Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Κόπα Αμέρικα 2015'

Ο τελικός των διψασμένων

  [2 Σχόλια]

070315-SOCCER-HISTORIC-STAKES-EH-PI.vadapt.955.high.0

Φτάσαμε στο τέλος του φετινού Κόπα Αμέρικα που είχε λίγο απ’ όλα. Είχε λίγη μπάλα (περισσότερη από πρόσφατες διοργανώσεις, αλλά και πάλι όχι πολλή), είχε αρκετές φασαρίες και κοκορομαχίες, είχε αγωνία στα νοκ-άουτ και κυρίως είχε πολύ πάθος που πολλές φορές αντικαθιστά επάξια το θέαμα στο ποδόσφαιρο. Είχε όμως κι απογοητεύσεις. Πρώτη και καλύτερη η Κολομβία που έφυγε σκοράροντας μία μόλις φορά σε τέσσερα παιχνίδια και στο κρίσιμο ματς με την Αργεντινή έπαιξε τόσο κατενάτσιο που ο Σούλης Παπαδόπουλος ζήτησε ήδη το DVD του αγώνα. Στη συνέχεια η Βραζιλία, που λίγο πολύ το περιμέναμε, μια ομάδα που έχει φθίνει σε ποιότητα και περίμενε τα πάντα από το Νεϊμάρ (που για να είμαστε ειλικρινείς ήταν από τα λίγα μεγάλα ονόματα που είχε καλή απόδοση). Πέρα όμως από τις ομάδες σαν σύνολο, απογοήτευση ήταν και μια σειρά από ποδοσφαιριστές που σκασμένοι από μια φουλ σεζόν μετά από Μουντιάλ είτε δεν μπορούσαν, είτε δεν ήθελαν να κάνουν τη διαφορά.

perus-paolo-guerrero-9

Από την άλλη, αν θέλαμε να μιλήσουμε και για τα θετικά της διοργάνωσης, πρέπει να γίνει αναφορά στο Περού που παρ’ ότι έσπασε τα κλαρινογαμπρόμετρα είχε μια από τις πιο φρέσκιες και καλές ομάδες της διοργάνωσης αφήνοντας άριστες εντυπώσεις. Αλλά να πούμε και ένα μπράβο στην καλεσμένη Τζαμάικα που δεν ξεφτιλίστηκε παρά τον δύσκολο όμιλο στον οποίο βρέθηκε και φάνηκε ότι απόλαυσε τη συμμετοχή της. Τέλος, ένα μικρό μπράβο και στη Βολιβία που έκανε μια καλή πορεία για τα δεδομένα της χώρας. Με όλες αυτές τις ομάδες να εγκαταλείπουν όμως, φτάσαμε απόψε στον μεγάλο τελικό ανάμεσα σε δυο ομάδες διψασμένες για τον τίτλο. Τη Χιλή που έχει την τύχη να συνδυάζει καλή ομάδα και έδρα και να θέλει να πετάξει την ταμπέλα του λούζερ κερδίζοντας τον πρώτο τίτλο στην ιστορία της και την Αργεντινή που θέλει να πιάσει την Ουρουγουάη στις κατακτήσεις και να κερδίσει επιτέλους κάτι από το 1993.

Παρ’ ότι στα χαρτιά το ζευγάρι δεν είναι το πιο εμπορικό (με Ουρουγουάη, Βραζιλία, Κολομβία στα σπίτια τους) ο τελικός είναι ιδανικός. Ιδανικός γιατί έχουμε ένα ζευγάρι με μεγάλη έχθρα εξωγηπεδική, και δυο ομάδες που δεν παίζουν αμυντικά. Έχουμε μια ολόκληρη γενιά παικτών της Αργεντινής που σε ατομικό επίπεδο έχουν κερδίσει σχεδόν τα πάντα, αλλά σε εθνικό έχουν γνωρίσει μόνο πίκρες (με την ομάδα των ανδρών τουλάχιστον). Μαστσεράνο, Αγκουέρο, Μέσι, Τέβες δεν είναι πια παιδιά και οι ευκαιρίες που τους μένουν δεν είναι πολλές. Στην άλλη όχθη έχουμε παίκτες που ξέρουν ότι η Χιλή δεν είναι τόσο μεγάλο μέγεθος και τέτοιες στιγμές δεν εμφανίζονται συχνά. Βιδάλ, Βαλδίβια, Σάντσες, Μεδέλ έφτασαν εδώ έχοντας στο μυαλό τους χαραγμένο το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Με τη διαιτησία πολύ υπέρ τους, δεν δίστασαν να το εκμεταλλευτούν αυτό προσπαθόντας σε κάθε ευκαιρία να προκαλέσουν αποφάσεις υπέρ τους. Και τώρα αντιμετωπίζουν την ομάδα, της οποίας τον ύμνο οι οπαδοί της Χιλής γιουχάρουν σε κάθε αγώνα.

Για όσους αγαπούν τα νούμερα, η προϊστορία είναι γαλανόλευκη. 24 φορές έχουν βρεθεί σε Κόπα Αμέρικα οι δυο ομάδες, η Αργεντινή μετράει 16 νίκες και 8 ματς έχουν έρθει ισόπαλα. Καμία νίκη για τη Χιλή που έχει σκοράρει 12 φορές και έχει δεχτεί 56 γκολ. Σε επίσημα ματς υπάρχει μόνο μία νίκη της Χιλής (με τον Μαρσέλο Μπιέλσα προπονητή) στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2010 και τίποτε άλλο. Στο φετινό Κόπα Αμέρικα είναι οι ομάδες με τα περισσότερα γκολ και την μεγαλύτερη κατοχή της μπάλας. Έχουν και διαφορές όμως, όπως για παράδειγμα στο σύστημα. Καθώς ο (Αργεντίνος) Σαμπάολι προτιμάει ένα 3-4-1-2 με ενισχυμένο κέντρο και τον Βαλδίβια σε ελεύθερο ρόλο, ενώ ο Μαρτίνο παίζει με ένα πιο κλασσικό 4-3-3 με τα πλάγια μπακ να ανεβαίνουν και τον Μέσι (υποθετικά) να κινείται περισσότερο από τα δεξιά. Αναμένονται 90 έντονα λεπτά (ίσως και παραπάνω, μια που στον τελικό έχουμε ευτυχώς παράταση) που θα βγάλουν κάποιον ήρωα, κάποιον μοιραίο, μια χώρα που θα δει τίτλο επιτέλους και μια άλλη που θα βυθιστεί σε ποδοσφαιρικό πένθος (που στη Ν. Αμερική συχνά δεν διαφέρει από το κανονικό).

