Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Κόπα Αμέρικα 2011'

Η συνταγή της επιτυχίας

  [19 Σχόλια]

Η Ουρουγουάη ήταν εδώ και πολλά χρόνια  η ομάδα για την οποία μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι  ιστορίες, αλλά εμείς δεν τις βλέπαμε στο χορτάρι ποτέ. Μια χώρα που την είχαμε συνδυάσει με περασμένα μεγαλεία και περηφάνια για τις επιτυχίες του παρελθόντος και ένα παρόν που συνοδευόταν κυρίως από αποτυχίες. Τρίτη (και πιο χαμηλά πολύ συχνά) σε δυναμική στη Νότια Αμερική πίσω από Βραζιλία και Αργεντινή. Χωρίς τόσο hype να τη συνοδεύει, χωρίς να έχει ομάδες που να κυριαρχούν στα Λιμπερταδόρες και στα Σουνταμερικάνα, χωρίς την παραγωγή τόσων ταλέντων όσο οι δυο άλλες μεγαλύτερες ποδοσφαιρικά χώρες. Έπαιξε μέχρι και μπαράζ για να πάει στο Μουντιάλ. Από χθες πλέον μπορεί να λέει με σιγουριά και χωρίς να μπορεί να διαφωνεί κανείς ότι διαθέτει την καλύτερη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου στην Αμερική.

Όχι επειδή απλά κέρδισε έναν θεσμό. Θα μπορούσε να τον είχε χάσει ή να τον είχε κερδίσει χωρίς να το άξιζε (είδαμε όλοι πώς έφτασε η Παραγουάη στον τελικό). Επειδή όμως ακριβώς μέσα σε 2 χρόνια έδειξε ότι είναι καλύτερη. Την στιγμή που Βραζιλία και Αργεντινή αποτυγχάνουν στον έναν μετά τον άλλον θεσμό, η Ουρουγουάη έφτασε στους 4 καλύτερους του κόσμου. Και πάνω που λέγαμε ότι ήταν μια έκπληξη, αποτέλεσμα συγκυριών ή οτιδήποτε άλλο ήρθε στο Κόπα Αμέρικα και παρά το μέτριο ξεκίνημα κατέκτησε εμφατικά τον τίτλο. Την ίδια στιγμή στην Αργεντινή θα συζητάνε πού πρέπει να παίζει ο Μέσσι και αν είναι καλύτερος του Μαραντόνα και στη Βραζιλία θα ψάχνουν τον επόμενο κοντοστούπη θεατρίνο με το πιο κωμικό κούρεμα.

Δεν πιστεύω ότι ατομικά η Ουρουγουάη έχει καλύτερους παίκτες π.χ. από την Αργεντινή. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι αυτή η Ουρουγουάη που βλέπουμε τα τελευταία 2 χρόνια είναι ένα από τα καλύτερα σύνολα που έχουμε δει σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Και επειδή νομίζω ότι κάποιος δεν έχει πάρει τα μπράβο που του αξίζουν, πρέπει να δώσουμε πάρα πολλά συγχαρητήρια στον Όσκαρ Ταμπάρες, τον άνθρωπο που καθόλου τυχαία ονομάζουν «Μαέστρο». Αν είναι μια φορά δύσκολο να κάνεις μια «ομάδα» στο ποδόσφαιρο σε έναν σύλλογο, είναι δέκα φορές να το κάνεις σε μια εθνική (εκτός αν είσαι τυχερός και έχεις 4-5 παίκτες από τον ίδιο σύλλογο που δουλεύουν μαζί). Ο προπονητής της Ουρουγουάης κατάφερε να κάνει μια ομάδα που νομίζεις ότι παίζει 30 αγώνες τη σεζόν σε κάποιο πρωτάθλημα. Ο ίδιος δήλωσε ότι η δουλειά ξεκίνησε το 2006 και είχε επιτυχία γιατί συμπεριφερόταν το ίδιο σε όλους και γιατί «δεν είναι μια ομάδα φίλων, είναι μια εθνική ομάδα». Σοβαρός, μετρημένος και εργατικός κέρδισε μια θέση στην ιστορία.

Η Ουρουγουάη δεν μπορεί τόσο συχνά να αλλάξει 10 πάσες και να φτάσει στην αντίπαλη περιοχή με τριγωνάκια όπως π.χ. η Αργεντινή (άσχετο αν μετά οι Αργεντίνοι θα χάσουν το γκολ), ούτε έχει έναν παίκτη να αρχίσει ένα σόλο και να αφήσει πίσω αντιπάλους όπως θα έκανε κάποιος Βραζιλιάνος. Έχει όμως μια μηχανή που λειτουργεί άριστα από την αρχή ως το τέλος. Από τον θαυματουργό Μουσλέρα και τον εμβληματικό Λουγκάνο, από το θαύμα της φύσης που λέγεται Ρίος, από τον ακούραστο Περέιρα, τον δολοφόνο Πέρες μέχρι τον αντιπαθή αλλά πολύ καλό Σουάρες και φυσικά τον επικό Ντιέγκο Φορλάν. Χωρίς φαντεζί συστήματα, με ένα απλό «παρωχημένο» 4-4-2 στο οποίο όμως όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, πού πρέπει να βρίσκονται και πώς να αποκτούν κατοχή της μπάλας. Μας δείχνει ότι το ποδόσφαιρο είναι απλό, αν οι παίκτες έχουν μια κάποια ποιότητα και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Δυνατή στον αέρα, επικίνδυνη στις αντεπιθέσεις, επιθετική και όχι παθητική στην άμυνα. Αυτή είναι η Ουρουγουάη.

