Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Μουντιάλ 2018'

Ο ακούραστος Ράφα Μάρκες

  [2 Σχόλια]

Η αλήθεια είναι ότι στα προκριματικά για το Μουντιάλ, λίγοι ασχολούνται με τη Βόρεια και την Κεντρική Αμερική. Οι περισσότερες ομάδες που συμμετέχουν είναι απλά παραδεισένιοι προορισμοί διακοπών ή παραδεισένιοι προορισμοί μαύρου χρήματος (ή και τα δύο μαζί). Από αυτές τις ομάδες καταλήγουμε σε ένα πρωταθληματάκι έξι χωρών, εκ των οποίων προκρίνονται οι τρεις και η τέταρτη παίζει μπαράζ με ομάδα της Ασίας. Είναι συνεπώς αρκετά δύσκολο για τις «μεγάλες» ομάδες να μείνουν εκτός. Το ενδιαφέρον κινείται περισσότερο στο ας πούμε «κλάσικο» μεταξύ των ΗΠΑ και του Μεξικού. Το πιο μεγάλο παιχνίδι ποδοσφαίρου εθνικών χωρών σε αυτόν τον όμιλο.

Και αν πάντα υπήρχε σημαντικό ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ματς, η μοίρα έφερε τη συνάντησή τους να γίνεται το Νοέμβριο ελάχιστες μέρες μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Οι Μεξικάνοι ταξίδεψαν στο Οχάιο νιώθοντας το βάρος ότι εκπροσωπούν ένα ολόκληρο έθνος, απέναντι στις επιθέσεις του Τραμπ που αποκάλεσε τους Μεξικάνους μετανάστες «εγκληματίες και βιαστές» και υποσχέθηκε να χτίσει ένα τείχος που θα τους κρατήσει εκτός των ΗΠΑ. Το Μεξικό βέβαια δεν βρήκε κάποιο εχθρικό γήπεδο απέναντί του, το κλίμα ήταν όπως πάντα ένα κλίμα ποδοσφαιρικού και μόνο ντέρμπι. Οι παίκτες μάλιστα πριν τον αγώνα αποφάσισαν να αλλάξουν τελετουργικό και δεν βγήκαν χωριστά φωτογραφίες, αλλά μία κοινή, προς τιμή των Αμερικάνων ποδοσφαιριστών που ήθελαν να περάσουν το δικό τους μήνυμα συναδελφικότητας.

Το παιχνίδι ήταν όπως πάντα με ένταση και το Μεξικό εκτός από το ψυχολογικό βάρος του Τραμπ είχε να αντιμετωπίσει και την κακή παράδοση με τέσσερις σερί ήττες (μάλιστα με το ίδιο σκορ, 2-0) στο Κολόμπους. Οι Μεξικάνοι προηγήθηκαν με ένα τυχερό γκολ με κόντρα, αλλά οι ΗΠΑ ισοφάρισαν και κυριάρχησαν στο 2ο ημίχρονο ψάχνοντας το 2ο γκολ. Αυτό δεν ήρθε ποτέ και όλα έδειχναν ότι πηγαίναμε για μια ισοπαλία, όταν στο 88′ το Μεξικό κέρδισε κόρνερ. Μεταξύ όσων προωθήθηκαν ήταν κι ένας άνθρωπος που έκανε ντεμπούτο με τη φανέλα της «Τρι» το… 1997, σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ο αρχηγός Ράφα Μάρκες βρέθηκε αμαρκάριστος, πήρε μια πανέξυπνη κεφαλιά και με ένα buzzer beater έδωσε τη σημαντική νίκη στη χώρα του, νίκη που πανηγυρίστηκε έξαλλα.

Γκολ ντε ΜέΧικο, Ράφα, Ράφα, Ράφα….