Ο αγώνας με τα τέσσερα χαμένα πέναλτι

  [3 Σχόλια]

Martin-Palermo-wedgies-hi-007

Η ιστορία του ζευγαριού Αργεντινή-Κολομβία είναι αυτό που λένε στη Ν. Αμερική «πατρότητα» ή αυτό που θα δείτε σε σχόλια ελληνικών σάιτ «μπαμπάς σας». Στους αγώνες μεταξύ των δύο χωρών η Αργεντινή έχει ένα καταπληκτικό ρεκόρ 12-3-2 σε Κόπα Αμέρικα, ενώ και στη συνολική προϊστορία οι νίκες των Αργεντίνων είναι υπερδιπλάσιες και με αρκετά σκορ του τύπου 9-1 και 8-2.  Παρ’ όλα αυτά, οι Κολομβιανοί στην σχετικά πρόσφατη ιστορία έχουν  δυο μεγάλες επιτυχίες να θυμούνται. Η μία ήταν το 1993 όταν και κέρδισαν με το απίστευτο 0-5 μέσα στο Μονουμεντάλ, η μεγαλύτερη ίσως στιγμή του ποδοσφαίρου της χώρας, ένα ανεπανάληπτο σόου μιας ομαδάρας. Η δεύτερη ήταν και η τελευταία χρονικά νίκη της Κολομβίας επί της Αργεντινής σε Κόπα Αμέρικα, το μακρινό πλέον 1999. Κι όμως εκείνο το ματς δεν έμεινε τόσο διάσημο ούτε για τη νίκη της Κολομβίας, ούτε καν για το μεγάλο 3-0 των «καφετέρος». Έμεινε ως ο αγώνας που σφυρίχθηκαν πέντε πέναλτι. Και χάθηκαν τα τέσσερα. Τα τρία από τον ίδιο παίκτη.

Ήταν ο 2ος αγώνας του Group C του Κόπα Αμέρικα που γινόταν στην Παραγουάη. Οι δυο χώρες προκρίθηκαν και αποκλείστηκαν στην επόμενη φάση, η παρουσία τους είναι ανεξίτηλη εξαιτίας του πολυαγαπημένου Μάρτιν Παλέρμο, του ανθρώπου γκολ, του 50% του ζευγαριού «Ντέμης-Τσιάρτας» της Αργεντινής που έκανε με τον Ρικέλεμε, έναν άνθρωπο που δεν είχε καλές σχέσεις αλλά πάνω στο χορτάρι συνεργάζονταν άψογα. Μόλις στο 5ο λεπτό του αγώνα ο Παραγουανός διαιτητής Ακίνο έδωσε πέναλτι υπέρ της Αργεντινής σε χέρι του Βιβέρος. Ο Παλέρμο που τότε έφτιαχνε το όνομά του και είχε την τιμή να πάρει φανέλα βασικού από τον Μαρσέλο Μπιέλσα πήρε την μπάλα για να φτάσει τον Αμορόσο ως πρώτος σκόρερ του θεσμού. Αποφάσισε να σουτάρει με δύναμη στο κέντρο, α λα Στράτος Αποστολάκης, σημάδεψε κομματάκι ψηλά όμως και η μπάλα τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι.

Μόλις πέντε λεπτά αργότερα ο Νέλσον Βίβας παραχώρησε πέναλτι στην Κολομβία και ο τεράστιος μαχητής Ιβάν Κόρδοβα παρ’ ότι σέντερ μπακ το εκτέλεσε και ευστόχησε απέναντι στον Χερμάν Μπούργκος. Η Αργεντινή προσπάθησε να ισοφαρίσει αλλά στο 47′ ήταν η Κολομβία που κέρδισε και πάλι πέναλτι, αυτή τη φορά με δράστη τον Φαμπιάν Αγιάλα. Ο Κόρδοβα δεν πήγε να το εκτελέσει, ο Ρικάρντ ήταν αυτός που πήρε την μπάλα και ο Μπούργκος έκανε μια μεγαλοπρεπή απόκρουση κρατώντας ζωντανή την Αργεντινή. Στο 77′ ήταν και πάλι η σειρά της Αργεντινής να κερδίσει πέναλτι μετά από σέντρα του Ρικέλμε και νέο χέρι στην μεγάλη περιοχή της Κολομβίας. Ο «Τιτάνας» το πήρε πάνω του, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη. Έστησε την μπάλα και τελικά σημάδεψε τα πουλιά στον ουρανό της Παραγουάης.