Ο Φορλάν θα μπορούσε να είναι ο Ντιρκ Νοβίτσκι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο «μόνος μου και όλοι σας» και στο παρελθόν αναγκάστηκε να το κάνει στα πρώτα του βήματα, μόνο που είναι πιο τυχερός από τον Γερμανό καθώς  πλέον έχει έναν καλό προπονητή δίπλα του και αρκετούς ικανούς συμπαίκτες που μπορεί να μην κάνουν τις τρομερές καριέρες, αλλά στην Εθνική τα δίνουν όλα. Μέσα σε αυτό το σύνολο, μπορεί κι ο ίδιος ο Φορλάν να προσθέτει το κάτι παραπάνω. Χωρίς πολλές φανφάρες, χωρίς περιττά λόγια η Ουρουγουάη κατάφερε και πάλι να είναι το Νο1 στην Αμερική. Το απέδειξε πέρσι, το απέδειξε και φέτος.  Ίσως αυτή η κυριαρχία δεν κρατήσει για πολύ, μια που κάποια βασικά στελέχη είναι μετά τα πρώτα -άντα, θα έχει όμως την τιμή να λέει ότι τα κατάφερε και πάλι και έβαλε τα γυαλιά στους φαφλατάδες γείτονές της. Αρκεί να κρύψει κάπου το βραβείο fair play γιατί αποτελεί προσβολή σε κάθε φίλο της από το Μοντεβιδέο μέχρι την Ελλάδα. Γιατί όπως δήλωσε κι ο ΘΕΟΣ Λόκο Αμπρέου: «Το να δίνεις το βραβείο Fair Play στον Λουγκάνο, είναι σαν να δίνεις το Νόμπελ Ειρήνης στον Μπιν Λάντεν«.

Το αφεντικό της Λατινικής Αμερικής

  [4 Σχόλια]

Η καλύτερη ομάδα της ηπείρου αυτή τη περίοδο, όπως φάνηκε και στο περσινό Μουντιάλ, δεν είναι η Βραζιλία. Ούτε η Αργεντινή.

  • Η Παραγουάη είναι τόσο κωλόφαρδη που ακόμα κι αν δεν κατέβει στην κανονική διάρκεια του τελικού το ματς θα πάει στα πέναλτι, όπου φυσικά και θα νικήσει.
  • Η κωλοφαρδία της Παραγουάης σ’ αυτήν την διοργάνωση κάνει την Ελλάδα του 2004 να φαίνεται σαν φυσιολογική ομάδα.
  • Ο Ντιέγκο Πέρεζ, που έφαγε την πρώτη κίτρινη κάρτα, είναι πιο Ουρουγουανός κι απ’ τον εθνικό ύμνο της χώρας.
  • Αν έθετες το δίλημμα ‘το δικαίωμα να κάνεις τάκλιν ή το μικρό σου δαχτυλάκι’ στους Λατινοαμερικάνους θα μάζευες άπειρα μικρά δαχτυλάκια. (Με πρώτο-πρώτο του Ρομπέρτο Αμπονταντσιέρι)
  • Μια φορά ρώτησε ένας Ευρωπαίος τουρίστας σ’ ένα γηπεδάκι 5Χ5 στην Ουρουγουάη: «Τα τάκλιν επιτρέπονται;» Στο Μοντεβιδέο ακόμα γελάνε…
  • Η ιεροτελεστία που εφαρμόζει ο Φορλάν κάθε φορά που ξεκινάει να εκτελέσει ένα στημένο είναι λόγος για να υποστηρίζεις την ομάδα του.
  • Αν συνεχίζουν να προσθέτουν στην βάση της κούπας του Κόπα Αμέρικα τους νικητές σε λίγο καιρό θα χρειάζονται αρσιβαρίστα για να την σηκώνει.
  • Ο παππούς Φορλάν πήρε το Κόπα Αμέρικα. Ο μπαμπάς Φορλάν το ίδιο. Ο Ντιέγκο Φορλάν σήμερα. Οικογενειοκρατία και στην Λατινική Αμερική.

