέπεις όλες οι «οριακές» φάσεις να δίνονται κατά σύμπτωση εναντίον σου και μονίμως να παίρνεις κάρτες που δεν δίνονται στους αντιπάλους, τότε κάτι δεν πάει καλά. Ελπίζω να βελτιωθεί η διαιτησία με τη Ρωσία, όπως ελπίζω να βελτιωθούμε και εμείς. Φυσικά και είναι δύσκολο να κερδίσουμε τη Ρωσία, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να παίξουμε στο 100% των όσων μπορούμε, να έχουμε και λίγη από την παλιά μας τύχη που μας εγκατέλειψε και να δούμε μια σωστή ομάδα από τον Σάντος που προλαβαίνει να διορθώσει κάποια πράγματα. Και ας μπούμε και σε ένα ματς με περισσότερο πάθος, σαν να χάνουμε ήδη με 1-0 και 2-0 (χωρίς να χάνουμε όμως, έτσι παιδιά;), και πολύ περισσότερο μυαλό. Δεν είμαι αισιόδοξος, αλλά τουλάχιστον ας φύγουμε με ψηλά το κεφάλι και όπως όταν νιώθαμε όλοι μας μετά το πρώτο 6λεπτο χθες…

YΓ Αυτός ο κοκκινομάγουλος ο Κυριάκος Παπαδόπουλος δείχνει τρομερά στοιχεία. Και επειδή μου αρέσει και ο Παπασταθόπουλος, νομίζω ότι θα έχουμε για αρκετά χρόνια καλά σέντερ μπακ.
ΥΓ2 Περιμένω να ακούσω απόψεις από όσους γίγαντες διάβασαν όλο αυτό το σεντόνι.

Ο δικός μου Φερνάντο Σάντος

  [5 Σχόλια]

Όπως και κάθε ΑΕΚτζής θεωρώ ότι ο Φερνάντο Σάντος είναι δικός μας άνθρωπος.  Όχι με την έννοια του φανατικού ΑΕΚτζή, αλλά κάποιου που ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια της ΑΕΚ. Επειδή προφανώς ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην ΑΕΚ και επειδή όταν ξαναήρθε  το έκανε και πάλι στην ΑΕΚ και γιατί μάλλον έχουμε ζήσει πολλά μαζί τόσο καλά, όσο και άσχημα.. Να πω εδώ ότι ποτέ δεν ήμουν φανατικός υποστηρικτής του, οπότε τα όσα γράφω δεν είναι προϊόν λατρείας και αγάπης. Όταν έφυγε ο Ρεχάγκελ από την εθνική (με τα καλά του και τα κακά του, αλλά σίγουρα με ένα ισοζύγιο υπερθετικό) οι περισσότεροι ψάχναμε να δούμε ποιος είναι ο προπονητής που μπορεί να τον αντικαταστήσει επάξια. Δεν νομίζω ότι μπορούσε να υπάρξει καλύτερη λύση από τον Φερνάντο Σάντος.

Όχι μόνο γιατί μας ξέρει και τον ξέρουμε, αλλά για έναν σωρό λόγους σημαντικούς και μη. Γιατί έχει μάθει να δουλεύει κάτω από δύσκολες συνθήκες είτε αυτές είναι ένα αφεντικό όπως ο Μάκης Ψωμιάδης που τον παρακολουθεί σαν ζηλιάρα σύζυγος, είτε αυτές είναι ένα ρόστερ «μπουρμποκρασάδων». Γιατί δουλεύει πολύ, δεν φοβάται να δουλέψει, δεν θα γκρινιάξει γι’ αυτό. Γιατί ξέρει να εκμεταλλεύεται ότι έχει στα χέρια του και αν καμιά φορά πει για σαρδέλες ή κάτι τέτοιο, την άλλη μέρα θα κάτσει να δουλέψει με τις σαρδέλες του. Ζώντας σε μια χώρα με χαμηλό επίπεδο ποιότητας ποδοσφαιριστών και ένα κοινό 10 εκατομμυρίων προπονητών και δημοσιογράφων με ειδικότητα στην κωλοτούμπα, ο Φερνάντο Σάντος έβαλε το κεφάλι του στην λαιμητόμο αναλαμβάνοντας την Εθνική από τον Μίδα αγαπημένο μας Χεράκλες.