Δυο λεπτά μόλις αργότερα, ο Κόνγκο μετά από αναμπουμπούλα έβαλε ένα ωραίο γκολ με τακουνάκι ουσιαστικά σφραγίζοντας τη νίκη και την πρόκριση της Κολομβίας και ο Μοντάνιο στο 87′ με σουτ εκτός περιοχής και κόντρα μετέτρεπε τη νίκη σε θρίαμβο. Η νύχτα όμως είχε κι άλλο δράμα παρά το 3-0 της ομάδας του Χόρχε Μπερμούδες. Ο Παλέρμο πάλευε μόνος του και στο 90′ κέρδισε ένα μαϊμουδίσιο πέναλτι. Κατευθείαν πήρε την μπάλα, περπάτησε το δικό του Τζόνι Γουόκερ γουόκ (έτσι νόμιζε δηλαδή) και στήθηκε απέναντι από τον Μιγκέλ Καλέρο για τρίτη φορά εκείνη τη νύχτα. Ο Καλέρο απέκρουσε κι ο Παλέρμο έγραψε ιστορία φτάνοντας τα τρία χαμένα πέναλτι στον ίδιο αγώνα. Σκόραρε ακόμα ένα γκολ στη διοργάνωση, έπαιξε και στα τέσσερα ματς, αλλά εκείνο ήταν το τέλος του στην εθνική για πολλά χρόνια.  Ο αγώνας που τον στιγμάτισε στα μάτια όλων των Αργεντίνων πλην των οπαδών της Μπόκα. Το 2008 ο «Κόκο» Μπαζίλε αποφάσισε να τον καλέσει, ο Παλέρμο όμως ήταν τραυματίας και τελικά η μοίρα έφερε τον Ντιέγκο Μαραντόνα δέκα χρόνια μετά το Κόπα Αμέρικα, να είναι ο κόουτς που θα έφερνε πίσω στην εθνική τον 36χρονο πλέον Παλέρμο. Κι ο Τιτάνας τον ευχαρίστησε με ένα ιστορικό γκολ σε ένα ματς που έγραψε ιστορία και έδωσε επί της ουσίας την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2010, στη νύχτα που ο Ντιέγκο ονόμασε «η νύχτα ενός ακόμα θαύματος του Αγίου Παλέρμο».

Εσύ έφαγες καμία;

  [10 Σχόλια]

Πριν μερικές μέρες είχαμε συγκεντρώσει τις φασαρίες στο Αργεντινή-Ουρουγουάη. Μετά το χθεσινό Χιλή-Ουρουγουάη, εκείνο το ματς μοιάζει με αγώνα κορασίδων μεταξύ του Ντιρί και του Αρσακείου. Τα τάκλιν πετούσαν στον αέρα σαν μπαλωθιές σε γάμο στα Σφακιά, οι Χιλιανοί έγιναν αντιπαθείς στα μάτια κάθε ουδέτερου αφού έπεφταν και σφάδαζαν σε κάθε φάση (όχι ότι σε κάποιες είχαν άδικο), το κοράκι έπαιζε έδρα, η Ουρουγουάη πήγαινε για να κλέψει τη νίκη είτε με κάποιο α λα Ατλέτικο Μαδρίτης στημένο, είτε στα πέναλτι (στο Κόπα Αμέρικα παράταση έχουμε μόνο στο τελικό) και τελικά με την αποβολή του Καβάνι και το αριθμητικό πλεονέκτημα οι γηπεδούχοι πήραν την πολυπόθητη πρόκριση.

Τι είχαμε; Κατ’ αρχήν είχαμε pre-game trash talking. Ο Αλέξις Σάντσες λέει ότι πριν τον αγώνα ένας Ουρουγουανός τον πλησίασε και του είπε ότι είναι «χέστης» και διάφορα άλλα λιγότερο κοσμητικά που δεν θα μεταφέρουμε και ότι θα δει στο ματς τι θα πάθει (δεν μάθαμε ποτέ ποιος ήταν ο δράστης, ύποπτοι είναι τουλάχιστον δέκα Ουρουγουανοί, Μουσλέρα έχεις φάτσα 10χρονου και σε αφήνουμε με περιοριστικούς όρους). Είχαμε και λίγη μπάλα πού και πού με τον υποτιμημένο μάγο Χόρχε Βαλδίβια (για τους Έλληνες σπορτκάστερ Βαλβίδια) να κάνει τέτοια πράγματα:

Και τον Καβάνι να πιάνει ένα τέτοιο τούβλο:

Κατά κύριο λόγο όμως είχαμε συνεχείς μανούρες σε ώρες προαυλισμού σε φυλακές υψίστης ασφαλείας τύπου Ω’.

Είχαμε τον Βιντάλ να βουτάει συνεχώς για να εκμαιεύσει φάουλ και κάρτες, μέχρι που σε μια φάση ο Καβάνι δεν άντεξε και τα έβαλε με τον πλαϊνό με αποτέλεσμα να πάρει κίτρινη κάρτα.

Είχαμε φυσικά και τάκλιν των Χιλιανών. Κι αυτούς μανούλα τους έκανε….

Είχαμε δεύτερη κίτρινη κάρτα στον Καβάνι, όταν ο Χάρα αποφάσισε να τσεκάρει τον προστάτη τού Ουρουγουανού (του έλειπε ο Σουάρες φαίνεται με τον οποίο είχε προηγούμενα). Ο Ουρουγουανός δεν το ανέχτηκε, δεν έκανε τίποτα το εξεζητημένο, αλλά ο Χάρα δεν έχασε την ευκαιρία να το εκμεταλλευτεί με μια μεγαλοπρεπή βουτιά:

Η αντίδραση του Ουρουγουανού μου θυμίζει εμένα με μια πρώην μου, που καθόμουν στωικά χωρίς να ξεκινήσω καβγά λέγοντας «άστο να πα στοδιάλο» μέχρι ένα σημείο όμως που με έβγαζε από τα ρούχα μου. Έτσι κι ο δόλιος ο Έντινσον, όταν συνειδητοποίησε τι γινόταν δεν ήξερε με ποιον να τα βάλει. Ήταν το τέλος μιας πολύ δύσκολης εβδομάδας για τον Καβάνι που έμαθε πριν λίγες ημέρες ότι ο πατέρας του παρέσυρε και σκότωσε με το αυτοκίνητό του έναν μοτοσικλετιστή και συνελήφθη με βαριές κατηγορίες, καθώς δεν πέρασε το αλκοτέστ. Ο Έντινσον αποφάσισε να μείνει στη Χιλή και να παίξει, αλλά τελικά δεν του βγήκε σε καλό.