Στο καναβάτσο

  [Καθόλου σχόλια]

Οι απροσδόκητοι αποκλεισμοί Αργεντινής και Βραζιλίας σε δυο φωτογραφίες:

Uruguay’s Jose Caceres kicks the last penalty to win against Argentina as Uruguay’s goalie Fernando Muslera gestures in their quarter-final soccer match at the Copa America in Santa Fe, July 16, 2011. REUTERS/Marcos Brindicci

Brazilian defender Andre Santos (R) kicks the penalty spot after missing his shot in the penalty shoot-out against Paraguay during their 2011 Copa America quarter-final football match held at the Ciudad de La Plata stadium in La Plata, 59 Km south of Buenos Aires, on July 17, 2011. / Getty Images

Ο «τι μαλάκα είναι» που έγινε «μάγος»

  [7 Σχόλια]

Τριάντα εφτά καλοκαίρια πριν, στο μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας, η μεγάλη Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ επικρατούσε χωρίς καμία δυσκολία της εθνικής Ουρουγουάης με 2-0 στον πρώτο αγώνα του ομίλου. Παρακολουθώντας την ήττα αυτή απ’ το Μοντεβιδέο ένας γενικός διευθυντής γνωστής εταιρείας καυσίμων της χώρας συνειδητοποίησε ότι αυτό για το οποίο ήρθε στην ζωή δεν ήταν τελικά το να ασχολείται με εταιρείες και θέσεις γραφείου. Έτσι, εν μια νυκτί, αποφάσισε να παρατήσει όλες τις πολυτέλειες που είχε αποκτήσει από εκείνη την επαγγελματική του καριέρα και να γίνει προπονητής με απώτερο όνειρο να βοηθήσει την Ουρουγουάη να επιστρέψει στην κορυφή.

Στην αρχή χρειάστηκαν δέκα ολόκληρα χρόνια αποτυχημένης προσπάθειας που συνοψίζονται στην προσωπική του εξομολόγηση «αποκόπηκα από τους περισσότερους φίλους και συνεργάτες μου και έχασα κάθε ‘δύναμη’ που είχα. Αναγκάστηκα να πουλήσω την Μερσεντές μου και να κυκλοφορώ με το λεωφορείο» αλλά η συνέχεια όπως αποδείχτηκε ήταν πολύ καλύτερη, φτάνοντας στο να κερδίσει από τα ΜΜΕ και τον κόσμο το προσωνύμιο «el mago (ο μάγος)».

Ο Σέρχιο Μαρκαριάν, ο προπονητής που έμαθε γρηγορότερα Ελληνικά από οποιονδήποτε άλλο έχει πατήσει το πόδι του στην χώρα – σοκάροντας τους δημοσιογράφους σε μια καθιερωμένη συνέντευξη τύπου του Ιωνικού το 1998 όταν έχοντας μόλις λίγους μήνες στην Ελλάδα μίλησε στην γλώσσα μας καλύτερα από τον Ντούσαν Μπάγεβιτς που συμπλήρωνε ήδη μισή ζωή εδώ – και ο οποίος συνδέθηκε με την θρυλική φράση «τι μαλάκα είναι» μετέτρεψε το αποτυχημένο Περού των τελευταίων χρόνων σε μια αξιόμαχη ομάδα που προχθές πέτυχε την είσοδο της στους ημιτελικούς του Κόπα Αμέρικα, για πρώτη φορά από το 1983.

Ο Tim Vickery του αφιέρωσε εχθές ένα ολόκληρο κομμάτι στην σελίδα του BBC εκθειάζοντας τις ικανότητες του, υπενθυμίζοντας κάποια πολύ αξιοσημείωτα κατορθώματα της καριέρας του (όπως το ότι οδήγησε την Σπόρτινγκ Κρίστλα στον τελικό του Λιμπερταδόρες το 1997, κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει καμία άλλη ομάδα από το Περού έκτοτε) και επισημαίνοντας την κλασσική ειρωνεία της Ζωής που φέρνει στον ημιτελικό απέναντι στον Σέρχιο την εθνική Ουρουγουάης, αυτήν για την οποία ξεκίνησαν όλα…

«I want to go into the World Cup qualifiers (which start in October) in a position where the opponents have more respect for us,» said Markarian a few months ago, «and for this the Copa America is perfect.»

That mission has already been accomplished. But after Saturday’s triumph Peru are hungry for more – which puts Markarian in an awkward position on Tuesday, when his team face Uruguay in the semi final.

Στείλε κι εσύ ένα πέναλτι στα ουράνια. Μπορείς!

  [6 Σχόλια]

Παρακολουθώντας (και σχολιάζοντας) κάποιους τύπους που υποτίθεται ότι είναι Βραζιλιάνοι να αδυνατούν να ευστοχήσουν έστω σ’ ένα πέναλτι, κάνοντας το φετινό Κόπα Αμέρικα το πρώτο της ιστορίας στο οποίο μετέχουν Αργεντινή και Βραζιλία και καμία τους δεν φτάνει ως τους ημιτελικούς:

  • Αν βρείτε μια μπάλα στο μπαλκόνι σας, από το πέναλτι του Ελάνο είναι.
  • Οι Βραζιλιάνοι κάνουν διαγωνισμό ποιος θα βαρέσει το χειρότερο πέναλτι.
  • «…και λίγο πριν καταφτάσει το Τέλος, τέσσερις Βραζιλιάνοι θα αστοχήσουν σε ισάριθμα πέναλτι…» Το έχει γράψει ξεκάθαρα ο Νοστράδαμος.
  • Να δεις που οι Βραζιλιάνοι θα σκεφτούν ότι οι Αργεντινοι έσκαψαν επίτηδες το χόρτο γύρω απ’ την άσπρη βούλα για να τους καταστρέψουν.
  • Μια μέρα θα λέμε στα παιδιά μας για την «μεγάλη Βραζιλία που μάγευε τα πλήθη με την μπαλάρα που έπαιζε» και δεν θα μας πιστεύουν.

