Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, μέχρι το 1992 στην μακρινή Ιαπωνία πίστευαν ότι λεφτά μπορούν να βγουν είτε από άπειρες ώρες δουλειάς (που συνήθως οδηγούν σε αμέτρητες αυτοκτονίες) είτε από τα σκουπίδια της τηλεόρασης, αυτά τα εκτρώματα αισθητικής με τύπους που εξευτελίζονται δημοσίως για να γελάσει λίγο ο τηλεθεατής, μπας και αφήσει στην άκρη το τάντο και σωθεί καμιά ψυχούλα. Τότε κάποιος τους ψιθύρισε ότι λεφτά μπορούν να βγούνε και από την μπάλα.
Με τα λίγα, με τα πολλά δημιουργήθηκε το πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα στην χώρα και χιλιάδες μικροί σχιστομάτηδες που μέχρι τότε έτρωγαν καθημερινά ξύλο στο καράτε και το τζούντο, βρήκαν νέα εκλεπτυσμένη διέξοδο στην ζωή τους. Έτσι, μέσα σε ελάχιστα χρόνια και μετά από, κλασσικά, αμέτρητες εργατοώρες, η εθνική ομάδα της χώρας από κομπανία ερασιτεχνών μετατράπηκε σε μόνιμη καλεσμένη των Μουντιάλ με συνοδευτικές χορηγίες από ντόπιους οικονομικούς κολοσσούς, που το 2006 ξεπερνούσαν τις αντίστοιχες της Γερμανίας και της Βραζιλίας!
Το όνειρο: Να παίξουν για πρώτη φορά δυο παιχνίδια μετά τους ομίλους ώστε να κάνουν περήφανη την Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης της χώρας, δηλαδή τον κυρ-Ακιχίτο.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Ζόρικος ο όμιλος για την ‘Ιαπωνία του Οκάντα’ (το ψευδώνυμο της ομάδας αλλάζει ανάλογα με τον προπονητή – ιδέα που θα είχε πλάκα να χρησιμοποιήσουμε και στην πατρίδα μας. Ε, Σωκράτη; ). Ζόρικος.
Ποιον προσέχω: Τον σκόρερ Οκαζάκι. Γιατί τον Ιανουάριο το IFFHS τον ανακήρυξε «Καλύτερο Γκολτζή του κόσμου για το 2009″, λόγω των κατορθωμάτων του πέρσι με την εθνική ομάδα. Και όπως και να το κάνουμε ο χαρακτηρισμός αυτός με το όνομα Οκαζάκι τοποθετημένα στην ίδια πρόταση, σου προκαλούν ασυνείδητα γέλιο…
«Ένα κομματάκι ταλέντο για την Αυστρία. Ένα κομματάκι ταλέντο για την Ιρλανδία. Ένα κομματάκι ταλέντο για την Σουηδία. Δυο κομματάκια ταλέντο για την Αργεντινή. Ένα κομματάκι ταλέντο για την Κίνα. Ένα κομματάκι ταλέντο για το Σουδάν. Τρία κομμάτια ταλέντο για την Βραζιλία. Ένα κομματάκι ταλέντο για τον Καναδά. Ένα κομματάκι ταλέντο… And so the story goes…»
Λεονίντας, Γκαρίντσα, Τοστάο, Ζαιρζίνιο, ΠΕΛΕ, Βαβα, Ζίκο, Ντιντι, Ριβελίνο, Φαλκάο, Κάρλος Αλμπέρτο, Σώκρατες, Ρομάριο, Μπεμπέτο, Ριβάλντο, Ρονάλντο, Καφού, «Βραζιλιάνες στις κερκίδες», Ροναλντίνιο, Κακά. Αν δεν μεγάλωσες με κάποια απ’ αυτά τα ονόματα κάτι δεν πήγαινε καλά με την τηλεόραση σου…
Το μεγαλύτερο περιοδεύων ποδοσφαιρικό ‘τσίρκο’ του πλανήτη που μεταμορφώνεται όμως χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία εδώ και πολλά χρόνια, από Χάρλεμ Γκλόμπτροτερς στις προπονήσεις-επιδείξεις σε σκληροτράχηλη, ουσιαστική και μεστή ομάδα στους επίσημους αγώνες πηγαίνει στην Αφρική ‘καταδικασμένη’ να πετύχει, γιατί απλά είναι η Βραζιλία. Ευλογία και κατάρα μαζί.
Το όνειρο: Το 6ο διακοσμητικό για τα ράφια της ομοσπονδίας, με ποδόσφαιρο «εδώ είναι Κοπακαμπάνα: Eγώ θα χορεύω με την μπάλα, εσύ θα κοιτάς κι όλη η υφήλιος θα χειροκροτάει».
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Μπορεί να φτάσει στο 6ο διακοσμητικό για τα ράφια της ομοσπονδίας, με ποδόσφαιρο «προσέχουμε τα μετόπισθεν, αφήνουμε τα πολλά ζογκλερικά για τα διαφημιστικά των χορηγών μας και περιμένουμε από τα παλικάρια μπροστά (κι από τα άμα-λάχει-παίζουμε-και-εξτρέμ-γιατί-απλά-μπορούμε ακραία μπακ) να αραδιάσουν στο χόρτο το απύθμενο ταλέντο τους».
Ποιον προσέχω: Τα ριπλέι. Αν φιλοτιμηθούν να μας δείξουν τι μπορούν να κάνουν τα πόδια τους, μόνο σ’ αυτά μπορείς να απολαύσεις ολοκληρωτικά τι ακριβώς σκαρφίστηκε το φαντεζί μυαλό τους.
Μέχρι το Μουντιάλ του 1998 ήταν καταχωρημένη στο μυαλό μου ως μια ακόμα χώρα της Λατινικής Αμερικής, η οποία όταν μεγαλώσει θα ήθελε να γίνει …Ουρουγουάη. Ένα κλασσικό καλοκαιρινό μεσημέρι Κυριακής όμως, απ’ αυτά που έξω σκάει ο τζίτζικας κι εσύ έχεις μόλις γυρίσει από την θάλασσα γεμάτος και φαγωμένος και απολαμβάνεις τις μαγικές δυνατότητες ενός κλιματιστικού με τα παντζούρια κλειστά, απέκτησε την απεριόριστη συμπάθεια μου. Απέναντι στην διοργανώτρια – και φαβορί – Γαλλία στην φάση των ’16′ η ομάδα του Τσιλαβέρτ έδωσε και το τελευταίο εκτάριο της ψυχής της πριν πάρει τον δρόμο για την πατρίδα από μια ολιγωρία της άμυνας στην παράταση.
Η εικόνα του τιτανομέγιστου τερματοφύλακα-ηγέτη (Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ: Τερματοφύλακας με περισσότερα από 50 γκολ στο ενεργητικό του από στημένες μπάλες και αμέτρητες ατομικές διακρίσεις. Άνθρωπος που αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Κόπα Αμέρικα που διοργάνωσε η χώρα του, επειδή θεωρούσε ότι πρόκειται για κακό-διαχειρισμένα λεφτά, τα οποία έπρεπε να πάνε στον τομέα της εκπαίδευσης. Επιχειρηματίας που πλέον επενδύει σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειες χρησιμοποιώντας ..φύκια! Ένας μικρός θρύλος.) να σηκώνει τους απαρηγόρητους αμυντικούς του μετά την υπερπροσπάθεια όλου του αγώνα, είναι από τις στιγμές που δύσκολα ξεχνάς.
Το όνειρο: Οτιδήποτε πέρα από την φάση των ’16′ είναι λόγος για να βγει όλη η χώρα στους δρόμους.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Με την εις άτοπον απαγωγή καταλήγεις ότι περνάνε τον όμιλο. Ύστερα όμως τα μαθηματικά σηκώνουν τα χέρια ψηλά και αράζουν στο χόρτο περιμένοντας τον αντίπαλο που θα τους κάτσει. Ανεξαρτήτως μεγέθους του, η αυταπάρνηση των Παραγουανών πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Ποιον προσέχω: Τον επιθετικό Óscar Cardozo που εδώ και χρόνια κάνει όργια στην Μπενφίκα αλλά φέτος άγγιξε την ατομική του τελειότητα με 38 γκολ σε 47 ματς!
Ναι, είναι και πάλι εδώ. Και ναι, δεν μας αρέσει. Όχι γιατί είναι «φονιάδες των λαών», αλλά γιατί είναι ύβρις για το ποδόσφαιρο μια χώρα που το αποκαλεί «soccer» και το βάζει στις προτιμήσεις κάτω από αθλήματα όπως το μπέιζμπολ, ενώ το συνδυάζει με μαμάδες με τεράστια station wagons που πάνε τα παιδιά τους (συχνότατα κορίτσια) για προπόνηση να είναι συνεχώς παρούσα στα τελευταία Μουντιάλ. Και αν βέβαια αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι παίζουν με κωμικές ομάδες στα προκριματικά, με πόνο ψυχής πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουν κάνει σημαντική πρόοδο. Μεγάλη ομάδα δεν είναι, αλλά όπως σε πολλούς τομείς του αθλητισμού τους, έτσι και στο ποδόσφαιρο κάνουν πολύ οργανωμένη δουλειά και αυτό το βγάζουν και στο γήπεδο. Οι Η.Π.Α. είναι εδώ και το παίρνουν στα σοβαρά, το θέμα είναι αν θα τους πάρει στα σοβαρά και ο υπόλοιπος ποδοσφαιρικός κόσμος φέτος.
Το όνειρο: Μια παρουσία ανάλογη του 1930, όπου και βγήκαν 3οι. Ένα ξεκίνημα όπως αυτό του 1950 που στην πρεμιέρα κέρδισαν τους Άγγλους με 1-0. Ήρθε η ώρα να το επαναλάβουν μετά από 60 χρόνια…
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Πλην της Αγγλίας, οι άλλες δυο ομάδες του ομίλου δεν είναι μεγαθήρια. Αν πιστέψουμε μάλιστα την κατάταξη της ΦΙΦΑ, τότε οι Η.Π.Α. είναι το φαβορί για τη 2η θέση του ομίλου. Έχουν κάποιους παίκτες με εμπειρία, είναι αθλητική ομάδα και δεν θα αποτελέσει έκπληξη να τα καταφέρουν. Για να προχωρήσουν παραπάνω, μάλλον χλωμό…
Ποιον προσέχω: Κατά καιρούς έχουν παρελάσει διάφορα ονόματα που θα άλλαζαν υποτίθεται το ποδοσφαιρικό κόσμο. Ο… δικός μας Φρέντυ Αντού δεν είναι ούτε καν στην αποστολή, ο Λάντον Ντόνοβαν δεν άφησε το στίγμα του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, ο Μπίσλει είναι αρκετά καλός, αλλά ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε και με κάποιον άλλον. Ο Τζόζι Άλτιντορ δεν έχει κλείσει ακόμα τα 21 του, αλλά έχει πολλά καλά στοιχεία. Όχι αρκετά για να του δώσουν θέση βασικού στη Βιγιαρεάλ που τον στέλνει δανεικό από δω κι από εκεί, αλλά αρκετά για να είναι από τους σημαντικότερους παίκτες των Η.Π.Α. στο Μουντιάλ.
Το ομολογώ, δεν ξέρω πολλά για τη Νέα Ζηλανδία σαν χώρα. Για μένα θα είναι πάντα κάτι σαν οι απολίτιστοι ξάδερφοι των Αυστραλών που μένουν στην εξοχή. Αλλά μην μου πείτε τίποτα για την εθνική τους ομάδα γιατί θα μαλώσουμε. Πώς μπορείς να μην υπολογίζεις την εθνική ομάδα που απέκλεισε στη φάση των προκριματικών ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου όπως τα νησιά Φίτζι, τη Νέα Καληδονία και τη Βανουατού. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, απέκλεισε στα μπαράζ το Μπαχρέιν. Πώς να μην υπολογίζεις την ομάδα που στην προηγούμενη συμμετοχή της σε Μουντιάλ ξεπέρασε την δική μας του 1994, δεχόμενη 12 γκολ στα 3 ματς του ομίλου;
Το όνειρο: Να μπούνε μέσα οι παιχταράδες κάνοντας το χορό Χάκα και να σκιαχτούν οι αντίπαλοι αποχωρώντας. Έτσι με 3 νίκες η Νέα Ζηλανδία θα περάσει στην επόμενη φάση.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Με Ιταλία, Παραγουάη και Σλοβακία που έχουν κάποια παραπάνω χρόνια στο κουρμπέτι, το πιθανότερο είναι οι Νεοζηλανδοί να αποχωρήσουν και πάλι με 3 ήττες γρήγορα γρήγορα και κανείς να μην τους θυμάται όταν μιλάμε για το Μουντιάλ του 2010. Αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πάρουν έστω μια ισοπαλία θα μείνουν στην ιστορία ως τοπικοί ήρωες, κάτι σαν την Λούσι Λόλες το καμάρι της χώρας που την ξέρουμε όλοι σαν «Ζήνα».
Ποιον προσέχω: Το βαρύ πυροβολικό της ομάδας Σέιν Σμέλτζ. Έναν κοσμοπολίτη φορ, αφού έχει παίξει μπάλα στην Μάνσφιλντ, τη Χάλιφαξ και την AFC Γουίμπλεντον (μην μπερδεύεστε, όχι την Μίλτον Κέινς Ντονς, την άλλη…).
111,211,789 Μεξικανοι, μου είστε όλοι αδιάφοροι. Μπορείτε να βάλετε ξανά τα σομπρέρο μπροστά στο πρόσωπο και να συνεχίσετε την σιέστα σας. Γιατί για μένα Μεξικό = Cuauhtémoc Blanco. Όσο ο 37χρονος σαλτιμπάγκος γελωτοποιός που δεν λέει να μεγαλώσει – προκαλώντας τον χλευασμό όλων όσων παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά – βρίσκεται στην αποστολή της εθνικής του, κανένα παιχνίδι της δεν μπορεί να είναι βαρετό και αδιάφορο. Ακόμα κι αν ο ίδιος συμμετέχει μόνο στην προθέρμανση!
Το όνειρο: Να καταφέρει ο Χαβιέ Αγκίρε να συνδυάσει το νεανικό ταλέντο της επίθεσης με την εμπειρία της άμυνας ώστε για πρώτη φορά να περάσει η ομάδα την φάση των προημιτελικών κάνοντας τον ίδιο ήρωα και την ιστορία του ταινία: Αγκίρε, η λύτρωση του Θεού.
Ρεαλιστική προσέγγιση: 29 κατασκευαστές στοιχηματικών δελτίων, ελέγχοντας την σύγχρονη προϊστορία της ομάδας στα Μουντιάλ, μας συνιστούν ποντάρισμα στο ότι θα τερματίσει την διαδρομή της στους ’16′. Αν πραγματικά ήξεραν πάντως, τώρα η μόνη τους έγνοια θα ήταν να ποντάρουν – από αρρώστια και μόνο – στο αν το κοκτέιλ που θα τους φέρει ο μπάρμαν, κάπου στην Καραϊβική, θα είναι πετυχημένο ή όχι.
Ποιον προσέχω: Τον πιτσιρικά επιθετικό Javier «Chicharito» Hernández (των 7 γκολ στα πρώτα του 12 παιχνίδια με την εθνική ομάδα!), που μαζί με τους Βέλα και Ντος Σάντος θεωρούνται το μέλλον της Μεξικάνικης επίθεσης. Και να μην τον προσέξεις τώρα, θα τον βλέπεις συχνά από τον άλλο μήνα, καθώς θα φοράει τα χρώματα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Πείτε την αλήθεια: Δεν θα ποντάρατε ούτε καν τα διπλά αυτοκόλλητα σας του Μουντιάλ στο αν η Ονδούρα είναι νησάκι της Καραϊβικής ή ηπειρωτική χώρα της Λατινικής Αμερικής. Και καλά θα κάνατε, γιατί δεν είναι τίποτα εκ των δυο! Η τρίτη ομάδα που στέλνει η Κεντρική και Βόρεια Αμερική (μετά τις κλασσικές Μεξικό και ΗΠΑ) μπορεί να μην έχει βαριά φανέλα και σοβαρή ποδοσφαιρική προϊστορία αλλά έχει να ντρέπεται για το γεγονός ότι συμμετείχε στον μοναδικό στην ιστορία πόλεμο που ξεκίνησε από μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Αντίπαλος της το γειτονικό Ελ Σαλβαδόρ. Ηττημένος; 3000 τουλάχιστον νεκροί κι από τις δυο πλευρές.
Το όνειρο: Στο τέλος της διοργάνωσης, τουλάχιστον 1000 άνθρωποι σ’ ολο τον πλανήτη που δεν την είχαν ακούσει ποτέ, να μπορούν να την βρούνε στον χάρτη. Όπως θα έλεγε και κάποιος σοφός ταξιδιωτικός πράκτορας: «Κάθε νέο ταξίδι ξεκινάει με το να βρεις στον χάρτη που σκατά θέλεις να πας». Για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει η Google…
Ρεαλιστική προσέγγιση: Κανείς δεν ξέρει γιατί κανείς δεν την ξέρει. Έχει στον όμιλο της το φαβορί που λέγεται Ισπανία. Αλλά έχει κι ένα όμορφο deja-vu από την προηγούμενη, πρώτη και μοναδική της συμμετοχή σε Μουντιάλ το 1982 όταν είχε κρατήσει τους οικοδεσπότες Ίβηρες στο 1-1!
Ποιον προσέχω: Μπροστά στην επίθεση το παλικάρι με το 11 στην φανέλα. Για να τον βρεις, ψάξε γι’ αυτόν με το μεγαλύτερο κεφάλι. Σχεδόν σίγουρα τον έχεις ακούσει: David Suazo. 11 χρόνια στην Ευρώπη με πέρασμα και από την Ίντερ, δεν είναι άλλωστε και συνηθισμένο βιογραφικό στην μακρινή Ονδούρα.
Οι γείτονες, φίλοι, αδερφοί και Ορθόδοξοι Σέρβοι. Μια αθλητική υπερδύναμη καθώς είναι μια από τις λίγες χώρες που έχει καταφέρει να πρωταγωνιστήσει στα βασικότερα ομαδικά αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλλεϋ, πόλο), εκτός αν βέβαια είσαι Αμερικάνος και θεωρείς το μπέιζμπολ και το αμέρικαν φούτμπολ σοβαρά σπορ. Οι Σέρβοι που τους αγαπάμε (όταν κάποιος τους βάζει τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο και δίνει τη νίκη στην ομάδα μας), τους ζηλεύουμε (όταν συνεχίζουν και βγάζουν ταλέντα, παρά τα όσα πέρασαν), τους μισούμε και τους λέμε «πορτοφολάδες» (όταν κάποιος τους πουλάει την ομάδα μας και γίνεται από πρίγκηπας-βάτραχος) και που στο τέλος τέλος τους σεβόμαστε για όσα έχουν καταφέρει. Οι Σέρβοι που συνήθως όταν διαλύονται, το κάνουν από μέσα προς τα έξω με έριδες, κλίκες και κακό κλίμα. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους ολομόναχοι. Ούτε Γιουγκοσλάβοι, ούτε καν με ένα Μαυροβούνιο στο πλάι τους.
Το όνειρο: Να δείξει ότι το Μουντιάλ του 2006 ήταν απλά μια παρένθεση και ότι το 6μπαλο από την Αργεντινή μια κακή στιγμή. Με την σούπερ άμυνα των προκριματικών που δέχτηκε μόλις 8 γκολ και κόντρα σε ομάδες τύπου Γκάνας και Αυστραλίας, αρκεί να παρουσιαστεί σοβαρή και να πάρει τα ματς έστω με μισό-μηδέν για να περάσει στην επόμενη φάση. Στη συνέχεια «11 εμείς – 11 αυτοί»
Ρεαλιστική προσέγγιση: Συμπίπτει με το όνειρο. Αν δεν διαλυθούν με το πρώτο κακό αποτέλεσμα έχουν ελπίδες. Ο Βίντιτς πίσω και τα άλλα πρωτοπαλίκαρα πρέπει να δώσουν το 100% γιατί μπροστά το ταλέντο δεν υπάρχει όπως παλιότερα.
Ποιον προσέχω: Τον Βίντιτς τον ξέρουμε, τον Ζίγκιτς και να μην θες τον προσέχεις (2 μέτρα παλικάρι), οπότε ας προσέξουμε ένα… δικό μας παιδί. Ο Μίλαν Γιοβάνοβιτς έχει φορέσει τη φανέλα και Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού (τουλάχιστον στις εφημερίδες) και ήταν ο πρώτος σκόρερ της Σερβίας στα προκριματικά.
Τα αδάμαστα λιοντάρια είναι και πάλι εδώ. Από τότε που ο Ροζέ Μιλά έμπαινε στα σπίτια μας από την Ιταλία, μέχρι τώρα που μπαίνει από τα ψυγεία της Κόκα Κόλα, πέρασαν πολλά χρόνια. Η αγάπη μας όμως γι’ αυτό που λέγεται Καμερούν δεν έχει μειωθεί. Μια χώρα που συνδυάζει κόκκινο, πράσινο και κίτρινο σε μια στολή, μια χώρα που έχει φέρει τις μεγαλύτερες επιτυχίες για την Αφρική στο Μουντιάλ, μια χώρα που όταν φορούσε αμάνικες φανέλες για να αερίζονται οι μασχάλες οι άλλοι έτρωγαν καρπούς πάνω σε δέντρα, μια χώρα που δίνει θέαμα στο γήπεδο (είτε με τα γκολ που τρώει, είτε με αυτά που βάζει) και φολκλόρ στις κερκίδες. Ο Ετό (που μαλώνει με τον Μιλά μέσω των δημοσιογράφων) και η παρέα του είναι εδώ για να κάνουν ευτυχισμένα χιλιάδες μικρά Καμερούνια πίσω στη Γιαουντέ.
Το όνειρο: Να φτάσει το κατόρθωμα του 1990 και να πάει στα προημιτελικά. Να το κάνει αποκλείοντας μεγάλες αντιπάλους και φορώντας μπικίνι ή μαγιό σαν αυτά που φορούσε ο Βέγγος στις ελληνικές ταινίες ή οτιδήποτε άλλο σκαρφιστεί η Πούμα αυτή τη φορά. Να κάνει υπερήφανο τον Μαρκ Βιβιέν Φοέ που έχασε τη ζωή του πριν από 7 χρόνια μέσα στο γήπεδο και θα βλέπει τους φίλους του από ψηλά…
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Να μπορέσει να προσαρμοστεί στις ανάγκες των αγώνων με παραδοσιακές ευρωπαϊκές ομάδες όπως Ολλανδία και Δανία, ώστε να καταφέρει να προκριθεί από τη φάση των ομίλων. Αν ο Ετό σταματήσει την γκρίνια και παίξει λίγη μπάλα, έχει τύχη.
Ποιον προσέχω: Παίκτης της Λυών πλέον ο Ζαν Μακούν βρίσκεται στο καλύτερο σημείο της καριέρας του. Πολυτάλαντος παίκτης, χρήσιμο εργαλείο στα χαφ, με το τιμημένο 17 του Φοέ στην πλάτη θα τα δώσει όλα για να δικαιολογήσει το θόρυβο γύρω από το όνομά του.
Ελβετοί φίλαθλοι: Οι καλύτεροι επίδοξοι πελάτες κάθε κλεφτάκου της Νότιας Αφρικής. Νούμερο 1 στην σχετική κατάταξη του τοπικού Συνδικάτου Εγκληματιών. Μικρά κινούμενα λευκά φιλετάκια για τα οποία περίμενε τόσα χρόνια ο κακόμοιρος, φτωχός μαύρος. Σίγουρα σ’ έναν μαυροπίνακα σε κάποιο καταγώγι της Πρετόρια αναγράφεται ήδη η οδηγία: «Πρώτα χτυπάμε Ελβετούς, μετά τυφλούς, μετά ηλικιωμένους και μετά Αυστραλούς».
Ποδοσφαιρικά η ομάδα είναι πιο αδιάφορη και από φιλικό παιχνίδι Θρασύβουλος – Χαϊδάρι στο οποίο οι δυο ομάδες δοκιμάζουν την κατάσταση ποδοσφαιριστών που ήταν εκτός δράσης για πολύ καιρό λόγω τραυματισμού. Βρίσκεται εκεί γιατί πιθανότατα αυτό συμπεριλαμβανόταν σε κάποιον εκ των όρων των συμφωνητικών κατάθεσης υπέρογκου χρηματικού ποσού που σύναψε η ΦΙΦΑ με κάποια Ελβετική τράπεζα. Είναι τόσο ξενέρωτη, άλλωστε, που ακόμα και στους πολέμους κανένας δεν την παίζει…
Το όνειρο: Να κερδίσει στον όμιλο τους Ισπανούς, γιατί είναι απ’ αυτά τα ‘γουρούνια’, τους κακοπληρωτές, που για να σου πληρώσουν την δόση τους πρέπει να τους πάρεις 32 τηλέφωνα.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Ποιος νοιάζεται;
Ποιον προσέχω: Τον Σεντέρος. Γιατί για να πρόσεξε ο Βενγκέρ 17χρονο σέντερ μπακ της Σερβέτ, κάτι καλό θα είδε. Και γιατί σε αντίθεση με τους υπόλοιπους άχρωμους Ελβετούς, αυτός έχει τουλάχιστον Ισπανο-σερβικές ρίζες.
Ζωσμένοι με εκρηκτικά οι τρομοκράτες παίρνουν μέρος στο Μουντιάλ για να βγάλουν ασπροπρόσωπο τον Ισλαμικό κόσμο. Μια ομάδα με σχετικά μικρή ποδοσφαιρική ιστορία όσον αφορά στα παγκόσμια κύπελλα που όμως έχει σκληραγωγηθεί όσο λίγες. Όταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο έστελνε sms σε γκόμενες κι ο Ρούνεϊ γύριζε μια ακόμα διαφήμιση, οι Αλγερινοί με κίνδυνο της ζωής τους πήγαιναν να παίξουν μπάλα στην Αίγυπτο. Για κάθε καρωτίδα, υπάρχει και ένα τάκλιν. Τι να μας πουν εμάς οι ξενέρωτοι Ευρωπαίοι…
Το όνειρο: Να τσακίσουν τους σιωνιστές που κρύβονται μέσα στις αντίπαλες εθνικές ομάδες ΗΠΑ και Αγγλίας και να ελευθερώσουν την Παλαιστίνη. Σε κάθε ματς ένας κομάντο αυτοκτονίας θα παίρνει μαζί του 3-4 αντιπάλους πριν αποβληθεί. Αν τα παραπάνω δεν είναι εφικτά, τότε να πάρουν την πρόκριση περνώντας είτε ΗΠΑ, είτε Σλοβενία.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Η ομάδα μοιάζει να έκανε την τελευταία κατάθεση ψυχής στο μπαράζ με την Αίγυπτο και παρουσιάζεται πολύ μέτρια στα φιλικά. Ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο, μοιάζει αρκετά ασύνδετη για να καταφέρει να προκριθεί.
Ποιον προσέχω: Τον Τζεμπούρ τον ξέρουμε, ο Μεγκνί λόγω τραυματισμού χάνει τη διοργάνωση. Μας μένει ο Καρίμ Ζιανί, κλασσικός κοντοπούτανος μπαλαδόρος που τα βρήκε μπαστούνια στην Μπουντεσλίγκα και δεν έπαιξε πολλά παιχνίδια στην Βόλφσμπουργκ
Κλασσική περίπτωση καλεσμένου σ’ ένα πάρτι που όλοι αναρωτιούνται «ποιος στο διάολο τον κάλεσε αυτόν τον περίεργο στα γούστα;». Οι κομμουνισταί σοσιαλιστές δημοκράτες της βόρειας πλευράς της Κορέας, εμφανίζονται για δεύτερη φορά όλη κι όλη σε Μουντιάλ (την πρώτη το 1966, κάτι που φυσικά για την μέση Αγγλική φυλλάδα πιθανόν να είναι σημάδι από τον ..Θεό της Μπύρας για την κατάληξη του τουρνουά) και απ’ ότι φαίνεται είναι αποφασισμένοι να αποδείξουν ότι το πανεθνικό ξύπνημα με σειρήνα (!) βοηθάει στο να γίνεις καλύτερος στην ζωή σου. Μεγάλο τους προσόν το γεγονός ότι τρέχουν σαν να είναι το κάθε παιχνίδι ένα ζήτημα ζωής και θανάτου. Που γι’ αυτούς, σχεδόν, είναι αφού ο ηγέτης, Κιμ Γιονγκ Ιλ, δεν ανέχεται την αδιαφορία – και πιστέψτε μας, ξέρει πως να την τιμωρεί! Αν ψάχνετε έναν τουλάχιστον λόγο να τους υποστηρίξετε, σας ενημερώνουμε ότι είναι από τις ελάχιστες χώρες στον πλανήτη που δεν ανήκουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κοινώς, ΔΕΝ τους χρωστάμε (αν και δεν βάζουμε και το χέρι μας στην φωτιά).
Ένας σοβαρός λόγος αιώνιου αποκλεισμού τους από κάθε μεγάλη διοργάνωση θα μπορούσε να είναι τα ονόματα τους. Οι μισοί έχουν ένα Κιμ στο όνομα, οι άλλοι μισοί έχουν σίγουρα έναν Κιμ στην οικογένεια και σίγουρα όλοι κρύβουν έναν Κιμ στην ψυχή. Είναι η αγαπημένη ομάδα κάθε σχετικού-άσχετου σπίκερ που μπορεί να αποκαλεί τον καθένα όπως γουστάρει, χωρίς να ενοχλούνται οι ψαρωμένοι τηλεθεατές.
Το όνειρο: Να κάνουν περήφανο τον ηγέτη-»σουπρίμ λίντερ» Κιμ πέφτοντας αξιοπρεπώς στην μάχη, χωρίς όμως να δείξουν σημάδια επιρροής από την δυτική κουλτούρα του Σατανά. Να τους υποδεχτεί μετά όλη η χώρα σαν ήρωες παρά τον αποκλεισμό, αφού είναι αμφίβολο αν θα μάθουν πολλοί στην Πιονγκγιάνγκ την πραγματική έκβαση της διοργάνωσης.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: «Ποια Βόρεια Κορέα μωρέ τώρα. Αυτοί είναι όλοι ίδιοι. Τους μαζέψανε από τον Βαρδάρη να πάνε να παίξουν μπάλα, να βγάλουν κάνα φράγκο».
Ποιον προσέχω; Τον Jong Tae-Se. Είναι ο επιθετικός που έσπασε πλάκα με τον Σπυρόπουλο στο πρόσφατο φιλικό της εθνικής Ελλάδος, σκοράροντας μάλιστα δυο φορές. Το πως θα τον αναγνωρίσεις πάντως είναι ένα σημαντικό ζήτημα… Αν οι Κορεάτες βάλουν γκολ, το πιθανότερο είναι να το έχει βάλει αυτός. Για σιγουριά, περίμενε την επεξηγηματική λεζάντα που θα εμφανιστεί μετά κάτω-κάτω στην τηλεόραση σου.
Κρυφό αστέρι της ομάδας είναι και ο τυπάκος Kim Myong-Won, ο οποίος γεννήθηκε επιθετικός, ανατράφηκε σαν επιθετικός, παίζει επιθετικός αλλά δηλώθηκε στο ρόστερ ως …τερματοφύλακας! Ο προπονητής της ομάδας, που λογικά είναι μεγάλη γάτα – αν αναλογιστούμε ότι είναι ακόμα ελεύθερος και όχι στην φυλακή ή σε κατ’ οίκον περιορισμό – προσπάθησε να τον περάσει στην διοργάνωση σαν τρίτο τερματοφύλακα ώστε να έχει, άκουσον-άκουσον, μια επιπλέον επιθετική επιλογή! Η ΦΙΦΑ όμως, που κάτι τέτοια τα παίζει στα δάχτυλα με τα χρυσά της δαχτυλίδια, ανακάλυψε την μαμουνιά και αναγκάζει τώρα τους Κορεάτες να χρησιμοποιήσουν τον καημένο τον Κιμ σαν τερματοφύλακα. Το ενδεχόμενο τελικά να γυρίσει όλο το Σύμπαν ανάποδα και να χρειαστεί να κάτσει κάτω από το τέρμα σε αγώνα, ερεθίζει κάθε σεναριογράφο του Χόλιγουντ και πιθανόν και τον Τομ Χανκς, που μπορεί να βρει μια νέα πρόκληση στην καριέρα του.
Εθνική ομάδα βγαλμένη από δυαδικό σύστημα: Είτε την υποστηρίζεις, είτε την αντιπαθείς. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Μπολιασμένη με τα δικά της αυτοκαταστροφικά κόμπλεξ και μια ιδιαίτερη γραφικότητα – που απεικονίζεται πλήρως και στην παραπάνω μεγαλεπήβολη πρόσφατη διαφήμιση – πάει στην Νότια Αφρική με την υπεροπτική πεποίθηση ενός ολόκληρου έθνους ότι όλος ο κόσμος του χρωστάει πολλά. Ψωνάρες.
Στην τελική, εκτός από τον Χίτσκοκ, το ροκ, τους Μόντι Πάιθον, τα βαρβάτα πρωινά γεύματα, τον Σαίξπηρ, το Τοπ Γκίαρ τους Πινκ Φλόιντ, την λανθασμένη οδήγηση, τον Δαρβίνο, τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, τον Τσάπλιν, τα fish and chips και τον Πίτερ Σέλερς ΤΙ έχει προσφέρει η Αγγλία στον κόσμο;
Το όνειρο: «Κάντο όπως το ’66«! Μια ολόκληρη γενιά παχύσαρκων, κοντοκουρεμένων Άγγλων ζει για να αποκτήσει ξανά η ομάδα αυτά που νομίζουν ότι τους ανήκουν, δηλαδή τα σκήπτρα της Γης, ώστε μετά να μπορεί να μεθύσει ανενόχλητη τόσο πολύ, που το hangover να κρατήσει μέχρι το 2012, όταν και θα κατεβάσει μερικά εκατομμύρια λίτρα μπύρας ακόμα με, νέα πλέον, πρόφαση τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Είναι δυνατοί. Έχουν παίκτες μεγάλης πάστας. Έχουν προπονητή. Αλλά είναι Άγγλοι! Κάποιος θα στείλει ένα πέναλτι στην Ναμίμπια. Κάποιος θα φάει μια ηλίθια κόκκινη κάρτα. Κάποιος θα φάει γκολ με φάουλ από το κέντρο. Ακόμα και η πρόκριση στα ημιτελικά θα είναι θρίαμβος της Αγγλικής ψυχής. Αυτών των «eleven English men, against the rest of the world», που το λες και θέλεις να ξεράσεις το μπέικον με τα αυγά, τις πατάτες και τα λουκάνικα που έφαγες πρωί-πρωί για να δεις αν η χοληστερίνη σου πιάνει τα 0-60 πιο γρήγορα από το αμάξι σου.
Ποιον προσέχω; Τον Joe Cole. Γιατί αν και έχει παρουσιαστικό έτοιμο για άμεση πρόσληψη από τα καλύτερα χουλιγκανικά κλαμπ του νησιού, ξέρει πολλά καντάρια μπάλα ο μπαγάσας.
Για όλους εμάς η Χιλή ήταν και θα είναι Μαρσέλο Σάλας, άντε και Ζαμοράνο… Και τώρα τι κάνουμε χωρίς Ματαντόρ; H Χιλή εντυπωσίασε στα προκριματικά όπου και τερμάτισε 2η στον όμιλό της ένα βαθμό μόλις πίσω από τη Βραζιλία. Ο Μαρσέλο Μπιέλσα μετά από τις αποτυχίες στον πάγκο της Εθνικής Αργεντινής βγάζει το παντεσπάνι του στη Χιλή όπου και έχει γίνει εθνικός ήρωας. Ο ιδιόρρυθμος προπονητής έχει μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση. Οι Χιλιανοί καλούνται να δείξουν ότι πέρα από τους διαφημισμένους Βραζιλιανοαργεντίνους και τους ιστορικά ανώτερους Ουρουγουανούς, υπάρχουν και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής που είναι άξιες λόγου στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Το όνειρο:
Ο Μαρσέλο Μπιέλσα να οδηγήσει την ομάδα στα ημιτελικά, αποκλείοντας στο δρόμο την μισητή Αργεντινή. Ο κόσμος να ξεχάσει τον Μπιέλσα που έκοβε βόλτες παράλληλα στη γραμμή του πλαγίου στο Μουντιάλ του 2002 και να τον δει να πανηγυρίζει αλλεπάλληλες προκρίσεις. Ο Ματίας Φερνάντες να θυμηθεί τα όργια που έκανε στην Κόλο Κόλο και ο Πάμπλο Κοντρέρας να πανηγυρίζει φορώντας από κάτω μπλουζάκι «ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ».
Η ρεαλιστική προσέγγιση:
Ξεπαστρεύουμε τα λιμά του ομίλου (Ονδούρα και Ελβετία) και τα δίνουμε όλα με την Ισπανία για την πρώτη θέση. Προκρινόμαστε και μετά σε κάθε ματς κάνουμε κατάθεση ψυχής και ιδρώνουμε την κόκκινη φανέλα μας. Ότι βρέξει ας κατεβάσει.
Ποιον προσέχω; Αν διάβαζες προσεκτικά σομπρέρο θα το ήξερες ήδη. Ο Τσουπέτε, ο καραφλός Ουμπέρτο Σουάσο έκανε επιτέλους το βήμα στην Ευρώπη και ήταν επιτυχημένο. Τώρα ήρθε η ώρα να παίξει για την παγκόσμια αναγνώριση και την μεταγραφή του σε κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Αν ξεπεράσει το πρόβλημα τραυματισμού του, είναι πιθανό να κάνει πάρτυ στη φάση των ομίλων.
Επαγγελματίες απατεώνες με εμφωλευμένο στο συλλογικό τους DNA το πανάρχαιο σοφό αξίωμα: «Μείνε στην ουσία και δεν θα χάσεις». Όσο προσεκτικά κι αν ελέγχεις το διάγραμμα των αγώνων του Μουντιάλ, το μάτι σου δεν θα τους παρατηρήσει. Και ξαφνικά, κάπου στα ημιτελικά θα σκάσουν μύτη στο γήπεδο από το πουθενά, με τα καλοφτιαγμένα μαλλάκια τους και την προσεγμένη επιδερμίδα τους για να διεκδικήσουν την «επαγγελματική νίκη» που τους αναλογεί και για να αποκτήσουν επιτέλους οι γυναίκες όλου του κόσμου έναν λόγο για να κάτσουν να παρακολουθήσουν άντρες μπάλα. Είναι από τις περιπτώσεις που μπορείς να πεις με σιγουριά ότι άμα γίνει Ποδοσφαιρικός Παγκόσμιος Πόλεμος, θα επιβιώσουν μόνο αυτοί, οι Γερμανοί και οι Βέλγοι (γιατί κανένας δεν πιστεύει ότι υπάρχουν).
Το όνειρο: Να φτάσουν την Βραζιλία στα συνολικά τρόπαια αλλά αυτήν την φορά να το κάνουν με τέτοιο τρόπο που ο μέσος ποδοσφαίροφιλος να μπορεί να ανακαλέσει έξι μήνες μετά το Μουντιάλ ποιες ομάδες απέκλεισαν από την δεύτερη φάση και μετά!
Η ρεαλιστική προσέγγιση: Ήσυχα και αθόρυβα, ξεπαστρεύουμε τις μετριότητες του ομίλου και μετά …ήσυχα και αθόρυβα φτάνουμε όσο πιο μακριά γίνεται, ενημερώνοντας τον κόσμο ότι «εμείς πήραμε την προηγούμενη διοργάνωση».
Ποιον προσέχω; Τον Τζιλαρντίνο, που θέλει να γίνει Ινζάγκι στην θέση του Ινζάγκι. Αν τον χάσεις προσωρινά, ψάξε για το τελευταίο πόδι που θα ακουμπήσει την μπάλα μέσα στην μεγάλη περιοχή των αντιπάλων. Το δικό του θα είναι.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[Καθόλου σχόλια]
Κατηγορίες: 