Και φυσικά το ένα φέρνει τ’ άλλο και είχαμε και 2η κάρτα που αυτή με τη σειρά της έφερε νέες συμπλοκές, μπούκες στον αγωνιστικό χώρο και γενικά ομορφιές που θα θυμόμαστε για καιρό:

Τελικά το γκολ του Ίσλα έδωσε την πρόκριση στους Χιλιανούς και έφερε την οργή των Ουρουγουανών. Το συμπέρασμα του αγώνα είναι ότι η Χιλή έχει μια καλή ομάδα που είναι άκρως διψασμένη να πάρει την κούπα και γι’ αυτό θα κάνει τα πάντα έχοντας και τη εξωγενή βοήθεια. Την ίδια στιγμή, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι ο Καβάνι δεν είναι τόσο καλός όσο πολύς κόσμος νομίζει. Δεν είναι ούτε Φορλάν, ούτε Σουάρες και δεν μπορεί να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες του. Η Ουρουγουάη βρίσκεται σε πτώση καθώς απογοήτευσε σε όλα τα ματς που έδωσε και θα πρέπει να βρει και νέα πρόσωπα για να βασιστεί, μια που δείχνει δημιουργικά πολύ φτωχή.

Ένα γήπεδο με μαύρο παρελθόν

  [2 Σχόλια]

estadio_chile

Την Τετάρτη το βράδυ οι οικοδεσπότες Χιλιανοί θα αντιμετωπίσουν την Ουρουγουάη για το πρώτο ματς των προημιτελικών του φετινού Κόπα Αμέρικα. Το παιχνίδι θα διεξαχθεί στο ‘Εθνικό στάδιο της Χιλής’, που φιλοξένησε και την πρεμιέρα της διοργάνωσης και στο οποίο θα γίνει και ο μεγάλος τελικός στις 4 του Ιούλη.

Μπορεί πλέον το συγκεκριμένο στάδιο να αποτελεί μέρος χαράς και διασκέδασης, όπως όλα τα υπόλοιπα του πλανήτη, αλλά τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Στην κερκίδα πίσω από τη μια εστία ένας μικρός περιφραγμένος χώρος έχει παραμείνει όπως ακριβώς ήταν το 1973, τη χρονιά που ο δικτάτορας Αουγόστο Πινοσέτ κατέλαβε με στρατιωτικό πραξικόπημα την εξουσία, για να υπενθυμίζει σε όλος τους Χιλιανούς τα εγκλήματα που έγιναν στον ίδιο ακριβώς χώρο (εκεί που κάποτε η Χιλή πήρε μια πρόκριση για Μουντιάλ σκοράροντας χωρίς αντίπαλο) εκείνες τις ‘μαύρες’ ημέρες.

Σε ένα ωραίο αφιέρωμα που ανέβηκε πριν λίγες μέρες οι New York Times ασχολήθηκαν με τη μαύρη ιστορία του γηπέδου και μίλησαν με ανθρώπους που είχαν φυλακιστεί και βασανιστεί σ’αυτό, ανθρώπους που κατάφεραν χρόνια μετά να βρουν το κουράγιο να επισκεφτούν το ίδιο μέρος για να παρακολουθήσουν κάποιο ποδοσφαιρικό ματς:

Mr. Agüero, a soccer fan who said he had attended many games at the stadium in his youth, was a 21-year-old student and member of a small political party in Allende’s socialist coalition. In an interview at his Santiago office of the Ford Foundation last week, where he serves as a program director for human rights in the Andean region, he described his treatment inside Estadio Nacional.

He said he was blindfolded and subjected to routine beatings, including being thrown against the concrete walls beneath the stands, at times headfirst. He said he was subjected to “massive amounts of electricity” over his entire body and burned with cigarettes.

He has since returned to the stadium to attend soccer matches, he said, “but it took me a long while to go back.”

Εκτός από ιστορίες επιζώντων στο άρθρο υπάρχουν και αναφορές σε αυτούς που δεν κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από τα γήπεδα της Χιλής:

At least one American was among those killed in the stadium: Frank Teruggi, an economics student and social activist whose story is a subplot in the 1982 film “Missing.” Teruggi’s younger sister, Janis Page, is an assistant professor of journalism and mass communication at New Mexico State. In 2007, she visited Santiago for the first time. Upon discovering she was staying close to the stadium, she said she made a conscious effort to avoid it.

But she said she was happy that others can enjoy it now, and that sports, music and democracy have returned to a place that was once synonymous with tyranny. It is O.K., she said, as long as the memorials to those who were abused and killed, including her older brother, remain.

Πέρα από την εξαιρετική ταινία του Κώστα Γαβρά, που αναφέρεται και στο κείμενο της εφημερίδας, μια καλή επιλογή για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα είναι και το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ ‘Nostalgia for the light’ που επικεντρώνεται στους φυλακισμένους που δεν βρέθηκαν ποτέ και τους δικούς τους ανθρώπους που τόσες δεκαετίες μετά συνεχίζουν να τους ψάχνουν με πείσμα και τρόπους που δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.

Χιλή πες μου πώς νιώθεις

  [3 Σχόλια]

copamage

Μέσα στα πράγματα που μας έμειναν από το περσινό Μουντιάλ ήταν και το περίφημο σύνθημα των οπαδών της Αργεντινής. Το «Βραζιλία πες μου πώς νιώθεις» έγινε το μεγάλο σουξέ του περασμένου καλοκαιριού εμπνευσμένο από τις κόντρες των δύο ομάδων στο παρελθόν και την μεγάλη διαμάχη μεταξύ Πελέ και Μαραντόνα. Αυτό το καλόκαιρι οι οπαδοί της Αργεντινής (σε μικρότερο αριθμό βέβαια) ταξιδεύουν στη Χιλή για το Κόπα Αμέρικα. Για όσους δεν γνωρίζουν μεταξύ των δύο χωρών υπάρχει σημαντική κόντρα που δεν είναι αμιγώς ποδοσφαιρική. Η Αργεντινή είναι λίγο έθνος ανάδελφο, μια που έχει αρκετές κόντρες με γείτονες, αλλά η κόντρα με τη Χιλή είναι κάτι παραπάνω από τη διαφωνία για το ποιος ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου. Βασίζεται σε τεράστιο βαθμό στον πόλεμο των νήσων Μαλβίνας (τα Φόκλαντς για τους Άγγλους) και την τότε στάση της Χιλής.