Μετά το τέλος του αγώνα, ο «Κάιζερ» κράτησε το επίπεδο εκεί που έπρεπε όταν ρωτήθηκε αν είναι μια άσχημη περίοδος για το Μεξικό. «Δεν γνωρίζω αν είναι μια άσχημη περίοδος, σίγουρα είναι μια περίοδος έλλειψης ανεκτικότητας. Με αυτή τη νίκη μπορούμε να ξεχάσουμε λίγο, όσα συμβαίνουν εδώ στις ΗΠΑ». Περίπου δυο μήνες μετά, ο Μάρκες έδινε ακόμα μια φορά το μήνυμά του όταν ο Τραμπ υπέγραφε ως πρόεδρος πλέον την απόφαση για το τείχος. Ανέβασε ένα γκολ του από τα χρόνια της Μπαρσελόνα με φάουλ πάνω από το τείχος και το χαρακτηριστικό μήνυμα «δεν υπάρχει τείχος να μας κρατήσει, όσο πιστεύουμε στους εαυτούς μας»

Ο Μάρκες πέρασε επτά χρόνια στη Βαρκελώνη, τα καλύτερά του χρόνια όπως λέει κι ο ίδιος, φεύγοντας το 2010 σε ηλικία 31 ετών. «Μου είχε φανεί καλή ιδέα να πάω στις ΗΠΑ να παίξω, να ρίξω λίγο τους ρυθμούς. Αλλά όταν έφτασα εκεί, κατάλαβα ότι και ήθελα και μπορούσα να παίξω σε υψηλότερο επίπεδο, το μετάνιωσα που έφυγα από την Μπάρτσα». Το MLS πολλές φορές είναι κάτι σαν ένα τιμητικό νεκροταφείο ποδοσφαιριστών, εκεί πάνε όσοι θέλουν να φύγουν με το κεφάλι ψηλά. Για τον Μάρκες δεν έγινε έτσι. 7 χρόνια μετά, στα 38 του, ο Ράφα όχι μόνο δεν έχει παρατήσει το ποδόσφαιρο, αλλά συνεχίζει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Πιστός στρατιώτης, αρχηγός ακόμα στην εθνική του, έχει όνειρο να φτάσει τα πέντε Μουντιάλ, μαζί με το συνομήλικό του Μπουφόν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τίθεται πάντα το ερώτημα κατά πόσο κάποιος παίζει τιμής ένεκεν επειδή δεν έχουν κουράγιο να του πουν να σταματήσει. Ο ίδιος ο Μάρκες δηλώνει ότι είναι σε καλή κατάσταση και αν συνεχίσει να είναι έτσι θα βρίσκεται στη Ρωσία το 2018, κάτι με το οποίο συμφωνεί και ο προπονητής του Χουάν Κάρλος Οσόριο. «Η αγάπη του Ράφα για το άθλημα δεν βρίσκεται σε άλλον. Προπονείται πιο σκληρά από όλους και θέλει να παίζει πάντα.»

Τον Ράφα και την προσπάθειά του στηρίζει και ο θρυλικός Ούγκο Σάντσες, ενώ κι ο απλός κόσμος τον αποθεώνει. Πριν μερικές μέρες, ξεκίνησε βασικός στο ματς με την Ισλανδία, ήταν και πάλι εξαιρετικός σε έναν ελεύθερο ρόλο στην άμυνα (μια που τα τρεξίματα που δεν είχε σχεδόν ποτέ, δεν τα έχει ούτε τώρα) και στο 4ο λεπτό (εξαιτίας της φανέλας με το «4») οι Μεξικάνοι στις εξέδρες άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Αν είναι υγιής και αν το Μεξικό περάσει, θα τον δούμε σίγουρα.