Και πολύ απλά έκανε αυτό που ξέρει να κάνει, πατώντας πάνω στις βάσεις του προκατόχου του. Σφιχτή άμυνα, δουλεμένα στημένα, τσούκου τσούκου και όπου μας βγει. Κακό θέαμα πολλές φορές ναι, αλλά αποτέλεσμα πάνω από όλα. Γιατί το να περιμένεις θέαμα από την εθνική Ελλάδος, είναι σαν να περιμένεις να βρεις γυναίκα που δεν γκρινιάζει. Ο Σάντος δεν ήρθε ούτε με μεγάλα λόγια, ούτε προσπάθησε να κάνει κάτι εντυπωσιακό, να αφήσει τη σφραγίδα του με κάποιο εξεζητημένο σχήμα. Έβαλε και κάποιες δικές του πινελιές παίρνοντας και παίκτες που μέχρι τώρα δεν έβλεπαν την Εθνική, συνέχισε να στηρίζει όμως και παλιοσειρές φτάνοντας να ξαναπαίρνει πίσω στην ομάδα τον Χαριστέα. Όλα αυτά πέτυχαν. Έχει κάνει μια ομάδα που ξέχασε τι σημαίνει ήττα και έφτασε και πάλι σε μια μεγάλη διοργάνωση.

Φυσικά και δεν είναι τέλειος. Το λούζερ τον έχει ακολουθήσει και όχι τυχαία. Έχασε πρωτάθλημα με την Πόρτο από την Μποαβίστα, έχασε πρωτάθλημα στην Ελλάδα πηγαίνοντας για το Χ2 σε ντέρμπυ, έχασε και πρωτάθλημα με γκολ του Νατσούρα. Έχει αρκετές σημαντικές αποτυχίες, αρκετά ντέρμπυ στα οποία φάνηκε να υπολειτουργεί. Είναι ίσως αμυντικογενής, πολλές φορές σε συλλόγους κολλάει σε συγκεκριμένους παίκτες. Έχει και το ρημάδι το πέτσινο μπουφάν, για το οποίο τόσο χλευάστηκε. Αλλά δεν χαμπαριάζει ιδιαίτερα. Ούτε όταν μπουκάρουν οπαδοί και του φωνάζουν «Σάντος go village» σε συνέντευξη τύπου, ούτε όταν τα αποδυτήρια της Εθνικής έγιναν μπουρδέλο με αποχωρήσεις παικτών όπως ο Γκέκας. Σε μια ομάδα με παικταράδες δεν θα τον ήθελα για προπονητή, σε μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ που προπονούσε, η ΑΕΚ του 2004 και η Εθνική του 2011 είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη δουλειά. Αρκεί να μην έρθει καμιά κατραπακιά και οι πατριδοκάπηλοι φουστανελοφόροι δημοσιογράφοι αρχίσουν τον γνωστό τους πόλεμο.

Μέχρι τότε ο Σάντος θα είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και θα δουλεύει για να πετύχει. Για τους λόγους αυτούς και παρ” ότι ποτέ δεν θα τον κάνω τατουάζ στο μπράτσο μου, θα τον σέβομαι για όσα έχει καταφέρει στην προπονητική του καριέρα.

‘Πίσω στο 2004’

  [3 Σχόλια]

11+1 μικρά σχόλια από την προσπάθεια που έκανε τις τελευταίες μέρες η εθνική ομάδα να εναρμονιστεί με την επιθυμία του Βενιζέλου να γυρίσουμε στο 2004:

