Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Μουντιάλ 2018'

Η καλύτερη τελευταία ημέρα προκριματικών Μουντιάλ ποτέ

  [5 Σχόλια]

Το Μουντιάλ είναι η μεγαλύτερη και πιο ιερή στιγμή ενός ποδοσφαιρόφιλου, η αποθέωση της ποδοσφαιρικής ιεροτελεστίας. Γίνεται όμως τα προκαταρκτικά να είναι ακόμα καλύτερα από το… κυρίως γεύμα που θα δούμε στη Ρωσία; Με αυτά που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες μπήκαμε σε σκέψεις. Ο 45χρονος Αιγύπτιος τερματοφύλακας, ο πανηγυρισμός του οπαδού χωρίς πόδι, η μικρούλα Ισλανδία, η αυτοκτονία της Σκωτίας. Με αυτά που έγιναν χθες όμως σιγουρευτήκαμε. Όσα συνέβησαν σε διάφορα μέρη του κόσμου έγραψαν ιστορία, χάρισαν στιγμές και εικόνες που είναι αδύνατο να χωρέσουμε σε ένα κείμενο. Θα το προσπαθήσουμε όμως.

Όλα ξεκίνησαν χθες το μεσημέρι Ελλάδας με την ομάδα χωρίς έδρα, τη Συρία, να κάνει την ύστατη προσπάθεια στη ρεβάνς με την Αυστραλία και να ανοίγει μόλις στο 6′ το σκορ απέναντι στο μεγάλο φαβορί. Ο αειθαλής Τιμ Κέιχιλ με τι άλλο, με κεφαλιά ισοφάρισε γρήγορα αλλά οι Αυστραλοί δεν κατάφεραν να βάλουν ένα δεύτερο γκολ. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση, η Συρία έμεινε με 10, ο Τιμ Κέιχιλ έκανε το 2-1 (ω τι έκπληξη, με κεφαλιά) και ενώ όλοι πίστευαν ότι η Συρία είχε αποχαιρετίσει οριστικά, ο σταρ της Ομάρ Αλ Σομά πήγε να κάνει το έπος όταν στο 120′ εκτέλεσε φάουλ και η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι της Αυστραλίας. Η Συρία άγγιξε το όνειρο. Ένας αποκλεισμός που στενοχώρησε πολλούς ουδέτερους, ένα όμορφο παραμύθι που δεν είχε καλό τέλος.

Οι ταλαιπωρημένοι από τον πόλεμο Σύριοι, σε πλατεία της Δαμασκού

Αυτό ήταν το προειδοποιητικό χτύπημα. Γιατί μπορεί τα ευρωπαϊκά πλην της Πορτογαλίας και της τεράστιας αγωνίας της δικής μας εθνικής με το Γιβραλτάρ να είχαν καθαρίσει, στη Ν. Αμερική όμως είχαμε έξι ομάδες να διεκδικούν την τελευταία αγωνιστική τέσσερις θέσεις. Και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε εμείς και να πάρουν καμία ανάσα οι παίκτες της Αργεντινής στο υψόμετρο του Κίτο, το Εκουαδόρ έπαιξε βόλεϊ με απανωτές κεφαλιές και σκόραρε στα 40″ μόλις δευτερόλεπτα, το πιο γρήγορο γκολ που έχει δεχτεί ποτέ η Αργεντινή.

Με το 1-0 αυτό φυσικά η Αργεντινή πήγαινε σπίτι της. Οι φίλαθλοι του Εκουαδόρ άρχισαν τα ειρωνικά Όλε-Όλε σε κάθε πάσα. Πίστευε κανείς ότι η 2η χειρότερη επίθεση, χωρίς ψυχολογία θα τα κατάφερνε; Κι όμως, ο Λιονέλ Μέσι έκανε το ματς που μήνες τώρα περιμέναμε, αυτό που τον βάζει στο πάνθεον της εθνικής, δίπλα σε παίκτες όπως ο Παλέρμο, παίκτες που χάρισαν προκρίσεις στο τέλος, παίκτες που έκαναν κατάθεση ψυχής και ταλέντου. Με δυο δικά του γκολ η Αργεντινή έφερε τούμπα το ματς στο 13′, ενώ το «αδιάφορο» Εκουαδόρ έκανε αλλαγή στο 40′, βάζοντας και τον τραυματία (!) Ένερ Βαλένσια για να τα παίξει όλα για όλα.

Λέγοντας για αδιάφορους, η Βολιβία χαλούσε το πάρτι της Ουρουγουάης με 0-1, αλλά οι γηπεδούχοι το γύρισαν κι αυτοί σε 2-1 πριν το ημίχρονο. Με τα αποτελέσματα ημιχρόνου Βραζιλία, Ουρουγουάη, Χιλή, Αργεντινή έπαιρναν την πρόκριση και η Κολομβία πήγαινε στα μπαράζ. Παραγουάη και Περού στα σπίτια τους. Το 2ο ημίχρονο ξεκινάει και ήταν η τρίτη αδιάφορη της ημέρας που το πήρε πάνω της. Μπορεί Χιλιανοί και Βραζιλιάνοι πριν το ματς να αγκαλιάζονταν έξω από το γήπεδο και να έλεγαν ότι θα αφήσουν εκτός την Αργεντινή, αλλά οι τίμιοι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές με τον Παουλίνιο έκαναν το 1-0, μετά από κακή απόκρουση του Κλαούντιο Μπράβο. Ακόμα και με αυτό το αποτέλεσμα όμως, η Χιλή πήγαινε τουλάχιστον στα μπαράζ στην ισοβαθμία με το Περού εξαιτίας καλύτερης διαφοράς τερμάτων.