Ξενυχτώντας για την υπέρτατη ποδοσφαιρική ‘βρωμιά’

  [2 Σχόλια]

Το 199ο ντέρμπι Αργεντινής-Ουρουγουάης δεν γινόταν να περάσει ασχολίαστο κι ας βρισκόμαστε στην άλλη άκρη της γης (και αρκετές ώρες μπροστά):

  • Γκονζάλο Ιγκουαίν αν το έχανες κι αυτό και ήμουν ο Μέσσι θα σου έχωνα την πιο ακονισμένη μου τάπα μέσα στο καλύτερο σου μάτι.
  • 38 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα άντεξε το παιχνίδι με 22 παίκτες. Η παγκοσμιοποίηση και το «όλοι είμαστε αδέρφια» δεν έφτασε ακόμα στην Λατινική Αμερική.
  • Όσοι ήξεραν είχαν ποντάρει στην κόκκινη κάρτα. Όσοι ξέρουν ακόμα περισσότερα πιθανόν να έχουν ποντάρει ήδη για δυο κόκκινες!
  • Σε άλλα νέα, πιο κουτσομπολίστικα, ο Μπατίστα (ο προπονητής της Αργεντινής) είναι ίδιος ο John Abruzzi απ’ το Prison Break.
  • «Κοίτα φίλε πόσο ζεστά είναι ντυμένοι οι Αργεντινοί στο γήπεδο, Ιούλιο μήνα. Το γαμημένο το ΔΝΤ τους έφαγε μέχρι και το καλοκαίρι!»
  • Αντιλήφθηκες τι ΔΕΝ σου λείπει από την μετάδοση, ε; Οι βουβουζέλες!
  • Επειδή δεν γνωρίζω καλά Ισπανικά ας πει κάποιος στον Ντι Μαρία να παίζει και τα άλλα παιδάκια.
  • Γκάμπι Μιλίτο, άξιο τέκνο της Λατινικής Αμερικής. Όταν κλωτσάμε, κλωτσάμε: Στο γόνατο.
  • Από το 1986 και μετά η Αργεντινή παίζει το σύστημα «περιμένω από κάποιον θαυματουργό κοντό να περάσει τους πάντες και να σκοράρει».
  • Θαύμα: Η Ουρουγουάη παίζει με 10 αλλά κλωτσάει σαν να παίζει με 11.
  • Γκονζάλο Ιγκουαίν, ο Αλέκος Αλεξανδρής της Αργεντινής.
  • Κάπου στο πάγκο ο Λόκο Αμπρέου ακονίζει το ‘πέναλτι Πανένκα‘ του.
  • Αν η εθνική Ελλάδος είχε παίκτες με ταλέντο σαν των Αργεντινων και είχε τέτοια αποτελέσματα, τα καφενεία θα δούλευαν 24ωρο.
  • Αν τους αφήσεις αυτοί είναι ικανοί να κλωτσιούνται μέχρι να έρθει ο χειμώνας εδώ και να πάει το καλοκαίρι εκεί.
  • Μάρτιν Κάσερες, είσαι άμπαλος του κερατά αλλά πρέπει να βάρεσες το πιο τέλειο τελευταίο-κρίσιμο πέναλτι της ιστορίας.
  • Μουσλέρα είμαι σχεδόν σίγουρος ότι σ’ έχω δει να κάνεις σούζα με φτιαγμένο παπάκι κάπου στην Πολίχνη.
  • 16/7/1950 ‘κηδεία’ μέσα στην Βραζιλία. 16/7/2011 ‘κηδεία’ μέσα στην Αργεντινή. Άνετα η μέρα γίνεται εθνική γιορτή στην Ουρουγουάη.

Ψηλά στον αέρα

  [Καθόλου σχόλια]

Η πιο εντυπωσιακή φωτογραφία του Κόπα Αμέρικα μέχρι σήμερα.

Λιονέλ ο άπατρις

  [17 Σχόλια]

Το 1964 στο «Νεκροταφείο Ελεφάντων» της Σάντα Φε, η τοπική Κολόν είχε προκαλέσει έκπληξη θάβοντας την Σάντος του Πελέ. Αρκετά χρόνια μετά στο ίδιο στάδιο, ο Μέσσι έκανε με διαφορά το χειρότερό του παιχνίδι στην καριέρα του με την Αργεντινή. Η Μεσσιάδα στην Αργεντινή ξέφυγε από τα όρια. Ένα έθνος σε παράκρουση κοιτάει το όμορφο δέντρο και όχι το άσχημο δάσος. Πλημμύρα τα μηνύματα για τον Μέσσι στο ίντερνετ. Χαμός από κείμενα. Κάποιοι τον γράφουν Me$$i εννοώντας ότι παίζει καλά μόνο όταν υπάρχουν χρήματα, άλλοι λένε ότι δεν αγαπάει τη χώρα του, ότι δεν πανηγυρίζει, ότι δεν συμπεριφέρεται σαν τον Μαραντόνα, κάποιοι τον κατηγόρησαν επειδή δεν τραγούδησε τον εθνικό ύμνο στα δυο παιχνίδια που έγιναν. Ευτυχώς υπάρχουν και πιο σοβαροί, όπως π.χ. ο Αργεντίνος μπασκετμπολίστας Λουίς Σκόλα που στο τουίτερ του έγραψε: «Ακούω στο ραδιόφωνο να κατηγορούν τον Μέσσι επειδή δεν τραγουδάει τον ύμνο, κάνουν πλάκα; Είναι ηλίθιο. Για τον Θεό, αφήστε τον ήσυχο. Ούτε εγώ τραγουδάω ποτέ τον ύμνο, δεν μου αρέσει να τραγουδάω.»

