Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Εκτός θέματος'

8 χρόνια Σομπρέρο

  [9 Σχόλια]

8th-Birthday

Έφτασε και πάλι αυτή η μέρα. Η μέρα που καταλαβαίνουμε ότι μεγαλώσαμε και μαζί μας μεγάλωσε και το Σομπρέρο που κλείνει πλέον τα 8 του. Ευχαριστούμε όλους τους αναγνώστες μας για την στήριξη, τα μηνύματα, αλλά και την κριτική τους. Από τα χρόνια που μαλώναμε για τις διαιτησίες στο ελληνικό πρωτάθλημα μέχρι σήμερα, μοιάζει να πέρασαν αιώνες και το Σομπρέρο άλλαξε πολύ. Ελπίζουμε προς το καλύτερο. Προσπαθούμε να γράφουμε για το ποδόσφαιρο και για πράγματα που θεωρούμε ενδιαφέροντα από τη δική μας οπτική γωνία. Δεν είμαστε δημοσιογράφοι, ούτε είμαστε αντικειμενικοί. Έχουμε συμπάθειες, έχουμε αντιπάθειες, δεν συμφωνούμε καν μεταξύ μας. Στόχος μας είναι όμως να μπορούμε να συζητάμε για όλα.

Δεν ευχαριστούμε όσους δεν έκαναν τον κόπο να κατανοήσουν τι διαβάζουν, όσους είναι της σχολής «ναι, αλλά για τον Χ/Υ δεν λέτε τίποτα», όσους δεν σέβονται τη διαφορετική γνώμη και κυρίως όσους έκλεψαν χωρίς ντροπή κείμενα και ιδέες. Όπως πάντα, ζητάμε συγγνώμη αν δεν απαντήσαμε σε κάποια μηνύματα (ο όγκος είναι πολύ μεγάλος και δεν προλαβαίνουμε πάντα). Δεν γίνεται από τουπέ, είναι πάντα θέμα χρόνου.

yaya-touree

Ας μην γκρινιάζουμε όμως σαν τον Γιάγια Τουρέ στα γενέθλιά του. Ο 8ος χρόνος έσπασε το περσινό… ρεκόρ εισιτηρίων και αυτά είναι μερικά από τα πιο δημοφιλή κείμενα που γράψαμε από τον περσινό Αύγουστο μέχρι σήμερα και εσείς προτιμήσατε περισσότερο:

Η Λέστερ όλου του κόσμου

-Τι ομάδα είσαι; -Λίβερπουλ -Και από τις μικρές;

Στον αστερισμό των νέων γκολκίπερ

Γιατί ο Μαρσέλο Μπιέλσα έχει ακόμη όλα του τα δάχτυλα;

Ο φανταστικός Το Μαδέιρα

Το πιο σκληρό Μουντιαλίτο του κόσμου

ronaldinho-party-animalΠάρτι χωρίς Ρόνι δεν γίνεται

Πέρα όμως από τα κείμενα που τα διάβασε πολύς κόσμος, οι αρθρογράφοι του Σομπρέρο διάλεξαν από ένα κείμενό τους που θεωρούν ότι θα άξιζε να διαβάσετε αν δεν το έχετε κάνει μέχρι τώρα:

Η ιστορία του Χόρχε «Μάχικο» Γκονζάλες (που ήξερε τόνους μπάλα, αλλά προτιμούσε το ξενύχτι και τον ύπνο) από τον Jürgen Spock

Η Welcome United (μια ομάδα στην Γερμανία που απαρτίζεται από πρόσφυγες) από τον Ramón Llul

Ο ψηλός κι ο κοντός του Μπρίστολ (ένα αξέχαστο γνήσιο βρετανικό δίδυμο που έβαλε 8 γκολ στον Κλαφ) από τον gargaduaaas

Γιατί μπαμπά μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ; (κάποιοι έγιναν και χαζομπαμπάδες) από τον c0n_An

Η Λέστερ της Ουρουγουάης (το θαύμα της Πλάσα Κολόνια) του duendes

Η ποδοσφαιρική θεωρία των δύο άκρων (η μεγαλύτερη κόντρα δύο προπονητών και δύο κοσμοθεωριών) από τον υποφαινόμενο

Άντε και του χρόνου !

-Τι ομάδα είσαι; -Λίβερπουλ. –Και από τις μικρές;

  [8 Σχόλια]

Υπάρχει μια παρέα στο Κρόσμπυ, λίγα μίλια πιο έξω από το Λίβερπουλ στις ακτές της Ιρλανδικής θάλασσας, που ήταν οπαδοί της Λίβερπουλ χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ρίτσαρντ Φέλτον που από το 1987, όταν και πήρε το πρώτο του εισιτήριο για το Άνφιλντ, ακολουθούσε τους «Κόκκινους» μέσα-έξω σε κάθε παιχνίδι.

Όμως από το 2007 και μετά ο Ρίτσαρντ άρχισε να το κάνει από υποχρέωση, όπως δηλώνει στη Guardian. Οι τιμές των εισιτηρίων, ο κόσμος που πήγαινε στο Άνφιλντ, η ατμόσφαιρα που θύμιζε θέατρο και όχι πια γήπεδο, το γεγονός ότι ενώ καθόταν στην ίδια θέση οι γύρω του δεν ήταν ποτέ οι ίδιοι, οι χορηγοί που επέβαλαν συγκεκριμένα προϊόντα στις καντίνες, όλα αυτά τον έκαναν να μην το χαίρεται πια. Η Λίβερπουλ για 5 χρόνια αποτελούσε για αυτόν υποχρέωση και όχι διασκέδαση και έτσι, το 2012, αποφάσισε να μην ανανεώσει ξανά το διαρκείας του και από τον Οκτώβρη εκείνου του μήνα δεν ξαναπάτησε στο Άνφιλντ, ούτε ξαναπήγε σε κανένα εκτός έδρας παιχνίδι.

Marine FC

Ως εραστής του αθλήματος όμως ο Ρίτσαρντ αποφάσισε να ακολουθήσει τη Μαρίν, την ομάδα που παίζει στη Νον-Λιγκ, τελευταία κατηγορία, αλλά εδρεύει στο Κρόσμπυ. Όχι για κανένα άλλο λόγο, όπως δηλώνει ο ίδιος, αλλά επειδή πριν τα ματς μαζεύονται όλοι οι οπαδοί της στο μπαρ του συλλόγου, το Γκράχαμ λάουντζ και μετά πάνε μαζί στο γήπεδο. Εκεί βλέπουν τα παιχνίδια και μετά πάνε σε μια κοντινή παμπ όπου έρχονται και οι παίχτες και πίνουν μαζί μπύρες και τρώνε πίτσες. Ενδεχομένως ο Τόνυ Άνταμς να δάκρυζε σε αυτές τις θύμισες και ο Αρσέν Βενγκέρ να προσπαθούσε να τους αποβάλει από το Νησί για παραδειγματισμό, αλλά έτσι παίχτες, διοίκηση και οπαδοί δημιουργούν ένα πραγματικό δέσιμο. Ο σύλλογος είναι δικός τους, τον νιώθουν δικό τους και όπως θα έλεγε και κάποιος ακαδημαϊκός του ποδοσφαίρου, γουστάρουν να είναι μέλη αυτής της ομάδος.

Ο Ρίτσαρντ έκοψε κάθε σχέση με τη Λίβερπουλ όταν πριν από ένα ματς κυπέλλου εναντίον της Όλνταμ πήγε να κόψει εισιτήρια μαζί με το γιο του. Περίμενε στη σειρά στα εκδοτήρια στο Άνφιλντ και όταν έφτασε στο ταμείο του είπαν ότι είχαν τελειώσει τα παιδικά και έτσι έπρεπε να κόψει 2 κανονικά εισιτήρια. Του κόστισε 87 λίρες. Δεν ξαναπήγε. Προτίμησε να πηγαίνει να βλέπει τη Μαρίν με 5 λίρες γενική είσοδο και να ζει την πραγματική εμπειρία του ποδοσφαίρου. Ο Πρόεδρος της Μαρίν δήλωσε ότι κρατάει αυτές τις τιμές για να γίνει η Μαρίν η αγαπημένη δεύτερη ομάδα όλων των κατοίκων.

Marine lounge

Όμως οι περισσότεροι πια στο Κρόσμπυ την έχουν πρώτη ομάδα. Ο Ρίτσαρντ Φέλτον δεν είναι ο μόνος που εγκατέλειψε ένα μεγάλο σύλλογο για ένα μικρό. Ένας άλλος πρώην «Κόκκινος» και νυν «Μάρινερ», ο Φλέιν Κλάρκ, δήλωσε ότι το αυξημένο κόστος απομακρύνει τον κόσμο από το γήπεδο και κάνει τους μεγάλους συλλόγους τηλεοπτικό θέαμα που δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή της τοπικής κοινωνίας.

Σε συνεργασία με ένα κίνημα οπαδών κατά των υψηλών τιμών των εισιτηρίων που λέγεται «Το Πνεύμα του Σάνκλι», αντίστοιχο με εκείνα της Άρσεναλ και της Μάντσεστερ Σίτυ, ο Φέλτον έστειλε μια επιστολή στη διοίκηση της Λίβερπουλ, εξηγώντας της τους λόγους που δε θα ξαναπατήσει στο γήπεδο. Παραδόξως η Λίβερπουλ απάντησε λέγοντας μέσες άκρες ότι οι τιμές έχουν αυξηθεί επειδή έχει αυξηθεί και η ζήτηση και δεν υπάρχει λόγος να πέσουν από τη στιγμή που το γήπεδο γεμίζει.

