Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Ηρακλής'

To παλάτι των ονείρων του Σοκόλ Κούστα

  [Καθόλου σχόλια]

Ήταν 11 Δεκεμβρίου του 1990 όταν τέσσερις νεαροί απ’ το χωριό Αλίκο των Αγίων Σαράντα δέχονταν τα πυρά Αλβανών στρατιωτών στην προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα. Για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό που ήθελαν ήταν απλά να ζήσουν ελεύθεροι, μακριά από την τυραννία της δικής τους χώρας. Το τίμημα που πλήρωσαν ήταν η ίδια τους η ζωή. Την επόμενη μέρα θα ξεσπάσει μια τεράστια πορεία απ’ το Αλίκο μέχρι τους Αγίους Σαράντα, μια διαμαρτυρία απλών ανθρώπων κατά του καθεστώτος της Κομμουνιστικής Δικτατορίας του Αλία. Μιας δικτατορίας που -πλέον- είχε γίνει ασφυκτική, ασχέτως αν έδειχνε πως νοσεί, και πως φτάνει στο τέλος της σιγά-σιγά. Tην ίδια περίοδο άλλωστε τα ‘τείχη’ του Κομμουνισμού κατέρρεαν. Ένα απ’ τα τελευταία προπύργια αντίστασης ήταν η Αλβανία. Μια Αλβανία που λίγες μέρες αργότερα είδε πολλούς αντιφρονούντες να γκρεμίζουν το άγαλμα του Χότζα στα Τίρανα. Το τέλος ήταν πολύ κοντά για την Κομμουνιστική Αλβανία, σε μια περίοδο που ο πολιτικός χάρτης της Ευρώπης άλλαζε με γοργούς και βίαιους ρυθμούς, με τα Βαλκάνια κυριολεκτικά να βράζουν απ’ άκρη σ’ άκρη. Η 12η Δεκεμβρίου γιορτάζεται στην γειτονική χώρα ως ‘Η μέρα της Δημοκρατίας’ από τότε, μιας Δημοκρατίας όμως που έστειλε χιλιάδες ανθρώπους -ως μετανάστες- σε ένα σωρό άλλες χώρες. Άνθρωποι που άφησαν πίσω την οικογένειά τους, με μοναδική αποσκευή ένα σακίδιο γεμάτο από όνειρα.  Η πλούσια Ελλάδα της εποχής, ήταν φυσικά μία από αυτές τις χώρες που δεν απέκρουσε τους ‘εισβολείς’ όπως έκαναν άλλες χώρες, ασχέτως, αν άργησε πολλά χρόνια να δεχθεί ως ίσο τον φτωχό -εκείνα τα χρόνια- Αλβανό μετανάστη.

Λίγους μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 1991, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης θα βγάλει απ’ τα ταμεία του, περίπου, 681 εκατομμύρια δραχμές (2 εκατομμύρια ευρώ σε σημερινά χρήματα) για να κάνει δικό του τον διεθνή Αλβανό επιθετικό, Σοκόλ Κούστα. Γνωστότερος στους ποδοσφαιρικούς κύκλους της εποχής ως ‘το κανόνι του Βλόρε’ και ένας παίκτης-θύμα, απ’ τα εκατοντάδες που, λόγω του Κομμουνισμού, δεν άφησαν την χώρα τους για μεγάλα κλαμπ του εξωτερικού, όντας στο απόγειο τις καριέρας τους. Για να καταλάβει κάποιος καλύτερα την ποδοσφαιρική αξία του Κούστα, αρκεί να μάθει πως ο παίκτης είχε ψηφιστεί 30ος καλύτερος ποδοσφαιριστής στην Ευρώπη την σεζόν 1986-1987, όταν με τη φανέλα της Παρτιζάνι Τιράνων είχε ισοβαθμήσει με τον Ρούντι Φέλερ, τον Κρις Γουόντλ και τον δικό μας Δημήτρη Σαραβάκο στην ψηφοφορία. Επίσης είχε κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Αλβανίας (με δύο διαφορετικές ομάδες) και είχε σκοράρει 10 τέρματα σε 31 αναμετρήσεις με την εθνική της χώρας του. Μια εθνική, που στα 60s, στα 70s και στα 80s αποτελούνταν από παίκτες με σπάνια χαρίσματα που, δυστυχώς όμως, ο Δυτικός κόσμος δεν μπορούσε να απολαύσει, σχεδόν καθόλου, μιας και -όπως και οι σύλλογοι της χώρας- σπανίως έπαιρνε μέρος σε διεθνείς διοργανώσεις ή όταν το έκανε, αυτό γινόταν σε τουρνουά με ομάδες από άλλες Κομμουνιστικές χώρες, με το όνομα ‘Σπαρτιακάδες του Στρατού’.

Τρία χρόνια νωρίτερα, την σεζόν 1987-1988, η φοβερή και τρομερή Φλαμουρτάρι, με τον Κούστα στην επίθεση, θα φτάσει στo μεγαλύτερo αποτέλεσμα που έχει να επιδείξει αλβανικός σύλλογος στα κύπελλα Ευρώπης, όταν θα φέρει ισοπαλία 1-1 με την Μπαρτσελόνα του Λίνεκερ και του Σούστερ στην κολασμένη της έδρα. Το τέρμα που είχε ανοίξει το σκορ στην αναμέτρηση το είχε σκοράρει ο σπουδαίος Σοκόλ Κούστα με ένα φοβερό αριστερό κεραυνό απ’ το ύψος της μεγάλης περιοχής. Το 4-1 της πρώτης αναμέτρησης φυσικά και έδωσε -σχετικά εύκολα-την πρόκριση στους Καταλανούς, για τον 4ο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων, αλλά έδειξε -με τον καλύτερο τρόπο μάλιστα- το σπουδαίο ταλέντο που υπήρχε στο αλβανικό ποδόσφαιρο εκείνα τα χρόνια και που δεν ήταν ευρέως γνωστό. Για την ιστορία, την ίδια σεζόν η Φλαμουρτάρι είχε αποκλείσει και την σπουδαία Παρτιζάν Βελιγραδίου, πριν βρει απέναντί της το καμάρι της Καταλωνίας και αποχαιρετίσει την διοργάνωση.

Για να βρει κάποιος το προηγούμενο μεγάλο αποτέλεσμα του αλβανικού ποδοσφαίρου, πρέπει να πάει ακριβώς 20 χρόνια πίσω, όταν η εθνική της χώρας είχε πάρει ένα τεράστιο 0-0 επί της Δυτικής Γερμανίας και την είχε αποκλείσει από την τελική φάση του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου εθνικών ομάδων του ’68, δίνοντας παράλληλα το εισιτήριο στην Γιουγκοσλαβία του -μεγάλου εχθρού του Χότζα- Γιόσιπ Τίτο. Ο διεθνής παίκτης της Παρτιζάνι, Παναγιότ Πάνο είχε δηλώσει  για εκείνη την αναμέτρηση: «Πανηγυρίζαμε ένα μήνα λες και είχαμε κατακτήσει το Μουντιάλ. Άσε που έπρεπε να τους έχουμε κερδίσει, μιας και ο ρέφερι είχε ακυρώσει ένα κανονικό μας γκολ στις καθυστερήσεις. Δεν πειράζει. Κατά βάθος, κι αυτοί γνωρίζουν πως εκείνη τη μέρα έχασαν από μια μικρότερη χώρα».

Το τρίτο μεγαλύτερο αποτέλεσμα φυσικά και δεν είναι άλλο από τη νίκη του 2004 επί της δικής μας εθνικής. Όταν η Ελλάδα, ως πρωταθλήτρια Ευρώπης, ταξίδεψε με μπλαζέ ύφος στο κολαστήριο του Κεμάλ Σταφά για τα προκριματικά του Μουντιάλ και γνώρισε την ήττα με 2-1 μπροστά σε 18.000 ‘εχθρούς’, όπως ήθελαν να τους παρουσιάσουν πολλά απ’ τα μίντια της εποχής, με τις ακροδεξιές οργανώσεις της χώρας να βρίσκουν το πρώτο τους μεγάλο πάτημα για να βγουν στην επιφάνεια (του βόθρου τους) και να δηλώσουν παρόν απέναντι στον ‘κακό ξένο’ που έρχεται και ‘μας παίρνει τις δουλειές’. Το δεύτερο εθνικό πανηγύρι (με αφορμή το ποδόσφαιρο) έγινε δύο χρόνια αργότερα, στο 1-4 από τους Τούρκους στο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Όταν τα αδέκαστα μίντια της χώρας μιλούσαν για εθνική ντροπή. Σε εκείνο το 2-1 πάντως και οι δύο πλευρές φανατικών (που δυστυχώς υπάρχουν) είχαν βρει την τέλεια αφορμή για να βγάλουν τα απωθημένα τους. Για να κατανοήσουμε καλύτερα πως λειτουργεί ένα μέρος των πολιτικών άκρων σε τέτοιες καταστάσεις, θα αναφέρω μια παλιά ιστορία -όχι και τόσο γνωστή- γραμμένη από κάποιον που δεν παρακολουθούσε το ποδόσφαιρο ως φίλος του, αλλά ως κάποιος που προσπαθούσε να καταλάβει, και να εξηγήσει την κουλτούρα του -και την επιρροή του- σε άλλους, πιο σημαντικούς, τομείς.

Ο σπουδαίος Τζορτζ Όργουελ είχε γράψει το 1945 ένα δοκίμιο στην λονδρέζικη Tribune με τίτλο ‘The Sporting Spirit’ με αφορμή μια περιοδεία που είχε κάνει η ομάδα-τρόμος της εποχής, η Σοβιετική Διναμό, στα γήπεδα της Αγγλίας και της Σκωτίας. Η φράση που έχει μείνει χαραγμένη από εκείνο το φύλλο ως ένα απ’ τα σπουδαιότερα αποφθέγματα που έχουν να κάνουν με τη σχέση ποδοσφαίρου-πολιτικής δεν είναι άλλη από το άκρως ρεαλιστικό ‘Το ποδόσφαιρο είναι ένας πόλεμος δίχως τους πυροβολισμούς’ και 59 χρόνια αργότερα έβρισκε τον καθρέφτη του σε εκείνο το παιχνίδι ανάμεσα σε Ελλάδα και Αλβανία, σε μια περίοδο που στην δική μας χώρα οι Αλβανοί δεν ήταν πλέον οι φτωχοί μετανάστες, αλλά άνθρωποι που απαιτούσαν -και άξιζαν στην πλειοψηφία τους- ίση μεταχείριση από όλους. Κακοί λαοί άλλωστε δεν υπάρχουν. Κακοί άνθρωποι υπάρχουν. ‘Οπως υπάρχουν και καλοί και κακοί ποδοσφαιριστές. ‘Πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το παιχνίδι όταν χρησιμοποιηθεί απ’ τους πολιτικούς για την τόνωση της εθνικής ταυτότητας και την (υπό)στήριξη της κυρίαρχης ιδεολογίας’. Λόγια του Όργουελ απ’ το ίδιο δοκίμιο, λόγια τόσο προφητικά όσο εκείνα που έγραψε λίγο αργότερα στο κολοσσιαίο του δημιούργημα ‘1984’. Το χάος που προηγήθηκε και ακολούθησε εκείνης της αναμέτρησης μέτρησε ακόμα και μια χαμένη ζωή, σε συμπλοκές φανατικών οπαδών, και φυσικά πληγές, που έκαναν αρκετά χρόνια να σβήσουν, και ίσως να μην σβήσουν και ποτέ.

Επανέρχομαι στον Ηρακλή του ’91-’92, προσπαθώντας να τιθασεύσω την φλυαρία μου, και να κλείσω το κείμενο. Η ομάδα του Σοκόλ Κούστα, του Χρήστου Κωστή και του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Μια ομάδα που είδε τον Κούστα να μην μπορεί να διαχειριστεί την μετάβαση απ’ το κλειστοφοβικό κλίμα της Κομμουνιστικής Αλβανίας στην ελευθερία και την άνεση της Θεσσαλονίκης, ούτε φυσικά και τις λοξές, ρατσιστικές, ματιές προς το πρόσωπό του από μια μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού αρκετών ομάδων, πραγματοποιώντας μέτριες εμφανίσεις. Τα δύο γκολ σε 27 εμφανίσεις την πρώτη του σεζόν και τα μηδέν (0) γκολ την δεύτερη, σε 9 παιχνίδια, τον έστειλαν στην Καλαμαριά και τον Απόλλωνα, όπου και εκεί όμως, σε μια μικρότερη δηλαδή ομάδα, δεν μπόρεσε να βρει τον καλό του, ποδοσφαιρικό, εαυτό. Η μεταγραφή στην Κύπρο, για τα χρώματα του Ολυμπιακού Λευκωσίας, έβγαλε στην επιφάνεια μερικά ψήγματα του ταλέντου του αλλά πλέον ήταν ολοφάνερο πως ο σπουδαίος Αλβανός επιθετικός δεν μπορούσε να ξαναβρεί την παλιά του φόρμα. Ή δεν ήθελε να ξαναβρεί την παλιά του φόρμα. Μόλις στα 30 του χρόνια. Ακόμα ένας παίκτης που δεν μπόρεσε ποτέ να εναρμονιστεί με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και να ξεφύγει από τα σκοτεινά βιώματα και τον σκληρό τρόπο ζωής που είχε μάθει να λειτουργεί μέσα από ένα σωρό ηθικά δεσμά.

Στις μέρες μας αρκετοί ποδοσφαιριστές με καταγωγή από την Αλβανία, βρίσκονται σε πολλές κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και αγωνίζονται σε κορυφαίες εθνικές ομάδες (όπως η Ελβετία και το Βέλγιο), δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο το ταλέντο που έχουν πάνω στο ποδόσφαιρο, φτάνοντας μάλιστα και την δική τους εθνική στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης, όπως το Γιούρο του 2016. Μεμονωμένα, εθνικιστικά, περιστατικά υπάρχουν και σε αρκετούς από αυτούς (ιδίως παικτών που έζησαν την φρίκη του Κοσόβου) και είναι κατακριτέα, αλλά καλό θα είναι να μην αμαυρώνουν λαούς, ανθρώπους και συνειδήσεις, στο σύνολό τους. Κανένας μετανάστης δεν είναι κακός και κανένας δεν αφήνει την χώρα του αν περνάει καλά εκεί. Σε αυτό εδώ τον κόσμο άλλωστε πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα ‘ναι. Πλέον είμαστε και εμείς μια χώρα που μετρά τα τελευταία 10 χρόνια πάνω από μισό εκατομμύριο μετανάστες (και θα μετρήσει κι άλλους) που δεν αφήνουν την χώρα επειδή πεινάνε, αλλά επειδή κάπου αλλού, γι’ αυτούς, ίσως είναι καλύτερα, πιο ανθρώπινα, πιο ελεύθερα, πιο ζεστά, πιο χαρούμενα.

Το μίσος άλλωστε είναι πολύ εύκολο να καλλιεργηθεί σε ανθρώπους χαμηλής μόρφωσης αν αυτοί δεν έχουν τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω τους για να τους εξηγήσουν πολύ απλά το ‘σωστό’ και το ‘λάθος’. Στο εξαιρετικό βιβλίο του Αλβανού λογοτέχνη Ισμαήλ Κανταρέ ‘Το παλάτι των ονείρων’ ο ήρωας είναι κάποιος που ξαφνικά βρίσκεται παγιδευμένος και βιώνει κάτι μοναδικά τρομακτικό όταν νιώθει πως δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί ελεύθερα. Και όντως υπήρχαν τέτοιες εποχές, και δυστυχώς, ακόμα υπάρχουν σε πολλά μέρη αυτού εδώ του σύγχρονου και ‘πολιτισμένου’ κόσμου, και όσο είναι δύσκολο για πολλούς από εμάς να τις κατανοήσουμε, καλό θα είναι να προσπαθήσουμε να το κάνουμε. Να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση αυτών των ανθρώπων. Έστω και για λίγο. Με μια μικρής διάρκειας σκέψη. Κάπως έτσι, ίσως γίνει λιγάκι καλύτερος και ο κόσμος μας. Έστω στα μάτια κάποιου άλλου.

To κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους των μελωδιών του Gustavo Santaolalla.

Ο Έλληνας Μαραντόνα

  [9 Σχόλια]

xatzipanagis

Σε κάποια από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού είχα την τύχη να γνωρίσω τον κύριο Θάνο, που εκείνη την εποχή ήταν δάσκαλος στο σχολείο μας. Το καλό με τον κύριο Θάνο ήταν ότι αγαπούσε το ποδόσφαιρο τόσο πολύ που αν η μέρα ήταν ηλιόλουστη και τον τσιγκλούσες έξυπνα δεν δίσταζε να τελειώσει γρήγορα-γρήγορα το μάθημα και να αφήσει την τάξη του να βγει νωρίτερα για να παίξει μπάλα. Το κακό ήταν ότι εγώ ήμουν στη διπλανή τάξη.

Παραβλέποντας την τρομερή αυτή αδικία της ζωής, που λογικά συμπεριλαμβάνεται σε κάποια υποκατηγορία κάποιου νόμου του Μέρφι, όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, ανεξαρτήτως τμήματος, αγαπούσαμε τον κύριο Θάνο, τον φωνάζαμε να παίξει μπάλα μαζί μας (παραβλέποντας το ότι σε μερικά χρόνια πλησίαζε σε ηλικία σύνταξης) και τον παρακαλούσαμε να μας πει ποδοσφαιρικές ιστορίες. Σε μια από αυτές τις συζητήσεις η κουβέντα έφτασε κλασσικά στον καλύτερο ποδοσφαιριστή που έχει δει και ανάμεσα από διάφορες άλλες υπερβολές ο κύριος Θάνος (που ήταν ανάμεσα στους τυχερούς που είχαν δει από κοντά τον Μαραντόνα) μας αποκάλυψε ότι για ένα μεγάλο διάστημα τη δεκαετία του 80′ όταν τέλειωνε από το σχολείο στο οποίο δούλευε τότε, περνούσε ένας φίλος του, καθηγητής πανεπιστημίου, και πηγαίναν μαζί να παρακολουθήσουν τις προπονήσεις του Ηρακλή, απλά και μόνο για να χαζέψουν τον Βασίλη Χατζηπαναγή να χορεύει με τη μπάλα, έστω και στο οικογενειακό διπλό.

Για πολλά χρόνια θεωρούσα τον κύριο Θάνο υπερβολικό. Και μόνο που τον σκεφτόμουν, έτσι σοβαρό και σοφό όπως τον είχα στο παιδικό μου μυαλό, να θεοποιεί έναν παίκτη που έπαιζε στη Θεσσαλονίκη (και όχι στο Καμπ Νου ή το Σαν Σίρο) και να κάθεται στην κερκίδα σε μια προπόνηση απλά για να τον δει, γελούσα και το προσπερνούσα σαν δείγμα γραφικότητας, που ο καθένας δικαιούται να έχει σε κάποιο βαθμό για να μπορεί να αντέξει τη σκατένια πραγματικότητα. Μέχρι που κάποια στιγμή, αφού είχα ξεμπερδέψει με θρανία και πίνακες, έκατσα να χαζέψω όσα highlights του «Βάσια» μπόρεσα να βρω: πλάνα από αγώνες σε γήπεδα χωράφια, γκολ με απ’ευθείας εκτελέσεις κόρνερ, μαγικά τακουνάκια, κοφτές τρίπλες σε πολύ μικρούς χώρους, εξευτελισμούς αντιπάλων και αδιανόητες ασίστ που χαραμιζόταν, σχεδόν εκνευριστικά, από τους συμπαίκτες του. Και τότε κατάλαβα ότι ο κύριος Θάνος ίσως δεν ήταν τόσο υπερβολικός όσο πίστευα.

Και το εντυπωσιακότερο όλων είναι ότι ο κύριος Θάνος δεν ήταν οπαδός του Ηρακλή!

Πρωτάθλημα – κύπελλο aka η φτώχεια θέλει καλοπέραση

  [9 Σχόλια]

Ο Ηρακλής είναι μια σε γενικές γραμμές συμπαθής ομάδα (εκτός αν είσαι Αρειανός) που ενώ τερμάτισε σε σχετικά ψηλή θέση βαθμολογικά αγωνίζεται πλέον στη Δ’ Εθνική. Δυστυχώς γι’ αυτή την ομάδα δεν έστησε πολλά ματς ούτως ώστε η ΕΠΟ να τη δικαιώσει και κανείς δεν την λυπήθηκε παρά τις πολλές φορές που οι φίλοι της βγήκαν στους δρόμους. Φυσικά αθώα δεν είναι, καθώς έκανε κι αυτή τη βρωμιά της, απλά στην Ελλάδα που κανείς δεν είναι καθαρός είδαμε με μαγικό τρόπο άλλες ομάδες να δικαιώνονται (π.χ. ο Πανιώνιος) και τον Ηρακλή να τιμωρείται. Πιθανότατα αν είχαν τιμωρηθεί όλες οι ομάδες που έπρεπε σήμερα να είχαμε ένα πρωτάθλημα που θα διεξαγόταν σε φάιναλ φορ και τότε πώς θα μπορούσε ο Πατρίκ ο Κομνηνός να λέει φλόμπες στην κλήρωση του πρωταθλήματος;

Αφού λοιπόν ο Ηρακλής έκανε κι αυτός μια βρωμιά, έμπλεξε με νονούς και με ανίκανους παράγοντες, πήγε σε δικαστήρια, έμαθε ότι έπαιζε κάθε μέρα και σε μια διαφορετική κατηγορία, κατέληξε τελικά στη Δ’ Εθνική. Έτσι, άρχισε τις υποχρεώσεις του απέναντι στη Ν. Καλλικράτεια. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Ν. Καλλικράτεια είναι ένα παραθαλάσσιο μέρος λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη όπου αρκετές κόσμος έχει εξοχικά. Δεν είναι τόσο «χάι» όσο η Χαλκιδική, αλλά για μια γρήγορη βόλτα και βουτιά είναι καλή. Την προσπάθεια των πιτσιρικάδων του Ηρακλή συνόδευσαν και πολλοί φίλοι της ομάδας (τόσοι που πολλές φορές δεν τους είχαμε δει στο Καυτανζόγλειο) που έκαναν το όχι μακρινό ταξίδι στο συμπαθές θέρετρο. Και επειδή γι’ αυτούς είναι πρωτόγνωρο το θέμα, είπαν να το διασκεδάσουν στις κερκίδες (και όχι μόνο).

Super Cult

  [Καθόλου σχόλια]

Μπαλάφας, Αραμπατζής, Ηλιάδης.

Τα μωρά του Κωστίκου επιστρέφουν, πιο άγρια από ποτέ. Τούμπα, 19.30. Να είστε εκεί με δικιά σας ευθύνη, γιατί τόσο ταλέντο, δεν αντέχεται!

Ένας μικρός άθλος

  [1 Σχόλιο]

Πες το βίτσιο, πες το ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον, έχω δει πολύ Ηρακλή φέτος. Περισσότερο από όσο θα ήθελα για να είμαι ειλικρινής. Και αυτό που έχει πετύχει είναι ένας μικρός άθλος για τα δεδομένα του. Όταν μέχρι πριν μερικούς μήνες οι οπαδοί του τρέχανε από δω και από εκεί για να σωθεί η ομάδα τους (και δικαίως το κάνανε) πολύς κόσμος είχε ξεγράψει τον Ηρακλή. Τελικά η ομάδα δικαιώθηκε δικαστικά και μπόρεσε να πάρει συμμετοχή για το πρωτάθλημα.

Αυτό όμως δεν σήμαινε και πολλά. Είχε ήδη χάσει σημαντικούς παίκτες (Κονέ-Επστάιν κτλ.) και δεν είχε πόρους για να πάρει πολύ καλούς. Οι Ηρακλειδείς μεταξύ τους άρχισαν την απαισιοδοξία (γνωστή στους κύκλους του Καυτανζογλείου και ως «η γκρίνια της γριάς»). «Φέτος πήγαν να μας ρίξουν δικαστικά, του χρόνου θα πέσουμε μόνοι μας αγωνιστικά». Για να είμαστε ακριβείς και πριν τη δικαστική διαμάχη, ο Ηρακλής ήταν από τους πιθανούς να πέσουν αλλά η έλευση του Μπουμπένκο και κάποιων παικτών (π.χ. Κομπαγιάσι) είχε ως αποτέλεσμα μια πολύ καλή πορεία στο δεύτερο γύρο.

Η προετοιμασία αρχίζει τραγικά. Ο Μπουμπένκο ξενερωμένος έχει τα δίκια του και τα άδικά του. Συνθήκες ομάδας Γ’ Εθνικής, κακο-οργανωσιά και πάει λέγοντας. Τελικά κάπου στο ενδιάμεσο ο Μπουμπένκο φεύγει. Έρχεται ο Ουζουνίδης. Εκεί κάπου προσωπικά άρχισα να πιστεύω ότι ο Ηρακλής δεν έχει καμία ελπίδα, δεν είχα καμία εκτίμηση στο πρόσωπό του. Οι σφαλιάρες στα φιλικά από διάφορα καφενεία έρχονται η μία μετά την άλλη. Το μόνο θετικό η σχετική συσπείρωση του κόσμου του Ηρακλή με σημαντικές πωλήσεις των διαρκείας.

Και κάπου εκεί αρχίζει το πρωτάθλημα. Κι ο Ηρακλής δεν πηγαίνει χάλια. Δεν πηγαίνει ούτε καν μέτρια. Μάλλον πολύ καλά για τα δεδομένα του. Τι έχει συμβεί; Πρώτο και κύριο η άμυνα. Ο Ηρακλής δεν δέχεται εύκολα το γκολ. Είναι ίσως παράδοξο, αλλά ο κοντά 40άρης Κατσαμπής και ο βετεράνος Χοσέμι τα πάνε πολύ καλά. Κυρίως όμως ο πραγματικός MVP της ομάδας είναι κάτω από τα δοκάρια. Όσο και αν μου σηκώνεται η τρίχα που το λέω, ο Ελευθερόπουλος έχει κάνει ένα από τα πιο εντυπωσιακά come-back στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μεγάλες επεμβάσεις σε πολλά ματς, επεμβάσεις που έχουν φέρει βαθμούς.

Από εκεί και πέρα υπάρχει αρκετή μετριότητα με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις. Ο Μάρα είναι παίκτης που ξέρει μπάλα και προσπαθεί αρκετά, ίσως το παρακάνει μερικές φορές. Ο Γιάκομπ τρώει πολύ ξύλο, αλλά είναι και φοβερά βρώμικος παίκτης. Αν κάποιος από αυτούς ξεχωρίζει (γιατί από τα λοιπά χαφ δεν ξεχωρίζει κάποιος) είναι ο Σολτάνι. Ένας παίκτης με μια καριέρα στην Ολλανδία χωρίς καμία ιδιαίτερη επιτυχία έχει γίνει ο ήρωας της ομάδας, έστω και κατά τύχη όπως χθες. Γκολ και ασίστ, ένας παίκτης που αν ακούσεις «Γκολ ο Ηρακλής» είναι πολύ πιθανό ότι βρίσκεται κάπου μέσα στη φάση.

Πέρα από όλα αυτά χρειάζεται και λίγη τύχη. Ο Ηρακλής την είχε σε αρκετά ματς που πήρε ανέλπιστους πόντους. Υπήρξαν και άλλα που άξιζε παραπάνω πράγματα σίγουρα, αλλά προς το παρόν φαίνεται να τον πηγαίνει. Το θέμα είναι ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Κυρίως γιατί δύσκολα χάνει, αλλά δύσκολα κερδίζει. Πρέπει να μαζέψει κι άλλους βαθμούς, ειδικά εντός έδρας. Η κακή προετοιμασία είχε ως αποτέλεσμα ομάδα με κακή φυσική κατάσταση και πολλούς μυϊκούς τραυματισμούς. Αυτό ίσως φανεί στην πορεία. Ειδικά τώρα που έχει δύσκολα ματς μαζεμένα και είναι πιθανό η άμυνά του να δεχτεί ακόμα μεγαλύτερη πίεση από όση δέχτηκε μέχρι τώρα. Προς το παρόν ο Ουζουνίδης μπορεί να είναι ικανοποιημένος, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος…

Η γριά κότα έχει το ζουμί…

  [Καθόλου σχόλια]

Μετά το πιο δύσκολο καλοκαίρι στην ιστορία του Ηρακλή οι φίλοι της ομάδας εξουθενωμένοι ψυχολογικά πήγαν χθες να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδας χωρίς να περιμένουν πολλά. Με οικονομικά προβλήματα, με προετοιμασία γεμάτη απρόοπτα και μια πρόσφατη αλλαγή προπονητή, με σημαντικούς παίκτες να φεύγουν και μάλιστα χωρίς οικονομικό αντίκρισμα και με καινούριους παίκτες χωρίς δικαίωμα συμμετοχής μια που η μπλε κάρτα τους έρχεται με ποδήλατο μάλλον και δεν φτάνει με τίποτα.

Απέναντί τους ο Ολυμπιακός των αρκετών προβλημάτων πέρσι, με νέα ιδιοκτησία όμως και μυριάδες μεταγραφές, τόσες που κι οι οπαδοί του Ολυμπιακού ξεχνάνε κάποιους παίκτες και λένε: «Α, έχουμε κι αυτόν στον πάγκο». Το φαβορί σίγουρο και οι προβλέψεις μάλλον εύκολες.

Και όντως, ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Καλύτεροι παίκτες, πιο ομάδα. Την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε Ιμπαγάσα και Ρόμενταλ στον πάγκο, ο Ηρακλής είχε τον βετεράνο Κατσαμπή και τον πιτσιρικά Κατσικά βασικούς. Ο Ολυμπιακός έκανε κάποιες φάσεις, ο Ηρακλής προσπαθούσε όπως μπορούσε και το ημίχρονο πέρασε. Το Β’ ημίχρονο ξεκινάει, ο Ιμπαγάσα μπαίνει και αρχίζει να μοιράζει μπάλες, ο δύσμοιρος Λίμα παλεύει με Φετφατζίδη και Τοροσίδη, ο Μήτρογλου χάνει το άχαστο και βάζει το δύσκολο και κάπου εκεί η σεμνή τελετή φαίνεται να λαμβάνει τέλος.

Ο Ολυμπιακός παίζει ακόμα λίγα λεπτά μπάλα,  δεν βάζει δεύτερο γκολ και χαλαρώνει. Ο Ουζουνίδης παίρνει το ρίσκο και αφήνει την ομάδα χωρίς χαφ αφήνοντας τον μέτριο Παπαστεριανό μόνο του και εκεί κάπου οι περισσότεροι φοβούνται ότι ο Ηρακλής θα μαζέψει πολλά. Κι όμως… Ο Σολτάνι βοηθάει πολύ και η μεγάλη ανατροπή γίνεται. Ο Ελευθερόπουλος που έχει σώσει πολλά, βλέπει ότι η προσπάθειά του δεν πήγε χαμένη κι ο Ηρακλής πανηγυρίζει. Πανηγυρίζει λες και σήμερα επικυρώνεται η απόφαση για αδειοδότηση, λες και τώρα βγαίνει όλη αυτή η ταλαιπωρία του καλοκαιριού στο γήπεδο. Μια μεγάλη νίκη, σε έναν μαραθώνιο που έρχεται. Γιατί ποτέ μία νίκη στην πρεμιέρα δεν καθόρισε ολόκληρη τη χρονιά…

Ανάμεικτα συναισθήματα

  [3 Σχόλια]

Το σκάνδαλο και η δικαίωση.

Ανεξαρτήτως δικαίου ή αδίκου, η θέση μας είναι ότι όλα κρίνονται στο χορτάρι. Και οι οπαδοί του ΟΦΗ, που πολύ θα ήθελα να τον δω στην Super League, πρέπει να βάλουν το κεφάλι κάτω για να ανέβουν την επόμενη χρονιά ως πρώτοι και με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. Όσον αφορά τον Ηρακλή, πρέπει να δουλέψει για να μην συμβεί το μοιραίο, αυτή την φορά, εντός αγωνιστικού χώρου.

Τι μου θύμισες τώρα…

  [Καθόλου σχόλια]

Την ώρα που παρακολουθούσα τις ηρωικές προσπάθειες των παικτών της Εθνικής να κρατήσουν το 0 απέναντι στην Αργεντινή, ο Γιάννης Δάρρας που έκανε ρεπορτάζ μέσα από τον αγωνιστικό χώρο είχε καταφέρει με κάποιον μαγικό τρόπο να παρακολουθεί και τον αγώνα της Νιγηρίας με την Ν. Κορέα. Αφού ξεπέρασα το σοκ μου όταν το διαπίστωσα, άρχισα να σκέφτομαι πώς διάολο το έκανε. Κάπου εκεί όμως και ενώ η Εθνική το πάλευε, άκουσα τον δαιμόνιο ρεπόρτερ να λέει για την απίστευτη ευκαιρία που έχασε η Νιγηρία. Με το πονηρό μυαλό μου υπέθεσα ότι θα ήταν κάποια πατριωτική υπερβολή, αλλά γύρισα στο άλλο κανάλι. Ως δια μαγείας όμως, ο γίγας Δάρρας είχε δίκιο και αντίκρισα αυτή τη φάση:

Με το που είδα όμως τη φάση και αφού για 2-3″ άρχισα να βρίζω τον Αγιεγκμπένι (που τόσες χαρές μου έχει προσφέρει στο παρελθόν) θυμήθηκα μια αντίστοιχη φάση από το μακρινό παρελθόν. Χατζηπαναγής-Μιτόσεβιτς και το απολαμβάνουμε περίπου στο 1.15:

«Ταβάνι μας ο Γαλαξίας»

  [2 Σχόλια]

Ο Ηρακλής βιώνει αυτές τις ημέρες μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, από αυτές που αν είσαι στην απ’ έξω και ειδικά κάτω από τις παρούσες συνθήκες (δηλαδή με πλήρη – και περίεργη – άγνοια των αιτιών της απόρριψης του φακέλου του) είναι πολύ δύσκολο να σχολιάσεις και να τοποθετηθείς απέναντι της.

Το σίγουρο όμως είναι ότι οι οπαδοί του κάνουν, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, τα πάντα για να επηρεάσουν την τελική απόφαση. Και δεν φαίνονται διατεθειμένοι να βάλουν όριο στις απειλές τους, οι οποίες αν μη τι άλλο παρουσιάζουν μια θεαματική και αλματώδη εξέλιξη που κανένας δεν είναι σίγουρος που μπορεί να καταλήξει:

Σαν να πετάγεσαι στο περίπτερο

  [15 Σχόλια]

Ένα από τα χαρακτηριστικά του ασχέτου, ή έστω του ημιμαθούς, είναι να χαρακτηρίζει ως εύκολη την εργασία των υπολοίπων.

– Και τι κάνεις δηλαδή εκεί; Σιγά το πράγμα. Κι η γιαγιά μου το κάνει αυτό. Α ρε λεφτά για πέταμα … λέει ο ξερόλας αδαής και κουνάει το κεφάλι του με αγανάκτηση.

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου για τον Σισέ. Για τον Σισέ έχουν γραφτεί πολλά. Κι εγώ ο ίδιος έχω γράψει αρκετά υποτιμητικά, κυρίως λόγω της ικανότητάς του να βγαίνει περισσότερες φορές οφ σάϊτ απ όσες ακουμπάει τη μπάλα συνολικά σ ένα παιχνίδι. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να χαρακτηρίσω ως τίποτα το ιδιαίτερο τα γκολ που πετυχαίνει. Γιατί στην τελική αν το παραδεχόμουν αυτό, θα έπρεπε στη συνέχεια να βρω πειστική απάντηση στο ερώτημα πως αφού δεν κάνει τίποτα το σπουδαίο, γιατί δεν μπορεί να σημειώσει το ίδιο πλήθος τερμάτων και ο Πετρόπουλος για παράδειγμα ή ο Σαλπιγγίδης με τον ίδιο τρόπο.

Να ξεκαθαρίσω πως το κείμενο γράφτηκε πριν το παιχνίδι του Αλκαζάρ. Οπου δεν φαντάζομαι πως ακόμα και ο πιο ακραιφνής εχθρός του Γάλλου θα σκεφτόταν να πει πως τα γκολ του δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Για τα υπόλοιπα γκολ έγραφε ο Αλέξης. Για τα … εύκολα. Γι αυτά που οι συμπαίκτες του τον βγάζουν τετ-α-τετ κι εκείνος δεν έχει παρά να τη σπρώξει στα δίχτυα. Η κάπως έτσι. Σαν να είναι το ευκολότερο πράγμα του κόσμου. Σαν να είναι δουλειά όλων των υπόλοιπων να σε βγάλουν τετ-α-τετ και όχι και δική σου ικανότητα να ξεμαρκαριστείς.

Βγαίνεις λέει τετ-α-τετ. Σαν να λέμε βγαίνεις για ψώνια, ή βγαίνεις να πιείς ένα ποτό, ή βγαίνεις μισό λεπτό στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα. Τόσο εύκολο πράγμα είναι το τετ-α-τετ. Βγαίνεις για τετ-α-τετ και περιμένεις να σου στείλουν οι άλλοι οι ταλαίπωροι τη μπάλα να τη σπρώξεις στα δίχτυα.

Και αναρωτιέται εύλογα ο Αλέξης. Αν είναι να χρειάζεσαι 10 εκατομμύρια ευρώ για να βρεις αυτόν που θα δίνει τη μπάλα σ αυτόν που είναι τετ-α-τετ και που στοίχισε κι αυτός με τη σειρά του δέκα εκατομμύρια ευρώ, τότε γιατί να σπαταλάς τα λεφτά σου στον τελευταίο; Παίρνεις μόνο τον πρώτο, τον παικταρά που ξέρει να πασάρει και για σέντερ φορ βάζεις τη γιαγιά σου. Κι εκείνη εκεί που πλέκει ένα πουλόβερ, εκεί που βλέπει το εξηκοστό επεισόδιο της σειράς «γιατί χώρισε η Μενεγάκη», εκεί που ξεκλωστιάζει τα φασολάκια, κάνει μια έτσι με την παντούφλα, βάζει ένα γκολ και συνεχίζει. Σαν να διώχνει μια ενοχλητική μύγα ένα πράγμα, σαν να κλωτσάει το γατί που μπήκε στην κουζίνα να της φάει το ψάρι.

Για τον ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο του Αλέξη, αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχουν οι … Κακάδες. Αν υπάρχουν οι Κακάδες, οι Ετοί, οι Ζλατανέοι και οι Ρούνηδες βρίσκονται εύκολα ή μάλλον δεν χρειάζονται καθόλου.

Με την ποδοσφαιρική λογική του Αλέξη, ηλίθιος δεν είναι μόνο ο Αντωνίου που πέταξε ένα σκασμό λεφτά για τον Σισέ, αλλά και ο Βαλντάνο που εκτός του Κακά, έδωσε περισσότερα για να πάρει και τον Κριστιάνο, αντί να φέρει πίσω απ το «αγροτικό» του τον Σολντάτο. Κι ενώ ακόμα διέθετε Ραούλ και Ιγκουαϊν, πήγε και πέταξε κι άλλα για να πάρει και τον Μπενζεμά. Καλά για την Μπαρσελόνα που έχει τους καλύτερους πασέρ του κόσμου δεν το συζητώ. Κανονικά κάθε βδομάδα θα έπρεπε να γίνεται κλήρωση μεταξύ των φιλάθλων και ο νικητής να έπαιζε φουνταριστός. Τόσο σίγουρο θα ήταν το τετ-α-τετ και το πάρε-βάλε.

Κι ενώ αυτά τα μαγικά συμβαίνουν στον ποδοσφαιρικό κόσμο του Αλέξη Σπυρόπουλου, εγώ δεν μπόρεσα να μην θυμηθώ ένα απ τα πολλά δράματα του Βασίλη Χατζηπαναγή.

Να είναι ένα απ τα δύο-τρία καλύτερα δεκάρια στον κόσμο και να αφήνει την … εύκολη δουλειά σε κάποιους Μιτόσεβιτς και Αδάμου.

Αλήθεια, τους θυμάσαι αυτούς Αλέξη μου;

Από 30 γκολ έβαζαν έκαστος κάθε χρόνο. Η μήπως όχι;

vasia

Εκνευρισμοί που σε κάνουν αισιόδοξο

  [3 Σχόλια]

65ο – στο περίπου – λεπτό του αγώνα με τον Ηρακλή και ο, εξαιρετικός σήμερα, Σάκης Πρίττας κάνει στον χώρο του κέντρου μια βεβιασμένη και τελικά λανθασμένη προωθημένη μπαλιά προς τον Ντέιλι. Το σκορ είναι 4-1 υπέρ του Άρη, έχει προηγηθεί ένα μαγικό δεκαπεντάλεπτο γεμάτο ποδοσφαιρική απλότητα και εκπληκτική αποτελεσματικότητα που επέφερε δυο γκολ και στο Χαριλάου επικρατεί κλίμα γιορτής. Στις κερκίδες. Όχι όμως και στο μυαλό του Κούπερ. Με έντονες κινήσεις ο Αργεντινός πετάγεται από τον πάγκο και αρχίζει τις χειρονομίες, τα νοήματα και τα ..Ισπανικά προς τον Πρίττα, ενοχλημένος από την επιπολαιότητα που επέδειξε, αγνοώντας τα δεδομένα του αγώνα εκείνη την στιγμή και την ασημαντότητα της φάσης. Λίγο αργότερα θα επαναλάβει τις κινήσεις δυσφορίας του και σε άλλες ‘ανύποπτες’ φάσεις, πριν αγγίξει το ζενίθ του εκνευρισμού του στο δεύτερο γκολ του Ηρακλή, λίγα μόλις λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι.

Στο τέλος της αναμέτρησης, θα αποχωρήσει από το γήπεδο χωρίς φανφάρες και αποθεώσεις, δεν θα καταλάβει ..Χριστό από τις καφενειακές ατάκες του στυλ «αυτός θα μας κάνει επιτέλους Ομάδα», θα εμφανιστεί προσγειωμένος στην συνέντευξη τύπου και αφού πει όλα τα κλασσικά θα δηλώσει χαρακτηριστικά: «Έχω έναν μικρό εκνευρισμό για τα δύο γκολ που δεχθήκαμε με μένα να ζητάω πάντα από την ομάδα μου το κάτι παραπάνω.»

Μικρές αλλά όμορφες στιγμές, ανεκτίμητης – για έναν στερημένο από αγωνιστική σοβαρότητα και πειθαρχία οπαδό – αξίας…

Νίκη; Κι όμως!

  [4 Σχόλια]

newego_large_t_881_8442280_type11461

Η μετακόμιση στο Λονδίνο για ακόμα καλύτερη Sombreroκάλυψη τoυ Αγγλικού πρωταθλήματος (…και για σπουδές) είναι η υπαίτια για την 15ήμερη σχεδόν αποχή από το blog. Αφού λοιπόν τακτοποιηθήκαν όλα, και νιώθοντας πιο φακελωμένος από ποτέ, επιστρέφω με τις σημαντικότερες ειδήσεις, έτσι όπως προσπαθούσα να εκμαιεύσω.

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε! Και μάλιστα με γκολ… του αγαπημένου παιδιού της κερκίδας, Ίβιτς. Απίστευτη Αγγελοαναστασιαδική κίνηση του Σάντος να βάλει τον Κοντρέρας επιθετικό στα τελευταία λεπτά, ελλείψει άλλης αξιόπιστης λύσης. Σε 5 λεπτά ο Κοντρέρας πρόλαβε να κάνει σουτ, να χάσει ευκαιρία και να δώσει ασσίστ. Σαν επιθετικός όλα αυτά. Είναι ένας παίχτης που ταλαιπωρήθηκε τραυματισμένος επί ενάμιση μήνα, αλλά πιο πολύ από αυτόν ταλαιπωρήθηκε ο κόσμος του ΠΑΟΚ που νιώθει ότι με τον περσυνό MVP παρόντα δεν θα χανόταν ούτε η πρόκριση στους ομίλους, ούτε κατ’ επέκταση τα εκτός έδρας παιχνίδια που χαθήκαν. Ο Κοντρέρας είναι πολυτέλεια για τον ΠΑΟΚ, παίκτης που κάνει τα πάντα στο γήπεδο, παίκτης που γνωρίζει μπάλα. Κατά τα άλλα, μεγάλη ευκαιρία απώλεσε για άλλη μια φορά ο Παπάζογλου να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά και να σκοράρει. Ψυχολογικό η όχι, αγωνιστικό ή όχι πρέπει να συνέλθει άμεσα, να δείξει τι αξίζει και στη τελική αν αξίζει γιατί είναι ο 2ος βαρύς επιθετικός του ΠΑΟΚ.

Στην κατάσταση και στην βαθμολογική θέση που είναι ο ΠΑΟΚ μόνο οι νίκες μετράνε και αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ομάδα κέρδισε. Αν θέλει να ελπίζει στο πρωτάθλημα πρέπει να επιστρέψει το συντομότερο στην περσινή συνταγή αφού όπως φαίνεται δυστυχώς το καλοκαίρι δεν διορθώθηκαν οι αδυναμίες της ομάδας. Ο Ίβιτς γλύτωσε τον ΠΑΟΚ από 15 μέρες απίστευτης εσωστρέφειας και γκρίνιας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σάντος πανηγύρισε αυτό το γκολ πιο έντονα από κάθε άλλη φορά στα ελληνικά γήπεδα. Ένα αποτέλεσμα που μπόρεσε η ΠΑΕ να αφιερώσει στην μνήμη των 6 παιδίων που χάθηκαν στα Τέμπη λίγα χρόνια πριν.

Επόμενος στόχος λοιπόν, επιστροφή στις νίκες και κυρίως σφυρηλάτηση της ομάδας για τα ντέρμπυ, εκεί που τελικά θα κριθούν όλα. Μήπως και τελικά βγει  κάποιο κέρδος από την φωτεινή χρονιά πέρα από τις εμφανίσεις του Βιερίνια.

Τέλος ένα σχόλιο για τον Ηρακλή και την διαιτησία γενικά. Όσον αφορά τον Ηρακλή, έχει πολύ πιο ανταγωνιστική ομάδα από αυτήν που αποφάσισε ο Προτάσοφ να κατεβάσει στην Τούμπα. Και δεν μιλάω για την σύνθεση, αλλά την νοοτροπία που είχε στο γήπεδο. Απαράδεκτη για τέτοιο ιστορικό σωματείο. Όσον αφορά την διαιτησία φέτος, ήδη μπορεί να ανακηρυχτεί σαν η χειρότερη των τελευταίων ετών. Δυστυχώς ο πόλεμος στο παρασκήνιο μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού είναι αδυσώπητος με αποτέλεσμα να τον πληρώνουν ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ και ο Άρης.

Make love, not war

  [1 Σχόλιο]

Δεν κυριάρχησε μόνο το μίσος στο χθεσινό ντέρμπυ…

Η αντίσταση του ενός

  [37 Σχόλια]

«Αρχικά να πούμε ότι δε δεχόμαστε μαθήματα αντίστασης από τη «σκιώδη» διοίκηση της παε Άρης. Ειδικά από τη στιγμή, που αυτή υποτάσσεται πρώτη στις διαταγές της Βασίλισσας και του Mονάρχη (Superleague-Κράτος) μην ανάβωντας ούτε έναν πυρσό την 1η αγωνιστική. Το αν θέλουμε η όχι, να πηγαίνουμε σε όλα τα γήπεδα και αντίστοιχα να φιλοξενούμε οπαδούς όλων των ομάδων, το έχουμε αποδείξει με πράξεις και μάλιστα όχι μαντρωνοντάς τους σε ειδικά διαμορφωμένα κλουβιά, σε μια γωνιά του γηπέδου όπως εσείς!

Υ.γ Η κερκίδα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και όχι ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ»

Ανακοίνωση «Αυτόνομης Θύρας 10», τέσσερις ημέρες πριν

Λίγα λεπτά αφότου ο γνωστός-άγνωστος οπαδός του Ηρακλή έχει κάνει την δικιά του οπαδική ..αντίσταση, εκμεταλλευόμενος την εξωγήινη υπομονή και ψυχραιμία του Σηφάκη, η κάμερα τον εντοπίζει στην κερκίδα. Στέκεται στις πρώτες σειρές, άνετος και σοβαρός και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, με τον κόσμο γύρω του, να αδιαφορεί για την ύπαρξη του, για το γεγονός ότι – θεωρητικά – ένας, μόνος του, εξέθεσε έναν ολόκληρο λαό, μια ολόκληρη ομάδα. Κανένας δεν φαίνεται να του «βάζει χέρι»! Κανένας δεν ζητάει τον λόγο, την ώρα που ο διαιτητής είναι ακόμα στα αποδυτήρια και συζητάει για το αν πρέπει να γίνει το παιχνίδι. Οι συν-οπαδοί του, επιβεβαιώνουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο ότι πράγματι, η κερκίδα του Ηρακλή είναι ..ελευθερία.

Η κερκίδα του Ηρακλή – η πιο ήσυχη της Ελλάδας όπως μας ενημέρωσε ο εκφωνητής του συνδρομητικού καναλιού, καθώς υπερίσχυσε η θεωρία πως τους παίκτες στο περσινό Ηρακλής-Θρασύβουλος τους κυνηγούσαν, με το ..κοντάρι του κόρνερ χρησιμοποιημένο οριζόντια, ..αναρχικοί που διαμαρτυρόταν για την δολοφονία του πιτσιρικά στα Εξάρχεια -, που  δεν υποτάσσεται σε κανέναν και γι’αυτό ανάβει ανεξέλεγκτα πυρσούς σε κάθε παιχνίδι. (Σε αντίθεση μ’αυτήν του Άρη που προσπάθησε να κοροϊδέψει το ..Τέρας της Σούπερ Λιγκ, μην ανάβοντας τίποτα στην πρεμιέρα, αλλά το Τέρας ήταν πιο πανούργο και της επέβαλε ακόμα κι έτσι πρόστιμο, για την καταγραφή ενός υβριστικού συνθήματος! Ηθικόν δίδαγμα της εβδομάδας: όταν λες τραγούδια των Λατινοαμερικάνων λένε ότι είναι μιμητισμός, όταν φώναξεις ένα πατροπαράδοτο Ελληνικό γαμοσταυρίδι, στο γήπεδο (!), σε χρεώνουν οχτώ χιλιάρικα)!

Η κερκίδα του Ηρακλή, που υποδέχεται χωρίς κανένα πρόβλημα στα σπλάχνα της τον εισβολέα και γιουχάρει τον Σηφάκη, που αντί να πέσει στο έδαφος από την σφαλιάρα και να απαιτήσει άμεσα ένα κολάρο, απ’αυτά που λογικά έχουν περισσέψει στο Καυτατζόγλειο από παλιές ανάλογες ιστορίες, καταφέρνει το αδιανόητο: να κόψει κάθε επαφή με τα νεύρα του, την ώρα που ένας άγνωστος τον βρίζει στα τρία εκατοστά από το πρόσωπο του και τον σφαλιαρίζει στην συνέχεια, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Τώρα που το παιχνίδι ανήκει στο παρελθόν, η απόφαση της διοργανώτριας αρχής, σχετικά με την τιμωρία της ομάδας που υποστήριζε ο γραφικός κύριος, θα δείξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει και φέτος το Ελληνικό ποδόσφαιρο στα θέματα της βίας. Η ατιμωρησία, στην οποία μας έχει συνηθίσει αυτή η χώρα, το μόνο που θα φέρει, θα είναι μερικές αντίστοιχες σφαλιάρες σε κάποιο άλλο γήπεδο. Γιατί, στην τελική, δεν έχει πλέον καμία πλάκα να είσαι εσύ το μόνο κορόιδο που τιμωρείται…

Γαλάζια πρεμιέρα

  [1 Σχόλιο]

iralaos

Ο Σισέ μπορεί να έβαλε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, ο Λέτο μπορεί σε ένα ματς να έβαλε τα διπλάσια γκολ από όλο το περσινό πρωτάθλημα, ο Μάκαρος μπορεί να κέρδισε τον Κομπόταρο στο πραγματικό ντέρμπυ της πρεμιέρας, ο Τζάνης του ΠΑΣ μπορεί να ήταν ο μοναδικός Έλληνας που σκόραρε, αλλά τα φώτα της δημοσιότητας κέρδισε ένας Ρουμάνος. Ο Ηρακλής κέρδισε το πρώτο του στοίχημα γι’ αυτή τη χρονιά παίρνοντας ένα σημαντικό διπλό, τονώνοντας την ψυχολογία των οπαδών του (πολλοί εκ των οποίων ταξίδεψαν στην Κομοτηνή για να δουν την ομάδα) και δημιουργώντας εξαιρετικό κλίμα στην συμπρωτεύουσα για το ντέρμπυ της επόμενης αγωνιστικής απέναντι στον Άρη. Τη νίκη αυτή την οφείλει σε τεράστιο ποσοστό στον Νικολάε Ντίκα που σκοράρε δυο πανέμορφα γκολ και έκανε ιδανικό ντεμπούτο στο πρωτάθλημα.