Μέσα σε όλα αυτά, φαίνεται ότι και στα ενδότερα της εθνικής τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά. Αν έχετε τον Θεό σας ο Μπουρντίσο (ο ποιος;;;;;) τα έβαλε με τον Μέσσι κατά τη διάρκεια του αγώνα με την Κολομβία και το συμβάν συνεχίστηκε και στα αποδυτήρια. Ο κατσαπλιάς αμυντικός Μπουρντίσο που στο ίδιο παιχνίδι έκανε ένα πέναλτυ στο πρώτο ημίχρονο που δεν δόθηκε και που στο δεύτερο έβγαλε τετ-α-τετ έναν Κολομβιανό με δική του πάσα. Κι όμως ο Μπουρντίσο τον κυνηγούσε στα αποδυτήρια και του φώναζε: «Μαλάκα γιατί δεν έτρεξες; Δεν μπορείς να περιμένεις να σου δώσουμε πάσα» και διάφορα άλλα που ένα μπλογκ υψηλού επιπέδου όπως το δικό μας δεν μπορεί να μεταφέρει. Και παρά το γεγονός ότι ο Ζανέτι προσπάθησε να μειώσει τη σημασία του γεγονότος και οι παίκτες ζήτησαν συγγνώμη στην προπόνηση, η κατάσταση δεν είναι καλή.

Υπάρχουν βέβαια και πιο ψύχραιμες απόψεις, όπως το κείμενο του δημοσιογράφου Ραμόν Μπέσα που βάζει τα πράγματα σε μια πραγματική διάσταση:

«Αυτοί που συγκρίνουν τον Μέσσι με τον Μαραντόνα κάνουν λάθος γιατί τον βλέπουν ως λύση και όχι ως σύμπτωμα ενός προβλήματος. Ότι ο Μέσσι βάζει παρόμοια γκολ με του Μαραντόνα δεν σημαίνει ότι είναι παρόμοιοι παίκτες. Οι καιροί άλλαξαν, η ομάδα δεν είναι η ίδια με τότε. Δυο 5άρια (σ.Σ. στην Αργεντινή αυτό που λέμε εμείς ως αμυντικό χαφ έχει το όνομα 5άρι) δεν κάνουν ένα δεκάρι. Στην Αργεντινή λείπουν τα χαφ που θα κάνουν παιχνίδι. Είναι παράξενο ότι τόσο στην Αργεντινή, όσο και στη Βραζιλία υπάρχει μια υπερ-πληθώρα επιθετικών και ταυτόχρονα έλλειψη κεντρικών χαφ, γεγονός που το δέχονται ως κάτι φυσιολογικό και όχι ως έκπληξη από δυο χώρες που έχουν βγάλει παίκτες παγκόσμιου επιπέδου. Στον Μέσσι λείπουν οι πασαδόροι και η «στοργή».

Για τους Καταλανούς ο Μέσσι παίζει στην Μπαρσελόνα, αλλά ζει στο Ροζάριο, είναι Αργεντίνος πολίτης. Πρέπει να καταλάβεις το παιχνίδι του για να τον κάνεις ευτυχισμένο. Δεν το κάνει κανείς καλύτερα αυτό από τον Γκουαρδιόλα. Ο Πεπ τον έχει σαν ένα παιδί, ενώ στην Αργεντινή συμβαίνει το αντίθετο. Τον έχουν για ενήλικα και τον κρίνουν σαν να είναι άπατρις. Στην Μπαρσελόνα το παιχνίδι έχει ως στόχο να φτάνει η μπάλα στον Μέσσι κάτω από τις καλύτερες συνθήκες. Αντίθετα, στην Αργεντινή δεν ξέρουν πώς να του δώσουν την μπάλα γιατί πιστεύουν ότι το παπούτσι του είναι ραμμένο πάνω στην μπάλα. Και επειδή δεν μιλάει, δεν έχει από πίσω φανατικούς οπαδούς γιατί έφυγε από τη χώρα στα 13 του, ούτε δημοσιογράφους να γράφουν υπέρ του μετά από μία ισοπαλία, γίνεται ο ίδιος θύμα της σιωπής του

Το ερώτημα είναι, θα μπορέσει επιτέλους η Αργεντινή να εκμεταλλευτεί τον Μέσσι; Να τον κάνει ένα γρανάζι της ομάδας, το καλύτερο, και όχι απλά να περιμένει να κάνει κάτι μαγικό αυτός ο παίκτης από μόνος. Το οποίο ερώτημα μας φέρνει σε ένα δεύτερο ερώτημα. Έχει η Αργεντινή τους κατάλληλους παίκτες που θα μπορέσουν να σταθούν δίπλα του και να τον βοηθήσουν; Γιατί καλώς ή κακώς είναι πλέον προφανές ότι δεν είναι απλά θέμα θέσης. Έχουν περάσει 4 προπονητές από την αλμπισελέστε που είχαν παίκτη τον Μέσσι. Πέκερμαν, Μπαζίλε, Μαραντόνα και Μπατίστα. Με εξαίρεση τον πρώτο που δεν τον χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα, οι υπόλοιποι τρεις τον έχουν βασικό και τον έχουν δοκιμάσει παντού. Από 9αρι και 10αρι, μέχρι κρυφό φορ και εξτρέμ. Τίποτα όμως δεν άλλαξε στο αποτέλεσμα. Ο Μπατίστα είπε κάτι λογικό: «Θα τον χρησιμοποιήσουμε, όπως παίζει στην Μπαρσελόνα.» Μόνο που τα απλά και λογικά, στην πράξη είναι πιο σύνθετα. Ποιοι θα είναι όμως ο Τσάβι κι ο Ινιέστα; Ο Μπανέγκα στο πρώτο ματς μπόρεσε και συνδυάστηκε μαζί του. Με την Κολομβία όμως να πιέζει ασφυκτικά στο κέντρο, δεν υπήρχε καμία επαφή μεταξύ των δύο. Οι δυο άλλοι που έχουν δείξει ότι κάτι μπορούν να κάνουν είναι ο Αγκουέρο και ο Παστόρε. Κατά σύμπτωση ο ένας είναι παγκίτης και ο δεύτερος δεν έχει πάρει ούτε δευτερόλεπτο. Ακούγεται ότι ο Μπατίστα θα τους δοκιμάσει. Θα αρκούν; Και αν το κάνουν κόντρα στην Κόστα Ρίκα, θα μπορέσουν και κόντρα σε ποιο καλές ομάδες όπως η χθεσινή Χιλή;

Ο προπονητής Σέρχιο Μπατίστα που μοιράζεται με τον Μέσσι την κριτική του Τύπου και των οπαδών, συνεχίζει πάντως να υπερασπίζεται τον Λιονέλ. «Έχουμε τον καλύτερο παίκτη του κόσμου και δεν τον υποστηρίζουμε, είναι παράξενο αυτό. Πρέπει να το εκμεταλλευτούμε με τον καλύτερο τρόπο, να το εκτιμήσουμε και να πούμε ότι είναι ο καλύτερος και είναι δικός μας. Δεν πιστεύω ότι τον κουράζει η κριτική και ότι μια μέρα θα αποφασίσει να σταματήσει. Αγαπάει την Εθνική και είναι αφοσιωμένος στη φανέλα της. Μπορεί να παίζει στην Ισπανία, αλλά αγαπάει την Αργεντινή.»

Η Κόστα Ρίκα του μουστάκια Λα Βόλπε και του μεγάλου ταλέντου Τζόελ Κάμπελ θα είναι η πρώτη από τις πολλές προκλήσεις που έρχονται για τον Μέσσι.

Καημένε Μέσσι

  [2 Σχόλια]

Η Αργεντινή δεν τα κατάφερε ούτε χθες να δείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι στο Κόπα Αμέρικα και μάλλον γλίτωσε με το 0-0 απέναντι στην Κολομβία. Οι Κολομβιανοί έδειξαν πιο ομάδα και κατά διαστήματα έκρυψαν την μπάλα, διαθέτοντας τόσο υψηλό ατομικό επίπεδο, όσο και ομαδικότητα. Έχασαν μερικές πολύ μεγάλες ευκαιρίες και κατά πάσα πιθανότητα κλείδωσαν την πρόκριση στην επόμενη φάση. Ο πρωταγωνιστής (έστω και αρνητικός) του αγώνα όμως ήταν ο Μέσσι που αγωνιζόμενος στο γήπεδο της Σάντα Φε με το όνομα «Νεκροταφείο ελεφάντων» σκότωσε πολλές από τις ελπίδες των συμπατριωτών του για κάτι καλό. Αποκορύφωμα το φάουλ του βίντεο που πήγε στα περιστέρια και έφερε την απογοήτευση ακόμα και στον πατέρα του στις κερκίδες. Λίγο πιο μετά, και ενώ ο αγώνας είχε διακοπεί, η κάμερα ζούμαρε στο πρόσωπο του. Ο Λιονέλ κοιτούσε κάπου στο άπειρο μην μπορώντας να πιστέψει τα χάλια της ομάδας και στη συνέχεια κάλυψε το πρόσωπό του για αρκετά δευτερόλεπτα με τη φανέλα.

Το «pobre Messi» (καημένε Μέσσι) έγινε trending topic στο twitter, οι Αργεντίνοι στις κερκίδες γιούχαραν τους παίκτες και τον προπονητή με υβριστικά συνθήματα, το όνομα του Μαραντόνα ακούστηκε πολλές φορές (και κατά τη διάρκεια του αγώνα) και ο Σέρχιο Μπατίστα δήλωσε ότι το ματς με την… Κόστα Ρίκα είναι τελικός. Την Κόστα Ρίκα του Λα Βόλπε υπενθυμίζω. Μέχρι τότε ο Λιονέλ θα δέχεται τα πυρά του τύπου και των οπαδών, αν και φυσικά δεν μπορεί να φταίει ένας. Το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε χαθεί ευκολότατα όταν το κωμικό δίδυμο Μπόλεκ-Λόλεκ των Μπουρντίσο και Μιλίτο έβγαζε ασίστ στους Κολομβιανούς φορ ή θα μπορούσε να είχε κερδηθεί, αν ο Λαβέτσι μετά από μπαλιά τρύπα του Μέσσι μπορούσε να στοχεύσει την εστία και όχι τον Κολομβιανό τερματοφύλακα. Ο Καμπιάσο φαίνεται ντεφορμέ, ο Λαβέτσι απλά γρήγορος, ο Τέβες με διάθεση αλλά χωρίς ουσία, ο Μαστσεράνο μόνο για άμυνα, ο Μπανέγκα χαμένος χθες. Ο Κουν για δεύτερη φορά ως αλλαγή έδειξε κάποια πράγματα, ο κόσμος απαιτεί Παστόρε, αλλά για την Αργεντινή δεν ήταν ποτέ απλά θέμα προσώπων. Αυτό δεν λένε να το καταλάβουν. Ας ξαναδούν το παιχνίδι της Κολομβίας και ίσως καταλάβουν τι τους λείπει.

Θα αποτύχει (πάλι) η Αργεντινή;

  [16 Σχόλια]

Ήρθε η ώρα για ένα ακόμα Κόπα Αμέρικα, έναν θεσμό που έχασε την αίγλη του στο πρόσφατο παρελθόν, αλλά έχει επανέλθει σε αρκετά υψηλό επίπεδο ξανά. Η οικοδέσποινα Αργεντινή μακρυά από τίτλους εδώ και καιρό σε εθνικό επίπεδο, παρά τις επιτυχίες σε συλλογικό, διοργανώνει το κύπελλο των εθνών της Αμερικής και δεν μπορεί να έχει άλλο στόχο από την κατάκτησή του. Μόνο που οι ευχές και οι ελπίδες απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Ο «Τσέτσο» Μπατίστα προσπαθεί να κάνει το καλύτερο δυνατό, να φτιάξει μια ομάδα που κατ’ αρχήν θα κερδίσει το σεβασμό (τον οποίο η Αργεντινή έχει απωλέσει τα τελευταία χρόνια) και να περάσει τη δική του νοοτροπία στην ομάδα.

Στην πράξη όμως η εθνική Αργεντινής ξεκινάει με αρκετές αδυναμίες. Πρώτα από όλα μιλάμε για μια ομάδα που δεν έχει κανέναν παίκτη να αγωνίζεται σε ομάδα της χώρας πλην του αναπληρωματικού τερματοφύλακα Καρίσο (της πεσμένης πλέον Ρίβερ). Επιπρόσθετα, είναι ελάχιστοι οι παίκτες που αγωνίζονται μαζί στην ίδια ομάδα. Πρόκειται για μια ομάδα με σαφή έλλειψη ομοιογένειας. Με παίκτες που αγωνίζονται σε διαφορετικά πρωταθλήματα, με εντελώς διαφορετικές παραστάσεις και άλλο στυλ ποδοσφαίρου.

Φυσικά αυτό ισχύει και σε άλλες εθνικές ομάδες, μόνο που στην Αργεντινή μιλάμε και για παίκτες που αμφιβάλεις αν όντως κάνουν τη διαφορά. Kι αν ο Ρομέρο αποτελεί αναγκαστική λύση μια που οι περισσότεροι Αργεντίνοι τερματοφύλακες είναι μέτριοι (αν και πιστεύω ότι ο Μπαροβέρο της Βέλεζ αξίζει μια κλήση), από εκεί και πέρα οι επιλογές στην άμυνα για μια ακόμα φορά προβληματίζουν. Ο παροπλισμένος-ξεχασμένος Γκάμπι Μιλίτο βασικός και δίπλα του ο παίκτης μετριότητα Μπουρντίσο. Στα δεξιά μια ηγετική φιγούρα που πατάει τα 40 σχεδόν, ο πολυαγαπημένος Χαβιέ Ζανέτι. Αριστερά η έκπληξη είναι ο Μάρκος Ρόχο της Σπαρτάκ, που αποτελεί ελπίδα για το μέλλον. Μια άμυνα όμως που δεν γεμίζει με σιγουριά κανέναν και ακολουθεί στα βήματα προηγούμενων προπονητών που επέμεναν σε παίκτες που έπαιζαν στην Ευρώπη, ανεξάρτητα από το πόσο κωμικοί ήταν (π.χ. Κολοτσίνι, Χάινσε). Μου φαίνεται πολύ χαζό να μην κρίνονται ικανοί να κληθούν στην εθνική παίκτες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Αργεντινής και να πρέπει μονίμως να παίζουν διάφοροι γυρολόγοι από την Ευρώπη.

Περνάμε στα χαφ με τρεις «συνετές» επιλογές. Ο «βρώμικος» Μαστσεράνο δεν χάνει τη θέση του και αναμένεται να τον δούμε να βαράει πολύ. Δίπλα του ο Έβερ Μπανέγκα που φαίνεται να έχει σοβαρευτεί και πάνω στον οποίο ο Μπατίστα σύμφωνα με τις δηλώσεις του ψάχνει τον αντι-Τσάβι ή έστω τον αντι-Ινιέστα. Τον παίκτη δηλαδή με τον οποίο θα μπορέσει να συνεννοηθεί ο Μέσσι και να μη φαίνεται σαν καλαμιά στον κάμπο, όπως συνήθως συμβαίνει στην Εθνική. Τρίτη επιλογή ο Καμπιάσο. Οι επιλογές αυτές δεν είναι κακές, μόνο που επί της ουσίας δεν υπάρχει τίποτα από πίσω. Ο Μπατίστα δεν πήρε πολλά χαφ και αυτό είναι κάτι που προκαλεί έκπληξη, μια που πιστεύω ότι σημαντικό πρόβλημα της Αργεντινής όλα αυτά τα χρόνια ήταν ότι το κέντρο δεν λειτουργούσε σωστά. Ο μόνος που μπορεί να έρθει από τον πάγκο και να βοηθήσει είναι ο Παστόρε, άντε και ο πεσμένος Γκάγκο.

Και περνάμε στο μεγάλο όπλο της Αργεντινής εδώ και πάνω από 10 χρόνια. Την επίθεση, που σφύζει από ποιότητα και ταλέντο. Εδώ σε συζητήσεις θα ακούσεις διακόσιες διαφορετικές απόψεις για το ποιοι θα πρέπει να παίξουν. Έχει σημασία όμως; Νομίζω πως όχι. Λίγο πολύ έχουν δοκιμαστεί όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί, αλλά η Αργεντινή όταν πρέπει δεν σκοράρει. Όχι γιατί φταίνε τα φορ, αλλά γιατί πολύ απλά η ομάδα δεν λειτουργεί σαν ομάδα. Έτσι, ο Μπατίστα ενώ έχει μείνει με λίγα χαφ, αποφάσισε να πάρει πολλούς, πάρα πολλούς επιθετικούς: Λαβέτσι, Αγκουέρο, ντι Μαρία, Τέβες, Μέσσι, Ιγκουαΐν, Ντιέγκο Μιλίτο. Επτά επιθετικοί επί της ουσίας, κάτι που σημαίνει ότι κάποιοι από αυτούς δεν θα δουν ούτε λεπτό στη διοργάνωση, τη στιγμή που το πρόβλημα είναι αλλού. Όσο για τους βασικούς, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, στην πρεμιέρα θα παίξει με τον Τέβες (που από εκεί που ήταν εκτός ομάδας περνάει βασικός), τον Λαβέτσι και φυσικά τον Μέσσι.

Τι έχουμε λοιπόν; Πολλούς επιθετικούς, μέτριο τερματοφύλακα, μάλλον κακή άμυνα και ολιγάριθμο κέντρο. Αρκούν αυτά; Τουλάχιστον απέναντι στη Βραζιλία, έστω και αυτή την όχι πολύ καλή, νομίζω πως όχι. Θα φανεί στο γήπεδο σίγουρα και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την έδρα που παίζει τεράστιο ρόλο σε τέτοιες διοργανώσεις (εκτός αν είσαι Βραζιλιάνος και τελικά χάνεις από την Ουρουγουάη). Το πάθος σίγουρα δεν θα λείπει και τουλάχιστον μέσα στην μαυρίλα αυτών των ημερών, περιμένουμε να δούμε λίγη μπαλίτσα, λίγο πάθος, κάτι που θα μας κάνει να ξεχαστούμε. Μιλώντας για πάθος, το ίδιο αναρωτιούνται και οι διοργανωτές μέσα από τα σποτ τους: «Πού θα πήγαινε το πάθος χωρίς το ποδόσφαιρο;» με τον πρωταγωνιστή να διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι στο πάρτυ δεν βρίσκει καμία γκόμενα. «Όλες για σας; Όλες για σας;»

Και για το τέλος ένα από τα πολλά όμορφα βίντεο που κυκλοφορούν για το Κόπα Αμέρικα στα ίντερνετς και είναι από το αργεντίνικο ΤyC. Για όσους ξέρουν ισπανικά πρόκειται για πανέξυπνο σποτ που παίζει με τα «αρνητικά» χαρακτηριστικά του λαού και πόσο αυτά δεν ισχύουν στο ποδόσφαιρο:

Άβολη στιγμή

  [3 Σχόλια]

Το αιώνιο πρόβλημα: Πως αντιδράς σε μια εχθρική κερκίδα όταν σκοράρει η ομάδα σου;

Κοκακόλα, καφεδάκι, σποράκι παιδιά

  [5 Σχόλια]

23 ημέρες ακόμα για την έναρξη του Κόπα Αμέρικα.

Υπέρ της ουσίας

  [2 Σχόλια]

Αυτό είναι το παντελώς ανέμπνευστο σήμα του Κόπα Αμέρικα που θα γίνει το επόμενο καλοκαίρι στην Αργεντινή. Ελπίζουμε σε καλύτερο θέαμα…