Στο αμέσως επόμενο λεπτό ο Χάμες Ροντρίγκες έβαζε φωτιά στη Λίμα. Περού-Κολομβία 0-1. Προκρίνονται Βραζιλία, Ουρουγουάη, Κολομβία, Αργεντινή και η Χιλή στα μπαράζ. Πριν προλάβουν τα ραδιοφωνάκια να ενημερώσουν Βιδάλ και Αλέξις Σάντσες, η Βραζιλία πέτυχε στο ξέφωτο τη Χιλή και με τον Γκαμπριέλ Ζεσούς έκανε το 2-0. Ένα αποτέλεσμα που συνέφερε την Αργεντινή σε περίπτωση ισοβαθμίας, αλλά και το Περού αν μπορούσε να σκοράρει. Γρήγορα γρήγορα η Αργεντινή τελείωσε κάθε συζήτηση με τον Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει το πρώτο χατ τρικ του σε προκριματικά, ενώ ταυτόχρονα γινόταν και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής σε προκριματικά ξεπερνώντας τον Ερνάν Κρέσπο.

Γκολ-γκολ-γκολ. Χένιο-χένιο-χένιο.

Η Χιλή προσπαθούσε να σώσει την παρτίδα βάζοντας ένα γκολ για να έχει καλύτερη διαφορά, η Παραγουάη ήταν σταθερά στο 0-0 με την τελευταία και αδιάφορη Βενεζουέλα και ένα γκολ θα την έβαζε στην πρόκριση, ενώ στη Λίμα το Περού έκανε τα πάντα για την ισοφάριση. Και τα κατάφερε με τον ηρωικό Πάολο Γκερέρο που εν μέσω αποθέωσης έκανε στο 76′ το 1-1, έβαλε το Περού στα μπαράζ και έστελνε τη δις πρωταθλήτρια Ν. Αμερικής πίσω στη Χιλή και στον καναπέ της. Βραζιλία, Ουρουγουάη (είχε κάνει ήδη το 4-1) και Αργεντινή παρακολουθούσαν πλέον διακριτικά. Όλοι περίμεναν το μπαμ στη Βραζιλία (με γκολ της Χιλής) ή στην Παραγουάη.

Λα τοκό, λα τοκό, λα τοκό
(μετάφραση: το φάουλ ήταν έμμεσο, αλλά ο Οσπίνα ακούμπησε την μπάλα, το γκολ μέτρησε και το Περού πήρε το χρυσό βαθμό εξαιτίας του τερματοφύλακα)

Έγινε το δεύτερο, αλλά στην… ανάποδη. Η τελευταία Βενεζουέλα που έπαιζε εξαιρετικά στις αντεπιθέσεις, έγραψε το 0-1 με τον Ερέρα, κάνοντας μάλλον τη μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς. Πίσω στην Λίμα το γκολ πανηγυρίστηκε έξαλλα, καθώς το Χ φαινόταν να μην αλλάζει και ο φόβος ήταν πλέον για τη Χιλή. Η Βραζιλία είναι όμως με διαφορά η καλύτερη ομάδα της ηπείρου και δεν ήθελε να δεχτεί ούτε γκολ. Στο 92′ με όλη τη Χιλή πλέον μπροστά, οι Βραζιλιάνοι πήραν την μπάλα και ο Γκαμπριέλ Ζεσούς στη χωρίς τερματοφύλακα εστία έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των Χιλιανών. 3-0. Πανωλεθρία.

Τα ματς έληξαν. Στο Κίτο ο Μέσι κι η παρέα του πανηγύριζαν, στο Μοντεβιδέο ο τεράστιος κόουτς Όσκαρ Ταμπάρες έπαιρνε την 4η συνεχόμενη πρόκριση σε Μουντιάλ με την Ουρουγουάη, η Κολομβία που πήγε να αυτοκτονήσει στις τελευταίες αγωνιστικές με το Χ τσέκαρε εισιτήριο για Ρωσία, το Περού στα μπαράζ με τη Ν. Ζηλανδία και η Χιλή που ακόμα και με ήττα είχε πολλές πιθανότητες να περάσει κατάφερε να φάει τρία γκολ (και φυσικά να εκμεταλλευτεί την ανοησία του Οσπίνα που έδωσε το Χ στο Περού και άφησε τον συμπαίκτη του Αλέξις Σάντσες χωρίς Μουντιάλ). Κλου φυσικά η Παραγουάη που έβλεπε τους άλλους να σφάζονται και αντί να κερδίσει, έχασε από την τελευταία Βενεζουέλα που έκανε μόλις τη 2η της νίκη στα προκριματικά. Να το κάνουμε ακόμα πιο σαδιστικό; Αν θυμάστε η Χιλή είχε κάνει ένσταση για το ματς με τη Βολιβία. Οι Βολιβιανοί είχαν χρησιμοποιήσει παίκτη που δεν είχε δικαίωμα. Η Χιλή δικαιώθηκε, πήρε το ματς στα χαρτιά (ενώ είχε έρθει Χ). Μόνο που ο ίδιος παίκτης έπαιξε και με το Περού. Το Περού που είχε χάσει το αντίστοιχο παιχνίδι, πήρε και αυτό το ματς στα χαρτιά. Αν η Χιλή δεν είχε κάνει ποτέ αυτή την ένσταση, θα είχε σήμερα ένα βαθμό παραπάνω από το Περού και θα ήταν αυτή στα μπαράζ. Το λες και θεία δίκη.

