Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Κύπελλο Ελλάδας'

Πάπα Μπούμπα εσύ σούπερ σταρ

  [3 Σχόλια]

Μπορεί το κύπελλο να έγραφε το όνομα του Νίκου Λυμπερόπουλου, που επιτέλους κατέκτησε ένα κατσαρολικό στην καριέρα του, νομίζω όμως ότι ο πιο πολύτιμος παίκτης του αγώνα ήταν άλλος. Σε ένα ματς που δεν ήταν ιδιαίτερα καλό και η ΑΕΚ ουσιαστικά επισημοποίησε αυτό που φαινόταν σίγουρο  όταν απέκλεισε ΠΑΟ και ΠΑΟΚ κατά σειρά (με εκτός έδρας νίκες) και με τον Ολυμπιακό εκτός διοργάνωσης περίμενε απλά να επικυρώσει τον πρώτο τίτλο της από το 2002. Το ξεκούραστο 3-0 μάλλον κολακεύει την ΑΕΚ που απλά εκμεταλλεύτηκε τις περισσότερες ευκαιρίες της, την στιγμή που ο Ατρόμητος είχε μόνο μία φάση σε ολόκληρο τον αγώνα, αριθμό μη ικανό για να δώσει ένα κύπελλο.

Με τον Σκόκο νοκ-άουτ από πολύ νωρίς, ο πραγματικός πρωταγωνιστής του αγώνα ήταν ο Σενεγαλέζος Πάπα Μπούμπα Ντιόπ για τον οποίο οφείλω να παραδεχτώ ότι ήμουν αρκετά επιφυλακτικός όταν ήρθε και ιδιαίτερα απογοητευμένος όταν τραυματιζόταν με μεγαλύτερη συχνότητα από τον αλήστου μνήμης μπασκετμπολίστα Άντονι Πελ (που είχε πάθει χιαστούς όταν τράκαρε το γόνατό του στην πόρτα του ασανσέρ όπως λέει ο αστικός μύθος). Ο Ντιόπ δεν είναι απλά ότι έχει καταφέρει να κυριαρχεί με την πληθωρική του παρουσία στο κέντρο του γηπέδου. Σίγουρα κόβει πολλές μπάλες, τρομάζει αντιπάλους με το φιζίκ του (όπως θα έλεγε κι ο Αλέξης) και έχει αυτή την ελεεινή σιγουριά όταν κρατάει την μπάλα με τις ώρες έξω από την περιοχή (ικανή να προκαλέσει καρδιακά όταν κάποιες φορές την πουλάει, ευτυχώς με μικρότερη συχνότητα από αυτή του Γκέντσογλου). Σίγουρα είναι καλός παίκτης, αλλά κυρίως είναι αυτός ο τύπος που σε κάνει να ψάχνεις φωτογραφίες μετά από αγώνες, βίντεο με πιθανές δηλώσεις του και άλλες… δροσερές στιγμές που μόνο οι πραγματικά άρρωστοι διαβάζουν κρυμμένες κάπου στο τέλος της σελίδας με ένα αστεράκι δίπλα τους.

Ο Πάπα Μπούμπα Ντιόπ δεν είναι ο παίκτης που θα πάρεις διαρκείας για να τον βλέπεις στο γήπεδο. Είναι ο παίκτης που θέλεις όμως να υπάρχει στην ομάδα σου γιατί το ποδόσφαιρο θέλει πάντα και λίγο καλτ μέσα του και τι καλύτερο από το καλτ να συνδυάζεται και με προσφορά στην ομάδα. Πιθανότατα ο οικονομικός κατήφορος της ομάδας που συνοδεύει τον αγωνιστικό της κατήφορο να οδηγήσει τον Ντιόπ εκτός ομάδας το καλοκαίρι. Γι’ αυτό και εμείς ως απλοί θαυμαστές του μεγαλείου του απολαμβάνουμε κάθε εικόνα του τεράστιου Σενεγαλέζου είτε μετά τα ματς, είτε στα πανηγύρια για την κατάκτηση του κυπέλλου και παρακαλάμε να μείνει εδώ κοντά μας για να ζήσουμε κι άλλες μεγάλες στιγμές.

Δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας

  [7 Σχόλια]

Είναι πραγματικά δύσκολο να πρέπει να γράψεις σε μερικές γραμμές όλα όσα θέλεις μετά από αυτά που βίωσες το προηγούμενο βράδυ. Τις προηγούμενες μέρες υπήρχε έντονα στην ατμόσφαιρα η εντύπωση ότι σε περίπτωση που η ΑΕΚ δεν κερδίσει θα γίνει χαμός από τους «οργισμένους οπαδούς» της. Πίπες.  Η ΑΕΚ κέρδισε περίπατο και πάλι έγινε χαμός. Τα όσα έγιναν χθες δεν είχαν καμία σχέση με ένα πιθανό αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν να γίνουν σε έναν αγώνα χάντμπολ, γυναικείου βόλλεϋ και οπουδήποτε αλλού θα έβρισκαν ευκαιρία για μπάχαλο.

Για να δώσω μια εικόνα του τι συνέβη χθες στο γήπεδο, δεν ήταν ότι κάποιοι χαρούμενοι από την περήφανη νίκη δεν μπορούσαν να κρατηθούν και όπως επιτάσσει το ελληνικό έθιμο (στην Ελλάδα οποιαδήποτε μαλακία γίνεται χρόνια όπως π.χ. τα βεγγαλικά στην ανάσταση και οι μπαλωθιές στους γάμους την λέμε έθιμο) μπούκαραν πριν την λήξη. Η καφρίλα ξεκίνησε όταν λίγο πριν την σέντρα έγινε η πρώτη μπούκα έτσι χωρίς λόγο. Την στιγμή που ακουγόταν ο εθνικός ύμνος είχαν μπει οπαδοί και των δύο ομάδων για να τα πουν από κοντά, να ανταλλάξουν πανό και να συνεχίσουν τον ρουκετοπόλεμο. Στη συνέχεια μπροστά από το πέταλο των οπαδών της ΑΕΚ παρέμειναν αρκετή ώρα πάρα πολλοί που απλά πετούσαν αντικείμενα και φωτοβολίδες στους αστυνομικούς. Κάποια στιγμή ψιλομαζεύτηκαν, ξαναμπήκαν στα γκολ και μετά το 70′ περίπου έκοβαν βόλτες στο γήπεδο για να λήξουν τον αγώνα μόνοι τους στο 91′.

Μέχρι στιγμής όλα φαίνονται νορμάλ. Τα κλασσικά «έκτροπα» των ελληνικών γηπέδων. Όχι, δεν νομίζω. Γιατί ο κακός χαμός έχει ξεκινήσει προ πολλού με φασαρίες χιλιόμετρα μακρυά από το γήπεδο. Με επιθέσεις σε αστυνομικό τμήμα και περιπολικό. Ενδείξεις που υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό για την τροπή που έχει πάρει η κατάσταση μέσα στους οπαδούς της ΑΕΚ και πιθανόν και αλλού.  Δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαία τα πανό που ζητούσαν ελευθερία σε άτομα που κατηγορούνται για… 7 ληστείες, ούτε τα πανό που προσέφεραν αλληλεγγύη (!!) στους αγωνιστές τρομοκρατικών οργανώσεων.

Νομίζω ότι πλέον δεν μιλάμε για παραδοσιακό χουλιγκανισμό. Μιλάμε απλά για την ηδονή της βίας, της καταστροφής, του μπάχαλου και την υποτίθεται «πολιτική»  που έχει εισχωρήσει εδώ και καιρό στους οπαδούς. Παλιά λέγανε για τα… πρεζάκια. Ναι, υπάρχουν και τέτοια. Χθες π.χ. είδα έναν την ώρα του αγώνα που η ΑΕΚ κέρδιζε το κύπελλο μετά από χρόνια, να πλησιάζει σαν κύριος τους παίκτες της ομάδας του (υποτίθεται) και να τα χώνει στον δόλιο Λεονάρντο που έκανε ζέσταμα. Λίγο πιο πέρα, ένας τελειωμένος έκανε τον επόπτη πάνω στη γραμμή. Αυτοί υπήρχαν και υπάρχουν. Δεν υπήρχαν όμως παλιότερα τα πάρα πάρα πολλά παιδάκια που μπουκάρουν μέσα και θυμίζουν όλους αυτούς που βλέπουμε να τα σπάνε σε πορείες. 16χρονια παιδάκια να κόβουν βόλτες χωρίς να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και να ψάχνουν να βρουν την επόμενη μαλακία που θα κάνουν. Παιδάκια που με το που έκανε ένα βήμα κάποιος αστυνομικός έτρεχαν να γλιτώσουν χάνοντας κάθε ικμάδα ψευτομαγκιάς.