Bayern protest

Είναι δικαίωμα της Λίβερπουλ, και της κάθε Λίβερπουλ, να ακολουθεί αυτήν την πολιτική, όμως έτσι κινδυνεύει να μείνει χωρίς ντόπιους οπαδούς. Εδώ και μερικά χρόνια οι οπαδοί αντιδρούν. Και όχι μόνο οι ντόπιοι όπως απέδειξαν πρόσφατα οι οπαδοί της Μπάγερν. Στη μήτρα του ποδοσφαίρου οι οπαδοί αποξενώνονται από τις ομάδες και γυρνάνε πιο κάτω για να βρουν αυτό που είναι η πραγματική εμπειρία του ποδοσφαίρου: η σύνδεση με το σύλλογο, με την καθημερινότητά του, με τα άγχη και τις αγωνίες του. Ο Φέλτον δηλώνει ότι η αποφυγή του υποβιβασμού της Μαρίν ήταν πιο έντονο συναίσθημα γι’αυτόν από τον τελικό της Κωνσταντινούπολης, στον οποίο μάλιστα ήταν μέσα. Αλλά δεν πήγαινε για μπύρες και πίτσες μετά με τον Τζέραρντ και τον Τσάμπι Αλόνσο. Ούτε καν με το Τζιμάκο (τον) Τραορέ.

Για γέλια καταστάσεις

  [6 Σχόλια]

Έχουν αλλάξει πολύ οι εποχές. Εκείνα τα χρόνια που έβλεπες τους οπαδούς του λαοφιλέστερου αθλήματος να λειτουργούν ως κάτι μοναδικό, δεν υπάρχουν πια. Δεν υπάρχουν και είναι λυπηρό. Πραγματικά λυπηρό. Όταν η αγαπημένη τους ομάδα βρίσκονταν στο χορτάρι του γηπέδου θα τους έβλεπες όλους μαζί σε κάποιο μπαρ ή όλους μαζί και πάλι να φωνάζουν στο πέταλο και στις λοιπές εξέδρες. Όλοι μαζί, δίχως κινητά στα χεριά παρά μόνο με το κασκόλ δεμένο στη μέση ή το χέρι (καμιά φορά και στο κεφάλι) και με τη ρέπλικα της ομάδας φορεμένη. Χιλιάδες φωνές ενωμένες να φωνάζουν για την ομάδα. Να φωνάζουν για τον ήρωα της ημέρας. Το θεό του 90λέπτου.

29DC08EE00000578-0-image-m-55_1434973166650

Τι συμβαίνει όμως στις μέρες μας; Οι περισσότεροι που πηγαίνουν στο γήπεδο έχουν ξεχάσει αυτές τις εικόνες και αυτά τα συναισθήματα. Ασχολούνται (εννοείται) με το ποδόσφαιρο αλλά όχι με την οπαδική του κουλτούρα. Την κανονική. Χωρίς τις φασαρίες και τους ψευτοχουλιγκανισμούς. Τη θέση της αυθεντικής οπαδικής κουλτούρας έχουν πάρει άλλα πράγματα. Ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες. Απόψεις, σκέψεις, εκτιμήσεις, συστήματα. Το μακρύ και το κοντό του καθενός που έμαθε τη μπάλα μέσα απ’ την κονσόλα του playstation. Αν αυτή τη στιγμή ψάξεις στο twitter θα βρεις σίγουρα κάποιο μπλογκ για τον αριθμό των γρατζουνιών που άφησε ο Κοκλάν στο Φορτούνη. Ή για το πόσες φορές έφτιαξε τα μαλλιά του ο Μπέιλ στο τελευταίο «κλάσικο». Αναφέρομαι και στο «κλάσικο» γιατί είναι η αναμέτρηση που θα κάτσει να δει ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης. Οι μισοί βέβαια όχι γιατί τους αρέσει η μπάλα αλλά για να δουν το νέο χτένισμα του Ρονάλντο (και πόσες γραμμές του άφησε ο κομμωτής πάνω απ’ το αυτί) ή τα χρώματα των παπουτσιών των παικτών. Ροζ, κίτρινο, πράσινο, μπορδοροδοκόκκινο που λέει και μια ψυχή. Στο τέλος της αναμέτρησης θα κάτσουμε όλοι μαζί πίσω από κάποιο υπολογιστή ή smartphone και θα βγάλουμε εκτός του Μίχελς από μέσα μας και το φανατικότερο των φανατικών των μπλαουγκράνα και των Μαδριλένων. Σε όποιος μέρος του πλανήτη κι αν κατοικούμε. Μιλάμε για μίσος (για τη Ρεάλ) που ούτε γεννημένος κάτω απ’ το λόφο του Μονζουίκ δεν έχει για τη Μαδρίτη, με παππού φυλακισμένο επί Φράνκο. Και τούμπαλιν.

4dueX

Το τραγικότερο όλων όμως είναι άλλο. Η πλήρης απάθεια στην εξέδρα. Ακόμα και στο Άνφιλντ -πλην του ΚΟΠ – ελάχιστοι είναι αυτοί που φωνάζουν πια. Το μόνο που ακούγεται ώρες-ώρες είναι οι βρισιές του Σάνκλι όταν βλέπει το Μορένο (και τα λοιπά παλικάρια) να ταλαιπωρούν τη μπάλα στον «ασβέστη». Πάνω, κάτω και λάθος. Πάνω, κάτω και δοκάρι. Πίσω και ξανά πίσω και αυτογκόλ. Δεν ζει ο Σάνκλι. Καλά τα λέτε. Δεν γίνεται όμως να μη βρίζει από ‘κει πάνω με αυτά που βλέπει τόσο στο Άνφιλντ όσο και στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό πλανήτη. Έχουμε γεμίσει «ποδοσφαρικούς χίπστερς» δίχως καμία επαφή με το άθλημα που το μόνο που τους νοιάζει είναι το lifestyle των παικτών. Δεν μας νοιάζει που ο Άλλεν έχει χαρακτηριστεί «Ουαλός Τσάβι» και όταν βγάζει σωστή κάθετη κάνουμε πάρτυ αλλά αν η γυναίκα του έχει 34.000 followers στο ίνσταγκραμ. Δεν μας νοιάζει αν ο Ίνγκς θα μπορέσει να φτάσει τα 10 γκολ τη σεζόν αλλά τα υπέροχα τατού-μανίκι που έχει και στα δύο χέρια. Μετά τον αγώνα διαβάζουμε και μια κριτική του ματς από μπλογκ Ασιάτη πρωταθλητή στο Pro Evolution και πέφτουμε για ύπνο. Φυσικά σε όλα αυτά υπάρχει και ο Μορένο. Επειδή μπορεί.

A4TIA3uCIAAJ84u.jpg large

«Τρέχουμε» ένα μπλογκ για την Έμιλι Ρατατόφσκι και τι ομάδα υποστηρίζει, για το Μουρίνιο και το Ρότζερς σε ρόλο καθαρίστριας των συνεργατών της, για την θρησκεία της Ράστα και τον Χένρικ Λάρσον, για τις τσίχλες του Φέργκιουσον και τις φορές που ο Μαντσίνι πάει κομμωτήριο (την εβδομάδα). «Τρέχουμε» ένα μπλογκ επίσης, για να επηρεάζουμε (αρνητικά ή θετικά) εσωστρεφή αριστερά μπακ (καταλάβατε φαντάζομαι). Σχεδίασα, σε σύστημα 4-3-3 τη Λίβερπουλ πριν λίγες μέρες. Στα «φτερά» (wingers για να μην ξεχνιόμαστε) έβαλα τον Μπίλ Κόσμπι  και το Μίστερ Μπην και το ανέβασα στο twitter. Σε μισή ώρα είχαν σχολιάσει 40 άνθρωποι. Από την Αννούλα που σπουδάζει γραφίστρια μέχρι κάποιον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή Γ τοπικού (γιατί αυτοί δηλώνουν «παίζω μπάλα», ποτέ δεν το κατάλαβα). Ανέβασα μια ερώτηση για την οπαδική κουλτούρα και τι μπορεί να συμβαίνει στις μέρες μας επίσης. Η απάντηση ήταν μία. Μία και μοναδική.’Οσες και οι ασίστ του Μορένο τη φετινή σαιζόν. Καλύτερα να παίζαμε με τον Τζιμάρα τον Τραορέ. Αυτός είχε ψυχή τουλάχιστον. Και ο κατάλογος με τα άσχετα ποδοσφαιρικά σχόλια συνεχίζεται. Τα γήπεδα από την άλλη γίνονται όλο και πιο ήσυχα. Τελικά ο Τέρι την κατάφερε (και) την Καρνέιρο;

Πάρε το Παιχνίδι στα Χέρια Σου

  [13 Σχόλια]

