Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Μουντιάλ 2014: Εικόνες'

Κυνηγώντας σκιές

  [Καθόλου σχόλια]

Switzerland's Xherdan Shaqiri

Μερικές μέρες αφότου γράψαμε για την πληθώρα φωτογραφικών επιλογών που έχει κάποιος που θέλει να ψάξει μια εικόνα από ένα παιχνίδι του Μουντιάλ η Guardian, στα γραφεία της όποιας έφτασαν περισσότερες από 250.000 φωτογραφίες τον προηγούμενο μήνα, συγκέντρωσε τις 25 καλύτερες και τις παρουσίασε με μερικά συνοδευτικά σχόλια από τον sports picture editor της, κοινώς τον κωλόφαρδο τύπο που έχει την ευθύνη να βλέπει όσες φωτογραφίες καταφτάνουν και να επιλέγει τις καλύτερες για τα θέματα της εφημερίδας.

Από τις πραγματικά πολύ καλές επιλογές του (από κάθε οπτική: και φωτογραφική και ποδοσφαιρική) ξεχωρίζω τις δυο αυτές φωτογραφίες τις οποίες μαζί με τις υπόλοιπες που επιλέξαμε τις προηγούμενες εβδομάδες θα τοποθετούσα άνετα σε μια έκθεση φωτογραφίας η οποία δεν θα είχε να ζηλέψει τίποτα από τις περισσότερες εκθέσεις τέχνης.

Brazil v Mexico

Τι θα θυμάμαι από το Μουντιάλ

  [30 Σχόλια]

 BastsdF5G6CYAA02pE

Το Μουντιάλ τελείωσε, το σύνδρομο στέρησης θα αρχίσει όσο περνάνε οι ώρες. Από αυτά που έχω δει μέχρι στιγμής και μπορώ να μιλήσω είναι για μένα το δεύτερο καλύτερο μετά του 1986 (με διαφορά χειρότερο του 1990 και κοντά του 2002). Σίγουρα η φάση των ομίλων ήταν καταπληκτική και σιγά σιγά όταν τα πράγματα άρχισαν να κρίνονται στις λεπτομέρειες οι κώλοι έσφιξαν, είδαμε χειρότερα ματς όπου η ανάγκη για νίκη έστω με μισό-μηδέν έγινε μεγάλη. Τώρα που το έχω φρέσκο θα προσπαθήσω να σημειώσω όλα τα πράγματα που μου έμειναν, χωρίς μεγάλη ανάλυση απλά και μόνο για να γυρίζω στο μέλλον και να θυμάμαι αυτά που ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι.

Νικητής: Νομίζω ότι η Γερμανία χωρίς να είναι κλάσεις ανώτερη από τους αντιπάλους (όσο και αν η εφτάρα στη Βραζιλία έφτιαξε μια μυθική εικόνα σε αρκετό κόσμο) ήταν η πιο σταθερή και η πιο ομάδα (όπως λέγαμε και πριν τον τελικό). Σε συνολική πορεία στο Μουντιάλ νομίζω το παίρνει δίκαια. Και παρ’ ότι δεν κρύβω ότι τους αντιπαθώ, η χθεσινή εικόνα του Σβαϊνστάιγκερ σίγουρα σε έκανε να πεις μέσα σου ότι ναι κι αυτοί ψυχή έχουν γαμώτο (εκτός από τον Νόιερ, που είναι cyborg). Κοιτάζοντας μόνο τον τελικό, επίσης δεν μπορείς να πεις ότι κέρδισε άδικα. Σίγουρα όμως δεν θα ήταν άδικο αν χθες είχε κερδίσει η Αργεντινή που πλην του δοκαριού στο 45′ είχε τις σοβαρότερες ευκαιρίες και θα πρέπει να τα βάζει με Ιγκουαΐν, Μέσσι, Παλάσιο και Αγκουέρο που δεν κατάφερε να καθαρίσει το ματς νωρίς. Είναι εξοργιστικό για μας που υποστηρίζουμε Αργεντινή να πηγαίνουν όλα με βάση το πλάνο και να μην κερδίζεις γιατί σε κρεμάνε οι επιθετικοί σου.

Spain v Holland

Χαμένοι: Είναι εύκολο να πεις «η χειρότερη Βραζιλία όλων των εποχών», αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Μια ομάδα με παιδική άμυνα και κακή επιθετική γραμμή, θα κερδίσει το βραβείο πιο παθιασμένου εθνικού ύμνου πριν την έναρξη αγώνα, αλλά μέχρι εκεί. Για μένα όμως η μεγαλύτερη ίσως απογοήτευση ήταν η Ισπανία. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κούρασης, κορεσμού ή κάτι άλλο, αλλά η μεταμόρφωσή της ήταν κάτι που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση. Εύφημος μνεία στην Πορτογαλία, αλλά εκεί μιλάμε για φτωχό ρόστερ και έναν τραυματία Κριστιάνο.

Υπερτιμημένοι: Για μένα η Γαλλία. Με διαφορά η Γαλλία κι ας διαφωνείτε. Μια ομάδα χωρίς προσωπικότητα, έκανε πολύ κόσμο να περιμένει καλά πράγματα μετά τους ομίλους και στη συνέχεια έφτυσε αίμα με τη Νιγηρία και αποκλείστηκε από τη Γερμανία τόσο άνευρα και ξενέρωτα που σε έκανε να ξεχάσεις ότι υπήρχε στο γήπεδο. Νούμερο 2 για μένα το Βέλγιο, χωρίς να φταίει αυτό βέβαια. Είχαν δημιουργηθεί εξωφρενικές απαιτήσεις από μια ομάδα που έκανε μια σεβαστή πορεία μέχρι εκεί που μπορούσε. Απλά όλο το hype ήταν αδικαιολόγητο τελικά.

chi7719617_303,00

Εκπλήξεις: Θα ξεκινήσω από την ομάδα που μου θύμισε αρκετά την Ελλάδα του 2004, την Κόστα Ρίκα. Δεν έπαιξε καμιά μπάλα, αλλά πάντα σέβομαι τις ομάδες που τα δίνουν όλα. Απαραίτητος συνδυασμός αυτοθυσίας, προσπάθειας και τύχης Από εκεί και πέρα την Κολομβία την περιμέναμε πάνω κάτω, οπότε παρ’ ότι μου άρεσε δεν θα την πω ως έκπληξη. Θα βάλω τη Χιλή που πιστεύω ότι άξιζε πολλά παραπάνω. Πολλές φορές μια ομάδα φεύγει οριακά στους 16 για παράδειγμα και την ξεχνάμε, το Μουντιάλ είναι θέμα λεπτομερειών και συνήθως θυμόμαστε τους 4 το πολύ. Η Χιλή πιστεύω ακράδαντα ότι θα μπορούσε να κοντράρει κάθε ομάδα που θα έπεφτε μπροστά της, ακόμα και τη Γερμανία αν την πετύχαινε. Είναι κρίμα που δεν την είδαμε περισσότερο.

Τους ξεχάσαμε: Τους Άγγλους και τους Ιταλούς. Και ενώ τους πρώτους τους περίμενα, η Ιταλία αυτοκτόνησε μετά την πρώτη της νίκη. Επί της ουσίας έψαχνε ένα Χ σε δυο ματς και δεν τα κατάφερε. Δεν ήταν κακές ομάδες πάντως, αποκλείστηκαν στις λεπτομέρειες. Σαν να πέρασαν όμως και να μην ακούμπησαν. Το βραβείο πάντως θα έπρεπε να πάει στη Ρωσία, μια ομάδα που από τότε που εμφανίστηκε αντί της ΕΣΣΔ είναι ζήτημα να μας έχει κάνει μια-δυο φορές εντύπωση.

Διαιτησία: Είχαμε αρκετές κακές διαιτησίες. Από το πρώτο ματς μέχρι το τελευταίο. Και πιθανότατα κάποιες από αυτές αλλοίωσαν αποτελέσματα. Και αν πάντα έχουμε τέτοια θέματα σε Μουντιάλ, κάτι που ήταν εντυπωσιακό ήταν η αδυναμία να ελεγχθεί πειθαρχικά το παιχνίδι. Είναι αλήθεια ότι είδαμε ένα εξαιρετικά σκληρό Μουντιάλ σε σχέση με τα προηγούμενα πρόσφατα και οι διαιτητές εμφανίστηκαν διστακτικοί στο να βγάλουν κάρτες. Το χθεσινό π.χ. τάκλιν του Χούβεντες (ελπίζω να το προφέρω σωστά) στον Σαμπαλέτα δεν είχε διαφορά από την κόκκινη στον τελικό του 1990. Επίσης είδαμε πάρα πολλά πατήματα που πέρασαν ατιμώρητα. O αντίλογος είναι ότι στα μισά ματς θα παίζαμε με 9 και 10 παίκτες, αλλά κάποια στιγμή κάποιος πρέπει να το κάνει.

Netherlands v Mexico: Round of 16 - 2014 FIFA World Cup Brazil

Προπονητές: Για μένα δύο ήταν οι προπονητές που ξεχώρισαν. Ο φαν Χάαλ και ο Σαμπέλα. Κυρίως γιατί παρουσίασαν ομάδες που άλλαζαν συστήματα συνεχώς, που το έψαχναν, που ήταν οργανωμένες. Πάντα λυπάμαι τους προπονητές των εθνικών γιατί έχουν ελάχιστο χρόνο να αφήσουν το στίγμα τους, αλλά αυτοί οι δύο πραγματικά έκαναν δουλειά. Ο φαν Χάαλ μασκάρεψε όλες τις αδυναμίες της Ολλανδίας, έκανε το κόλπο του Φάντροκ (κατά άλλους του μεταγενέστερου Φοιρού) και έφτιαξε μια Ολλανδία αξιόμαχη ποντάροντας στον Ρόμπεν. Από την άλλη ο Σαμπέλα (που χλευάστηκε από πολλούς, ακόμα και χθες από τον μυαλοπώλη Σπυρόπουλο) παρουσίασε στα νοκ-άουτ μια τρομερά καλοστημένη ομαδική άμυνα. Όσοι λένε ότι η Αργεντινή έπαιζε άναρχα και ψάχνοντας τον Μέσσι, μάλλον είδαν άλλα παιχνίδια. Αντιμετώπισε τη Γερμανία χωρίς τον μόνο φρέσκο επιθετικογενή της παίκτη (ντι Μαρία), έπαιζε με έναν Μέσσι τρομερά κουρασμένο και όμως έβρισκε τις λύσεις μέχρι το 113′ του τελικού. Ήταν η πιο οργανωμένη Αργεντινή μετά από το 1990 και αυτό φάνηκε και εκ του αποτελέσματος.

Παίκτες: Τέρματα; Νάβας, Νόιερ, Οτσόα, Οσπίνα, Χάουαρντ. Διαφορετικά στυλ, αλλά νομίζω ένα από τα Μουντιάλ μετά το 1986 που είχε τόσους πολλούς καλούς τερματοφύλακες. Στην άμυνα τι να πρωτοδιαλέξεις. Φλάαρ, Χούμελς, Γκαράι, Ρόχο, ντε Φράι, Μπλιντ, Σαμπαλέτα και Λαμ ίσως λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους, χωρίς να σημαίνει ότι ομάδες που αποκλείστηκαν νωρίτερα είχαν θέματα. Στα χαφ ίσως λιγότεροι ξεχώρισαν, αλλά έκαναν σπουδαία παιχνίδια. Μαστσεράνο, Μπάστιαν, Μίλλερ, Xάμες, Σάντσες, Ινλέρ και όλα αυτά χωρίς Μεξικάνους-Χιλιανούς. Ξεχνάω πολλούς και δεν έχει νόημα η ονοματολογία. Εκεί που τα πράγματα ζορίζουν είναι στους επιθετικούς. Ακόμα και ο Μπενζεμά με τα γκολ του δεν με εντυπωσίασε. Μόνο ο Ρόμπεν ήταν πραγματικά καλός. Αυτός που μου άρεσε παικτικά ήταν ο Βέλγος ο Όριγκι (που δεν έχω ιδέα πώς προφέρεται). Ήταν ένα από τα Μουντιάλ που τα φορ δεν εντυπωσίασαν παρ’ ότι είχαμε αρκετά γκολ.

Lewin_2942419b

Στιγμές: Ήταν πολλές. Κάποιες τις βάλαμε κι εδώ σε φωτογραφίες. Ο χορός των Κολομβιανών, το κλάμα του Νταβίντ Λουίς, η ακρίδα-τέρας στον ώμο του Χάμες, το τάκλιν του Μαστσεράνο, η δαγκωματιά του Σουάρες, το σύνθημα των Αργεντίνων, ο ιπτάμενος φαν Πέρσι με την κεφαλιά του, ο ματωμένος Σβαϊνστάιγκερ, ο τραυματίας φυσιοθεραπευτής της Αγγλίας, οι Γιαπωνέζοι που καθάριζαν τα γήπεδα, το παιχνίδι του Χάουαρντ με το Βέλγιο. Εικόνες που θα μείνουν για χρόνια και θα τις θυμόμαστε.

Διάφορα: Κλείνοντας το σημείωμα αυτό δύο ακόμα πράγματα που θα ήθελα να θυμάμαι. Πρώτο, η επιστροφή των τριών αμυντικών. Είδαμε αρκετές ομάδες να το δοκιμάζουν. Δεν σημαίνει ότι επικράτησε, ούτε ότι δικαιώθηκε, αλλά ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που είδαμε να δοκιμάζεται τόσο έντονα και να μην πηγαίνει άσχημα. Δεύτερο, οι μεταδόσεις. Και δεν μιλάω για τον σχολιασμό από τη ΝΕΡΙΤ που ήταν αναμενόμενα κακός (δεν βλέπατε ΕΡΤ τόσα χρόνια; οι ίδιοι είναι). Μιλάω για την τηλεοπτική κάλυψη που ήταν άριστη. Σωστά ριπλέι, πολλές στιγμές από τις κερκίδες, είδαμε τα πάντα. Δεν ξέρω αν ήταν οι Βραζιλιάνοι υπεύθυνοι ή κάποιο άλλο τιμ, αλλά από τις εξόδους των ομάδων και τους εθνικούς ύμνους μέχρι τους πανηγυρισμούς στο τέλος ήταν αρτιότατη.

Το Μουντιάλ τελείωσε και τώρα τι θα κάνουμε;

Οι δυο κόσμοι των ανδρών

  [Καθόλου σχόλια]

fat_neymar

Ο John Bishop είναι ένας από τους πιο γνωστούς stand-up comedian που κυκλοφορούν αυτή την εποχή στην Αγγλία και αυτός με την πιο ζόρικη scouse προφορά, που συνοδεύει αρκετούς ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Λίβερπουλ. Σαν γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος και φανατικός οπαδός της Λίβερπουλ που είναι (συνδυασμός που ήδη μας έχει δώσει ένα εξαιρετικό βίντεο με θέμα την ομάδα που επιλέγει να υποστηρίξει ο γιος του), η μπάλα δεν μπορεί να λείψει από τις κωμικές παραστάσεις του.

Στο παρακάτω σύντομο απόσπασμα από το live που είχε κάνει στο θέατρο ‘Apollo’ το 2009 εξιστορεί την παράλογη προσπάθεια του να κερδίσει ένα διαγωνισμό για να γίνει μασκότ στο Άνφιλντ και να βγει στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας από το χέρι τον Στίβεν Τζέραρντ και καταλήγει να μιλάει γενικά για τους άντρες που ακόμα και σαν μεσήλικες, με κοιλιά και καράφλα πηγαίνουν στο γήπεδο φορώντας τη φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας (όπως και ο Βραζιλιάνος της εξαιρετικής φωτογραφίας στην οποία αποτυπώνεται χαμογελαστός λόγω της μάσκας του Νειμάρ ενώ είναι πασιφανές πως είναι σμπαραλιασμένος ψυχολογικά από τα 7 γκολ της Γερμανίας) γιατί κάπου πολύ βαθιά στο αντρικό, και ταυτόχρονα παιδικό ακόμα, μυαλό τους «there is still a chance».

Ένα παγκόσμιο παιχνίδι

  [Καθόλου σχόλια]

Πέντε από τα πιο αξιοπερίεργα μέρη στα οποία άνθρωποι παρακολουθούν αγώνες αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου:

wcwatch5

Κάτοικοι ενός απομακρυσμένου χωριού μέσα στον Αμαζόνιο παρακολουθούν από μια τηλεόραση η οποία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, κάθε τρεις και λίγο έσβηνε

wcwatch4

Καμηλιέρηδες στη Σαουδική Αραβία αραχτοί στην άμμο βλέπουν το Αυστραλία-Ολλανδία

wcwatch3

‘Επαναστάτες πολεμιστές’ στο Χαλέπι της Συρίας παρακολουθούν το εναρκτήριο ματς της διοργάνωσης

wcwatch2

Αστροναύτες του ISS παρακολουθούν έναν αγώνα και όποτε μπορούν παίζουν και μπαλίτσα

wcwatch

Καλόγριες σε ένα μοναστήρι στο Σάο Πάολο παθιάζονται βλέποντας τη Βραζιλία να περνάει το εμπόδιο της Κολομβίας

Θα πάθει και θα μάθει

  [Καθόλου σχόλια]

james

H φράση ‘η αξία του νικημένου δίνει δόξα στον νικητή’ αποκτάει μια ακόμα εικόνα για να την περιγράφει: Ο Νταβίντ Λουίζ ζητάει από τον κόσμο να χειροκροτήσει το μεγάλο αστέρι της φετινής διοργάνωσης, τον Χάμες Ροντρίγκεζ, ένα ακόμα ταλέντο που έφτασε νωρίς στην καταξίωση περνώντας από το μαγικό σκαλοπάτι που λέγεται Πόρτο.

Μια στιγμή

  [Καθόλου σχόλια]

chile_post

brazil_fan

chile

Οι βασιλιάδες της βουτιάς

  [6 Σχόλια]

Με το τέλος της φάσης των ομίλων (σε ένα από τα καλύτερα Μουντιάλ, τουλάχιστον της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας) είναι η ευκαιρία για διάφορες ανασκοπήσεις στο τι είδαμε και τι έγινε. Το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο δεν σημαίνει μόνο χιλιάδες ανθρώπους σε μπαρ στις ΗΠΑ να βλέπουν την αξιόμαχη και συμπαθέστατη εθνική ομάδα του αγαπημένου Τζόζι Άλτιντορ (και του νέου πουλέν μου Ντέμπσει, κυρίως γιατί μου βγάζει όλο αυτό το American Dream στο… μελαγχολικό του βλέμμα), αλλά και τεράστιο ενδιαφέρον από μεγάλα σάιτ και εφημερίδες. Είναι εντυπωσιακό ότι σάιτ όπως αυτό της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, εφημερίδας που έχει σχέση με το ποδόσφαιρο όση εγώ με τον NASDAQ, αφιερώνουν ρεπορτάζ και αναλύσεις για το Μουντιάλ. Και ένα άρθρο από αυτά είναι αρκετά ενδιαφέρον ώστε να ασχοληθούμε κι εμείς μαζί του.

Όπως είναι φυσικό, σε μια χώρα που θεωρούν το ποδόσφαιρο ένα βαρετό άθλημα και με αρκετό θέατρο, το flopping (που αν δεν παρακολουθείτε μπάσκετ θα σας είναι άγνωστος όρος και σημαίνει επί της ουσίας η προσπάθεια να εκμαιεύσει κάποιος φάουλ) είναι φλέγον ζήτημα. Το τεχνικό επιτελείο της WSJ κάθισε και μέτρησε πόσες φορές πέφτουν κάτω οι παίκτες και κατέληξε στα εξής ενδιαφέροντα συμπεράσματα μετά τα πρώτα 32 ματς (πιθανότατα τα στατιστικά να έχουν αλλάξει από τότε). Σε 32 παιχνίδια είχαμε 302 περιπτώσεις όπου κάποιος ποδοσφαιριστής έπεσε στο έδαφος σφαδάζοντας, πονώντας, ζητώντας από τον Πανάγαθο να τελειώσει το μαρτύριό του. Ένα νούμερο που πιθανότατα το πιάνουμε στην Ελλάδα στην πρώτη μέρα μιας αγωνιστικής, αλλά για τους Αμερικάνους φαντάζει τεράστιο. Επειδή όμως είναι δίκαιοι αφαίρεσαν 9 περιπτώσεις που ο παίκτης βγήκε αλλαγή (πάλι καλά που δεν έστειλαν εκπρόσωπο ασφαλιστικής στα αποδυτήρια να βεβαιωθεί) και συνεπώς υπήρχε όντως πρόβλημα. Αυτές οι 293 περιπτώσεις που έμειναν έφαγαν περίπου 118 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου και χρόνου από τις ζωές μας, τον οποίο και οι Αμερικάνοι σκωπτικά αναφέρουν ως χρόνο «σπαρταρίσματος».

neymarc8

Η ενδελεχής μελέτη έφερε την στατιστική απόδειξη πραγμάτων που στην Ελλάδα ξέραμε από τότε που στις ΗΠΑ πουλούσαν χάντρες στους ιθαγενείς. Από τα 118 λεπτά, μόλις τα 12 προήλθαν από παίκτες των οποίων οι ομάδες έχαναν, ενώ όταν η ομάδα τους κέρδιζε ο χρόνος ήταν τετραπλάσιος. Πρωταθλήτρια του πόνου ήταν ποια άλλη από την μεγάλη Βραζιλία της οποίας οι παίκτες έπεσαν στο χορτάρι τις περισσότερες φορές, με τον βασιλιά της Νεϊμάρ να είναι πρώτος στους «τραυματισμούς». Εδώ βέβαια να πω ότι όσο και αν θεωρώ τον Νεϊμάρ έναν μικρό σαλτιμπάγκο, είναι το πιο λογικό να βρίσκεται περισσότερο χρόνο κάτω μια που λογικά δέχεται και τις περισσότερες κλωτσιές. Το αν τις μισές φορές δεν υπάρχει καν επαφή είναι ένα άλλο θέμα.

FRA-HON

Και αν η ομάδα με τους περισσότερους τραυματισμούς (με ή χωρίς εισαγωγικά) ήταν η Βραζιλία, η ομάδα που έφαγε τον περισσότερο χρόνο από τη ζωή μας ήταν η Ονδούρα. Οι παίκτες της είχαν μια ερωτική σχέση με το γκαζόν ξοδεύοντας περί τα 7 λεπτά ξαπλωμένοι εκεί, με τον μεγαλύτερο χρόνο να σημειώνεται στο ματς με τη Γαλλία όσο ήταν στο 0-0. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τον χαμένο χρόνο για κάθε φάουλ, πλάγιο, ελεύθερο του τερματοφύλακα κ.ο.κ. καταλαβαίνουμε ότι η Γαλλία είχε αρκετά περιορισμένο χρόνο για να σκοράρει. Στο άλλο άκρο της λίστας, μια ομάδα τίμια και μπαρουτοκαπνισμένη και πιθανότατα αθώα, η Βοσνία Ερζεγοβίνη της οποίας οι παίκτες δεν πέφτουν κάτω ούτε επί πληρωμή και προτιμούν να πεθαίνουν όρθιοι στο χορτάρι. Το γεγονός ότι αποκλείστηκαν δεν είναι καλό σημάδι, αλλά οι αρθρογράφοι σκωπτικά αναφέρουν ότι πιθανότατα επειδή η Βοσνία ήταν πρωτάρα σε Μουντιάλ να μην έχει μάθει όλα τα κόλπα.

injuries210645

Αν ψάξουμε για τους περισσότερους τραυματισμούς σε ΕΝΑ παιχνίδι, εκεί εμφανίζεται η ομάδα των φυλακόβιων της Χιλής που για τόσο σκληρά παιδιά, βρέθηκαν 11 φορές στο χορτάρι στο ματς με την Ισπανία. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη ότι και εδώ μιλάμε για ομάδα της Ν. Αμερικής και μια από τις παραδοσιακά σκληρές αλλά και πονηρές, καθώς είχαν ένα προβάδισμα να κρατήσουν. Και αν αναρωτιέστε για τα δικά μας παιδιά, παρά το γεγονός ότι το πρωτάθλημά μας είναι κατ’ εξοχήν θεσμός διακοπών και καθυστερήσεων, βρισκόμαστε λίγο πιο κάτω από την μέση με έναν τιμητικό χρόνο. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς με τις αποχωρήσεις Καρνέζη και Κονέ ο χρόνος αυτός πρέπει να έχει τετραπλασιαστεί μετά τον τρίτο αγώνα, αλλά μια που οδήγησαν σε αλλαγές και θεωρούνται «legit» δεν μετράνε.

Γιορτή του ποδοσφαίρου και της φωτογραφίας

  [Καθόλου σχόλια]

SOCCER-WORLD/M23-URU-ENG

(Η καλύτερη φωτογραφία που είδα από τα παιχνίδια της 2ης αγωνιστικής: Ο Ρούνει προλαβαίνει τον Μουσλέρα στο Αγγλία-Ουρουγουάη | Pawel Kopczynski/Reuters)

Το καλοκαίρι του 1998, όταν το ίντερνετ έκανε ακόμα τα πρώτα του βήματα στην Ελλάδα και τα μόντεμ τσίριζαν από χαρά αντί για σένα όταν προσπαθούσες να συνδεθείς με αυτό το μαγικό πράγμα, ξεκίνησα ένα βράδυ να ψάχνω για μια καλή φωτογραφία του Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ από τον αγώνα Γαλλία-Παραγουάη που είχε διεξαχθεί αρκετές ημέρες πριν (μια Κυριακή απόγευμα με τρομερή ζέστη, για την ακρίβεια, γιατί η μνήμη μερικές φορές μπορεί να θυμηθεί απίστευτες λεπτομέρειες όταν συνδυάζεται με πράγματα που εντυπωσιάζουν το μυαλό, και δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει και η επιστήμη) για να την εκτυπώσω και να την κολλήσω στο ντουλάπι, για να μπορώ να περνάω και να υποκλίνομαι μπροστά της κάθε μέρα. Τρεις τουλάχιστον ώρες αναζήτησης μετά θυμάμαι πολύ καλά πως είχα βρει όλες κι όλες 4-5 φωτογραφίες, που ήταν είτε χαμηλής ανάλυσης, είτε μικρού μεγέθους, είτε με περιεχόμενο που δεν αποτύπωνε καλά τη στιγμή που έψαχνα, δηλαδή την προσπάθεια του Τσιλαβέρτ να σηκώσει από το έδαφος τους απογοητευμένους συμπαίκτες του.

Τέσσερα Μουντιάλ μετά, μπορείς πλέον άνετα και χωρίς ιδιαίτερο κόπο να βρεις διψήφιο αριθμό εικόνων υψηλής ανάλυσης από μια συγκεκριμένη φάση που έχεις παρατηρήσει την ώρα της μετάδοσης. Και αν είσαι και λάτρης της φωτογραφίας είναι δεδομένο πως μπορείς να ανακαλύψεις τουλάχιστον μια-δυο λήψεις που θα σε ενθουσιάσουν στις συλλογές που ανεβάζουν κάθε τρεις και λίγο τα μεγάλα ειδησεογραφικά-φωτογραφικά σάιτ, όπως το ‘Totally Cool Pix’ πριν λίγες μέρες ή το Big Picture εχθές (εκτός του γκολ του Ρούνει ξεχωρίζει και το βλέμμα του Ιρανού τερματοφύλακα που βλέπει ότι δεν μπορεί να φτάσει τη μπάλα από το σουτ του Μέσσι).

Μια καριέρα γεμάτη ποδοσφαιρική καύλα

  [12 Σχόλια]

villa_wc

Υπάρχει μια κατηγορία ποδοσφαιριστών που βρίσκεται ανάμεσα στους κορυφαίους και πολυαγαπημένους και στους μέτριους και αδιάφορους. Μια κατηγορία που αποτελείται από παίκτες που δεν φτάνουν ποτέ στο ζενίθ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, εκεί που κάποιοι λίγοι εκλεκτοί διεκδικούν τα μεγάλα ατομικά βραβεία, αλλά και που δεν είναι ποτέ ένα απλό όνομα στην ενδεκάδα μιας ομάδας. Μια κατηγορία που θα μπορούσε να έχει ταμπέλα πάνω από τη νοητή είσοδο της το ρήμα ‘γουστάρω’, γιατί τους παίκτες που συμπεριλαμβάνεις σε αυτή δεν τους συμπαθείς απλά, δεν τους θαυμάζεις ακριβώς, δεν τους θεωρείς «εξωπραγματικούς», όπως κάποιους θρύλους του παιχνιδιού, απλά τους γουστάρεις και τους γουστάρεις τόσο που το ‘σ’ και το ‘τ’ στη μέση της λέξης τα τονίζεις παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται, μόνο και μόνο για να δείξεις στον συνομιλητή σου την πραγματική ένταση του συναισθήματος. Μια κατηγορία στην οποία μπαίνουν παίκτες που σχεδόν κάθε τους κίνηση, κάθε τους πανηγυρισμός, κάθε τους πλασέ, κάθε τους τακουνάκι, ακόμα και η φυσιογνωμία τους τις περισσότερες φορές, ‘βρωμάει’ μπαλίτσα.

Ο Νταβίντ Βίγια μπήκε σε αυτή την αυστηρά προσωπική και κλειστή λέσχη από την εποχή που έπαιζε ακόμα στη Βαλένθια, εδραιώθηκε εκεί στα χρόνια που φορούσε τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, παρέμεινε εκεί και τη σεζόν που ήταν στην Ατλέτικο, χάρη σε γαμηστερές στιγμές σαν κι αυτή στο παιχνίδι με την ομάδα που τον παραχώρησε για μόλις πέντε εκατομμύρια ευρώ, και θα μείνει για πάντα εκεί, σαν προσεγμένο και ευλαβικά τοποθετημένο καδράκι στον τοίχο, στο οποίο μέσα θα βρίσκεται η παραπάνω υπέροχη φωτογραφία: η στιγμή που πετυχαίνει με τακουνάκι το τελευταίο του γκολ με την εθνική Ισπανίας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, ένας τέλειος επίλογος (γιατί η φυγή από την Ευρώπη είναι σαν ποδοσφαιρικό τέλος, στο δικό μου μυαλό) σε μια καριέρα γεμάτη ποδοσφαιρική καύλα.

Ένα χέρι δείχνει τον δρόμο

  [4 Σχόλια]

SOCCER-WORLD/M01-BRA-CRO

Ο πεσμένος Φρεντ, οι εξοργισμένοι Κροάτες και ένα χέρι χωρίς σώμα που δείχνει προς το σημείο του πέναλτι.

(Μια αρκετά καλή επιλογή φωτογραφιών από την πρώτη αγωνιστική μπορείς να βρεις εδώ)

Το φάουλ του Πίρλο

  [4 Σχόλια]

England's goalkeeper Joe Hart

…κι όμως πας ρε Αντρέα Πίρλο και το χτυπάς με λόμπα, με στυλ προκλητικό φωνάζοντας χωρίς να πεις κουβέντα στον Άγγλο ότι το γεγονός πως δεν μπήκε στις διάφορες ευκαιρίες που μαεστρικά δημιούργησες σ” όλο το ματς ήταν απλά τυχαίο και ότι η ανωτερότητα σου είναι τόσο ολοφάνερη που δεν μπορεί να αποτυπωθεί με τον χαρακτηρισμό «ένα ακόμα εύστοχο πέναλτι» και το περνάς στην Ιστορία σε μια άλλη κατηγορία απ’αυτή που κατατάσσουμε τα εκατοντάδες εύστοχα πέναλτι των μεγάλων διοργανώσεων, σε μια κατηγορία που συναντάμε αρκετά ακόμα πέναλτι “Πανένκα” τα οποία όμως δεν είναι αριθμός, είναι πέναλτι με όνομα και αναμνήσεις…

Η ομορφιά της άνεσης, 25/6/2012

Μερικές φορές με το στυλ του νομίζεις ότι γυρίζει στο σπίτι το βράδυ, πετάει τα κλειδιά στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα και λέει: «Βάλε ρε γυναίκα τίποτα να φάμε, επιτέλους να βάλω και ένα σκαρπίνι να χαλαρώσω». Όχι επειδή είναι τεμπέλης ή βαριέται, όχι επειδή δεν του αρέσει, αλλά επειδή τα κάνει όλα τόσο ψύχραιμα και ήρεμα σαν να είναι απλά. Επαγγελματικά και χειρουργικά. Άλλωστε όπως έχει πει κι ο Λίπι: «Είναι ένας σιωπηλός ηγέτης, μιλάει με τα πόδια του».

Του Πίρλο το ανάγνωσμα, 25/6/2012

H απόλαυση της εκδίκησης

  [3 Σχόλια]

robben2

robben_lovin

Το έχει η μοίρα του Ρόμπεν τελικά…