Καθισμένοι μετά τον αγώνα με φίλους στις κερκίδες ψιλοξενερωμένοι, βλέπουμε έναν μπόμπο 15 χρονών, από αυτούς που στο σχολείο δεν τους θες στην ομάδα σου στην ώρα της γυμναστικής γιατί δεν ξέρει μπάλα, να ψάχνει όλη την κερκίδα και όπου βρίσκει κανένα μπουκάλι νερό να το παίρνει και να το πετάει στους αστυνομικούς από κάτω. Το κάνει μία-δύο και του φωνάζουμε. Αυτός γυρίζει, μας κοιτάει με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας και μας λέει αφοπλιστικά: «Δεν είδατε τι έκαναν ρε;» αναφερόμενους στους αστυνομικούς που το μόνο που έκαναν επί τρεις ώρες ήταν να παρακολουθούν παθητικά. Στην έξοδο πετυχαίνουμε άλλους πιτσιρικάδες να κουβαλάνε με καμάρι ένα μεγάλο ορθογώνιο διαφημιστικό του «Πάμε Στοίχημα» που πήραν ως σουβενίρ από το γήπεδο. «Βάλτο στο σαλόνι σου» του λέει ένας φίλος κι ο πιτσιρίκος καμαρώνει και χαμογελάει. Είναι κάποιος που πιθανώς σε μερικά χρόνια (αν δεν το κάνει ήδη) θα σπάει τζαμαρίες σε κάποια πορεία, θα πετάει πέτρες σε κάποια συναυλία και πάει λέγοντας.

Αυτά φυσικά δεν γίνονται αλλού, γίνονται στην Ελλάδα. Τα εισιτήρια του τελικού είχαν πεδίο για να συμπληρώσεις τα στοιχεία. Αυτό δεν χρειάστηκε ποτέ. Υποτίθεται ότι γινόταν προέλεγχος πριν φτάσεις στις κερκίδες. Εγώ μπήκα χωρίς να κοιτάξει κανείς αν έχω εισιτήριο. Έξω από τη θύρα μόνο είδαν το εισιτήριό μου. Έλεγχος; Τι είπατε;  Ουδείς ασχολήθηκε. Οι 2-3 αστυνομικοί μου χαμογέλασαν και με άφησαν να περάσω. Έτσι πέρασαν και αρκετοί άλλοι με μερικές εκατοντάδες φωτοβολίδες. Το μόνο που έκαναν ήταν να σου πουν να πετάξεις το καπάκι από το μπουκάλι του νερό. Μπορούσες να βάλεις ένα μίνι-Ούζι μέσα, αλλά το νερό σου δεν θα το έπαιρνες ποτέ με καπάκι. Όσο για την αστυνόμευση μέσα; Ειλικρινά δεν ξέρω για ποιον λόγο βρίσκονταν στο γήπεδο. Ακίνητα ανθρωπάκια να έχουν μπροστά τους όλη την αλητεία να τους βρίζει, να τους κάνει χειρονομίες, να τους πετάει πάνω τους φωτοβολίδες και αυτοί να μην αντιδρούν. Το γήπεδο θα μπορούσε να αδειάσει από όλους αυτούς μέσα σε 3-4′ αν έκαναν κάποια προσπάθεια. Όχι όμως. Εκεί με ιώβεια υπομονή να κινδυνεύουν σωματικά κι οι ίδιοι και να αφήνουν ανενόχλητους τους κοπρίτες.

Πρόληψη καμία, καταστολή καμία. Τι διάολο ρόλο βαράει η ΕΠΟ; Τι ρόλο βαράει η Αστυνομία; Δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα; Στο μπάσκετ ο τελικός του κυπέλλου αναβλήθηκε εκατό φορές και στο τέλος θα γίνει με τα εισιτήρια να πηγαίνουν μόνο στα ΚΑΠΗ ή σε νήπια. Κανείς δεν ενοχλείται από όλα αυτά; 35.000 άνθρωποι πήγαν να χαρούν για την ομάδα τους και έφυγαν ξενερωμένοι επειδή κάποια κοπρόσκυλα χάλασαν τη γιορτή τους. Μπροστά μου είχα πατέρα με τη γυναίκα του και δυο μικρά παιδάκια. Τι θα λένε αυτά τα παιδάκια σήμερα; Μήπως απλά συμφέρει να πολλαπλασιάζονται οι μπούκες σε γήπεδα (φετινές από οπαδούς ΑΕΚ, ΠΑΟ, Άρη, ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ) για μην πολλαπλασιάζονται οι φασαρίες στους δρόμους; Να ξεδίνουν εκεί τα καθυστερημένα, από το να ξεδίνουν αλλού κι αλλιώς;

Όσες τιμωρίες και να πέσουν στις ΠΑΕ-ΚΑΕ, όσοι από μας και να στερηθούμε να δούμε τις ομάδες μας από κοντά, δεν θα αλλάξει τίποτα. Και το επαναλαμβάνω. Σε μεγάλο βαθμό έχουμε ξεπεράσει τους παλιούς καλούς «χρηματοδοτούμενους στρατούς» που τους χάιδευαν οι πλούσιοι παράγοντες. Οι περισσότερες ομάδες φυτοζωούν και χρωστούν της Μιχαλούς. Έχουμε περάσει φοβάμαι σε εποχές που το κράτος χαϊδεύει κάποιους αφήνοντάς τους να ξεσπάνε εκεί που το πονάει λιγότερο. Μόνο που για κάποιους από μας, αυτό μας πονάει πολύ περισσότερο γιατί κάποιοι μας γαμάνε τη διασκέδαση.

Αν κέρδιζε ο Ατρόμητος…

  [2 Σχόλια]

20:58. Ο Σκόκο σεντράρει στην περιοχή, ο Λυμπερόπουλος σκοράρει με κεφαλιά αλλά ο επόπτης σηκώνει το σημαιάκι του και ο Κάκος ακυρώνει το γκολ. Αγανακτισμένοι οπαδοί της ΑΕΚ μπαίνουν στο ταρτάν και φτάνουν πίσω απ’ τον επόπτη ζητώντας μεγαλύτερη διαλλακτικότητα στις επόμενες αποφάσεις αναφέροντας σαν επιχείρημα το ημιτελές βιογραφικό του Λυμπερόπουλου.

21:04. Το παιχνίδι συνεχίζει να είναι τραγικό. Ο Ατρόμητος στέκεται καλά και η ΑΕΚ αδυνατεί να κάνει ευκαιρία. Ο Σκόκο αποχωρεί τραυματίας και στις κερκίδες κάποιοι αρχίζουν να μαλώνουν για το συμβόλαιο του.

21:13. Σε μια εξαιρετική αντεπίθεση ο 36χρονος Κώστας Νεμπεγλέρας ξεκινάει από την περιοχή της ομάδας του, προσπερνάει στο σπριντ τον Ντιοπ, τον Μάκο και τον Δέλλα, νικάει με άπιαστο σουτ τον Σάχα γράφοντας το 1-0, συνεχίζει με σπριντ μέχρι τον πάγκο της ομάδας του όπου αγκαλιάζει τον Δώνη και πριν προλάβει όλη η ομάδα να γίνει ένα κουβάρι εκεί ξεκινάει νέο σπριντ προς το πέταλο των οπαδών του Ατρομήτου προσπερνώντας και δυο οπαδούς της ΑΕΚ που έχουν μπει στο χόρτο εξοργισμένοι αλλά και αναποφάσιστοι για το που πρέπει να διοχετεύσουν την οργή τους. Δυο λεπτά μετά κι ενώ δεν έχει σταματήσει στιγμή, επιστρέφει με σπριντ στο κέντρο του γηπέδου για να συνεχιστεί το παιχνίδι.

21:15. Ο Κάκος σφυρίζει την λήξη του ημιχρόνου χωρίς να παιχτούν τα 3 λεπτά που έχει υποδείξει καθώς στον στίβο του γηπέδου παρατηρείται μεγαλύτερη κινητικότητα απ’ ότι στο χορτάρι με αποτέλεσμα να ζαλίζονται οι τηλεθεατές που δεν ξέρουν που να εστιάσουν.

21:24. Εκτεταμένα επεισόδια ξεκινούν μπροστά στο πέταλο των οπαδών του Ατρομήτου όταν αυτοί φωνάζουν το σύνθημα «εεε οοο καλέστε τα ταξί να φύγουν από ‘δω». ΜΑΤ κυνηγάνε οπαδούς της ΑΕΚ που κυνηγάνε οπαδούς του Ατρομήτου που κυνηγάνε σεκιουριτάδες. Απ’ τα μεγάφωνα ο εκφωνητής ζητάει ηρεμία και σύνεση φωνάζοντας: «Σας παρακαλώ πολύ. Δεν γίνεται να κυνηγιέστε εδώ μέσα. Εδώ είναι το στάδιο ‘Σπύρος Λούης'».

21:47. Μετά από 17λεπτη καθυστέρηση το παιχνίδι ξαναρχίζει παρά τις έντονες ενστάσεις του Ατρομήτου που ζητάει να αδειάσουν τα κουλουάρ του στίβου από αυτούς που κυνηγιούνται ακόμα. Ο Τάσος ο Κάκος απαντάει πως από την στιγμή που δεν μπαίνουν στο χορτάρι δεν υπάρχει πρόβλημα και αποστομώνει τους πάντες με το επιχείρημα «και στους Ολυμπιακούς αν θυμάστε, τόσα αθλήματα ταυτόχρονα γινόταν χωρίς να υπάρχει θέμα». Μετά από έντονες πιέσεις ο Ατρόμητος συναινεί στο να συνεχιστεί το παιχνίδι.

21:55. Το δεύτερο ημίχρονο παίζεται κανονικά όταν οπαδοί της ΑΕΚ που είναι ακόμα στις κερκίδες ανάβουν καπνογόνα με αποτέλεσμα να μην βλέπει κανένας τίποτα. Σ’ αυτό το σημείο τα κυνηγητά του στίβου και το ποδοσφαιρικό παιχνίδι διασταυρώνονται για λίγα λεπτά αλλά κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιος τις τρώει και ποιος τις δίνει. Ο Τάσος ο Κάκος αποφασίζει να διακόψει για λίγο το ματς για να καθαρίσει η ατμόσφαιρα μόνο όταν μπροστά από την περιοχή περνάνε μερικοί οπαδοί της ΑΕΚ που κυνηγάνε με την διαφημιστική πινακίδα «Καλή τύχη» στα χέρια έναν ΜΑΤατζη που φωνάζει «καταταγείτε μας λέγανε, θα γνωρίσετε νέους κόσμους μας λέγανε», τον Νίκο Καράμπελα και τον Ανδρέα Τάτο χωρίς κανένας εκ των τριών να έχει καταλάβει αν ο στόχος είναι αυτός.

22:02. Το ματς συνεχίζεται μετά την επιστράτευση μερικών διμοιριών απ’ τα Εξάρχεια. Ο Ατρόμητος κρατάει σθεναρά το 1-0 και η ΑΕΚ οδηγείται στο σύστημα με τις γιόμες προς τον Λυμπερόπουλο αλλά τα ποσοστά του Γεωργέα είναι χειρότερα κι απ’ τα ποσοστά στις βολές του Σακίλ Ο’ Νιλ. Μετά από κάθε αποτυχημένη επιθετική ενέργεια, όλο το γήπεδο γιουχάρει. Στον στίβο το ξύλο συνεχίζεται κανονικά και παρ’ όλο που δεν είναι φιλικό, κανείς δεν κρατάει σκορ.

22:29. Την ώρα που όλη η ΑΕΚ είναι εγκατεστημένη στην αντίπαλη περιοχή χάνοντας ευκαιρίες, ο Καμαρά φεύγει μόνος του στην αντεπίθεση και κάνει το 2-0. Τα επόμενα δυο λεπτά θυμίζουν πλατεία Ταχρίρ, Βαγδάτη και Κερατέα μαζί. Έξω απ’ το ΟΑΚΑ φτάνουν σε δευτερόλεπτα δεκάδες ταξί που μυρίζονται χρήμα. Μέσα στον πανικό απ’ το γκολ στο γήπεδο εισβάλλουν οπαδοί που ρίχνουν ψιλές σε οποιονδήποτε βρουν μπροστά τους. Καθ’ όλη την διάρκεια των επεισοδίων η ΝΕΤ ζουμάρει στα επίσημα σ’ ένα παιδάκι με μπλούζα του Ατρόμητου που κουνάει μια σημαιούλα κι έτσι η μετάδοση θυμίζει ραδιοφωνική πολεμική ανταπόκριση από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όσοι εκ των τηλεθεατών διαθέτουν δορυφορικό πιάτο ψάχνουν στα Γερμανικά κανάλια μπας και βρουν πιο διαφωτιστικά πλάνα.

22:30. Το διαιτητικό τρίτο και οι δυο ομάδες αποχωρούν στα αποδυτήρια μέχρι να ξεκαθαριστεί ο νικητής στην μάχη ‘ΜΑΤ-οπαδών’. Έξω απ’ το γήπεδο οι ταρίφες έχουν γίνει αμέτρητοι και πλακώνονται μεταξύ τους αδυνατώντας να κανονίσουν ποιος θα πάρει ποια κούρσα: Όλοι θέλουν τον Λεονάρντο γιατί ακόμα κι αν το σπίτι του είναι δυο τετράγωνα παραπέρα και τον πας μέσω Πειραιά δεν θα καταλάβει τίποτα. Κανείς δεν θέλει τον Μπλάνκο γιατί έχει βγει η φήμη ότι είναι τσίπης.

22:39. Κάποιοι φυσιολογικοί οπαδοί αρχίζουν να αποχωρούν από το γήπεδο αγανακτισμένοι. Λίγα λεπτά μετά παρατηρείται μαζική έξοδος και απ’ τους σκληροπυρηνικούς καθώς φτάνει η πληροφορία ότι οπαδοί του Παναθηναϊκού βρίσκονται απ’ έξω περιμένοντας για τον δεύτερο γύρο του ξύλου που είχε πέσει το μεσημέρι στο κέντρο.

22:45. Στο πατιρντί μπλέκεται μια πομπή με μηχανάκια Ολυμπιακών οι οποίοι είχαν βγει τσάρκα για να κάνουν «θεατρική επιθεώρηση», δηλαδή να τσεκάρουν τι έργα παίζουν τα θέατρα της πόλης Σαββατιάτικα και κάποια πούλμαν οπαδών του ΠΑΟΚ που μετά την απροσδόκητη ακύρωση της μαζικής εκδρομής στην Αθήνα που είχαν σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια οργάνωσαν μια διαδήλωση στο Μαρούσι «για την διαγραφή των άδικων χρεών της ομάδας».

22:54. Μέσα στο γήπεδο οπαδοί πλακώνονται με τα ΜΑΤ, έξω απ’ αυτό οπαδοί πλακώνονται με οπαδούς. Μετά το τσουνάμι ηλιθίων όλη η περιοχή γύρω απ’ το ΟΑΚΑ εκκενώνεται από φυσιολογικούς ανθρώπους και θυμίζει Φουκοσίμα αλλά σε αντίθεση με την ραδιενέργεια εδώ δεν υπάρχουν «50 ήρωες» για να τα βάλουν με την ανθρώπινη χαζομάρα. Αγανακτισμένοι κάτοικοι καλούν την Πυροσβεστική η οποία απηυδισμένη απαντάει ότι αυτήν την στιγμή όλο της το προσωπικό είναι απασχολημένο με κάποια άλλα περιστατικά, όπως μια γιαγιά που δεν κατεβαίνει από ένα δέντρο και δυο γάτες που κλείστηκαν στο ασανσέρ.

23:09. Παίκτες και διαιτητές δεν επανεμφανίζονται στον αγωνιστικό χώρο, οι φίλαθλοι αποχωρούν προσεκτικά και συνωμοτικά από το γήπεδο κρύβοντας για καλό και για κακό τα διακριτικά μέσα στο σώβρακο, τα φώτα κλείνουν, το ‘έργο’ τελειώνει, αλλά το ξύλο συνεχίζει να πέφτει και έξω και ΜΕΣΑ στο γήπεδο, σαν άλλη ατέλειωτη παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη ηλιθιότητα;

  [11 Σχόλια]

‘Ευτυχώς’ δεν κέρδισε ο Ατρόμητος…

Του ύψους, του βάθους και του φάρδους

  [26 Σχόλια]

Η αλήθεια είναι ότι κανονικά θα έπρεπε να είμαι πολύ πιο χαρούμενος μετά από μια τέτοια once-in-a-lifetime (που θα λεγε κι ο Αλέξης Σπυρόπουλος) πρόκριση της ομάδας μου. Πράγματι, στο γκολ φώναξα, πανηγύρισα, αλλά μετά για κάποιον λόγο δεν ένιωθα τόσο «γεμάτος» από την πρόκριση. Κυρίως γιατί μέσα στη διάρκεια του αγώνα ένιωσα ένα σύνολο συναισθημάτων πολύ γνώριμο στους φετινούς αγώνες της ΑΕΚ.

Η ΑΕΚ μπήκε πολύ δυνατά στο χθεσινό παιχνίδι, νομίζω έκανε το καλύτερό της ξεκίνημα στο πρώτο 20λεπτο από τότε που ήρθε ο Χιμένεθ. Ήρθε και το γκολ και κάπου εκεί λογικά πιστεύεις ότι η ομάδα δεν κινδυνεύει. Κι όμως μετά το 1-1 επήλθε πλήρης κατάρρευση. Μιλάμε επί της ουσίας για σκορ 3-1 υπέρ σου και εσένα να έχουν κοπεί τα πόδια σου. Όσο αλλοπρόσαλλη είναι η ομάδα, άλλο τόσο ψυχολογικά ευάλωτη είναι δυστυχώς. Οι πολλές απρόσμενες σφαλιάρες (τελευταία αυτή με την ομάδα του… συμπαθούς Μπέου) έχουν φέρει στα πρόθυρα κλονισμού τον κόσμο και παράλληλα έχουν φορτώσει με ανεξήγητο βάρος τους παίκτες της ομάδας.

Αυτό φάνηκε σήμερα όπου η ομάδα από το 1-1 ως το 1-3 εξαφανίστηκε και αποφάσισε ξαφνικά να θυμηθεί ότι μπορεί να κάνει φάσεις όταν ήταν με την πλάτη στον τοίχο. Βαθιά άρρωστη ομάδα… Όχι φυσικά ότι είναι απλά ψυχολογικό το θέμα. Δεν γίνεται να παραβλέψει κανείς την ΤΕΡΑΣΤΙΑ απουσία του κορυφαίου παίκτη της ΑΕΚ φέτος Τραϊανού Δέλλα. Ο Νασούτι που δυο φορές φέτος είχε σβήσει τον Σισέ, χωρίς τη σιγουριά του Τράι φαινόταν σαν 15χρονο παιδάκι που πάσχιζε να κερδίσει έστω μια μονομαχία από τον δαιμονισμένο Γάλλο. Ο Μανωλάς αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν. Οι δυο τους μαζί δεν μπορούν, είναι προφανές. Δεν ξέρω αν ο Ματέος είναι αντι-Δέλλας, αλλά θα ήταν καταπληκτικό να μπορούσε να κατευθύνει την άμυνα.

Δεν γίνεται επίσης να μην παρατηρήσει κανείς ότι η ΑΕΚ έφαγε δυο γκολ με ΑΚΡΙΒΩΣ τον ίδιο τρόπο (και παραλίγο και ένα τρίτο) με κόρνερ και κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι. Παιδικές ασθένειες που τείνουν να γίνουν ανίατες. Αμυντικά κενά αδικαιολόγητα, τα οποία βέβαια εν μέρει οφείλονται και στην κακή μέρα των χαφ. Ο Μάκος πολύ κακός, ο Καφές δεν υφίσταται φέτος και έμεινε ο Ντιόπ με τα αρκετά του σήμερα λάθη να κόβει. Πέραν τούτου ένας άοσμος Σκόκκο και ένας Λαγός που πλην του γκολ λίγα πράγματα έκανε.

Με αυτά και με αυτά η ΑΕΚ όδευε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγο καιρό για εξευτελιστικό αποκλεισμό σε ματς που πήγαινε για δυο αποτελέσματα. Μια μικρογραφία της φετινής της χρονιάς ο σημερινός αγώνας και η αιτία που με απογοήτευσε τόσο πολύ. Ποδοσφαιρική νύχτα της μαρμότας. Ίσως αυτό που μου λείπει στη φετινή ΑΕΚ είναι μια… νυσταλέα σιγουριά τύπου Σάντος. Τότε που ήξερα ότι θα ζοριστώ να κερδίσω, αλλά δύσκολα θα χάσω. Η φετινή ΑΕΚ είναι των άκρων. Πιθανότατα διασκεδαστική για κάποιον τρίτο, αλλά εξουθενωτική για τον ΑΕΚτζή οπαδό. Θα είμαι ψεύτης αν πω ότι η ομάδα δεν έκανε φάσεις στο τέλος και δεν πίεσε. Το έκανε όμως με γιόμες, χωρίς πλάνο και με έναν αντίπαλο που ταμπουρώθηκε. Μόνο ο τεράστιος Σάχα σήμερα έμοιαζε να το πιστεύει μέχρι το τέλος. Και αν δεν ήταν ο Καρνέζης πιθανότατα η ΑΕΚ δεν θα είχε προκριθεί… Με λίγα λόγια και με ένα χιλιοχρησιμοποιημένο κλισέ: «Κρατάμε την πρόκριση μόνο». Πιθανότατα δεν θα κρατήσουμε και πολλά ακόμα φέτος.

Κλείνοντας, δυο πραγματάκια ακόμα. Πρώτον, οι γελοίες πράσινες διαιτητικές φωνές. Προκαλεί λύπηση αυτό που συμβαίνει και η προσπάθεια να γίνει το άσπρο μαύρο. Ο Βύντρα θα μπορούσε να είχε αποβληθεί δις στο πρώτο ημίχρονο και ο Λέτο μια φορά και ο ΠΑΟ διαμαρτύρεται. Μου φαίνεται πολύ χαμηλό πραγματικά όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου από παίκτες-προπονητές και διοικούντες.

Δεύτερον, η ανίκητη ηλιθιότητα κάποιων που θέλουν να λέγονται φίλοι της ΑΕΚ. Προσωπικά δεν θα κρυφτώ πίσω από δάχτυλό μου. Ούτε προβοκάτσια ήταν, ούτε εξωγήινοι, ούτε προκλήθηκαν από κάπου. Πρόκειται περί ανόητων πλασμάτων που δυστυχώς κανείς δεν θα μαζέψει και στο μέλλον θα κάνουν το ίδιο σε κάποιον αγώνα μπάσκετ, βόλλεϋ, χάντμπολ ή επιδαπέδιας μπιρίμπας. Θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία πάντως αν οι δυο ημιτελικοί γίνουν αμφότεροι χωρίς οπαδούς. Συγχαρητήρια…

Περίεργη τύχη…

  [14 Σχόλια]

Περάσαν δύο μέρες από τον πρώτο αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ και οι σκέψεις μου για το παιχνίδι, ακόμα δεν καταφέραν να μπούνε σε ένα καλούπι, ώστε να διαμορφώσω την τελική μου… «ετυμηγορία». Από την μια ο Τριτσώνης του πρώτου ημιχρόνου και από την άλλη ο ΠΑΟΚ του δευτέρου που έδωσε βοήθειες στον διαιτητή να αποφύγει το ρεζιλίκι, με κάνουν να σκέφτομαι πόσο περίεργο ήταν τελικά αυτό το αποτέλεσμα σε σχέση με την τριάρα του πρωταθλήματος.

Καταρχήν, όποτε ο ΠΑΟΚ παίζει με τον Ολυμπιακό, η διαιτησία πρέπει να είναι επιπέδου Πρέμιερ Λίγκ και στην νοοτροπία της και το σημαντικότερο, στην δικαιοσύνη της. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δεν γίνεται ποτέ να βγάλεις από το μυαλό του ΠΑΟΚτση ότι η κόκκινη στον Αβραάμ (σε φάση που δεν δόθηκε ούτε φάουλ!) ή του Πάντελιτς, δεν ήταν «ανθρώπινα» λάθη. Δυστυχώς για άλλη μια φορά, θαυμάσαμε την Σούπερ Λιγκ σε όλο της το μεγαλείο. Διαιτησίες… αμερόληπτες, οπαδοί που θεωρούν τον αγωνιστικό χώρο «Φοντάνα ντι Τρέβι», αποδυτήρια… ησυχαστήρια, συνθήματα… πατριωτικά και επίπεδο ποδοσφαίρου Πριμέρα.

Δεν ήταν όμως όλα τόσο μαύρα, αφού από τον ΠΑΟΚ τουλάχιστον, αυτοί οι δυο παίκτες που για τους οποίους  στα παιδιά μας θα λέμε ότι κάποτε είχαμε «τον καλύτερο ξένο αμυντικό που πάτησε στην Ελλάδα» και τον «εξυπνότερο, ποιοτικότερο, cojon…ατότερο, ποδοσφαιριστή που έπαιξε αμυντικό χαφ στην Ελλάδα» αποδείξανε άλλη μια φορά το μεγαλείο της ποδοσφαιρικής τους κουλτούρας και ποιότητας. Κοντρέρας και Γκαρσία, λοιπόν μαζί με αυτόν τον ξεδιάντροπο αλήτη Βιερίνια είναι οι λόγοι που ο ΠΑΟΚ έχει μπει σε τροχιά διεκδίκησης του κυπέλλου με επανάληψη του σεναρίου του 2003, που χρειάστηκε να αποκλείσει δυο μεγάλες ομάδες προκειμένου να βρεθεί στο τελικό με μια χαμηλότερης ποιότητας και μεγέθους ομάδα με φυσικό αποτέλεσμα να σηκώσει και το κύπελλο. Κατά τ’άλλα όλα στο σύμπαν είναι δανεικά, και όπως στο πρώτο παιχνίδι η ομάδα έχασε με 3-0, έτσι τώρα κατάφερε και πήρε την ισοπαλία με συνθήκες που μόνο αυτό δεν προμήνυαν.

Τέλος θα ήθελα να πω και κάτι για τον Ολυμπιακό. Είναι κρίμα, μια τόσο ολοκληρωμένη και ποιοτική ομάδα (τώρα σοβαρά θα διώξουν τον Ζαϊρί για να πάρουν τον Χαβίτο;!) να έχει ανάγκη τον κάθε Τριτσώνη προκειμένου να περάσει τον πολύ φτωχότερο του, οικονομικά,  ΠΑΟΚ. Είναι κρίμα, να στέλνει δικηγορίσκους προκειμένου να εξασφαλίσει την τιμωρία του ΠΑΟΚ για τον επαναληπτικό. Δυστυχώς, τα λάθη του παρελθόντος για άλλη μια φορά φαίνονται να επαναλαμβάνονται, ρίχνοντας τον σύλλογο τους ακόμα πιο χαμηλά στα μάτια του Έλληνα φιλάθλου. Προτιμώντας να μην εστιάσουν στις πολύ καλές μεταγραφές τους, αλλά στις μεταγραφές των παραγόντων. Και τελικά είναι σαδομαζοχιστικό να δίνεις τόσα λεφτά για τον Ριέρα και τον κάθε Ριέρα την ώρα που την δουλεία σου μπορείς να την κάνεις φθηνότερα και όπως αποδείχτηκε ακόμα πιο αποτελεσματικά… Εκτός αν έχεις ανάγκη τελικά να τα δώσεις κάπου για να γίνεις περισσότερο… «νόμιμος».

Το double και ο «καημένος Άρης»

  [32 Σχόλια]

Πριν το τελικό κυπέλλου, τα ποσοστά νίκης που έδινα στις ομάδες ήταν 60% για τον Παναθηναϊκό και 40% για τον Άρη. Όπως μας απέδειξε το τελικό αποτέλεσμα, τα ποσοστά επαληθεύτηκαν πλήρως. Ο Παναθηναϊκός, χωρίς να είναι πολύ καλύτερος, πήρε το Κύπελλο γιατί απλά έδειξε πιο ώριμος για αυτό. Χωρίς φανφάρες, αλλά το σημαντικότερο χωρίς υπεροψία, έδειξε στον Άρη ότι αυτός ήταν το φαβορί γιατί είναι καλύτερη ομάδα. Τα πρώτα 35 λεπτά που ο Άρης μπήκε φουριόζος, ο Παναθηναϊκός αντέδρασε έτσι όπως έπρεπε. Με ψυχραιμία, προσπάθησε να βάλει την μπάλα κάτω και να δείξει αυτό που ήξερε. Ναι είναι αλήθεια, ότι το γκολ ήταν τυχερό, αλλά εκεί φαίνεται και η αξία των μονάδων.

Από την άλλη πλευρά, για άλλη μια φορά ο καημένος ο  Άρης, όπως δήλωσε και ο Νιόμπλιας, πίστευε ότι έπρεπε να πάρει το κύπελλο γιατί απλά… έπαιζε τελικό. Όπως στον τελευταίο του τελικό, έδειχνε όλες αυτές τις μέρες να έχει ξεχάσει ότι στο γήπεδο θα κατέβαινε και αντίπαλος και ότι ο τελικός σκοπός τον 23000 εκδρομέων του δεν ήταν η απονομή του κυπέλλου στον Άρη.  Τελικά μένει με την χαρά της μεγαλύτερης οπαδικής εκδρομής, ξεχνώντας ότι το ρεκόρ αυτό είναι τόσο πρόσκαιρο, όσο η επόμενη συμμετοχή του ΠΑΟΚ σε τελικό κυπέλλου Ελλάδος. Όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό, πέρα από τον ενθουσιασμό των πρώτων λεπτών, που θα έφερνε ή το γκολ ή την καταδικαστική για αυτόν αντεπίθεση του Παναθηναϊκού, δεν έδειξε σε κανένα σημείο την δίψα που διατείνονταν ότι είχε. Περίμενα, αυτό που βλέπουμε στις ομάδες που πραγματικά έχουν μόνο την νίκη στο μυαλό τους, δηλαδή όπως πολύ απλοϊκά λέμε «πάντα δυο παίκτες πρώτοι στην μπάλα». Σαν επιστέγασμα αυτής της εμφάνισης,η τελική προσπάθεια, μια μίξη ατυχίας, άγχους και φλυαρίας καταδίκασε κάθε του ελπίδα για το Κύπελλο.

Και επειδή η πολύ αντικειμενικότητα με αρρωσταίνει, δεν θα μπορούσα να μην δείξω μια όμορφη φωτογραφία καζούρας που τουλάχιστον δεν είναι προσβλητική!

Τελικά μπορούν

  [7 Σχόλια]

Αν κάτι χαρακτηρίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ο αργός ρυθμός, τα πολλά λάθη, ο λίγος καθαρός χρόνος παιχνιδιού, οι ελάχιστες φάσεις και το φτωχό θέαμα.

Ο χθεσινός ημιτελικός κυπέλλου μεταξύ της Καβάλας και του Αρη ήταν μια φωτεινή εξαίρεση.

Παιχνίδι ευχάριστο για όλους τους φιλάθλους, με τη μπάλα να πηγαίνει πάνω-κάτω και να προσφέρει απλόχερα φάσεις και θέαμα.

Για να αποδειχτεί πως όταν θέλουν και όταν ζορίζονται για το αποτέλεσμα μπορούν και καλύτερα απ αυτό που μας έχουν συνηθίσει.

Χαμένοι στην μετάφραση

  [5 Σχόλια]

Αυτός είναι ο πάγκος της Καβάλας στον χθεσινό αγώνα Κυπέλλου με τον Άρη. Αριστερά διακρίνεται ο προπονητής της ομάδας Ντε Μος, δίπλα είναι ένας γηραιός κύριος που δυστυχώς δεν γνωρίζουμε. Δεξιά του, το παλικάρι με το σκισμένο τζιν, είναι ο πρόεδρος της Καβάλας Σταύρος Ψωμιάδης. Δεξιά από τον πρόεδρο είναι ένας υπάλληλος του ΑΟΚ που δένει/λύνει τη γραβάτα και  όπως μάθαμε λέγεται Μάκης Ψωμιάδης. Ο εν λόγω κύριος δηλώθηκε στο φύλλο αγώνα ως μεταφραστής του προπονητού…

Η Καβάλα τελικά έχασε 3-1 και εμείς σας μεταφέρουμε το τι ειπώθηκε στη συνέντευξη τύπου:

Ντε Μος: «Good afternoon ladies and gentlemen.»

Mεταφραστής Μάκαρος: «Αγαπούλες γεια χαραντάν.»

Ντε Μος: «These games last for 180 minutes. We scored once and we did the best we could. I remember the League game, we had 5-6 big chances. We now have to win the home game.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «180 κάτι. Βάλαμε ένα γκολ και έπρεπε να βάνουμε κι άλλα. Στο πρωτάθλημα τους είχαμε ξεκωλιάσει και το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.»

Ντε Μος: «We created chances with Rincon and Onwuachi. I’ve played many similar games and I know that if we score early, the match will be hell for Aris. If Aris scores, we can score three times and take the game into extra time. We may even get a penalty and if we score a penalty we can then score more goals.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Με τους παιχταράδες που έχω φέρει, τον Μαϊκόν και τον Ομπουγάτσι η Καβάλα θα γίνει η Καβαλάρα που ξέραμε για όλους εμάς τους Καβαλιώτες. Θα γίνει κόλαση στην ρεβάντσα και άμα ο διαιτητής βάλει πλάτη θα πάρουμε και κανένα μπενάλ.»

Ντε Μος: «We score easily at home and our fans will be ready for this game. I want to congratulate Aris because they believed until the end and they did it because of our mistakes.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Ο κόσμος της Καβάλας είναι αυτός που με σταμάτησε το Σάββατο έξω από το μπαρμπέρικο του Μήτσου που πήγα να κουρευτώ και κάθε 5 βήματα μου λεγε ‘Πρόεδρε τι θα γίνει με το Κύπελλο’. Στη ρεβάντσα δεν θα γίνουν λάθη και ελπίζω να το καταλάβουν αυτό οι παίκτες, αλλιώς θα τους το ξαναφιξάρω.»

Ντε Μος: «In the League game there were two penalties denied to us, with Rincon and Ioannou.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Δυο μπενάλ δεν μας είχαν δώσει στο πρωτάθλημα. Δεν θα ξαναγίνει αυτό, οι εποχές Καζαντζίδη-Μάτσα τελειώσανε κύριοι. Θα πάω στο σπίτι του κυρίου διαιτητή μόνος μου εντελώς, το τονίζω μόνος μου. Θα χτυπήσω την πόρτα και όταν ανοίξει θα του πω «Εντάξει διαιτητή, περαστικός ήμουνα.»

Για το σομπρέρο, Τοσοδούλι Βλεφαράκι

Κάποιος να βγάλει το κάρο από την λάσπη

  [Καθόλου σχόλια]

xanthi_aris

Τον χειμώνα συνήθως βρέχει. Άλλες φορές βρέχει λίγο, άλλες φορές βρέχει πολύ. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το φυσικό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια μεταβλητή που επηρεάζει αισθητά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το βρεγμένο χόρτο επιταχύνει την μπάλα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πάσες/σουτ/κοντρόλ και δυσχεραίνει το τρέξιμο των ποδοσφαιριστών. Στην Ελλάδα, από την άλλη, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας ολόκληρη την φύση του παιχνιδιού! Το χορτάρι, που κάτω από ιδανικές συνθήκες αποκαλούμε «αγωνιστικό χώρο», μεταμορφώνεται σε ένα μείγμα βούρκου, πισίνας και λακουβων κι έτσι το παιχνίδι εξελίσσεται και ανεβάζει αυτόματα το επίπεδο δυσκολίας του, αφού για να πλησιάσεις τον υπέρτατο στόχο του «γκολ», πρέπει πρώτα να φροντίσεις να μην πνιγείς.

Το Σαββάτο που μας πέρασε στο Χαριλάου, ο άπειρος διαιτητής Μήτσιος άφησε για 45 ολόκληρα λεπτά τους παίκτες του Άρη και του Πανθρακικού να τρέχουν πάνω-κάτω σαν καθυστερημένοι, που κυνηγάνε ένα τόπι που όταν το κλωτσήσεις συρτά δεν φτάνει ποτέ εκεί που το στέλνεις και όταν το σηκώσεις στον αέρα καταλήγει πάντα πιο μακριά από εκεί που στοχεύεις. Έπρεπε να φτάσουμε στο ημίχρονο και να σκοράρει ο Πανθρακικός εκμεταλλευόμενος την τραγική κατάσταση του γηπέδου – για την οποία φυσικά και ευθύνεται ο Άρης και μόνο ο Άρης και το αποστραγγιστικό του σύστημα και όχι ο καλός Θεούλης ή κάποιος Ινδιάνος μάγος – για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι των ‘κίτρινων’ ότι αυτό που διαδραματίζεται τόση ώρα δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά «μαρτύριο ποδοσφαιριστών και τηλεθεατών»  το οποίο επιπρόσθετα τους στοιχίζει και τρεις πολύτιμους βαθμούς και να πείσουν τον άπειρο διαιτητή να διακόψει επιτέλους αυτή την οπτική ταλαιπωρία. Η απόφαση, όπως είναι εύλογο, προκάλεσε την δυσφορία των φιλοξενούμενων που βρισκόταν μπροστά στο σκορ αλλά μας επέτρεψε να επιβεβαιώσουμε το βάθος γνώσης των ανθρώπων του ποδοσφαίρου μας μέσα από τις δηλώσεις στην κάμερα ενός εκ των ανθρώπων του πάγκου του Πανθρακικού, που όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναβολή σοκαρισμένος απόρησε για τον λόγο εφαρμογής της, την ώρα που «σε κάποια σημεία του γηπέδου, η μπάλα κυλάει κανονικά»!

Τέσσερις μέρες αργότερα, στα Πηγάδια της Ξάνθης, ο έμπειρος διαιτητής Δαλούκας επιτρέπει με την σειρά του να καταστραφεί ένα ακόμα παιχνίδι, μένοντας απαθής στο γεγονός ότι η μπάλα κολλάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, κάτι που αναγκάζει τους παίκτες να μετατρέψουν την γκάμα των ενεργειών τους, στο «κλωτσάω ότι βρω, με όση δύναμη μου έχει μείνει, προς την αντίπαλη εστία». Όση ώρα οι δυο ομάδες παλεύουν με την λάσπη κακοποιώντας ότι έχει απομείνει από το άθλημα και ο κύριος Πανόπουλος στην κερκίδα πιάνει την καρδιά του από το άγχος αφήνοντας την επίσημη σελίδα της ομάδας χωρίς ούτε μια ανακοίνωση εν ώρα αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω αν η απραγία αυτή του Δαλούκα οφείλεται σε ανικανότητα ή σε άγνοια. Ένας καταλογισμός οφσάιντ σε γύρισμα αμυντικού (!) που καταστρέφει ένα τετ-α-τετ του Χαβίτο και ένα σταμάτημα της φάσης για φάουλ, την ώρα που η αποδοχή του άμεσου πλεονεκτήματος θα έβγαζε τον Τζόνσον μόνο του απέναντι στην εστία, μου επιδεινώνουν τον προβληματισμό.  Το γκολ του Νέτο στο τελευταίο λεπτό, μετά από μια ακόμα εξαιρετική σέντρα του Μεριέμ μου σβήνει όλες τις σκέψεις για αρκετή ώρα κι έτσι η απορία μου παραμένει αναπάντητη.

Είτε πάντως είναι άγνοια κανονισμών, είτε είναι ανικανότητα αντίληψης της κατάστασης, το ποδόσφαιρο μας είναι καταδικασμένο…

Όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά

  [4 Σχόλια]

7

Αργούν ακόμα τα παιχνίδια για το Κύπελλο, οπότε δεν θα σχολιάσω την κλήρωση ακόμα. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την απίστευτη τύχη που ακολουθεί τον Άρη παραδοσιακά! Φέτος θα έχει να αντιμετωπίσει την Ξάνθη και αν περάσει τον Πανιώνιο ή την Καβάλα! Έχουμε και λέμε λοιπόν:

2003, ο Άρης χάνει το κύπελλο στον τελικό της Τούμπας. Η πορεία του προς τον τελικό;

Χανιά – Αρης

Πατραϊκός – Αρης

Αρης – ΠΑΣ Γιάννινα

Aρης – Εθνικός Αστέρας

Αιγάλεω – Αρης.

Συνεχίζουμε… 2004, η χρονιά του υποβιβασμού. Και όμως ο Άρη τα πάει περίφημα στον Κύπελλο μέχρι φυσικά να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ο λόγος;

Άρης– Καβάλα

Άρης– Ατρόμητος Αθηνών

Άρης– Εθνικός

Άρης– Απόλλων Καλαμαριάς

Άρης – Ξάνθη

2007/2008 και νέα εποχή για τον Άρη, έτοιμος σύμφωνα με τους οπαδούς του, για μεγάλα πράγματα. Τι καλύτερο από μια κατάκτηση Κυπέλλου λοιπόν; Φυσικά δεν έγινε αυτό αφού για άλλη μια φορά έπρεπε να κερδίσει τον Ολυμπιακό. Βέβαια ότι το παιχνίδι ήταν στην Θεσσαλονίκη και ο Ολυμπιακός ήταν διακοπές έναν μήνα δεν βοήθησε και πολύ… Και όμως έφτασε τελικό! Όχι και τόσο μεγάλο επίτευγμα τελικά…

Αγ. Δημήτριος-Αρης

Εθνικός Κατερίνης-Αρης

Skoda Ξάνθη-Αρης

Αρης-Ατρόμητος

Τελικά το να φτάσεις στον τελικό δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει. Αρκεί να είσαι Άρης.

Η μεγάλη της ΠορτοΒραζιλίας σχολή

  [4 Σχόλια]

Τι Ροναλντίνιο :

Και τι Λίνο;

Κακή εμφάνιση του ΠΑΟΚ, ανεβασμένος Κουτσιανικούλης, σταθερά καταπληκτικός Βιτόλο, κακή διαιτησία, 6000 ΠΑΟΚτσήδες στις Σέρρες.

Να περάσει ο επόμενος…

Το πολιτισμικό σοκ της γιαγιάς

  [4 Σχόλια]

Ζευγάρι ηλικιωμένων αποφασίζει να αφήσει την θαλπωρή και συγχρόνως την ρουτίνα του σπιτιού και να έρθει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει, Τετάρτη απόγευμα, τον αγώνα του Άρη με τον Αστέρα Τρίπολης. Φτάνουν στο γήπεδο από πολύ νωρίς, επιλέγουν δυο τυχαία καρεκλάκια κάπου στο κέντρο της κερκίδας και ξεκινάνε ένα ασταμάτητο και σε βαθμό εθισμού φάγωμα σποριών.

Κάπου στα μισά του πρώτου ημιχρόνου κι ενώ το σκορ είναι ακόμα 0-0 και ο Αστέρας – πιστός στην, καθ’ όλα Ελληνική και εντελώς ξένη προς την ποιότητα αρκετών παικτών του, φιλοσοφία του – αμύνεται σθεναρά περιμένοντας είτε μια καλή αντεπίθεση είτε το τελικό σφύριγμα που θα οδηγήσει το ματς στην παράταση, ο Οράσιο Καρντόσο σωριάζεται στο έδαφος μετά από μια συνηθισμένη μονομαχία πόδι με πόδι μ’ έναν μέσο του Άρη και σφαδάζει με τρόπο τόσο έντονο που νομίζεις ότι τον υποβάλλουν σε αφαίρεση σκωληκοειδούς απόφυσης μ’ ένα πιρούνι κι ένα μαχαίρι. Χωρίς αναισθητικό! Την ίδια ώρα, μερικά μέτρα πιο πέρα το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά με τον Άρη να βγαίνει στην αντεπίθεση. Οι παίκτες του Αστέρα προσπαθούν με κάθε τρόπο να δείξουν στους αντιπάλους ότι το παιχνίδι πρέπει να σταματήσει, καθώς ο Καρντόσο βρίσκεται στο έδαφος τραυματισμένος και η υγεία είναι ιερό πράγμα. Ο Κάμπορα εκνευρισμένος πετάει την μπάλα εκτός γηπέδου και όλο σχεδόν το γήπεδο σηκώνεται όρθιο γιουχάροντας καθώς είναι γνωστό τοις πάσι πως στο Χαριλάου το μόνο ιερό πράγμα είναι ο Άρης.

Η γιαγιά δίπλα μου με κοιτάει και με βλέμμα σχεδόν σοκαρισμένο, προφανώς μετανιωμένη που παράτησε την Λαμπίρη για να έρθει σ’ αυτήν την φωλιά απολίτιστων αγροίκων, με ρωτάει: «Μα γιατί τον βρίζουν; Αφού χτύπησε άσχημα το παιδί». Όση ώρα προσπαθώ να της εξηγήσω ότι στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο υπερβολικά όσο δείχνουν κι ότι το παρελθόν μας έχει διδάξει να είμαστε δύσπιστοι σε παρόμοιες καταστάσεις, οι γιατροί του Αστέρα βοηθάνε τον Αργεντινό, που δείχνει ανίκανος ακόμα και να πατήσει το πόδι του, να ανέβει στο αυτοκινητάκι των πρώτων βοηθειών. Η εικόνα αυτή αυξάνει την αμφιβολία της για την εγκυρότητα όσων της λέω τόση ώρα αλλά πριν προλάβει καν να με απαξιώσει, γυρνώντας από την άλλη πλευρά για να συνεχίσει τα σπόρια της, το θαύμα γίνεται.

Με το που περνάει το αυτοκινητάκι την πλάγια γραμμή του άουτ ο Καρντόσο μ’ ένα μικρό πηδηματάκι πετάγεται υγιέστατος προς τον τέταρτο διαιτητή απαιτώντας να επιστρέψει στο παιχνίδι! Σαν άλλη Κολυμβήθρα του Σιλωάμ η πλάγια γραμμή του γηπέδου γιατρεύει όλα σου τα προβλήματα και μάλιστα στη στιγμή: Αν έχεις πονοκέφαλο, σ’ εκείνο το σημείο σου περνάει. Αν είσαι κουτσός, αποκτάς πόδι. Αν έχεις την νέα γρίπη, εκεί γίνεσαι περδίκι. Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, εκεί γίνεσαι συνεπής. Αν το αίμα τρέχει ποτάμι απ’ το χέρι σου, εκεί η πληγή κλείνει άμεσα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο δυναμικός Αργεντινός είναι ξανά μέσα στο παιχνίδι και με σπρίντ επιστρέφει στην θέση του. Από τον… τραυματισμό του έχουν περάσει τουλάχιστον τρία λεπτά χωρίς να έχει παιχτεί μπάλα.

Βλέποντας τον ανανεωμένο και ορεξάτο, η γιαγιά γυρνάει το πρόσωπο της ξανά προς το μέρος μου. Κι ενώ ετοιμάζομαι να πάρω το ύφος της ικανοποίησης για την πλήρη επιβεβαίωση των λεγόμενων μου, σχολιάζει ανακουφισμένη: «Ευτυχώς δεν χτύπησε σοβαρά το παλικάρι.»

Η αυτοπεποίθηση του νέου Άρη

  [Καθόλου σχόλια]

Λαμβάνοντας υπόψη το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά, για να αντιληφθεί κάποιος σε ικανοποιητικό βαθμό την σημασία τους στο ποδόσφαιρο, πρέπει να έχει παίξει λίγη μπάλα. Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να έχει κάνει καριέρα στα εθνικά πρωταθλήματα. Μερικά απογεύματα σε αλάνες παλιότερα και γηπεδάκια 5χ5 πλέον φτάνουν για να βιώσει έστω και μια φορά την εμπειρία του «τίποτα δεν πάει μέσα σήμερα». Δυο χαμένα τετ-α-τετ στην αρχή του παιχνιδιού αρκούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, για να σου καταστρέψουν όλο το απόγευμα, μετατρέποντας όλες τις επόμενες προσπάθειες σου σε τραγωδίες και κάνοντας τα νεύρα σου τσατάλια. Και όχι, αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε σένα επειδή είσαι ερασιτέχνης και – πιθανόν – σκράπας.

Παρακολουθώντας, για παράδειγμα, τα αναρίθμητα χαμένα τετ-α-τετ του Τιερί Ανρί της πρώτης χρονιάς στην Βαρκελώνη, αντιλαμβάνεσαι ότι η κακή ψυχολογία μπορεί να επηρεάσει υπερβολικά ακόμα και κάποιον που ελάχιστους μόλις μήνες πριν ‘κουβαλούσε’ την ταμπέλα του «καλύτερου ποδοσφαιριστή στον κόσμο στα τελειώματα των φάσεων», κάποιον που έβγαινε απέναντι στον τερματοφύλακα και χωρίς καν να σηκώσει το υπεροπτικό του βλέμμα έστελνε την μπάλα χιλιοστά δίπλα από το δοκάρι και εξαιρετικά σπάνια από την ..λάθος πλευρά του.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απολαμβάνοντας εχθές το απόγευμα στο Χαριλάου τον Σέρχιο Κόκε να κάνει ότι θέλει τους αμυντικούς του Αστέρα Τρίπολης, οι οποίοι μισό μήνα πριν μπορούσαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να τον ‘κάνουν μια χαψιά’, συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου έλειψε η αυτοπεποίθηση που δίνει σε μια ομάδα ένα σερί νικών. Και αναφέρομαι στο σερί νικών, γιατί ο Κούπερ μπορεί να άλλαξε ριζικά βασικές δομές της αγωνιστικής εικόνας της ομάδας, αλλά από μόνος του αυτοπεποίθηση δεν μπορεί να εισάγει στους ποδοσφαιριστές, ούτε καν με ένεση. Ο Αργεντινός τεχνικός έφερε αγωνιστική πειθαρχία, η πειθαρχία έφερε ασταμάτητο τρέξιμο και εντυπωσιακό πρεσάρισμα, τα γκολ μπροστά ήρθαν εύκολα ή δύσκολα, οι συνεχόμενες νίκες έγιναν ήδη τέσσερις και ο απλός Αρειανός πηγαίνει πλέον στο γήπεδο με την σιγουριά κάποιου που ξέρει ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει το γκολ.

Επιστρέφοντας στην αρχική διατύπωση – και αγγίζοντας και μια άλλη προέκταση του θέματος -, το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά είναι πιθανόν να προκαλέσει και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς το πρόσωπο σου όταν προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον οπαδό των δυο διεκδικητών του τίτλου την αξία κάποιων σφυριγμάτων, που εκείνο το βράδυ μπορεί να θεωρηθούν απλά «ατυχή» και μερικούς μήνες μετά να ‘πνιγούν’ στον ..ωκεανό βαθμών που χωρίζει τους πρωτοπόρους από σένα. Γιατί είναι δύσκολο να συνυπολογίσεις με ευκολία ότι – τυχαίο αλλά φετινό παράδειγμα – όταν ο κύριος Ντάκος φοβάται να σφυρίξει το οφθαλμοφανές πέναλτι στον Κάμπορα στο τελευταίο λεπτό, δεν μου στερεί μόνο έναν βαθμό (και αντίστοιχα προσφέρει σε σένα δυο εξτρά) αλλά μου αρνείται και την αυτοπεποίθηση που σου προσφέρει την ‘επόμενη μέρα’ το γεγονός ότι παραμένεις στην κορυφή της βαθμολογίας και αήττητος. Αλλά αυτό είναι μια ατέλειωτη και πονεμένη ιστορία που δεν ‘πουλάει’ αρκετά στο μεγαλύτερο κομμάτι του οπαδικού κοινού αυτής της χώρας…

Καραμαλάκες

  [8 Σχόλια]

phgadi-loytro

Το γκολ του Καραμαλίκη στην παράταση έδωσε μια ιστορική πρόκριση στον όχι και τόσο ιστορικό Θρασύβουλα, απέναντι στη θλιβερή ΑΕΚ που έχασε και τον τελευταίο φετινό της στόχο. Είναι πραγματικά άγνωστο αν το πηγάδι αυτό έχει πάτο, αλλά η ελεύθερη πτώση συνεχίζεται. Το μοναδικό θετικό από την όλη κατάσταση είναι η πλήρης απομυθοποίηση του πολυέλληνα σερβονίκη προπονητή που έγραψε στο παλμαρέ του μια ακόμα μεγάλη αποτυχία. Ίσως έτσι απαγκιστρωθεί η ομάδα από αυτό το φάντασμα του παρελθόντος (μένει να το κάνει και με άλλα, τύπου Μελισσανίδη). Για τους παίκτες τι να πει κανείς.  Από πού να ξεκινήσει και πού να τελειώσει…

Από τον Μαϊστόροβιτς που παίζει με τη χάρη ενός τσολιά στην προεδρική φρουρά; Από τον Μπλάνκο που είχε ακόμα ένα δοκάρι και 2-3 χαμένες ευκαιρίες που ούτε ο Καπετάνος δεν θα έχανε; Από τον Μάκο που αν είναι έτσι τα καλύτερα ταλέντα της χώρας, τότε θλίβομαι για το μέλλον μας; Από τον μικρό μάγο Λεονάρντο που έκανε τον Πιπίνη να μοιάζει με αμυντικός ογκόλιθος; Από το γκολ που έφαγε ο Σάχα την στιγμή που ο γηραιός Μπαρτζώκας φαινόταν κέρβερος; Από τον Σκόκο που μπήκε να βοηθήσει και ήταν σαν να τον βάλανε με τις παντόφλες μέσα και τις πιτζάμες; Από τον Ιορντάκε που ακόμα και 5 Ευρώ να δόθηκαν γι’ αυτόν μοιάζουν τεράστια σπατάλη; Μόνο ο κακομοίρης ο Παυλής πάλεψε, καθώς το παιδί έχει κάποιες ικανότητες και πονάει αυτή την ομάδα, αλλά αυτό δεν αρκεί.

Θλίψη για την εμφάνιση και μια ακόμα πίκρα. Γιατί ως γνωστόν όταν στην ΑΕΚ λες «δεν γίνεται πιο κάτω», «δεν γίνεται χειρότερη χρονιά» (ατάκες που λέγαμε πέρσι), η μοίρα σε διδάσκει να μην λες μεγάλες κουβέντες. Τουλάχιστον αν υπήρχε μία σωστή διοίκηση θα ξέραμε ότι π.χ. θα δώσει τα παπούτσια στο χέρι του κόουτς, θα βάλει κανά πρόστιμο στους παίκτες, θα ενισχύσει το ρόστερ, θα κάνει κάτι τέλος πάντων. Αυτή την στιγμή όμως, η διοίκηση είναι στο Αμέρικα προσπαθώντας να ψήσει τον κροίσο Μπομπ να επενδύσει στην ΑΕΚ.

Άντε και του χρόνου…