«Είμαι το ίδιο άτομο, όπως όταν ήρθα για πρώτη φορά στην εθνική. Ίσως είναι η παιδεία που μου έδωσε η οικογένεια μου, η ταπεινότητα αυτή, να μπορώ να μοιράζομαι και να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους άλλους, αφήνοντας μια κληρονομιά και δίνοντας το παράδειγμα»

Ο Ράφα μετά από μια καριέρα σπουδαία με πρωτάθλημα και κύπελλο στη Γαλλία με την Μονακό και ένα σωρό κούπες στη Βαρκελώνη, έχει γυρίσει στην πρώτη του ομάδα την Άτλας. Πάντα με το ίδιο πάθος, το πάθος που αρκετές φορές τον έχει φέρει να τον κατηγορούν, όπως στην αποβολή του στο πρώτο Μουντιάλ, στη φάση των 16 με αντίπαλο τις ΗΠΑ, μια από τις πιο μεγάλες επιτυχίες των Αμερικάνων με τη νίκη 2-0 και την πρόκρισή τους. Ο Μάρκες στο 88′ με το ματς να έχει κριθεί έριξε μια άνευ λόγου και αιτίας καρατιά στον δύσμοιρο Τζόουνς. Σε ερώτηση που του έγινε για την πιο δύσκολη στιγμή της 20ετους του πορεία στην εθνική, ο Μάρκες είπε ότι ο κόσμος θα θυμάται πάντα αυτή τη φάση. Ο ίδιος δεν μετανιώνει, ήταν κάτι που έγινε από την απογοήτευσή του, από το γεγονός ότι δεν θέλει να χάνει και αυτό είναι κομμάτι του χαρακτήρα του. Στα επόμενα δύο Μουντιάλ άλλωστε, σκόραρε από μία φορά, ελπίζει να το κάνει και το 2018.

Στο 2.13 περίπου η κίνηση μεγάλου παίκτου:

Η ηλεκτρική καρέκλα της Αργεντινής

  [Καθόλου σχόλια]

Όταν κάθε καλοκαίρι φτάνεις στην πηγή και δεν πίνεις νερό, η ποδοσφαιρική λογική λέει ότι ειδικά σε μια εθνική ομάδα, που δεν έχει δυνατότητα μεταγραφών, αυτό που αλλάζει είναι ο προπονητής. Ακόμα κι αν δεν φταίει. Στην Αργεντινή που παράγει πολύ καλούς προπονητές (έξι ομάδες στη φάση των «8» του Κόπα Αμέρικα είχαν προπονητές από την Αργεντινή) με πολλούς από αυτούς (Ποκ(τσ)ετίνο, Σαμπάολι, Σιμεόνε) να έχουν περάσει στην Ευρώπη, οι λύσεις για την ανάληψη της εθνικής ήταν πολλές. Η τελική επιλογή τού σχετικά άγνωστου εκτός Αμερικής Εντγκάρντο Μπάουσα παραξένεψε πολλούς. Ποιος είναι λοιπόν ο νέος εκλέκτορας της αλμπισελέστε;

Γεννημένος σε μια κωμόπολη της Αργεντινής, ο Μπάουσα έχει το παρατσούκλι «patón», σε ελεύθερη μετάφραση ο «ποδαράς», μια που ο ύψους 1.89 κόουτς φοράει παπούτσι νούμερο 47. Στα 13 του έκανε κοπάνα και πήγε να δοκιμαστεί στην αγαπημένη του ομάδα, τη Ροσάριο Σεντράλ, σύλλογο στον οποίο ο πατέρας του είχε φτάσει μέχρι τη β΄ομάδα. Περίπου 500 παιδιά δοκιμάστηκαν, χωρισμένα με βάση τη θέση που έπαιζαν. Όταν έγινε η ερώτηση «ποιος παίζει αμυντικό χαφ;» πάνω από 50 σήκωσαν το χέρι. Αυτή ήταν κι η θέση του μικρού Μπάουσα που από τότε όμως έδειξε να ξέρει να προσαρμόζεται στις δυσκολίες. Δεν σήκωσε χέρι βλέποντας πόση ζήτηση είχε η θέση και όταν έφτασε η ώρα των στόπερ αποφάσισε να δοκιμαστεί εκεί με μικρότερο ανταγωνισμό. Επιλέχθηκε τελικά και έκανε καριέρα ως κεντρικός αμυντικός, γράφοντας πάνω από 300 παιχνίδια με την Σεντράλ. Ήταν ένας αμυντικός που πατούσε περιοχή και σκόραρε πολύ, με κεφαλιές με σουτ, με πέναλτι και κατέχει μερικά σημαντικά ρεκόρ. 2ος σκόρερ όλων των εποχών της Σεντράλ στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (από το 1939 και μετά) πίσω μόνο από τον Κέμπες και 4ος κεντρικός αμυντικός στον κόσμο με τα περισσότερα γκολ πίσω τους Κούμαν, Πασαρέλα και Ιέρο. Επίσης, πρώτος σκόρερ της ομάδας του στην ιστορία των τοπικών ντέρμπι με τη Νιούελς.


Ο χαμένος θείος του Φελαϊνί (εδώ με κάποιον που μοιάζει στον Λάκη Παπαϊωάννου)

Έντονα πολιτικοποιημένος, μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος της χώρας είχε ασχοληθεί και με τα κοινά στην περιοχή του, κατεβαίνοντας υποψήφιος σε μη εκλόγιμη θέση. «Συνεχίζω να έχω τις ίδιες πολιτικές ιδέες, αλλά ο κόσμος έχει αλλάξει. Σήμερα το μόνο αριστερό μπακ-χαφ είναι ο Φιντέλ Κάστρο. Όλοι οι υπόλοιποι εκτελούν τα πέναλτι προς τα δεξιά» έχει δηλώσει με χιούμορ σε παλιότερη συνέντευξή του. Θαυμαστής του Νέλσον Μαντέλα, τις λίγες ώρες που δεν ασχολείται με το ποδόσφαιρο του αρέσει να διαβάζει βιβλία και δηλώνει στενοχωρημένος που τα παιδιά πλέον δεν το κάνουν.

Στα νώτα του Ντιέγκο

Χωρίς πολλές εμφανίσεις στην εθνική Αργεντινής, πρόλαβε να δουλέψει όμως τόσο με τον Μενότι, όσο και με τον Μπιλάρδο και να πάρει στοιχεία τους. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από την αγαπημένη του Σεντράλ και εκτός από την Αργεντινή, προπόνησε και στο Εκουαδόρ, το Περού, τη Σ. Αραβία και την Βραζιλία. Σε αρκετές κατέκτησε πρωταθλήματα, αλλά το μεγάλο του επίτευγμα είναι άλλο. Είναι ο πρώτος προπονητής που κατάφερε να φτάσει στα ημιτελικά του Κόπα Λιμπερταδόρες με τέσσερις διαφορετικές ομάδες (Ροσάριο Σεντράλ, Λίγκα ντε Κίτο, Σαν Λορένσο και Σάο Πάολο) και με τις δυο από αυτές (Λίγκα και Σαν Λορένσο) έφτασε μέχρι την κούπα γράφοντας ιστορία στους δυο συλλόγους.

Ο ιστορικός τελικός Λιμπερταδορες 2008 της LDU με τη Φλουμινένσε
(ο Μπάουσα το κατέκτησε με βασικό τον γνωστό μας από την Ξάνθη Νταμιάν Μάνσο)

Οι ομάδες του δεν σε μαγεύουν με το ποδόσφαιρό τους. Τον κατηγορούν συχνά ότι είναι σχετικά αμυντικογενής ή ότι δεν του αρέσει η φαντασία. Ο ίδιος όμως έχει τη δική του φιλοσοφία: «Το να παίζεις καλά, είναι να έχεις ισορροπία στο παιχνίδι σου. Να ξέρεις να αμύνεσαι, να ξέρεις να επιτίθεσαι» γράφει στο βιβλίο που κυκλοφόρησε φέτος γι’ αυτόν με το όνομα «Η μέθοδος Μπάουσα». Προσπαθεί να προσαρμόζεται στις ανάγκες της ομάδας, όπως έκανε π.χ. στην Σάο Πάολο για να χωρέσει ο Γκάνσο.  Έχει παίξει με 4-4-2, 4-1-4-1, 4-4-1-1, 4-2-3-1, δεν φοβάται να αλλάξει σχήμα από παιχνίδι σε παιχνίδι. Στο Εκουαδόρ που είναι πλέον θρύλος μετά το Λιμπερταδόρες, έπαιζε με 3-5-2. Θυμίζει τον Μπιέλσα στην αφοσίωσή του στο ποδόσφαιρο, η ζωή του είναι σπίτι-προπονητικό κέντρο και πολλή βιντεοθεραπεία με αγώνες. Λάτρης του ιταλικού ποδοσφαίρου, έχει μεγάλο προσόν του να διαβάζει καλά τον αντίπαλο και θεωρεί ότι ένας παίκτης που δεν σκέφτεται μέσα στο γήπεδο, είναι ένας μέτριος παίκτης.