Η Χιλή θέλοντας να εκμεταλλευτεί την συγκυρία, έδωσε πρόσβαση στα λιμάνια της στον αγγλικό στόλο, ενώ στη συνέχεια διέθεσε και τον στόλο και την αεροπορία της στον πόλεμο κατά της Αργεντινής. Αν και ξεφεύγουμε από το αθλητικό σκέλος του μπλογκ, οι Χιλιανοί υποστηρίζουν ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ Περού-Βολιβίας-Αργεντινής για να επιτεθούν στη χώρα και γι’ αυτό η στήριξη της Αγγλίας ήταν σωτήρια λύση. Επιστρέφουμε όμως στα ποδοσφαιρικά και στους ταξιδιώτες Αργεντίνους οπαδούς που δεν φαίνεται να ξεχνούν την σχετικά πρόσφατη ιστορία. Έτσι λοιπόν, διασκεύασαν το περσινό χιτ στοχευμένο στους διοργανωτές. Μόνο που αυτή τη φορά, οι στίχοι δεν ήταν ποδοσφαιρικοί αλλά άκρως πολιτικοί, γεγονός που έχει προκαλέσει αντιδράσεις στη Χιλή για τα προσβλητικά και βαριά λόγια, αλλά και αρκετών Αργεντίνων που το θεωρούν προκλητικό.

Το σύνθημα μεταξύ άλλων αναφέρει «σου ορκίζομαι ότι δεν θα σας βοηθήσουμε αν σας πνίξει το νερό (σ.Σ. αναφορά στα τσουνάμι που πλήττουν τη Χιλή μετά τους συχνούς σεισμούς) γιατί μας πουλήσατε στον πόλεμο» και «εύχομαι να σας καλύψει η θάλασσα και να σας μάθουν κολύμπι οι Άγγλοι«. Και η αλήθεια είναι ότι στη Ν. Αμερική τα όρια της καζούρας είναι λίγο διαφορετικά όταν παίκτες για παράδειγμα έχουν παρατσούκλια «χοντρός» και «μαύρος» και τα λένε οι σπίκερς στην τηλεόραση χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα ξέφυγαν κομματάκι.

Οι καλύτερες μανούρες του Αργεντινή-Ουρουγουάη

  [4 Σχόλια]

copa-america-chile-2015-2053400w620

Λίγη η μπάλα που είδαμε στο κλάσικο ριοπλατένσε σήμερα τα ξημερώματα. Αρκετές οι φασαρίες και οι κάρτες θα μπορούσαν να είναι πολλές παραπάνω μια που σχεδόν σε κάθε φάουλ είχαμε από απλή γκρίνια μέχρι κάποιον καβγά μεταξύ των παικτών. Σε έναν αγώνα που η Ουρουγουάη θύμιζε την Ατλέτικο του Τσόλο Σιμεόνε κοιτάζοντας κυρίως την άμυνα και απειλώντας από στημένα (μέχρι να δεχτεί το γκολ και να βγει μπροστά), οι φάσεις δεν ήταν πάρα πολλές. Γι’ αυτό κι εμείς θυμόμαστε τις πιο σημαντικές… μανούρες μεταξύ των παικτών, ότι έμεινε από τον αγώνα μαζί με την γκολέρα του υπεραγαπημένου Σέρχιο Κουν Αγκουέρο.

1. Ο γιγάντιος Χαβιέρ Μαστσεράνο κάνει τάκλιν σαν να μην υπάρχει αύριο και παίρνει κίτρινη. Η μουρμούρα αρχίζει: «Βγάζεις κάρτα γι’ αυτό; Στους άλλους δεν έχεις βγάλει» σαν κακός μαθητής στην τάξη. Εκεί που ο «χεφεσίτο» αποφασίζει να τελειώσει με την μίρλα, έχουμε την γκεστ σταρ εμφάνιση του Μάξι Περέιρα που δεν μπορούσε να αφήσει την προσβολή αναπάντητη. Νέος κύκλος συζητήσεων κεφάλι με κεφάλι και οι ατάκες είναι σε στυλ «έλα ρε μεγάλε, μεταξύ μας τώρα;»

2. Ο Τάτα Μαρτίνο ήταν μέσα στην γκρίνια συνέχεια, πατώντας και χορτάρι, και μόλις στο 32ο λέπτο αποβλήθηκε από τον Βραζιλιάνο διαιτητή Ρίτσι. Έτσι λοιπόν, κατάφερε να σπάσει ένα ρεκόρ, αυτό του προπονητή με τις περισσότερες αποβολές στο Κόπα Αμέρικα, μια που το 2011 είχε αποβληθεί δυο φορές στην ίδια διοργάνωση, ως προπονητής της Παραγουάης τότε. Το καλύτερο σημείο είναι το κράξιμο από τους Ουρουγουανούς πίσω από τον πάγκο.

3. Ο Μέσι ήταν και πάλι κατώτερος των περιστάσεων σε αγώνα με την εθνική. Οι διαιτητές αφήνουν κομματάκι παραπάνω το σκληρό παιχνίδι και όταν στην ίδια φάση δέχεται τάκλιν από τον Περέιρα και πέφτει πάνω στον χτιστό Αρέβαλο Ρίος είναι εύκολο να θυμώσει (και μεταξύ μας λογικό). Φυσικά, ο Χαβιέρ Μαστσεράνο δεν μπορεί να χάσει μια τέτοια στιγμή και τηλεμεταφέρεται από το σημείο που βρισκόταν κατευθείαν στην μανούρα.

4. Ο Μουσλέρα μπλοκάρει εύκολα το φάουλ του Μέσι. Κάτι ψιλολέει με τον Γκαράι και ενώ όλα δείχνουν ήρεμα, μέσα στο πλάνο εμφανίζεται ο Μάρκος Ρόχο που πέφτει με δύναμη πάνω στον ατυχή Χιμένες που απλώς περνούσε. Βέβαια αντί να πέσει ο Χιμένες, πέφτει ο Μουσλέρα πιάνοντας το κεφάλι του, αλλά δε βαριέσαι. United we stand, divided we fall.

