Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Μουντιάλ 2010: Οι ομάδες'

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Δανία

  [Καθόλου σχόλια]

ΔΑΝΙΑ:

Μια φορά κι έναν καιρό,

υπήρχε στα ψηλά της Ευρώπης μια χώρα-πρότυπο για κάθε νότιο χαραμοφάη, ανίκανο πολιτικό. Αυτή η χώρα ήταν τόσο εκνευριστικά πολιτισμένη που ακόμα και στις κερκίδες των γηπέδων, των ναών δηλαδή των άξεστων και των αγροίκων, λάμβανε συμπαράσταση από τους Roligan, ένα κίνημα αποτελούμενο από ήσυχους και ήρεμους φιλάθλους (που σαν μότο τους έχουν το απόφθεγμα «η προσωπική εκτόνωση του ενός σταματάει εκεί που ξεκινάει η εξωτερική γαλήνη του διπλανού του»), κίνημα που κατέχει την 2η θέση στην παγκόσμια κατάταξη των πιο Πολιτισμένων Οπαδών, πίσω μόνο από τους Γιαπωνέζους οι οποίοι δεν θα αρκεστούν στην ευπρεπή συμπεριφορά την ώρα του αγώνα αλλά μετά το τέλος του, θα φροντίσουν να καθαρίσουν τον χώρο που τους ..φιλοξένησε από διάφορα σκουπίδια, σκόνη, σκουριά ή αρνητική αύρα.

Αυτοί οι φίλαθλοι, λοιπόν, θα είναι και στην Νότια Αφρική.

Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Το όνειρο: Ο αισιόδοξος Δανός θα πει «γιατί όχι και την κούπα; Σάμπως, πίστευε κανείς ότι θα πάρουμε το Ευρωπαϊκό το 1992, όταν μας φώναξαν στην διοργάνωση από σπόντα την τελευταία στιγμή;». Ο απαισιόδοξος Δανός θα απαντήσει: «Αυτά γίνονται μια φορά στην ζωή, Λαρς».

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Είναι σε περίεργο όμιλο που δεν ‘σηκώνει’ προβλέψεις.

Ποιον προσέχω: Τον Poulsen. Όχι τον Σιμον. Ούτε τον Γιάκομπ. Τον Κριστιάν, της Γιουβέντους. Άστο, μπάχαλο. Γράψε λάθος. Για να μην μπερδευτείς με τους Poulsen, περίμενε να μπει στο ματς ο 18χρονος μέσος Christian Eriksen του Άγιαξ. Λένε ότι είναι μεγάλο ταλέντο. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για τον μικρότερο παίκτη στην διοργάνωση. Είναι ήδη ένας ‘τίτλος’ κι αυτό…

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ελλάδα

  [1 Σχόλιο]

ΕΛΛΑΔΑ:

Σας λείψαμε; Όχι; Δεν πειράζει… Εμείς είμαστε πάλι εδώ είτε μας θέλετε, είτε όχι. Με τον αιώνιο έφηβο χερ Όττο με το κομοδινί του μαλλί και την αμυντική του τακτική, με το πιο γρήγορο μπουζούκι του Μουντιάλ τον Χαριστέα που θα παίζει στην Εθνική μέχρι την ηλικία του Ρεχάγκελ (γιατί μέχρι τότε θα είναι προπονητής ο Όττο), με παίκτες που δεν πολυπαίζουν στις ομάδες τους, με κοινό στοιχείο με την Αργεντινή ότι έχουμε ένα αριστερό μπακ μόνο και αυτή τη φορά με λιγότερες τουρνέ στους ομογενείς. Και αν το 2006 χάσαμε στις λεπτομέρειες την πρόκριση, τώρα στο τσακ ήρθαμε στην Ν. Αφρική και θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας.

Το όνειρο: Μικρά βήματα. Πρώτα ένα γκολ για να ηρεμήσει κι ο Αλκέτας («Ένα γκολ… Τι σας ζητάω…»). Μετά μερικούς βαθμούς. Μετά πρόκριση. Μετά δεν μας νοιάζει, αλλά πείτε μου φοβάστε πραγματικά κανέναν από το γκρουπ Α;

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Το 1994 είναι πολύ μακρυά και πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Το 2008 όμως είναι πολύ πρόσφατο, όσο και τα τελευταία ανησυχητικά φιλικά. Η άμυνα κάνει νερά που δεν μας είχε συνηθίσει. Η άμυνα είναι η βάση για κάθε επιτυχία σε μια ομάδα που δεν έχει ιδιαίτερο ταλέντο στο κέντρο (τουλάχιστον στην βασική 11αδα). Αν δεν διορθωθούν αυτά τα προβλήματα μπορεί οι Κορεάτες να μας πληγώσουν άσχημα, οι δε Αργεντίνοι να μας διαλύσουν.