  • Ας ενημερώσει κάποιος τον Ότο τον Ρεχάγκελ ότι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο 2004 και ότι πρέπει να γυρίσει για να κερδίσει ξανά το Euro.
  • Το πρώτο βήμα για να επιστρέψουμε «στα επίπεδα ζωής του 2004» έγινε: Ο Χαριστέας στη βασική ενδεκάδα στο αυριανό κρίσιμο ματς με τη Γεωργία.
  • Το να περιμένεις σε ούρα σε βενζινάδικο είναι ελαφρώς πιο ενδιαφέρον και διασκεδαστικό από το παιχνίδι Γεωργία-Ελλάδα έως τώρα.
  • Ο Τζιόλης είναι πιο αργός κι απ’τη σκιά του.
  • Ο Τζόρβας έχει τόσο μεγάλο θέμα με τις χαμένες εξόδους που ξεκινάει από Αθήνα για να πάει στη Λάρισα και καταλήγει στη Θεσσαλονίκη.
  • (Μετά το 1-1) Δεν πιστεύω να είχε κανείς σας άγχος…
  • Για τον Τζόρβα έξοδος είναι μόνο αυτή του σαββατόβραδου για ποτάκι.
  • Να δεις που θα βρουν τώρα ευκαιρία οι Ευρωπαίοι να μας χτυπήσουν εκεί που πονάμε: «Θα σας διώξουμε και από το Ευρώ και από το Euro αν δεν…»
  • Καπαρώνω από τώρα το «σκέψου τώρα το καλοκαίρι που θα είναι απασχολημένοι όλοι με το Euro, τι μέτρα θα βρει ευκαιρία να περάσει η κυβέρνηση».
  • Κάτι μου λέει ότι τον Ιούνη στο Euro θα είμαστε εκείνος ο συγγενής που κανένας δεν γουστάρει αλλά με κάποιο τρόπο εμφανίζεται στις μαζώξεις.
  • Το κλίμα στην Ευρώπη είναι τόσο αρνητικό για εμάς που αν πάρουμε το Euro όπως τότε, θα’ρθουν με φτυάρια και θα μας ξεκολλήσουν απ’ την ήπειρο.
  • Το έχουμε καταλάβει όλοι ότι με Σάντος-Ρεχάγκελ δίδυμο στην πρωθυπουργία θα βρίσκαμε πετρέλαιο κάτω από το Σύνταγμα, ε;

Σαββατιάτικο υπερθέαμα

  [3 Σχόλια]

Περάσαμε βαρετά στους καναπέδες μπροστά απ’ τις τηλεοράσεις μας κατά την διάρκεια του χθεσινού ματς κι αυτό βγήκε στο twitter μας:

  • Θα είχε ενδιαφέρον να ξέρουμε πόσοι Έλληνες μπορούν να δείξουν σ’ έναν χάρτη χωρίς ονόματα που ακριβώς πέφτει η Μάλτα.
  • Όταν ο Σωτηρακόπουλος λέει στον αέρα «ένα νησί 450.000 κατοίκων πάνω-κάτω» να ‘σαι σίγουρος ότι μέσα του υποφέρει απ’ την έλλειψη ακρίβειας.
  • Όταν βλέπεις ότι αυτήν την στιγμή υπάρχουν εκεί έξω 46 χειρότερες χώρες-ομάδες απ’ την Μάλτα συνειδητοποιείς πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος μας.
  • Αν οι Μαλτέζοι έσβηναν τώρα τα φώτα για την Ώρα της Γης δεν νομίζω ότι θα άλλαζε και πολύ το θέαμα που βλέπουμε.
  • Μέχρι και το ..γεράκι της Μάλτας έχει αποκοιμηθεί από το θέαμα.
  • Για να καταλάβεις το επίπεδο της Μάλτας, μέχρι και το Λιχτενστάιν είναι πιο ψηλά στην κατάταξη της ΦΙΦΑ. Το Λιχτενστάιν!
  • Στην περιγραφή Αλέξανδρος Σπυρόπουλος και Χρήστος Σωτηρακόπουλος και στο ρεπορτάζ ο ..Αλέξανδρος Σωτηρόπουλος; Πλάκα μας κάνουν, ε;
  • Μόνο εγώ διακρίνω στην ενδεκάδα της Μάλτας κάποιους ..ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ;
  • Αν κάνει ο Αλέξης Σπυρόπουλος τις αλλαγές το πιθανότερο είναι να χάσουμε το παιχνίδι στα χαρτιά επειδή χρησιμοποιήσαμε 12 παίκτες.
  • Έχω παραγγείλει απ’ το 1ο ημίχρονο. Στο τηλέφωνο ακουγόταν το ματς. Περιμένω ακόμα. Δεν θέλει τρελή φαντασία για να καταλάβεις τι έπαθε ο ντελιβεράς.
  • Θέλω να τους πάρω τηλέφωνο και να τους πω: «Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις. Υποφέρω κι υποφέρεις. Αλλά πρέπει να φάμε κιόλας».
  • Με σύστημα Σάντος η νίκη.
  • Τώρα είναι η στιγμή που μετριόμαστε ξανά για να δούμε αν είμαστε όλοι εδώ. Σώοι και ξύπνιοι.
  • Στο ΜΕΓΚΑ κατάφεραν να αναλύσουν τρισδιάστατα ακόμα και το ματς-ορισμός της ανίας. Να χρεωθεί αυτό στα έργα της κυβέρνησης.