Ιδανικοί αυτόχειρες, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά

Η μέρα Η νύχτα όμως δεν είχε ακόμα τελειώσει. Όσοι ξενύχτησαν πήραν χαμπάρι ότι στον όμιλο της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής τα πράγματα ήταν ακόμα ρευστά. Οι ΗΠΑ ξεκινούσαν με 12 βαθμούς τη στιγμή που Ονδούρα και Παναμάς ήταν στους 10 και ήξεραν ότι είχαν την τύχη στα χέρια τους. Με το τελευταίο Τρινιντάντ Τομπάγκο έπαιζαν διάολε. Τη χώρα που είναι γνωστή για τον Ντουάιτ Γιορκ. Τη χώρα με ρεκόρ 1-0-8 στα προκριματικά.

Τη χώρα που προηγήθηκε στο 17′ μόλις με τραγικό αυτογκόλ. Αλλά ευτυχώς. Οι Μεξικάνοι στο ίδιο λεπτό σκόραραν μέσα στην Ονδούρα. Καμία ανησυχία, όλα γυρίζουν. Η Ονδούρα ισοφαρίζει το Μεξικό, αλλά αμέσως μετά το Μεξικό γράφει το 1-2. Η δε Κόστα Ρίκα ανοίγει το σκορ στον Παναμά. Οι ΗΠΑ δέχονται δεύτερο γκολ (απίστευτο σουτ), αλλά τα αποτελέσματα βολεύουν ακόμα τους «Αμερικάνους».

Το γκολ του Παναμά στο 87′ και τα απανωτά εγκεφαλικά του σπίκερ

Ο Πούλισιτς μειώνει για τις ΗΠΑ, αλλά τα χειρότερα δεν έχουν τελειώσει. Πρώτα είναι η Ονδούρα που γυρίζει το ματς με το Μεξικό από 1-2 σε 3-2, ενώ ο Παναμάς ισοφαρίζει (με γκολ φάντασμα). Ακόμα κι έτσι οι ΗΠΑ πηγαίνουν σε μπαράζ με την Αυστραλία (βλέπε αρχή κειμένου). Ψάχνουν το γκολ της ισοφάρισης, ενώ περιμένουν τα νέα. Το γκολ δεν έρχεται ποτέ και τα νέα είναι και πάλι άσχημα. Ο Ρομάν Τόρες στο 87′ κάνει το 2-1 για τον Παναμά και το απίστευτο συμβαίνει. Παναμάς και Ονδούρα αφήνουν τις ΗΠΑ εκτός Μουντιάλ. Ο Παναμάς κερδίζει τη χρυσή πρόκριση και η Ονδούρα θα πάει στα μπαράζ, ενώ οι Αμερικάνοι αποκλείστηκαν από το αδιάφορο και αδύναμο Τρινιντάντ (και το Τομπάγκο μαζί).

Και κάπως έτσι το ξενύχτι έλαβε τέλος. Με συγκλονιστικές εναλλαγές, με αδιάφορους να παίζουν μέχρι το τέλος τα ματς (και μερικοί να τα κερδίζουν), με λάθη εγκληματικά, με πρωταγωνιστές όπως ο Μέσι και ο Γκερέρο, αλλά κι πιο αφανείς όπως ο Τόρες κι ο Κιότο. Και αν το Μουντιάλ έχει έστω τη μισή αγωνία από αυτά που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες, θα περάσουμε ωραία.

Όταν ο κόσμος έμαθε τον 17χρονο Τζίτζι

  [Καθόλου σχόλια]

Όπως σε πολλά πράγματα στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο, ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να γίνει καταλύτης μεγάλων εξελίξεων. Ένα τέτοιο λοιπόν συμβάν το Νοέμβριο του 1995 έφερε μια ιστορική ποδοσφαιρική στιγμή. Η Πάρμα του Νέβιο Σκάλα είχε δει τον τερματοφύλακά της Λούκα Μπούτσι να τραυματίζεται και ο Ιταλός κόουτς αποφάσισε να ανεβάσει από την Πριμαβέρα τον πιτσιρικά τερματοφύλακα του συλλόγου για μπακ-απ του Αλεσάντρο Νίστα, του 2ου τερματοφύλακα της ομάδας που θα έπαιρνε τη θέση του Μπούτσι. Ο 17χρονος γκολκίπερ όμως έκανε μαγικά πράγματα στις προπονήσεις και μάλιστα τα έκανε σαν να ήταν φυσιολογικά. Ο Σκάλα κοιτάχτηκε με το βοηθό του για να βεβαιωθεί ότι αυτά που έβλεπε ήταν πραγματικά. «Δεν μπορούσαν οι επιθετικοί μας να του βάλουν γκολ, ήταν ένα φαινόμενο». Ο 17χρονος συνέχισε να κατεβάζει ρολά στις προπονήσεις κι ο Σκάλα άρχισε να σκέφτεται όλο και παραπάνω το ενδεχόμενο να τον ξεκινήσει. Το ματς όμως δεν ήταν όποιο-όποιο. Το Ένιο Ταρντίνι υποδεχόταν την Μίλαν που πριν λίγους μήνες είχε χάσει στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ από τον Άγιαξ και λίγους μήνες αργότερα θα κέρδιζε το πρωτάθλημα με 8 βαθμούς διαφορά από τη 2η Γιουβέντους. Το ρίσκο ήταν τεράστιο.

Ο Σκάλα έκοβε βόλτες στο ξενοδοχείο, πήρε την απόφασή του, χτύπησε την πόρτα τού μικρού και του είπε: «Παίζεις αύριο. Τι λες γι’ αυτό;». Ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν απάντησε με αυτή την άνεση και την αυτοπεποίθηση που θα τον συνόδευε μέχρι και σήμερα: «Κανένα πρόβλημα κόουτς«. Και το έδειξε την επόμενη μέρα, κάνοντας ένα ιδανικό ντεμπούτο για τόσο μικρό παίκτη, σε τόσο δύσκολη θέση. Δεν υπερβάλλουμε. Η Μίλαν είχε στην επίθεση Μπάτζιο και Γουεά (Μάρκο Σιμόνε ως αλλαγή), πιο πίσω τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, τον Ντεσαγί, τον Μαλντίνι, τον Μπαρέζι, τον Αλμπερτίνι. Όχι φυσικά ότι η Πάρμα των Στόιτσκοφ, Τζόλα, Καναβάρο, Σενσίνι πήγαινε πίσω.

Αλλά η 19η Νοεμβρίου του 1995 ήταν η μέρα που ο κόσμος γνώρισε τον Μπουφόν. Όταν οι συνθέσεις ανακοινώθηκαν από τα μεγάφωνα του γηπέδου, πολλοί κοιτιόντουσαν περίεργα. Ο Σκάλα τους ηρεμούσε. «Μην ανησυχείτε, δεν θα φάμε γκολ σήμερα». Κι όντως έτσι έγινε. Έξοδοι με τσαμπουκά στον αέρα. Αποκρούσεις. Βουτιές στα πόδια του Μπάτζιο. Το τελικό 0-0 ήταν σαν νίκη του Μπουφόν, που έμοιαζε άτρωτος. Όταν ο Μπούτσι γύρισε από τον τραυματισμό, ήταν πολύ αργά γι’ αυτόν. Το παιδί θαύμα από την Τοσκάνη είχε ήδη καπαρώσει τη θέση του βασικού.

Από τότε ακολούθησαν 998 ακόμα παιχνίδια. 219 με την Πάρμα, 167 με την Ιταλία και 612 με τη Γιουβέντους. Ο Μπουφόν απόψε απέναντι στην Αλβανία φτάνει τα 1000 παιχνίδια στην καριέρα του, μπαίνει σε ένα κλειστό κλαμπ με ονόματα όπως ο Μαλντίνι, ο Γκιγκς, ο Ζανέτι κι ο Ραούλ. Πολλοί τίτλοι μέσα σε αυτά τα ματς. Πρωταθλήματα, κύπελλα, Μουντιάλ, ΟΥΕΦΑ. Ποτέ το Τσάμπιονς Λιγκ όμως. Ένας από τους λόγους που τον κάνουν να συνεχίζει μέχρι και τώρα. Αυτό και το επόμενο Μουντιάλ της Ρωσίας. Κι η αλήθεια είναι ότι δεν παίζει χαριστικά. Παρά τα 39 του χρόνια οι τελευταίες του σεζόν ήταν πολύ καλές. Πιο καλές από ότι αυτές π.χ. στα 35 του. Με τον Ντοναρούμα από πίσω, ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος στην εθνική, αλλά όσο βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο, θα ξεκινάει βασικός.

Κατά σύμπτωση και στην εθνική έκανε ντεμπούτο από σπόντα. Όχι ότι δεν θα έπαιζε κάποια στιγμή, όπως και στην Πάρμα άλλωστε, με τόσο ταλέντο δεν θα χανόταν. Αλλά ήρθε ένας τραυματισμός του Παλιούκα εν ώρα αγώνα και ο Μπουφόν μπήκε αλλαγή στο 31′. Και πάλι σε ένα ζόρικο ματς. Στη χιονισμένη Μόσχα, με μια πορτοκαλί μπάλα, στα μπαράζ για το Μουντιάλ του 1998. Θα είχε κρατήσει και σε εκείνο το ντεμπούτο το μηδέν, αλλά ένα αυτογκόλ του Καναβάρο τον νίκησε. Το 1-1 της Ρωσίας, έγινε γνήσιο, ιταλικό, παραδοσιακό 1-0 στη ρεβάνς με τον Καζιράγκι και οι Ιταλοί (με τον Περούτσι στο τέρμα) πήραν το εισιτήριο για τα γήπεδα της Γαλλίας. Ο Μπουφόν θα περίμενε μερικά χρόνια ακόμα για να κατακτήσει την κορυφή του κόσμου.

Πριν λίγες μέρες ο μάνατζέρ του αποκάλυψε ότι όταν έφυγε από την Πάρμα ήταν πολύ κοντά στην Μπαρτσελόνα. Υπήρχε προσφορά και συμφωνία των δύο συλλόγων, αλλά ο Μπουφόν επέλεξε τη Γιουβέντους. Εκείνα τα χρόνια άλλωστε, το ιταλικό πρωτάθλημα και η Γιουβέντους δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα. Μεγαλύτερη σημασία είχε το γεγονός ότι δεν ακολούθησε το δρόμο του Καναβάρο αργότερα. Έμεινε στη Γιουβέντους στα δύσκολα χρόνια του υποβιβασμού, έχασε αρκετές σεζόν είτε σε χαμηλότερη κατηγορία, είτε σε μια Γιούβε όχι τόσο ισχυρή που έβλεπε την πλάτη των υπολοίπων. Δεν το μετάνιωσε όμως. Είναι αυτοί οι παίκτες, που στα δύσκολα δείχνουν να βάζουν την αγάπη πάνω από το προσωπικό κέρδος, που γίνονται πιο αγαπητοί στον κόσμο. Φτάσαμε στο 2017 και ο Μπουφόν ακόμα δεν ξέρει πότε θα σταματήσει. «Σίγουρα πριν τα επόμενα 1000 παιχνίδια» δήλωσε. Σίγουρα όχι πριν το 2018 θα πούμε εμείς. Η 168η εμφάνισή του με τη φανέλα της Ιταλίας, είναι διπλό ρεκόρ όμως. Εκτός από 1000ό παιχνίδι, με αυτή ξεπερνά τον καλό του φίλο Κασίγιας και τον Λετονό Ασταφέγις, είναι πλέον ο 1ος Ευρωπαίος σε συμμετοχές σε εθνική ομάδα.

Ο ακούραστος Ράφα Μάρκες

  [2 Σχόλια]

Η αλήθεια είναι ότι στα προκριματικά για το Μουντιάλ, λίγοι ασχολούνται με τη Βόρεια και την Κεντρική Αμερική. Οι περισσότερες ομάδες που συμμετέχουν είναι απλά παραδεισένιοι προορισμοί διακοπών ή παραδεισένιοι προορισμοί μαύρου χρήματος (ή και τα δύο μαζί). Από αυτές τις ομάδες καταλήγουμε σε ένα πρωταθληματάκι έξι χωρών, εκ των οποίων προκρίνονται οι τρεις και η τέταρτη παίζει μπαράζ με ομάδα της Ασίας. Είναι συνεπώς αρκετά δύσκολο για τις «μεγάλες» ομάδες να μείνουν εκτός. Το ενδιαφέρον κινείται περισσότερο στο ας πούμε «κλάσικο» μεταξύ των ΗΠΑ και του Μεξικού. Το πιο μεγάλο παιχνίδι ποδοσφαίρου εθνικών χωρών σε αυτόν τον όμιλο.

Και αν πάντα υπήρχε σημαντικό ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ματς, η μοίρα έφερε τη συνάντησή τους να γίνεται το Νοέμβριο ελάχιστες μέρες μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Οι Μεξικάνοι ταξίδεψαν στο Οχάιο νιώθοντας το βάρος ότι εκπροσωπούν ένα ολόκληρο έθνος, απέναντι στις επιθέσεις του Τραμπ που αποκάλεσε τους Μεξικάνους μετανάστες «εγκληματίες και βιαστές» και υποσχέθηκε να χτίσει ένα τείχος που θα τους κρατήσει εκτός των ΗΠΑ. Το Μεξικό βέβαια δεν βρήκε κάποιο εχθρικό γήπεδο απέναντί του, το κλίμα ήταν όπως πάντα ένα κλίμα ποδοσφαιρικού και μόνο ντέρμπι. Οι παίκτες μάλιστα πριν τον αγώνα αποφάσισαν να αλλάξουν τελετουργικό και δεν βγήκαν χωριστά φωτογραφίες, αλλά μία κοινή, προς τιμή των Αμερικάνων ποδοσφαιριστών που ήθελαν να περάσουν το δικό τους μήνυμα συναδελφικότητας.

Το παιχνίδι ήταν όπως πάντα με ένταση και το Μεξικό εκτός από το ψυχολογικό βάρος του Τραμπ είχε να αντιμετωπίσει και την κακή παράδοση με τέσσερις σερί ήττες (μάλιστα με το ίδιο σκορ, 2-0) στο Κολόμπους. Οι Μεξικάνοι προηγήθηκαν με ένα τυχερό γκολ με κόντρα, αλλά οι ΗΠΑ ισοφάρισαν και κυριάρχησαν στο 2ο ημίχρονο ψάχνοντας το 2ο γκολ. Αυτό δεν ήρθε ποτέ και όλα έδειχναν ότι πηγαίναμε για μια ισοπαλία, όταν στο 88′ το Μεξικό κέρδισε κόρνερ. Μεταξύ όσων προωθήθηκαν ήταν κι ένας άνθρωπος που έκανε ντεμπούτο με τη φανέλα της «Τρι» το… 1997, σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ο αρχηγός Ράφα Μάρκες βρέθηκε αμαρκάριστος, πήρε μια πανέξυπνη κεφαλιά και με ένα buzzer beater έδωσε τη σημαντική νίκη στη χώρα του, νίκη που πανηγυρίστηκε έξαλλα.

Γκολ ντε ΜέΧικο, Ράφα, Ράφα, Ράφα….

Μετά το τέλος του αγώνα, ο «Κάιζερ» κράτησε το επίπεδο εκεί που έπρεπε όταν ρωτήθηκε αν είναι μια άσχημη περίοδος για το Μεξικό. «Δεν γνωρίζω αν είναι μια άσχημη περίοδος, σίγουρα είναι μια περίοδος έλλειψης ανεκτικότητας. Με αυτή τη νίκη μπορούμε να ξεχάσουμε λίγο, όσα συμβαίνουν εδώ στις ΗΠΑ». Περίπου δυο μήνες μετά, ο Μάρκες έδινε ακόμα μια φορά το μήνυμά του όταν ο Τραμπ υπέγραφε ως πρόεδρος πλέον την απόφαση για το τείχος. Ανέβασε ένα γκολ του από τα χρόνια της Μπαρσελόνα με φάουλ πάνω από το τείχος και το χαρακτηριστικό μήνυμα «δεν υπάρχει τείχος να μας κρατήσει, όσο πιστεύουμε στους εαυτούς μας»

Ο Μάρκες πέρασε επτά χρόνια στη Βαρκελώνη, τα καλύτερά του χρόνια όπως λέει κι ο ίδιος, φεύγοντας το 2010 σε ηλικία 31 ετών. «Μου είχε φανεί καλή ιδέα να πάω στις ΗΠΑ να παίξω, να ρίξω λίγο τους ρυθμούς. Αλλά όταν έφτασα εκεί, κατάλαβα ότι και ήθελα και μπορούσα να παίξω σε υψηλότερο επίπεδο, το μετάνιωσα που έφυγα από την Μπάρτσα». Το MLS πολλές φορές είναι κάτι σαν ένα τιμητικό νεκροταφείο ποδοσφαιριστών, εκεί πάνε όσοι θέλουν να φύγουν με το κεφάλι ψηλά. Για τον Μάρκες δεν έγινε έτσι. 7 χρόνια μετά, στα 38 του, ο Ράφα όχι μόνο δεν έχει παρατήσει το ποδόσφαιρο, αλλά συνεχίζει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Πιστός στρατιώτης, αρχηγός ακόμα στην εθνική του, έχει όνειρο να φτάσει τα πέντε Μουντιάλ, μαζί με το συνομήλικό του Μπουφόν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τίθεται πάντα το ερώτημα κατά πόσο κάποιος παίζει τιμής ένεκεν επειδή δεν έχουν κουράγιο να του πουν να σταματήσει. Ο ίδιος ο Μάρκες δηλώνει ότι είναι σε καλή κατάσταση και αν συνεχίσει να είναι έτσι θα βρίσκεται στη Ρωσία το 2018, κάτι με το οποίο συμφωνεί και ο προπονητής του Χουάν Κάρλος Οσόριο. «Η αγάπη του Ράφα για το άθλημα δεν βρίσκεται σε άλλον. Προπονείται πιο σκληρά από όλους και θέλει να παίζει πάντα.»

Τον Ράφα και την προσπάθειά του στηρίζει και ο θρυλικός Ούγκο Σάντσες, ενώ κι ο απλός κόσμος τον αποθεώνει. Πριν μερικές μέρες, ξεκίνησε βασικός στο ματς με την Ισλανδία, ήταν και πάλι εξαιρετικός σε έναν ελεύθερο ρόλο στην άμυνα (μια που τα τρεξίματα που δεν είχε σχεδόν ποτέ, δεν τα έχει ούτε τώρα) και στο 4ο λεπτό (εξαιτίας της φανέλας με το «4») οι Μεξικάνοι στις εξέδρες άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Αν είναι υγιής και αν το Μεξικό περάσει, θα τον δούμε σίγουρα.

«Είμαι το ίδιο άτομο, όπως όταν ήρθα για πρώτη φορά στην εθνική. Ίσως είναι η παιδεία που μου έδωσε η οικογένεια μου, η ταπεινότητα αυτή, να μπορώ να μοιράζομαι και να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους άλλους, αφήνοντας μια κληρονομιά και δίνοντας το παράδειγμα»

Ο Ράφα μετά από μια καριέρα σπουδαία με πρωτάθλημα και κύπελλο στη Γαλλία με την Μονακό και ένα σωρό κούπες στη Βαρκελώνη, έχει γυρίσει στην πρώτη του ομάδα την Άτλας. Πάντα με το ίδιο πάθος, το πάθος που αρκετές φορές τον έχει φέρει να τον κατηγορούν, όπως στην αποβολή του στο πρώτο Μουντιάλ, στη φάση των 16 με αντίπαλο τις ΗΠΑ, μια από τις πιο μεγάλες επιτυχίες των Αμερικάνων με τη νίκη 2-0 και την πρόκρισή τους. Ο Μάρκες στο 88′ με το ματς να έχει κριθεί έριξε μια άνευ λόγου και αιτίας καρατιά στον δύσμοιρο Τζόουνς. Σε ερώτηση που του έγινε για την πιο δύσκολη στιγμή της 20ετους του πορεία στην εθνική, ο Μάρκες είπε ότι ο κόσμος θα θυμάται πάντα αυτή τη φάση. Ο ίδιος δεν μετανιώνει, ήταν κάτι που έγινε από την απογοήτευσή του, από το γεγονός ότι δεν θέλει να χάνει και αυτό είναι κομμάτι του χαρακτήρα του. Στα επόμενα δύο Μουντιάλ άλλωστε, σκόραρε από μία φορά, ελπίζει να το κάνει και το 2018.