Στην τελευταία του έκδοση το γαλλικό ποδοσφαιρικό περιοδικό France Football, το γνωστό που ξεκίνησε την ιστορία με τη Χρυσή Μπάλα, έκανε ένα μεγάλο αφιέρωμα στα ξύλινα ποδοσφαιράκια. Αυτά τα μαγευτικά μαραφέτια με τις σειρές από παίχτες σε γραμμές που τους χειριζόσουν με τη λαβή. Οι λίγο μεγαλύτεροι θυμόμαστε ότι πριν βγουν τα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια τρώγαμε τα λεφτά μας σε αυτά τα κουτιά.

futbolin-internacional-masgames-ma1982

Το ξύλινο ποδοσφαιράκι είναι μια γαλλική εφεύρεση της δεκαετίας του 1960. Η εταιρία Σοσιετέ Μπονζινί τα φύτεψε σε πολλά καφέ, μπιλιαρδάδικα, μπαρ και μπιστρό πριν γίνουν μόδα και μανία. Στο θρυλικό στέκι «Εξαγκόν» του Παρισιού πήγαιναν το μήνα περίπου 250.000 Παριζιάνοι για να παίξουν το ξύλινο ποδοσφαιράκι. Σήμερα αυτό το νούμερο έχει πέσει στις 55.000 σύμφωνα με το γενικό διευθυντή της Μπονζινί. Τα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια έχουν κλέψει το κυρίως κοινό αυτών των στεκιών, παιδιά γυμνασίου και λυκείου, φοιτητές και διάφορους νέους κάτω των 35.

Μέσα σε μια νοσταλγία της γενιάς όσων τώρα είναι μεταξύ 30 και 40, αλλά και λίγο στη λογική της μόδας του ρετρό, τα ξύλινα ποδοσφαιράκια κάνουν μια δυναμική επανεμφάνιση. Το 2014 η Μπονζινί ανακοίνωσε αύξηση των παραγγελιών κατά 65%! Μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος των παραγγελιών πήγαινε σε ιδιώτες που ήθελαν ένα τέτοιο σπίτι τους. Η Γαλλία με την έντονη ρομαντική διάθεση που τη χαρακτηρίζει επιστρέφει στο ξύλινο ποδοσφαιράκι.

Δεν είναι μόνο η Γαλλία όμως. Στην Αγγλία πολλές παμπς πέρα από τα διάφορα φιλπεράκια και βελάκια που έχουν σταθερά, άρχισαν να εγκαθιστούν ξύλινα ποδοσφαιράκια. Όσο και αν φαίνεται περίεργη η εικόνα του μεθυσμένου Αγγλάρα που πάει να παίξει και το χέρι τρέμει στη λαβή, ενώ παράλληλα χύνει τη μπύρα στο ξύλινο γήπεδο με αποτέλεσμα να κολλάει η μπίλια μπάλα, οφείλω να ομολογήσω ως αυτόπτης μάρτυρας ότι συμβαίνει. Και όλα κλασικά: Ρίχνεις κέρμα, τραβάς μοχλό, πέφτουν οι μπάλες με το χαρακτηριστικό ήχο και, όπως άλλωστε και στο τάβλι, η μαγεία και η μαγκιά είναι το τακ-τακ σε κάθε παιξιά.

Aficionados-del-Barcelona-jueg_54299941491_53389389549_600_396

Εκεί όμως που έπαθα πλάκα είναι στην Ισπανία, και ειδικά στη Βαρκελώνη, όπου το ξύλινο ποδοσφαιράκι είναι θεσμός. Μπορείς να το βρεις σε όλα τα μεγέθη, σε όλα τα καταστήματα παιχνιδιών. Υπάρχει παντού και μάλιστα διοργανώνεται τουρνουά σε εθνικό επίπεδο με έπαθλα, χρηματικά και κύπελλα, τηλεοπτική κάλυψη και τα πάντα. Είναι τόσο διαδεδομένο που σε τελικούς κυπέλλου στα περίπτερα που στήνονται εκτός από κασκόλ, φανέλες, μπύρες, αναψυκτικά, βρώμικο και τα γνωστά παραδοσιακά έχουν και υπαίθρια ξύλινα ποδοσφαιράκια για να λύνουν οι οπαδοί τις διαφορές τους πριν το ματς, χωρίς να πλακώνονται στο ξύλο.

Στις ακαδημίες τους οι περισσότερες ομάδες έχουν βάλει ξύλινα ποδοσφαιράκια. Η Μπαρσελόνα και η Μπιλμπάο υπήρξαν πρωτοπόρες και μάλιστα ένας από τους προπονητές της Μπιλμπάο στις μικρές ηλικίες δήλωσε ότι βοηθάει ώστε να εξηγήσουν στα παιδιά τις θέσεις και τις γραμμές μέσα από ένα παιχνίδι. Στην Καταλωνία το ξύλινο ποδοσφαιράκι είναι τόσο βαθιά ριζωμένο που μετά το τελευταίο Γιούρο, ο Τσάβι έδωσε συνέντευξη στη μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας, την Ελ Παΐς, με κεντρική φωτογραφία τον ίδιο μπροστά σε ένα τέτοιο.

xavielpais01

Και σωστά θα πω εγώ. Άλλωστε όσο εντυπωσιακά και αν είναι τα γραφικά, η κίνηση και ο ήχος του κάθε «Προ» και κάθε «Φίφα», το δέσιμο της παρέας και ο χαβαλές που μπορεί να προκαλέσει αυτό το «τακ» της μπίλιας στο ξύλο που ακολουθεί την ατάκα «Να σε παίξω ένα;» δεν το πετυχαίνει κανένα μπλιμπλίκι.

Επαγγελματικός Προσανατολισμός

  [Καθόλου σχόλια]

Μετά από καιρό έπεσα πάνω σε κάτι που μου έκανε τη διάθεση σούπερ χριστουγεννιάτικη. Μπορεί η διοίκηση του sombrero να μου έχει στείλει αρκετές προτάσεις κειμένων τον τελευταίο καιρό, αλλά ως άλλος Πήτερ Πάρκερ θα πάω με το ρεύμα των ημερών. Χριστούγεννα, λοιπόν, γιορτή χαράς, αγάπης και αγαλλίασης, εκτός αν είσαι γαλοπούλα ή γουρούνι, δηλαδή ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός, αλλά το ξεπερνάμε. Ο φετινός Μελχιότ μας είναι ένας τύπος που κόσμησε τα δοκάρια της Μπαρσελόνα. Πραγματικό κόσμημα κάτω από τα γκολπόστ, ο Χοσέ Μανουέλ Πίντο, δεδομένου ότι τερματοφύλακας δεν ήταν, στόλιζε με την παρουσία και την κώμη του το τέρμα της Μπάρσα.

pinto

Ο Πίντο όμως ανακάλυψε το πραγματικό του ταλέντο και ασχλείται εδώ και αρκετά χρόνια με τη μουσική ως παραγωγός. Το όνομά του στον καλλιτεχνικό χώρο είναι Γουάχιν και το πρόγραμμα που τρέχει λέγεται Ve A Por Tus Sueños (Πήγαινε Προς Τα Όνειρά Σου). Σκοπός του είναι να περάσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Παγκόσμια Ειρήνη, Να Εμπνεύσει, να Δώσει Κίνητρο, να Μεταδώσει Αξίες και να Μεταδώσει Αισιοδοξία. Ο Πίντο κάνει οντισιόν για το ποιος θα τραγουδήσει, βάζει άλλους να γράψουν τα τραγούδια και μετά πάει στο στούντιο και τα καταγράφει. Όπως έκανε δηλαδή σαν τερματοφύλακας, που μάζευε μετάλλια χωρίς να έχει παίξει. Δίνει βέβαια ευκαιρίες σε άγνωστα συγκροτήματα και καλλιτέχνες να προβληθούν από το πρότζεκτ του, διότι ποιος διάολε δε θέλει να μπει το όνομά του σε ένα δίσκο που θα γράφει «Παραγωγή Γουάχιν».

Μέσα στους διάφορους που καλεί για να ερμηνεύσουν τα τραγούδια του είναι και οι πρώην συμπαίχτες του. Μέχρι και το Μέσι έχει πλευρίσει αλλά αυτός τη γλίτωσε με μια δωρεά στο ίδρυμα και μια συνέντευξη στον Πίντο, ως Γουάχιν. Αφού λοιπόν άφησε τα χρόνια να περάσουν και βεβαιώθηκε ότι η απόδοσή του έχει πιάσει εκείνη που είχε ο ίδιος ο Πίντο όταν στόλιζε το τέρμα της Μπάρσα, κάλεσε τον Ντάνι Άλβες πρόσφατα. Ο Ντάνι, που είναι μεγάλο νούμερο από μόνος του, εμφανίστηκε στο στούντιο με μια από τις κλασσικές του ενδυματολογικές επιλογές (με εξαίρεση τα παπούτσια) που θα έκαναν ακόμα και το Λάκη Γαβαλά να ζηλέψει. Επειδή ο Πίντο/Γουάχιν δε βγάζει λεφτά από το όλο πρότζεκτ, αλλά τα δωρίζει όλα σε μια οργάνωση κατά της παιδικής φτώχειας στο Μεξικό, μπορούμε να πούμε ότι αξίζει να παρακολουθήσουμε αυτή τη σύμπραξη των γιγάντων του πενταγράμμου, αφού στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου δε μας δίνουν πια αφορμές να ασχολούμαστε μαζί τους.

Έξι χρόνια σομπρέρο

  [9 Σχόλια]

soccer_birthday_party_six

Μέρα γιορτής στο σομπρέρο σήμερα, καθώς κλείνει τα έξι χρόνια από τότε που εμφανίστηκε στο μπλόγκσποτ. Ο 60ς χρόνος του σομπρέρο ήταν νομίζω και ο πιο παραγωγικός. Μπήκανε κάποια πράγματα στη θέση τους σε σχέση με την οργάνωση του μπλογκ (από εξαιρετικά ανοργάνωτοι, είμαστε πλέον απλώς ανοργάνωτοι), γράψαμε επιτέλους και μερικά καλά κείμενα (η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους), είχαμε το Μουντιάλ που το ζήσαμε παρέα, αρπαχτήκαμε με (συγκριτικά με τον αριθμό ατόμων που διαβάζουν και σχολιάζουν) ελάχιστους, γελάσαμε, στενοχωρηθήκαμε (βάλτο ρε Ιγκουΐν το φελέκι μου μέσα), θυμηθήκαμε διάφορες αρχαίες ιστορίες, ζήσαμε καινούριες, τουιτάραμε, γράψαμε στο Φέισμπουκ, μιλήσαμε σε ραδιόφωνα, μας γράψανε σε εφημερίδες και είμαστε ακόμα εδώ (κι αυτό το καλοκαίρι που λέει κι ο ποιητής) και γενικά ευελπιστούμε να είμαστε εδώ για όσο μπορούμε. Λέμε να κάνουμε και αναμνηστικά μπλουζάκια (τα οποία κατά πάσα πιθανότητα θα φοράμε εμείς και οι συγγενείς μας) για να μας θυμόμαστε.

Για επιδόρπιο (μια που η τούρτα δεν φτάνει για να κεράσουμε όλον τον κόσμο και είμαστε και τσίπηδες) παραθέτουμε τα 10 πιο δημοφιλή κείμενα (σύμφωνα με τα στατιστικά που άριστα εκπαιδευμένοι πίθηκοι που φοράνε σομπρέρο με ανεμιστηράκια κρατάνε) από τις 26 Αυγούστου του 2013 μέχρι και σήμερα, στον 6ο χρόνο ζωής μας. Αυτό που παρατηρήσαμε είναι ότι υπάρχουν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους κείμενα στο τοπ-10, γεγονός που δείχνει ότι και το κοινό έχει διαφορετικά γούστα:

ΥΓ Όπως και πέρσι ζητάμε συγγνώμη σε όσους δεν προλάβαμε να απαντήσουμε. Δεν είναι ότι σας γράφουμε (μερικές φορές γίνεται κι αυτό), είναι ότι προσπαθούμε να τα βολέψουμε όλα στον αρκετά περιορισμένο χρόνο μας. Ευχαριστούμε όσους επικοινωνούν μαζί μας με οποιονδήποτε τρόπο.

Το Άγιο Πόδι Χ

  [Καθόλου σχόλια]

Η Ιερή Αδελφότητα του Σεντ-Πιέ (Αγίου Πίου ή Αγίου Ποδιού)-Χ (του 10ου είναι  αυτό) έχει την έδρα της στο Ριντ της Ελβετίας. Είναι μια παραδοσιακή καθολική αδελφότητα που ιδρύθηκε από τον Μαρσέλ Λεφέμπρ. Υπερσυντηρητική και με αρκετές τριβές με το Βατικανό, τον τελευταίο καιρό έχει αναπτύξει διαφορετικά ταλέντα.

pretres-soutane-football_m

Κάθε Κυριακή οι νυν και μελλοντικοί ιερείς στο σεμινάριο της αδελφότητας που γίνεται στην Εκόν, χαλαρώνουν μετά από μια βδομάδα έντονης μελέτης και ιεροσύνης. Κάποιοι κάνουν πεζοπορία, άλλα παίζουν μπάσκετ,  αλλά το άθλημα που προτιμούν οι περισσότεροι άνθρωποι του Θεού είναι το ποδόσφαιρο. Ως παραδοσιακοί δεν αποχωρίζονται τα ράσα στις αθλητικές τους περιπλανήσεις. Ένας παπάς πρέπει να διατηρεί τις ξεχωριστές του συνήθειες υπό όλες τις συνθήκες της κοινωνικής ζωής για να δείξει ότι «ζει μέσα στον κόσμο χωρίς να είναι του κόσμου» (μετάφραση από Ελβετικά: λαϊκός). Ο Θεός όμως ευλογεί τα εξάταπα και τις επικαλαμίδες.

pretre-football_m

Ο φωτογράφος Φαμπρίς Κοφρινί του πρακτορείου AFP παρακολούθησε έναν αγώνα μεταξύ των ιερέων του Ριντ και της Εκόν. Το γήπεδο βρίσκεται δίπλα σε μια γέφυρα απ’ όπου περνούσαν αυτοκίνητα, τα οποία στιγμιαία έκαναν κερκίδα μα κορναρίσματα και φωνές (περίεργο για Ελβετούς όπως έχουμε ξαναπεί), καθώς οι παπάδες διεκδικούσαν τη μπάλα. Όμως δεν υπήρχε κανονική κερκίδα και φυσικά δεν υπήρχε διαιτητής, αφού το καθήκον το εκτελούσε ο Ύψιστος.

econe-football_m

Ο Κοφρινί μαρτυρεί ότι το ματς είχε πολύ φυζικάλιτι (αν το μεταφράσω θα μου έρθει μήνυση από την Καθολική εκκλησία), οι παίχτες έκαναν τάκλιν και τζάρτζαραν όπως σε κάθε ποδοσφαιρικό ματς. Η μόνη διαφορά ήταν η γλώσσα, που στη θέση βρισιών και μπινελικιών για ένα αμφισβητούμενο οφσάιντ ή φάουλ ακουγόταν «Αδελφέ! Πάσαρέ μου την μπάλα!».

Ο Παλιάτσος ο Ληστής

  [5 Σχόλια]

Πριν από κάθε μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση υπάρχουν κάποιες σταθερές. Οι κουβέντες για τις ομάδες, τις χώρες, τα γήπεδα, την προετοιμασία, την κατάσταση των παιχτών, τους προπονητές, τα συστήματα και τόσα άλλα ποδοσφαιρικά. Υπάρχουν και τα ντεσού, όπως οι φανέλες, οι μασκότ και τα τραγούδια που συνοδεύουν τις ομάδες. Τέλος, για τους μικρούς μας φίλους, αλλά και για όσους μεγάλωσαν αλλά παραμένουν πάντα παιδιά (για να πω κάτι πρωτότυπο) υπάρχουν και τα χαρτάκια Πανίνι.

figurinhas-copa-renatopereira1-1

Τα χαρτάκια (τα) Πανίνι είναι θεσμός. Σε μερικές χώρες είναι ιερά και κάποιοι επιτήδειοι προσπαθούν να κάνουν μπαγαποντιές ακυρώνοντας όλη τη μυσταγωγία του ‘έχω διπλό το Μέσι και τον ανταλλάσσω με 5 χαρτάκια τουλάχιστον’. Καταστρέφουν το αίσθημα και τη φάτσα ‘το έχω σηκώσει το τιμημένο’ με την οποία πας στο σχολείο όταν έχεις βρει ‘το σπάνιο’ ή έχεις συμπληρώσει το άλμπουμ. Ένας τέτοιος ιερόσυλος κυκλοφορεί στη Βραζιλία.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας ‘Ο Γκλόμπο’ στις 24 Απριλίου εκλάπη ένα κοντέινερ με χαρτάκια Πανίνι στο Ρίου Ζε Τζανέιρου. Ο Ζέους δεν έσωσε τα χαρτάκια από τους στυγνούς εγκληματίες. Η εταιρία έσπευσε να δηλώσει ότι ‘η προμήθεια των προϊόντων μας στη Βραζιλία είναι επαρκής και αυτή η κλοπή δε θα δημιουργήσει προβλήματα στη διανομή των άλμπουμ και των αυτοκόλλητων’. Μια χαρά δήλωση για τύπους που δεν καταλαβαίνουν τι προϊόν πουλάνε.

Και να πεις ότι δεν είχε ξανασυμβεί; Ο Πανινοκλέφτης είχε δράσει και το 2010. Πρέπει να το έχει τάμα πριν από κάθε Μουντιάλ φαίνεται. Αλλά σκεφτείτε λίγο: Είναι ο μικρός Ζουάο και πάει στο σχολείο με διπλό το Νεϋμάρ. Πάει με ύφος ‘μόλις έχω σκοράρει νικητήριο γκολ στον τελικό του Λιμπερταδόρες’ στο φίλο του τον Ζεσούς, που η μαμά του έχει κομμωτήριο, άρα και μια παραπάνω αδυναμία στο Νεϋμάρ. Του λέει: ‘Κοίτα, τον ανταλλάσσω με 10 χαρτάκια’. Σκασμένος ο Ζεσούς γυρνάει και του λέει ‘Πώς το βρήκες αυτό; Σιγά μην το αγόρασες! Από τα κλεμμένα το έχεις!’. Ο κόσμος του Ζουάο καταρρέει. ‘Μα τι λες; Ζηλεύεις!’. ‘Ναι καλά εντάξει! Θα το πω σε όλο το σχολείο να μην παίρνουν χαρτάκια από εσένα.’

Καταλάβατε κτήνη; Ε, κτήνη!

Το Ρομαντικό Account

  [2 Σχόλια]

Μετά από διάφορα σοβαρά θέματα που ανέβηκαν στο sombrero τον τελευταίο καιρό, ήρθε η ώρα για κάτι διαφορετικό. Για όσους ασχολούνται με το twitter μια τεράστια πληγή είναι τα ρομαντικά accounts. Μετά την εμφάνιση του Ινιέστα την Τρίτη ήμουν έτοιμος να κυλιστώ και εγώ σε αυτόν το βούρκο. Πώς όμως θα ήταν ένα ποδοσφαιρικό ρομαντικό account στο twitter; Ας προσπαθήσουμε να το φανταστούμε όλοι μαζί.

twitter-football-championship

Ο τερματοφύλακας:

  • ‘Κάθε φορά που με αναγκάζεις σε εκτίναξη, η πτώση πονάει λιγότερο από την εικόνα σου να φεύγεις.’
  • ‘Σε κανένα τετ-α-τετ ως τώρα δεν κατάφερα να σε ανατρέψω και να πέσεις στην αγκαλιά μου.’
  • ‘Τα δοκάρια είναι η ανοιχτή πόρτα που αφήνω πίσω μου.’
  • ‘Όταν η μπάλα αγγίζει τα δίχτυα φεύγει από μέσα μου μια κραυγή.’
  • ‘Σε κάθε στημένο σκέφτομαι: ‘Γιατί να πληρώνω εγώ τα λάθη άλλων πάντα’;’

Τα κεντρικά μπακ:

  • ‘Με πλήγωσες τόσο που κάθε φορά που πλησιάζεις θέλω να σου δώσω τα πόδια αγκαλιά’.
  • ‘Κολλάω πάνω σου και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να προσπαθείς να ξεφύγεις.’
  • ‘Με έχεις κάνει να σε μισήσω τόσο που σε κάθε φάση προσπαθώ να σε εκθέσω.’
  • ‘Η συμπεριφορά σου με αναγκάζει να κάνω τάκλιν στην ευτυχία μας.’
  • ‘Για να σε ρίξω πρέπει να σε τραβήξω απ’ τη φανέλα.’

Τα πλάγια μπακ:

  • ‘Για να καλλιεργήσω τη σχέση μας πρέπει να οργώσω την πλευρά.’
  • ‘Η μόνη πρωτοβουλία που με αφήνεις να πάρω είναι να σεντράρω από την τελική γραμμή’.
  • ‘Είμαι συνέχεια ελεύθερος για σένα μα εσύ με στέλνεις στο κόρνερ’.
  • ‘Προσπαθώ να βγω μπροστά σου να με δεις, αλλά μου πετάς πάντα την πάσα στο όβερλαπ’.
  • ‘Άσε με να μπω στην περιοχή σου, θα σου την ξαναδώσω την κατάλληλη στιγμή’.

Τα αμυντικά χαφ:

  • ‘Καλύπτω όλους τους χώρους για να με δεις κι εσύ συνεχίζεις να μ’ αντιμετωπίζεις ως βάση’.
  • ‘Τρέχω για όλους τους άλλους και το μόνο που ακούω είναι ότι κάνω τη βρώμικη δουλειά’.
  • ‘Έχω πάρει τόσες κάρτες για να μη βγει αντεπίθεση, μα ακόμα δεν τράβηξα αυτή που γράφει: Σε θέλω.’
  • ‘Έχω καταπιεί αμέτρητα χιλιόμετρα για τη σχέση μας’.
  • ‘Όλο μου ζητάς να σου δίνω τη μπάλα, αλλά πολύ δύσκολα μου τη δίνεις πίσω εσύ’.

Ο επιτελικός:

  • ‘Χαϊδεύω τη μπάλα για μην μπορείς εσύ να τελειώσεις την προσπάθεια’.
  • ‘Ψάχνω συνέχεια μια χαραμάδα να σε βρω’.
  • ‘Σηκώνω το βλέμμα μου να σε συναντήσω και χάνεσαι ανάμεσα στις συμπληγάδες’.
  • ‘Σου είχα εξηγήσει από την αρχή ότι δεν είμαι για πολλά. Μοναχά μερικές στιγμές μαγείας’.
  • ‘Αναγκάζομαι να μας παίρνω στις πλάτες μου. Να τελειώνω ότι απέτυχες να ολοκληρώσεις εσύ’.

Οι πλάγιοι επιθετικοί:

  • ‘Με ξεχνάς συνέχεια και πρέπει σε μια στιγμή να σε μαγέψω’.
  • ‘Σε κάθε σου λάθος τρέχω να διορθώσω τη ζημιά που έκανες’.
  • ‘Συγκλίνω να έρθω κοντά σου και με πετάς στην απέναντι πλευρά’.
  • ‘Πόσες φορές αναγκάστηκα για σένα να παίξω με ανάποδο πόδι;’
  • ‘Αν ήθελες να με γνωρίσεις καλύτερα θα καταλάβαινες ότι μπορώ να κάνω κι άλλα πράγματα απ’ το να σεντράρω’.

Το σέντερ φορ:

  • ‘Παλεύω με τα θηρία για να μου δώσεις μια ευκαιρία’.
  • ‘Όσο κι αν ξεχνάς ότι υπάρχω, μπορώ να γίνω ο ήρωάς σου με μια επαφή’.
  • ‘Όσο κι αν προσπαθείς να με εκθέσεις, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στα δίχτυα’.
  • ‘Για κάθε ευκαιρία που χάνω πιστεύω ότι θα μου δώσεις άλλη μία. Μέχρι να πετύχω’.
  • ‘Για να σε κερδίσω σκέφτομαι ότι ο αντίζηλος είναι στην απέναντι γωνία’.

Βλογημένο ‘ποδόσφαιρο’

  [8 Σχόλια]

Του Αγίου Πατρικίου σήμερα, μεγάλη η Guinness του, προστάτη των απανταχού Ιρλανδών. Πέρα από τα τετράφυλλα τριφύλλια, τους τόνους μαύρης μπύρας και τη παραδοσιακής Gaelic μουσικής, είναι η μέρα που οι Ιρλανδοί παίζουν το δικό του άθλημα, το Ιρλανδικό ‘ποδόσφαιρο’. Το Peil Ghaelach στην τοπική διάλεκτο είναι ένα καθόλου πετυχημένο πάντρεμα του παραδοσιακού ποδοσφαίρου και του ράγκμπυ.

Η ιστορία του ξεκινάει επίσημα το 1887 όταν πρωτοπαίχτηκε ένα παιχνίδι caid, στην αργκό της εποχής, ανάμεσα στις ομάδες του Δουβλίνου και του Κορκ. Οι Ιρλανδοί λένε ότι οι πρώτες αναφορές του αθλήματος βρίσκονται σε κείμενα του 1308, αλλά, μα τα 1.000 ξωτικά, πρέπει να έχεις πιει πολλές Guinness για να το πιστέψεις.

_39420559_gaa_pitch_dimensions2_298

Το γήπεδο είναι λίγο μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του ράγκμπυ: 130-145 μέτρα μήκος και 80-90 πλάτος. Τώρα αρχίζει το καλό. Υπάρχει ένα τέρμα σε κάθε πλευρά σε σχήμα Η, 6,5 μέτρα μήκος και 7 ύψος. Στα 2,5 μέτρα έχει οριζόντιο δοκάρι και το κάτω μισό έχει δίχτυ. Ο τέρμας κάθεται εκεί και προσπαθεί να σώσει τα γκολ στο κάτω μέρος της εστίας.

Οι ομάδες αποτελούνται από 15 παίχτες η καθεμία. Έναν τερματοφύλακα και 14 μέσα. Τα νούμερα είναι αυστηρά από το 1 ως το 15. Οι παίχτες κινούν τη μπάλα είτε με τα χέρια, είτε με τα πόδια. Α, η μπάλα είναι σφαιρική, όχι πεπονάτη. Απαγορεύεται να αλλάξει χέρι ο παίχτης στη μεταφορά της μπάλας, κάθε τρία βήματα πρέπει να κάνει ντρίπλα, σε κάθε δεύτερη ντρίπλα πρέπει να κλοτσήσει τη μπάλα, δεν μπορεί να τη σηκώσει με το πόδι και να την πιάσει ο ίδιος, όπως και δεν επιτρέπεται να τη γυρίσει στον τερματοφύλακά του με τα χέρια και αυτός να την πιάσει, όπως και να τη δώσει ρίχνοντάς της μπουνιά, μόνο πεταχτάρι. Τέλος, και το πιο σημαντικό, για να μετρήσει το γκολ στο κάτω μέρος πρέπει να έχει γίνει το χτύπημα απαραίτητα με τα πόδια. Στο πάνω μπορεί να γίνει και πεταχτά.

Το να περάσει ο επιτιθέμενος τη μπάλα από τα κέρατα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι μετράει 1 πόντο. Αν βρει δίχτυ είναι τρίποντο. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ναι έχει πέναλντυ, που εκτελούνται από τη βούλα με σουτ και μετράνε 3 πόντους. Όχι δεν έχει συμπληρωματική βολή.

Τώρα, αν στα 60 λεπτά που διαρκεί το παιχνίδι κάποιος βρει το οποιοδήποτε ενδιαφέρον σε όλη αυτή τη γραφικότητα, καλό θα ήταν να ετοιμάσει βαλίτσες για Δουβλίνο μεριά.

Πέντε χρόνια σομπρέρο

  [5 Σχόλια]

WORLD CUP-1978-ARG-NED

Σαν σήμερα 26 Αυγούστου:

580 – Οι Κινέζοι ανακαλύπτουν το χαρτί υγείας. Άγνωστο από πού προκύπτει η ακριβής ημερομηνία, αλλά το γεγονός αυτό ανακουφίζει εκατομμύρια ανθρώπους και κάνει την ατμόσφαιρα πιο εντυπωσιακή σε χιλιάδες ποδοσφαιρικά γήπεδα.

1071 – Μάχη του Μαντζικέρτ. Ο Βυζαντινός στρατός υπό τις οδηγίες του Αυτοκράτορα Ρωμανού του Δ’ ηττάται από τους Σελτζούκους Τούρκους του Σουλτάνου Αρπ Ασλάν. Με την ήττα αυτή, οι Τούρκοι εγκαθίστανται στην Μ. Ασία και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους για την ίδρυση της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Απόλλωνα Αθηνών και των λοιπών προσφυγικών ομάδων.

1346 – Μάχη του Κρεσί. Μια από τις σημαντικές μάχες του 100ετή πολέμου. Όπως είναι φυσιολογικό σε κάθε σοβαρή μάχη, οι Γάλλοι έχασαν και η επόμενη φορά που κατάφεραν να κερδίσουν σημαντικό αγώνα ήταν στο Μουντιάλ του 1998.

1907 – Ο Χουντίνι πέφτει αλυσοδεμένος στο Ακουάτικ Παρκ με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη. Καταφέρνει να δραπετεύσει μέσα σε 57 δευτερόλεπτα, ένα ρεκόρ που μόνο η Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό της Βαρκελώνης του 1999 κατάφερε να πλησιάσει.

1980 – Γεννιέται ο Μακάλει Κάλκιν. Γνωστός για την μία καλή του ταινία, φέρει και το όνομα Νίνης του σινεμά, και για την… φιλία του με τον Μάικλ Τζάκσον.

2008 – Το sombrero.gr βγαίνει στον αέρα του διαδικτύου. Από τότε περνούν πέντε χρόνια με περίπου 3.500 άρθρα, 11.000κάτι τουίτς, μεγάλο αριθμό επισκέψεων που δεν μπορώ να υπολογίσω ακριβώς, έξι τακτικούς συγγραφείς εκ των οποίων οι περισσότεροι έφυγαν γιατί ο duendes τους ζήλευε, αρκετούς φιλοξενούμενους, χάπενινγκς με πλούσια δώρα, διαγωνισμούς, πολλές φωτογραφίες, ακόμα περισσότερα βίντεο, πάνω από 12.000 σχόλια από πολλούς γκρινιάρηδες σχολιαστές και διάφορα άλλα στατιστικά που δεν μου ‘ρχονται και κυρίως δεν έχουν καμία σημασία.

diego_mrxlm7CtNN1sq97xjo1_1280

Σκηνή από το μέλλον. Ο Ντιέγκο στα 16α γενέθλια του σομπρέρο.

Ευχαριστούμε όσους μας έχουν ανεχτεί όλα αυτά τα χρόνια, μας διάβαζαν ή συνεχίζουν να μας διαβάζουν, όσους μας αναδημοσιεύουν, όσους μας ακολουθούν στα σόσιαλ μίντια, όσους μας κλέβουν κείμενα χωρίς να αναφέρουν πηγή, όσους επικοινωνούν με οποιονδήποτε τρόπο μαζί μας (αλήθεια το χαιρόμαστε), όσους μας κράζουν γιατί τα ρετρο-κουίζ είναι εύκολα, όσους θέλουν να μαθαίνουν κι άλλες γραφικές ιστορίες από την Λ. Αμερική, όσους μας κατηγορούν ότι αντιπαθούμε την Μάνστεστερ, την Λίβερπουλ, τον ΠΑΟΚ, την Ρεάλ, τον Πανιώνιο, τον Πελέ, τον Κριστιάνο, τον Ολυμπιακό κ.ο.κ., όσους τέλος πάντων έχουν κάνει το σομπρέρο ένα μικρό μέρος της διαδικτυακής ενασχόλησής τους. Ζητάμε συγγνώμη σε όσους δεν απαντάμε καμιά φορά, ο χρόνος είναι περιορισμένος, αλλά εμείς συνεχίζουμε να σας διαφωτίζουμε και να λύνουμε τις απορίες σας στη γνωστή μας στήλη. Ελπίζουμε και του χρόνου να είμαστε εδώ, όσο το δυνατόν καλύτεροι. Μην περιμένετε τούρτα, τα οικονομικά μας είναι σφιχτά. Αρκεστείτε σε ένα βίντεο με την αιτία που είμαστε όλοι εδώ, την μπαλίτσα:

Η δύναμη των στατιστικών

  [19 Σχόλια]

Ένα ηλιόλουστο πρωινό πριν από αρκετά χρόνια ένας νέος, φιλόδοξος και ενθουσιώδης γυμναστής, που μόλις είχε φτάσει στο γυμνάσιο μας, προσπάθησε να μας εξηγήσει πως παίζεται το μπέιζμπολ, με απλά και κατανοητά λογάκια και μερικά επιτόπια παραδείγματα χτυπημάτων. Το πείραμα κράτησε είκοσι λεπτά πάνω-κάτω και τελείωσε όταν ο πιο μάγκας της τάξης ύψωσε το ανάστημα του και μιλώντας εκ μέρους όλων μας (χωρίς να έχει χρειαστεί να πάρει φυσικά την επίσημη συγκατάθεση μας) του είπε, χρησιμοποιώντας κι αυτός ανεπιτήδευτα λογάκια, «ωραίο το μπέιζμπολ κύριε Θανάση αλλά μήπως να μας δώσετε τώρα τη μπάλα του ποδοσφαίρου, όσο προλαβαίνουμε ακόμα να παίξουμε πριν χτυπήσει το κουδούνι»;

Ο κύριος Θανάσης δίστασε για λίγο αλλά προφανώς βλέποντας στα πρόσωπα μας την ίδια βαρεμάρα και απελπισία που έβλεπε και ο καθηγητής της Χημείας και θέλοντας να αποφύγει να χαρακτηριστεί με τα ίδια επίθετα που χρησιμοποιούσαμε για εκείνον, μας έδωσε την έγκριση για να… πάρουμε την πολυπόθητη δόση μας. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έφτασα κοντά στη βασική κατανόηση του μπέιζμπολ και ταυτόχρονα και η τελευταία, καθώς έχω την εντύπωση πως κάποιες σκηνές του ‘Καζίνο’ στις οποίες πρωταγωνιστεί ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ καθώς και η χρήση του ροπάλου από τον ‘Bear Jew’ στο «Inglourious Basterds» δεν μου πρόσφεραν γνώσεις που σχετίζονται με το παιχνίδι.

Ο συνδυασμός του παραπάνω δεδομένου με την, χωρίς σοβαρά επιχειρήματα, άποψη μου πως πρόκειται για μια τελείως βαρετή δραστηριότητα κατά την οποία άνθρωποι ντυμένοι με πυτζάμες, που επιλέγει ένας τύπος στον πάγκο που επίσης φοράει τη στολή της ομάδας (ιδέα που θα ήθελα πολύ να δω να αντιγράφει και το ποδόσφαιρο, μόνο και μόνο για να απολαύσω τον Νίκο τον Αναστόπουλο ή τον Ρομπέρτο Μαντσίνι να κοουτσάρουν φορώντας κι αυτοί σορτσάκι και φανέλα), βαράνε μ’ ένα μπαστούνι ένα μπαλάκι για να προλάβουν να τρέξουν οι συμπαίκτες του προς κάποια μαγικά μαξιλαράκια στα οποία αν πατήσεις πάνω είσαι ασφαλής, κανονικά θα έπρεπε να καταστήσει αδιάφορη οποιαδήποτε ταινία σχετίζεται με το μπέιζμπολ. Παρ’ όλα αυτά το ‘Moneyball‘ διέψευσε τις αρνητικές προσδοκίες μου κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος, όντας ένα ικανοποιητικά προσεγμένο φιλμ βασισμένο σε μια πολύ ενδιαφέρουσα αληθινή ιστορία.

Η ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Μπράντ Πιτ (μια πληροφορία που μπορείς να χρησιμοποιήσεις σε περίπτωση που για οποιοδήποτε μαζοχιστικό λόγο θέλεις γυναικεία παρέα κατά τη θέαση της), πραγματεύεται τις πρωτοποριακές μεθόδους ενός μάνατζερ του μπέιζμπολ που χρησιμοποιώντας τη δύναμη των στατιστικών σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας της ομάδας καταφέρνει μ’ ένα μπάτζετ αισθητά κατώτερο των αντιπάλων να φτάσει στην απροσδόκητη κατάκτηση του τίτλου πετύχει κάτι που στο βαρετό και αδιάφορο σύμπαν του μπέιζμπολ θεωρείται σημαντικό και αξιομνημόνευτο.

Τώρα κάποιος θα σκεφτεί «τι σχέση έχουν όλα αυτά με το ποδόσφαιρο, στη μπαλίτσα δεν παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο τα στατιστικά όπως στο μπέιζμπολ, δεν έχει χτύπησα ή δεν χτύπησα το μπαλάκι και τέλος, στο ποδόσφαιρο η μπάλα κυλάει συνέχεια και απρόβλεπτα, η φαντασία επηρεάζει αρκετά, τα στατιστικά είναι για τους λίγους κολλημένους τύπους με τα γυαλάκια». Λάθος. Πλέον.

Σ’ ένα αξιοσημείωτο άρθρο που δημοσιεύτηκε αυτές τις μέρες στην Αγγλική έκδοση της ‘Le Monde diplomatique’ με τίτλο «Keep your eye on the stats» ο Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας ποδοσφαιρικών βιβλίων, Simon Kuper περιγράφει την εισχώρηση των στατιστικών στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, χρησιμοποιεί σχετικά παραδείγματα του μπέιζμπολ και απαντάει με στοιχεία στο πόσο επηρεάζουν πλέον τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες του πλανήτη, αναφέροντας χαρακτηριστικά παραδείγματα, όπως την περίπτωση της Μάντσεστερ Σίτυ που κατέκτησε το πρωτάθλημα Αγγλίας μετά από πάρα πολλά χρόνια δίνοντας ένα σκασμό λεφτά αλλάζοντας την τακτική της στις εκτελέσεις κόρνερ…

Manchester City’s data department analysed about 400 corners in several national leagues over seasons, and concluded that the most dangerous corner is the inswinger: the ball that swings in towards goal.

The data team took this finding to City’s manager Roberto Mancini, who had played football for many years, and his gut told him that the most dangerous corner was the outswinger. But City’s outswingers kept on not producing goals. Mancini’s assistant David Platt came to chat to the data analysts, and they noticed that City had begun taking inswinging corners. Last season City scored 15 goals from corners, the most in the English Premier League. Vincent Kompany’s headed goal against Manchester United, which effectively clinched the championship for City, came from an inswinging corner.

…και την περίπτωση της Τσέλσι, που κατέκτησε το περσινό Τσάμπιονς Λιγκ εκμεταλλευόμενη (πέρα απ’την τρομερή της κωλοφαρδία, όπως θα σχολίαζε οποιοσδήποτε τηλεθεατής εκείνου του τελικού) και το γεγονός ότι ο Τσεχ είχε δει αμέτρητες εκτελέσεις πέναλτι των αντιπάλων του:

In the final against Bayern Munich, Chelsea’s goalkeeper Petr Cech dived the right way to all six Bayern penalties, saving two. Afterwards, he said, “I either guessed pretty well, or I was ready to guess pretty well.” But he hadn’t just guessed. Chelsea’s data department had supplied him with a DVD of every Bayern penalty since 2007.

Στο κείμενο αναφέρεται επίσης και η περίπτωση της εθνικής Ολλανδίας, που έφτασε τόσο κοντά να χρησιμοποιήσει όλα τα σχετικά δεδομένα για τα πέναλτι που είχε αποκτήσει χάρη στη συστηματική έρευνα κάποιων ανθρώπων αλλά τελικά έμεινε με «τα στατιστικά στο χέρι» βλέποντας τον Ινιέστα να σκοράρει στη παράταση. Ένα γκολ του οποίου την αντίστοιχη στατιστική ανάλυση μπορείς να δεις σ’ ένα εντυπωσιακό βιντεάκι που κυκλοφόρησε φέτος (και το οποίο ακολουθήθηκε απ’ αυτό που είναι εξίσου αξιοπρόσεκτο) και το οποίο μας έδειξε τι ακριβώς κρύβεται πίσω από τα στατιστικά που βλέπεις και ακούς σε κάθε παιχνίδι.

Σχετικά κείμενα:
Μια κόκκινη δεν φέρνει την καταστροφή πλέον
Υπάρχει μόνο ένα ποδόσφαιρο

Πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά

  [Καθόλου σχόλια]

(22 Ιουνίου, Παραλία Copacabana, Ριο, Βραζιλία / Φωτογράφος: Pilar Olivares)

(16 Ιουνίου, Παραλία Mucuripe, Φορταλέζα, Βραζιλία / Φωτογράφος: Andre Penner)

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, πως να τους εξηγήσεις ότι μπορεί η «μπαλίτσα» να γίνει η αιτία για να διωχθούν άνθρωποι από τα σπίτια τους και να μεγαλώσει το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, πως να τους εξηγήσεις ότι το ποδόσφαιρο γυρίζει στη χώρα που το λάτρεψε και το ανύψωσε όσο καμία άλλη στον πλανήτη και παρ’ όλα αυτά αντί να βοηθήσει, χειροτερεύει την ήδη στερημένη ζωή τους, πως να πεις στα παιδιά ότι το πιο όμορφο και πιο δίκαιο παιχνίδι στον κόσμο, αυτό στο οποίο μπορείς να πρωταγωνιστήσεις είτε είσαι ψηλός, είτε είσαι κοντός, είτε είσαι από πλούσια οικογένεια, είτε είσαι από φτωχή, είτε είσαι έξυπνος, είτε είσαι χαζός, ότι αυτό το παιχνίδι μεγαλώνει κι άλλο την κοινωνική ανισότητα, πως να τους μιλήσεις για τη ΦΙΦΑ και τις τακτικές της, για μίζες, για τη διαφθορά, για οικονομικά σκάνδαλα, πως να τα συνδέσεις όλα με το απλό σουτάρισμα μιας μπάλας, πως να τους συγκρίνεις τον μέσο μισθό των γονιών τους με τον τεράστιο και επιμελώς αδήλωτο μισθό του ‘αφεντικού του ποδοσφαίρου’, πως να τους αποκαλύψεις ότι όλα στο ποδόσφαιρο ξεκίνησαν να ξεφεύγουν και να γίνονται κέρδη από έναν δικό τους άνθρωπο, από έναν Βραζιλιάνο επιχειρηματία, λάτρη της κερδοσκοπίας και της πειθαρχίας και στο γήπεδο και στους αριθμούς, πως να τα κρύψεις όλα αυτά, πως να τους εξηγήσεις γιατί βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους ενώ παίζει η αγαπημένη Σελεσάο στη τηλεόραση, πως να τους αναλύσεις γιατί τόσοι άνθρωποι πεινάνε την ίδια στιγμή που τόσοι λίγοι έχουν τόσα πολλά, πως να τα συνδυάσεις με τα όσα συμβαίνουν στην Ισπανία, στη Πορτογαλία, στην Ελλάδα, στη Τουρκία και σε τόσες άλλες χώρες του κόσμου, πως να τους εξηγήσεις γιατί αυτό συμβαίνει σχεδόν παντού στην υφήλιο, πως να τους ενημερώσεις πως είναι από τη πρώτη μέρα της ύπαρξης τους μέρος του 99%, πως να τους μιλήσεις για τις έννοιες ‘χρέος’ και ‘εταιρειοκρατία’, πως να τους μιλήσεις για ελπίδα όταν κι εσύ δεν ξέρεις από ποιον την περιμένεις, πως να εξηγήσεις πόση αλήθεια και απόγνωση συμπυκνώνει ακόμα και σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, η ατάκα «Then who do we shoot?», πως να τους πεις οτιδήποτε χωρίς να τους εκμυστηρευτείς ότι τα έχουμε κάνει όλα σκατά, πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.

(Ιούνιος 2013, Βραζιλία)

Γράμμα από τη Βραζιλία

  [9 Σχόλια]

Μπέλο Οριζοντε, Δευτέρα 17.06.2013

Αγαπητέ φίλε,

ναι μιλάω σε εσένα που ακους Βραζιλία και σκέφτεσαι παραλίες, τακουνάκια, ανάποδα ψαλίδια, υπερμεγέθεις κώλους και ατελείωτα πάρτι. Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, αλλά το πάρτι τελείωσε. Η μάλλον έχει τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν σου το είπανε. Εδώ εξάγουμε, αλλά δεν πίνουμε καφέ, δεν χορεύουμε σάμπα εκτός των ορίων του Ρίο ντε Ζανέιρο ή μάλλον χορεύουμε σπάνια έτσι κι αλλιώς. Μέχρι και στην μπάλα εξάγουμε πλέον αμυντικά χαφ και στόπερ. Τα στερεότυπα μας τελείωσαν όπως και η υπομονή.

Τελείωσε η υπομονή. Την τελευταία εβδομάδα πήραμε τους δρόμους. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν για την αύξηση 7 λεπτών του ευρώ στις συγκοινωνίες αλλά πλέον διαμαρτυρόμαστε για όλη τη σαπίλα πίσω από αυτό. Το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά αλλά τα βασικά δικαιώματα.  Η στρατονομία, κατάλοιπο της δικτατορίας, μοιράζει αφειδώς λαστιχένιες σφαίρες και ληγμένα δακρυγόνα. Αλλά είναι πλέον αργά. Ο κόσμος επιτέλους ξύπνησε και ζητά επίπεδο ζωής ανάλογο με την θέση της χώρας στο οικονομικό χάρτη. Βαρέθηκε να βλέπει τους λίγους να γεμίζουν τις τσέπες και να επανεκλέγονται εδώ και δεκαετίες. Βαρέθηκε ο φτωχός αλλά, επιτέλους βαρέθηκε και ο πλούσιος, και θα στο εξηγήσω.

Στην Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 234 ευρώ. Το εισιτήριο του λεωφορείου είναι 1 ευρώ και το ρημάδι έρχεται όποτε γουστάρει. Κάποιος που ζει στο Μπέλο Οριζόντε κερδίζοντας βασικό μισθό, μένει τουλάχιστον 15 χιλιόμετρα από την δουλειά του και θέλει δύο λεωφορεία και μιάμιση ώρα για να φτάσει εκεί όταν δεν έχει κίνηση. Και όταν μιλάμε για κίνηση, μιλάμε για χάος. Στο Σάο Πάουλο για παράδειγμα κάθε μέρα έχουμε ουρές 70 χιλιομέτρων στις ώρες αιχμής. Εκεί συναντιούνται ο φτωχός με τον πλούσιο. Ο φτωχός στο λεωφορείο και πλούσιος στην αμαξάρα του με τα φιμέ τζάμια.

Ο πλούσιος που θα γυρίσει στο σπίτι το οποίο πληρώνει κατά μέσο όρο 1500 ευρώ ενοίκιο και άλλα 400 για κοινόχρηστα. Πληρώνει ιδιωτική ασφάλιση υγείας γιατί το δημόσιο δεν δουλεύει, πληρώνει πανάκριβα σχολεία για τα παιδιά του γιατί στο δημόσιο είναι δύσκολο να μάθουν οτιδήποτε, πληρώνει τα διπλάσια για οποιοδήποτε προϊόν (αυτοκίνητο, ρούχα, υπολογιστής κλπ.) έρχεται απ’έξω γιατί ο φόρος εισαγωγής είναι 60% συν το κέρδος του εμπόρου. Πληρώνει με φόβο, γιατί δεν μπορεί να βγεί απο το «κάστρο» με τον ηλεκτρικό φράχτη όποτε θέλει. Γιατί δεν μπορεί να πάει μια βόλτα όπου και όποτε του γουστάρει. Γιατί φοβάται για την ζωή του καθημερινά. Και σου μιλάω πάντα για το Μπέλο Οριζόντε και τις άλλες μεγαλουπόλεις της χώρας. Αν πάρεις τον δρόμο και πας προς το βορρά ξέχνα τα όλα αυτά, εκεί είσαι πλέον σε στάνταρντς Αφρικής.

Κανείς σχεδόν δεν τα περνάει όσο ωραία φαντάζεσαι στην Βραζιλία. Ναι, έχουμε παραλίες και ήλιο αλλά ο αναλφαβητισμός είναι στο 10% και κάθε μέρα περίπου 13 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε φαΐ στο τραπέζι τους.

Είμαστε η 6η οικονομική δύναμη στον κόσμο και την ίδια στιγμή πολύ χαμηλά στους δείκτες της παιδείας και της δημόσιας υγείας. Οσο αφορά την διαφθορά και την γραφειοκρατία πρέπει να είμαστε στο τοπ 3 εύκολα. Πολύ ψηλά είμαστε και στην εγκληματικότητα με τα νούμερα νεκρών σε Ρίο και Σάο Πάουλο να είναι μεγαλύτερα από εκείνα σε εμπόλεμες ζώνες (49 χιλιάδες μέσα στο 2010). Δυστυχώς το Μουντιάλ και η Ολυμπιάδα δεν θα αλλάξουν τίποτα από όλα αυτά.

Για μια ακόμα φορά μας δούλεψαν ψιλό γαζί. Μας υποσχέθηκαν πως θα αλλάξει η ζωή μας, επιτέλους, προς το καλύτερο. Πως θα έχουμε συγκοινωνίες και δρόμους πρώτου και όχι τρίτου κόσμου και πως θα αλλάξουμε, λέει, επίπεδο σε όλα. Πως όλο αυτό το «φαγοπότι» θα αξίζει τον κόπο.  Αντίθετα, μέχρι τώρα όλη αυτή η ιστορία έχει στοιχίσει πάνω από 27 δις δολάρια, περισσότερα από όσο τα τελευταία τρία μουντιάλ μαζί.  Εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, το Μινεϊράο κόστισε 270 εκ. ενώ αρχικά είχε υπολογιστεί σε 146 εκ. Να σου πω ακόμα πως πήγα στο στάδιο «Ιντεπεντένσια», επίσης εδώ στο Μπέλο Οριζόντε, που κόστισε 45 εκ. ευρώ, παραδόθηκε με 2 χρόνια καθυστέρηση και λόγω κατασκευαστικού λάθους έχει πάνω από 6 χιλιάδες θέσεις που δεν βλέπουν το ένα τέρμα. Ανάλογες και χειρότερες είναι οι ιστορίες και στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μιας και μιλάμε για μπάλα, να σου πω πως οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι θα δουν το Μουντιάλ από την τηλεόραση. Το φτηνό εισιτήριο  για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών για τον αγώνα Ταϊτή – Νιγηρία κοστίζει κοντά στα 50 ευρώ. Φαντάσου λοιπόν τι θα πρέπει να πληρώσουμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και μην ξεχνάς, ο βασικός μισθός είναι στα 234 ευρώ.

Μουντιάλ για ποιόν λοιπόν; Ίσως για εκείνους που θα έρθουν για να «ζήσουν το όνειρο» τους στην Βραζιλία. Αυτή ακριβώς τη στιγμή γύρω στους 200 χιλιάδες Βραζιλιάνους σε οκτώ μεγαλουπόλεις είναι στους δρόμους και διαδηλώνουν για τα δικαιώματα τους. Δεν τους νοιάζει το Μουντιάλ, δεν πίνουν καφέ και σίγουρα δεν χορεύουν σάμπα.

Αλέξης Γκότσης

4 χρόνια σομπρέρο

  [21 Σχόλια]

Πιστοί στην παράδοση που μας θέλει να γιορτάζουμε κάθε χρόνο άλλη ημέρα τα γενέθλιά μας και συνήθως να τα ξεχνάμε, με μικρή καθυστέρηση γιορτάζουμε τον 4ο χρόνο του σομπρέρο στα ίντερνετζ.  Δεν έχω να πω πολλά για το μπλογκ, δεν είναι δα και κανένα κατόρθωμα να κρατάς ένα σάιτ. Αυτό που κυρίως θέλω να κάνω είναι να ευχαριστήσω όλους τους αναγνώστες μας, όλους τους μυστήριους τύπους που μας κάνουν φόλλου στο twitter, εσάς που έχετε κάνει like στο Facebook (και γιατί είστε τόσο λίγοι; ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ), όσους στέλνουν μέιλ (ειδικά τις κοπέλες που αφήνουν και το τηλέφωνό τους μαζί με μια φωτό με σουφρωμένα χείλια σε έναν καθρέφτη) είτε για να ρωτήσουν κάτι, είτε για να μας προτείνουν κάποιο θέμα και φυσικά όσους έχουν γράψει και όσους συνεχίζουν να γράφουν τα κείμενα σε αυτόν εδώ τον χώρο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ επίσης στον Θοδωρή για την… τεχνική υποστήριξη και τη βοήθεια όσες φορές υπήρχαν θεματάκια.

Πάνω απ’ όλα όμως θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συνήθεις σχολιαστές των κειμένων μας. Ειδικά μέσα στο αρκετά μοναχικό 2012 κατά το οποίο ένιωθα πολλές φορές σαν τον Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη (που ο μύθος τον θέλει να έχει διώξει τους συνεργάτες του μια φορά και να έχει γράψει μόνος του όλα τα άρθρα ενός τεύχους του ιστορικού «Δικέφαλου¨), το γεγονός ότι σχολιάσαμε μαζί αρκετά θέματα από τα χειρότερα κουρέματα και το τανγκό, μέχρι το μοντέρνο ποδόσφαιρο και τα γκολ του Πελέ μου έδινε το κίνητρο να τραβήξω λίγο παραπάνω το κουπί και να μην αραχνιάσει ο τόπος. Ξέρετε ποιοι είστε εσείς, είτε συμφωνούμε, είτε διαφωνούμε σας ευχαριστώ που κάνετε τον χώρο πιο ζεστό. Σε μια εποχή που άλλοι πηγαίνουν και παντρεύονται (βίον ανθόσπαρτο by the way) και άλλοι είναι εσώκλειστοι (κουράγιο αδερφέ duendes, λευτεριά στου Άρη τα παιδιά) είναι σημαντικό να ξέρεις ότι αυτό που κάνεις για χόμπι βρίσκει ανταπόκριση. Γεροί να’ μαστε και στα 5 χρόνια να γράφει το αντίστοιχο κείμενο κάποιος άλλος (εσένα λέω κοπρίτη) κι όχι εγώ…