8+1 χειρότερα πράγματα από το να δεις την Εθνική

  [7 Σχόλια]

Παρακολουθώντας με φοβερή προσήλωση την μεγάλη νίκη της Εθνικής μας επί της ισχυρής Μάλτας (μια νίκη που ήρθε μια μέρα μετά την επέτειο της 25ης Μαρτίου) και διαβάζοντας/ακούγοντας τα σχόλια του κόσμου για την εικόνα του αγώνα, εκνευρίστηκα από το ύφος τους που άγγιζε τα όρια της εθνικής μειοδοσίας. Ο περισσότερος κόσμος μετάνιωσε που το είδε και δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι χειρότερο από το να βλέπει τα καμάρια μας να περπατάνε στο τερέν.

Κι όμως… Υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από το να βλέπεις την Εθνική Σάββατο βράδυ:

1. Να περιμένεις 3 ώρες στην ουρά για να πάρεις το iPad 2 και στο τέλος να σου λένε ότι εξαντλήθηκε…
Γιατί: Γιατί ήσουν όρθιος. Άσε που πας να αγοράσεις κάτι που δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα. Βλέποντας την Εθνική κάθεσαι και μπορεί να λύσεις και τα προβλήματα αϋπνίας σου.

2. Να ακούσεις ένα CD του Μιχάλη Χατζηγιάννη (δυο φορές).
Γιατί: Εντάξει, το δέχομαι. Το να ακούς τον Αλέξη Σπυρόπουλο να μιλάει για κορμιά γεμάτα χυμούς και τον Σωτηρακόπουλο να σου λέει ότι οι Μαλτέζοι είναι κράμα Αράβων και Τσιτσιλιάνων δεν είναι ότι το καλύτερο. Σκέψου όμως να ακούς για δυο ώρες έναν ατάλαντο, ενώ θα μπορούσες να δεις μια παράσταση του Μαλτέζου γίγαντα που τραγούδησε τους ύμνους:

3. Να περιμένεις μια ώρα στο σκοτάδι στην μέση του δωματίου αναλογίζομενος ότι κάπως έτσι σώζεις τον πλανήτη.
Γιατί: Γιατί δεν πρόκειται να σώσεις τον πλανήτη και γιατί μπορεί να σκοντάψεις πουθενά και να χτυπήσεις. Ο μοναδικός κίνδυνος που διατρέχεις βλέποντας την Εθνική είναι να κοιμηθείς ξεσκέπαστος και να κρυώσεις.

4. Nα περιμένεις μια ώρα στην ουρά της τράπεζας για να κάνεις ανάληψη, αφού σε έπεισε το mail του φανοποιού για την κατάρρευση της χώρας χθες.
Γιατί: Γιατί νιώθεις λιγότερο μαλάκας. Άσε που ο φανοποιός σίγουρα θα βλέπει κι αυτός το ματς και θα έχει παίξει και στοίχημα (έχει inside info και παίζει στα σίγουρα).

5. Να κάτσεις να αλλάξεις την ώρα σε όλα τα ρολόγια του σπιτιού.
Γιατί: Γιατί όση ώρα μπροστά και να τα βάλεις, το ματς θα είναι πάντα βασανιστικά αργό.

6. Να βλέπεις μαγνητοσκοπημένη μια συνεδρίαση στο Κανάλι της Βουλής.
Γιατί: Γιατί όσο και να περιμένεις δεν θα έρθουν στα χέρια ο Πάγκαλος με τον Τσίπρα.

7.  Να παρακολουθείς την αναμετάδοση της παρέλασης και να μαθαίνεις πόσα μέτρα μήκος έχει κάθε άρμα και πόσες οβίδες ανα λεπτό ρίχνει.
Γιατί: Γιατί στην Εθνική έχεις να μάθεις μόνο πόσα μέτρα μήκος έχει το πούλμαν που πάρκαρε μπροστά στην εστία ο Σάντος και πόσες φορές θα πέσουν κάτω ο Τοροσίδης και ο Καραγκούνης για να πάρουν πέναλτυ.

8. Να έχεις πάει για τριήμερο στη Βόρεια Αφρική.
Γιατί: Δεν έχει γιατί…

Και τέλος, το χειρότερο όλων, να σε έχουν πείσει να κατέβεις στις πορείες στο Λονδίνο με ψεύτικες υποσχέσεις: