Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Η φωτογραφία της εβδομάδας'

Η μπάλα που έφτασε στο διάστημα 31 χρόνια μετά

  [Καθόλου σχόλια]

Συνήθως όταν συνδέουμε την μπάλα με το διάστημα, είναι για να ασχοληθούμε με κάποιο σουτ από το οποίο η μπάλα αγνοείται. Ένα πέναλτι του Ράμος, ένα σουτ του Γκώνια ή ένα πέναλτι του Καράμπελα. Αυτή τη φορά όμως θα μιλήσουμε κυριολεκτικά. Δεν ξέρω ποιοι από το κοινό μας το θυμούνται ή αν ζούσαν καν (έχουν περάσει και τριάντα περίπου χρόνια από τότε) στην εποχή Ρίγκαν, όμως πολύ πριν το Ίντερνετ και τη δορυφορική τηλεόραση, ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα στις ειδήσεις ήταν η προσπάθεια της κατάκτησης του διαστήματος, στα χρόνια της μεγάλης κόντρας ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το 1986 έγινε μια από τις πιο συγκλονιστικές τραγωδίες της διαστημικής ιστορίας.

Στις 28 Ιανουαρίου το διαστημικό λεωφορείο Challenger ξεκινούσε για την 10η του πτήση. Στο παρελθόν, το Challenger είχε διάφορες πρωτιές, όπως να πετάξει με αυτό η πρώτη Αμερικανίδα γυναίκα, ο πρώτος Καναδός ή ο πρώτος Ολλανδός, αλλά εκείνη την ημέρα οι Αμερικάνοι ήταν κολλημένοι στις οθόνες τους επειδή στο πλήρωμα βρισκόταν και ένας καθημερινός άνθρωπος, μια δασκάλα, η Κρίστα Μακόλιφ. Μαζί της στο πλήρωμα ήταν κι ο Έλισον Ονιζούκα ένας αστροναύτης από τη Χαβάη. Λίγο πριν φύγει για το διάστημα, ο Έλισον έλαβε ένα δώρο από την κόρη του Τζανέλ. Ήταν μια μπάλα ποδοσφαίρου. Η Τζανέλ αγαπούσε το ποδόσφαιρο, ήταν μέλος της ομάδας του σχολείου της και η μπάλα είχε τις υπογραφές όλων των αγοριών και των κοριτσιών των ομάδων του γυμνασίου Clear Lake.

Η πτήση του Challenger δυστυχώς κράτησε μόλις 73 δευτερόλεπτα. Ένας δακτύλιος σφραγίσματος αποκολλήθηκε επειδή είχε σκληρύνει λόγω του κρύου που επικρατούσε και από εκεί και πέρα (όπως στις ταινίες) το ένα έφερε το άλλο, το λεωφορείο άρχισε να διαλύεται και τελικά συνετρίβη μετά από μια τρελή πορεία. Κανείς από τα επτά μέλη του πληρώματος δυστυχώς δεν γλίτωσε. Το γεγονός που έπαιζε live στην τηλεόραση (όπως βλέπουμε και στο βίντεο από το CNN) σόκαρε την αμερικανική κοινωνία. Υπολογίζεται ότι λόγω της παρουσίας της δασκάλας, περίπου το 17% της χώρας, μέσα σε αυτό και πολλά σχολεία, παρακολουθούσε ζωντανά την εκτόξευση. Το διαστημικό πρόγραμμα διακόπηκε για περίπου 2 χρόνια.

Ο Ονιζούκα πάνω αριστερά και δίπλα του η δασκάλα

Οι αρχές συνέλεξαν τις σωρούς του πληρώματος και αρκετά συντρίμμια. Μέσα σε στον κυκεώνα των πληροφοριών, πέρασε στα ψιλά ότι η μπάλα της Τζανέλ Ονιζούκα βρέθηκε να επιπλέει πάνω στη θάλασσα. Η μπάλα επιστράφηκε στο σχολείο και για περίπου τρεις δεκαετίες βρισκόταν εκεί ως έκθεμα για τους μαθητές. Λόγω της τοποθεσίας του, στο σχολείο πηγαίνουν αρκετά παιδιά αστροναυτών, μεταξύ τους κι ο γιος του τωρινού αστροναύτη Σέιν Κίμπρο. Ο γιος του Κίμπρο, αθλητής κι αυτός, συνεννοήθηκε με το σχολείο, η μπάλα δόθηκε στον πατέρα του και αυτός την πήρε μαζί του στην αποστολή στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ο Κίμπρο έβγαλε μια πανέμορφη φωτογραφία (πατήστε πάνω για να τη δείτε με περισσότερη λεπτομέρεια) μέσα στον σταθμό, με την μπάλα να αιωρείται και να βρίσκεται επιτέλους σε τροχιά γύρω από τη Γη. Έστω και 31 χρόνια μετά, η μπάλα τα κατάφερε με τη δεύτερη φορά και αποτελεί έναν φόρο τιμής στους ανθρώπους που χάθηκαν εκείνη την ημέρα πριν μπορέσουν κι οι ίδιοι να φτάσουν στο διάστημα.

Οι εικόνες του ντέρμπι

  [Καθόλου σχόλια]

Για όσους είχαμε απογοητευτεί από τα περισσότερα εκ των τελευταίων Superclásico, το χθεσινό ήταν η καλύτερη ανταμοιβή. Κυριακή βράδυ σε καλή ώρα, με πολλούς πρωταγωνιστές και ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με το 0-1 της Μπόκα, γύρισε σε 2-1, για να λήξει με 2-4. Αρκετά καλό ποδόσφαιρο, πάθος, ωραίες εικόνες, το ποδόσφαιρο που αγαπάμε να βλέπουμε. Για όσους δεν το είδαν ή για όσους θέλουν να θυμηθούν, μαζέψαμε εικόνες και βίντεο που δίνουν το κλίμα ενός αγώνα που θα περάσει στην ιστορία.