Ποιον προσέχω: Τον πάγκο. Εκεί θα δεις τον πρώτο Έλληνα Μέσσι, τον Σωτήρη Νίνη. Μετά ακολούθησε κι ο Κουτσιανικούλης, αλλά το ορίτζιναλ πάντα είναι καλύτερο από το σίκουελ (εκτός αν μιλάμε για το Τερμινέιτορ). Ο Νίνης μετά από προβλήματα τραυματισμών και αφού παραλίγο να καεί, επέστρεψε φέτος. Όχι τόσο εντυπωσιακά, αλλά φαίνεται γερός και μας δίνει ελπίδες.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Γκάνα

  [1 Σχόλιο]

ΓΚΑΝΑ:

Όταν μοιράσαμε τις ομάδες και μου έτυχε η Γκάνα δεν ενθουσιάστηκα. Τι να γράψεις για την Γκάνα. «Πάλι καλά που υπάρχει κι ο Εσσιέν» σκέφτηκα. Όταν τραυματίστηκε κι ο Εσσιέν τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν. Θα γράψω κάτι για τον Πίπη τον Οφορίκουε, τον αιώνιο έφηβο που είναι 18 χρονών εδώ και 10 χρόνια. Ο Πίπης όμως, θύμα σίγουρα πλεκτάνης, δεν παίζει στην Εθνική. Να γράψεις για τον Μπόατενγκ;  «Ποιος Μπόατενγκ μωρέ. Αυτόν τον είχαν στον ΟΦΗ να μαζεύει τα καρπούζια από τα μποστάνια.» θα έλεγε ο Αλέφαντος. Ναι, αλλά τώρα παίζει στη Χετάφε και είναι στο Μουντιάλ, έτσι δεν είναι; Γκάνα… Μια ομάδα με παίκτες που αγωνίζονται από την Λίμπερτι Προφέσιοναλς μέχρι την Ίντερ, μια ομάδα με μεγάλες επιτυχίες στο Κόπα Άφρικα, αλλά μόνο μια παρουσία σε Μουντιάλ το 2006 (στο οποίο πήρε και την πρόκριση). Γκάνα, μια άγνωστη ομάδα… (enter δυνατή μουσική και πανοραμικά πλάνα).

Το όνειρο: Ποτέ μην υποτιμάς τους Γκανέζους. Και αν χαμογελάς τώρα που το διαβάζεις, ρώτα τους Τσέχους και τους Αμερικάνους στο προηγούμενο Μουντιάλ που αποκλείστηκαν χωρίς να το καταλάβουν. Ο Μουντάρι λέει ότι μετά το 2006, τώρα πρέπει να φτάσουν στα ημιτελικά, αλλά  αρκεί μια πρόκριση εις βάρος Σερβίας και Αυστραλίας για να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένη η πορεία τους.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Πού πας χωρίς τον Εσσιέν; Για πλάκα 4 γκολ από την Ολλανδία στο προτελευταίο φιλικό και το κενό του ηγέτη της ομάδας φανερό. Πάντως ο όμιλος δεν είναι και του… θανατά. Γκάνα είσαι, δεν φοβάσαι (Ησαΐας στο 41:10 του πρώτου ημιχρόνου).

Ποιον προσέχω: – Άππια !
– Γείτσες !
Ο Στίβεν στα 29 του (στα αφρικάνικα χρόνια) έχει περάσει μια καριέρα γεμάτη κακουχίες. Από ηπατίτιδες μέχρι τραυματισμούς στο γόνατο και από τη Γιουβέντους μέχρι να τον κόβει η Ρούμπιν Καζάν λόγω φόβου για το πόσο αντέχουν τα πόδια του. Ο αρχηγός πλέον Άππια, μετά από μια χρονιά στην Μπολόνια που δεν ακούμπησε, θέλει όσο τίποτα άλλο να ξαναμπεί στον ποδοσφαιρικό χάρτη με τις εμφανίσεις του στο Μουντιάλ.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Πορτογαλία

  [3 Σχόλια]

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:

Μπορεί στον χάρτη να την βλέπεις στην άκρη της Ευρώπης, αλλά κατά βάθος στην ψυχή οι Πορτογάλοι είναι Λατινοαμερικάνοι. Αν το παιχνίδι στραβώσει, αν το σκορ δεν είναι θετικό, αν ο αποκλεισμός χτυπήσει την πόρτα δεν υπάρχει κανένας λόγος να τον υποδεχτούν πολιτισμένα και με τακτ. Θα μανουριάσουν, θα κλωτσήσουν αντιαθλητικά, θα βριστούν, θα φτύσουν, θα σπρώξουν, θα χτυπήσουν και στο τέλος, άμα λάχει, θα ρίξουν κι ένα κλάμα. Ξενέρωτα πάντως δεν θα μας αδειάσουν την γωνιά.