Η πρώτη του δουλειά όταν ανέλαβε την Αργεντινή, ήταν να μεταπείσει τον Λιονέλ Μέσι. Φρόντισε με τις αρχικές του δηλώσεις να μεταβιβάσει την ευθύνη της κακής εμφάνισης στο ότι ο Τάτα Μαρτίνο δεν τον εκμεταλλεύτηκε σωστά. Τον συνάντησε, του μίλησε και τελικά ο Μέσι πείστηκε και επέστρεψε. Για καλό ή κακό, θα δούμε στην πορεία. Η Αργεντινή δεν μπορεί να ξεπεράσει τον Μέσι και καλείται ξανά να βρεθεί ο θαυματοποιός που θα τον κάνει να παίζει καλά, όπως κάνει στην Ισπανία. Σύμφωνα με τον «ελ πατόν», το πρόβλημα του Λιονέλ στην εθνική είναι ότι δεν έχει τα μπακ που είχε στην Μπάρτσα, όπως Ζόρντι Άλμπα και Ντάνι Άλβες. Ούτε τους πασέρ που έχει εκεί. Εγκλωβίζεται στην επίθεση ως «ψευτό-9», κλεισμένος από ένα σωρό παίκτες και δεν μπορεί να προσφέρει. Απ’ ότι διαφαίνεται, ο Μέσι στο (μάλλον) 4-2-3-1 του Μπάουσα θα γυρίζει αρκετά πιο πίσω για να πάρει μπάλα και πιθανότατα θα γίνει περισσότερο δημιουργός, ανοίγοντας χώρους και μοιράζοντας. Μια ακόμα θεωρία για να λύσει το αιώνιο πρόβλημα «Μέσι και εθνική Αργεντινής».

Πέρα όμως από τον Μέσι, ο Μπάουσα αναλαμβάνει την Αργεντινή στη χειρότερή της στιγμή. Με τρεις συνεχόμενους χαμένους τελικούς, τρία μαύρα καλοκαίρια για τη χώρα. Μια φουρνιά παγκόσμιων σταρ που δεν έχει καταφέρει να κερδίσει τίποτα σε εθνικό επίπεδο, σε μια ηλικία που πιθανότατα για πολλούς από τους παίκτες θα αρχίσει η κάμψη λόγω ηλικίας. Ήδη οι γκρίνιες άρχισαν από το κοινό, που δεν έχει πλέον καθόλου υπομονή, για πολλές από τις κλήσεις του Μπάουσα. Η επιστροφή του ντε Μιτσέλις, έστω και για τον πάγκο, κλήσεις παικτών όπως ο Λούκας Μπίλια και γενικά οι λίγες σχετικές αλλαγές (Ντιμπάλα, Πράτο, Μας, Μπουφαρίνι) που δείχνουν ότι δεν θα αλλάξει ο κορμός. Η λογική λέει ότι όταν φτάνεις σε τρεις τελικούς σερί και χάνεις στα πέναλτι ή στην παράταση, μάλλον το υλικό είναι σχετικά καλό. Πολλοί όμως στο μυαλό του κόσμου είναι καμμένα χαρτιά. Ο Μπάουσα έχει τον δύσκολο ρόλο να πείσει τον κόσμο ότι με αυτόν θα υπάρξει διαφορά, όσο και τους παίκτες να κάνουν ακόμα μια προσπάθεια  και να αποτινάξουν την ταμπέλα των loser.