Love is in the air

Μια ακόμα εντυπωσιακή υποδοχή στο Μονουμεντάλ. Βεγγαλικά, χαρτάκια, μπαλόνια, τραγούδια, σφυρίγματα και… φουσκωτές κούκλες. Ο Γκαγιάρδο μπαίνει μέσα και αποθεώνεται, με το πουκάμισο να κρέμεται έξω από το παντελόνι λες και ήρθε από ξενύχτι. Μπορεί να μην απέχει από την αλήθεια πολύ. Πώς να κοιμηθεί ένας προπονητής πριν από τέτοιο αγώνα; Αν εμείς το παθαίνουμε στο Football Manager, σκέψου στην κανονική ζωή…

Για έναν περίεργο λόγο χάλασε ο κλιματισμός στα αποδυτήρια της Μπόκα. Κι αν εσείς κρυώνετε, αυτές τις μέρες η θερμοκρασία στο Μπουένος Άιρες αγγίζει τους 34 το μεσημέρι. Οι φιλοξενούμενοι πάντως ήταν προετοιμασμένοι και με τους ανεμιστήρες προσπάθησαν να κάνουν δουλειά.

Η εφήμερη χαρά της προσωρινής ανατροπής

Ο Αντρές ντ’ Αλεσάντρο είναι ο κορυφαίος της Ρίβερ για να γυρίσει το ματς από το 0-1. Αποχωρεί στο 2-1, στο τελευταίο του ντέρμπι, μέσα στο δεύτερό του σπίτι, το Μονουμεντάλ. Ο κόσμος όρθιος τον χειροκροτεί και φωνάζει το όνομά του Ο προπονητής της Μπόκα Γκιγιέρμο Μπάρος Σκελότο διαμαρτύρεται που καθυστερεί να βγει. Η Μπόκα χάνει 2-1, αυτό έχει σημασία γι’ αυτόν. «Άσε με, είναι το τελευταίο μου παιχνίδι ρε μαλάκα» απαντάει με τον δικό του τρόπο ο αγαπημένος «κεφάλας». Ο ντ’ Αλεσάντρο βγαίνει, το ματς γυρίζει σε 2-4, ο προπονητής Γκαγιάρδο κατηγορείται για την αλλαγή του. Η αγαπημένη Ιντερνασιονάλ του Αντρεσίτο υποβιβάζεται στη Βραζιλία για πρώτη φορά στην ιστορία της (ήδη γράφεται ότι τον θέλουν πίσω για να ανέβει η ομάδα ξανά μαζί του) και η ακόμα πιο αγαπημένη Ρίβερ χάνει ένα superclasico μέσα στην έδρα της. Μαύρη Κυριακή.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο Τέβες δεν είναι γενικά σε καλή κατάσταση, ακούει και αρκετή κριτική, σκέφτεται να φύγει για την Κίνα. Κάνει όμως ίσως το καλύτερό του παιχνίδι από τότε που γύρισε στην Αργεντινή στο ίσως τελευταίο του σούπερ Κλάσικο. Τρομερό πάθος και τρέξιμο. Ξαφνική αλλαγή πορείας, επιτάχυνση και ασίστ στο πρώτο γκολ, σκοράρει τα δύο επόμενα (το τρίτο μια μαγεία στο παραθυράκι της εστίας) και γράφει το όνομά του για πάντα σε ένα από τα καλύτερα Ρίβερ-Μπόκα των τελευταίων πολλών ετών. Αποθεώνεται από όλα τα Μέσα, αποχωρεί σαν μεγάλος ηγέτης υπό τις ασπίδες της αστυνομίας.

Τα πανηγύρια δεν σταματούν. Οι παίκτες της Μπόκα πανηγυρίζουν στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοί τους φεύγουν με σκυμμένο το κεφάλι. Το Μονουμεντάλ όπως και στο παρελθόν, δεν κοιτάει, δεν βρίζει τους παίκτες του. Αρχίζει και τραγουδάει συνθήματα υπέρ της Ρίβερ, την στιγμή που οι μισητοί αντίπαλοι τραγουδάν τα δικά τους. Συγκλονιστικές σκηνές (στο τέλος του πρώτου βίντεο για όσους ενδιαφέρονται).

Στα αποδυτήρια ακόμα ένα γλέντι. Πολλοί θυμίζουν τον Ριβάλντο και βγαίνουν στην αναμνηστική φωτογραφία με τα τέσσερα δάχτυλα. Το ίδιο κάνει κι ο Μαραντόνα που ποστάρει αντίστοιχη φωτογραφία. Τα μοντάζ και τα memes στο Ίντερνετ πολλαπλασιάζονται. Είναι οι Γενοβέζοι αυτή τη φορά που βγαίνουν από πάνω. Η νίκη δεν είναι απλά γοήτρου, η Μπόκα ανεβαίνει στην 1η θέση του πρωταθλήματος.

Διπλό ημίχρονο, αγιασμός, άσος τελικό

  [2 Σχόλια]

14022284_10153694930222466_3649871665599305675_n

Βλέποντας για πρώτη φορά την παραπάνω φωτογραφία, η αρχική μου εντύπωση ήταν ότι ανάμεσα στους οπαδούς υπάρχει και ένα ομοίωμα του Πάπα. Άλλωστε ο Πάπας όπως έχουμε δει, είναι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική, ο παπάς είναι κανονικός (σώμα και αίμα) και σύμφωνα με τα όσα λέγονται, είναι μόνιμος θαμώνας στην εξέδρα της Κορίνθιανς. Σε μια εξέδρα, που όπως έχουμε δει στο παρελθόν, μπορείς με μεγάλη ευκολία να πετύχεις γιαγιούλες όρθιες με τα γούρια στον λαιμό να τραγουδάνε για την αγαπημένη τους ομάδας. Άρα γιατί όχι και ιερείς;

Η Κορίνθιανς που βρισκόταν σε κακό φεγγάρι έχοντας τρεις ματς χωρίς νίκη υποδεχόταν τη Βιτόρια. Η κακοδαιμονία των τελευταίων αγώνων φαίνεται να χτύπησε, αφού βρέθηκε πίσω στο σκορ στο πρώτο ημίχρονο με αυτογκόλ του Γιάγκο στο 42′. Ο παπάς ατραξιόν έγινε το κέντρο της αντεπίθεσης. Σύμφωνα με όσα λέγονται (και όπως ξέρουμε, στη Βραζιλία η υπερβολή είναι ο κανόνας), ο κόσμος τον σήκωσε στα χέρια στην ανάπαυλα και ζήτησε το deus ex machina, είπε στον ιερέα να βάλει λίγο πλάτη, να μεσολαβήσει. Ο Ύψιστος μάλλον άκουσε και έστειλε αλλαγή τον Εκλεκτό του που για το συγκεκριμένο ματς άκουγε στο όνομα Μαρλόνε. Ο Μαρλόνε ισοφάρισε με ένα πανέμορφο σουτ, για να ξεκινήσει λίγο αργότερα το γκολ που έφερε το 2-1 και την ανατροπή. Οι οπαδοί σίγουροι για την συμβολή του παπά στη νίκη της Κορίνθιανς, γύρισαν στα σπίτια τους ξέροντας ότι στην επόμενη στραβή θα μπορούν να βάλουν ξανά τα μεγάλα μέσα.

Η θανάσιμη αμαρτία του ποδοσφαίρου

  [3 Σχόλια]

iraq54fb3b846188_870x0

Ζώντας στον δυτικό κόσμο θεωρείς ως δεδομένα πολλά πράγματα που σε άλλα μέρη του κόσμου αποτελούν όνειρα. Απλές καθημερινές δικές μας συνήθειες, αυτονόητες ελευθερίες, σε άλλα μέρη μπορούν να σε οδηγήσουν στον θάνατο. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, το ποδόσφαιρο ανήκει σε αυτές. Η εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους  τα τελευταία χρόνια ευθύνεται για πάρα πολλά εγκλήματα που έχουν λάβει χώρα στο όνομα της τζιχάντ και ανάμεσα σε όλα για το μίσος προς το ποδόσφαιρο.

Στις αρχές του χρόνου μια είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου. Στην Μοσούλη του Ιράκ, οι στρατιώτες της ISIS εκτέλεσαν 13 νεαρούς. Το έγκλημά τους; Παρακολουθούσαν τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ιράκ-Ιορδανίας για το ασιατικό κύπελλο. Οι νεαροί βρίσκονταν στην περιοχή Αλ Γιαρμούκ της Μοσούλης και αφού οι άντρες του Ισλαμικού Κράτους τούς έπιασαν, τους μετέφεραν σε μια πλατεία. Εκεί με τη βοήθεια μεγάφωνου διαβάστηκαν τα εγκλήματά τους (ότι παρακολουθούσαν το παγανιστικό, αντιθρησκευτικό και δυτικό ποδόφαιρο) και εκτελέστηκαν δημόσια χωρίς πολλά πολλά. Όπως ανέφερε μια ομάδα ακτιβιστών που έφερε στην δημοσιότητα το γεγονός, τα πτώματα των νεαρών έμειναν στην πλατεία σε κοινή θέα, μια που οι γονείς τους φοβόντουσαν για νέα αντίποινα αν τολμούσαν να μαζέψουν τα νεκρά παιδιά τους.

Ένα χρόνο πριν, ένας Ιρακινός είχε συλληφθεί από Κούρδους ως μέλος του Ισλαμικού Κράτους. Ο ίδιος το αρνήθηκε και είπε ότι δεν είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα στη ζωή του. Δυστυχώς γι’ αυτόν πρωταγωνιστούσε σε βίντεο «διαδήλωσης-γιορτής» (του στυλ βγήκαμε στην Ομόνοια) μετά την κατάληψη της Μοσούλης από την ISIS, στο οποίο ήταν ντυμένος με φανέλα της Μπαρσελόνα και ζωσμένος με φισεκλίκια και ένα ΑΚ47 να πανηγυρίζει. Το γεγονός ότι φορούσε μια φανέλα δυτικής ομάδας, δεν πέρασε απαρατήρητο. Καλός ο φονταμενταλισμός, αλλά λίγη μπάλα στα κρυφά είναι μια γλυκιά αμαρτία.

Άλλωστε μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι… παγανιστικό, αλλά έχει και δύναμη. Δεν δίστασαν να το χρησιμοποιήσουν άλλωστε, όπως σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα πέρσι στην Τυνησία όπου στις εξέδρες είχε σηκωθεί ασπρόμαυρο πανό υπέρ του Χαλιφάτου του Ισλαμικού Κράτους. Η προπαγάνδα βοηθάει, ακόμα και αν λερώνεις τα χέρια σου. Και μπορεί να μην είναι μάστορες των social media, αλλά κάτι ξέρουν. Όπως το καλοκαίρι του 2014, όταν τζιχαντιστές βιντεοσκόπησαν την είσοδό τους στο σπίτι ενός Ιρακινού αστυνομικού και τον βασανισμό του με φριχτό τρόπο υπό τους ήχους θρησκευτικών ύμνων. Στη συνέχεια τον αποκεφάλισαν και τουίταραν: «Αυτή είναι η μπάλα μας, είναι φτιαγμένη από δέρμα» βάζοντας μάλιστα και το hashtag του Παγκοσμίου Κυπέλλου #WorldCup (με σκοπό αφ’ ενός να εξευτελίσουν, να τραυματίσουν το ίδιο το ποδόσφαιρο, αλλά από την άλλη να μπορέσουν να μπουν σε χιλιάδες οθόνες ανθρώπων που έψαχναν κάτι σχετικό με το Μουντιάλ).

isis-fatwa-table-football-beheaded-figures

Τον φετινό Μάρτιο άλλωστε κυκλοφόρησε στην Αγγλία από την Σκότλαντ Γιαρντ ότι μαζί με τα τρένα και το μετρό, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα μπορεί να είναι στόχος τζιχαντιστών που εκπαιδεύτηκαν στη Συρία και το Ιράκ. Λογικό. Πολύς κόσμος, οπότε μεγάλη επιτυχία από πλευράς θυμάτων και χτυπάς κάτι ιερό για τους Άγγλους, περισσότερο ίσως και από τους πύργους της Νέας Υόρκης. Τον ίδιο μήνα είχαμε το el clasico στην Ισπανία και χρειάστηκε ειδική… ανακοίνωση από το Χαλιφάτο ότι όποιος θα το παρακολουθούσε θα είχε ως τιμωρία 80 βουρδουλιές στην πλάτη του.  Το αποκορύφωμα; Οι σοφοί του Ισλαμικού Κράτους κατόπιν σοβαρότητας σκέψης έβγαλαν φιρμάνι ότι οι στρατιώτες μπορούν να παίζουν ξύλινο ποδοσφαιράκι, αρκεί οι παίκτες να έχουν αποκεφαλιστεί. Αλλιώς οι ποδοσφαιριστές μοιάζουν με αγάλματα και ως γνωστόν τα αγάλματα διαφθείρουν τις ψυχές. Επίσης απαγορεύονται τα στοιχήματα, οι βρισιές και κάθε είδους αρνητικό συναίσθημα κατά τη διάρκεια του foosball που θα λέγανε και στα Φιλαράκια.

Γιατί τέτοιο μίσος; Είναι απλά ότι το ποδόσφαιρο είναι δυτικό; Δεν νομίζω ότι είναι μόνο αυτό. Το ποδόσφαιρο προσφέρει ελευθερία,  αμαρτάνεις είτε αν το παίζεις, είτε αν το βλέπεις γιατί μπορεί να ξεφύγεις από τις εντολές της θρησκείας. Κυρίως όμως είναι και ένα κοινωνικό φαινόμενο που δίνει τις δυνατότητες στον κόσμο να εκφραστεί, να οργανωθεί και συχνά να αντισταθεί σε κάθε είδους καταπίεση. Άλλωστε σε χώρες όπως η Αίγυπτος έπαιξε μεγάλο ρόλο σε πολιτικές εξελίξεις. Και μπορεί να έχει αποκηρυχθεί, χλευαστεί ή και να χρησιμοποιηθεί από το Ισλαμικό Κράτος, φαίνεται όμως ότι μπορεί να αντεπιτίθεται κι αυτό. Όπως γίνεται στην Tuff FC.

tuff5242

Η ομάδα του δυτικού Λονδίνου δεν θα διεκδικήσει κάποιο βαρύτιμο τρόπαιο, κάνει όμως πολύ σημαντικότερη δουλειά. Το όνομά της σημαίνει The Unity of Faiths Foundation και δημιουργήθηκε ώστε να δίνει διέξοδο σε παιδιά που ζουν σε δύσκολο περιβάλλον χωρίς πολλές δυνατότητες. Τον τελευταίο καιρό με την ραγδαία αύξηση του προβλήματος της ISIS και τον συνεχή προσηλυτισμό Μουσουλμάνων Βρετανών έχει αναλάβει κι εκεί δουλειά. Τουλάχιστον δέκα παιδιά που είχαν μπει σε διαδικασία στρατολόγησης από τους τζιχαντιστές, σώθηκαν και πήραν άλλο δρόμο στη ζωή τους. Ανάμεσά τους κι η Ίκρα Ισμαήλ (που βλέπουμε στην φωτό) ένα κορίτσι 15 ετών που μέσα από κοινές παρέες στο διαδίκτυο είχε έρθει σε επαφή με τζιχαντιστές που της έκαναν κατήχηση και προσπαθούσαν να την πείσουν να πάει στη Συρία και να παντρευτεί έναν από αυτούς, να γίνει «τζιχάντι νύφη». «Ήθελα απλά να μάθω τι γίνεται στη Συρία, έβλεπα συνέχεια στις ειδήσεις γι’ αυτό και είχα περιέργια. Δεν το κατάλαβα πώς άρχισα να μιλάω με αυτούς τους ανθρώπους, ούτε πώς με έβαζαν να κάνω πράγματα που δεν ήθελα. Μου έκαναν πλύση εγκεφάλου«. Όπως και σε άλλα παιδιά της ηλικίας, οι τζιχαντιστές τα πλησιάζουν μέσω των social media και προσπαθούν να τους κάνουν να διαλέξουν. «Είσαι Μουσουλμάνος ή είσαι Βρετανός;» είναι το δίλημμα που τους βάζουν. Παιδιά που δεν έχουν διεξόδους, δεν μπορούν να μιλήσουν άνετα σε γονείς ή φίλους και συχνά είναι κοινωνικά απομονωμένα, αποτελώντας άριστους στόχους.

Στην Tuff FC προσπαθούν πολύ απλά να διατηρήσουν την βρετανική ταυτότητα των παιδιών αυτών και τι καλύτερο από λίγο ποδόσφαιρο; «Το ποδόσφαιρο ρίχνει τα σύνορα και φέρνει τους ανθρώπους κοντά» λέει ο Ταλγουάρ, ψυχολόγος και από τους βασικούς στυλοβάτες του συλλόγου. Κάθε εβδομάδα περίπου 30 παιδιά από 13 ως 18 πηγαίνουν και παίζουν, τα κορίτσια φοράνε κανονικά τις μαντίλες τους. Ο σκοπός της ομάδας δεν είναι να αλλάξει πίστη στους νεαρούς, αλλά να μην κάνει τα παιδιά διαθέσιμα στην προπαγάνδα των τζιχαντιστών. Να δώσει στους νέους την δυνατότητα να νιώσουν και Βρετανοί και Μουσουλμάνοι, να βρουν την πραγματική τους ταυτότητα και να καταλάβουν ότι το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Την στήριξή τους στην ομάδα έχουν δώσει τόσο ο Σολ Κάμπελ, όσο κι οι Τουρέ και Νασρί. Και πριν μερικές μέρες η Ίκρα και τα άλλα παιδιά είχαν μια μεγάλη έκπληξη, όταν τους ήρθε πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο και τον Ομπάμα ώστε να τον επισκεφτούν. Τα παιδιά που είπαν όχι στης ISIS μέσω του ποδοσφαίρου φαίνεται πως κέρδισαν μία μάχη.

Στην αρχική φωτογραφία βλέπουμε μικρά παιδιά στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα των Κούρδων του Ιράκ. Είναι Χριστιανοί πρόσφυγες που βρήκαν καταφύγιο σε μια εκκλησία της πόλης. Όπως κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία, έτσι κι οι μικροί Ιρακινοί απλά θέλουν να παίζουν μπάλα.

Πηγές: Guardian, Mirror, Independent, El Grafico

Περί σεβασμού

  [6 Σχόλια]

cech_kane

1 Μαρτίου 2015 – Τελικός Λίγκ Καπ: Τσέλσι-Τότεναμ 2-0
Ο Τσεχ παρηγορεί τον Χάρι Κέιν μετά το τέλος του αγώνα

Το 2001 στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ βρέθηκαν αντιμέτωπες η Μπάγερν Μονάχου και η Βαλένθια. Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα υπήρχαν λεφτά, τα οποία φυσικά δεν μας απασχολούσε από που έρχονταν, τη λέξη κρίση τη χρησιμοποιούσαμε μόνο όταν μια ομάδα έκανε τέσσερις απανωτές ήττες και στην πιάτσα ακουγόταν ότι οι παίκτες θέλουν να φάνε τον προπονητή, η Μέρκελ δεν ήταν καν Καγκελάριος και ο Σόιμπλε… πολεμούσε τη διαφθορά ‘από μέσα’ έχοντας πάρε-δώσε με εμπόρους όπλων, οπότε για να υποστηρίξεις τους αντιπάλους των Γερμανών χρειαζόσουν άλλους λόγους. Και η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόταν να ψάξεις πολύ για να βρεις.

Από τη μια μεριά του γηπέδου έβλεπες τη φατσούλα του Παμπλίτο Αιμάρ, το χαρακτηριστικό ξανθό μαλλί του Μεντιέτα, τη συμπαθητική φυσιογνωμία του Ρομπέρτο Αγιάλα και του αέρινου Βιθέντε και από την άλλη πλευρά υπήρχαν τα τρομακτικά μούτρα του Καν, του Έφενμπεργκ και του Γιάνκερ, σαν ομάδα κακών βγαλμένη από κινούμενα σχέδια, ιδανικές μορφές για να απειλήσεις ένα μικρό παιδί στην περίπτωση που αρνηθεί πεισματικά να φάει τον αρακά του, τύποι που δεν θέλεις να μαλώσεις μαζί τους σε κάποιο φανάρι γιατί τόλμησαν και σταμάτησαν στο πορτοκαλί, φιγούρες που αν αντιστρεφόταν οι ρόλοι ανθρώπων και σκύλων, τα ροτβάιλερ θα τις χρησιμοποιούσαν στις εισόδους των κήπων τους σε πινακίδα ‘Προσοχή, άνθρωποι’. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η επιλογή πλευράς δεν ήταν δύσκολη ακόμα κι αν δεν είχες προηγούμενα με τους Γερμανούς.

Από εκείνον τον τελικό δεν μας έμειναν πολλά πράγματα. Αν προσπαθήσεις να τον ανακαλέσεις χωρίς τη βοήθεια της αναζήτησης, το πιθανότερο είναι να φτάσεις μέχρι το ότι τα δυο γκολ της κανονικής διάρκειας μπήκαν με πέναλτι και μετά να παραιτηθείς, αδυνατώντας να θυμηθείς ποιος τα εκτέλεσε. Έμεινε όμως μια εικόνα, ένα περιστατικό που συνέβη μετά το τέλος του αγώνα, ένα πλάνο που ήξερες από εκείνη τη στιγμή που το έβλεπες ζωντανά πως θα επιβιώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν μπάλα, κερδίζοντας επάξια μια θέση σε όλα τα αφιερώματα που έχουν ως στόχο να σου δείξουν πόσο ανθρώπινο είναι το ποδόσφαιρο και πόσα δυνατά συναισθήματα μπορεί να προκαλέσει.

oliver-kahn-e-canizares

Έχουν περάσει 14 χρόνια από εκείνη τη στιγμή και παρ’ όλα αυτά η δύναμη της δεν έχει μειωθεί ούτε στο ελάχιστο. Η Μπάγερν έχει κερδίσει τον τίτλο, το πανηγύρι έχει στηθεί με επίκεντρο τον μεγάλο ήρωα (και μετέπειτα ανακηρυγμένο ως ‘Man of the match’) Όλιβερ Καν, ο οποίος απέκρουσε το τελευταίο κρίσιμο πέναλτι, ο Σαλιχάμιζιτς πλησιάζει τον Γερμανό με στυλ «τα κατάφερες» και ο Καν ψύχραιμος και πλήρως αποστασιοποιημένος από το όλο γλέντι – παρ’ όλο που δεν έχουν περάσει ούτε πέντε λεπτά από τη στιγμή του ποδοσφαιρικού του οργασμού, από τη μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του, από τη στιγμή που ήταν το επίκεντρο όλης της Ευρώπης και όχι μόνο! – του κάνει με τα χέρια τρεις φορές την χαρακτηριστική κίνηση «ηρέμησε/σταμάτα», συνεχίζοντας τον δρόμο του προς τον πεσμένο Κανιθάρες, ο οποίος κλαίει ασταμάτητα δίπλα στην εστία στην οποία είχε αποκρούσει ένα πέναλτι στην κανονική διάρκεια και ένα στη διαδικασία των πέναλτι. Τα δευτερόλεπτα που στέκεται από πάνω του, που του μιλάει και που τον βοηθάει να σηκωθεί είναι δευτερόλεπτα που μπορούν να περιγραφούν μόνο με μια λέξη που στην Ελλάδα τη συναντάς εξαιρετικά σπάνια: σεβασμός.

Πιθανόν να μπορούσα σ’ αυτό το σημείο να υπεραναλύσω τα δευτερόλεπτα εκείνα, να εμβαθύνω κι άλλο στους λόγους που ο Καν, γνωρίζοντας πως όλα τα μάτια της Ευρώπης είναι πάνω του, προσφέρει δημόσια τη συμπόνοια του στον χαμένο Κανιθάρες (ο οποίος ίσως και να μην ήθελε κανέναν εκείνη την ώρα να του μιλήσει, πολύ περισσότερο έναν αντίπαλο) και στο τέλος να μειώσω λίγο την πράξη, στο μυαλό μου τουλάχιστον, αλλά ακόμα και εγώ, ένας κατά τ’άλλα ποταπός μισάνθρωπος, αρνούμαι πεισματικά να μπω στη διαδικασία να το κάνω. Σε δυο-τρεις δεκαετίες μπορεί να έχω ξεχάσει εντελώς το πως πήρε η Μπάγερν το συγκεκριμένο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που ο Όλιβερ Καν απέδειξε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει πολύ όμορφο ακόμα και μετά το τέλος ενός αγώνα.

Το βλέμμα

  [1 Σχόλιο]

2015-02-12t100130z_752842547_gm1eb2c0vdc01_rtrmadp_3_worldpressphoto2015-winners__tcp_gallery_image
«It’s sad it happened and it’s a shame

You want it all but you can’t have it
It’s in your face but you can’t grab it
What is it?
It’s it
What is it?»
Faith No More – Epic

Η παραπάνω φωτογραφία του Κινέζου Μπάο Ταιλιάνγκ της Τσενγκντού Εκονόμικ Ντέιλι κέρδισε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία των αθλητικών στον διαγωνισμό φωτογραφίας του Παγκόσμιου Τύπου για το 2015. Η απόδειξη ότι μπορεί να είσαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο, εκατομμύρια μάτια να σε κοιτάνε και όμως να νιώθεις μόνος. Μόνος απέναντι στο όνειρό σου που πλησίασες και σου ξέφυγε για λίγο. Η φωτογραφία αυτή δεν είναι μόνο εικόνα, αλλά και ήχος, μια υπόκωφη βαβούρα στο background σε πολύ χαμηλή ένταση, την οποία φιλτράρει ο Μέσι, και η απόλυτη ησυχία στο μυαλό του παίκτη που εκείνη την στιγμή βλέπει μόνο το κύπελλο, αποκομμένος από οτιδήποτε άλλο.

Το Φως

  [2 Σχόλια]

fellaini_light

(17/1/2015 – ΚΠΡ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ | Φωτογράφος: Adrian Dennis)

Χαζεύοντας τις καλύτερες εικόνες της εβδομάδας που μας πέρασε, το μάτι μου κολλάει στην παραπάνω εντυπωσιακή φωτογραφία η οποία χρησιμοποιεί περίεργα μεν, έξυπνα δε, το φως και μετατρέπει την χαρακτηριστική αφάνα του Φελαινί σε κάτι που παλινδρομεί ανάμεσα σε φωτοστέφανο και κύκλο φωτιάς, σαν αυτούς που έχουν στο τσίρκο για να περνάνε από μέσα τα καημένα τα λιοντάρια. Πριν καν ολοκληρώσω αυτή τη συνοδευτική σκέψη, το μυαλό μου συνειρμικά μου υπενθυμίζει μια από τις ομορφότερες φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί τα τελευταία χρόνια σε ποδοσφαιρικό γήπεδο…

light

(3/2/2008 – Αμβούργο-Αννόβερο 96)

…η οποία με τη σειρά της μετατρέπει τον Γίρι Στάινερ, που τότε αγωνιζόταν στο Αννόβερο, σε «εκλεκτό του Θεού», μετατροπή που μπορείς να πεις ότι κρύβει μια γερή δόση ειρωνείας καθώς αν παρατηρήσεις τον Τσέχο χωρίς τον ήλιο να τον ‘λούζει’ τον περνάς εύκολα και για πορνοστάρ, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι η ύπαρξη της μιας ιδιότητας αποκλείει αυτόματα την άλλη. Πριν καν ολοκληρώσω όμως και αυτή τη συνοδευτική σκέψη, το μυαλό μου συνειρμικά πάλι, με ενημερώνει ότι αυτή η εικόνα θυμίζει απίστευτα μια από τις πρώτες σκηνές του λατρεμένου ‘Blues Brothers‘, όταν στην εκκλησία που κηρύττει ο Τζέιμς Μπράουν, ο τεράστιος αξεπέραστος μοναδικός ημίθεος ο Κουατεμόκ Μπλάνκο του σινεμά, Τζον Μπελούσι, δέχεται την επιφοίτηση από τον ουρανό και κάπου εδώ η συνειρμική διεργασία του εγκεφάλου τραβάει χειρόφρενο για λίγα λεπτά και ανοίγει μια μπύρα για να απολαύσει την ωραία αυτή στιγμή, γιατί κάθε φορά που σε κάποιο κινηματογραφικό πλάνο εμφανίζεται η γραφική φυσιογνωμία του θεόμουρλου Μπελούσι όλα, μα όλα, φαίνονται πιο διασκεδαστικά και αισιόδοξα.

Ο ορισμός του cool

  [2 Σχόλια]

– Μπαμπά, τι είναι «cool»;

– «Cool» παιδί μου είναι αυτή η φωτογραφία.

cazorla_panenka

(Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)
13/12/2014, Λονδίνο: Άρσεναλ-Νιούκαστλ, ο Καθόρλα σκοράρει με ‘πέναλτι Πανένκα’, με την ίδια χαρακτηριστική άνεση που το έκανε πριν δυο χρόνια και ο Αντρέα Πίρλο

Πάθος-μυωπία 1-0

  [Καθόλου σχόλια]

old

Το πάθος για το ποδόσφαιρο δεν καταλαβαίνει από χρόνια και από προβλήματα ηλικίας
(30/11/2014, Κηφισιά – Ατρόμητος Πειραιά | Πηγή: ERTopen)

Ένας πόλεμος σε μια φωτογραφία

  [Καθόλου σχόλια]

kobani

(67η συνεχόμενη μέρα πολιορκίας από το ISIS της πόλης Κομπάνι, στη Συρία, λίγο πιο βόρεια από την πόλη Ντέιρ Αλ Ζορ)

Οι Κούρδοι λατρεύουν τόσο το ποδόσφαιρο που τις ώρες των μεγάλων ευρωπαϊκών αγώνων (και ειδικά στα ντέρμπι Ρεάλ-Μπαρτσελόνα) οι δρόμοι ερημώνουν, αφού όλοι συνωστίζονται μπροστά στις τηλεοράσεις στα καφέ και στα μπαρ. Το ISIS μισεί τόσο το ποδόσφαιρο που όποιος εντοπίζεται να παρακολουθεί κάποιο ματς τιμωρείται στην καλύτερη με μαστίγωμα και στη χειρότερη με θάνατο. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις καμία άλλη πληροφορία για τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές (γιατί ζούσες τους τελευταίους μήνες σε μια σπηλιά ή στο φέισμπουκ) αυτά τα δεδομένα αρκούν για να πάρεις θέση και να συνειδητοποιήσεις τον κίνδυνο που προσπαθεί αυτή την εποχή με κάθε τρόπο να εξαπλωθεί.

Η εικόνα του νεαρού Κούρδου που τρέχει ανάμεσα στα χαλάσματα της πόλης του κρατώντας μαζί με το όπλο και μια μπάλα – σαν να προσπαθεί να την προστατεύσει – δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερη συμβολική. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι ελευθερία.

Η ανταμοιβή των oπαδών

  [4 Σχόλια]

de5a2395-0eba-4c2b-b361-6dd9054557a5-620x413

Κρασνοντάρ, κάπου στο νοτιοδυτικό κομμάτι της Ρωσίας κοντά στην Μαύρη θάλασσα. Πληθυσμός περίπου 700 χιλιάδες νοματαίοι. Μέσα σε όλα έχει και ποδοσφαιρική ομάδα από το 2008 η οποία σε χρόνο ρεκόρ κατάφερε να βγει και στην Ευρώπη. Την Πέμπτη το βράδυ αντιμετώπιζε την Έβερτον. Η απόσταση από το Λίβερπουλ περίπου 3000 χιλιόμετρα (σε ευθεία). Πεντακόσιοι ηρωικοί Εβερτόνιανς ταξίδεψαν ως εκεί για να γίνουν συμμέτοχοι στην επιστροφή της ομάδας τους στην Ευρώπη, την στιγμή που χαρούμενοι (;) στρατιώτες συνεχίζουν τη σοβιετική παράδοση που θέλει το κράτος να στέκεται δίπλα στον αθλητισμό (φαντάζομαι εθελοντικά και χωρίς καμία πίεση) τηρώντας πλήρως όλα τα αγαπημένα μας κλισέ σε αυτούς τους αγώνες. Μετά από μια μέτρια εμφάνιση, ήρθε το γκολ του αιεθαλούς Σάμουελ Ετό (που μας ξενερώνει με το 5 στη φανέλα) στο 81′, έπειτα από σέντρα του Μιχάλη Κασάπη της Αγγλίας που ακούει στο όνομα Λέιτον Μπέινς, να σώσει την παρτίδα και να γράψει το τελικό 1-1.

Οι παίκτες της Έβερτον μαζί με τον κόουτς Ρομπέρτο Μαρτίνεθ ξεκίνησαν τον μακρύ δρόμο της επιστροφής που κρατάει περί τις πέντε ώρες. Αυτό όμως δεν ήταν τίποτα μπροστά στο ταξίδι ορισμένων οπαδών της ομάδας που αναγκάστηκαν να πάρουν δυο αεροπλάνα και μετά να ταξιδέψουν με το τραίνο γύρω από την Μαύρη Θάλασσα φτάνοντας μέχρι και τις εννιά ώρες διαδρομής. Τόσο η συμπαράσταση, όσο και η ταλαιπωρία των οπαδών δεν άφησαν ασυγκίνητους τους ανθρώπους της Έβερτον. Ο «next-big-thing» κεντρικός αμυντικός Στόουνς ενθουσιάστηκε τόσο από την παρουσία τους στο ξενοδοχείο πριν τον αγώνα, όσο και από την συμπαράσταση που έδειξαν κατά τη διάρκεια του ματς και τους ευχαρίστησε στις δηλώσεις του. Και επειδή ακόμα και στην Αγγλία των ακριβών εισιτηρίων υπάρχει συχνά σεβασμός προς τους οπαδούς (σεβασμός και όχι αλισβερίσι του στυλ «πρόεδρε πιάσανε τα αδέρφια μας όταν κλέβανε, βάλε πλάτη να μην σαπίσουν στη φυλακή») η διοίκηση αποφάσισε να τιμήσει τους ηρωικούς οπαδούς προσφέροντάς τους δωρεάν εισιτήρια για την επόμενη ευρωπαϊκή έξοδο, αυτή τη φορά σε έναν πιο κοντινό προορισμό, στην Λιλ.

JS47820876

Το μόνο που μένει όμως, είναι να δείξει και η ομάδα στο χορτάρι τον απαραίτητο σεβασμό μια που οι φετινές επιδόσεις των Μπλε είναι μετριότατες, ειδικά στο αμυντικό κομμάτι. Αν και για τους περισσότερους από αυτούς τους τύπους, σημασία έχει το ταξίδι και η εμπειρία.

Τα καταραμένα μαύρα μπιλάκια

  [7 Σχόλια]

bale_and

Τα γηπεδάκια 5Χ5 είναι ένας μικρός παράδεισος οποιουδήποτε θέλει να παίξει μπάλα και δεν είναι σε ηλικία που μπορεί να σκύβει κάτω από αμάξια ή να μαλώνει με τους φίλους του για το αν η μπάλα πέρασε πάνω από την πέτρα που υποκρίνεται πως είναι κάθετο δοκάρι.  Το πιο εκνευριστικό πράγμα που συναντάει κανείς στα γήπεδα αυτά, εκτός από τον τύπο που παίρνει το παιχνίδι υπερβολικά στα σοβαρά και μαλώνει με όλους χωρίς σοβαρό λόγο και εκτός από τον τύπο που δεν παίρνει το παιχνίδι καθόλου στα σοβαρά και απλά περπατάει και κουτσομπολεύει άσχετα πράγματα χαλώντας το ματς και εκτός από τον τύπο που δεν δίνει πάσα σε κανέναν γιατί στα όνειρα του ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο νέος Χατζηπαναγής και κανείς δεν θα του το χαλάσει αυτό και εκτός από τον τύπο… ένα από τα πολλά εκνευριστικά πράγματα, τέλος πάντων, είναι και οι κόκκοι καουτσούκ που υπάρχουν στον τεχνητό χλοοτάπητα τον οποίο έχουν συνήθως αυτά τα γήπεδα.

Τα μικρά αυτά μαύρα μπιλάκια έχουν την άσχημη συνήθεια να χώνονται με κάθε ευκαιρία στα παπούτσια σου κατά χιλιάδες και στη συνέχεια να σε ακολουθούν πιστά μέχρι το σπίτι σου, μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που επιστρέφεις στα γηπεδάκια για ένα νέο παιχνίδι, λες και τα γήπεδα γεννάνε ασύστολα αυτά τα καταραμένα μπιλάκια κατά τη διάρκεια της νύχτας και περιμένουν εσένα να μετατραπείς σε κομιστή που θα τα μεταφέρει μακριά από εκεί, προκαλώντας εκνευριστικούς σύντομους διαλόγους με οποιονδήποτε άλλο διαμένει στο ίδιο σπίτι με σένα και τσιρίζει μετά από κάθε αγώνα προς το μέρος σου, πριν καν κλειδώσεις το αυτοκίνητο, «μην διανοηθείς να βγάλεις τα παπούτσια σου μέσα στο σπίτι».

Έχοντας παίξει έστω και μια φορά σε ένα γηπεδάκι με συνθετικό χλοοτάπητα και βλέποντας τις εντυπωσιακές, αν μη τι άλλο, φωτογραφίες από το προχθεσινό παιχνίδι Ανδόρα-Ουαλία που έγινε στο νεόκτιστο ‘Εθνικό Στάδιο’ της Ανδόρας, που έχει 3306 θέσεις όλες κι όλες και συνθετικό χλοοτάπητα τον οποίο έκρινε κατάλληλο για να φιλοξενήσει επίσημο παιχνίδι η UEFA μόλις την τελευταία εβδομάδα, μπορείς εύκολα να φανταστείς πόση… μαύρη ύλη έβγαλαν από τα παπούτσια τους και το βρακιά τους στο τέλος του αγώνα ο Γκάρεθ Μπέιλ (ο οποίος μετά το παιχνίδι χαρακτήρισε το γήπεδο ως «το χειρότερο που έχει παίξει ποτέ»), οι συμπαίκτες του και οι ερασιτέχνες παίκτες των γηπεδούχων.

and_wha

Χτίζοντας γέφυρες

  [Καθόλου σχόλια]

ukraine-2_0ba52e8a4330a5e0c868544029e01496.nbcnews-ux-1440-900

Η κατάσταση στην Ουκρανία όχι μόνο δεν έχει ηρεμήσει, αλλά μάλλον χειροτερεύει μέρα με την μέρα. O τελικός του κυπέλλου της χώρας αρχικά είχε αποφασιστεί να γίνει χωρίς οπαδούς υπό το φόβο γεγονότων, αλλά τελικά μετά από πιέσεις του κόσμου έξω από τα γραφεία της Ομοσπονδίας έγινε κανονικά με τη Διναμό Κιέβου να εκπροσωπεί το δυτικό κομμάτι της χώρας και την μεγάλη της αντίπαλο Σαχτάρ την ανατολική Ουκρανία. Τελικά η ομάδα του Κιέβου ήταν αυτή που χαμογέλασε και κατέκτησε το δέκατο τρόπαιο της ιστορίας της κερδίζοντας με 2-1, σε έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από συμπολοκές μεταξύ των παικτών, σε αντίθεση με τους οπαδούς που έδειξαν ότι καλώς έγινε ο τελικός με την παρουσία τους.

Το πιο σημαντικό γεγονός όμως έγινε εκτός γηπέδου, όπου περίπου 2000 οπαδοί από διάφορα μέρη της χώρας, ανάμεσά τους και φίλοι της Τσερνομόρετς, της Βόρσκλα Πολτάβα, της Μέταλιστ Χάρκιβ και της Ντνίπρο έκαναν ειρηνική κατάληψη σε μια γέφυρα πάνω από τον Δνείπερο ανάβοντας καπνογόνα και φωτοβολίδες και ζητώντας την ενότητα της χώρας. Άτομα από όλα τα μέρη της Ουκρανίας που τα χωρίζουν οι οπαδικές προτιμήσεις ενώθηκαν για λίγη ώρα σε ένα σπάνιο για οπαδούς φαινόμενο.

Όταν λυγίζουν οι σκληροί

  [Καθόλου σχόλια]

fortuna2

Ο Φερνάντο Ρίκσεν είναι ένας από αυτούς τους παίκτες που αγαπήθηκαν λιγότερο για το ποδοσφαιρικό ταλέντο, αλλά περισσότερο για την μαχητικότητά τους και ενίοτε για το βρώμικο παιχνίδι τους. Ο Ολλανδός μπακ-χαφ έκανε το όνομά του γνωστό από την παρουσία του στους Ρέιντζερς όπου και αγαπήθηκε αρκετά στα χρόνια που έμεινε στη Γλασκώβη. Η ζωή του ήταν γεμάτη περιπέτειες, καβγάδες και περιπέτειες με το αλκοόλ και δεν ήταν λίγες οι τιμωρίες (ποδοσφαιρικές και μη) κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πριν λίγους μήνες σόκαρε τον κόσμο, όταν καλεσμένος σε εκπομπή της ολλανδικής τηλεόρασης αποκάλυψε δημόσια ότι πάσχει από τη νόσο Λου Γκέριγκ, μια νευρομυϊκή ατροφική νόσο, από αυτές τις κωλοαρρώστιες που δεν ξέρουμε πολλά και φαίνεται να θερίζει τους ποδοσφαιριστές.

Fernando Ricksen @ Emmen – Fortuna Sittard from FSC on Vimeo.

Μερικές μέρες πιο πριν, η Φορτούνα Σίταρντ (πρώτη και τελευταία ομάδα στην καριέρα του Ρίκσεν) έπαιζε εκτός έδρας με την Έμμεν. Το τελικό 1-1 έφερε τη Φορτούνα στα πλέι-οφ για την άνοδο στην Α’ Εθνική της Ολλανδίας. Ο Ρίκσεν ήταν παρών στο γήπεδο και με το τέλος του αγώνα βρέθηκε στα χέρια των πρώην συμπαικτών του που τον πήγαν σε μια γωνιά του γηπέδου όπου βρίσκονταν οι 300 (ίσως και λιγότεροι) οπαδοί της Φορτούνα. Ο Ρίκσεν αποθεώθηκε και δάκρυσε τόσο από την κίνηση των παικτών, όσο και την αγάπη των οπαδών που φώναζαν ρυθμικά το όνομά του. Σε κάποιον καλύτερο κόσμο, ίσως η αγάπη να αρκούσε για να γιάτρευε τις ασθένειες. Στην σκληρή πραγματικότητα, απλά δίνει κουράγιο σε ανθρώπους που υποφέρουν.

Run Gareth, run

  [4 Σχόλια]

bale_run

Νομίζω ότι κάπου έχω ξαναδεί μια τέτοια φωτογραφία…