Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Μουντιάλ 2014'

Περιμένοντας τον Μεσι(α)

  [15 Σχόλια]

Messi

Το Μουντιάλ τελείωσε και, όπως κάθε φορά, αναμένοντας το επόμενο, έχουμε 4 χρόνια μπροστά μας να αναλύουμε, να κουβεντιάζουμε, να διαφωνούμε, να θυμόμαστε τις στιγμές που μας χάρισε αλλά κυρίως τους ήρωες και τους αποδιοπομπαίους τράγους. Γιατί έτσι είναι ο κοινός θνητός, γουστάρει να λατρεύει αλλά ακόμα πιο συχνά λατρεύει να μισεί αυτούς που είχαν το ταλέντο και την τύχη να ξεχωρίσουν στο δημοφιλέστερο άθλημα-παιχνίδι του πλανήτη, αυτούς που τα λίγα εκατοστά διαφοράς ενός γκολ με ένα δοκάρι ή ένα άουτ είναι αρκετά για να τους προάξουν σε θεούς ή να τους υποβιβάσουν σε συμπαθή ή λιγότερο συμπαθή τετράποδα. Ιδίως στη φετινή διοργάνωση η ίδια η FIFA λες και αποφάσισε να ταΐσει αυτή την ανθρωποφαγική μας ανάγκη, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού, κάνοντας την, ας την πούμε αμφιλεγόμενη, επιλογή, να απονείμει τη «Χρυσή Μπάλα» στον μεγάλο χαμένο του τελικού, για κάποιους και ολόκληρης της διοργάνωσης, τον τύπο που φοράει την πιο βαριά φανέλα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου τα τελευταία 20 χρόνια, αυτή με το Νο 10 της εθνικής Αργεντινής.

Οι αντιδράσεις φυσικά πολλές οι οποίες κυμάνθηκαν από κατά τόπους «Έλα μωρέ τώρα, μαγειρεμένα τά΄χουν οι χορηγοί για να είναι όλοι ευχαριστημένοι» έως και «Είναι δυνατόν;  Χρυσή μπάλα στον κοντοπούτανο τον αόρατο ρε φίλε;» στα βορειοδυτικά με αυξανόμενη ένταση. Τελικά τι γίνεται με τον Λιονέλ Μέσι; Είναι ο καλύτερος παίκτης του κόσμου ή απλά ένας πολύ καλός παίκτης αλλά εν πολλοίς κατασκεύασμα των μίντια, των οποίων είναι το αγαπημένο παιδί όπως του καταλογίζουν; Και κυρίως, και αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου, είναι καλύτερος ή έστω ισάξιος με τον μεγάλο Ντιέγκο ή θα ολοκληρώσει την καριέρα του σαν άλλο ένα 10άρι της Αργεντινής ανάξιο της κληρονομιάς του Μαραντόνα;

Επειδή το να απαριθμήσουμε τα συνολικά κατορθώματα του Μέσι δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα, αφού μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που έχει κατακτήσει τα πάντα σε συλλογικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο, ας μείνουμε στα του φετινού Μουντιάλ με την εθνική του ομάδα, η οποία άλλωστε είναι και το πεδίο σύγκρισής του με τον Μαραντόνα και συνήθως η βασική πηγή επιχειρηματολογίας όσων θέλουν να τον απαξιώσουν. Η αλήθεια είναι ότι συνολικά ο Μέσι έκανε μια μάλλον μέτρια διοργάνωση, όπου μέτρια διοργάνωση για τα δεδομένα του Μέσι σημαίνει 4 γκολ, 1 ασίστ και, πέρα από τα στατιστικά, συμμετοχή σχεδόν σε κάθε επιθετική προσπάθεια της Αργεντινής. Με δυο λόγια ό,τι καλό κατάφερε επιθετικά η Αργεντινή σε αυτό το Μουντιάλ, πέρασε από τα πόδια του Μέσι, ο οποίος ήταν με διαφορά ο επιδραστικότερος για την ομάδα του παίκτης της διοργάνωσης. Θα συμφωνήσω ότι ήταν σχεδόν εξαφανισμένος στον ημιτελικό με την Ολλανδία, στον οποίο όμως αυτός ο απίστευτος γάτος της προπονητικής που λέγεται Φαν Γκάαλ (ναι ξέρω Φαν Χάαλ είναι η σωστή προφορά) είχε κυριολεκτικά προσαρμόσει όλο το παιχνίδι των Οράνιε πάνω του, με δύο και τρεις Ολλανδούς να τον κυνηγούν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και της παράτασης. Παρεμπιπτόντως, είμαι σίγουρος ότι στη διαδικασία των πέναλτι πολλοί θα απογοητεύτηκαν όταν σκόραρε με άψογη εκτέλεση, αφού τους χάλασε το «σας τα έλεγα εγώ, το παιδί δεν μπορεί στα δύσκολα» λογύδριο. (Αλήθεια πόσοι θυμούνται άραγε ότι ο Μαραντόνα το 1990 στον προημιτελικό με την Γιουγκοσλαβία είχε αστοχήσει στη διαδικασία των πέναλτι;) Από την άλλη θα διαφωνήσω ότι ήταν αντίστοιχα κακός και στον τελικό, αφού μαζί με τον συγκλονιστικό Μαστσεράνο και τον (κανείς δεν κατάλαβε γιατί έγινε αλλαγή στο ημίχρονο) Λαβέτσι ήταν μάλλον οι μοναδικοί διακριθέντες της Αργεντινής.

Ναι, όντως δεν κατάφερε να οδηγήσει την Αργεντινή στην κατάκτηση του τίτλου όπως το έκανε ο μεγάλος Ντιέγκο το 1986. Υπάρχει όμως έστω και ένας που να πιστεύει ότι η Αργεντινή θα είχε φτάσει στον τελικό χωρίς τον Μέσι; Και τελικά αν είχε συμπαραστάτη έστω κι έναν επιθετικό επιπέδου σε στοιχειωδώς καλή φόρμα δεν θα μπορούσε να έχει φτάσει ως την κατάκτηση του τίτλου απέναντι στην Γερμανία που εμφάνισε φέτος μία από τις πληρέστερες ομάδες όλων των εποχών; Πιθανότατα κάποια απ΄όλα αυτά να σκεφτόταν όταν κοιτούσε μελαγχολικά το έπαθλο της Χρυσής Μπάλας (το οποίο παρεμπιπτόντως, έχει γίνει παράδοση από το 1998 και μετά να το κερδίζει κάποιος μεγάλος χαμένος). Αλλά μάλλον αυτή θα είναι η μοίρα του Μέσι. Αν δεν περάσει τουλάχιστον 12 παίκτες σε μια φάση προτού σκοράρει με αλανιάρικη μανσέτα δεν θα γίνει Μαραντόνα ποτέ. Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι αυτό να καταφέρει σε τελικό απέναντι στη μικτή γαλαξία, πάλι θα είναι το υπερτιμημένο κλιν κατ αγαπημένο παιδί των μίντια και όχι ο «αλήτης» Ντιέγκο που ήξερε να ζει τη ζωή του με τις καταχρήσεις του, τις γκόμενες και τις κόκες του άμα λάχει. Αν με ρωτάτε τη γνώμη μου, συμφωνώ κι εγώ ότι δεν θα γίνει Μαραντόνα ποτέ. Ευτυχώς, γιατί είναι ο Μέσι.

Τι θα θυμάμαι από το Μουντιάλ

  [30 Σχόλια]

 BastsdF5G6CYAA02pE

Το Μουντιάλ τελείωσε, το σύνδρομο στέρησης θα αρχίσει όσο περνάνε οι ώρες. Από αυτά που έχω δει μέχρι στιγμής και μπορώ να μιλήσω είναι για μένα το δεύτερο καλύτερο μετά του 1986 (με διαφορά χειρότερο του 1990 και κοντά του 2002). Σίγουρα η φάση των ομίλων ήταν καταπληκτική και σιγά σιγά όταν τα πράγματα άρχισαν να κρίνονται στις λεπτομέρειες οι κώλοι έσφιξαν, είδαμε χειρότερα ματς όπου η ανάγκη για νίκη έστω με μισό-μηδέν έγινε μεγάλη. Τώρα που το έχω φρέσκο θα προσπαθήσω να σημειώσω όλα τα πράγματα που μου έμειναν, χωρίς μεγάλη ανάλυση απλά και μόνο για να γυρίζω στο μέλλον και να θυμάμαι αυτά που ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι.

Νικητής: Νομίζω ότι η Γερμανία χωρίς να είναι κλάσεις ανώτερη από τους αντιπάλους (όσο και αν η εφτάρα στη Βραζιλία έφτιαξε μια μυθική εικόνα σε αρκετό κόσμο) ήταν η πιο σταθερή και η πιο ομάδα (όπως λέγαμε και πριν τον τελικό). Σε συνολική πορεία στο Μουντιάλ νομίζω το παίρνει δίκαια. Και παρ’ ότι δεν κρύβω ότι τους αντιπαθώ, η χθεσινή εικόνα του Σβαϊνστάιγκερ σίγουρα σε έκανε να πεις μέσα σου ότι ναι κι αυτοί ψυχή έχουν γαμώτο (εκτός από τον Νόιερ, που είναι cyborg). Κοιτάζοντας μόνο τον τελικό, επίσης δεν μπορείς να πεις ότι κέρδισε άδικα. Σίγουρα όμως δεν θα ήταν άδικο αν χθες είχε κερδίσει η Αργεντινή που πλην του δοκαριού στο 45′ είχε τις σοβαρότερες ευκαιρίες και θα πρέπει να τα βάζει με Ιγκουαΐν, Μέσσι, Παλάσιο και Αγκουέρο που δεν κατάφερε να καθαρίσει το ματς νωρίς. Είναι εξοργιστικό για μας που υποστηρίζουμε Αργεντινή να πηγαίνουν όλα με βάση το πλάνο και να μην κερδίζεις γιατί σε κρεμάνε οι επιθετικοί σου.

Spain v Holland

Χαμένοι: Είναι εύκολο να πεις «η χειρότερη Βραζιλία όλων των εποχών», αλλά δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Μια ομάδα με παιδική άμυνα και κακή επιθετική γραμμή, θα κερδίσει το βραβείο πιο παθιασμένου εθνικού ύμνου πριν την έναρξη αγώνα, αλλά μέχρι εκεί. Για μένα όμως η μεγαλύτερη ίσως απογοήτευση ήταν η Ισπανία. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κούρασης, κορεσμού ή κάτι άλλο, αλλά η μεταμόρφωσή της ήταν κάτι που δεν περίμενα σε καμία περίπτωση. Εύφημος μνεία στην Πορτογαλία, αλλά εκεί μιλάμε για φτωχό ρόστερ και έναν τραυματία Κριστιάνο.

Υπερτιμημένοι: Για μένα η Γαλλία. Με διαφορά η Γαλλία κι ας διαφωνείτε. Μια ομάδα χωρίς προσωπικότητα, έκανε πολύ κόσμο να περιμένει καλά πράγματα μετά τους ομίλους και στη συνέχεια έφτυσε αίμα με τη Νιγηρία και αποκλείστηκε από τη Γερμανία τόσο άνευρα και ξενέρωτα που σε έκανε να ξεχάσεις ότι υπήρχε στο γήπεδο. Νούμερο 2 για μένα το Βέλγιο, χωρίς να φταίει αυτό βέβαια. Είχαν δημιουργηθεί εξωφρενικές απαιτήσεις από μια ομάδα που έκανε μια σεβαστή πορεία μέχρι εκεί που μπορούσε. Απλά όλο το hype ήταν αδικαιολόγητο τελικά.

chi7719617_303,00

Εκπλήξεις: Θα ξεκινήσω από την ομάδα που μου θύμισε αρκετά την Ελλάδα του 2004, την Κόστα Ρίκα. Δεν έπαιξε καμιά μπάλα, αλλά πάντα σέβομαι τις ομάδες που τα δίνουν όλα. Απαραίτητος συνδυασμός αυτοθυσίας, προσπάθειας και τύχης Από εκεί και πέρα την Κολομβία την περιμέναμε πάνω κάτω, οπότε παρ’ ότι μου άρεσε δεν θα την πω ως έκπληξη. Θα βάλω τη Χιλή που πιστεύω ότι άξιζε πολλά παραπάνω. Πολλές φορές μια ομάδα φεύγει οριακά στους 16 για παράδειγμα και την ξεχνάμε, το Μουντιάλ είναι θέμα λεπτομερειών και συνήθως θυμόμαστε τους 4 το πολύ. Η Χιλή πιστεύω ακράδαντα ότι θα μπορούσε να κοντράρει κάθε ομάδα που θα έπεφτε μπροστά της, ακόμα και τη Γερμανία αν την πετύχαινε. Είναι κρίμα που δεν την είδαμε περισσότερο.

Τους ξεχάσαμε: Τους Άγγλους και τους Ιταλούς. Και ενώ τους πρώτους τους περίμενα, η Ιταλία αυτοκτόνησε μετά την πρώτη της νίκη. Επί της ουσίας έψαχνε ένα Χ σε δυο ματς και δεν τα κατάφερε. Δεν ήταν κακές ομάδες πάντως, αποκλείστηκαν στις λεπτομέρειες. Σαν να πέρασαν όμως και να μην ακούμπησαν. Το βραβείο πάντως θα έπρεπε να πάει στη Ρωσία, μια ομάδα που από τότε που εμφανίστηκε αντί της ΕΣΣΔ είναι ζήτημα να μας έχει κάνει μια-δυο φορές εντύπωση.

Διαιτησία: Είχαμε αρκετές κακές διαιτησίες. Από το πρώτο ματς μέχρι το τελευταίο. Και πιθανότατα κάποιες από αυτές αλλοίωσαν αποτελέσματα. Και αν πάντα έχουμε τέτοια θέματα σε Μουντιάλ, κάτι που ήταν εντυπωσιακό ήταν η αδυναμία να ελεγχθεί πειθαρχικά το παιχνίδι. Είναι αλήθεια ότι είδαμε ένα εξαιρετικά σκληρό Μουντιάλ σε σχέση με τα προηγούμενα πρόσφατα και οι διαιτητές εμφανίστηκαν διστακτικοί στο να βγάλουν κάρτες. Το χθεσινό π.χ. τάκλιν του Χούβεντες (ελπίζω να το προφέρω σωστά) στον Σαμπαλέτα δεν είχε διαφορά από την κόκκινη στον τελικό του 1990. Επίσης είδαμε πάρα πολλά πατήματα που πέρασαν ατιμώρητα. O αντίλογος είναι ότι στα μισά ματς θα παίζαμε με 9 και 10 παίκτες, αλλά κάποια στιγμή κάποιος πρέπει να το κάνει.

Netherlands v Mexico: Round of 16 - 2014 FIFA World Cup Brazil

Προπονητές: Για μένα δύο ήταν οι προπονητές που ξεχώρισαν. Ο φαν Χάαλ και ο Σαμπέλα. Κυρίως γιατί παρουσίασαν ομάδες που άλλαζαν συστήματα συνεχώς, που το έψαχναν, που ήταν οργανωμένες. Πάντα λυπάμαι τους προπονητές των εθνικών γιατί έχουν ελάχιστο χρόνο να αφήσουν το στίγμα τους, αλλά αυτοί οι δύο πραγματικά έκαναν δουλειά. Ο φαν Χάαλ μασκάρεψε όλες τις αδυναμίες της Ολλανδίας, έκανε το κόλπο του Φάντροκ (κατά άλλους του μεταγενέστερου Φοιρού) και έφτιαξε μια Ολλανδία αξιόμαχη ποντάροντας στον Ρόμπεν. Από την άλλη ο Σαμπέλα (που χλευάστηκε από πολλούς, ακόμα και χθες από τον μυαλοπώλη Σπυρόπουλο) παρουσίασε στα νοκ-άουτ μια τρομερά καλοστημένη ομαδική άμυνα. Όσοι λένε ότι η Αργεντινή έπαιζε άναρχα και ψάχνοντας τον Μέσσι, μάλλον είδαν άλλα παιχνίδια. Αντιμετώπισε τη Γερμανία χωρίς τον μόνο φρέσκο επιθετικογενή της παίκτη (ντι Μαρία), έπαιζε με έναν Μέσσι τρομερά κουρασμένο και όμως έβρισκε τις λύσεις μέχρι το 113′ του τελικού. Ήταν η πιο οργανωμένη Αργεντινή μετά από το 1990 και αυτό φάνηκε και εκ του αποτελέσματος.

Παίκτες: Τέρματα; Νάβας, Νόιερ, Οτσόα, Οσπίνα, Χάουαρντ. Διαφορετικά στυλ, αλλά νομίζω ένα από τα Μουντιάλ μετά το 1986 που είχε τόσους πολλούς καλούς τερματοφύλακες. Στην άμυνα τι να πρωτοδιαλέξεις. Φλάαρ, Χούμελς, Γκαράι, Ρόχο, ντε Φράι, Μπλιντ, Σαμπαλέτα και Λαμ ίσως λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους, χωρίς να σημαίνει ότι ομάδες που αποκλείστηκαν νωρίτερα είχαν θέματα. Στα χαφ ίσως λιγότεροι ξεχώρισαν, αλλά έκαναν σπουδαία παιχνίδια. Μαστσεράνο, Μπάστιαν, Μίλλερ, Xάμες, Σάντσες, Ινλέρ και όλα αυτά χωρίς Μεξικάνους-Χιλιανούς. Ξεχνάω πολλούς και δεν έχει νόημα η ονοματολογία. Εκεί που τα πράγματα ζορίζουν είναι στους επιθετικούς. Ακόμα και ο Μπενζεμά με τα γκολ του δεν με εντυπωσίασε. Μόνο ο Ρόμπεν ήταν πραγματικά καλός. Αυτός που μου άρεσε παικτικά ήταν ο Βέλγος ο Όριγκι (που δεν έχω ιδέα πώς προφέρεται). Ήταν ένα από τα Μουντιάλ που τα φορ δεν εντυπωσίασαν παρ’ ότι είχαμε αρκετά γκολ.

Lewin_2942419b

Στιγμές: Ήταν πολλές. Κάποιες τις βάλαμε κι εδώ σε φωτογραφίες. Ο χορός των Κολομβιανών, το κλάμα του Νταβίντ Λουίς, η ακρίδα-τέρας στον ώμο του Χάμες, το τάκλιν του Μαστσεράνο, η δαγκωματιά του Σουάρες, το σύνθημα των Αργεντίνων, ο ιπτάμενος φαν Πέρσι με την κεφαλιά του, ο ματωμένος Σβαϊνστάιγκερ, ο τραυματίας φυσιοθεραπευτής της Αγγλίας, οι Γιαπωνέζοι που καθάριζαν τα γήπεδα, το παιχνίδι του Χάουαρντ με το Βέλγιο. Εικόνες που θα μείνουν για χρόνια και θα τις θυμόμαστε.

Διάφορα: Κλείνοντας το σημείωμα αυτό δύο ακόμα πράγματα που θα ήθελα να θυμάμαι. Πρώτο, η επιστροφή των τριών αμυντικών. Είδαμε αρκετές ομάδες να το δοκιμάζουν. Δεν σημαίνει ότι επικράτησε, ούτε ότι δικαιώθηκε, αλλά ήταν η πρώτη φορά μετά από καιρό που είδαμε να δοκιμάζεται τόσο έντονα και να μην πηγαίνει άσχημα. Δεύτερο, οι μεταδόσεις. Και δεν μιλάω για τον σχολιασμό από τη ΝΕΡΙΤ που ήταν αναμενόμενα κακός (δεν βλέπατε ΕΡΤ τόσα χρόνια; οι ίδιοι είναι). Μιλάω για την τηλεοπτική κάλυψη που ήταν άριστη. Σωστά ριπλέι, πολλές στιγμές από τις κερκίδες, είδαμε τα πάντα. Δεν ξέρω αν ήταν οι Βραζιλιάνοι υπεύθυνοι ή κάποιο άλλο τιμ, αλλά από τις εξόδους των ομάδων και τους εθνικούς ύμνους μέχρι τους πανηγυρισμούς στο τέλος ήταν αρτιότατη.

Το Μουντιάλ τελείωσε και τώρα τι θα κάνουμε;

Υποστηρίζοντας Αυτούς Που Λατρεύουν να Μισούν

  [3 Σχόλια]

Σε μια έρευνα που έκαναν οι New York Times πριν την έναρξη του Μουντιάλ, η Αργεντινή ήταν η ομάδα που αναφέρθηκε περισσότερες φορές στην ερώτηση «Ποια ομάδα αντιπαθείτε;» από τους υπόλοιπους Λατινοαμερικάνους. Στον τελικό όμως σήμερα η Αργεντινή αναμετράται με τη Γερμανία και καλείται από τους υπόλοιπους Λατίνους να υπερασπιστεί την τιμή της ηπείρου. Ποτέ καμία Ευρωπαϊκή ομάδα δεν έχει κερδίσει την κούπα σε Λατινοαμερικάνικο έδαφος και δε θέλουν να δουν κάποιον Ευρωπαίο, πόσο μάλλον τη Γερμανία, να σπάει αυτήν την παράδοση.

Argentina v Mexico: 2010 FIFA World Cup - Round of Sixteen

Η έχθρα των υπολοίπων Λατινοαμερικανών κόντρα στην Αργεντινή δε βασίζεται σε αθλητικά, ποδοσφαιρικά στοιχεία. Αντίθετα με τις υπόλοιπες χώρες κάτω από τις ΗΠΑ, η Αργεντινή δε στηρίχτηκε στο συνδυασμό αποίκων, αυτοχθόνων ινδιάνων και απογόνων των Αφρικανών σκλάβων. Η ιστορία της μοιάζει περισσότερο με εκείνη των ΗΠΑ. Χώρα που υποδέχτηκε πολλούς μετανάστες από πολλά διαφορετικά κράτη της Ευρώπης και δημιούργησε τη δική της εθνική ταυτότητα, έβλεπε πάντα αφ’ υψηλού τους υπόλοιπους γείτονές της. Όταν οι άλλοι είχαν μουσική με βάση τα πνευστά των ινδιάνων και τα κρουστά των Αφρικανών, οι Αργεντίνοι είχαν τάγκο, με βιολί και ακορντεόν.

Αλλά και στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά. Όπως μας πληροφορεί το κλασσικό πλέον βιβλίο «Αντιστρέφοντας την Πυραμίδα», οι Αργεντίνοι είναι οι πρώτοι που ανέπτυξαν ποδοσφαιρικό σύστημα. Οι εφευρέτες Άγγλοι είχαν την τάση να τρέχουν προς την αντίπαλη άμυνα και οι Σκωτσέζοι, με τους οποίους έπαιζαν τακτικά, άλλαζαν πάσες. Η έννοια του «κρατάω τη θέση μου» μπήκε στην Αργεντινή, και βέβαια, όπως όλοι οι εφευρέτες δεν το ανέπτυξε η ίδια περεταίρω, αλλά η Ουρουγουάη, με τα γνωστά αποτελέσματα (4-2 νίκη επί της Αργεντινής το 1930 στο Μοντεβίδεο και το Μαρακανάσο το 1950). Στους υπόλοιπους Λατίνους η οργάνωση του παιχνιδιού και η τακτική προσέγγιση της Αργεντινής και της Ουρουγουάης έμοιαζε «εξευρωπαϊσμός», που σε απλά ποδοσφαιρικά λόγια σημαίνει προδοσία.

Μετά το κραχ του 2001 η Αργεντινή προσπάθησε πολιτικά να έρθει πιο κοντά στους γείτονές της. Το έχει καταφέρει αυτό. Ποδοσφαιρικά όμως όχι. Σήμερα θα έχει την υποστήριξη των περισσοτέρων Λατινοαμερικανών διότι βλέπουν σε αυτήν την ομάδα που πρέπει να υπερασπιστεί την τιμή τους. Ο Κολομβιανός δημοσιογράφος του ESPN και συγγραφέας Αλμπέρτο Σαλσίδο έγραφε χθες ότι «Η καρδιά μου είναι με την Αργεντινή, αλλά δυστυχώς το μυαλό λέει Γερμανία». Το «ταπεινότητα και σκληρή δουλειά» του Σαμπέγια δεν ηχεί καλά όμως ακόμα ειδικά στους Βραζιλιάνους που έχουν μεγάλο θέμα στο ποιον να υποστηρίξουν.

Στην πόλη του Μεξικού έχει ένα βιβλιοπωλείο ο Ουμπέρτο Μελένδες. Είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό βιβλιοπωλείο του κόσμου. Λέει λοιπόν σήμερα σε Βραζιλιάνικο δίκτυο ότι «Οι Αργεντίνοι είναι υπερτιμημένοι, αλλά διάολε Μουντιάλ στη Λατινική Αμερική πρέπει να το κερδίζει Λατινοαμερικάνικη ομάδα».

Αυτή την κούπα ποιος θα την πάρει;

  [14 Σχόλια]

 bp27

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα Μουντιάλ φτάνει στο τέλος του. Δεν θα ασχοληθούμε με το τι έγινε γενικά, πιθανότατα αυτό να το κάνουμε μετά τον τελικό, αλλά θα κοιτάξουμε το ζευγάρι του τελικού προσπαθώντας να φανταστούμε τι μπορεί να γίνει, ποιος μπορεί να κερδίσει μεταξύ Γερμανίας και Αργεντινής. Χωρίς να μπαίνουμε σε τρομερές κεφτεδολογικές αναλύσεις συστημάτων παραθέτουμε κάποιους λόγους και ζητάμε τη δική σας άποψη.

Γιατί θα κερδίσει η Γερμανία:

  • Γιατί είναι πιο ομάδα. Έχει σταθερό προπονητή, μια ομάδα που παίζει αρκετό καιρό μαζί και αποτελείται κιόλας από αρκετούς συμπαίκτες. Έχει πολλούς καλούς παίκτες, μπορεί να μην έχει κάποιον σούπερ σταρ, αλλά από την άλλη δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς. Θα στο βάλει ο αντιπαθής Μίλερ, ο vintage Κλόζε, o «έχω τρεις τρίχες στα μάγουλα και λέω ότι είναι μούσια» Σούρλε, ο Σβαϊνστάιγκερ, ο οποιοσδήποτε. Είναι ομάδα που δεν έχει χτυπητή αδυναμία.
  • Γιατί δείχνει ικανή να σκοράρει πιο εύκολα. Γιατί μπορεί να έχει ως σκόρερ τον Μίλλερ και να μην έχει πολλά φορ, αλλά και το ένα που ουσιαστικά έχει μόλις έσπασε το ρεκόρ του Ρονάλντο. Γιατί βάζει γκολ με συνδυασμούς, με σουτ, με κεφαλίες και με στημένες φάσεις. Το έκανε με τη Γαλλία, το έκανε με τη Βραζιλία. Γιατί πάντα βρίσκει τρόπο να ματώσει τα αντίπαλα δίχτυα.

  • Γιατί έχει εξαιρετική παράδοση με την Αργεντινή. Βγάζοντας τα φιλικά από την εξίσωση η Γερμανία έχει επικρατήσει σε όλες τις τελευταίες συναντήσεις. Και αν το 1990 χρειάστηκε ένα μαϊμουδίσιο πέναλτι και μια φιλική διαιτησία και το 2006 να βγάλει το σκονάκι από την μακρυά γερμανική κάλτσα ο Λέμαν, το 2010 ήταν ένα χαστούκι. Μια ξεγυρισμένη τεσσάρα, αντίστοιχου στυλ με την εφτάρα στη Βραζιλία. Η Γερμανία έχει πάρει τον αέρα της Αργεντινής και με τη βοήθεια του δικού της ημιτελικού μπαίνει με μούτρα στον τελικό.
  • Γιατί είναι πιο ξεκούραστη και έχει καλύτερη φυσική κατάσταση. Η Αργεντινή έχει παίξει δυο σερί παρατάσεις. Η Αργεντινή είχε μια λιγότερη μέρα ξεκούρασης. Η Αργεντινή ταλαιπωρείται από μικροπροβλήματα μυϊκών τραυματισμών και έχει ελαφρώς πιο γερασμένη ομάδα. Και οι Γερμανοί δεν κουράζονται ποτέ (ή έτσι μας κάνουν να πιστεύουμε).

neu859633318

  • Γιατί έχει τον Νόιερ και ακόμα αν καταφέρει η Αργεντινή να πάει το ματς στα πέναλτι, ο τυπάκος που μανούριαζε γιατί έφαγε το 1 στο 7-1 είναι βγαλμένος από κάποιο εργαστήριο ευγονικής.

Γιατί δεν θα κερδίσει η Γερμανία:

  • Γιατί μπορεί να έριξε 7 στη Βραζιλία και 4 στην κωμική Πορτογαλία, αλλά στα άλλα ματς δεν εντυπωσίασε. Με την Γκάνα ζορίστηκε απίστευτα για να πάρει την ισοπαλία, με τις ΗΠΑ έκανε μέτριο ματς, με την Αλγερία έφτασε στην παράταση, ενώ με τη Γαλλία έβαλε ένα γκολ από στημένο νωρίς και στη συνέχεια περίμενε να περάσει η ώρα.
  • Προσπάθησα να βρω δεύτερο λόγο και δεν βρήκα. Δεν βλέπω κάποια τόσο σημαντική αδυναμία.

bp10

Γιατί θα κερδίσει η Αργεντινή:

  • Γιατί δεν είναι η Αργεντινή του 2010, ούτε η Βραζιλία του 2014. Γιατί για μια ομάδα με άμυνα χωρίς σούπερ σταρ τα έχει πάει περίφημα. Ο Γκαράι έχει κάνει εξαιρετικά ματς, ο ντε Μιτσέλις με έχει κάνει να ντρέπομαι που τον κορόιδευα, ο Ρόχο αμυντικά είναι άριστος και ο Σαμπαλέτα πολύ καλός. Γιατί ακόμα και ο μέτριος Ρόμερο έχει σώσει την Αργεντινή. Και αν η Αργεντινή δεν μείνει πίσω στο σκορ, έχει σοβαρές πιθανότητες.
  • Γιατί έχει τον Μέσσι διάολε. Εδώ οι γνώμες διχάζονται. Για μένα δεν έχει κάνει σούπερ Μουντιάλ, αλλά εκτός από τον ημιτελικό με την Ολλανδία ήταν βασικός λόγος για να κερδίσει η ομάδα. Είτε με τα γκολ του (Βοσνία-Ιράν), είτε με τις ασίστ του (Ελβετία). Είναι στα 27, είναι σε κακή σχετικά κατάσταση (σε αντίσταση με τον τρομερό Ρόμπεν) και ξέρει ότι τέτοια ευκαιρία δεν θα την ξαναβρεί. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει σλάλομ και να περάσει πέντε Γερμανούς, αλλά μπορεί με μισή ενέργεια να καθορίσει το ματς. Είναι η στιγμή του και ο πανηγυρισμός του με την Ολλανδία δείχνει πόσο το θέλει. Το πνεύμα πρόθυμο, η σάρκα;

  • Γιατί παιχνίδι με παιχνίδι δείχνει πιο σοβαρή. Ναι, ξέρω πολλοί θα πουν «έλα μωρέ τώρα, χάλια είναι» και πιθανότατα θα είναι όσοι νόμιζαν μετά το 5-1 επί της Ισπανίας ότι η φετινή Ολλανδία ήταν φουλ επιθετική ομάδα του «τόταλ φούτμπολ» και όχι μια άριστα στημένη ομάδα που προσπαθεί να κλέψει τα ματς. Η Αργεντινή αυτή δεν παίζει μπάλα, κυρίως γιατί η καλύτερή της γραμμή (η επιθετική) έχει παικταράδες που είναι σε μέτρια κατάσταση. Είναι όμως ομάδα φτιαγμένη για να πάει μέχρι το τέλος, κάτι που προσωπικά δεν το περίμενα. O Σαμπέλα έστησε άριστα την ομάδα στον ημιτελικό, έβγαλε από το ματς τον Ρόμπεν και δείχνει ότι ξέρει να διαβάζει τον αντίπαλο. Και το θέλει πολύ, όχι ότι αυτό σημαίνει κάτι. Αλλά μια ολόκληρη χώρα ζει γι’ αυτό.

memarticle-0-1F86F85F00000578-652_634x435

 Γιατί δεν θα κερδίσει η Αργεντινή:

  • Γιατί πολύ απλά δεν είναι καλύτερη ομάδα. Η Γερμανία είναι πιο πλήρης και σε καλύτερη κατάσταση. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της. Και κυρίως, ζορίζεται τρομερά να σκοράρει και μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ποτέ πίσω στο σκορ. Την ίδια στιγμή οι Γερμανοί στα δυο τελευταία ματς τους άνοιξαν το σκορ στο πρώτο 20λεπτο. Η Αργεντινή δύσκολα θα γυρίσει το ματς αν μείνει πίσω. Και επίσης, αυτά τα «χρωστάει ένα καλό ματς» δεν γίνονται στον τελικό συνήθως. Αν το έχεις το καλό το ματς το κάνεις κάποια στιγμή πριν φτάσεις στον τελικό.
  • Γιατί κληρώθηκε φιλοξενούμενη. Και αυτό σημαίνει ότι δεν θα φορέσει τα ριγέ της, αλλά τα μπλε. Τα μπλε που δεν φόρεσε το 1986, αλλά τα φόρεσε το 1990. Και γιατί αυτή η Αργεντινή μοιάζει με αυτή του 1990. Με τον Μαραντόνα τότε να μην είναι τόσο καλός (όπως ο Μέσσι τώρα), με την ομάδα να περνάει οριακά τους αντιπάλους χωρίς να εντυπωσιάζει και με τον Γκοϊκοετσέα πρωταγωνιστή (όπως ο Ρομέρο με την Ολλανδία) και να βρίσκει τον ίδιο αντίπαλο όπως και τότε στον τελικό.
  • Γιατί ένας Μαστσεράνο στα χαφ δεν θα φέρει την άνοιξη απέναντι στους Γερμανούς και γιατί οι Γερμανοί έχουν καταφέρει να κλείσουν τον Λιονέλ τόσο σε επίπεδο εθνικής, όσο και σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ.
  • Γιατί την υποστηρίζω εγώ και οι ομάδες που υποστήριζα στον τελικό έχασαν το 1990, το 1994, το 1998 και το 2002, κέρδισαν το 1986 και το 2006. Το 2026 να τρέμετε γατάκια (το 2010 δεν υποστήριζα καμία).

Εσείς τι λέτε;

 

 

Ο ηγέτης Χαβιέρ Μαστσεράνο

  [8 Σχόλια]

obdulio2

Το πρωί της 16ης Ιουλίου 1950, λίγες ώρες πριν την διεξαγωγή του τελευταίου παιχνιδιού εκείνου του Μουντιάλ της Βραζιλίας, το οποίο θα έκρινε και τον τίτλο, ο μέσος και αρχηγός της Ουρουγουάης Ομπντούλιο Βαρέλα βγήκε από το ξενοδοχείο και είδε τα πρωτοσέλιδα των Βραζιλιάνικων εφημερίδων που ανακοίνωναν πως η Βραζιλία ήταν ήδη παγκόσμια πρωταθλήτρια. Σύμφωνα με το μύθο και τις διηγήσεις των επόμενων δεκαετιών, αγόρασε όσες εφημερίδες μπορούσε, τις αράδιασε στην τουαλέτα του δωματίου του και φώναξε όλους τους συμπαίκτες του για να κατουρήσουν πάνω τους.

Λίγες ώρες μετά, στα αποδυτήρια του Μαρακανά ένας υψηλά ιστάμενος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Ουρουγουάης μίλησε στους παίκτες μεταφέροντας το μήνυμα των ‘ανωτέρων’ πως ο βασικός στόχος είναι να μην ξεφύγει το ματς και διασυρθεί η χώρα. Όταν αποχώρησε και αυτός και ο προπονητής από το δωμάτιο και ελάχιστα λεπτά πριν βγει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, ο Βαρέλα συγκέντρωσε ξανά όλους τους συμπαίκτες του και σε ένα ιστορικό μονόλογο λίγο-πολύ απαίτησε από όλους να ξεχάσουν όλα όσα τους είπαν ως τότε και να βγουν να παίξουν το ματς στα ίσα, αδιαφορώντας για τους 200.000 ανθρώπους που βρίσκονταν στις κερκίδες.

Στο δεύτερο λεπτό της επανάληψης και ενώ η Βραζιλία, που ήθελε απλά μια ισοπαλία για να σηκώσει την κούπα, είχε ήδη ανοίξει το σκορ και πριν προλάβουν καν οι συμπαίκτες του να καταρρεύσουν ψυχολογικά από την αδιανόητη πίεση τόσου κόσμου (σύμφωνα με τις διηγήσεις ο Ουρουγουανός παίκτης Χούλιο Πέρες κατουρήθηκε και λίγο πάνω του στην αρχή από το άγχος) o Βαρέλα πήρε τη μπάλα στα χέρια και δημιούργησε μια ολόκληρη ένταση ζητώντας να ακυρωθεί το γκολ ως οφσάιντ. Μετά από μερικά λεπτά διαβουλεύσεων και λογομαχιών και αφού ο ενθουσιασμός όλων είχε καταλαγιάσει και οι κερκίδες είχαν ηρεμήσει προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν γιατί όλος αυτός ο εκνευρισμός που χαλάει το πάρτι, ο Βαρέλα άφησε επιτέλους τη μπάλα από τα χέρια του και γυρνώντας προς τους συμπαίκτες του, σε μια από τις μεγαλύτερες μικρές στιγμές στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (πιθανόν και τη μεγαλύτερη), φώναξε «ωραία, τώρα πάμε να κερδίσουμε»! Τα όσα ακολούθησαν τα ξέρει σχεδόν όλος ο πλανήτης κι ας διαδραματίστηκαν 64 χρόνια πριν…

Όλοι όσοι πρόλαβαν τον Βαρέλα να παίζει συμφωνούσαν πως δεν είχε αρκετά τεχνικά χαρίσματα, δεν ήταν καλός δημιουργικά και δεν ξεχώριζε σε καμία περίπτωση ποιοτικά με το παίξιμο του. Ήταν όμως γρήγορος, δυνατός, με τρομερές αντοχές και είχε σε πλεόνασμα αυτό που αποκαλούν οι Ουρουγουανοί «garra», το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως ψυχική δύναμη, πάθος, ‘έντερα’ στις ζόρικες καταστάσεις ή, ακόμα πιο λαϊκά, «αρχίδια». Και τα είχε σε τόσο… μεγάλο βαθμό που με αυτόν στην ενδεκάδα η Ουρουγουάη έφτασε ως τον ημιτελικό και του επόμενου Μουντιάλ. Ο Βαρέλα τραυματίστηκε πριν το ματς, δεν έπαιξε στον αγώνα και οι Ουρουγουανοί ηττήθηκαν στην παράταση από τους Ούγγρους. Με αυτόν παρόντα δεν έχασαν ούτε ένα παιχνίδι Παγκοσμίου Κυπέλλου!

Όπως και ο Βαρέλα, ο Χαβιέρ Μαστσεράνο δεν έχει πολλά τεχνικά χαρίσματα, είναι κοντός, δεν είναι καλός δημιουργικά, δεν αποφεύγει τα αβίαστα λάθη στις πάσες και είναι εξαιρετικά δύσκολο να εστιάσει κάποιος αδαής πάνω του την ώρα ενός αγώνα όταν γύρω του συνήθως υπάρχουν παίκτες πρώτης κλάσης με ταλέντο που ‘ξεχειλίζει από τα μπατζάκια τους’. Εκτός αυτού, δεν είναι και Ουρουγουανός. Παρ’ όλα αυτά μετά και το χθεσινό ματς (που όλως τυχαίως έγινε κι αυτό στα πλαίσια ενός Μουντιάλ στη Βραζιλία) δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ κανένας άνθρωπος να αμφισβητήσει το «garra» του.

Robben miss

Δεν είναι μόνο τα πρώτα 15-20 λεπτά στα οποία δεν σταμάτησε στιγμή να υποδεικνύει στους συμπαίκτες του πως ακριβώς έπρεπε να σταθούν ή να κινηθούν στον αγωνιστικό χώρο, δεν είναι μόνο το ότι τραυματίστηκε φαινομενικά σοβαρά στο κεφάλι και παρ’ όλα αυτά επέστρεψε στο παιχνίδι για να παίξει σχεδόν άλλα 100 λεπτά, δεν είναι μόνο το ασταμάτητο και ψυχωμένο τρέξιμο του (δεύτερος σε χιλιόμετρα σε όλη τη διοργάνωση μέχρι πριν τους ημιτελικούς) σε όλους τους χώρους που βοήθησε σημαντικά στο να παραμείνει ακίνδυνη η Ολλανδία, δεν είναι μόνο το ηρωικό και σωτήριο τάκλιν στο 90′ ενός ημιτελικού, που θα μπορούσε από μόνο του να είναι αυτοτελή ιστορία για τις επόμενες γενιές, δεν είναι μόνο τα πλάνα του σκηνοθέτη που τον δείχνουν στην αρχή κάθε ημιχρόνου της παράτασης να έχει συγκεντρώσει γύρω του όλους τους συμπαίκτες του και να τους βγάζει παθιασμένο λόγο με τον προπονητή του δίπλα ακριβώς απλά να τον παρατηρεί, είναι κυρίως η τελευταία μικρή πινελιά του μεγαλείου της χθεσινής του εμφάνισης, μια συγκέντρωση όλων των κομματιών της ηγετικής συμπεριφοράς του στις δυο-τρεις κουβέντες που αποφασίζει να πει προσωπικά στον Ρομέρο δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσουν τα πέναλτι.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς του είπε στην αρχή αλλά είναι ξεκάθαρο πως η κατάληξη του είναι «Απόψε τρως τον κόσμο! Απόψε γίνεσαι ήρωας!», ακολουθούμενη από ένα φιλί στο μάγουλο. Ο ηγέτης μίλησε, ο τερματοφύλακας τον πίστεψε, η Αργεντινή προκρίθηκε, το ποδόσφαιρο απέκτησε μια ακόμα θρυλική προσωπική ιστορία για να ανατριχιάζει μετά από χρόνια.

arg_ned

Ο Ουρουγουανός της Κίτρινης Φανέλας

  [2 Σχόλια]

Μετά το Μαρακανάσο η Βραζιλιάνικη Ομοσπονδία αποφάσισε να προχωρήσει σε διάφορες αλλαγές. Μία από αυτές ήταν να αντικαταστήσει την καταραμένη γκαντέμικη φανέλα με την οποία αγωνίστηκε η Βραζιλία στον τελικό. Η λευκή φανέλα ήταν πλέον υλικό για προσάναμμα. Έτσι έκαναν ένα διαγωνισμό το 1953 για τη σχεδίαση της νέας φανέλας για την εθνική με μοναδικό κριτήριο τα νέα χρώματα να προέρχονται από τη σημαία της χώρας: κίτρινο, πράσινο και μπλε.

Aldyr

Νικητής του διαγωνισμού ήταν ο δεκαεννιάχρονος Αλντύρ Γκαρσία Σλι από το Πελότας. Μόνο που ο νικητής του διαγωνισμού είχε ένα μικρό προβληματάκι: ήταν οπαδός της Ουρουγουάης. Το Πελότας είναι μια μικρή πόλη στα Νότια της Βραζιλίας περίπου 1.000 χιλιόμετρα Νότια του Σάο Πάολο, αλλά μόλις 150 χιλιόμετρα από τα σύνορα Βραζιλίας – Ουρουγουάης. Ο Αλντύρ ζει μια ζωή μοιρασμένη σε δύο χώρες καθώς ως δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός καθηγητής και συγγραφέας δουλεύει και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Πριν το Μουντιάλ του 1950 είχε ήδη, στα 19 του, διαλέξει ποδοσφαιρικό στρατόπεδο, υποστήριζε Σελέστε.

Το που έχει εκχωρήσει την πίστη του είναι ξεκάθαρο. Στα 79 του πλέον έχει γράψει 20 βιβλία με διηγήματα και μικρές ιστορίες για την Ουρουγουάη. Στα περισσότερα μάλιστα το πρωτότυπο κείμενο είναι στα Ισπανικά και όχι στα Πορτογαλικά. Η αγγλική εφημερίδα Independent τον βρήκε και τον ρώτησε για το διαγωνισμό που κέρδισε 60 χρόνια πριν. Η απάντησή του ήταν: «Θεωρώ ότι είναι ένα μικρό παραστράτημα της ζωής μου». Για τον τελικό του 1950 δήλωσε ότι «Ήταν ένα θαύμα! Ήμουν τρομερά αγχωμένος. Το στομάχι μου είχε σφιχτεί και πήγαινε πάνω κάτω σε όλο το παιχνίδι». Βέβαια, την ώρα του αγώνα βρισκόταν σε ένα σινεμά, οπότε μάλλον υπερβάλλει. Το ότι η Ουρουγουάη ήταν Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το έμαθε, όπως και όλη η αίθουσα, από ανακοίνωση στο σινεμά.

Παρακολουθεί ακόμα ποδόσφαιρο με πάθος. Σχεδιάζει καρτούν πριν από κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο και φυσικά θέλει να βλέπει την Ουρουγουάη να αγωνίζεται με «Γκάρα Τσαρούα», αγωνιστικό πνεύμα σε μια τοπική ινδιάνικη γλώσσα. Δηλώνει απογοητευμένος από το Λουίς Σουάρες επειδή ως ρομαντικός πιστεύει ότι «Δεν μπορείς να προσπαθείς να κερδίσεις με αυτόν τον τρόπο».

aldyr

Ο Αλντύρ έχοντας ως αφετηρία τη νίκη της ομάδας που υποστήριζε, εκμεταλλεύτηκε τις παρενέργειες που εκείνη η νίκη της Ουρουγουάης προξένησε στη Βραζιλία. Σχεδίασε μια κίτρινη φανέλα με πράσινο στη λαιμόκοψη και τα μανίκια, με μπλε σορτσάκι που είχε μιαν άσπρη γραμμή. Η φανέλα πρωτοφορέθηκε από τη Βραζιλία στο Μουντιάλ του 1954. Τέσσερα χρόνια μετά ο Πελέ και ο ο Γκαρίντσα άρχισαν να χτίζουν το μύθο που συνοδεύει αυτή τη φανέλα. Σήμερα αποτελεί την πιο αναγνωρίσιμη και εμπορική φανέλα εθνικής ομάδας. Και παρά τις όποιες αλλαγές έχει υποστεί, χρωστάει την ύπαρξή της στον Αλντύρ, έναν οπαδό της Ουρουγουάης.

Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο (World Cup Edition)

  [3 Σχόλια]

Σάο Πάολο, Βραζιλία

Ο τίτλος του βίντεο είναι «8 λεπτά που δεν θα ξεχάσεις» και είναι ότι καλύτερο από τον προημιτελικό μεταξύ Αργεντινής και Ελβετίας που ήταν αρκετά μέτριος με μια Ελβετία να αμύνεται με κάθε τρόπο (ακόμα και παίζοντας πασούλες) και μια Αργεντινή στείρα ιδεών να κινδυνεύει αρκετές φορές. Το γκολ του Ντι Μαρία από διάφορες κάμερες, η ατάκα του σπίκερ «Πέναλτι; Άλλη μέρα, όχι σήμερα», το δοκάρι της Ελβετίας που οι Αργεντίνοι όνομασαν «Το Δοκάρι του Θεού», η χαμένη ευκαιρία του Ντι Μαρία να στείλει την μπάλα στην άδεια εστία, μέχρι και το τελευταίο φάουλ της Ελβετίας στο 124′ και τον σπίκερ να έχει ρετάρει φωνάζοντας «Η Αργεντινή κέρδισε» την στιγμή που οι Ελβετοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν τι έγινε.

 colombia14164760-2

Koλομβία

Η ομάδα που έχει κάνει την μίνι έκπληξη (κυρίως γιατί αγωνίζεται χωρίς τον Φαλκάο και όχι επειδή δεν την περιμέναμε δυνατή) έχει τρελάνει όλους τους Κολομβιανούς. Σύμφωνα με ραδιοφωνικό σταθμό της χώρας το Ληξιαρχείο Γεννήσεων (πιθανότατα κάνω κακή μετάφραση, αλλά το νόημα είναι το ίδιο) κατέγραψε 1889 νέες εγγραφές αυτές τις μέρες. Από αυτόν τον αριθμό οι 1404 είχαν ονόματα παικτών και του προπονητή της εθνικής Κολομβίας. Σύμφωνα με την ίδια πηγή τα περισσότερα Κολομβιανάκια βαπτίστηκαν με τα ονόματα Χάμες, Τζάκσον και Πέκερμαν τα οποία και αποδείχτηκαν τα πιο δημοφιλή.

jagger-b1fd-dac1deb22568-620x372

Bραζιλία (παντού)

Διαστάσεις έχει πάρει στη Βραζιλία το θέμα με τις… προβλέψεις και τις ευχές του τεράστιου Μικ Τζάγκερ. Οι Βραζιλιάνοι, γνωστοί προληπτικοί μέχρι αηδίας, έχουν πάρει στο ψιλό τον φρόντμαν των Στόουνς τον οποίον θεωρούν μέγα γκαντέμη (αν και θα έπρεπε να κοιτάξουν και τον δικό τους γκαντέμη τον Πελέ). Όλα ξεκίνησαν όταν το 2010 ο Τζάγκερ εμφανίστηκε στον αγώνα Βραζιλίας-Ολλανδίας με φανέλα της Βραζιλίας (είχε ήδη δει την ήττα των ΗΠΑ από την Γκάνα δίπλα στον Μπιλ Κλίντον). Τη συνέχεια την γνωρίζουμε όλοι. Οι Βραζιλιάνοι δεν ξεχνούν και θυμήθηκαν τον Μικ ξανά όταν έκανε προβλέψεις ότι ο Ρονάλντο και η Πορτογαλία θα σηκώσουν το Μουντιάλ κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας του στην ιβηρική χώρα. Στη συνέχεια ευχήθηκε καλή επιτυχία στην Αγγλία απέναντι στην Ουρουγουάη, ενώ η καταστροφική του πορεία προς το παρόν ολοκληρώθηκε μπροστά σε 70.000 ανθρώπους στη Ρώμη όταν προέβλεψε νίκη της Ιταλίας επί της Ουρουγουάης. Οι Βραζιλιάνοι πλέον εκλιπαρούν τον Μικ να υποστηρίζει τους αντιπάλους της Σελεσάο για να μπορέσουν να σηκώσουν την κούπα.

howardArqz2

 Νιου Τζέρσι, ΗΠΑ

Το 1997 ο Τιμ Χάουρντ αποφοιτά από το σχολείο του και στην κλασσική φωτογράφιση του γίαρμπουκ γράφει: «Θα χρειαστεί ένα έθνος εκατομμυρίων για να με σταματήσει». Αρκετά χρόνια αργότερα με μια σπουδαία καριέρα στην Αγγλία, σπάει το ρεκόρ αποκρούσεων σε Μουντιάλ με συνολικά 16, αλλά συναντά και αυτό το έθνος, τη χώρα που για μερικούς δεν υπάρχει, το Βέλγιο. 11 εκατομμύρια Βέλγοι είδαν τον Τιμ να σταματάει με κάθε τρόπο τις επιθέσεις τους μέχρι να λυγίσει στην παράταση και οι Αμερικάνοι να γυρίσουν σπίτια τους. Η εμφάνισή του πάντως ήταν τόσο καλή που κάποιος πήγε στη σελίδα του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ στη γουκιπίντια και έβαλε τη φωτογραφία του και το όνομά του ως κατόχου της θέσης.

costawatermarked_thumbnail.aspx

Κόστα Ρίκα

Μπορεί η Κόστα Ρίκα να έφερε πίκρα σε εμάς τους Έλληνες, το φαινόμενο όμως της ομάδας έκπληξης από την Κεντρική Αμερική φέρνει πολλά κέρδη. Σήμερα έμαθα ότι το επίσημο σάιτ της ΦΙΦΑ έχει και ηλεκτρονικό κατάστημα και πουλάει φανέλες των εθνικών. Οι πωλήσεις της φανέλας της Κόστα Ρίκα έχουν αυξηθεί κατά 20 φορές από την αρχή του Μουντιάλ με αποτέλεσμα πλέον να μην μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες του κόσμου. Ο πρόεδρος της Λόττο, εταιρείας που φτιάχνει τις εμφανίσεις της Κόστα Ρίκα, παραδέχτηκε ότι κάνουν ότι μπορούν ώστε να αυξήσουν την παραγωγή για να μπορέσει ο κόσμος να θυμάται την πορεία της ομάδας στο Μουντιάλ.

anais_zanotti_g7

Μαΐμι, ΗΠΑ

Εκτός από φανέλες όμως, φαίνεται ότι στην μόδα είναι και τα μαγιό του Μουντιάλ. Η Γαλλίδα Αναΐς Ζανοτί (μοντέλο) παρακολούθησε τον αγώνα της Γαλλίας με τη Νιγηρία στη Φλόριδα όπου και ζει. Αφού η ομάδα λυτρώθηκε χάρη κυρίως στον Πολ Πογκμπά, η σταρλετίτσα αποφάσισε να ξεκουραστεί φορώντας το μαγιό της με την εμφάνιση της Γαλλίας και το νούμερο 10. Δεν έχω κυκλοφορήσει αρκετά σε παραλίες φέτος για να δω αν υπάρχουν και Ελληνίδες που βγαίνουν έξω με μαγιό Lazaros κάτι που θα ήταν ονειρικό.

Η άσχημη εβδομάδα του Τζερμέιν Τζόουνς

  [3 Σχόλια]

Όλα ξεκίνησαν την Πέμπτη στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τη Γερμανία…

jones_usa

…η ατυχία συνεχίστηκε στο δεύτερο ημίχρονο…

jones_usa2

…και ολοκληρώθηκε εχθές στην παράταση με το Βέλγιο, γιατί ως γνωστόν «bad things come in threes»

Αυτός που έπεφτε, φεύγει όρθιος

  [14 Σχόλια]

karaD19300000578-692_634x427

Κάποια χρόνια πριν θα το σκεφτόμουν και θα γελούσα. Να νιώθω την ανάγκη να γράψω κάτι για τον Καραγκούνη και την αποχώρησή του από την εθνική. Δεν θα πω ψέματα. Τον έχω κράξει άπειρες φορές, τον έχω βρίσει πολλές όσο έπαιζε στον Παναθηναϊκό και έπεφτε συνεχώς, το ίδιο έχουν κάνει χιλιάδες ακόμα. Ο Καραγκούνης δεν θα μπει κατά την ταπεινή μου άποψη ποτέ σε μια λίστα με τους καλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές. Παρ’ ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι παραδοσιακά φτωχό έχει βγάλει πολλούς ποιοτικότερους παίκτες. Σίγουρα όμως θα είναι στην λίστα με τους μεγαλύτερους, τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα. Και το μεγαλύτερο παράσημό του είναι ότι ένας άνθρωπος που χλευάστηκε ακόμα και στον Παναθηναϊκό (ανήκοντας στους περίφημους λούζερς) αποχωρεί από την εθνική ομάδα και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οπαδοί όλων των ομάδων νιώθουν την ανάγκη να τον ευχαριστήσουν. Ακόμα κι εγώ που γελάω με τις βουτιές του, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ την εθνική χωρίς αυτόν.

Και αποχωρεί όχι με τον κόσμο να μισολέει από μέσα του «Όχι άλλος Καραγκούνης», αλλά μετά από ένα ρεσιτάλ κατάθεσης ψυχής παίζοντας 120 ολόκληρα λεπτά στα 37 του χρόνια. Τρέχοντας περισσότερο από κάθε άλλον ποδοσφαιριστή και ας είχε πολύ άσχημες εκτελέσεις στα φάουλ ή έκανε κάποια λάθη. Αναγκάζοντας ακόμα και ξένους φιλάθλους να ζητάνε λίγη από την ψυχή του τυπάρα στους δικούς τους παίκτες. Αποχωρεί όρθιος (αυτός που λατρεύει να κυλιέται στο χορτάρι) έστω μετά από μια οδυνηρή ήττα. Ο Καραγκούνης αντιπροσωπεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο καλύτερα από κάθε άλλον. Τόσο στα θετικά, όπου το όποιο έλειμμα ποιότητας ιδανικά αντικαθίσταται από το πάθος, την εργατικότητα, την αυτοθυσία, όσο και στα αρνητικά με την πονηριά του και το θέατρό του. Ο τυπάρας όμως δεν είναι μία ακόμα καλτ φυσιογνωμία, είναι το πνεύμα αυτό που οδήγησε μια εθνική χαμηλών δυνατοτήτων να είναι παρούσα σχεδόν σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, να κατακτήσει ένα Euro (μαζί με ορισμένους ακόμα σπουδαίους ποδοσφαριστές), να κάνει πολλούς ξένους να αφρίζουν μιλώντας για «boring Greece» και πολλούς Έλληνες που πριν από το 2004 δεν ήξεραν καν ότι έχουμε εθνική ομάδα να ξενυχτάν για μια ομάδα και να μαζεύονται κατά χιλιάδες σε γκρουπ στο φέισμπουκ για το ποιος θα παίξει ή όχι. Αυτή είναι η παρακαταθήκη που αφήνει, αυτός κι όλη η φουρνιά του 2004 μαζί με τον Ρεχάγκελ.

Θα λείψει γιατί θα λείψει το πάθος και η μαχητικότητα, θα λείψει όμως κιόλας γιατί πράγματα που σε άλλους τα κράζεις στον Καραγκούνη τα θεωρείς ως μία πτυχή της περσόνας του. Το περπάτημα σαν κουτσαβάκι, την φάτσα συγκλονιστικής έκπληξης όταν χρεώνεται με φάουλ, την έτοιμη να κλάψει μουτσούνα διαμαρτυρίας, τον επικό χθες πανηγυρισμό του όταν απλά περνάει μπροστά από την κάμερα κάνοντας μια βουτιά ΜΟΝΟΣ του πάνω από τον Παπασταθόπουλο. Γιατί ο Καραγκούνης είναι όλα αυτά μαζί και αν αφαιρούσες οτιδήποτε δεν θα ήταν πια ο ίδιος και το ποδοσφαίρο θα ήταν αρκετά πιο βαρετό.

Το Ραμαζάνι στη Διάρκεια του Μουντιάλ

  [4 Σχόλια]

Χθες άρχισε το Ραμαζάνι, η μεγαλύτερη ως γνωστόν νηστεία της μουσουλμανικής πίστης. Η συγκεκριμένη νηστεία προτάσσει αποχή από το φαγητό και το νερό από την Ανατολή ως τη Δύση του ηλίου. Οι πιστοί του Κορανιού το ακολουθούν, αλλά με τους επαγγελματίες αθλητές υπάρχει ένα ζήτημα. Το θέμα «Ραμαζάνι και επαγγελματικός αθλητισμός» έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από πάρα πολλούς φορείς εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αυτή τη στιγμή και ενώ το Μουντιάλ βρίσκεται σε εξέλιξη, άρχισαν πάλι να δημιουργούνται ερωτηματικά για την απόδοση των Μουσουλμάνων παιχτών από εδώ και στο εξής.

Algeria

Μια πρόσφατη μελέτη (Ιούνιος του 2012) που διεξήγαγε ο Δρ. Ανίς Χαουάχι εκ μέρους του Κέντρου Αθλητικής Ιατρικής και Επιστήμης στην Τυνησία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο συνδυασμός της νηστείας με τη διατήρηση υψηλών αθλητικών επιδόσεων είναι εφικτός. Εξέτασαν συγκριτικά 22 μελέτες που έχουν γίνει σε προπονητικά κέντρα και επίσημους αγώνες, μάζεψαν εργομετρικά στοιχεία και τα αντιπαρέβαλλαν με τα αντίστοιχα σε περιόδους, που επιλέχτηκαν κατά τύχη εκτός Ραμαζανιού. Παρόλο που αρκετά από τα δεδομένα ήταν ασαφή, συγκρίνοντας αποδόσεις αθλητή με αθλητή και λαμβάνοντας υπόψην και άλλους παράγοντες (καιρό, ώρα διεξαγωγής παιχνιδιών, κτλ) η ερευνητική ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: «Καλά ελεγχόμενες μελέτες καταδεικνύουν ότι ορισμένα στοιχεία που αφορούν τη φυσική κατάσταση όντως επηρεάζονται, αλλά σε μικρό βαθμό». Απέδειξαν επίσης ότι η κόπωση και το στρες αυξάνονται μεν, σε ελάχιστο βαθμό δε.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της μελέτης είναι ότι τα περισσότερα προβλήματα δημιουργούνται στους παίχτες από τις αλλαγές που γίνονται στα προπονητικά προγράμματα. Ο Χαουάχι δήλωνε: «Οι αθλητές που διατηρούν το σύνολο της ενέργειάς τους και της μάκρο-διατροφικής λήψης, της προπονητικής έντασης, της σωματικής σύστασης, της διάρκειας και της ποιότητας του ύπνου, είναι εξαιρετικά απίθανο να υποφέρουν από σημαντική μείωση της απόδοσής τους κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού». Πολλοί προπονητές όμως, φοβούμενοι ότι οι παίχτες θα εξαντληθούν, μειώνουν την ένταση της προπόνησης. Οι πιο χαλαροί ρυθμοί και η απότομη αλλαγή της διατροφής έχουν ως αποτέλεσμα ο οργανισμός του αθλητή να μπαίνει σε φάση αποθεραπείας. Ως αποτέλεσμα, παρατηρείται μεγάλη διαφορά στην απόδοση κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, που όμως δεν οφείλεται στην ίδια τη νηστεία, αλλά στη συνολική αλλαγή συνηθειών κατά τη διάρκεια αυτής.

Η μελέτη έχει βέβαια ένα διττό πρόβλημα. Έχοντας εξετάσει παίχτες από την Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο που αγωνίζονται στα εγχώρια πρωταθλήματα, δεν μπορεί να αποδείξει ότι τα ευρήματά της έχουν εφαρμογή και στο υψηλότερο επίπεδο, όπου η ένταση των αγώνων είναι διαφορετική όπως και οι καιρικές συνθήκες. Εντάξει κάνει ζέστη στη Βόρειο Αφρική, αλλά στο Μανάους ή το Ρεσίφε που παίζουν τώρα η ζέστη συνδυάζεται με υγρασία άνω του 80% και κάποιες φορές βροχή (πχ. στο Γερμανία-ΗΠΑ). Επίσης, αντίθετα με το Μαγκρέμπ όπου οι Μουσουλμάνοι αθλητές παίζουν κόντρα σε Μουσουλμάνους αθλητές, στην Ευρώπη ή στις διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Μουντιάλ οι Μουσουλμάνοι παίζουν και με αλλόθρησκους, είτε ως αντίπαλοι, είτε ως συμπαίχτες. Στη Γαλλία υπάρχει ανησυχία για το πως θα συνεχίσει ο Μπενζεμά, που ξεκίνησε με τα μπούνια το Μουντιάλ, επειδή έχει δηλώσει ότι θα νηστέψει.

Qur’an-Prayers-Secrets-of-Gifted-Özil

Αντίθετα, άλλοι Μουσουλμάνοι παίχτες εξαίρεσαν εαυτούς από τις απαιτήσεις του Αλλάχ. Ο Οζίλ είπε ότι: «Δε θα νηστέψω γιατί εργάζομαι τώρα» και ο Γιάγια Τουρέ απάντησε πιο γλαφυρά: «Έχετε δει τον καιρό; Θα πέθαινα!». Η δήλωση μάλλον δεν ευχαρίστησε τον Αλλάχ που φρόντισε η εθνική Ελλάδος να αποκλείσει τους Ιβοριανούς ώστε ο Γιάγια να εκπληρώσει το Θείο καθήκον του. Εδώ νομίζω ότι δε χρειάζεται να αναφέρω την εθνική Αλγερίας. Η πεποίθηση ότι η πρόκριση ήταν έργο Αλλάχ είναι τόσο έντονη που όχι μόνο θα νηστέψουν, αλλά προβλέπω να τιμωρούν κάτι ντεμέκ πιστούς τύπου Οζίλ μέσα στο γήπεδο.

Αριθμοί και συμπεράσματα

  [Καθόλου σχόλια]

08QXM

Καθώς πλησιάζουν οι ώρες για τα πρώτα ματς της νοκ-άουτ φάσης ξεχνάμε την προσμονή μας κοιτάζοντας λίγα ακόμα στατιστικά από τη φάση των ομίλων. Παρ’ ότι δεν είμαι μεγάλος φαν των στατιστικών στο ποδόσφαιρο (κυρίως γιατί χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ερμηνεία τους ώστε να μην καταλήξεις σε λάθος συμπεράσματα), αρκετά από τα στοιχεία που έχουμε προξενούν εντύπωση. Για παράδειγμα ο περίφημος θάνατος του τίκι-τάκα που αρκετοί υποστηρίζουν. Ισχύει ή όχι; Ιταλία και Ισπανία ήταν μέσα στην πρώτη τετράδα σε πάσες (κοντά στις 2000), σε κατοχή (με την Ιταλία λίγο πάνω από το 60% και την Ισπανία λίγο κάτω) και πετυχημένες πάσες (πάνω από 80%, με τη Γερμανία να είναι κι αυτή εκεί). Κι όμως βρίσκονται ήδη στα σπίτια τους. Τι σημαίνει αυτό; Τελείωσε το ποδόσφαιρο της κατοχής; Της υπομονής; Θα παίζουμε με γιόμες πίσω από τη σέντρα πλέον; Αλλάζει το ποδόσφαιρο; Πριν καταφύγουμε σε τέτοια συμπεράσματα καλό είναι να έχουμε σαν φάρο μπροστά μας το περίφημο Ελλάδα-Σουηδία με την μπάλα να γυρίζει μεταξύ των σέντερ μπακ μας και το παράλληλο προς την μεσάια γραμμή ποδόσφαιρο. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο τίκι-τάκα, τις γρήγορες εναλλαγές και τους συνδυασμούς και την αδυναμία διάσπασης μιας οργανωμένης άμυνας. Ειδικά στην περίπτωση της Ισπανίας, είδαμε μια ομάδα εξαιρετικά φτωχή δημιουργικά, χωρίς ιδέες, χωρίς τρεξίματα, χωρίς δυνατότητα να βγει ο παραπάνω παίκτης.

fbl-wc-2014-match05-col-gre6

Χθες μιλήσαμε για τις βουτιές, την ώρα που οι παίκτες ήταν στο χορτάρι και πάει λέγοντας. Ποια ομάδα όμως έκανε τα περισσότερα φάουλ; Σίγουρα καμιά Χιλή ή καμιά Ουρουγουάη θα πείτε. Κι όμως, η ομάδα που έθελξε το κοινό του Μουντιάλ, η αέρινη Ολλανδία έκανε με μεγάλη διαφορά τα περισσότερα φάουλ συνολικά 68. Γεγονός που πιθανότατα δείχνει, ότι καλή η ταχυτήτα του Ρόμπεν, αλλά άμα δεν ρίχνεις και καμιά κλωΤΣΑ, δεν πας πουθενά. Εντυπωσιακό επίσης ότι η Ολλανδία είχε ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά κατοχής της μπάλας. Όσον αφορά δε στην ομάδα και στους παίκτες που πήραν τα περισσότερα φάουλ, το στοίχημα θα έδινε 1.05 στη Βραζιλία και στο Νεϊμάρ. After all παίζουν και στην έδρα τους, έτσι δεν είναι; Κι όμως, η Ελλάδα έφαγε το περισσότερο ξύλο από όλες τις ομάδες. Συνολικά 61 φάουλ κερδίσανε οι τσολιάδες μας και ναι, πρώτος σε κερδισμένα φάουλ είναι  ο παρεξηγημένος Γιώργος Σαμαράς που μαζί με τον Αλέξις Σάντσες κέρδισαν τα περισσότερα φάουλ στη διοργάνωση.

Argentina v Iran: Group F - 2014 FIFA World Cup Brazil

Και αν κάποια στατιστικά μας μπερδεύουν, άλλα φαίνονται να λένε την αλήθεια. Για παράδειγμα γιατί η Ιαπωνία πήγε σπίτι της τόσο εύκολα. Ίσως γιατί δεν μπορούσε να πατήσει περιοχή με τίποτα και αναγκάστηκε να κάνει συνολικά 21 σουτ εκτός περιοχής, τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα. Όπως επίσης, δεν μας προκαλεί εντύπωση ότι πρώτος σε πάσες είναι ο Χαβιέρ Μαστσεράνο (ο Μαραντόνα όταν ήταν προπονητής έλεγε ότι η 11αδα του είναι ο Μαστσεράνο κι άλλοι δέκα), που ειδικά στο μας Αργεντινή-Βοσνία μέχρι να μπει ο Γκάγκο αναγκαζόταν να δημιουργεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον και ένα μικρό καμπανάκι για την Αργεντινή που δείχνει ότι έχει πρόβλημα όταν δημιουργικά βασίζεται τόσο σε έναν παίκτη (που εκτός των άλλων πρέπει να κόβει κιόλας). Στην σχετική λίστα ακολουθούν ο Κρόος και ο Λαμ.

Asamoah-Gyan-Ghana-Shooting-Ball-at-World-Cup-2014-World-Cup-2014

Και τα γκολ; Οι τελικές προσπάθειες; Είπαμε παραπάνω για την Ιαπωνία που σούταρε εκτός περιοχής. Από ευστοχία πώς πάμε; Κατ’ αρχήν να πούμε ότι τις περισσότερες τελικές προσπάθειες τις είχε η Γαλλία και τις λιγότερες το Ιράν. Η Ολλανδία κύριε; Οι Οράνιε έχουν ορισμένα εντυπωσιακά στατιστικά. Εκτός από τα περισσότερα φάουλ, είχαν το προνόμιο να έχουν τις λιγότερες τελικές προσπάθειες εκτός εστίας. Μόλις 8. Γεγονός που δείχνει, είτε ότι ήταν τρομερά εύστοχοι (33 προσπάθειες στο τέρμα), είτε ότι έκαναν τελικές προσπάθειες με καλές προοπτικές, μια που μετά τη Γαλλία ήταν η δεύτερη ομάδα στις τελικές μέσα από την περιοχή. Εντυπωσιακό επίσης ότι η 2η ομάδα με λιγότερες τελικές ήταν η Χιλή κι όμως κατάφερε να περάσει (η Ελλάδα 11η). Στην αντίθετη πλευρά η Γκάνα που οι παίκτες της σούταραν στο γάμο του Καραγκιόζη, με συνολικά 35 τελικές εκτός εστίας και τον Ασαμόα Γκιάν να το καταφέρνει 11 φορές. Τις περισσότερες τελικές τις είχε ο Κριστιάνο, αλλά το μόλις ένα του γκολ είναι απογοητευτικό.

Θέλετε κι άλλα; Η Αργεντινή υποδείχτηκε μόλις μια φορά σε θέση οφσάιντ σε τρεις αγώνες. Αυτό μπορεί να διαβαστεί με διάφορους τρόπους. Ο θετικός θα έλεγε ότι οι επιθετικοί της είναι γρήγοροι και προσέχουν, ο μάλλον πιο σωστός ότι αντιμετώπισε ομάδες αρκετά κλεισμένες στην άμυνα και δεν δοκιμάζει μακρινές μπαλιές. Αντίθετα πρώτη στην λίστα η Ιταλία που βαρεθήκαμε να βλέπουμε τον τρελο-Μπαλοτέλι και τους φίλους του να μένουν ακάλυπτοι. Η Αργεντινή είχε ακόμα μια πρωτιά, με τις περισσότερες «επιθέσεις» (στατιστικό που για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πώς υπολογίζεται) ένα ακόμα γεγονός που δείχνει ότι οι προθέσεις δεν αρκούν όταν κερδίζεις το Ιράν στο 90′.  Πρώτη ήταν και στα κερδισμένα κόρνερ, με 2η την Αγγλία γεγονός που θα έπρεπε να αποτελεί όνειδος μια που είχε τόσες κλασσικές αγγλικές ευκαιρίες για γιόμα στο κεφάλι του Τόνι Άνταμς και τις σπατάλησε. Μιλώντας για γιόμες, τις περισσότερες σέντρες τις έκανε η Γαλλία, ενώ εμείς κάναμε μεν λίγες αλλά το 12% ποσοστό επιτυχίας που είχαμε ήταν το δεύτερο χειρότερο μετά των ΗΠΑ.

Να δούμε και λίγο άμυνα για το κλείσιμο. Τα περισσότερα τάκλιν τα έκαναν Ιράν, Ονδούρα και Αλγερία. Σημασία όμως δεν έχει πόσα τάκλιν κάνεις, αλλά πόσα κερδίζεις. Και εκεί η Ελλάδα ήταν 2η πίσω από τη Βοσνία με 48 πετυχημένα τάκλιν γεγονός που είναι σίγουρα θετικό για τους αμυντικούς μας. Εντυπωσιακό ότι πρώτος στα τάκλιν της Ελλάδας ήταν ο τυπάρας Καραγκούνης που παρ’ ότι έπαιξε 139 λεπτά έκανε 9 τάκλιν γεγονός που τον έχει και αρκετά ψηλά στη συνολική κατάταξη. Όσον αφορά στις κάρτες, αρκετές ομάδες είχαν 6 συνολικά, αλλά πρώτη βγήκε η Ακτή Ελεφαντοστού με 7 κάρτες στα τρία της παιχνίδια.

Οι ελπίδες για έναν ιστορικό τελικό

  [10 Σχόλια]

 Cameroon-v-Brazil-Group-A-2014-FIFA-World-Cup-Brazil

Σε ένα παγκόσμιο κύπελλο που μέχρι στιγμής εξελίσσεται σε δύσκολη αποστολή για τις ευρωπαϊκές ομάδες, είναι τεράστια έκπληξη το γεγονός ότι στις ομάδες της Αμερικής που προκάλεσαν θετικά συναισθήματα δεν συμπεριλαμβάνονται Βραζιλία και Αργεντινή. Μπορεί η Ουρουγουάη να προχώρησε αφήνοντας δυο μεγάλα ονόματα, η Χιλή να έβγαλε νοκ-άουτ την Ισπανία, η Κολομβία να έκανε το απόλυτο, η Κόστα Ρίκα να εξέπληξε όλους μας, το Μεξικό να δείχνει πιο πειστικό από ποτέ και οι ΗΠΑ να μην είναι ανέκδοτο, αλλά οι δυο πιο σπουδαίες χώρες της απέναντι πλευράς του Ατλαντικού μάλλον προβλημάτισαν. Η Βραζιλία πιθανότατα έχοντας τη φτωχότερη επιθετικά και ποιοτικά ομάδα των τελευταίων Μουντιάλ, ξενέρωσε τον κόσμο στην πρεμιέρα για το σπρώξιμο που είχε και δεν εντυπωσίασε απέναντι στο Μεξικό. Αμυντικά δείχνει σχετικά σοβαρή, αλλά με μόνη πηγή κινδύνου τον Νεϊμάρ, παίκτη που οι ευρωπαϊκές ομάδες που απέμειναν πιθανόν να μπορούν να αντιμετωπίσουν, δεν μοιάζει ως το φαβορί που θα περιμέναμε μια που παίζει στη χώρα της. Δεν θα πρωτοτυπήσω λέγοντας ότι με φορ όπως ο σημερινός Φρεντ δεν μπορεί να αισιοδοξεί. Θα χρειαστεί οπωσδήποτε να βρει κι άλλους ήρωες αν θέλει να πάει μπροστά κι άλλους πρωταγωνιστές πέρα από τον Νεϊμάρ.

argx367

Από την άλλη πλευρά η Αργεντινή δεν αποτελεί δυσάρεστη έκπληξη γιατί πολύ απλά είναι η αναμενόμενη ομάδα που όσοι παρακολουθούμε (και υποστηρίζουμε) περιμέναμε να είναι κάπως έτσι. Ευάλωτη πίσω εξαιτίας του μέτριου τερματοφύλακά της και της όχι ιδιαίτερα καλής της άμυνας, γεγονός που φάνηκε με τη Νιγηρία κυρίως, είναι σίγουρο ότι αν αφήσει χώρους πίσω μπορεί να ζήσει νέες εποχές 2010 ή Κόπα Αμέρικα 2007 όταν και μάζεψε 4 και 3 γκολ από Γερμανία και Βραζιλία αντίστοιχα. Και αν πίσω τα πράγματα είναι φυσιολογικά μέτρια, το πρόβλημα είναι μπροστά. Παρά τη φουλ ταλέντο επίθεσή της, ειδικά απέναντι σε καλά οργανωμένες άμυνες (ακόμα κι αν αυτές είναι του Ιράν) μπουκώνει έντονα θυμίζοντας το επάρατο 2002 όταν είχε ίσως το καλύτερο ρόστερ όλων των εποχών και δεν μπορούσε να σκοράρει ούτε με αίτηση. Παίκτες όπως ο Κουν και ο Ιγκουαΐν από την μία αχρηστεύονται και από την άλλη βρίσκονται και σε κακή κατάσταση οι ίδιοι. Τα χαφ δεν είναι δημιουργικά, Μαστσεράνο και Γκάγκο είναι παραπάνω από φιλότιμοι, αλλά τελικά όλο το βάρος πέφτει στην τρέλα του ντι Μαρία και στην εκτελεστική δεινότητα του Μέσι. Η Αργεντινή δεν θα πετύχει ξανά αφελείς Νιγηριανούς για να βρει χώρους και να βάλει 4-5 γκολ σε ματς ροντέο που θα φάει και κανά δυο. Ακόμα και το παιχνίδι με την Ελβετία μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο.

Κι όμως, είναι πολύς κόσμος που λέει ότι επειδή ακριβώς οι ομάδες προβληματίζουν θα φτάσουν στον τελικό. Γιατί το ποδόσφαιρο και ειδικά αυτό το Μουντιάλ δεν έχει τόση λογική όσα προηγούμενα και γι’ αυτό μας αρέσει και τόσο. Πιστεύουν πολλοί ότι η Βραζιλία έστω και τσούκου τσούκου θα περάσει τους αντιπάλους, ότι ο Λίο θα πάρει την ομάδα από το χεράκι σε κάθε ματς και θα ξεπεράσει τους σχετικά εύκολους αντιπάλους μέχρι τον ημιτελικό. Ότι θα μιλήσει η έδρα και οι Βραζιλιάνοι θα λυγίσουν τους αντιπάλους, ότι παιχνίδι με παιχνίδι θα λύνεται η Αργεντινή και πάει λέγοντας. Και αυτοί που το πιστεύουν πρώτοι είναι οι οπαδοί των δύο ομάδων. Οι γηπεδούχοι Βραζιλιάνοι και οι σχεδόν γηπεδούχοι Αργεντίνοι (που σε κάποια ματς έχουν 100 χιλιάδες κόσμο έξω από το γήπεδο να ψάχνει εισιτήριο) που σαν να μην υπάρχουν άλλοι αντίπαλοι ονειρεύονται έναν υπέροχο, ιστορικό τελικό μεταξύ τους. Και γι’ αυτό ως συνήθως οι μεν ασχολούνται με τους δε αναμένοντας το ονειρικό γι’ αυτούς ζευγάρωμα.

Το χιτ του φετινού Μουντιάλ είναι το… διασκευασμένο τραγούδι των Creedence Clearwater Revival με τίτλο «Bad Moon Rising» το οποίο οι Αργεντίνοι τραγουδούν με τους εξής στίχους:

Βραζιλία πές μου πώς νιώθεις
να έχεις στο σπίτι τον πατέρα σου
Σου ορκίζομαι ότι αν και τα χρόνια περνούν,
δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ
τον Ντιέγκο να σε ντριμπλάρει,
τον Κανίγια να σε εμβολιάζει (σ.Σ. αναφορά στο ματς του 1990)
Κλαίτε από την Ιταλία μέχρι σήμερα,
τον Μέσσι θα τον δείτε,
το κύπελλο θα μας φέρει,
ο Μαραντόνα είναι πιο σπουδαίος από τον Πελέ

Το άσμα έγινε τεράστιο σουξέ και ενόχλησε ακόμα περισσότερο τους Βραζιλιάνους όταν το τραγούδησαν και οι ίδιοι οι χαβαλέδες ποδοσφαιριστές της Αργεντινής. Φυσικά όπως έχει γίνει στο παρελθόν, η απάντηση ήρθε από τους Βραζιλιάνους οπαδούς που έβγαλαν τη δική τους απάντηση και τραγουδούν:

«Αν είσαι Αργεντίνος,
θα σου εξηγήσω πώς είναι,
εσείς έχετε δύο κύπελλα,
ένα λιγότερο από τον Πελέ»

Αν και προσωπικά πιστεύω ότι πολύ δύσκολα θα δούμε έναν τέτοιο τελικό, αποτελεί ποδοσφαιρικό όνειρο μόνο και μόνο για την ατμόσφαιρα που θα ζήσουμε έστω και από χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά.

Οι βασιλιάδες της βουτιάς

  [6 Σχόλια]

Με το τέλος της φάσης των ομίλων (σε ένα από τα καλύτερα Μουντιάλ, τουλάχιστον της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας) είναι η ευκαιρία για διάφορες ανασκοπήσεις στο τι είδαμε και τι έγινε. Το έντονο αμερικανικό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο δεν σημαίνει μόνο χιλιάδες ανθρώπους σε μπαρ στις ΗΠΑ να βλέπουν την αξιόμαχη και συμπαθέστατη εθνική ομάδα του αγαπημένου Τζόζι Άλτιντορ (και του νέου πουλέν μου Ντέμπσει, κυρίως γιατί μου βγάζει όλο αυτό το American Dream στο… μελαγχολικό του βλέμμα), αλλά και τεράστιο ενδιαφέρον από μεγάλα σάιτ και εφημερίδες. Είναι εντυπωσιακό ότι σάιτ όπως αυτό της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, εφημερίδας που έχει σχέση με το ποδόσφαιρο όση εγώ με τον NASDAQ, αφιερώνουν ρεπορτάζ και αναλύσεις για το Μουντιάλ. Και ένα άρθρο από αυτά είναι αρκετά ενδιαφέρον ώστε να ασχοληθούμε κι εμείς μαζί του.

Όπως είναι φυσικό, σε μια χώρα που θεωρούν το ποδόσφαιρο ένα βαρετό άθλημα και με αρκετό θέατρο, το flopping (που αν δεν παρακολουθείτε μπάσκετ θα σας είναι άγνωστος όρος και σημαίνει επί της ουσίας η προσπάθεια να εκμαιεύσει κάποιος φάουλ) είναι φλέγον ζήτημα. Το τεχνικό επιτελείο της WSJ κάθισε και μέτρησε πόσες φορές πέφτουν κάτω οι παίκτες και κατέληξε στα εξής ενδιαφέροντα συμπεράσματα μετά τα πρώτα 32 ματς (πιθανότατα τα στατιστικά να έχουν αλλάξει από τότε). Σε 32 παιχνίδια είχαμε 302 περιπτώσεις όπου κάποιος ποδοσφαιριστής έπεσε στο έδαφος σφαδάζοντας, πονώντας, ζητώντας από τον Πανάγαθο να τελειώσει το μαρτύριό του. Ένα νούμερο που πιθανότατα το πιάνουμε στην Ελλάδα στην πρώτη μέρα μιας αγωνιστικής, αλλά για τους Αμερικάνους φαντάζει τεράστιο. Επειδή όμως είναι δίκαιοι αφαίρεσαν 9 περιπτώσεις που ο παίκτης βγήκε αλλαγή (πάλι καλά που δεν έστειλαν εκπρόσωπο ασφαλιστικής στα αποδυτήρια να βεβαιωθεί) και συνεπώς υπήρχε όντως πρόβλημα. Αυτές οι 293 περιπτώσεις που έμειναν έφαγαν περίπου 118 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου και χρόνου από τις ζωές μας, τον οποίο και οι Αμερικάνοι σκωπτικά αναφέρουν ως χρόνο «σπαρταρίσματος».

neymarc8

Η ενδελεχής μελέτη έφερε την στατιστική απόδειξη πραγμάτων που στην Ελλάδα ξέραμε από τότε που στις ΗΠΑ πουλούσαν χάντρες στους ιθαγενείς. Από τα 118 λεπτά, μόλις τα 12 προήλθαν από παίκτες των οποίων οι ομάδες έχαναν, ενώ όταν η ομάδα τους κέρδιζε ο χρόνος ήταν τετραπλάσιος. Πρωταθλήτρια του πόνου ήταν ποια άλλη από την μεγάλη Βραζιλία της οποίας οι παίκτες έπεσαν στο χορτάρι τις περισσότερες φορές, με τον βασιλιά της Νεϊμάρ να είναι πρώτος στους «τραυματισμούς». Εδώ βέβαια να πω ότι όσο και αν θεωρώ τον Νεϊμάρ έναν μικρό σαλτιμπάγκο, είναι το πιο λογικό να βρίσκεται περισσότερο χρόνο κάτω μια που λογικά δέχεται και τις περισσότερες κλωτσιές. Το αν τις μισές φορές δεν υπάρχει καν επαφή είναι ένα άλλο θέμα.

FRA-HON

Και αν η ομάδα με τους περισσότερους τραυματισμούς (με ή χωρίς εισαγωγικά) ήταν η Βραζιλία, η ομάδα που έφαγε τον περισσότερο χρόνο από τη ζωή μας ήταν η Ονδούρα. Οι παίκτες της είχαν μια ερωτική σχέση με το γκαζόν ξοδεύοντας περί τα 7 λεπτά ξαπλωμένοι εκεί, με τον μεγαλύτερο χρόνο να σημειώνεται στο ματς με τη Γαλλία όσο ήταν στο 0-0. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τον χαμένο χρόνο για κάθε φάουλ, πλάγιο, ελεύθερο του τερματοφύλακα κ.ο.κ. καταλαβαίνουμε ότι η Γαλλία είχε αρκετά περιορισμένο χρόνο για να σκοράρει. Στο άλλο άκρο της λίστας, μια ομάδα τίμια και μπαρουτοκαπνισμένη και πιθανότατα αθώα, η Βοσνία Ερζεγοβίνη της οποίας οι παίκτες δεν πέφτουν κάτω ούτε επί πληρωμή και προτιμούν να πεθαίνουν όρθιοι στο χορτάρι. Το γεγονός ότι αποκλείστηκαν δεν είναι καλό σημάδι, αλλά οι αρθρογράφοι σκωπτικά αναφέρουν ότι πιθανότατα επειδή η Βοσνία ήταν πρωτάρα σε Μουντιάλ να μην έχει μάθει όλα τα κόλπα.

injuries210645

Αν ψάξουμε για τους περισσότερους τραυματισμούς σε ΕΝΑ παιχνίδι, εκεί εμφανίζεται η ομάδα των φυλακόβιων της Χιλής που για τόσο σκληρά παιδιά, βρέθηκαν 11 φορές στο χορτάρι στο ματς με την Ισπανία. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη ότι και εδώ μιλάμε για ομάδα της Ν. Αμερικής και μια από τις παραδοσιακά σκληρές αλλά και πονηρές, καθώς είχαν ένα προβάδισμα να κρατήσουν. Και αν αναρωτιέστε για τα δικά μας παιδιά, παρά το γεγονός ότι το πρωτάθλημά μας είναι κατ’ εξοχήν θεσμός διακοπών και καθυστερήσεων, βρισκόμαστε λίγο πιο κάτω από την μέση με έναν τιμητικό χρόνο. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς με τις αποχωρήσεις Καρνέζη και Κονέ ο χρόνος αυτός πρέπει να έχει τετραπλασιαστεί μετά τον τρίτο αγώνα, αλλά μια που οδήγησαν σε αλλαγές και θεωρούνται «legit» δεν μετράνε.

Ο Στόχος

  [Καθόλου σχόλια]

Όταν ξεκινάς να παίζεις Φούτμπολ Μάνατζερ το πρώτο μήνυμα που σου έρχεται είναι από τη διοίκηση που σου θέτει τους στόχους που πρέπει να πετύχεις. Αν τα καταφέρεις μένεις, αν δεν τα καταφέρεις απολύεσαι και αν πας καλύτερα σε χρυσώνουν. Απλοί κανόνες που ισχύουν σε κάθε επαγγελματικό άθλημα. Στο Μουντιάλ κάποιοι πήγαν με στόχους, και κάποιοι για τη χαρά του παιχνιδιού.

England v Italy - UEFA EURO 2012 Quarter Final

Στην Αγγλία εδώ και πέντε μήνες έλεγαν ότι πάνε στη Βραζιλία to play football. Έτσι λοιπόν με όλους τους υπερτιμημένους Άγγλους παίχτες και με ένα προπονητή που το μόνο σχέδιο που είχε ήταν να είναι φιλικός στα ΜΜΕ πήγαν άπατοι. Μέσα στην όλη γραφικότητα που τους διαπρέπει, που έλεγε και η Άτζελα, λένε πλέον για το τι πήγε λάθος και πως πρέπει να προετοιμαστούν για την επόμενη διοργάνωση, μόνιμη επωδός στην Αγγλία. Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει και για την Ιταλία που πήγε με τις δάφνες του τελικού του Γιούρο 2012, χωρίς σταθερή ομάδα, χωρίς σχέδιο και χωρίς στόχο. Η Ισπανία πήγε με την ομάδα των επιτυχιών, σε ένα τελευταίο ιντερλούδιο ελπίζοντας σε μιαν ακόμα παράσταση. Όλοι απέτυχαν, αλλά δεν ξέρουμε σε τι απέτυχαν ακριβώς. Μόνο ότι δεν έφτασαν στις προσδοκίες που είχαν οι άλλοι για αυτούς.

Από την άλλη υπάρχουν ομάδες που έχουν ξεκάθαρους, όσο και διαφορετικούς στόχους. Η Γαλλία πήγε για να ψήσει την ομάδα που θα προσπαθήσει να κατακτήσει το Γιούρο 2016 που διοργανώνει. Ο Φαν Χαλ είπε ξεκάθαρα ότι πάμε για την τετράδα. Το Μεξικό θέλει «ένα πέμπτο παιχνίδι στο ίδιο Μουντιάλ». Η Χιλή έβαλε στόχο την οχτάδα. Η Ελλάδα να περάσει τον όμιλο. Η Κολομβία να πετύχει αυτή η γενιά σε ότι απέτυχε εκείνη του 1994, δηλαδή να διεκδικήσει το τρόπαιο. Βραζιλία, Αργεντινή και Γερμανία από την αρχή είπαν ότι πάνε για να το πάρουν. Δε γίνεται να πετύχουν όλοι, όμως όσοι έχουν στόχο προχωράνε μέχρι τώρα, γιατί ξέρουν τι ζητάνε.

Η Ελλάδα έχασε εύκολα ένα παιχνίδι, αλλά το διόρθωσε μετά. Μπορεί το σαμπουάν του Γιώργη Σαμαρά να κάνει καλύτερο fade out στον πανηγυρισμό από αυτό του Κριστιάνο, καθώς το ζελέ δεν επιτρέπει ανέμισμα, αλλά δεν είναι αυτή η μόνη διαφορά. Ο Κριστιάνο δήλωσε ότι «δεν περίμενα η Πορτογαλία να κατακτήσει το Μουντιάλ». Γιατί πήγαν εκεί δε μας είπε βέβαια. Ο κεραυνός στο δεξί ημισφαίριο του κρανίου προφανώς δεν τον έκανε Χάρι Πότερ, εκτός αν ο Λεβ ή ο Κλινσμαν είναι ο Βόλντεμορ (αν και εγώ θα ψήφιζα τον Πέπε για αυτόν το ρόλο). Έτσι άλλο ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό όνομα μένει απέξω.

Greece-Ivory Coast

Με κάθε κίνδυνο το τσολιαδόμετρο να εκτοξευτεί στη στρατόσφαιρα, τους διεθνείς να αποκτούν ύφος Ιμπραχίμοβιτς αυτοκράτορα και να πηγαίνουν από εδώ και από εκεί λέγοντας ότι «τα παιδιά της εθνικής δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα», η χθεσινή απόδοση είναι αποτέλεσμα σωστής προετοιμασίας και στόχου. Παρενέργειες που Ολλανδοί, Χιλιάνοι, Μεξικανοί και Γάλλοι δε θα έχουν. Ξεπερνώντας αυτό, τώρα στο ίνμποξ του Σάντος του έχει έρθει νέο μήνυμα από τη διοίκηση με τίτλο: Αναθεώρηση στόχων.

Η ομάδα που γουστάρουμε να κράζουμε

  [23 Σχόλια]

FBL-WC-2014-MATCH38-GRE-CIV

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αποτελεί συνήθως έναν τρόπο ψυχοθεραπείας για όλους μας. Χωρίς ιδιαίτερο άγχος μπορείς να παρακολουθήσεις μπάλα επιπέδου Σούπερ Λίγκας και να μην αναγκάζεσαι να υπομένεις το άγχος της νίκης (γιατί η ήττα συνήθως δεν πειράζει τόσο, απλά βγάζει τον προπονητή που κρύβεται μέσα μας). Είναι μια ομάδα που λίγοι αγαπάμε όσο τους συλλόγους μας και μπορούμε όλοι να κράζουμε παρέα και ταυτόχρονα να πανηγυρίζουμε κιόλας μαζί (εκτός αν είσαι κανένας κολλημένος που προσπαθεί με το ζόρι να βγάλει τα κοινωνικοπολιτικά του απωθημένα). Δεν παίζει καλή μπάλα, δεν έχει ιδιαίτερα καλούς παίκτες, αλλά εδώ και μια δεκαετία έχει καταφέρει να βρίσκεται πάντα εκεί, σαν τις κατσαρίδες μετά τον πυρηνικό όλεθρο.

Brazil Soccer WCup Greece Ivory Coast

Υπάρχουν χίλιοι λόγοι να μην σου αρέσει η εθνική Ελλάδος. Να είσαι φίλος του καλού ποδοσφαίρου, να είσαι γάβρος και να μην γουστάρεις τον Κατσουράνη, να είσαι βάζελος και να μη γουστάρεις τους γάβρους παίκτες, να είσαι ΑΕΚτζής και να σε πονάει να βλέπεις παλιούς σου παίκτες, να είσαι ΠΑΟΚτζής και να κράζεις που πήρε Γκέκα αντί Κλάους και πάει λέγοντας. Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είναι οι παίκτες της, θες κλαρινογαμπροί, θες άμπαλοι, θες γκρινιάρηδες που τα βάζουν μονίμως με τον κόσμο, αυτούς έχουμε και οι παίκτες έχουν εμάς για οπαδούς. Έτσι πορευόμαστε εδώ και χρόνια σε αυτή τη συμβιωτική σχέση.

FBL-WC-2014-MATCH38-GRE-CIV

Η συγκεκριμένη φουρνιά δεν έχει την ποιότητα του 2004, ούτε σε ποδοσφαιρικές προσωπικότητες, ούτε σε ταλέντο. Ξεκίνησε με ένα μετριότατο παιχνίδι κόντρα στην Κολομβία, το οποίο θα μπορούσε να ήταν στο Euro 1992 αν αντί για τη Δανία, είχε κληθεί η Ελλάδα να μαζέψει τους παίκτες από την Μύκονο. Ασύνδετη ομάδα, χωρίς κατοχή, με παιδικά λάθη πίσω και με έναν Σάντος να μην έχει μάθει από λάθη του παρελθόντος. Ακολούθησε ένα ματς με 100% ελληνικό ποδοσφαιρικό DNA. Ελλάδα με πάθος, χωρίς πολλά παραπάνω όμως και χωρίς ποιότητα, ματς που θα μπορούσε να κερδίσει άνετα όπως έχει κερδίσει δεκάδες παρόμοια από τότε που απέκτησε φανέλα. Το τελευταίο παιχνίδι έφερε αναγκαστικές αλλαγές και θεωρώ ότι ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχουμε δει από την Ελλάδα. Όχι γιατί κερδίσαμε, προσπαθώ όσο μπορώ να κρίνω από την εμφάνιση και όχι το τελικό σκορ, αλλά γιατί είδαμε την ομάδα να βάζει κάτω την μπάλα, να συνδυάζεται καλά στην αντεπίθεση, να κάνει ευκαιρίες, να είναι καλή αμυντικά έχοντας σοβαρότερους αντιπάλους από τους αδύναμους Γιαπωνέζους και να κάνει ακόμα και τους ξένους δημοσιογράφους να παραδέχονται την ανωτερότητά της.

Αν ήμουν Κογκολέζος ή Πακιστανός ή Καναδός δεν θα υποστήριζα την Ελλάδα στην επόμενη φάση επειδή μάγεψε χθες, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι Έλληνας και ξέρω το ταβάνι αυτής της ομάδας. Όταν στο ψυγείο έχεις μόνο ψωμάκι για τοστ και μερικές φέτες άπαχο τυρί μαζί με γαλοπούλα, δεν περιμένεις να φας φιλέτο με καραμελωμένα αμύγδαλα και πατέ ελιάς. Θα φας το τοστάκι σου και θα πεις, δε γαμιέται, τους Ισπανούς τους χτύπησε μέχρι και κεραυνός στην επιστροφή τους, εμείς θα δούμε ματσάκι και την Κυριακή. Και αν χάσεις από την Κόστα Ρίκα θα μπορέσεις να ξανακράξεις τον καρπουζά από το Εστορίλ που έβαλε πάλι τον Κατσουράνη. Αν κερδίσεις θα πανηγυρίσεις κι εσύ με τους άλλους, για λίγες στιγμές και χωρίς να πρέπει να έχεις τύψεις επειδή χαίρεσαι για την μπάλα, όπως με το ζόρι θέλουν να σου προκαλέσουν ορισμένοι γιατί απαγορεύεται να ξεχάσεις για μισή ώρα την Ελλάδα των μνημονίων και της ανεργίας. Γιατί είναι η ομάδα που λατρεύουμε να κράζουμε και δεν ήταν ποτέ θέμα επιλογής μας.