Μπόνους: Το σκετσάκι Γοδίν-Μέσι, σίγουρα δουλεμένο στην προπόνηση και φαβορί για μετάλλιο στη συγχρονισμένη.

Κόπα Αμέρικα: Οι στιγμές της 1ης αγωνιστικής

  [2 Σχόλια]

Για όσους δεν ξενύχτησαν, για όσους δεν πρόλαβαν, για όσους δεν ενδιαφέρθηκαν μαζέψαμε κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές της 1ης αγωνιστικής του Κόπα Αμέρικα που άρχισε αρκετά καλά. Με την ελπίδα φυσικά η 2η αγωνιστική να μας χαρίσει ακόμα καλύτερες εικόνες, να συνέλθουν κάποια φαβορί και να συνεχίσουν έτσι κάποια από τα αουτσάιντερ.

1. Ο Νεϊμάρ δεν μπορεί τον αφρό και παίρνει μια ωραία κίτρινη κάρτα:

2. Η Βενεζουέλα έκανε την μεγαλύτερη έκπληξη, δείχνοντας πολύ καλά στοιχεία και βάζοντας ένα ωραίο γκολ απέναντι στους Κολομβιανούς που δεν είναι και οι καλύτεροι φίλοι. Ο φωνακλάς σπίκερ δείχνει πόσο το χάρηκε:

3. Το Μεξικό-Βολιβία ήταν με διαφορά το πιο βαρετό παιχνίδι. Λογικά το ενδιαφέρον στράφηκε αλλού, στη wannabe Λαρίσα Ρικέλμε της Βολιβίας..

bolivian-girl-copa-america_1cj814kz9fzgd1fp2fkwycic0n

4. Αν η κάρτα του Νεϊμάρ ήταν χαζή, εδώ έχουμε μεγαλείο κίτρινης από τον Λουσένα της Βενεζουέλας που ετοιμάζεται να μπει στον αγώνα ως αλλαγή:

5. Ο Νεϊμάρ κάνει ΔΥΟ σομπρέρο μαζί και φυσικά γκρεμίζεται αμέσως μετά για εκδίκηση. Κίτρινη κάρτα πουθενά:

6. Η Χιλή έχασε πολλές φάσεις, χρειάστηκε ένα όχι-και-τόσο-καθαρό πέναλτι για να κερδίσει και έδωσε μάχη για να τα καταφέρει σε έναν αγώνα με διάφορες τέτοιες ομορφιές:

Chile's Charles Aranguiz  and Ecuador's Enner Valencia battle for the ball  during a Copa America Group 1 soccer match at the National Stadium in Santiago, Chile, Thursday, June 11, 2015.(AP Photo/Natacha Pisarenko) Chile Soccer Copa America Chile Ecuador

7. Η Αργεντινή έβαλε δυο γκολ στο ημίχρονο και νόμιζε ότι καθάρισε το ματς. Ο Μαρτίνο έκανε ότι μπορούσε με τις αλλαγές για να βάλει την Παραγουάη στο παιχνίδι και αυτό που έμεινε μετά την ισοπαλία ήταν η γκολάρα του Βαλντές (με τον Ρομέρο να έχει βγει βόλτα βέβαια):

8. Ο Καβάνι νόμιζε ότι η Τζαμάικα είναι στην Αφρική και έγινε ρεζίλι. Για να ζητήσει συγγνώμη βγήκε φωτογραφία με τους αντιπάλους του, οι οποίοι ως γνήσιοι Τζαμαϊκανοί έδειξαν ότι το πήραν χαλαρά και διασκέδασαν παρά την ήττα. (η καρδούλα να έλειπε μόνο…)

edinson-cavani-jamaica-03062015_nbo490ki2n4q182lqu0kfqill

Sombrero quiz: Πόσο καλά ξέρεις το Λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο;

  [8 Σχόλια]

south american map

Το Κόπα Αμέρικα κάνει σέντρα σήμερα το βράδυ στη Χιλή κι αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να τεστάρουμε τις γνώσεις μας πάνω στο ποδόσφαιρο της Λατινικής Αμερικής. Για ευνόητους λόγους αφήνουμε εκτός ύλης ότι έχει να κάνει με τα συστήματα διεξαγωγής των διοργανώσεων της ηπείρου καθώς και τα θέματα που σχετίζονται με Λατινοαμερικάνικους συλλόγους και εστιάζουμε μόνο στις εθνικές ομάδες.

[διάβασε περισσότερα →]

Copa America 2015: Ο απόλυτος οδηγός

  [17 Σχόλια]

zincha

Ποιος είπε ότι αυτό το καλοκαίρι δεν έχει σπουδαία ποδοσφαιρικά γεγονότα; Μουντιάλ δεν έχουμε, Euro δεν έχουμε, έρχεται όμως το 44ο Κόπα Αμέρικα για να γεμίσει αρκετά από τα ζεστά βράδια του Ιουνίου (και λίγα του Ιουλίου). Το Sombrero βρίσκεται εδώ για να σας προετοιμάσει με τα εφόδια που χρειάζονται για να παρακολουθήσετε τη διοργάνωση. Μια διοργάνωση που άλλες φορές γινόταν κάθε χρόνο, άλλες κάθε δύο χρόνια, κάποιες φορές έγινε ανά τρία χρόνια και πλέον γίνεται ανά τέσσερα. Α, ναι. Το 1959 έγινε δυο φορές μέσα σε ένα χρόνο, αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά.