Στο 2.13 περίπου η κίνηση μεγάλου παίκτου:

Η ηλεκτρική καρέκλα της Αργεντινής

  [Καθόλου σχόλια]

Όταν κάθε καλοκαίρι φτάνεις στην πηγή και δεν πίνεις νερό, η ποδοσφαιρική λογική λέει ότι ειδικά σε μια εθνική ομάδα, που δεν έχει δυνατότητα μεταγραφών, αυτό που αλλάζει είναι ο προπονητής. Ακόμα κι αν δεν φταίει. Στην Αργεντινή που παράγει πολύ καλούς προπονητές (έξι ομάδες στη φάση των «8» του Κόπα Αμέρικα είχαν προπονητές από την Αργεντινή) με πολλούς από αυτούς (Ποκ(τσ)ετίνο, Σαμπάολι, Σιμεόνε) να έχουν περάσει στην Ευρώπη, οι λύσεις για την ανάληψη της εθνικής ήταν πολλές. Η τελική επιλογή τού σχετικά άγνωστου εκτός Αμερικής Εντγκάρντο Μπάουσα παραξένεψε πολλούς. Ποιος είναι λοιπόν ο νέος εκλέκτορας της αλμπισελέστε;

Γεννημένος σε μια κωμόπολη της Αργεντινής, ο Μπάουσα έχει το παρατσούκλι «patón», σε ελεύθερη μετάφραση ο «ποδαράς», μια που ο ύψους 1.89 κόουτς φοράει παπούτσι νούμερο 47. Στα 13 του έκανε κοπάνα και πήγε να δοκιμαστεί στην αγαπημένη του ομάδα, τη Ροσάριο Σεντράλ, σύλλογο στον οποίο ο πατέρας του είχε φτάσει μέχρι τη β΄ομάδα. Περίπου 500 παιδιά δοκιμάστηκαν, χωρισμένα με βάση τη θέση που έπαιζαν. Όταν έγινε η ερώτηση «ποιος παίζει αμυντικό χαφ;» πάνω από 50 σήκωσαν το χέρι. Αυτή ήταν κι η θέση του μικρού Μπάουσα που από τότε όμως έδειξε να ξέρει να προσαρμόζεται στις δυσκολίες. Δεν σήκωσε χέρι βλέποντας πόση ζήτηση είχε η θέση και όταν έφτασε η ώρα των στόπερ αποφάσισε να δοκιμαστεί εκεί με μικρότερο ανταγωνισμό. Επιλέχθηκε τελικά και έκανε καριέρα ως κεντρικός αμυντικός, γράφοντας πάνω από 300 παιχνίδια με την Σεντράλ. Ήταν ένας αμυντικός που πατούσε περιοχή και σκόραρε πολύ, με κεφαλιές με σουτ, με πέναλτι και κατέχει μερικά σημαντικά ρεκόρ. 2ος σκόρερ όλων των εποχών της Σεντράλ στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (από το 1939 και μετά) πίσω μόνο από τον Κέμπες και 4ος κεντρικός αμυντικός στον κόσμο με τα περισσότερα γκολ πίσω τους Κούμαν, Πασαρέλα και Ιέρο. Επίσης, πρώτος σκόρερ της ομάδας του στην ιστορία των τοπικών ντέρμπι με τη Νιούελς.


Ο χαμένος θείος του Φελαϊνί (εδώ με κάποιον που μοιάζει στον Λάκη Παπαϊωάννου)

Έντονα πολιτικοποιημένος, μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος της χώρας είχε ασχοληθεί και με τα κοινά στην περιοχή του, κατεβαίνοντας υποψήφιος σε μη εκλόγιμη θέση. «Συνεχίζω να έχω τις ίδιες πολιτικές ιδέες, αλλά ο κόσμος έχει αλλάξει. Σήμερα το μόνο αριστερό μπακ-χαφ είναι ο Φιντέλ Κάστρο. Όλοι οι υπόλοιποι εκτελούν τα πέναλτι προς τα δεξιά» έχει δηλώσει με χιούμορ σε παλιότερη συνέντευξή του. Θαυμαστής του Νέλσον Μαντέλα, τις λίγες ώρες που δεν ασχολείται με το ποδόσφαιρο του αρέσει να διαβάζει βιβλία και δηλώνει στενοχωρημένος που τα παιδιά πλέον δεν το κάνουν.

Στα νώτα του Ντιέγκο

Χωρίς πολλές εμφανίσεις στην εθνική Αργεντινής, πρόλαβε να δουλέψει όμως τόσο με τον Μενότι, όσο και με τον Μπιλάρδο και να πάρει στοιχεία τους. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από την αγαπημένη του Σεντράλ και εκτός από την Αργεντινή, προπόνησε και στο Εκουαδόρ, το Περού, τη Σ. Αραβία και την Βραζιλία. Σε αρκετές κατέκτησε πρωταθλήματα, αλλά το μεγάλο του επίτευγμα είναι άλλο. Είναι ο πρώτος προπονητής που κατάφερε να φτάσει στα ημιτελικά του Κόπα Λιμπερταδόρες με τέσσερις διαφορετικές ομάδες (Ροσάριο Σεντράλ, Λίγκα ντε Κίτο, Σαν Λορένσο και Σάο Πάολο) και με τις δυο από αυτές (Λίγκα και Σαν Λορένσο) έφτασε μέχρι την κούπα γράφοντας ιστορία στους δυο συλλόγους.

Ο ιστορικός τελικός Λιμπερταδορες 2008 της LDU με τη Φλουμινένσε
(ο Μπάουσα το κατέκτησε με βασικό τον γνωστό μας από την Ξάνθη Νταμιάν Μάνσο)

Οι ομάδες του δεν σε μαγεύουν με το ποδόσφαιρό τους. Τον κατηγορούν συχνά ότι είναι σχετικά αμυντικογενής ή ότι δεν του αρέσει η φαντασία. Ο ίδιος όμως έχει τη δική του φιλοσοφία: «Το να παίζεις καλά, είναι να έχεις ισορροπία στο παιχνίδι σου. Να ξέρεις να αμύνεσαι, να ξέρεις να επιτίθεσαι» γράφει στο βιβλίο που κυκλοφόρησε φέτος γι’ αυτόν με το όνομα «Η μέθοδος Μπάουσα». Προσπαθεί να προσαρμόζεται στις ανάγκες της ομάδας, όπως έκανε π.χ. στην Σάο Πάολο για να χωρέσει ο Γκάνσο.  Έχει παίξει με 4-4-2, 4-1-4-1, 4-4-1-1, 4-2-3-1, δεν φοβάται να αλλάξει σχήμα από παιχνίδι σε παιχνίδι. Στο Εκουαδόρ που είναι πλέον θρύλος μετά το Λιμπερταδόρες, έπαιζε με 3-5-2. Θυμίζει τον Μπιέλσα στην αφοσίωσή του στο ποδόσφαιρο, η ζωή του είναι σπίτι-προπονητικό κέντρο και πολλή βιντεοθεραπεία με αγώνες. Λάτρης του ιταλικού ποδοσφαίρου, έχει μεγάλο προσόν του να διαβάζει καλά τον αντίπαλο και θεωρεί ότι ένας παίκτης που δεν σκέφτεται μέσα στο γήπεδο, είναι ένας μέτριος παίκτης.

Η πρώτη του δουλειά όταν ανέλαβε την Αργεντινή, ήταν να μεταπείσει τον Λιονέλ Μέσι. Φρόντισε με τις αρχικές του δηλώσεις να μεταβιβάσει την ευθύνη της κακής εμφάνισης στο ότι ο Τάτα Μαρτίνο δεν τον εκμεταλλεύτηκε σωστά. Τον συνάντησε, του μίλησε και τελικά ο Μέσι πείστηκε και επέστρεψε. Για καλό ή κακό, θα δούμε στην πορεία. Η Αργεντινή δεν μπορεί να ξεπεράσει τον Μέσι και καλείται ξανά να βρεθεί ο θαυματοποιός που θα τον κάνει να παίζει καλά, όπως κάνει στην Ισπανία. Σύμφωνα με τον «ελ πατόν», το πρόβλημα του Λιονέλ στην εθνική είναι ότι δεν έχει τα μπακ που είχε στην Μπάρτσα, όπως Ζόρντι Άλμπα και Ντάνι Άλβες. Ούτε τους πασέρ που έχει εκεί. Εγκλωβίζεται στην επίθεση ως «ψευτό-9», κλεισμένος από ένα σωρό παίκτες και δεν μπορεί να προσφέρει. Απ’ ότι διαφαίνεται, ο Μέσι στο (μάλλον) 4-2-3-1 του Μπάουσα θα γυρίζει αρκετά πιο πίσω για να πάρει μπάλα και πιθανότατα θα γίνει περισσότερο δημιουργός, ανοίγοντας χώρους και μοιράζοντας. Μια ακόμα θεωρία για να λύσει το αιώνιο πρόβλημα «Μέσι και εθνική Αργεντινής».

Πέρα όμως από τον Μέσι, ο Μπάουσα αναλαμβάνει την Αργεντινή στη χειρότερή της στιγμή. Με τρεις συνεχόμενους χαμένους τελικούς, τρία μαύρα καλοκαίρια για τη χώρα. Μια φουρνιά παγκόσμιων σταρ που δεν έχει καταφέρει να κερδίσει τίποτα σε εθνικό επίπεδο, σε μια ηλικία που πιθανότατα για πολλούς από τους παίκτες θα αρχίσει η κάμψη λόγω ηλικίας. Ήδη οι γκρίνιες άρχισαν από το κοινό, που δεν έχει πλέον καθόλου υπομονή, για πολλές από τις κλήσεις του Μπάουσα. Η επιστροφή του ντε Μιτσέλις, έστω και για τον πάγκο, κλήσεις παικτών όπως ο Λούκας Μπίλια και γενικά οι λίγες σχετικές αλλαγές (Ντιμπάλα, Πράτο, Μας, Μπουφαρίνι) που δείχνουν ότι δεν θα αλλάξει ο κορμός. Η λογική λέει ότι όταν φτάνεις σε τρεις τελικούς σερί και χάνεις στα πέναλτι ή στην παράταση, μάλλον το υλικό είναι σχετικά καλό. Πολλοί όμως στο μυαλό του κόσμου είναι καμμένα χαρτιά. Ο Μπάουσα έχει τον δύσκολο ρόλο να πείσει τον κόσμο ότι με αυτόν θα υπάρξει διαφορά, όσο και τους παίκτες να κάνουν ακόμα μια προσπάθεια  και να αποτινάξουν την ταμπέλα των loser.