Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις'

Η μέρα που οι οπαδοί της Ράσινγκ γέμισαν δύο γήπεδα

  [Καθόλου σχόλια]

Υπάρχουν κάποιοι σύλλογοι που μοιάζουν καταραμένοι, σαν να έχουν φτιαχτεί για να ταλαιπωρούν τον κόσμο τους. Να αγγίζουν την επιτυχία και μετά να τη βλέπουν να εξαφανίζεται. Ένας τέτοιος είναι η Ράσινγκ Κλουμπ της Αργεντινής. Μία από τις «πέντε μεγάλες» ομάδες της χώρας που όμως μετά το 1966 δεν ξαναείδε πρωτάθλημα. Για 35 χρόνια από τότε ο κόσμος της έβλεπε κατά κύριο λόγο αποτυχίες, όνειρα που χάνονταν την τελευταία στιγμή, κακές σεζόν και έναν υποβιβασμό.  «Τι τα θες, αυτή είναι η Ράσινγκ» ήταν η συνήθης ατάκα των οπαδών μετά από κάθε νέα αποτυχία.

Το 2001 προπονητής ανέλαβε ο Ρεινάλντο Μέρλο με το παρατσούκλι «μουστάρδας» εξαιτίας του περίεργου χρώματος στο μαλλί του. Ο Μέρλο ανέλαβε μια ομάδα ποτισμένη στο DNA της αποτυχίας και προσπάθησε για τον τίτλο με ένα σύνολο που έπαιζε με πάθος βασιζόμενο κυρίως στην καλή άμυνα. Τη 16η αγωνιστική (από τις 19) η Ράσινγκ έφερε 1-1 με τη Ρίβερ και βρισκόταν πλέον πέντε βαθμούς μπροστά της. Οι υποψιασμένοι οπαδοί της Ράσινγκ όμως ήξεραν ότι δεν μπορούσε ο τίτλος να είναι τόσο απλός. Στο επόμενο ματς η «Ακαδημία» έφερε 0-0 με τη 18η Μπάνφιλντ κι έτσι η Ρίβερ ήταν ξανά σε απόσταση μιας νίκης. Φτάσαμε έτσι στην τελευταία αγωνιστική, με τη Ράσινγκ να θέλει μια ισοπαλία εκτός έδρας με τη Βέλεζ για να σηκώσει τον τίτλο μετά από 35 ολόκληρα χρόνια.

Ο νεαρός τότε Ντιέγκο Μιλίτο

Μιλάμε όμως για τη Ράσινγκ, τίποτα δεν πάει όπως το περιμένει. Το 2001 ήταν η έκρηξη της κρίσης στην Αργεντινή που είχε ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα, με ύφεση και με αρκετά προβλήματα εξαιτίας του υπερπληθωρισμού. Η κυβέρνηση ήταν αδύναμη κι ο πρόεδρος ντε λα Ρούα σε δύσκολη θέση εξαιτίας σκανδάλων. Αρκετά χρόνια πριν τα γατάκια οι Έλληνες ακολουθήσουν, η κυβέρνηση επέβαλε capital controls με τους λογαριασμούς να παγώνουν, να επιτρέπει η ανάληψη μόνο μικρό ποσού και μόνο από λογαριασμούς σε πέσος και όχι δολάρια. Η Αργεντινή ήταν ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Φωτογραφίες από την μεγαλειώδη πορεία των οπαδών της Ράσινγκ στο Μπομπονέρα και από την κατάληψη του γηπέδου της Ουρακάν

Μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος της Ράσινγκ στήθηκε από το βράδυ της προηγούμενης της κυκλοφορίας των εισιτηρίων σε ατελείωτες ουρές. Είκοσι χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν για τα 11.000 εισιτήρια που είχε αρχικά πάρει η Ράσινγκ. Ο κόσμος ξεκινούσε έξω από τα εκδοτήρια και έφτανε 15 τετράγωνα μακριά. Την ίδια στιγμή επεισόδια γίνονταν σε διάφορα μέρη του Μπουένος Άιρες και γρήγορα μετατράπηκαν σε γενικό ξεσηκωμό με τον κόσμο να χτυπάει τις κατσαρόλες στο δρόμο μη αντέχοντας άλλο την οικονομική κατάσταση. «Έχει περισσότερο κόσμο στην ουρά για ένα εισιτήριο της Ράσινγκ, παρά στις τράπεζες» είχε γράψει η εφημερίδα Ολέ. Άνθρωποι που πρωτοστατούσαν στις εξεγέρσεις, το βράδυ κοιμήθηκαν στην ουρά για τα εισιτήρια και το πρωί άφησαν κάποιον φίλο στη θέση τους για να πάνε στις διαδηλώσεις. Με τις αναλήψεις να είναι στα 250 πέσος την εβδομάδα, σε μερικές οικογένειες όλα τα χρήματα πήγαν σε εισιτήρια. «Μετά θα δούμε τι θα κάνουμε για το φαγητό της εβδομάδας» είχε δηλώσει κάποιος.

Τα γεγονότα του 2001 κι οι καβαλάρηδες της Αποκάλυψης

Με την κρίση να μεγαλώνει συνεχώς, ο πρόεδρος ντε λα Ρούα παραιτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου, αποχωρώντας με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο. Η Αργεντινή άλλαξε πέντε προέδρους τις επόμενες δώδεκα ημέρες, ενώ 38 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Ο σύνδεσμος των ποδοσφαιριστών της χώρας ανακοίνωσε ότι υπό αυτές τις συνθήκες οι αγώνες της 23ης Δεκεμβρίου δεν μπορούσαν να γίνουν και η τελευταία αγωνιστική πήγαινε για Φεβρουάριο. Στη Ράσινγκ δεν κρατιόντουσαν όμως και με τη χώρα υπό διάλυση και εκτός ελέγχου προκάλεσαν συμβούλιο παρουσία μάλιστα του προσωρινού προέδρου της Αργεντινής Ραμόν Πουέρτα (λες και δεν είχε σοβαρότερα θέματα). Οι οπαδοί της Ράσινγκ μαζεύτηκαν έξω από τα γραφεία του συνδέσμου ποδοσφαιριστών με ημιάγριες διαθέσεις και τελικά η «Ακαδημία» τα κατάφερε και το δικό της ματς, όπως και της Ρίβερ ορίστηκαν για τις 27 Δεκεμβρίου 2001 στις 5 το απόγευμα.

Την ώρα που ο κόσμος λεηλατούσε καταστήματα, οι 30.000 πιο τυχεροί οπαδοί της Ράσινγκ που κατάφεραν να βρουν εισιτήρια γέμιζαν το μεγαλύτερο μέρος του Χοσέ Αμαλφιτάνι της Βέλεζ Σάρσφιλντ (που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και πήρε σημαντική ανάσα) και 40.000 πιο άτυχοι το δικό τους Ελ Σιλίντρο, μπροστά σε γιγαντοοθόνες.  Στο Μονουμεντάλ η εξαιρετική Ρίβερ εκείνης της περιόδου (μάλλον καλύτερη της Ράσινγκ) διέλυε με 6-1 τη Ροσάριο Σεντράλ. Η Ράσινγκ όπως και στα περισσότερα ματς της κατέθετε ψυχή για να τα πάρει με το στανιό. Με παίκτες όπως ο «δικός μας» Αντριάν Μπαστία (ο άλλος «δικός μας» Κάρλος Αράνο στον πάγκο), ο νεαρός τότε Ντιέγκο Μιλίτο, ο Γκουστάβο Μπάρος Σκελότο και ο Μάξι Εστέβες έδειξε από την αρχή τη διάθεση να κερδίσει το παιχνίδι.

Οι τυχεροί που είδαν από κοντά την ομάδα τους

Η Βέλεζ όμως δεν έπαιζε ως αδιάφορη και άγγιξε το γκολ σε κάποιες περιπτώσεις. Ήταν τέτοιο το κλίμα και το πάθος, που στα αποδυτήρια, στο ημίχρονο με το σκορ στο 0-0, οι παίκτες των γηπεδούχων παραλίγο να έρθουν στα χέρια μεταξύ τους, όταν κάποιοι κατηγόρησαν άλλους ότι δεν έπαιζαν στο 100%. Στο 53′ η Ράσινγκ κέρδισε φάουλ, η σέντρα βγήκε και ο Γκαμπριέλ Λοεσμπόρ με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Ο παίκτης φαίνεται εκτεθειμένος, τα βλέμματα πέφτουν στον επόπτη Μπαριέντος. Εκείνος ζει τα πιο έντονα δευτερόλεπτα της ζωής του, φεύγει για τη σέντρα, το γκολ (κακώς) μετράει. Δύο γήπεδα πανηγυρίζουν. Μικρή λεπτομέρεια, ο Μπαριέντος είναι οπαδός της Ράσινγκ και παρ’ ότι υποστηρίζει ότι δεν έκανε εσκεμμένα το λάθος, λέει ότι δεν ήταν τυχαίο που τον έβαλαν σε αυτό το ματς, γνωρίζοντας τα συναισθήματά του. «Με όλα όσα γίνονταν στη χώρα, δεν θα έκανα εγώ τον ήρωα. Όλοι ήθελαν τη Ράσινγκ πρωταθλήτρια, ακόμα κι όσοι δεν ήταν Ράσινγκ. Στη FIFA μας λένε ότι η αμφιβολία είναι υπέρ του επιθετικού. Εγώ είχα αμφιβολία για τη φάση» δηλώνει μετά από χρόνια.

Ο κόσμος της Ράσινγκ που δεν βρήκε εισιτήριο και πήγε στο Ελ Σιλίντρο

Στο 67′ κάνει ντεμπούτο για τους γηπεδούχους ο νεαρός Μαριάνο Τσιρούμπολο, φοράει το σημαδιακό νούμερο 35 στην πλάτη (σαν τα χρόνια της Ράσινγκ χωρίς κούπα) και δέκα λεπτά αργότερα σκοράρει το πρώτο γκολ στην καριέρα του γράφοντας το 1-1. Όλα μοιάζουν σαν ένα κακόγουστο αστείο, το άγχος κυριεύει τους πάντες. Μένει ένα δεκάλεπτο αγωνίας με τον κόσμο έτοιμο να μπουκάρει. Δίπλα στο δοκάρι του τερματοφύλακα Καμπανιουόλο περιφέρονται αστυνομικοί με σκυλιά. Παρά τον παίκτη λιγότερο, οι αδιάφοροι γηπεδούχοι πιέζουν, γεμίζουν την περιοχή, μέχρι κι ο τερματοφύλακάς τους προωθείται. Η πυροσβεστική καταβρέχει τους οπαδούς της Ράσινγκ (κατακαλόκαιρο γαρ) που ήδη έχουν ανοίξει τρύπες στο συρματόπλεγμα και τελικά χωρίς ίχνος καθυστερήσεων ο διαιτητής σφυρίζει την λήξη. Τα πανηγύρια ξεκινούν και στα δύο γήπεδα, οι παίκτες αποθεώνονται και μένουν μόνο με τα εσώρουχα. Ένα ντελίριο εν μέσω κοινωνικών αναταραχών, ο κόσμος της Ράσινγκ ζει ένα όνειρο σαν να βρίσκεται σε άλλη χώρα.

Ο «Μουστάρδας» Μέρλο που έσπασε την κατάρα της Ράσινγκ

«Μπορούσαμε να παίξουμε ποδόσφαιρο σε αυτή τη χώρα;» αναρωτιέται ο δημοσιογράφος και οπαδός της Ράσινγκ Αλεχάντρο Γουόλ που έγραψε βιβλίο για εκείνο το πρωτάθλημα. «Πώς μπορείς όμως να σταματήσεις ένα πάθος, ποιο κουμπί να πατήσεις; Ποια στιγμή ένας οπαδός σταματάει να είναι οπαδός;» Ο Αλεχάντρο στις 20 Δεκεμβρίου ήταν στις διαδηλώσεις μαζί με χιλιάδες άλλους. Επτά μέρες αργότερα πατούσε το χορτάρι του Χοσέ Αμαλφιτάνι μετά το τέλος του ματς, πανηγυρίζοντας με μια σημαία της Ράσινγκ Κλουμπ. Το πάθος δεν αλλάζει όπως είδαμε στο οσκαρικό, γεμάτο Ράσινγκ, «Το μυστικό στα μάτια της», αυτό το ξέρουν καλά όσοι έκαναν 35 χρόνια για να δουν αυτή την κούπα.

22 χρόνια αναμονής

  [2 Σχόλια]

1480279866916

Το ανέκδοτο στο Σάο Πάουλο ρωτούσε «τι δεν έχει δει ένα παιδί που γεννήθηκε μετά το 1994». Η απάντηση ήταν την Παλμέιρας πρωταθλήτρια. Την τελευταία φορά που είχε συμβεί κάτι τέτοιο, οι πράσινοι είχαν αριστερό μπακ τον Ρομπέρτο Κάρλος, στα χαφ τον Σέζαρ Σαμπάιο και τον Μαζίνιο και πιο μπροστά τον Ριβάλντο με τον Εντμούντο. Ο Ζε Ρομπέρτο ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πρόλαβε αυτή την ομάδα, ποδοσφαιριστής που ξεκινούσε τότε μια καριέρα στην Πορτουγκέζα. Είναι σίγουρο ότι δεν θα φανταζόταν τότε στα 20 του, ότι το 2016 θα σήκωνε ο ίδιος το πρωτάθλημα, κάνοντας τάκλιν αυτοθυσίας. Με 27 συμμετοχές (τις 25 βασικός), ο Ζε Ρομπέρτο στα 42 του γιόρτασε το έκτο πρωτάθλημά του, αλλά το πρώτο στη Βραζιλία μετά από αυτά σε Γερμανία και Ισπανία.

1994Η πρωταθλήτρια Βραζιλίας Παλμέιρας του 1994

Μαζί του γιόρτασαν και όλοι οι φίλοι της Παλμέιρας. 22 χρόνια μετά, με ρεκόρ εισιτηρίων. 40.986 άνθρωποι βρέθηκαν στο Αλιάνζ Πάρκε, σπάζοντας το ρεκόρ που κρατούσε από το 1976 για το Παουλίστα. Μέσα στα 22 χρόνια ανομβρίας για μια από τις επιτυχημένες ομάδες της χώρας συνολικά, οι πράσινοι είδαν ένα Λιμπερταδόρες το μακρινό 1999, 2 κύπελλα Βραζιλίας και κάποια λίγα Παουλίστα. Και είδαν και δυο πρωταθλήματα… Β’ εθνικής, αφού έζησαν το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού το 2002 και το 2012. Γι’ αυτό και φώναζαν «η ώρα έφτασε» για μεγάλο διάστημα του αγώνα με την Τσαπεκοένσε. Αν ήταν Έλληνες, θα φώναζαν και «δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω». Η αστυνομία είχε φτιάξει μια ολόκληρη ζώνη έξω από το γήπεδο για να μπει κανείς χωρίς εισιτήριο. Πολλοί προσπάθησαν, επεισόδια έγιναν. Το πάθος ήταν τέτοιο που γέμιζαν πριν τους εκτός έδρας αγώνες μέχρι και το αεροδρόμιο.

CyTB_95WgAADzFSΣτα 42 μας εμείς σκεφτόμαστε πόσα χρόνια έχουμε για τη σύνταξη.
Ο Ζε Ρομπέρτο έβαλε σιδεράκια και κατέκτησε πρωτάθλημα.

Το πρωτάθλημα δεν ήρθε γκρανκινιολικά-χιτσκοκικά. Ήταν σχεδόν σίγουρο και απλά περίμεναν και την μαθηματική επιβεβαίωση. Η Παλμέιρας ήταν από την 9η αγωνιστική μόνη πρώτη στη βαθμολογία, σταθερά. Τα πράγματα όμως κάπου μπερδεύτηκαν όταν την 25η η Φλαμένγκο έφτασε στον 1 βαθμό, πριν το μεταξύ τους αγώνα. Σε ένα αρκετό αμφίρροπο ματς, η Φλαμένγκο προηγήθηκε στο 62′ παγώνοντας τους οπαδούς της Παλμέιρας που άρχισαν να βλέπουν εικόνες από το παρελθόν μπροστά από τα μάτια τους να περνούν και το 22 να γίνεται 23. Το άγχος μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα και η λύτρωση ήρθε στο 82′ με το γκολ του Γκαμπριέλ Ζέσους, ενός από τα πρόσωπα της φετινής Παλμέιρας. Λίγους μήνες πριν φύγει για τη Σίτι, ο 19χρονος πρώτος σκόρερ των πράσινων έδωσε τη χρυσή ισοπαλία και η 1η θέση δεν άλλαξε χέρια.

Από εκεί και πέρα η Παλμέιρας κατάφερε και κρατήθηκε στην κορυφή και απλά περίμενε την επιβεβαίωση. Ο κόσμος της ζούσε γι’ αυτή και τελικά  ήρθε χθες με το γκολ του Φαμπιάνο στο 25′ να γράφει το τελικό 1-0:

Τα πανηγύρια ήταν έξαλλα. Ο Ζε Ρομπέρτο δήλωνε ότι θα συζητήσει με την οικογένειά του αν θα συνεχίσει (το κίνητρο του Λιμπερταδόρες είναι μεγάλο φαίνεται), ο Ζέσους με δάκρυα στα μάτια άφηνε τη Βραζιλία για να πάει στην αγκαλιά του Γκουαρδιόλα και να ψάξει να βρει θέση εκεί, ο «δικός μας» Εντού Ντρασένα γιόρταζε στα 35 του ένα ακόμα πρωτάθλημα και ο προπονητής Κούκα ως ο άνθρωπος που έσπασε την γκίνια επέκτεινε το συμβόλαιό του που έληγε το Δεκέμβριο. Κι ο κόσμος ξεχύθηκε στην Αβενίδα Παουλίστα, οι παίκτες πάνω σε λεωφορείο χόρευαν ημίγυμνοι για το 9ο πρωτάθλημα του συλλόγου και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά.

1480295235549

Αναπνέοντας για την ομάδα

  [Καθόλου σχόλια]

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για την αγάπη του φιλάθλου προς την ομάδα. Αυτή που τον οδηγεί να κάνει τρέλες, αυτή που δεν εξηγείται με λόγια, αυτή που δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος που δεν αγαπά το ποδόσφαιρο. Αν σέβομαι κάποιο είδος οπαδικής αγάπης περισσότερο απ’ όλα, δεν είναι αυτή του συνδεσμίτη που θα σου πει «εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ», είναι αυτή του απλού οπαδού που υποστηρίζει μια ομάδα χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς να περιμένει ότι θα τον γεμίσει με χαρές, καταδικασμένη να ζει χωρίς τίτλους και επιτυχίες.

13151710_10154145283349140_2625582853999909645_n

Ο πιτσιρικάς στη φωτογραφία ονομάζεται Μπαουτίστα Σουάρες και ζει περίπου στα 1300χμ μακριά από το Μπουένος Άιρες, στην επαρχία του Τουκουμάν και συγκεκριμένα στην πόλη του Σαν Μιγκέλ. Εκεί υποστηρίζει την αγαπημένη του ομάδα, την Σαν Μαρτίν του Τουκουμάν, μια ομάδα με ιστορία από το 1909 και μόλις έναν σοβαρό τίτλο, το κύπελλο του 1944. Οι φορές που έχει παίξει στην Α’ εθνική είναι μετρημένες στα δάχτυλα, τελευταία χρονιά το 2008-09 που υποβιβάστηκε αμέσως και από το 2011 μέχρι και τον Ιούνιο που μας πέρασε έπαιζε στη Γ’ εθνική. Από τον περασμένο Μάιο είναι κι η φωτογραφία, όταν ο μικρός Μπαουτίστα παρέα με τη συσκευή υποστήριξης της αναπνοής πήγε να δει την αγαπημένη του ομάδα με συγγενείς και φίλους.

Δεν περνούσε από το μυαλό του να χάσει το ματς, η Σαν Μαρτίν τον είχε ανάγκη, κι αυτός την Σαν Μαρτίν. Κάποιοι μπορεί να πουν για ασυνείδητους γονείς, η χαρά όμως του μικρού που είναι ίνδαλμα στις εξέδρες και η ανάγκη να έχει μια φυσιολογική ζωή είναι μεγαλύτερες. Παρά το σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν θέλει να χάνει αγώνα κι ας πρέπει να κουβαλάει αυτό το ρημάδι μαζί του. Και χάρη σε αυτή τη φωτογραφία, αρκετός κόσμος ενδιαφέρθηκε και επικοινώνησε με την οικογένεια του παιδιού, να δει αν χρειάζονται κάποια βοήθεια.

Κι αν νομίζετε ότι ο Μπαουτίστα είναι μόνος του στην τρέλα για τον σύλλογο, κάνετε λάθος. Η Σαν Μαρτίν μπορεί να είναι μικρή σαν μέγεθος ιστορικά, αλλά οι οπαδοί της που με υπερηφάνεια αποκαλούνται «ρακοσυλλέκτες» (μια που η Σαν Μαρτίν είναι ένας σύλλογος των χαμηλών τάξεων και της φτωχολογιάς) δημιουργούν τέτοια ατμόσφαιρα στις χαμηλές κατηγορίες της χώρας που στη δική μας δεν την κάνουν ούτε αυτοί των μεγάλων. Κι όλα αυτά για μια ομάδα που απλά φτάνει στην Α’ εθνική μια φορά ανά δεκαετία. Το παραπάνω εντυπωσιακό βίντεο είναι από την είσοδο της ομάδας και τη γιορτή για τα 107 χρόνια του συλλόγου.

Η ομορφιά του ποδοσφαίρου

  [5 Σχόλια]

Πριν λίγο καιρό έτυχε να βρεθώ σε ένα σημείο της γειτονιάς στην οποία μεγάλωσα, ένα μέρος από το οποίο είχα να περάσω πάρα πολλά χρόνια. Στο σημείο εκείνο βρίσκεται μια μικρή αλάνα που περιτριγυρίζεται από πολυκατοικίες, την οποία πλέον οι κάτοικοι της περιοχής έχουν μετατρέψει σε ένα τεράστιο πάρκινγκ.

Κανονικά η εικόνα μιας αλάνας γεμάτης παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν θα μου έκανε ποτέ εντύπωση αλλά η συγκεκριμένη δεν ήταν μια οποιαδήποτε υπαίθρια έκταση. Κάποτε είχε όνομα. Την αποκαλούσαμε «Μαρακανά». (Ένα όνομα που φυσικά δεν θα κέρδιζε ποτέ κανένα βραβείο πρωτοτυπίας αλλά έτσι κι αλλιώς όταν είσαι 10 χρονών η αντισυμβατικότητα κάποιου τερματίζει στο «εγώ θα φοράω το 6», σε μια εποχή που όλοι ήθελαν να φοράνε το 10.)

Σε αντίθεση με το κανονικό, από το δικό μας «Μαρακανά» δεν περνούσε κανένας. Και δεν μιλάμε για τίποτα τυχαίους αντιπάλους. Στο πρωτάθλημα της περιοχής είχαμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες όπως οι «Κανονιέρηδες» και οι «Μπέμπηδες», που από τα ονόματα καταλαβαίνεις πως δεν ήταν τίποτα κοντοί, φλώροι με γυαλάκια και παπούτσια με αυτοκόλλητα (μεταξύ μας, οι περισσότεροι ήταν κοντοί, φλώροι με γυαλάκια και παπούτσια με αυτοκόλλητα).

Όποιος ερχόταν να παίξει στο «Μαρακανά» ήξερε εξ αρχής πως στην καλύτερη περίπτωση θα επιστρέψει στη γειτονιά του με ένα τιμητικό σκορ. Ήταν το ‘οχυρό’ μας και το ξέραμε σπιθαμή προς σπιθαμή: Που ακριβώς βρισκόταν οι λακκούβες, πόση δύναμη χρειαζόταν για να φτάσει η μπάλα από τις δυο μεγάλες πέτρες που παρίσταναν την εστία τη μια εστία στην άλλη, που ήταν οι πέτρες που προεξείχαν και απειλούσαν να σου σπάσουν το πόδι αν δεν ήσουν προσεκτικός και πόσο μεγάλη ήταν η κλίση σε κάθε σημείο του γηπέδου.

Για έναν οποιοδήποτε ενήλικα της εποχής εκείνης ήταν μια κλασική άσχημη αλάνα, γεμάτη σκόνη και πιτσιρίκια που έκαναν εκνευριστική φασαρία την ώρα που αυτός ήθελε να δει την ‘Καλημέρα Ζωή’ ή να ακούσει Κώστα Μπίγαλη. Για εμάς ήταν ένας μικρός παράδεισος, μια εντυπωσιακή έδρα-φόβητρο, το πρώτο βήμα στο δρόμο για την ανάδειξη μας κάποτε σε «καλύτερο παίκτη του κόσμου». Βλέποντας την ξανά φέτος με το μυαλό ενός ενήλικα, έτσι ξενέρωτη και γεμάτη αυτοκίνητα από άκρη σε άκρη (και παλιότερα είχε παρκαρισμένα αμάξια αλλά, ευτυχώς, πολύ λιγότερα), ένιωσα για λίγο ένα γλυκόπικρο μείγμα θλίψης και νοσταλγίας το οποίο διαδέχτηκε μια πολύ βασική εσωτερική απορία: «Πώς στο διάολο βλέπαμε ένα κανονικό ποδοσφαιρικό γήπεδο σ’αυτό το παρατημένο, γεμάτο πέτρες και χαλίκια, οικόπεδο;»

Click on the image to enlarge it

                     (Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Πριν λίγες μέρες χαζεύοντας στο ίντερνετ πέτυχα αυτή την εκπληκτική εικόνα ενός Βραζιλιάνου φωτογράφου που έχει αφιερώσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του στις δυο μεγαλύτερες αγάπες του: τη φωτογραφία και το ποδόσφαιρο. Είναι τραβηγμένη στην πολιτεία Αλαγκόας, στα ανατολικά της Βραζιλίας.

Παρατηρώντας όλες τις υπέροχες λεπτομέρειες της με προσοχή (τα έντονα χρώματα, τα βλέμματα τους, την απίστευτη λασπουριά, τα ξυπόλητα πόδια, το χαμόγελο του μικρότερου, τα υποτυπώδη δίχτυα, τα στραβά δοκάρια κτλ.) καταλήγω στο ότι αν χρειαστεί ποτέ στο μέλλον να εξηγήσω σε κάποιον γιατί είναι όμορφο το ποδόσφαιρο δεν θα του δείξω κάποιο βίντεο του Μέσσι, του Ροναλντίνιο ή του Ζιντάν. Θα του δείξω απλά αυτά τα εφτά παιδιά που μέσα στη βροχή και τη λάσπη, σε μια χώρα γεμάτη προβλήματα, αδιαφορούν για όλα τα σκατά της ανθρωπότητας και παίζουν ευτυχισμένα στο δικό τους «Μαρακανά».

Όταν ο Ντιέγκο αγάπησε τον Κλαούντιο

  [Καθόλου σχόλια]

1403927

Ένα από τα χαρακτηριστικά κάθε σωστού ανδρός είναι να τηρεί τις υποσχέσεις του. Το 1996 στο Μπουένος Άιρες ένα από τα πιο θρυλικά ποδοσφαιρικά δίδυμα βρέθηκε ξανά μαζί. Ο Μαραντόνα στα 36 του πλέον, αρκετά πιο βαρύς, πλησίαζε στο τέλος της καριέρας του παίζοντας στην Μπόκα. Ο Κλαούντιο Κανίγια μετά την περιπέτειά του με τα ναρκωτικά και το πέρασμά του από την Μπενφίκα ήθελε κι αυτός να επιστρέψει στην Αργεντινή, αλλά η Μπόκα δεν μπορούσε να καλύψει τα χρήματά του. Την κατάσταση διευκόλυνε ο Εντουάρντο Εουρνεκιάν, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Αργεντινή, καθώς κάλυψε μεγάλο ποσοστό των χρημάτων του Κανίγια με αντάλλαγμα οι αγώνες της Μπόκα να παίζουν στο δικό του κανάλι.

Η Μπόκα πάντως αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα. Ο Μαραντόνα βρισκόταν σε διαμάχη με τον Κάρλος Μπιλάρδο (μια από τις κλασικές περιπτώσεις του Ντιέγκο που μάλωνε με κάποιον που αγαπούσε παλιότερα για να αγαπήσει ξανά μετά και να ξαναμαλώσει) από το πέρασμά τους από τη Σεβίλλη. Την ίδια στιγμή ο Μαουρίσιο Μάκρι, πολλά χρόνια πριν γίνει πρόεδρος της Αργεντινής, προσπαθούσε να σουλουπώσει τα οικονομικά της Μπόκα και μείωνε μισθούς. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα πάντως, η ομάδα τα πήγαινε πολύ καλά και στις 14 Ιουλίου υποδεχόταν τη Ρίβερ με μοναδικό στόχο τη νίκη που θα την κρατούσε γερά στην μάχη του τίτλου. Από την άλλη πλευρά, η Ρίβερ τα είχε σχεδόν παρατήσει στο πρωτάθλημα (τερμάτισε τελικά 14η), καθώς τα έδινε όλα για το Κόπα Λιμπερταδόρες (το οποίο και τελικά κατέκτησε). Ο Ντιεγκίτο λίγες μέρες πριν το ματς δήλωνε: «Αν ο Κλαούντιο σκοράρει με τη Ρίβερ, θα του δώσω ένα φιλάκι στα χείλη».

Το Μπομπονέρα ήταν ασφυκτικά γεμάτο και η ατμόσφαιρα ήταν καταπληκτική. Η Ρίβερ κατέβηκε χωρίς τον Κρέσπο και τον Ορτέγκα, αλλά με τον Φραντσέσκολι. Η κοφτή πάσα του Μαραντόνα στον Κανίγια, η σέντρα του τελευταίου, η κεφαλιά του Μπασουάλδο και το 1-0 της Μπόκα ήταν η αρχή μιας ιστορικής νίκης για τους Μποστέρος. Το γκολ πανηγυρίστηκε έξαλλα, o Ντιέγκο από το… πάθος του ξέχασε ότι είχε μιλήσει για γκολ του Κανίγια και όχι ασίστ, αλλά ήταν τόσο όμορφο το γκολ που ο έρως δεν μπορούσε να περιμένει και οι δυο παίκτες αντάλλαξαν ένα ιστορικό, παθιασμένο φιλί (ή έστω έτσι φάνηκε στην φωτογραφία γιατί στο βίντεο δεν φαίνεται τόσο τραγικό).

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Κανίγια έκανε μια γκαμπέτα, περνώντας όποιον βρήκε μπροστά του και έγραψε το 2-0. Νέες αγκαλιές και φιλιά (αυτή τη φορά στο μάγουλο), μαζί τους κι ο πιτσιρικάς Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν. Μέχρι το τέλος του αγώνα ο Κανίγια είχε ολοκληρώσει ένα χατ τρικ. Πρώτα αφού εκμεταλλεύτηκε ένα μπέρδεμα στην άμυνα της Ρίβερ και πιο μετά παίρνοντας το ριμπάουντ από το χαμένο πέναλτι του Μαραντόνα. Το τελικό 4-1 ήταν η σφραγίδα όχι μόνο στη σχέση Ντιέγκο-Κλαούντιο (αυτό είχε ξεκινήσει από το Μουντιάλ του 1990), αλλά στη σχέση αγάπης του κόσμου της Μπόκα με τον Κανίγια. Ο Κανίγια έμεινε άλλες δυο σεζόν εκεί και πλέον οι περισσότεροι δεν θυμούνται ότι ξεκίνησε την καριέρα του από τη Ρίβερ. Η συνέχεια βέβαια δεν ήταν η καλύτερη για την Μπόκα καθώς έκανε δυο συνεχόμενες ήττες και μια ισοπαλία, μένοντας τελικά μόλις 5η στο πρωτάθλημα και εφτά βαθμούς πίσω από την Βέλεζ του Κάρλος Μπιάνκι.

caniggia_nannisΤο ζεύγος Κανίγια. Εδώ στο εξώφυλλο του πρώτου τους άλμπουμ.

Ο ασπασμός πάντως έμεινε για πάντα στην ιστορία και προκάλεσε την έκρηξη της γυναίκας του Κανίγια Μαριάννα Νάνις που δήλωσε ότι αηδίασε με το φιλί. Η σχέση του Ντιέγκο ήταν πάντα άσχημη μαζί της (από τις μέρες του 1990 ακόμα), καθώς η Μαριάννα τον θεωρούσε κακή επιρροή για τον άντρα της. «Μερικές φορές νομίζω ότι ο Μαραντόνα είναι ερωτευμένος με τον άντρα μου. Πρέπει να είναι επειδή έχει μακριά μαλλιά και μύες» είχε δηλώσει αργότερα η Μαριάννα και ο Μαραντόνα έφτασε μέχρι και στο σημείο να την απειλήσει με μήνυση. Μη νομίζετε ότι όλα είναι ξεχασμένα βέβαια. Μόλις το 2012 την είχε κριτικάρει πολύ για το πόσο κακή μητέρα είναι («τουλάχιστον τα δικά μου παιδιά ξέρουν σε ποια ήπειρο είναι η Αργεντινή»), ενώ είχε πει παλιότερα «ο Κανίγια είναι φίλος μου, αλλά πρέπει να μάθει να κουμαντάρει την γυναίκα του». Εμείς πάντως συμπάσχουμε με τον Κλαούντιο, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να μην χωνεύει ο κολλητός σου, τη γυναίκα σου…

Γαλλία-Πορτογαλία: Αν συνεχιζόταν

  [2 Σχόλια]

123′ – Ο Μούσα Σισοκό κάνει μια κούρσα από τα δεξιά, περνάει τρεις αντιπάλους αλλά κανένας δεν έχει κατέβει στην περιοχή. Αναγκάζεται να τους ξεπεράσει επιστρέφοντας πίσω από τη σέντρα για να μοιράσει στον Πογκμπά. «Καλά ρε, κουραστήκατε κιόλας;» ρωτάει χωρίς να μπορεί να το πιστέψει.

123′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Είσαι σπίτι; Βάλε ΕΡΤ, έχει ωραίο ντοκιμαντέρ. Το προλογίζει ο Μπακόπουλος».

124′ – Οι γαλλικές αρχές επιτέλους βρίσκουν λύση στο πρόβλημα με τις πεταλούδες στον αγωνιστικό χώρο, αμολάνε στο γήπεδο δεκάδες βατράχια και αυτά τις τρώνε. Οι γαλλικές αρχές συνεδριάζουν για να λύσουν το πρόβλημα με τα βατράχια στον αγωνιστικό χώρο.

125′ – Ο Εβρά κάνει μια γιόμα, ο Πέπε κερδίζει την κεφαλιά.

126′ – Στις εξέδρες δίπλα στον Γκιρτζίκη, ο Μίκαελ Σκίμπε μιλάει με κάποιον στο τηλέφωνο. «Θέμα χρόνου να με διώξουν Ρομάν μου. Θα χάσεις ευκαιρία με αυτόν τον Κόντε στο λέω, πάντα μου άρεσε το Λονδίνο τέτοια εποχή…» Ο Γκιρτζίκης δεν φαίνεται να ακούει, κρατάει ένα μικρό καθρεφτάκι και κάνει πρόβες στα φιλιά.

127′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Ο αρχηγός της εθνικής που κερδίζει τρόπαιο, ανεβαίνει πρώτος ή τελευταίος για την κούπα; Κάτσε να στείλω και στον Κλαούντιο Μπράβο».

Όμορφες στιγμές, περήφανα τα εγγόνια του Καρβάλιο για τον παππού τους

128′ – Ο Φερνάντο Σάντος περνάει μέσα και τον Μπρούνο Άλβες μαζί με τον Ρικάρντο Καρβάλιο. Ο Πέπε φωνάζει «μην τις κουράζεις τις γερουσίες ρε κόουτς και μόνος μου να μείνω, δεν θα φάμε γκολ». Ο Ρουί Πατρίσιο συμφωνεί, ενώ πιάνει ακόμα μια κεφαλιά στο γάμα, με κλειστά τα μάτια.

«‘Αβε»

130′  – Ο Κουαρέσμα κοιτάζει τον διαιτητή και τον ρωτάει: «Μάστορα έχει πολλή ώρα ακόμα; Με φώναξαν άρον άρον από τα γυρίσματα του Αστερίξ και Οβελίξ εναντίον Καίσαρα και πρέπει να επιστρέψω».

131′ – Οι γαλλικές αρχές επιτέλους βρίσκουν λύση στο πρόβλημα με τα βατράχια, αμολάνε στο γήπεδο λυσσασμένα ρακούν και αυτά τα τρώνε. Ένα από αυτά δαγκώνει τον Πέπε, δηλητηριάζεται και ψοφάει. Φιλοζωικές οργανώσεις μαζεύονται έξω από το γήπεδο για να διαμαρτυρηθούν για την κακοποίηση του ποδοσφαίρου και των ζώων.

132′ – Ο Κομάν κάνει μια γιόμα, ο Πέπε κερδίζει την κεφαλιά. «Μπορώ να το κάνω όλη τη νύχτα» του φωνάζει και κλείνει το μάτι.

133′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Σκέφτομαι να αποσυρθώ από την εθνική, τι λες κι εσύ;»

135′ – Ο Ανιέλι παίρνει τηλέφωνο τον Μουρίνιο για να βεβαιωθεί ότι ισχύει ακόμα η πρόταση των 120 εκατομμυρίων για τον Πογκμπά.

CnCEkQdUEAABBLJ
«Καθίστε παιδιά μου να σας πω για τον τελικό του 2016, σαν σήμερα τα θυμάμαι»

136′ – Στις εξέδρες, ο Λουίς Φίγκο ανοίγει τα μάτια, βλέπει το σκορ, καταλαβαίνει ότι ονειρεύεται ακόμα και συνεχίζει να κοιμάται.

137′ – Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Σάντος. Τον ενημερώνουν ότι είχε προτιμήσει τον Άγγελο. Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Άγγελο. Τον ενημερώνουν ότι πήγε στον Κούγια. Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Κούγια.

Portugal v France - EURO 2016 - Final«Ναι, με δύο σίγμα το Μέσσι, πρόσεχε κοπελιά μην το στείλεις λάθος»

138′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Και δεν μου λες ρε, αν πάμε στα πέναλτι, πού λες ότι είναι καλά να βαρέσουμε το πρώτο;»

139′ – Ο Ζιρού που βγήκε αλλαγή στο 78′ καταφέρνει να φτάσει στα αποδυτήρια για να αλλάξει.

160710165248-18-euro-finals-france-portugal-0710-super-169«Το είχα καταλάβει από την στιγμή που μου έκανε αφιέρωμα το Σομπρέρο»

140′ – Ο Γκριεζμάν επικοινωνεί με την πρεσβεία της Πορτογαλίας και ρωτάει αν προλαβαίνει να αλλάξει εθνική μέχρι την λήξη.

141′ – Ο Ντεσάμπ ετοιμάζεται να πάρει τηλέφωνο τον Καρίμ Μπενζεμά, αλλά ο διαιτητής σφυρίζει το τέλος του αγώνα. Ο Πογκμπά ρωτάει αν αρχίζει αμέσως η δεύτερη παράταση για να δείξει επιτέλους το ταλέντο του. Ο Πέπε ρίχνει αγκωνιά σε ένα ρακούν γιατί του φάνηκε να τον ειρωνεύεται. Ο Σάντος βρίσκει 35 SMS στο κινητό του από ανθρώπους που τον έλεγαν καρπουζά.

Ο Χαριστέας κλείνει την τηλεόραση χαμογελαστός, χαϊδεύει το μετάλλιο του και πέφτει για ύπνο…

Η αγκαλιά της ψυχής (νο2)

  [4 Σχόλια]

549484187b43f

Κάθε μεγάλος θρίαμβος έχει τις στιγμές και τις εικόνες που τον περιγράφουν καλύτερα. Μέσα και έξω από το γήπεδο. Ειδικά σε μέρη όπου το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από μία διασκέδαση. Τον Δεκέμβριο του 2014 το πανέμορφο Ελ Σιλίντρο ήταν γεμάτο με κόσμο παθιασμένο, κόσμο με τεράστια αγωνία και προσμονή. Η Ράσινγκ Κλουμπ ήθελε νίκη για να πάρει την πρώτη της κούπα μετά από 13 χρόνια. Για όσους το ξέχασαν ή δεν το είχαν δει, μπορούν να διαβάσουν το τότε κείμενό μας. Για όσους βαριούνται, η Ράσινγκ κέρδισε 1-0 με γκολ του Ρίκι Σεντουριόν και το μπλε κομμάτι της πόλης Αβεγιανέδα πανηγύρισε έξαλλα. Μέσα σε όλες τις φωτογραφίες ξεχώρισε η παραπάνω. Το κλάμα ενός παππού, αγκαλιά με το εγγονάκι του.

Τη φωτογραφία τράβηξε η Κλάρα Μέντες, δικηγόρος και οπαδός της Ράσινγκ που εκείνο το βράδυ βρισκόταν στο γήπεδο με τη 2η της ιδιότητα. «Έχω διαρκείας στη συγκεκριμένη θέση, πάντα βρίσκομαι εκεί. Το κάνω για να νιώθω ότι έρχομαι πιο κοντά στον πατέρα μου που έχει πεθάνει. Ήταν η πρώτη φορά που είδα ένα συναίσθημα τόσο φυσικό, έπρεπε να βρίσκεσαι εκεί για να το νιώσεις. Αγκάλιασε ο παππούς τον εγγονό και εγώ τους έβγαλα μια φωτογραφία». Η Κλάρα ανέβασε τη φωτογραφία στο Ίνσταγκραμ, κάποιος φίλος της την έβαλε στο τουίτερ και έγινε διάσημη σε όλη την Αργεντινή. Ο μπαμπάς τού μικρού επικοινώνησε με την κοπέλα και έτσι η φωτογράφος συνάντησε ξανά τον παππού Χουάν και τον εγγονό Οκτάβιο, για να τα πουν πιο ήρεμα από κοντά, σε μια συζήτηση που λογικά θα είχε να κάνει με τη Ράσινγκ στο συντριπτικό της ποσοστό.

B67Jt91IcAE-chS

Τον Χουάν τον εντόπισαν γρήγορα τα ΜΜΕ της χώρας. «Έχω πέντε γιους και μόνο οι δύο είναι Ράσινγκ» είπε με παράπονο που κάθε φυσιολογικός οπαδός καταλαβαίνει (το βλέπω σε φίλους που τα παιδιά τους πάνε να αλλαξοπιστήσουν). «Έχω μόνο έναν εγγονό, τον Οκτάβιο. Πριν τρία χρόνια έκανα επέμβαση στο ισχίο και περπατάω με μπαστούνι, αλλά είχα υποσχεθεί στον Οκτάβιο ότι θα τον πήγαινα στο γήπεδο να μας δει πρωταθλητές». Μια υπόσχεση του παππού στο εγγόνι για ποδόσφαιρο, πρέπει να τηρείται, ανεξάρτητα από το μέγεθος της θυσίας. Αυτό το πιστεύουν κι οι παίκτες της ομάδας που δεν θα μπορούσαν να αδιαφορήσουν , ειδικά ο Μιλίτο που είναι και σημαία της. Επικοινώνησε με τον Χουάν και συναντήθηκαν.

Πολλοί έκαναν σύγκριση αυτής της ιστορίας, με μια άλλη ιστορική ποδοσφαιρική φωτογραφία. Την αγκαλιά της ψυχής. Τα δάκρυα χαράς, τα συναισθήματα που το ποδόσφαιρο μπορεί να δώσει, η συμμετοχή στη χαρά μαζί με τα αγαπημένα σου άτομα. Κι αν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει την σημασία του τίτλου, ο Χουάν μέσα σε λίγα λόγια περιέγραψε τα συναισθήματά του για τη δική του αγκαλιά ψυχής:

Έζησα στα χρόνια της μεγάλης Ιντεπεντιέντε.
Της μισητής Ιντεπεντιέντε.
Είδα τους Κόκκινους να κερδίζουν το Κόπα Λιμπερταδόρες εφτά φορές στη ζωή μου, ενώ εμείς κερδίσαμε την Απερτούρα του 2001 και κανένα άλλο τρόπαιο από το 1967.
Αυτή η αγκαλιά με τον εγγονό μου ήταν σαν μια «τελετή παράδοσης», ελπίζοντας ότι αυτός θα έχει περισσότερη τύχη από μένα γιατί το να υποστηρίζεις την Ράσινγκ δεν είναι εύκολο. Αυτό ήταν ό,τι μπορούσα να του δώσω. Το να είσαι Ράσινγκ, σε τρώει από μέσα, αλλά δεν θα το άλλαζα για κανένα άλλο πράγμα στον κόσμο.

Η τρέλα πάει Euro

  [4 Σχόλια]

n.ireland

Πριν περίπου δύο χρόνια βλέπαμε την ιστορία μιας ομάδας γραφικών φιλάθλων από την Αργεντινή που ήθελαν να πάνε στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Με τα πενιχρά τους οικονομικά αγόρασαν ένα σαράβαλο αυτοκινούμενο τροχόσπιτο και έβαλαν όλο το μεράκι τους για να το κάνουν σπίτι τους. Φέτος, σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη μας που η τρέλα τσακίζει, έχουμε κάτι παρόμοιο. Η Β. Ιρλανδία φτάνει σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης μετά από 30 χρόνια, είναι δυνατόν να μην θέλεις να πας μαζί της στο Euro;

caravan

Ο Λι Μπρουκς και οι πέντε φίλοι του στο Μπέλφαστ αγόρασαν ένα τροχόσπιτο (και από caravan το ονόμασαν carafan), το έδεσαν στο αυτοκίνητό τους και ξεκίνησαν για τη Γαλλία. Το τροχόσπιτο έγινε πράσινο, τα συνθήματα γέμισαν τους «τοίχους» του και ο Λι (μάγειρας στη δουλειά) έβγαλε και την κουζίνα από μέσα. «Είμαι σε διακοπές, δεν θέλω να μαγειρεύω. Άλλωστε πρέπει να οδηγώ» δηλώνει στην κάμερα του ΒΒC, μια που ο αδερφός του χτύπησε το χέρι του (πού αλλού, σε ποδοσφαιρικό αγώνα οπαδών της Β. Ιρλανδίας) και δεν θα μπορέσει να οδηγήσει.

13383565_1813033955592308_96324409_o

Για κακή τους τύχη, η Β. Ιρλανδία παίζει όσο πιο νότια γίνεται στη Γαλλία. Η απόσταση ως τη Νίκαια είναι περίπου 2200 χιλιόμετρα και ο Λι δεν ανησυχεί για το πώς θα τους υποδεχτούν. Πιστεύει οι Γάλλοι θα παραξενευτούν, αλλά το carafan θα είναι κάτι διαφορετικό και θα τους αρέσει. Οι ετοιμασίες πήραν στο παρεάκι δυο εβδομάδες, με βαψίματα, τριψίματα και ό,τι άλλη δουλειά χρειαζόταν. Το παράδειγμά τους έχουν ακολουθήσει κι άλλες παρέες που μετατρέπουν οχήματα σε σπίτια για τις επόμενες μέρες, όπως η παρέα του Γκάμπριελ και του Πολ, που έβαλε πλαστικό χορτάρι στο πάτωμα του μίνι-βαν, τραπέζι για πόκερ και φυσικά πήρε όλα τα απαραίτητα σύνεργα (μπύρες και βιβλία).

alanandmichael

Κάποιοι άλλοι είναι πιο «τουριστικοί» τύποι. Ο Άλαν Μακλούρ το 1982 στο Μουντιάλ της Ισπανίας έκανε ζωάρα. Πήρε τη γυναίκα του, έστησαν μια σκηνή και είδαν όλα τα ματς του ομίλου της Β. Ιρλανδίας που έγιναν σε Βαλένθια και Θαραγόθα. «Οι αγώνες ήταν στις 9 το βράδυ και ήταν ιδανικό. Είχες όλη την μέρα να πας για μπάνιο και το βράδυ να δεις το ποδόσφαιρο». 34 χρόνια μετά, η γυναίκα του Άννα δεν μπορεί να ταξιδέψει μαζί του, αλλά αυτός θα έχει τον γιο του Μάικλ (αυτός με την περούκα). Εννοείται θα μείνουν και πάλι σε σκηνή.

Το εντυπωσιακό είναι ότι πολλοί φίλοι τους, γνωστοί τους, γείτονές τους δεν θα υποστηρίζουν την εθνική της Βόρειας Ιρλανδίας. Για αρκετό κόσμο, η εθνική σημαίνει προτεσταντισμός και Αγγλία, είναι η ομάδα των «ενωτικών» και γι’ αυτό δεν την υποστηρίζουν (σε αρκετά αθλήματα άλλωστε, υπάρχει μία εθνική ομάδα για την Ιρλανδία) και θα υποστηρίξουν την (σκέτη) Ιρλανδία (του Βορειο-ιρλανδού Μάρτιν Ο’ Νιλ). Tα πράγματα είναι κάπως καλύτερα από παλιότερα, σε μεγάλο βαθμό το μίσος έχει μειωθεί (με τους φανατικούς να υπάρχουν όμως πάντα, όπως σε μια παμπ στο Μπέλφαστ που δέχτηκε απειλές για να κατεβάσει τη σημαία της Β. Ιρλανδίας), φίλοι της Β. Ιρλανδίας κυκλοφορούν με φανέλες τους σε περιοχές που παλιότερα κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Και στο αεροδρόμιο του Μπέλφαστ πολλοί οπαδοί και των δύο ομάδων φωτογραφήθηκαν μαζί, ενώ γενικά υπάρχουν προσπάθειες να περάσει η διπλή συμμετοχή των «δύο Ιρλανδιών» στο Euro ως μια γιορτή για το νησί και ο κόσμος να υποστηρίξει και τις δύο. Το δεύτερο είναι αρκετά δύσκολο.

buseuro

Μια τέτοια ομάδα μουρλών Βορειο-Ιρλανδών (που ταξιδεύει για να υποστηρίξει το Έιρε, όπως το μάθαμε από τις μεταδόσεις της ΕΡΤ στα παιδικά μας χρόνια) χρειάστηκε δυο μήνες για να ετοιμάσει το δικό της όχημα. Ο Πίτερ και οι φίλοι του αγόρασαν ένα διώροφο πούλμαν και έπρεπε να του βάλουν κρεβάτια, τραπέζια και φυσικά ένα… μπάρμπεκιου. Αν βρίσκεστε κάπου στη Γαλλία τις επόμενες μέρες και πετύχετε ένα πράσινο όχημα με τις φάτσες των Ρόι Κιν και Μάρτιν Ο’ Νιλ και το σύνθημα «We’re not here to take over, We’re here to take part», τότε τους πετύχατε.

Σε ένα σχετικό άρθρο του Γκάρντιαν, δυο Βορειο-ιρλανδοί που ταξίδεψαν στη Γαλλία για να υποστηρίξουν το Έιρε έχουν διαφορετικές απόψεις. «Δεν  θέλω να περάσει η Β. Ιρλανδία στην επόμενη φάση. Θέλω να γυρίσω από τη Γαλλία και να είμαι εγώ αυτός που θα μπορώ να τους κοροϊδεύω. Είναι ένα ντέρμπι και θέλω να τους κοροϊδεύω που θα φύγουν νωρίτερα» λέει ο ένας. Ο φίλος του από την άλλη, έχει άλλα προβλήματα: «Δεν με πειράζει να προχωρήσουν, δεν με ενοχλεί η Βόρεια Ιρλανδία, αλλά η Αγγλία. Θέλω να αποτύχουν γιατί έτσι και το κερδίσουν θα μας πρήξουν. Ακόμα δεν το έχουν βουλώσει για το 1966, σκεφτείτε τι θα γίνει αν κερδίσουν το Euro«. Εικόνες από το Παρίσι με φιλάθλους της Ιρλανδίας και της Β. Ιρλανδίας να τραγουδάνε μαζί έχουν δημοσιευτεί και τα πράγματα δείχνουν να είναι καλά. Μένει να δούμε ποιοι θα γυρίσουν πίσω πιο χαρούμενοι.

Ό,τι πιο κοντά σε γερμανικό κλάσικο

  [Καθόλου σχόλια]

Το γερμανικό πρωτάθλημα παρά την αρκετά καλή ποιότητα ποδοσφαίρου, τα πολύ όμορφα και πολύ γεμάτα γήπεδά του έχει ένα συγκριτικό μειονέκτημα σε σχέση με το αγγλικό, το ισπανικό και το ιταλικό. Του λείπουν τα πολύ μεγάλα ντέρμπι. Λίγες είναι οι μονομαχίες που έχουν σημαντική ιστορία, που σε καθηλώνουν ανεξάρτητα από την κατάσταση των ομάδων. Το Ντόρτμουντ-Μπάγερν είναι αυτό που εδώ και μερικές δεκαετίες μπορεί να θεωρηθεί ως το μεγαλύτερο ματς (μαζί με το όντως τοπικό ντέρμπι Ντόρτμουντ-Σάλκε) του πρωταθλήματος. Παρ’ ότι το Der Klassiker έχει γίνει της μόδας ως “εμπορικός τίτλος” τα τελευταία χρονιά, δεν είναι τόσο παραδοσιακή κόντρα. Τα ματς όμως των δυο ομάδων είναι γεμάτα ένταση και πάντα βγάζουν ενδιαφέρουσες ιστορίες ανεξάρτητα αν μπορεί να τα πει κάποιος “κλάσικο”.

Το ρεκόρ

Η Μπάγερν διατηρεί το ρεκόρ της μεγαλύτερης νίκης μεταξύ των δύο, ένα ιστορικό και (φαινομενικά) ακατάρριπτο ρεκόρ του 1971. Όταν με πρωτοστάτη τον Γκερτ Μίλερ σε μια ομάδα που είχε μέσα Χένες, Μπεκενμπάουερ και Μπράιτνερ δεν έδειξε κανένα έλεος και διέλυσε την Ντόρτμουντ με το απίστευτο 11-1. Όπως ήταν αναμενόμενο η ομάδα του Μονάχου κέρδισε το πρωτάθλημα και η Ντόρτμουντ υποβιβάστηκε εκείνη τη σεζόν. Λίγα χρόνια αργότερα η Γκλάντμπαχ έσπαγε το αρνητικό αυτό ρεκόρ κερδίζοντας την Ντόρτμουντ με 12-0.

Το Epic Fail

Ήταν καλοκαίρι του 1986 σε ένα… ράθυμο Μόναχο, όταν η σεζόν ξεκινούσε με λίγο κόσμο στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου του Μονάχου για το Μπάγερν-Ντόρτμουντ. Μπορεί να μην υπήρχε ηλιόσπορος, αλλά οι φίλαθλοι στις εξέδρες έλεγαν για τις διακοπές τους και κοιτούσαν πόσο είχαν μαυρίσει, από τα σημάδια δίπλα στα σανδάλια. Οι παίκτες σαν κοιμισμένοι ξεκίνησαν τον αγώνα και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα από ένα τραγικό λάθος, η Μπάγερν κατάφερε δύο δοκάρια και ένα γκολ στην ίδια φάση. Κι όμως, αυτό δεν ήταν το κλου του απογεύματος. Λίγο αργότερα, ο Φρανκ Μιλ έχοντας αφήσει πίσω την Γκλάντμπαχ με 71 γκολ σε 5 σεζόν είχε την τεράστια ευκαιρία να βάλει το πιο εύκολο γκολ της καριέρας του στο ντεμπούτο με την καινούρια του ομάδα. Με όλο τον χρόνο και την άνεση στη διάθεσή του, κατάφερε να το χάσει. Στο 2ο ημίχρονο έβγαλε την ασίστ για την ισοφάριση, αλλά αυτό το χαμένο γκολ έπαιζε για πολλά χρόνια σε βίντεο με bloopers.

glossar-fc-bayern-borussia-dortmund-1

Το… κλάμα του Ματέους

To “κλάσικερ” απέκτησε το ενδιαφέρον που έχει μέχρι και σήμερα από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Τότε που η Ντόρτμουντ κατάφερε να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης και να κοντράρεται στα ίσια με την Μπάγερν σε μερικά αξέχαστα παιχνίδια. Το 1995 σε ένα ματς της Ντόρτμουντ με την Καρσλρούη, ο Άντι Μέλερ έκανε μια μεγαλειώδη βουτιά κερδίζοντας ένα εξαιρετικά μαϊμουδίστικο πέναλτι. Το παρατσούκλι ο “κλαψιάρης” του έμεινε. Ο ίδιος υποστήριξε ότι… έπεσε για να αποφύγει το τάκλιν του αντιπάλου. Δεν έπεισε πολλούς. Δυο χρόνια αργότερα, η Ντόρτμουντ υποδεχόταν την Μπάγερν με τις δυο ομάδες να βρίσκονται σε απόσταση μόλις έξι βαθμών. Το ματς ήταν γεμάτο φασαρίες, καβγάδες και τάκλιν. Μόλις στο 2′ ο Καρλ Χάιντζ Ρίντλε άνοιξε το σκορ, αλλά ο Ριτσιτέλι ισοφάρισε για την Μπάγερν. Ανάμεσα όμως στα τάκλιν με τα δύο πόδια και τα σπρωξίματα, αυτό που έγραψε ιστορία ήταν η κίνηση του Λόταρ Ματέους προς τον Μέλερ μετά από ένα φάουλ που ζητούσε ο δεύτερος κάπως θεατρινίστικα. Ο Ματέους στάθηκε μπροστά του και έκανε ότι κλαίει, με τον Μέλερ να αντιδρά… σκουπίζοντας τα δάκρυα από το πρόσωπο του Λόταρ. Ήταν μια σκηνή βγαλμένη από pre-game show σε αγώνες κατς όπου ο ένας παλαιστής προκαλεί τον άλλον, ο δεύτερος αρχικά απλά κοιτάζει και στο τέλος απαντάει προς τέρψιν των θεατών.

ollie-1

Οι μανούρες του Καν

Αν Ματέους-Μέλερ ήταν οι πρώτοι, τότε συνεχιστής τους ήταν η τεράστια μορφή του Όλιβερ Καν που δέσποζε σε ένα σωρό μανούρες. Η κουνγκ-φου κλωτσιά στον άτυχο Ελβετό Σαπουΐζά, το… τράβηγμα του αυτιού του Αντρέας Μέλερ, το σχεδόν… ερωτικό δάγκωμα στον δυστυχή Χέικο Χέρλιχ, το κεφάλι με κεφάλι με τον Τζουζέπε Ρέινα. Ο Όλι έδινε τουλάχιστον 60% μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε αυτά τα ματς. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από το ιστορικό “φεστιβάλ καρτών” τον Απρίλιο του 2001 με 13 κίτρινες και 3 κόκκινες κάρτες. Εκεί που ο Στέφαν Έφενμπεργκ έφυγε προς τα αποδυτήρια στέλνοντας σαν άλλος Λευτέρης Πανταζής φιλάκια στον κόσμο και το ματς έληξε 1-1. Τελικό αποτέλεσμα που ήταν προϊόν απίστευτης τύχης του Καν, όταν η φαουλάρα του Τόμας Ροζίτσκι βρήκε στο δοκάρι και η μπάλα τελικά κατέληξε στα χέρια του τρομαγμένου (!!) Καν που όρθιος παρακολουθούσε σαν αφηρημένος (ειρήσθω εν παρόδω, στα νιάτα του έμοιαζε πολύ με τον Σβαρτζενέγκερ):

Ο τερματοφύλακας-στράικερ

Γενικά τα ματς εκείνης της περιόδου ήταν ταραγμένα και πλην του… φλεγματικού Καν, υπήρχε και το αντίπαλο αντιπαθές δέος ο Γενς Λέμαν. Στο ματς του 2002 στο Μόναχο η Ντόρτμουντ έμεινε με 9 παίκτες όταν τον Τόρστεν Φρινγκς ακολούθησε και ο Λέμαν στα αποδυτήρια για διαμαρτυρίες στο γκολ του 2-1. Για τα υπόλοιπα 24 λεπτά η Ντόρτμουντ αναγκάστηκε να δώσει τα γάντια στον ψηλέα Τσέχο Κόλερ, μια επιλογή που δεν ήταν καθόλου τυχαία, αφού ο στράικερ της ομάδας είχε ξεκινήσει από τερματοφύλακας. Παρά το αριθμητικό πλεονέκτημά τους, οι Βαυαροί δεν μπόρεσαν να σκοράρουν ξανά απέναντι στον Γιαν. Ο Κόλερ μάλιστα προωθήθηκε και σε ένα κόρνερ κερδίζοντας μια κεφαλιά, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει τον… συνάδελφό του βάζοντας ένα ιστορικό γκολ. Ήταν τόσο εντυπωσιακός ο Τσέχος, που είχε συμπεριληφθεί και στην 11αδα της αγωνιστικής. Ως τερματοφύλακας.

Η βοήθεια

Μέσα σε όλα αυτά όμως, υπάρχει και μια ιστορία σεβασμού μεταξύ των δύο ομάδων. Την περίοδο που η Ντόρτμουντ έφτασε στην οικονομική καταστροφή, τότε που πέρασε μια μεγάλη κρίση. Ήταν το 2004 όταν οι κιτρινόμαυροι έφτασαν στο σημείο να μην έχουν χρήματα να πληρώσουν τους παίκτες τους. Η Μπάγερν το ήξερε και αποφάσισε να βοηθήσει την αντίπαλό της. Η Ντόρτμουντ δεν το θεώρησε προσβλητικό και δέχτηκε το δάνειο των 2 εκατομμυρίων € από τους Βαυαρούς, ένα δάνειο χωρίς τόκους και χωρίς… μικρά γράμματα. Πιθανότατα η ιστορία να μην είχε μαθευτεί αν ο Χένες δεν την είχε αποκαλύψει σχετικά πρόσφατα. Η Ντόρτμουντ δεν το αρνήθηκε ποτέ, προσπάθησε να το υποβιβάσει καθώς με ένα συνολικό χρέος 200 εκατομμυρίων μιλάμε για μικρή βοήθεια, αλλά παρ’ όλα αυτά η πράξη είχε την αξία της.

Το τάκλιν

Αγαπάμε τα γκολ, τις ντρίμπλες, τις πάσες. Αγαπάμε ακόμα και τις αποκρούσεις από μεγάλους τερματοφύλακες. Και τα τάκλιν κύριε; Κάποιες φορές πρέπει να τα αποθεώνουμε και αυτά και να τους δίνουμε την πρέπουσα λατρεία. Γιατί υπάρχουν και τάκλιν που είναι έργα τέχνης. Ο τελικός του CL του 2013 θα είναι πάντα συνδεδεμένος με έναν χαμένο. Όπως στο Μουντιάλ του 2014 ήταν η αυτοθυσία του Μαστσεράνο, έτσι κι εκείνο το Μπάγερν-Ντόρτμουντ ήταν το τάκλιν του Νέβεν Σούμποτιτς. Μια τέτοια μαγική προσπάθεια που ο Γιούργκεν Κλοπ την πανηγύρισε όπως ένα γκολ. Σε αυτά τα ματς κάθε αυτοθυσία μπορεί να καθορίσει το τελικό αποτέλεσμα και παίκτες που έχουν λύσει το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους, τα δίνουν όλα σαν να είναι ντέρμπι στην αλάνα.

Το ψαλιδάκι και ο τερματοφύλακας που κοιτούσε

  [1 Σχόλιο]

Κάθε γκολ σε ντέρμπι είναι σημαντικό, ακόμα περισσότερο όταν είναι στην λήξη του αγώνα. Ο Λισάντρο Λόπες μετά την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη και έχοντας μια αρκετά συνεπή καριέρα σε Πόρτο και Λιόν είχε την ευκαιρία να σημαδέψει το χθεσινοβραδινό κλάσικο της πόλης Αβεγιανέδα. Με το σκορ στο 1-0 υπέρ των γηπεδούχων κόκκινων από το 85′, η Ράσινγκ ψύχραιμα έψαξε στην τελευταία σχεδόν  επίθεση του ματς το πολύτιμο γκολ που θα γλίτωνε τους οπαδούς της από την καζούρα. Η σέντρα του Παραγουανού Όσκαρ Ρόμέρο πήγε λίγο πιο πίσω από εκεί που την περίμενε ο «Λίτσα» (ΟΚ, όχι το καλύτερο παρατσούκλι), αλλά η ταχύτητα σκέψης του 32χρονου φορ ήταν φοβερή, καθώς έκανε το ψαλιδάκι της ισοφάρισης χωρίς να το πολυσκεφτεί.

Η Ράσινγκ έσωσε την παρτίδα με το τελικό 1-1, αλλά η Ιντεπεντιέντε διαμαρτύρεται για επικίνδυνο παιχνίδι του σκόρερ με το σκεπτικό ότι σήκωσε το πόδι ψηλά. Ο προπονητής Μαουρίσιο Πελεγκρίνο διαμαρτυρήθηκε μετά το τέλος του παιχνιδιού λέγοντας ότι πρόσφατα είχε ακυρωθεί παρόμοιο γκολ σε άλλο ματς, αλλά αυτός που κέρδισε τα φώτα της δημοσιότητας ήταν ο τερματοφύλακας Ντιέγκο Ροντρίγκες (με το παρατσούκλι «ο Ρώσος») που ούτε καν έκανε προσπάθεια να αποκρούσει γυρίζοντας αμέσως να διαμαρτυρηθεί. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Ροντρίγκες έγινε meme από τους αντίπαλους, άλλωστε όπως ξέρουμε οι οπαδοί της Ράσινγκ έχουν καλό χιούμορ.

busΟ Ρούσο περιμένοντας το λεωφορείο

rusoclassΟ Ρούσο στην τάξη

Cbx93oiW0AAadKoΟ Ρούσο ζητάει τον λογαριασμό

bengalΟ Ρούσο πανηγυρίζει σαν οπαδός

libertycΚαι για το τέλος, το αγαπημένο μου, ο Ρούσο ως Άγαλμα της Ελευθερίας

Το μεγαλύτερο στάδιο στο οποίο παίχτηκε ποδόσφαιρο

  [1 Σχόλιο]

strahov

Ψάχνοντας για το μεγαλύτερο στάδιο του κόσμου, μπορεί κανείς να κάνει σκέψεις που θα φεύγουν όλο πιο μακριά. Από το Μαρακανά της Βραζιλίας μέχρι κάποιο στάδιο στην Πιονγιάνγκ προς τιμήν του Ηγέτη και από κάποιο γήπεδο στις ΗΠΑ που παίζουν «φούτμπολ» και βάζουν τεράστια «monster trucks» να καταστρέφουν αυτοκίνητα μέχρι αγώνες πυγμαχίας με καγκουρό στην Αυστραλία. Η αλήθεια είναι όμως ότι το μεγαλύτερο στάδιο που υπήρξε ποτέ βρίσκεται στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Πράγα. Η παραπάνω φωτογραφία ίσως το αδικεί, αλλά ευτυχώς το γεγονός ότι υπάρχει ένα κανονικό γήπεδο ακριβώς δίπλα του σαν κλίμακα δείχνει πόσο τεράστιο ήταν το Στράχοβ, το γιγάντιο τσιμεντένιο γήπεδο της Τσεχοσλοβακίας. Αν εξαιρέσουμε την πίστα της Ινδιανάπολις (όπου γίνονται αγώνες μηχανοκίνητου αθλητισμού), μιλάμε για το μεγαλύτερο αθλητικό κέντρο του κόσμου.

strahovs

Αν πάλι δεν καταλάβατε για τι μέγεθος μιλάμε, εδώ το βλέπουμε πανοραμικά και ναι, με πρόχειρους υπολογισμούς χωράει περίπου 9 γήπεδα, αφού ο αγωνιστικός χώρος έχει έκταση πάνω από 63.000 τετραγωνικά μέτρα. Εδώ υπάρχει και ένα photosphere του που σε ζαλίζει. Σκεφτείτε έναν προπονητή να στείλει για τιμωρία τους αθλητές να κάνουν «3-4 γύρους». Το Στράχοβ έχει ζωή από το 1926, όταν μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο κατασκευάστηκε για να γίνονται εκεί γυμναστικές επιδείξεις από το κίνημα των Σοκόλ. Μετά την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού στη χώρα, το τσιμεντένιο τέρας δεν πήγε χαμένο, ούτε και οι αγώνες επίδειξης. Όλα τα καθεστώτα άλλωστε λατρεύουν τέτοιου είδους θεάματα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το στάδιο με τις μετέπειτα προσθήκες σε εξέδρες χωρούσε 220.000 θεατές (κατά άλλους 250.000) και αν αναρωτιέστε, ναι γέμιζε πολλές φορές.

Επί κομμουνισμού έγιναν μερικές από τις πιο θεαματικές επιδείξεις όλων των εποχών, οι λεγόμενες Σπαρτακιάδες για να γιορτάζεται η απελευθέρωση της Πράγας, με τους αθλητές να φτάνουν μέχρι και τις 700.000 από ολόκληρη τη χώρα το 1960. Όπως είναι αναμενόμενο η συμμετοχή μαθητών και στρατιωτών ήταν υποχρεωτική για να δυναμώσει το φρόνημα του λαού και οι αγώνες γίνονταν κάθε πέντε χρόνια (αν και δεν έγιναν κατά την Άνοιξη της Πράγας και τη βελούδινη επανάσταση).  Οι εικόνες ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακές (όσο και τρομακτικές), λες και βλέπεις κάποια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή των 70s με άπειρους κομπάρσους. Μετά το 1990 και την πτώση του καθεστώτος, το στάδιο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για συναυλίες με ονόματα όπως οι Ρόλινγκ Στόουνς, οι Μπον Τζόβι και οι U2, αν και προσωπικά θα προτιμούσα αυτή του 2001 με AC/DC και Rammstein.

38ae4e29beb51075d412ec85369fe176_640x448Φαντάσου να έπρεπε να δεις μπάλα εδώ

Για να το γράφουμε στο Σομπρέρο, η απάντηση στην ερώτηση «γίνονταν και ποδοσφαιρικοί αγώνες;» είναι «ναι». Όχι πάρα πολλοί, αλλά γίνονταν. Και για λόγους πρακτικούς, οι διοργανωτές διάλεγαν ένα από τα γήπεδα προς την μια πλευρά και όχι στην κεντρική τριάδα, ούτως ώστε ο κόσμος να μπορεί να βλέπει (έστω από την μία κερκίδα).  Αν παίζεις μπάλα στα κεντρικά γήπεδα, ο κόσμος είναι τόσο μακριά που δεν πρόκειται να σε δει κανείς. Όπως γράφει και ένα άρθρο για το γήπεδο, στα χρόνια της  Τσεχοσλοβακίας θα μπορούσαν να παιχτούν ταυτόχρονα όλοι τα ματς μιας αγωνιστικής του πρωταθλήματος στο Στράχοβ και να έχεις και λίγο ελεύθερο χώρο για τον λαό. Δυστυχώς πάντως δεν ήταν ποτέ έδρα κάποιας ομάδας και δεν υπάρχουν φωτογραφίες ή άλλα στοιχεία.

14-09-30-Velký-strahovský-stadion-RalfR-021

Οι κερκίδες του σταδίου βρίσκονται πλέον σε αποσύνθεση, με πολλά σημεία να είναι επικίνδυνα για να περπατήσει κάποιος και να έχουν ρημάξει, ενώ σε άλλα σημεία στις εξέδρες έχουν φυτρώσει φυτά, καθώς δεν χρησιμοποιούνται. Κατά καιρούς έχουν ακουστεί διάφορες ιδέες και προτάσεις για την τύχη του ιστορικού σταδίου (από εμπορικά κέντρα και πάρκα, μέχρι ένα σύγχρονο γήπεδο ποδοσφαίρου), προς το παρόν πάντως το εκμεταλλεύεται ως προπονητικό κέντρο η Σπάρτα Πράγας, με οχτώ ποδοσφαιρικά γήπεδα (σύμφωνα με τη γουικιπίντια τα 6 κανονικών διαστάσεων), αλλά και εγκαταστάσεις με αποδυτήρια και γραφεία. Είναι ένα από τα μέρη που το τσιμέντο είναι κάτι παραπάνω από δομικό υλικό, είναι μέρος του παρελθόντος μια χώρας και γενικότερα μιας ιστορικής περιόδου του περασμένου αιώνα. Πλέον ζωή του δίνουν μόνο οι προπονήσεις των αθλητών της Σπάρτα και τα γκολ δεν πανηγυρίζονται από 200 χιλιάδες κόσμου.

Δέκα λόγοι που αγαπάμε τον Άγγελο Χαριστέα

  [4 Σχόλια]

Με αφορμή τα γενέθλια του Άγγελου Χαριστέα θυμόμαστε διάφορες στιγμές από την καριέρα (ποδοσφαιρική, μουσική και μπασκετική) του ποδοσφαιριστή που λίγοι λάτρεψαν ποδοσφαιρικά, αλλά πολλοί πανηγύρισαν έξαλλα τα γκολ του. Αγαπάμε τον Άγγελο Χαριστέα:

1. Γιατί από μικρός είχε μπαλαδόφατσα και το μαλλί που κάθε παίκτης του Άρη ήταν υποχρεωμένος βάσει συμβολαίου να διαθέτει εκείνα τα χρόνια:

charisteas1

2. Γιατί έχει συμμετάσχει σε αυτό το τηλεοπτικό παράθυρο ελληνικής ποδοσφαιρικής παράνοιας λέγοντας «το επίπεδό μου είναι πολύ ψηλό επίπεδο»:

(ο Κόλερ, ο Κόλερ, ο Κόλερ, εγώ θα τα πω, ο Κόλερ)

3. Γιατί είναι φίνο φανταράκι:

fantaros-xaristeas2_1024

4. Γιατί έχει παίξει μπουζούκι σε νυχτερινό κέντρο με φόρμα και αθλητικό ρε φίλε:

5. Γιατί έχει πανηγυρίσει γκολ στη Γερμανία λες και κάνει μίμηση του Ρουβά σκίζοντας το πουκάμισο:

werder

6. Γιατί μόλις 18 χρονών έβαλε 2 γκολ σε τοπικό ντέρμπι μένοντας στην ιστορία και στη συνέχεια πήρε κόκκινη, ενώ προκάλεσε μια επική σκηνή πανηγυρισμού (προσέξτε τον φίλαθλο του Άρη στα 58 δεύτερα περίπου):

7. Γιατί εκτός από το μπουζούκι γουστάρει και το τραγούδι:

Πήρε η μάνα μου να με ρωτήσει «ο Χαριστέας που τραγουδάει στον Παπαδόπουλο ποδοσφαιριστής δεν είναι;» της λέω «όχι, κομμωτήριο έχει» και δεν νομίζω πως την έχω ξανακούσει τόσο μπερδεμένη.

Posted by El Sombrero on Saturday, January 9, 2016

8. Γιατί στο κομμωτήριό του διάλεξε από όλα τα δεξιά μπακ του κόσμου τον Ιβάνοβιτς και χωρίς να το καταλάβει τον Ζεράρντ της Βαλένθια αντί τον Τζέραρντ:

xaristeas_kommwtirio-12

9. Γιατί ξέρει και από μπάσκετ:

chari-dunk

10. Και κυρίως γιατί όση πλάκα και να κάνουμε, μας έχει χαρίσει την μεγαλύτερη ελληνική ποδοσφαιρική στιγμή όλων των εποχών και αυτό δεν ξεχνιέται:

Και αν το ξεχνάμε εμείς, σίγουρα δεν το ξεχνάνε οι ξένοι:

Γιατί ο Χάρι είναι legend:

12341528_10154383358020931_6615628561933355992_n

και μαθαίνει μπαλίτσα ακόμα και στον Ραούλ:

126133

Οπαδοί με κληρονομικό χάρισμα

  [2 Σχόλια]

hateley38

Μέσα σε όλα τα ιστορικά ντέρμπι ντελα μαντονίνα μεταξύ Μίλαν και Ίντερ υπάρχει και ένα το 1984 που ξεχωρίζει. Συγκεκριμένα στις 28 Οκτωβρίου του 1984, όπου η Μίλαν υποδεχόταν την Ίντερ. Μια Μίλαν σε μια από τις πιο μαύρες εποχές της ιστορίας της. Το 1980 είχε υποβιβαστεί μαζί με την Λάτσιο εξαιτίας ενός σκανδάλου στημένων αγώνων για το οποίο τιμωρήθηκαν κι άλλοι σύλλογοι. Την επόμενη σεζόν η Μίλαν βγήκε πρώτη στη Serie B και επέστρεψε αμέσως. Το δυστύχημα για τους Ροσονέρι ήταν ότι έπεσαν ξανά αμέσως και δυστυχώς γι’ αυτούς ήταν αγωνιστικά αφού τερμάτισαν 14οι. Η δεύτερη επιστροφή σε τρία χρόνια ήταν καλύτερη και η Μίλαν τερμάτισε 8η. Στο πρωτάθλημα του 1984-85 κυμάνθηκε στα ίδια μέτρια επίπεδα και αντιμετώπιζε την μισητή Ίντερ την οποία είχε εννιά ματς να κερδίσει.

Η Ίντερ προηγήθηκε χάρη στο γκολ του τεράστιου Αλτομπέλι, ενώ για την Μίλαν ισοφάρισε ο ντι Μπαρτολομέι. Το παιχνίδι όμως έμεινε γνωστό για το νικητήριο γκολ της Μίλαν με κεφαλιά του Άγγλου Μαρκ Χέιτλι (κάποιοι ίσως να τον θυμούνται και από τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ Ρέιντζερς και ΑΕΚ). Μια 100% αγγλική παλικαρίσια κεφαλιά στην οποία ο επιθετικός του 1.91 κέρδισε κατά κράτος τον Φούλβιο Κολοβάτι και έστειλε την μπάλα στο παραθυράκι του αδύναμου να αντιδράσει Βάλτερ Ζένγκα. Η σκηνή εκτός από βίντεο απαθανατίστηκε και από έναν φωτογράφο (με το Μεάτσα να είναι ασφυκτικά γεμάτο) και έχει μείνει χαραγμένη στους οπαδούς της Μίλαν.

A photo posted by El Sombrero (@sombrerogr) on

Τα χρόνια πέρασαν, η Μίλαν δεν έπεσε ξανά πρόσφατα, αλλά ίσως αυτή η ξενέρωτη μετριότητα των τελευταίων ετών να είναι ακόμα χειρότερη. Μια ομάδα ανίκανη να διεκδικήσει πρωτάθλημα, να μάχεται για έξοδο στην Ευρώπη. Χθες υποδεχόταν την Ίντερ που γενικά στα τελευταία ματς τής έχει πάρει τον αέρα. Οι οπαδοί της Μίλαν προφανώς ενθυμούμενοι το τότε, πριν την έναρξη του αγώνα σήκωσαν ένα φοβερό πανό με τον Χέιτλι και τα λόγια (σε δικιά μου κακή ελεύθερη μετάφραση) «είμαστε ψηλότερα από αυτούς». Τριανταπέντε λεπτά αργότερα ο Άλεξ πηδούσε ψηλότερα από όλους και έγραφε το 1-0 απέναντι στην καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος που μέχρι τώρα δεν είχε δεχτεί γκολ από κεφαλιά. Το σημάδι ήταν προφανές, οι οπαδοί δικαιώθηκαν. Στα 90 λεπτά η Μίλαν έβαλε ακόμα δυο γκολ και πήρε πανηγυρικά το πρώτο ντέρμπι των δύο για το 2016 με 3-0. Ίσως σε κάποιες δεκαετίες από τώρα να σηκωθεί ένα καινούριο πανό με τον Βραζιλιάνο αμυντικό αυτή τη φορά.

alex

Η καλύτερη στιγμή του Κυπέλλου Αγγλίας μέχρι τώρα

  [2 Σχόλια]

Ο τρίτος γύρος του κυπέλλου Αγγλίας είναι με διαφορά ο αγαπημένος μου. Διεξάγεται στις αρχές Γενάρη, κάτι που σημαίνει ότι συχνά πυκνά ο καιρός μας προσφέρει εντυπωσιακές φωτογραφίες ή περίεργες και χιουμοριστικές καταστάσεις, και είναι αυτός στον οποίο ρίχνονται στη διοργάνωση όλοι οι μεγάλοι της χώρας, που πολλές φορές αναγκάζονται να ταξιδέψουν σε γραφικά γηπεδάκια στα οποία ο κόσμος στέκεται ακόμα όρθιος στις κερκίδες, στο χόρτο υπάρχουν τέτοιες λακούβες με λάσπη που μπορούν άνετα να χωρέσουν τον Μπουονανότε και οι προπονητές δίνουν ζωντανές συνεντεύξεις δίπλα στο νεροχύτη που κάνουν καφέ οι υπάλληλοι. Μπορεί να μην έχει τη γκλαμουριά και την ποιότητα του τελικού ή των ημιτελικών αλλά έχει μια δικιά του γοητεία που συνδυάζει την αύρα των μεγάλων συλλόγων και των ακριβοπληρωμένων σταρ τους με τον ημι-ερασιτεχνισμό των μικρών ομάδων, που σε αντίθεση με την Ελλάδα παίζουν σε γήπεδα γεμάτα με κόσμο που παρά την έλλειψη επιτυχιών τις αγαπάει και τις στηρίζει. Με κάθε τρόπο.

Αν κάτι ξεχώρισε από το φετινό τρίτο γύρο (εκτός από το ιδιαίτερο στυλ του προπονητή της Έξετερ, και γνωστού μας από το πέρασμα του από τον Πανιώνιο, Πολ Τιστνειλ) ήταν μια φάση του αγώνα Ίστλι-Μπόλτον, ο οποίος διεξήχθη στην πόλη Ίστλι που βρίσκεται κοντά στο Σαουθάμπτον, μια άχρηστη πληροφορία που, ποτέ δεν ξέρεις, ίσως κάποτε σου χαρίσει μια περιουσία σε κάποιο παιχνίδι γνώσεων, κι αν πράγματι το κάνει ελπίζω να μην ξεχάσεις που τη διάβασες. Ένας αγώνας που λόγω της τραγικής κατάστασης του χόρτου από τις πολλές βροχές διεξήχθη με απόφαση της τελευταίας στιγμής και μετά από ηρωικές προσπάθειες αρκετών εθελοντών οπαδών που βοήθησαν στον καθαρισμό του αγωνιστικού χώρου.

Κάπου στο δεύτερο ημίχρονο, λοιπόν, με το σκορ στο 1-0 υπέρ της Ίστλι και με τους γηπεδούχους να βρίσκονται στην επίθεση, ένας οπαδός με κουκούλα μπούκαρε στο χόρτο κάπου στο κέντρο του γηπέδου και ξεχύθηκε κι αυτός προς την αντίπαλη εστία, σε μια φιλότιμη προσπάθεια να βοηθήσει την αγαπημένη του ομάδα να ολοκληρώσει μια τεράστια έκπληξη και να προκριθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της στον 4ο γύρο του Κυπέλλου, μια επιτυχία που ίσως ακούγεται ασήμαντη σε κάποιους αλλά λογικά αρκούσε για να σπάσει το ρεκόρ κατανάλωσης αλκοόλ στο δήμο του Ίστλι. Προς έκπληξη όλων ο διαιτητής δεν έδωσε σημασία στον guest star, άφησε τη φάση να εξελιχθεί και έτσι προέκυψαν τα οχτώ πιο γραφικά δευτερόλεπτα της φετινής σεζόν, τα οποία θα κέρδιζαν άνετα θέση και σε μελλοντικές συλλογές με bloopers αν με κάποιο μαγικό τρόπο η μπάλα έφτανε στα πόδια του «12ου παίκτη» και αυτός την έστελνε στα δίχτυα.

Και εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα και περιμένεις το ζουμ της κάμερας για να επιβεβαιώσεις την αναμενόμενη αρχική σκέψη πως πρόκειται για κάποιον τρελαμένο πιτσιρικά, που θέλει το βράδυ να πουλήσει μούρη στην τοπική παμπ, βλέπεις αυτή την εικόνα και ανακαλείς το κλασσικό μας πλέον συμπέρασμα: Είναι τρελοί αυτοί οι Άγγλοι.

invader

Η ντροπή για έναν ιδιοκτήτη

  [3 Σχόλια]

newcastle2

Υπάρχουν κάποιοι σύλλογοι που είναι δημοφιλείς περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς. Ακόμα κι αν κινούνται σταθερά μέσα στην μετριότητα αγωνιστικά και δεν το δικαιολογούν με τις πορείες τους. Ένας από αυτούς είναι η Νιουκάστλ, μια ομάδα που υπάρχουν πολλοί λόγοι να συμπαθείς, αν και πέρασε η γαλλική της μόδα. Ένας σύλλογος που είναι ίσως από τα μεγαλύτερα παραδείγματα του… ελληνικού «μια πόλη, μια ομάδα» με μερικούς από τους πιο θεούληδες οπαδούς στην Αγγλία. Πέρα όμως από τις καλτ εκφάνσεις τους, οι οπαδοί της Νιουκάστλ δείχνουν ότι έχουν και κοινωνικό πρόσωπο, όπως για παράδειγμα και χθες το βράδυ.

Η αλήθεια είναι ότι τα κίνητρα δεν ήταν αμιγώς αλτρουιστικά. Οι οπαδοί της Νιουκάστλ βρίσκονται καιρό σε κόντρα με τον ιδιοκτήτη Μάικ Άσλει. Από το 2008 ακόμα, αρκετοί ζητούν να φύγει και ο ίδιος υποτίθεται ότι προσπάθησε να πουλήσει την ομάδα. Αρκετά πρόσφατα κάποιοι οπαδοί αποφάσισαν να βγάλουν προς πώληση μια εναλλακτική φανέλα της ομάδας με την καρακάξα. Πρώτον για να μην βγάλει κι άλλα χρήματα ο Άσλει από την ομάδα και δεύτερον γιατί ο σπόνσορας στη φανέλα είναι μια εταιρεία που μοιράζει θαλασσοδάνεια, μια ημι-τοκογλυφική εταιρεία που χτύπησε άσχημα όταν ανακοίνωσε τη συνεργασία της με τη Νιουκάστλ. Πολλοί φίλαθλοι δεν ήθελαν να αγοράσουν την αγαπημένη τους φανέλα με μια τέτοια εταιρεία πάνω της. Το γεγονός βέβαια ότι δεν υπήρχε πουθενά το σήμα της ομάδας δεν άρεσε, ενώ ορισμένοι στάθηκαν στο γεγονός ότι τα έσοδα δεν πάνε στον σύλλογο. Έτσι κι αλλιώς πάντως, ήταν ένα δείγμα για το πού είναι ικανοί να φτάσουν ορισμένοι για να βρίσκονται απέναντι στον Άσλει.

Newcastle-United-fans-group-alternative-kit

Ο Άσλει δεν είναι ότι δεν βάζει χρήματα στην ομάδα. Το κάνει αρκετά. Αλλά θέλεις η γκαντεμιά, θέλεις ο κακός προγραμματισμός, η Νιουκάστλ αντί να πηγαίνει για Ευρώπη βρίσκεται στις επικίνδυνες θέσεις. Το καλοκαίρι έδωσε ένα σωρό χρήματα και όμως η Νιουκάστλ κινδυνεύει. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι μετρούν οι καλές προθέσεις. Ο Άσλει όμως δεν είναι μισή σεζόν στην ομάδα, είναι 8 χρόνια πλέον και φαίνεται να πέφτει συνέχεια στα ίδια και τα ίδια λάθη. Και οι οπαδοί της Νιουκάστλ ανησυχούν. Ανησυχούν γιατί εκτός των άλλων ο Άσλει αντιμετωπίζει και άλλου είδους προβλήματα. Η εταιρεία αθλητικών ειδών που έχει βρίσκεται σε κακή κατάσταση, έχοντας χάσει περίπου 1 δις (!!) λίρες από την αξία της, εν μέσω αποκαλύψεων. Αποκαλύψεων ότι οι χιλιάδες εποχικοί εργαζόμενοί της πληρώνονται με μισθούς μικρότερους του κατώτατου, ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένα ωράρια, δώρα εορτών και γενικά ότι έχουν περιορισμένα δικαιώματα. Η Sportsdirect έγινε αντικείμενο έρευνας και έφτασε μέχρι το κοινοβούλιο.

Σε μια χώρα που το ποδόσφαιρο τείνει να γίνει διασκέδαση για τουρίστες, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν τα ανέχονται αυτά όπως είδαμε και πρόσφατα. Οι οπαδοί της Νιουκάστλ το έδειξαν αυτό  στον αγώνα με τη Γιουνάιτεντ σηκώνοντας πανό με το hashtag που υπάρχει για το θέμα (#sportdirectshame), την ντροπή που είναι η εταιρεία αυτή για τους ίδιους μια που η διαφήμισή της βρίσκεται παντού στο γήπεδο της ομάδας και το σκάνδαλο έστω και έμμεσα ντροπιάζει και αυτούς. Το αν είναι αρκετό για να βοηθήσει πρακτικά τους εργαζόμενους της εταιρείας δεν το ξέρει κανείς. Το να προσπαθείς πάντως να βοηθήσεις με όποιον τρόπο μπορείς, είναι σημαντικό.