Η αρχαιότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση εθνικών ομάδων θα γίνει στη Χιλή από τις 11 Ιουνίου μέχρι τις 4 Ιουλίου. Από το 1993 και μετά συμμετέχουν 12 ομάδες στον θεσμό και για να το καταφέρουμε αυτό έχουμε και μερικές προσκεκλημένες που δεν ανήκουν στην CONMEBOL. Με λίγα λόγια φανταστείτε ένα Euro που για να συμπληρώσουμε ομάδες φέρνουμε και από την Αφρική για παράδειγμα. Οι 2 καλεσμένες είναι συνήθως ομάδες της CONCACAF, της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής δηλαδή και κατά καιρούς έχουν συμμετάσχει το Μεξικό, οι ΗΠΑ, η Ονδούρα, η Κόστα Ρίκα, ενώ το 1999 είχαμε την έκπληξη με την Ιαπωνία (!) να είναι προσκεκλημένη. Ευτυχώς για τον θεσμό, καμία δεν τον έχει κατακτήσει προς το παρόν.

Το καλό για τους λατινοαμερικάνους είναι ότι με αυτόν τον τρόπο δεν χρειάζονται προκριματικά και αποφεύγουν να γεμίσουν με παραπάνω παιχνίδια το ήδη φορτωμένο πρόγραμμά τους. Φέτος, εκτός από τους κλασσικούς δέκα, οι γκεστ σταρ θα είναι το Μεξικό και η Τζαμάικα (μια που Ιαπωνία και Κίνα που προσκλήθηκαν δεν μπορούσαν να συμμετέχουν τελικά). Αρχικά ο θεσμός ήταν να γίνει στη Βραζιλία, αλλά λόγω… φόρτου εργασίας της χώρας με Μουντιάλ και Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε η τράμπα μεταξύ Χιλής και Βραζιλίας. Η πρώτη φάση περιλαμβάνει τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων:

979534

Όπως όλοι διαπιστωνούμε, το Γκρουπ Β’ το λες και Γκρουπ του θανάτου με την Τζαμάικα (λογικά) σε ρόλο κομπάρσου που πεθαίνει στην πρώτη σκηνή της ταινίας (στο Χόλιγουντ συνήθως είναι και μαύρος). Το σύστημα είναι το κλασσικό με 3 βαθμούς στη νίκη και προκρίνονται οι δυο πρώτοι κάθε γκρουπ και οι δυο καλύτεροι τρίτοι για να συμπληρώσουμε 8 ομάδες. Σε περίπτωση ισοβαθμίας πρώτα μετράει η συνολική διαφορά τερμάτων, μετά τα συνολικά γκολ, στη συνέχεια το μεταξύ τους παιχνίδι και τέλος κάνουμε μια κλήρωση γιατί βαριόμαστε να ψάχνουμε κάτι άλλο. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει τίποτα νοτιαμερικάνικο στο σύστημα, αγώνες μονοί με παράταση και πέναλτι μέχρι και τον τελικό.

Πολυνίκης του θεσμού είναι πλέον η Ουρουγουάη καθώς με την κατάκτηση του τελευταίου τροπαίου το 2011 ξεπέρασε την Αργεντινή φτάνοντας τις 15 κατακτήσεις. Η Αργεντίνη αντίθετα έχει να κατακτήσει τον θεσμό από το 1993, χάνοντας με διάφορους απίστευτους τρόπους το τρόπαιο. Την ίδια στιγμή η Βραζιλία έχει κατακτήσει από τότε 4 Κόπα Αμέρικα αλλά βρίσκεται τρίτη με μόλις 8. Στην φετινή διοργάνωση η Αργεντινή έχει ένα άλλο ρεκόρ, καθώς στέλνει τους περισσότερους προπονητές, αφού οι έξι από τις δώδεκα ομάδες έχουν Αργεντίνο προπονητή με ονόματα όπως Τάτα Μαρτίνο, Χοσέ Πέκερμαν και Ραμόν Άνχελ Ντίας ανάμεσα στους κόουτς των ομάδων.

estadio_nacional_de_chile01

Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί σε εννιά στάδια οχτώ πόλεων της Χιλής με το μικρότερο να είναι το «Ελ Τενιέντε», έδρα της Ο’ Χίγκινς και να χωράει 15.000 και κάτι ψιλά νοματαίους. Ο τελικός θα γίνει στο μεγαλύτερο, το Εστάδιο Νασιονάλ, έδρα του τελικού του Μουντιάλ του 1962 (αλλά και της διαβόητης «μάχης του Σαντιάγο») και της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε, χωρητικότητας 48.000 περίπου. Οι ώρες των αγώνων δεν είναι πάντα απαγορευτικές, με τους περισσότερους αγώνες να ξεκινούν μεν στις 2.30 το πρωί (π.χ. Αργεντινή-Ουρουγουάη), αλλά ευτυχώς  υπάρχουν και αγώνες στις 10 το βράδυ, αλλά και στις 12.30 ενώ ο τελικός θα ξεκινήσει στις 11 δικιά μας ώρα. Με βάση τα όσα γνωρίζουμε, στην Ελλάδα οι αγώνες δεν θα μεταδίδονται από κάποιο κανάλι θα μεταδίδονται μέσω του ΣΚΑΪ, αλλά ευτυχώς για εμάς και αρκετές άλλες χώρες θα υπάρχει κανονική επίσημη μετάδοση μέσω YouTube.