Το όνειρο: Να γυρίσουν σπίτι στον Ατλαντικό χωρίς να κλάψει κανένας – τουλάχιστον δημόσια.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Είναι πιο ταλαντούχοι από τις περισσότερες ομάδες αλλά και πιο ευέξαπτοι κι απ’ τον Νταλάρα. Αν βρεθούν σε πολύ καλή μέρα στο ματς με τους Βραζιλιάνους, ίσως απολαύσουμε ένα μεγάλο, Λατινοαμερικάνικου πνεύματος, ντέρμπι.

Ποιον προσέχω: Αν δεν σου πούμε, τον πρώην «πρώτο, δεύτερο και τρίτο καλύτερο παίκτη στον κόσμο» θα μας θεωρήσεις κολλημένους. Αλλά παίρνουμε το ρίσκο, γι’ αυτό μην χάσεις απ’ τα μάτια σου στο κέντρο τον Raul Meireles. Κάνει δουλειά το παλικάρι.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Νιγηρία

  [2 Σχόλια]

ΝΙΓΗΡΙΑ:

Η χώρα του Ρασίντ Γιεκινί. Η χώρα που κάθε γυναίκα με ηλικιακό κόμπλεξ λατρεύει – κι ας μην το ξέρει. Η χώρα που ακόμα και ο Χωροχρόνος τρέμει. Γιατί κανένας δεν τον λογαριάζει. Η χώρα στην οποία σήμερα μπαίνεις στο γραφείο μετανάστευσης (με λίγες χιλιάδες Νιγηριανά νάιρα στην τσέπη) μεστός 30αρης και αύριο πετάς για την Ευρώπη με το νέο διαβατήριο σου σαν φέρελπις 20χρονος, γεμάτος ζωντάνια και φιλοδοξίες!

Οι Νιγηριανοί είναι στο μεγάλο ραντεβού για τέταρτη φορά στην ιστορία τους με μια ομάδα-αίνιγμα, που αδυνατείς να αποκαλέσεις άπειρη ή πεπειραμένη, αφού αγνοείς αν πραγματικά αποτελείται από τζόβενα ή από μεσήλικες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Νιγηριανού, ο Ορούμα της Καβάλας, που στα επίσημα χαρτιά δηλώνεται 33αρης αλλά στην κοινή λογική φαίνεται σαν συνταξιούχος, κουρασμένος από την ζωή.

Το όνειρο: Να εκμεταλλευτούν το deja-vu του ομίλου και να φτάσουν όπως το 1994, στους ’16’ ώστε σκαρφαλώνοντας στην κατάταξη της FIFA να γίνουν η κορυφαία ομάδα της ηπείρου.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Ο όμιλος δεν είναι απαγορευτικός. Όταν έχεις νικήσει τον Χρόνο, δεν γίνεται να σε τρομάζουν κάτι κοντοί Ασιάτες, o Βύντρα και ο Τζιώλης.

Ποιον προσέχω: Την σύγχρονη μορφή της χώρας, τον Nwankwo Kanu ο οποίος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παίζει μπάλα, δηλώνοντας σήμερα 33 χρονών, αλλά δεν θα με εκπλήξει καθόλου αν στην τούρτα των γενεθλίων του βάζει περισσότερα από 40 κεράκια…

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ν. Κορέα

  [Καθόλου σχόλια]

Ν. ΚΟΡΕΑ:

Μια παλιά παροιμία της Σεούλ λέει, ότι «αν πετάξεις μια πέτρα στο πούλμαν της Ν. Κορέας αφενός δεν θα στενοχωρηθεί κανείς γιατί το καλύπτει η εγγύηση της Χιουντάι και αφετέρου σίγουρα θα πετύχεις έναν Κιμ, έναν Παρκ ή έναν Λι». Οι Κορεάτες δίνουν το παρόν για μια ακόμα φορά σε ένα Μουντιάλ, αλλά και να έλειπαν κανείς δεν θα το είχε καταλάβει. Μετά τα όργια που έγιναν υπέρ τους στο Μουντιάλ που διοργάνωσαν το 2002 είναι δύσκολο για κάποιον να νιώσει έστω και λίγη συμπάθεια γι’ αυτή την ομάδα. Ακόμα πιο δύσκολο για μας τους Έλληνες αφού είμαστε στον ίδιο όμιλο.

Το όνειρο: Με το ένα μάτι κρυφοκοιτάμε τι κάνουν οι… καλοί μας φίλοι οι Βορειοκορέατες. Έστω και μισός βαθμός παραπάνω είναι μια νίκη επί του κομμουνισμού, ένα «in your face» στους οπισθοδρομικούς τύπους στα βόρεια της χώρας. Μια ομάδα γρήγορη, με πολλά μικρά ρομποτάκια που περιμένει να πιάσει στον ύπνο την Ελλάδα και τη Νιγηρία και να κάνει την έκπληξη περνώντας στην επόμενη φάση.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Ο όμιλος αυτός είναι άγνωστο πώς θα πάει. Πλην της Αργεντινής, οι υπόλοιπες ομάδες φαίνονται να μην έχουν πολύ μεγάλες διαφορές στη δυναμικότητα. Η Κορέα που υστερεί σε δύναμη και ύψος, θα αντιπαρατάξει την ταχύτητα. Λογικά αυτό δεν θα τις αρκεί αν η Νιγηρία ή η Ελλάδα είναι σοβαρές. Θα είναι;

Ποιον προσέχω: Δεν μπορείς να προσέξεις κανέναν, όλοι είναι ίδιοι στα δικά μας Δυτικά μάτια και το χειρότερο είναι ότι έχουν παρόμοια ονόματα.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Γαλλία

  [Καθόλου σχόλια]

ΓΑΛΛΙΑ:

Μπορεί να μην είναι η πρώτη χώρα που σου ‘ρχεται στο μυαλό όταν ακούς την λέξη ποδόσφαιρο, αλλά πρόκειται για πολύ μεγάλο μέγεθος. Όταν έχεις κατακτήσει Euro και Μουντιάλ και όταν έχεις βγάλει δύο από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ιδιοφυΐες όλων των εποχών (Πλατινί-Ζιντάν) μαζί με δεκάδες μεγάλους παίκτες, τότε δικαιούσαι να θεωρείσαι παγκόσμια δύναμη. Οι Γάλλοι τα τελευταία χρόνια μάς έχουν συνηθίσει σε πορείες του ύψους και του βάθους.  Έχοντας στον πάγκο έναν άνθρωπο ίσως πιο αμφιλεγόμενο και από τον Σαρκοζί, κάτι εξαιρετικά δύσκολο, δεν μπορούν να βρουν μια σταθερότητα. Ο Ντομενέκ είναι αντιπαθής στους περισσότερους, έχει κακές σχέσεις με αρκετούς παίκτες, κάνει συχνά αλλοπρόσαλλες επιλογές και τέλος εμπιστεύεται τα ζώδια (!!!) στις κλήσεις του για την Εθνική. Ας βάλει ο Νίκος Χορταρέας το χέρι του…

Το όνειρο: Μια πορεία ανάλογη του προηγούμενου Μουντιάλ, όπου η Γαλλία ενώ δεν υπολογιζόταν ιδιαίτερα έκανε μεγάλη πορεία φτάνοντας μέχρι τον τελικό. Αν το καταφέρει αυτό, ο Ντομενέκ κι οι παίκτες του θα γυρίσουν σαν μάγκες πίσω στο Παρίσι.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Τραγικές εμφανίσεις στα φιλικά, τραγικές εμφανίσεις στα προκριματικά, γκολ-απάτη του Ανρί στα μπαράζ, ολόκληρη η Ιρλανδία πνίγει το θυμό της στις Γκίνες. Το… «σαμπανιζέ» ποδόσφαιρο που έλεγε κι ο Γιάννης Διακογιάννης έχει γίνει γκαζόζα. Όλα τα λεφτά το πρώτο ματς με την Ουρουγουάη. Οι Ουρουγουανοί με στολές παραλλαγής, το μαχαίρι στο στόμα και έτοιμοι να παραδώσουν την ψυχή τους είναι το πιο σκληρό τεστ απέναντι στην αγχωμένη και πιεσμένη από τα media ομάδα των Γάλλων. Αν πάρουν τη νίκη οι Γάλλοι, τότε τα πράγματα θα μπορούν να μπουν σε μια σειρά.

Ποιον προσέχω: Είτε τον πεις Γκουρκούφ, είτε τον πεις Γκουρκύφ είναι το ίδιο. Το «next best thing» από την Γαλλία είναι εδώ. Το θέμα είναι αν θα δικαιώσει τις προσδοκίες του γαλλικού έθνους, αλλά και της διοίκησης της Μπορντώ που ξόδεψε ένα καράβι χρήματα για να τον κάνει δικό της.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Σλοβακία

  [Καθόλου σχόλια]


ΣΛΟΒΑΚΙΑ:

Πρωτάρα σε μεγάλη διοργάνωση. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις καλεσμένης σε μεγάλο πάρτι που κανείς δεν την αναγνωρίζει:

– «Ποια είναι εκείνη εκεί η ξανθιά στην γωνία που κάθεται μόνη της;»
– «Η Σλοβακία. Κολλητή, για χρόνια, της Τσεχίας. Τα ‘σπάσανε πριν λίγο καιρό».
– «Σώπα ρε. Και που είναι η Τσεχία; Δεν την βλέπω.»
– «Δεν θα έρθει αυτήν την φορά».
(Βλέμματα/αναστεναγμός απογοήτευσης)

Το όνειρο: Ήδη ζουν ένα όνειρο και μόνο που είναι εκεί. Αν καταφέρουν να γυρίσουν και σώοι πίσω, χωρίς να τους κλέψουν τα ρολόγια και τα πορτοφόλια, θα είναι ευτυχισμένοι. Αν προχωρήσουν και στον επόμενο γύρο, κανείς δεν θα θυμάται μετά την Βελούδινη Επανάσταση.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Είναι άπειροι αλλά και σε πολύ βατό όμιλο, με ευνοϊκό πρόγραμμα. Κάποιος ..εκεί πάνω τους συμπαθεί αρκετά. Με νίκη στην πρεμιέρα, ίσως τους δούμε και μετά τους ομίλους!

Ποιον προσέχω: Τον κόσμο στις κερκίδες. Δεν σου μάθανε στο σχολείο τι ‘παράγει’, ασταμάτητα, η Τσεχοσλοβακία;

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Αυστραλία

  [3 Σχόλια]

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ:

Περιττή. Ο πλανήτης προσπαθεί με κάθε τρόπο να της δείξει ότι είναι κουραστικά αδιάφορη άρα και ανεπιθύμητη στα παγκόσμια πανηγύρια, αλλά αυτή με νύχια και με δόντια επιχειρεί να κρατηθεί μέσα στο τζέρτζελο, παλεύοντας για προσκλήσεις με κάτι παρτάλια. Αχρείαστη κηροζίνη πεταμένη τσάμπα για μεγάλες μετακινήσεις. Αν ο κόσμος ενδιαφερόταν πραγματικά γι’ αυτό το άκυρα τοποθετημένο κομμάτι γης στην μέση του πουθενά, δεν θα έστελνε εκεί για χρόνια τους κατάδικους του.

Εκτός αυτού, το ψευδώνυμο της ποδοσφαιρικής της ομάδας είναι «Socceroos». Αρνούμαι να περιγράψω άλλο. Στον δικό μου κόσμο αυτή η έμπνευση είναι αρκετή για να την πετάξεις εκτός όλων των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων. Για πάντα. Ή μέχρι το νησί της μετακινηθεί τόσο προς τα κάτω ώστε να μην το πιάνουν καν οι χάρτες. Ότι απ’ τα δυο συμβεί πρώτο.

Το όνειρο: Κανείς δεν ενδιαφέρεται.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Θα τρέξουν. Θα κλωτσήσουν. Θα πηδήξουν. Θα τζαρτζάρουν. Θα φωτογραφηθούν. Και στο τέλος όλες αυτές οι στιγμές θα χαθούν στον χρόνο. Σαν αεράκι σκόνης στην Μεγάλη Αμμώδη Έρημο.

Ποιον προσέχω: Τον αμυντικό Κρέγκ Μουρ. Γιατί είναι «δικό μας παιδί», αφού έβγαζε φέτος το παντεσπάνι του στην Καβάλα του «Αγαπούλα«.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Σλοβενία

  [1 Σχόλιο]

ΣΛΟΒΕΝΙΑ:

Ναι, δεν είναι Σέρβοι. Ναι δεν είναι Κροάτες. Είναι όμως κι αυτοί Γιούγκοι. Μετά τις προκρίσεις σε Euro και Μουντιάλ το 2000 και 2002 πέρασαν μια σημαντική κρίση με αρκετά προβλήματα. Αυτή τη φορά έπεσαν σε έναν βατό όμιλο και κατάφεραν να πάρουν την πρόκριση για το Μουντιάλ στα μπαράζ αποκλείοντας τη Ρωσία του πολύ Γκους Χίντινγκ. Μια ομάδα μικρών δυνατοτήτων που της αρκεί η συμμετοχή στο Μουντιάλ και απλά ζητάει μια σοβαρή εμφάνιση.

Το όνειρο: Η κλήρωση δεν ήταν και τόσο άσχημη. Πλην της Αγγλίας οι άλλες δύο ομάδες δεν είναι και μεγαθήρια. Αν έχεις αποκλείσει τους Ρώσους γιατί να μην κερδίσεις και τους Αμερικάνους; Ο Ζλάτκο Ζάχοβιτς (βετεράνος πλέον) στις δηλώσεις του εμφανίζεται υπεραισιόδοξος και πιστεύει ότι η Σλοβενία θα προκριθεί. Τι να μας πουν τώρα οι Βορειοαμερικάνοι και οι Αλγερινοί…

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Η Σλοβενία είναι μια μέτρια ομάδα με πολλές αυξομειώσεις στην απόδοσή της. Δεν έχει κανέναν βαθμό σίγουρο στον όμιλο και θα πρέπει να μοχθήσει πολύ για να καταφέρει να προκριθεί.

Ποιον προσέχω: Ο αρχηγός Ρόμπερτ Κόρεν είναι ότι καλύτερο και πιο ποιοτικό στα χαφ της ομάδας. Αν κάνει κάτι καλό μπροστά η ομάδα, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα ξεκινήσει από τα δικά του πόδια. Μαζί με τον τερματοφύλακα Χαντάνοβιτς και τον επιθετικό Νοβάκοβιτς είναι οι 3 ελπίδες των περίπου 2 εκατομμυρίων κατοίκων της Σλοβενίας.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ισπανία

  [1 Σχόλιο]


(Σημερινό γκολ Ισπανικής ‘προετοιμασίας’)

ΙΣΠΑΝΙΑ:

Είναι στην παραλία 2 Γερμανοί, 2 Έλληνες, 2 Ιταλοί, 2 Γιαπωνέζοι, 2 Βραζιλιάνοι και 2 Ισπανοί. Και ξαφνικά από το πουθενά πετάγεται μια μπάλα: Οι Γερμανοί θα κάνουν εντατική και πειθαρχημένη προπόνηση, τρέχοντας στην άμμο συγκεκριμένη απόσταση ικανή να τους επιτρέψει να βγάλουν όλο το παιχνίδι και κάνοντας κατάλληλα σετ ασκήσεων, ξεκινώντας από το κεφάλι και καταλήγοντας στα πόδια. Οι Γιαπωνέζοι θα ετοιμάσουν τα τριποδάκια για τις κάμερες και θα καθαρίσουν την περιοχή, από τα σκουπίδια των Ελλήνων, για να οριοθετήσουν το γήπεδο. Οι Βραζιλιάνοι θα μαλώσουν για το ποιος θα παίξει στην επίθεση. Ο ένας Ιταλός θα φτιάξει την κορδέλα στο μαλλί του και ο άλλος θα περιμένει τον πρώτο να τελειώσει για να τον αλείψει με αντηλιακό. Οι Έλληνες θα γυρίσουν πλευρά στις ξαπλώστρες και θα ποντάρουν τα λεφτά τους στους Βραζιλιάνους.

Οι Ισπανοί θα πάρουν την μπάλα και θα κάνουν πασούλες παραμένοντας διαρκώς σε κίνηση, περιμένοντας να ξεκινήσει το ματς. Και θα σταματήσουν μόνο όταν τελειώσει. Η μέρα, όχι ο αγώνας!

Το όνειρο: Και πρωταθλητές Ευρώπης και πρωταθλητές κόσμου. Το ‘κάναν πρόσφατα οι Γάλλοι. Γιατί όχι κι αυτοί;

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Αν ψάξεις στο google με λήμμα «ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο» το πρώτο αποτέλεσμα που λογικά θα πάρεις είναι Metallica «εθνική Ισπανίας».

Ποιον προσέχω: Τον Τζον Στόκτον του ποδοσφαίρου. Τον άνθρωπο που μικρός έπεσε στην χύτρα του αλτρουισμού. Τον παίκτη που πασάρει καλύτερα κι απ’ την σκέψη του. Τον Τσάβι. (Θα το κάνεις θέλεις, δεν θέλεις, καθώς το όνομα του θα ακουστεί περισσότερες φορές κι απ’ τις κοτσάνες των Βερνικοθεοφιλόπουλων).

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ουρουγουάη

  [4 Σχόλια]

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ:

Μια ομάδα με μεγάλο παρελθόν που προκαλεί τον σεβασμό σε οποιονδήποτε δεν έμαθε το ποδόσφαιρο πέρσι. Μια ομάδα όμως που… χάνει οπαδούς έξω από τη χώρα της μια που κινείται στην μετριότητα εδώ και καιρό. Η Ουρουγουάη που κάποτε βύθισε στο πένθος ολόκληρη Βραζιλία δεν παράγει πλέον ποδόσφαιρο όπως η Σελεσάο, ούτε βγάζει παίκτες όπως η Αργεντινή. Περνώντας τελευταία από τον όμιλο της Ν.Αμερικής μέσω της διαδικασίας των μπαράζ με αντίπαλο την Κόστα Ρίκα, επιβεβαιώνει ότι δεν είναι σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση.

Το όνειρο: Να δούμε την ομάδα να σηκώνει την κούπα κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Να βγάλει αποθέματα ψυχής και ξύλου που δεν ξέραμε ότι κρύβει μέσα της. 11 κομάντος με ματωμένες φανέλες (κυρίως από το αίμα των αντιπάλων) να καταφέρουν μικρά θαύματα στη σειρά και να οδηγήσουν την ομάδα όσο πιο ψηλά γίνεται. Με τον ασταμάτητο Ντιέγκο Φορλάν να βγαίνει φυσικά πρώτος σκόρερ (ή έστω τον Ελ Λόκο Αμπρέου).

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Παίζοντας σε ένα μυστήριο όμιλο είναι δύσκολα τα προγνωστικά. Το φαβορί στα χαρτιά είναι η Γαλία που όμως πέρασε με μαϊμουδιά την Ιρλανδία στα μπαράζ και με τον Ντομενέκ δεν πείθει. Το Μεξικό είναι αξιόμαχη ομάδα, δεν είναι όμως και Βραζιλία. Οι Νοτιαφρικάνοι λογικά θα έχουν αβάντα, αλλά πρόκειται για μέτρια ομάδα. Η Ουρουγουάη είναι το αουτσάιντερ, αλλά δεν είναι και ξεγραμμένη.

Ποιον προσέχω: Εντάξει, να σας πούμε τον Φορλάν θα είναι σαν να κλέβουμε εκκλησία. Υπάρχει όμως και κάποιος άλλος που έχει… ξεγκολιάσει τις εστίες φέτος. Ο Λουίς Σουάρες μπορεί να μην πήρε το πρωτάθλημα  με τον Άγιαξ, αλλά κατάφερε να σκοράρει 48 φορές στις διοργανώσεις που έλαβε μέρος. Μια πιθανή καλή του εμφάνιση στο Μουντιάλ, θα σημαίνει πιθανότατα αρκετά ακόμα εκατομμύρια Ευρώ στα ταμεία του Αίαντα.

ΥΓ ΕΣΥ έκανες join στα Σομπεροπρογνωστικά ;

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ακτή Ελεφαντοστού

  [5 Σχόλια]


ΑΚΤΗ ΕΛΕΦΑΝΤΟΣΤΟΥ:

Την εποχή που οι μελλοντολόγοι του ποδοσφαίρου πριν περίπου 20 χρόνια έκαναν προβλέψεις λέγοντας ότι η Αφρική θα κυριαρχήσει στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, λίγοι ήξεραν την Ακτή Ελεφαντοστού. Οι προβλέψεις έπεσαν έξω καθώς καμία εθνική ομάδα από την μαύρη ήπειρο δεν είχε ποτέ την απαιτούμενη σοβαρότητα για το κάτι παραπάνω, πολλές χώρες όμως έβγαλαν παίκτες που κυριαρχούν σε συλλογικό επίπεδο. Οι «Ιβοριανοί» όπως επιτάσσει η μόδα των ρεπόρτερ να τους λέμε, έχουν αρκετούς ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου και κατάφεραν να μπουν σφήνα σε ομάδες όπως η Νιγηρία και το Καμερούν που τα προηγούμενα χρόνια είχαν τα πρωτεία.

Το όνειρο: Να γίνει η μία νίκη επί ενός μεγάλου που πιθανότατα θα σημαίνει και πρόκριση στον επόμενο γύρο. Από εκεί και πέρα με την ψυχολογία στα ύψη και με το χέρι του Ελ Σιντ Ντρογκμπά σε καλύτερη κατάσταση μπορεί η ομάδα να προχωρήσει πολύ.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: «Το κέρατό μου μέσα»… Αυτό θα σκεφτόταν ο κάθε κάτοικος του Αμπιτζάν βλέποντας την κλήρωση του Μουντιάλ. Το 2006 Αργεντινή και Ολλανδία, το 2010 Βραζιλία και Πορτογαλία. Στριμόκωλα τα πράγματα όταν αντιμετωπίζεις τα Νο 1 και 3 της παγκόσμιας κατάταξης. Ο Σβεν Γκόραν που τα τελευταία χρόνια κάνει μεγαλύτερες αρπαχτές και από τον Μιχάλη Χατζηγιάννη θα πρέπει να καταστρώσει τακτικά πλάνα και να καταφέρει να κάνει τους παίκτες του να τα ακολουθήσουν.

Ποιον προσέχω: Τον Ντιντιέ Ντρογκμπά. Στην κυριολεξία όμως. Πάνω από το χτυπημένο του χέρι κρέμεται ένα ολόκληρο έθνος (κάτι σαν το πόδι του Μπέκαμ πριν λίγα χρόνια) και δεκάδες μάγοι χορεύουν και θυσιάζουν κατσίκες στους Θεούς για να γιάνει ο φορ της Τσέλσι.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Γερμανία

  [1 Σχόλιο]

ΓΕΡΜΑΝΙΑ:

Sombrero rewind – Οι αντιπαθητικοί Γερμανοί:

Από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου – κι αυτό το ‘τότε’ είναι πριν καν κατανοήσω ότι οι κακόηχοι βρυχηθμοί των Γερμανών είναι κανονική γλώσσα και το ‘Σβαιστάιγκερ’ όνομα και όχι μπινελίκι – έχω μια ιδιαίτερη απέχθεια για όλες τις Γερμανικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της εθνικής τους ομάδας. Για την ακρίβεια, όχι για όλες, καθώς η Βέρντερ Βρέμης εδώ και αρκετά χρόνια, έχει καταφέρει να κερδίσει δικαιολογημένα την συμπάθεια μου.

Οι λόγοι της απέχθειας παραμένουν επιστημονικά αδιευκρίνιστοι, όπως και η διαδικασία με την οποία επιλέγουμε ομάδα στο εξωτερικό, αλλά λογικά ένας ψυχολόγος μετά από αρκετές συνεδρίες και πολλά χαμένα λεφτά θα μου έλεγε ότι οφείλεται στο ότι είμαι Μεσογειακός κι αυτοί Βόρειοι κι ότι από μικρός γούσταρα παίκτες σαν τον Ρομάριο και οι Γερμανοί είχαν παίκτες σαν τον Έφενμπεργκ. Aπό την μέρα μάλιστα που η εθνική Γερμανίας ξεφτίλισε το κακόμοιρο Σαν Μαρίνο, νικώντας με 13-0, ψάχνοντας ‘πειθαρχημένα’ το γκολ μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο (σκόραρε δυο φορές στα τελευταία τρία λεπτά, το 13ο γκολ μάλιστα με πέναλτι!), η σχετική αυτή αντιπάθεια, μετατράπηκε σε αιώνιο όρκο μίσους.

«Όταν δεν σκοτώνεις το θηρίο«

Το 1-3 στο 83ο λεπτό, προσφέρει μια πανηγυρική πρόκριση στην επόμενη φάση αλλά δεν αρκεί. Γιατί είναι Γερμανοί. Και ξέρουν ότι οι αγώνες δεν λήγουν στο 83′. Ούτε καν στο 90′. Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν βγει να τραγουδήσει η χοντρή – δεν είναι τυχαίο που το συγκεκριμένο απόφθεγμα έχει Γερμανικές ρίζες!

«Πολύ Γερμανοί για να πεθάνουν«

Οι Γερμανοί προκρίνονται. Είναι γνωστό ότι τους αντιπαθούσα πριν καν μας δείξουν το κωλοδάχτυλο. Αν μπορούσα θα τους εξαφάνιζα από τον πλανήτη. Στην θέση τους, θα έφτιαχνα διπλούς τους Ιρλανδούς. Γιατί είναι καλά παιδιά. Ή τις Τσέχες. Γιατί ..έτσι.

«Ποδοσφαιρικοί προβληματισμοί«

Το όνειρο: Να δώσουν ένα μάθημα σε όλους τους απείθαρχους αυτού του πλανήτη, νικώντας στον τελικό μια φαντεζί ομάδα με προγραμματισμένη αντεπίθεση διαρκείας στα τελευταία 229 δευτερόλεπτα όταν οι αντίπαλοι θα ασχολούνται με τακουνάκια, τσαλιμάκια κι άλλες τέτοιες σαχλαμάρες.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: Η Γερμανική προσέγγιση. Χτυπάμε μια-μια τις χώρες και προσέχουμε αυτήν την φορά να φτάσουμε στην Ρωσία καλοκαιράκι. «11 αυτοί, 11 εμείς. Αλλά εμείς είμαστε Γερμανοί.»

Ποιον προσέχω: Τον Holger Badstuber. Γιατί στην Γερμανία τον θεωρούν ελπιδοφόρο, αλλά είναι άμπαλος του κερατά, επιβεβαιώνοντας εν μέρει την θεωρία ότι τα καλά αριστερά μπακ θα ενταχθούν σύντομα στην λίστα με τα υπό εξαφάνιση είδη.

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ολλανδία

  [3 Σχόλια]

ΟΛΛΑΝΔΙΑ:

Είναι η ομάδα που κάθε σοβαρός φίλαθλος συμπαθεί αλλά κανένας δεν καταδέχεται να υποστηρίξει με πάθος. Ποιο το νόημα να πικραθείς στο τέλος, όταν ξέρεις από πριν την κατάληξη; Γιατί η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη: Στο τέλος θα τα σκατώσει!

Η Κόλαση ενός Ολλανδού οπαδού είναι μια διαδικασία των πέναλτι, που διαρκεί αιώνια, στην οποία η εθνική ομάδα αντιμετωπίζει μια ομάδα τυφλών 13χρονων. Και χάνει. Κάθε φορά.
Ο Παράδεισος ενός Ολλανδού οπαδού είναι ένα μέρος στο οποίο η διαδικασία των πέναλτι έχει καταργηθεί και στην θέση της υπάρχει μια αξιολόγηση από επιτροπή που χαρίζει την νίκη σ’ αυτόν που έχει πετύχει τα ομορφότερα γκολ.

Το όνειρο: Να προκριθούν επιτέλους μετά από μια διαδικασία πέναλτι, να αποκλείσουν την Βραζιλία για εκδίκηση, να φτάσουν στον τελικό για τρίτη φορά στην ιστορία τους και εκεί να μην …συναντήσουν την διοργανώτρια χώρα.

Η ρεαλιστική προσέγγιση: «Η μπάλα είναι στην βούλα. Όλος ο κόσμος κρατάει την αναπνοή του. Ο Φαν Πέρσι παίρνει φόρα. Διπλό δοκάρι. Αν είναι δυνατόν! Πρωτοφανής ατυχία…»

Ποιον προσέχω: Τους μεσοεπιθετικούς. Σχεδόν όλους. Είναι όλοι ένας κι ένας με χαρακτηριστικό γνώρισμα το «πόδι-τηλεχειριστήριο», όπως συνηθίζεται άλλωστε στους ‘Οράνιε’.