>chile

Η αλλαγή του Κόπα Αμέρικα σε τετραετή συχνότητα βοήθησε στο να κατεβάζουν οι ομάδες τα αστέρια τους, καθώς την δεκαετία του 1990 κυρίως είχαν αρχίσει πολλές χώρες να κατεβάζουν τα ψιλοδεύτερα με αποτέλεσμα να χάνει ο θεσμός την αίγλη του. Έτσι θα δούμε Αργεντινή με Μέσι, ντι Μαρία, Τέβες, Μαστσεράνο και Αγκουέρο, θα δούμε Καβάνι, θα δούμε Νεϊμάρ, Κουτίνιο αλλά και Ρομπίνιο, θα δούμε Βιντάλ και Αλέξις Σάντσες, Χάμες Ροντρίγκες, Μπάκα και Φαλκάο.  Υπάρχουν και απουσίες όμως σημαντικές. Κατ’ αρχήν θα λείψει ο Σουάρες λόγω της τιμωρίας του. Από εκεί και πέρα η Βραζιλία θα έχει ορισμένες ελλείψεις αφού ο Ντούνγκα δεν πήρε Ντάνι Άλβες (και τα σύνολά του), ούτε Μαρσέλο και Ντάντε, η Κολομβία χωρίς Γκουαρίν λόγω τραυματισμού και το Εκουαδόρ χωρίς τον Βαλένσια. Από την άλλη, το Μεξικό δεν θα κατεβάσει την καλύτερη δυνατή ομάδα (θα λείψουν Οτσόα, Τσιτσαρίτο, Γκουαρδάδο και άλλοι) αφού έχει αμέσως μετά το κύπελλο της Β. Αμερικής με όνομα Γκολντ Καπ και έπαθλο την πρόκριση στο Κονφεντερέισονς.

cachanaextras_noticia_foton_7_1

Η μπάλα της διοργάνωσης έχει το όνομα «Κατσανιά» που παρ’ ότι ήμουν σίγουρος ότι είναι ελληνική λέξη και χρησιμοποιείται στην Στερεά Ελλάδα, είναι τελικά η χιλιανή έκφραση για την gambeta. Η μασκότ ονομάζεται Ζίντσα και θα μπορούσε να είναι το παιδί της Λίζα Σίμπσον με το Mozilla Firefox όπως έχουν πει κάποιοι, ενώ το τραγούδι του θεσμού είναι όσο κακό είναι πάντα ένα τραγούδι ποδοσφαιρικής διοργάνωσης με έναν κλαρινογαμπρό να το τραγουδάει και να σου θυμίζει κάποιο κακό βράδι σε μπιτσόμπαρο που έχεις κεράσει μια τύπισσα τρία μοχίτο και τελικά φεύγεις μόνος.

Όσον αφορά στα φαβορί, στοιχηματικά η σειρά στις αποδόσεις είναι Αργεντινή, Βραζιλία, Χιλή το οποίο βασίζεται αρκετά στη διαχρονική κατάσταση των ομάδων και την παρουσία τους στο Μουντιάλ, αλλά και στο γεγονός ότι η Χιλή εκτός από την έδρα έχει και μια αξιόλογη ομάδα. Η Ουρουγουάη δείχνει να βρίσκεται σε μεταβατική φάση και η απουσία του Σουάρες θα είναι μεγάλη, ενώ 4ο φαβορί απολύτως λογικά είναι η Κολομβία που έχει εξαιρετική ομάδα και ίσως αποτελέσει την έκπληξη, σίγουρα με καλή απόδοση αν κάποιος θέλει να ποντάρει σε αουτσάιντερ.

Η αλήθεια είναι το Κόπα Αμέρικα τα τελευταία χρόνια δεν έχει τόσο θέαμα, ούτε τόση ταχύτητα (όχι ότι το Euro είναι εντυπωσιακό). Ακόμα και οι μεγάλοι σταρ της Ευρώπης φαίνεται σαν να προσαρμόζονται στα δεδομένα της Λ. Αμερικής και με τις εθνικές τους να αλλάζουν στυλ, να θυμούνται από πού ξεκίνησαν. Αλλά όπως λέει και το επίσημο σποτ της διοργάνωσης: «Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι σαν να ένα ανθρώπινο σώμα, σε μερικά μέρη είναι εγκέφαλος (με εικόνα των Γερμανών), σε άλλα μύες (Ιταλία) και σε άλλα πνευμόνια (Αφρική). Αλλά η Αμερική είναι η καρδιά, η καρδιά που χτυπάει δυνατά κάθε 4 χρόνια«.

Τουλάχιστον τα γκολ δεν λείπουν, καθώς ο χαμηλότερος Μ.Ο. γκολ ήταν 2 ανά αγώνα και σημειώθηκε το μακρινό 1922, ενώ 5 χρόνια αργότερα είχαμε 6 γκολ ανά αγώνα. Και αυτό είναι το Κόπα Αμέρικα, το πάθος, οι συγκινήσεις, οι προλήψεις, η γραφικότητα και τα νέα ταλέντα που πιθανότατα θα μας απασχολήσουν στο μέλλον. Ταλέντα κυρίως από μικρότερες χώρες, καθώς η Αργεντινή και η Ουρουγουάη κατεβαίνουν με μπαρουτοκαπνισμένη ομάδα, ενώ κι η Βραζιλία ότι πιτσιρικά έχει τον έχουν τσιμπήσει ήδη ευρωπαϊκές ομάδες. Οπότε, όποιος θέλει να δει τα νέα ταλέντα του Football Manager θα πρέπει να κοιτάξει κατά Κολομβία μεριά και στις λοιπές χώρες. Ναι, θα υπάρχουν γνωστές μούρες όπως ο Λαμέλα, αλλά το ενδιαφέρον θα το έχουν λιγότερο γνωστές όπως ο Βολιβιανός Γκαμάρα της Μίλαν, o Περουβιανός Γιόρντι Ρέινα, ο Παραγουανός Μπρούνο Βαλντές, ο Ουρουγουανός ντε Αρασκαέτα και ίσως κάποιο τέτοιο όνομα ξεπεταχτεί, αν βέβαια πάρει ευκαιρίες. Γιατί πάνω απ’ όλα είναι η πολυπόθητη κούπα. Με την ελπίδα ότι τα ξενύχτια θα αξίζουν για όσους το τολμήσουν, τελειώνουμε αυτό το κείμενο με τη διαφήμιση της Κριστάλ που δείχνει ακριβώς πόσο το θέλει η Χιλή, μια ομάδα που έχει την ταμπέλα του λούζερ καθώς δεν έχει κερδίσει ποτέ το τρόπαιο και αυτή τη φορά με την έδρα και τους πολύ καλούς παίκτες ελπίζει να τα καταφέρει. Μπόνους ο αγαπημένος Ιβάν Ζαμοράνο: