Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'παγκόσμιο ποδόσφαιρο'

Ο ακούραστος Ράφα Μάρκες

  [2 Σχόλια]

Η αλήθεια είναι ότι στα προκριματικά για το Μουντιάλ, λίγοι ασχολούνται με τη Βόρεια και την Κεντρική Αμερική. Οι περισσότερες ομάδες που συμμετέχουν είναι απλά παραδεισένιοι προορισμοί διακοπών ή παραδεισένιοι προορισμοί μαύρου χρήματος (ή και τα δύο μαζί). Από αυτές τις ομάδες καταλήγουμε σε ένα πρωταθληματάκι έξι χωρών, εκ των οποίων προκρίνονται οι τρεις και η τέταρτη παίζει μπαράζ με ομάδα της Ασίας. Είναι συνεπώς αρκετά δύσκολο για τις «μεγάλες» ομάδες να μείνουν εκτός. Το ενδιαφέρον κινείται περισσότερο στο ας πούμε «κλάσικο» μεταξύ των ΗΠΑ και του Μεξικού. Το πιο μεγάλο παιχνίδι ποδοσφαίρου εθνικών χωρών σε αυτόν τον όμιλο.

Και αν πάντα υπήρχε σημαντικό ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ματς, η μοίρα έφερε τη συνάντησή τους να γίνεται το Νοέμβριο ελάχιστες μέρες μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Οι Μεξικάνοι ταξίδεψαν στο Οχάιο νιώθοντας το βάρος ότι εκπροσωπούν ένα ολόκληρο έθνος, απέναντι στις επιθέσεις του Τραμπ που αποκάλεσε τους Μεξικάνους μετανάστες «εγκληματίες και βιαστές» και υποσχέθηκε να χτίσει ένα τείχος που θα τους κρατήσει εκτός των ΗΠΑ. Το Μεξικό βέβαια δεν βρήκε κάποιο εχθρικό γήπεδο απέναντί του, το κλίμα ήταν όπως πάντα ένα κλίμα ποδοσφαιρικού και μόνο ντέρμπι. Οι παίκτες μάλιστα πριν τον αγώνα αποφάσισαν να αλλάξουν τελετουργικό και δεν βγήκαν χωριστά φωτογραφίες, αλλά μία κοινή, προς τιμή των Αμερικάνων ποδοσφαιριστών που ήθελαν να περάσουν το δικό τους μήνυμα συναδελφικότητας.

Το παιχνίδι ήταν όπως πάντα με ένταση και το Μεξικό εκτός από το ψυχολογικό βάρος του Τραμπ είχε να αντιμετωπίσει και την κακή παράδοση με τέσσερις σερί ήττες (μάλιστα με το ίδιο σκορ, 2-0) στο Κολόμπους. Οι Μεξικάνοι προηγήθηκαν με ένα τυχερό γκολ με κόντρα, αλλά οι ΗΠΑ ισοφάρισαν και κυριάρχησαν στο 2ο ημίχρονο ψάχνοντας το 2ο γκολ. Αυτό δεν ήρθε ποτέ και όλα έδειχναν ότι πηγαίναμε για μια ισοπαλία, όταν στο 88′ το Μεξικό κέρδισε κόρνερ. Μεταξύ όσων προωθήθηκαν ήταν κι ένας άνθρωπος που έκανε ντεμπούτο με τη φανέλα της «Τρι» το… 1997, σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ο αρχηγός Ράφα Μάρκες βρέθηκε αμαρκάριστος, πήρε μια πανέξυπνη κεφαλιά και με ένα buzzer beater έδωσε τη σημαντική νίκη στη χώρα του, νίκη που πανηγυρίστηκε έξαλλα.

Γκολ ντε ΜέΧικο, Ράφα, Ράφα, Ράφα….

Μετά το τέλος του αγώνα, ο «Κάιζερ» κράτησε το επίπεδο εκεί που έπρεπε όταν ρωτήθηκε αν είναι μια άσχημη περίοδος για το Μεξικό. «Δεν γνωρίζω αν είναι μια άσχημη περίοδος, σίγουρα είναι μια περίοδος έλλειψης ανεκτικότητας. Με αυτή τη νίκη μπορούμε να ξεχάσουμε λίγο, όσα συμβαίνουν εδώ στις ΗΠΑ». Περίπου δυο μήνες μετά, ο Μάρκες έδινε ακόμα μια φορά το μήνυμά του όταν ο Τραμπ υπέγραφε ως πρόεδρος πλέον την απόφαση για το τείχος. Ανέβασε ένα γκολ του από τα χρόνια της Μπαρσελόνα με φάουλ πάνω από το τείχος και το χαρακτηριστικό μήνυμα «δεν υπάρχει τείχος να μας κρατήσει, όσο πιστεύουμε στους εαυτούς μας»

Ο Μάρκες πέρασε επτά χρόνια στη Βαρκελώνη, τα καλύτερά του χρόνια όπως λέει κι ο ίδιος, φεύγοντας το 2010 σε ηλικία 31 ετών. «Μου είχε φανεί καλή ιδέα να πάω στις ΗΠΑ να παίξω, να ρίξω λίγο τους ρυθμούς. Αλλά όταν έφτασα εκεί, κατάλαβα ότι και ήθελα και μπορούσα να παίξω σε υψηλότερο επίπεδο, το μετάνιωσα που έφυγα από την Μπάρτσα». Το MLS πολλές φορές είναι κάτι σαν ένα τιμητικό νεκροταφείο ποδοσφαιριστών, εκεί πάνε όσοι θέλουν να φύγουν με το κεφάλι ψηλά. Για τον Μάρκες δεν έγινε έτσι. 7 χρόνια μετά, στα 38 του, ο Ράφα όχι μόνο δεν έχει παρατήσει το ποδόσφαιρο, αλλά συνεχίζει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Πιστός στρατιώτης, αρχηγός ακόμα στην εθνική του, έχει όνειρο να φτάσει τα πέντε Μουντιάλ, μαζί με το συνομήλικό του Μπουφόν. Σε αυτές τις περιπτώσεις τίθεται πάντα το ερώτημα κατά πόσο κάποιος παίζει τιμής ένεκεν επειδή δεν έχουν κουράγιο να του πουν να σταματήσει. Ο ίδιος ο Μάρκες δηλώνει ότι είναι σε καλή κατάσταση και αν συνεχίσει να είναι έτσι θα βρίσκεται στη Ρωσία το 2018, κάτι με το οποίο συμφωνεί και ο προπονητής του Χουάν Κάρλος Οσόριο. «Η αγάπη του Ράφα για το άθλημα δεν βρίσκεται σε άλλον. Προπονείται πιο σκληρά από όλους και θέλει να παίζει πάντα.»

Τον Ράφα και την προσπάθειά του στηρίζει και ο θρυλικός Ούγκο Σάντσες, ενώ κι ο απλός κόσμος τον αποθεώνει. Πριν μερικές μέρες, ξεκίνησε βασικός στο ματς με την Ισλανδία, ήταν και πάλι εξαιρετικός σε έναν ελεύθερο ρόλο στην άμυνα (μια που τα τρεξίματα που δεν είχε σχεδόν ποτέ, δεν τα έχει ούτε τώρα) και στο 4ο λεπτό (εξαιτίας της φανέλας με το «4») οι Μεξικάνοι στις εξέδρες άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Αν είναι υγιής και αν το Μεξικό περάσει, θα τον δούμε σίγουρα.

«Είμαι το ίδιο άτομο, όπως όταν ήρθα για πρώτη φορά στην εθνική. Ίσως είναι η παιδεία που μου έδωσε η οικογένεια μου, η ταπεινότητα αυτή, να μπορώ να μοιράζομαι και να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους άλλους, αφήνοντας μια κληρονομιά και δίνοντας το παράδειγμα»

Ο Ράφα μετά από μια καριέρα σπουδαία με πρωτάθλημα και κύπελλο στη Γαλλία με την Μονακό και ένα σωρό κούπες στη Βαρκελώνη, έχει γυρίσει στην πρώτη του ομάδα την Άτλας. Πάντα με το ίδιο πάθος, το πάθος που αρκετές φορές τον έχει φέρει να τον κατηγορούν, όπως στην αποβολή του στο πρώτο Μουντιάλ, στη φάση των 16 με αντίπαλο τις ΗΠΑ, μια από τις πιο μεγάλες επιτυχίες των Αμερικάνων με τη νίκη 2-0 και την πρόκρισή τους. Ο Μάρκες στο 88′ με το ματς να έχει κριθεί έριξε μια άνευ λόγου και αιτίας καρατιά στον δύσμοιρο Τζόουνς. Σε ερώτηση που του έγινε για την πιο δύσκολη στιγμή της 20ετους του πορεία στην εθνική, ο Μάρκες είπε ότι ο κόσμος θα θυμάται πάντα αυτή τη φάση. Ο ίδιος δεν μετανιώνει, ήταν κάτι που έγινε από την απογοήτευσή του, από το γεγονός ότι δεν θέλει να χάνει και αυτό είναι κομμάτι του χαρακτήρα του. Στα επόμενα δύο Μουντιάλ άλλωστε, σκόραρε από μία φορά, ελπίζει να το κάνει και το 2018.

Στο 2.13 περίπου η κίνηση μεγάλου παίκτου:

Από τη Λιβερία στην Ευρώπη, η ιστορία του Ζορζ Γουεά

  [7 Σχόλια]

Δυστυχώς τα πράγματα στην Αφρική δεν έχουν προχωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια. Οι συνθήκες δεν είναι καλύτερες, τα οικονομικά προβλήματα, οι πόλεμοι και η εκμετάλλευση δεν σταμάτησαν. Αν κάτι έχει αλλάξει είναι η διέξοδος του ποδοσφαίρου, με πολλούς ανθρώπους από την Αφρική να καταφέρνουν μέσα από το ταλέντο τους να ξεφεύγουν, να καταφέρνουν να ζουν οι ίδιοι και οι συγγενείς τους σε καλύτερο επίπεδο. Πολύ πριν όμως φτάσουμε σε αυτό το σημείο, υπήρξαν κάποιοι πρωτοπόροι. Κάποιοι που σε πολύ πιο πέτρινα χρόνια για το αφρικανικό ποδόσφαιρο κατάφεραν να το δοξάσουν και να ανοίξουν τις πόρτες για τους επόμενους. Ένας από πιο σημαντικούς είναι ο Ζορζ Γουεά.

Ο Γουεά μεγάλωσε στα γκέτο της Μονρόβια στη Λιβερία. Παρ’ ότι έπαιζε μπάλα από μικρός ήξερε ότι οι πιθανότητες το ποδόσφαιρο να φέρει φαγητό στο τραπέζι ήταν λίγες και έτσι παράλληλα δούλευε και σαν τεχνικός-ηλεκτρολόγος. Σιγά σιγά όμως άρχισε να ξεχωρίζει στις τοπικές ομάδες, να κερδίζει τίτλους στην Λιβερία με δύο διαφορετικές ομάδες και να καλείται στην εθνική της χώρας. Οι εμφανίσεις του έφεραν μια μεταγραφή στο Καμερούν και στην πρωτεύουσα Γιαουντέ.

«Σε μια εποχή που υπήρχε μεγάλος ρατσισμός, ο Βενγκέρ μου συμπεριφερόταν σαν να ήμουν ο γιος του.
Κάθε φορά που έβγαινα στο γήπεδο έπαιζα γι’ αυτόν, για όλα όσα είχε κάνει για μένα.
Θα έσπαγα το πόδι μου, το πρόσωπό μου, το χέρι μου γι’ αυτόν»

Χρωστάμε πολλά στον Αρσέν Βενγκέρ που έφερε τον Λιβεριανό επιθετικό στην Μονακό από το Καμερούν. Σε χρόνια που γενικά δεν υπήρχε το ίντερνετ, τα δίκτυα σκάουτινγκ, τόσο ποδόσφαιρο στην τηλεόραση, ήταν πραγματικά δύσκολο να βρίσκονται τα «διαμάντια» της Αφρικής. Ο Βενγκέρ έψαχνε επιθετικό, ρώτησε έναν φίλο του και εκείνος του μίλησε για τον Γουεά. Με ελάχιστα χρήματα, ο Βενγκέρ τον έφερε στο πριγκιπάτο, του έδειξε εμπιστοσύνη και γρήγορα κατάλαβε ότι είχε βρει έναν εξαιρετικό ποδοσφαιριστή.

Το ιστορικό γκολ στο Μόναχο, η ΠΣΖ έκανε έξι στα έξι στον όμιλό της

Την πρώτη του χρονιά ο Γουεά κάνει ήδη τη διαφορά σκοράροντας αρκετά στο γαλλικό πρωτάθλημα, τόσο ώστε να γίνει ο πρώτος Λιβεριανός που κατακτά το βραβείο του καλύτερου παίκτη της Αφρικής, το 1989. Θα το κατάφερνε άλλες δύο φορές στο μέλλον, το 1994 και το 1995. Ο Γουεά έμεινε τέσσερις σεζόν στην Μονακό, κατακτώντας ένα κύπελλο, πριν πάει στην Παρί Σεν Ζερμέν. Ήταν ένας πολύ γρήγορος επιθετικός, αρκετά καλός με την μπάλα στα πόδια και δυνατός ώστε να αντέχει στο σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων. Δεν είχε τα απίστευτα ρεκόρ στο σκοράρισμα, αν δεις τα στατιστικά του δεν μάτωνε τόσο τα δίχτυα όσο πίστευες, αλλά ήταν ένας πολύ χρήσιμος επιθετικός και φαινόταν πάντα να έχει έφεση στο σκοράρισμα στα διεθνή παιχνίδια. Στο Παρίσι κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, δύο ακόμα κύπελλα και είχε μια εξαιρετική πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ του 1995, όταν η ΠΣΖ έφτασε στα ημιτελικά και ο Γουεά βγήκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Αυτές οι εμφανίσεις του έδωσαν τη Χρυσή Μπάλα μπροστά από Κλίνσμαν και Λιτμάνεν. Εξίσου καλές πορείες είχε και στο ΟΥΕΦΑ, αλλά και το Κυπελλούχων όπου η ΠΣΖ έκανε πορείες ως τα ημιτελικά.

Το μακρινό ριμπάουντ (το σημαντικότερο πράγμα στο μπάσκετ) και το coast-to-coast

Οι εμφανίσεις του τον έφεραν ακόμα ένα σκαλί πιο ψηλά, αυτή τη φορά στο Μιλάνο. Ο Γουεά εκεί πλέον θα γινόταν στα μάτια όλων ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς του κόσμου. Στην Μίλαν συνεργάστηκε με επιτυχία με πολλά μεγάλα ονόματα της εποχής. Σιμόνε, Μπίρχοφ, Σαβίσεβιτς, Μπάτζιο, Λεονάρντο, Κλάιφερτ και προς το τέλος της καριέρας του και με τον Αντρέι Σεβτσένκο. Ο Γουεά βγήκε πρώτος σκόρερ της Μίλαν κάποιες σεζόν και χωρίς να πετυχαίνει απίστευτα νούμερα (σκεφτείτε βέβαια και τις άμυνες εκείνης της περιόδου στην Ιταλία) ήταν ένας από τους σημαντικούς παίκτες της ομάδας. Έτρεχε, πίεζε, έβαζε το εγώ κάτω από την ομάδα και μοίραζε ασίστ και έβαζε και κάποια μαγικά γκολ όπως αυτό με τη Βερόνα. Στην Μίλαν κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και φυσικά ένα σωρό προσωπικούς τίτλους.

Στο τέλος της καριέρας του πέρασε και από την Αγγλία. Παρ’ ότι δεν έλαμψε, στην Τσέλσι αγαπήθηκε αρκετά από τον κόσμο μια που είχε και σημαντική συνεισφορά στο κύπελλο του 2000. Γενικά, λόγω και της απόδοσης, αλλά και του χαρακτήρα του έκανε φίλους παντού. Σεμνός, ταπεινός και μετρημένος, δεν άλλαξε σαν χαρακτήρας παρά τη δόξα και τα χρήματα. Το μόνο του παράπονο ίσως από μια τεράστια καριέρα είναι ότι δεν κατάφερε να παίξει σε ένα Μουντιάλ, να οδηγήσει εκεί τη Λιβερία. Στα προκριματικά του 2002, η Λιβερία έχασε μόλις για έναν βαθμό την πρόκριση από τη Νιγηρία. Στο Κύπελλο Εθνών της Αφρικής που έγινε λίγους μήνες αργότερα στο Μάλι, έπαιξε για τελευταία φορά στα 36 του πια με την εθνική, σε ένα παιχνίδι απέναντι στη Νιγηρία. Σκόραρε 22 φορές, το τελευταίο του γκολ λίγες μέρες πιο πριν με το Μάλι σε μια ισοπαλία.

Η βράβευση και μια μίνι συνέντευξή του

Ο Γουεά (που όσο γερνάει μοιάζει με έναν παχουλό Ίντρις Έλμπα) μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με την πολιτική. Κι ενώ πάντα είμαστε επιφυλακτικοί με κάτι τέτοιο (Μάριο Ζαρντέλ εσένα κοιτάω), ο Γουεά φαίνεται ότι δεν «λερώθηκε» από αυτή. Μετά το ποδόσφαιρο βοήθησε ως πρέσβης της UNICEF στην ενημέρωση για την καταπολέμηση του AIDS και στην επανένταξη παιδιών που είχαν γίνει στρατιώτες, έφτιαξε ποδοσφαιρικές ομάδες που το μόνο κριτήριο εισαγωγής ήταν να μην παρατάς το σχολείο και συνεχίζει να προσπαθεί για το καλό της πατρίδας του. Κατέβηκε στις εκλογές για την προεδρία της χώρας το 2005, αλλά οι αντίπαλοί του αντιπαρέταξαν το γεγονός ότι δεν έχει σπουδάσει. Το κόμμα του Γουεά βγήκε δεύτερο και ο Ζορζ κατέβηκε ξανά και το 2011 αυτή τη φορά ως υποψήφιος αντιπρόεδρος της χώρας, χάνοντας ξανά. Κατάφερε όμως να εκλεγεί πανηγυρικά γερουσιαστής. Με τις εκλογές να γίνονται το 2017 και τη γυναίκα πρόεδρο της χώρας να έχει συμπληρώσει δεύτερη 6ετία και να μην έχει δικαίωμα να κατέβει ξανά, ο Γουεά θα δοκιμάσει και πάλι για πρόεδρος. Το αν είναι καλός ή κακός ως πολιτικός δεν το ξέρουμε. Αρκεί να παραμείνει ο ίδιος συμπαθής άνθρωπος.

Βουλγαρία ’93-’94: Ωδή στην πιο καλτ ομάδα όλων των εποχών

  [8 Σχόλια]

Trifon IVANOV et Hristo STIOCKHOV 2

Ο Χρίστο Στόιτσκοφ, γνωστός θεολόγος-ποδοσφαιριστής στον οποίο χρωστάμε το δόγμα «Υπάρχουν δυο Χριστοί, ο ένας στον ουρανό, εγώ παίζω στην Μπαρτσελόνα», θα επαναλάβει πολλές φορές την άποψή του για την εθνικότητα του Μεγαλοδύναμου στη διάρκεια των εννιά μηνών που σημάδεψαν την ιστορία της Εθνικής Βουλγαρίας: «Ο Θεός είναι Βούλγαρος». Ένα βράδυ του Ιουλίου του 1994 θα προσθέσει, πικραμένος: «Ο διαιτητής, όμως, ήταν Γάλλος». Έκτοτε, ο εν λόγω διαιτητής και διάφοροι συμπατριώτες του (Πλατινί, Ντεσαγί, Ριμπερί…) θα ακούνε σε κάθε ευκαιρία τα σχετικά γαλλικά από τον Χρίστο, που αντίθετα με τον Θεό, δεν συγχωρεί. Μα τι ακριβώς είχε συμβεί;

Οκτώβριος του 1993. Προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου των Η.Π.Α. Η Γαλλία προκρίνεται σχεδόν σίγουρα αν στα δυο τελευταία ματς, με Ισραήλ και Βουλγαρία στην έδρα της, κάνει μια ισοπαλία. Μια Εθνική Γαλλίας θεωρητικά πανίσχυρη, με το δίδυμο Ζαν-Πιέρ Παπέν (Χρυσή Μπάλα το 1991) και Ερίκ Καντονά, μερικούς μελλοντικούς παγκόσμιους πρωταθλητές και τον «Ελ Μανίφικο» Νταβίντ Ζινολά. Καταφέρνουν να χάσουν από το Ισραήλ, που πετυχαίνει την πρώτη εκτός έδρα νίκη του στην Ευρώπη. Απομένει το ματς με τη Βουλγαρία. Τη συνέχεια τη φαντάζονται όσοι γνωρίζουν τι γίνεται συνήθως όταν πάει κανείς για τα περίφημα «δύο αποτελέσματα».

Αν οι Γάλλοι είχαν μεγάλους παίκτες, οι Βούλγαροι είχαν ημίθεους. Και δεν αναφερόμαστε στο ότι πολλοί από αυτούς έπαιξαν ωραία μπάλα σε δυτικοευρωπαϊκές ομάδες. Αναρωτιέται κανείς πότε στη ιστορία του ποδοσφαίρου εμφανίστηκε ξανά ομάδα με τόσο μυθικές χαίτες –όχι όλες φυσικές–, τέτοιες ξενυχτισμένες φάτσες, τέτοιους ανεπανάληπτους παλιοχαρακτήρες. Ο Στόιτσκοφ στα 19 του τιμωρήθηκε με ισόβιο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο επειδή έπαιξε ξύλο σε έναν τελικό κυπέλλου –η ποινή μειώθηκε κι έτσι μπόρεσε να τιμωρηθεί και στην Ισπανία, όπου πάτησε έναν διαιτητή. Ο άσπονδός του φίλος, Εμίλ Κοσταντίνοφ, πανηγύριζε συχνά τα γκολ του δείχνοντας στους θεατές το μεσαίο του δάχτυλο. Ο αξέχαστος Τρίφον Ιβάνοφ αγόρασε κάποτε ένα άρμα μάχης για να κόβει βόλτες στους αγρούς του Βέλικο Τάρνοβο και τσατιζόταν όταν του το ανέφεραν σαν κάτι περίεργο: «Πώς κάνετε έτσι; Λίγους μήνες μόνο το κράτησα, ήθελα να δω πώς είναι να οδηγείς τανκς». Ο Γιόρνταν Λέτσκοφ, ο άνθρωπος που υποψιαζόμαστε ότι ενέπνευσε το κούρεμα του «Φαινόμενου» Ρονάλντο το 2002, υποστήριζε πως απέκτησε τη μυθική τούφα στο μπροστινό μέρος του γυμνού του κρανίου εξαιτίας του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνομπίλ. Δυστυχώς η βουλγάρικη δικαιοσύνη δεν έδειξε την απαραίτητη ευαισθησία στο δράμα του και το 2013 καταδικάστηκε σε δυο χρόνια φυλάκιση για μια υπόθεση διαφθοράς, στην οποία μπλέχτηκε όντας δήμαρχος. Ο τερματοφύλακας Μπόμπι Μιχαΐλοφ, άλλο θύμα του Τσερνομπίλ, έπαιζε για χρόνια με περουκίνι. Τώρα είναι ο μισητός πρόεδρος της βουτηγμένης στα σκάνδαλα Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

 bulgaria

Νοέμβριος του 1993. Η εντατική προετοιμασία για τη μητέρα των μαχών κόντρα στη Γαλλία διακόπτεται κακήν κακώς και η Εθνική Βουλγαρίας εγκαταλείπει εσπευσμένα τη χώρα. Ο προπονητής Ντιμίταρ Πένεφ, θείος του Λιούμπο, υποψιάζεται ότι οι παίκτες του είχαν μια κάποια τάση στο ξενύχτι. Βάζει λοιπόν, άδεια πακέτα τσιγάρων μπροστά από τις ρόδες των αυτοκινήτων τους και διαπιστώνει ότι τη νύχτα οι περισσότεροι το έσκαγαν από το ξενοδοχείο και απολάμβαναν ανενόχλητοι τις χαρές της μετακομμουνιστικής νυχτερινής Σόφιας. Για να διασταυρώσει τις πληροφορίες του, δεν διστάζει να καταφύγει και σε άλλα σατανικά τεχνάσματα. Το πρωί έλεγε στον Στόιτσκοφ: «Χρίστο, ο Λιούμπο είπε ότι βγήκες χτες, ισχύει;». Μετά πήγαινε στον ανιψιό του:«Λιούμπο, τι έμαθα από τον Χρίστο, ξενύχτησες;». Επόμενος προορισμός της ομάδας ο Μέλας Δρυμός, όπου οι πειρασμοί ήταν, λογικά, μικρότεροι, κι όπου οι Γερμανοί παραχώρησαν τις προπονητικές τους εγκαταστάσεις ώστε να μαντρωθούν για μια εβδομάδα οι Βαλκάνιοι γλεντζέδες.

Νέο πρόβλημα: ο (θείος) Πένεφ ανακαλύπτει τρεις μέρες πριν το ματς ότι ο (ανιψιός) Πένεφ κι ο Κοσταντίνοφ δεν μπορούν να πάνε στη Γαλλία καθώς δεν έχουν βίζα. Η ομάδα κάνει επίδειξη πνεύματος συνεργασίας: ο αμυντικός Ζλάτκο Γιάνκοφ τούς προτείνει να περάσουν παράνομα τα σύνορα με το αυτοκίνητό του, ο  Μιχαΐλοφ, παίκτης τότε της Μιλούζ, υποδεικνύει ένα αφύλακτο πέρασμα στο τριεθνές Γαλλία-Γερμανία-Ελβετία, ο Γκεόργκι Γκεοργκίεφ, συμπαίκτης του Μιχαΐλοφ, αναλαμβάνει να οδηγήσει τους δυο παράτυπους μετανάστες στην ανατολική Γαλλία. Κοιμούνται σπίτι του και ξεκινούν για το Παρίσι. Αλλά, επειδή, όπως είπαμε, έχουμε να κάνουμε με μυθικές φυσιογνωμίες, βαριούνται να κάνουν οδικώς 500 χλμ.  και προτιμούν την άνεση του αεροπλάνου. Μόνο που υπάρχει κι εδώ έλεγχος διαβατηρίων. Στο αεροδρόμιο, οι μεγαλόθυμοι Γάλλοι αστυνομικοί, που τους αναγνωρίζουν, τους αφήνουν να ταξιδέψουν χωρίς χαρτιά.

17 Νοεμβρίου 1993. Οι Γάλλοι είναι κάπως μαγκωμένοι μετά τη νίλα με το Ισραήλ, πάντως υπάρχει αισιοδοξία. Το ματς ξεκινάει σχεδόν κανονικά, αν εξαιρέσουμε έναν νεαρό κόκορα που κόβει βόλτες στο γήπεδο, ξεφεύγοντας από το μαρκάρισμα παικτών και των δυο ομάδων. Ο Καντονά ανοίγει το σκορ, ο Κοσταντίνοφ ισοφαρίζει εφτά λεπτά αργότερα. Μερικά δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, η Γαλλία κερδίζει φάουλ. Ο Ζινολά, αντί να ψάξει να κερδίσει χρόνο, κάνει μια ακατανόητη σέντρα –μετά το ματς ο προπονητής του, Ζεράρ Ουγιέ, θα τον αποκαλέσει «εγκληματία» και είκοσι χρόνια μετά, πιο αποστασιοποιημένος, «κάθαρμα». Κερδίζουν οι Βούλγαροι, ασίστ του Πένεφ κι ο Κοσταντίνοφ βυθίζει τη Γαλλία στο πένθος.

«Στη Βουλγαρία παράγουμε μόνο γιαούρτι αλλά σήμερα οι φτωχοί νίκησαν τους πλούσιους», δηλώνει ο Στόιτσκοφ. «Ο Θεός είναι Βούλγαρος» ουρλιάζει ο σχολιαστής της βουλγαρικής τηλεόρασης. Οι 67 (!) δημοσιογράφοι της αποστολής και οι λιγοστοί Βούλγαροι φίλαθλοι τρελαίνονται. Οι θριαμβευτές, μαζί με τον Ρομάριο που βρίσκεται στο Παρίσι για ιατρικούς λόγους αλλά αναρρώνει σαν από θαύμα για να γιορτάσει με τον φίλο του τον Χρίστο, στήνουν γλέντι στο γνωστότερο παρισινό κλαμπ, το Bains Douches. Ο θρύλος λέει ότι στην παρέα τους βρέθηκε κι ο Λένι Κράβιτζ.

Ο δρόμος μέχρι την άλλη μεριά του Ατλαντικού θα είναι μακρύς. Οι παίκτες μαλώνουν για τα πριμ και απειλούν ακόμη και με απεργία, ο Λιούμπο Πένεφ μπαίνει στο νοσοκομείο (διαγνώστηκε με καρκίνο στους όρχεις), ο Στόιτσκοφ τσακώνεται με τον σπόνσορα, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας παραιτείται.

ÓÔÏÉÔÓÊÏÖ / ÅËËÁÄÁ - ÂÏÕËÃÁÑÉÁ (ÐÁÃÊÏÓÌÉÏ 94)

Το 3-0 από τη Νιγηρία έρχεται σαν φυσιολογική τιμωρία μιας ομάδας που μοιάζει αδιάφορη και απειθάρχητη. Ευτυχώς υπάρχει η Ελλάδα του Παναγούλια και η Βουλγαρία καταφέρνει να πετύχει την πρώτη της νίκη μετά από έξι συμμετοχές σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Πριν τον κρίσιμο αγώνα με την Αργεντινή, ο Μαραντόνα βρίσκεται θετικός στην εφεδρίνη. 2-0 και η Βουλγαρία περνάει στην επόμενη φάση. «Ο Θεός είναι Βούλγαρος», δηλώνει ο Στόιτσκοφ.

Το ματς με το Μεξικό πάει στα πέναλτι, ο Μιχαΐλοφ πιάνει δύο και γίνεται ο ήρωας της ημέρας, γεγονός που δημιουργεί τις πρώτες εντάσεις με τις υπόλοιπες πριμαντόνες της ομάδας. Ευτυχώς, η καλή προπόνηση λύνει όλα τα προβλήματα. «Μετά το ματς με την Αργεντινή, δεν μας ένοιαζε τίποτε. Βγαίναμε μέχρι τα ξημερώματα, τη μέρα καθόμασταν στην πισίνα, παίζαμε χαρτιά, πίναμε μπύρες και τρώγαμε πατάτες», θα αποκαλύψει τα μυστικά της επιτυχίας τους ο ομιλητικός Στόιτσκοφ. Κι ο προπονητής; «Δεν πιστεύω στην αυστηρή πειθαρχία. Προτιμώ οι παίκτες μου να καπνίζουν μπροστά μου. Ο Κρόιφ, που κάπνιζε τρία πακέτα τη μέρα, ήταν κακός παίκτης;».

bulgaria2

Στα προημιτελικά αντιμετωπίζουν μια ομάδα με κάπως διαφορετική φιλοσοφία, την παγκόσμια πρωταθλήτρια Γερμανία. Οι Γερμανοί προηγούνται, όμως ένα μαγικό φάουλ του Στόιτσκοφ και μια υπέροχη κεφαλιά του Λέτσκοφ επιβεβαιώνουν αυτό που γνωρίζουμε. «Ο Θεός είναι Βούλγαρος» επαναλαμβάνει ο Στόιτσκοφ, «αλλά το ματς ήταν εύκολο».

Στον ημιτελικό υπάρχει μια διαφωνία ανάμεσα στον Ιβάνοφ και τον Γιάνκοφ σχετικά με το ποιος έπρεπε να φυλάει τον Μπάτζιο, και, μέχρι να λυθεί, ο Ρομπέρτο βάζει δυο γκολ. Μειώνει ο Στόιτσκοφ αλλά η εποποιία τελειώνει κάπου εδώ. Οι Βούλγαροι θα διαμαρτυρηθούν για ένα ως τρία πέναλτι που δεν τους δόθηκαν. Ο Στόιτσκοφ διατυπώνει τη θεωρία ότι ο Χαβελάνζε κι η ΦΙΦΑ έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν έναν αντιεμπορικό τελικό Βραζιλία-Βουλγαρία. Όργανό τους ο Ζοέλ Κινιού, ο αθεόφοβος Γάλλος διαιτητής, τον οποίο ο Χρίστο έφτυσε μετά το ματς, όπως περήφανα του αρέσει να διηγείται. Ο ίδιος θα βγει πρώτος σκόρερ του τουρνουά, μαζί με τον Ρώσο Όλεγκ Σαλένκο. Στον μικρό τελικό θα διαλυθούν 4-0 από τη Σουηδία, εν μέσω καυγάδων και επεισοδίων μέσα κι έξω από το γήπεδο. Τίποτε δεν θα ξαναγίνει όπως ήταν.

Ο θρύλος της Εθνικής Βουλγαρίας θα σβήσει τέσσερα χρόνια αργότερα εκεί που άρχισε, στη Γαλλία. Το τέλος θα είναι άδοξο, ένα 6-1 από την Ισπανία στη Λανς, κάτω από τα ασταμάτητα γιουχαΐσματα των Γάλλων θεατών. Θα είναι το τελευταίο, μέχρι σήμερα, παιχνίδι τους σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Το Πιο Άχρηστο Τουρνουά του Κόσμου

  [10 Σχόλια]

Αν ρωτήσεις τον οποιοδήποτε άνθρωπο που «έχει παίξει μπάλα αυτός και ξέρει», τι γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια, η απάντηση θα είναι φυσικά «Μουντιάλ». Ενδεχομένως να σου το πει με ύφος Λιονέλ Μέσι όταν δεν του δίνουν φάουλ σε αγώνα στη Λατινική Αμερική. Σε λίγο πιο ψαγμένες περιπτώσεις θα σου πουν και για το «Γιούρο», βεβαίως-βεβαίως. Κάτι νεοχίπστερς θα σ’ ενημερώσουν ότι και το Κόπα Αμέρικα πλέον γίνεται κάθε 4 χρόνια και όχι κάθε 2. Άντε και κανένας που έχει πάει κουβά από το αποτέλεσμα του Γκαμπόν-Λεσότο να σου μιλήσει και για το Κόπα Άφρικα.

olympic-football

Υπάρχει κάτι που ξεχνάμε… ναι διάολε! Αυτό το τέτοιο, το πως το λένε, που πάνε τα άλλα αθλήματα και δεν ξέρω’γω τι. Εύρηκα! Τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Οι Ολυμπιακοί είναι η μεγαλύτερη αθλητική μάζωξη του κόσμου, πλην του ποδοσφαίρου (και του τένις και του ράγκμπυ, που δεν είναι ολυμπιακό, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος). Για το στίβο είναι το απόλυτο ραντεβού, για το μπάσκετ επίσης η σπουδαιότερη διοργάνωση καθώς εκεί στέλνουν τις καλές τους ομάδες, πράγμα που ξεκίνησε με τη «Ντριμ Τιμ» το 1992 και συνεχίστηκε με τα κακέκτυπά της μετά. Υπάρχει και το ποδόσφαιρο στη διοργάνωση, αλλά μάλλον φαίνεται ότι είναι μια καλή αβάντα που κάνει η ΔΟΕ στους εκάστοτε εργολάβους της διοργανώτριας χώρας.

Το πόσο δε μετράει το ποδόσφαιρο ως ολυμπιακό άθλημα φαίνεται από διάφορα μικρά και μεγάλα πράγματα, όπως ότι η Ισπανία είχε πάρει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά μέχρι το Γιούρο του 2008 θεωρούνταν υπέρτατος λούζερ, ότι ο Μέσι έχει πάρει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο με την Αργεντινή, αλλά παραμένει η ρετσινιά του «δεν έχει κερδίσει τίποτα με την αλμπισελέστε», ότι η Βραζιλία είναι γιόλο κάθε φορά στη διοργάνωση και συνεχίζει να θεωρείται η πιο πετυχημένη εθνική ομάδα. Δεν έχει νόημα να εξαντλήσω τα παραδείγματα για να φανεί το αυταπόδεικτο.

messi, kun gold

Το οποίο αυταπόδεικτο είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία δουλεία στη συγκεκριμένη διοργάνωση, που στην πραγματικότητα περισσότερα μπλεξίματα προκαλεί στα καλεντάρια παρά προσφέρει κάτι. Οι Ολυμπιακοί γίνονται τον Αύγουστο, πράγμα που δεδομένα είναι προβληματικό. Τα περισσότερα πρωταθλήματα αρχίζουν μέσα Αυγούστου και ως εκ τούτου οι «Ολυμπιακοί» (κατά το Μουντιαλικοί) παίχτες και χάνουν την προετοιμασία και έχουν άλλο οργανόγραμμα προπόνησης, φόρμας κτλ. Ειδικά αν οι Ολυμπιακοί συμπίπτουν με άλλη διοργάνωση, τότε γίνεται ένα τρελό πανηγύρι μεταξύ συλλόγων και ομοσπονδιών για το που και πότε θα παίξει ο κάθε παίχτης. Ο φετινός ήρωας μιας τέτοιας ιστορίας είναι ο Νεϋμάρ.

Ο Βραζιλιάνος της Μπάρσα πέρασε μια περίοδο ντεφορμαρίσματος που, εντελώς τυχαία, συνέπεσε με την κουβέντα που γινόταν μεταξύ της Μπαρσελόνα και της Βραζιλιάνικης ομοσπονδίας ποδοσφαίρου για το σε ποιο τουρνουά θα συμμετάσχει με την εθνική του. Αρχικά οι Βραζιλιάνοι ζήτησαν να παίξει ο καλύτερος παίχτης της εθνικής και στο Κόπα Αμέρικα στις ΗΠΑ και στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Η Μπαρσελόνα απάντησε με πιο ευγενικό τρόπο: «Δεν πάτε καλά μου φαίνεται». Μετά από μια περίοδο ανταλλαγών φιλοφρονήσεων, τελικά ο Νεϋμάρ θα παίξει μόνο στους Ολυμπιακούς της χώρας του.

neymar-cropped_c7e00segvks51mv388bouow68

Θα λέγαμε ότι είναι μια λογική απόφαση, αν στην πορεία του Κόπα Αμέρικα η Βραζιλία δεν έπαιζε χάλια, δεν αποκλείονταν νωρίς και δεν απολύονταν ο Ντούνκα (το μετράμε ως νίκη του ποδοσφαίρου). Δηλαδή πριν τη διοργάνωση που γίνεται στη χώρα τους, για την οποία πάλεψαν με ένα από τα μεγαλύτερα μπράντ/κλαμπ στον κόσμο για να έχουν τον αστέρα τους, που προετοιμάζονταν 2 χρόνια γι’ αυτό, απέλυσαν τον προπονητή που εμπιστεύθηκαν γι’αυτή τη διοργάνωση, λόγω μιας αποτυχίας σε άλλη διοργάνωση, την οποία υποτίθεται θα άφηναν σε δεύτερη μοίρα επίτηδες (!!!).

Αν δε σας φτάνουν αυτά για το πόσο περιττό είναι το ποδόσφαιρο στους Ολυμπιακούς, προσέξτε το πρόγραμμα. Πολλά ματς, ακόμα και ημιτελικοί ή και τελικοί παίζονται καταμεσήμερο ή απογευματάκι. Τώρα Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα ή τη Βαρκελώνη να παίζεις μπάλα 2 ή 3 η ώρα το μεσημέρι είναι δοκιμασία για πολύ μυημένους. Τουλάχιστον στο Ρίο θα είναι χειμώνας, αλλά ημιτροπικός χειμώνας, και «έλα μωρέ τώρα τόσα λεφτά παίρνουν να πα να παίξουν μπάλα να πούμε».

Όταν η ΦΙΦΑ τελειώσει με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις και αλλάξουν τα κόζα με τη βούλα, ας κάνει κάποιος ένα δώρο στο άθλημα και ας το αποσύρει από τους Ολυμπιακούς.

Θα έκανες ποτέ τάκλιν στον Πάμπλο Εσκομπάρ;

  [8 Σχόλια]

escobar2

Το 1991 ο Κολομβιανός Όσκαρ Παρέχα ήταν το αστέρι και ο αρχηγός της Ιντεπεντιέντε Μεντεγίν. Κάποια στιγμή μέσα στη σεζόν ο 23χρονος τότε μέσος ξεκίνησε για να πάει στην προπόνηση της ομάδας και κατέληξε σε μια φυλακή. «Εκείνη τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ» διηγείται ο ίδιος, 25 χρόνια μετά, όντας πλέον προπονητής στο πρωτάθλημα MLS στις ΗΠΑ. «Ο προπονητής μας είπε ότι η προπόνηση ακυρώθηκε». Ο λόγος; Ο Παρέχα και έξι ακόμα συμπαίκτες του είχαν κληθεί να επισκεφτούν τη φυλακή ‘Catedral’, στην οποία βρισκόταν έγκλειστος ο Πάμπλο Εσκομπάρ, για να παίξουν έναν αγώνα.

Η πρόσκληση ήταν ανοιχτή, ο Εσκομπάρ δεν διέταξε κανέναν να τον επισκεφτεί. Αλλά και ποτέ κανένας δεν τόλμησε να πει όχι σε έναν άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος για περισσότερους από 3000 θανάτους, σε έναν αρχηγό καρτέλ τόσο ισχυρό που ζούσε σε μια φυλακή με τζακούζι, μπαρ και καταρράκτη, που χτίστηκε αποκλειστικά γι’αυτόν και στην οποία έκανε ό,τι ήθελε, μακριά από τον έλεγχο της κυβέρνησης που θεωρητικά τον είχε ως κρατούμενο! Όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο Φρανσίσκο Ματουράνα, προπονητής της εθνικής Κολομβίας αλλά και της Νασιονάλ, της άλλης μεγάλης ομάδας του Μεντεγίν: «Αν ο Δον Βίτο Κορλεόνε σε καλέσει για δείπνο, απλά πηγαίνεις».

Ο Παρέχα και οι συμπαίκτες του δεν ήταν φυσικά οι πρώτοι που θα έπαιζαν μπάλα με τον Εσκομπάρ. Πριν τη φυλάκιση του, ο 7ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο εκείνη την εποχή, διοργάνωνε συχνά αγώνες στην περίφημη βίλα του. Εκεί, αυτός και άλλοι ναρκέμποροι έφτιαχναν από μια ομάδα, επιλέγοντας παίκτες από διάφορους συλλόγους της χώρας, και στη συνέχεια έβαζαν στοιχήματα εκατομμυρίων σχετικά με την έκβαση του αγώνα, στον οποίο τις περισσότερες φορές συμμετείχαν και οι ίδιοι. Κάθε παίκτης πληρωνόταν αδρά για τη συμμετοχή του. Τα λεφτά δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για τον Εσκομπάρ, ειδικά όταν προοριζόταν για τη διασκέδαση του. Μιλάμε άλλωστε για έναν άνθρωπο που στο απόγειο της «καριέρας» του έφτασε να βγάζει 420 εκατομμύρια δολάρια. Την εβδομάδα! Τόσα πολλά που αναγκαστικά ξόδευε 2500 δολάρια το μήνα μόνο σε λαστιχάκια, για να μπορεί να τα κρατάει σε δεσμίδες.

escobar

«Μας μετέφεραν στη φυλακή και μας έβαλαν να περιμένουμε σε ένα φανταχτερό δωμάτιο με εντυπωσιακούς καναπέδες, τηλεοράσεις και σωματοφύλακες. Μας έδωσαν κάτι να τσιμπήσουμε και όσο περιμέναμε τον Εσκομπάρ σκέφτηκα ‘ποιος ακριβώς είναι ο φυλακισμένος εδώ μέσα;’” συνεχίζει τη διήγηση του ο Παρέχα. Και τότε μπήκε στο δωμάτιο ο ‘Δον Πάμπλο’. «Ήρθε και κάθισε δίπλα μου και άρχισε να μου μιλάει για τη μπάλα με πάθος για τουλάχιστον μια ώρα. Ήξερε τα πάντα. Κάποια στιγμή μάλιστα μου είπε: ‘Γιατί διαμαρτύρεσαι τόσο πολύ στους διαιτητές; Δεν έχει νόημα. Αφού τους πληρώνουμε».

Όταν έπεσε ο ήλιος ο Εσκομπάρ, οι καλεσμένοι του και κάποιοι από τους, τρόπος του λέγειν, φύλακες πήγαν στο γήπεδο της φυλακής (το οποίο συμπεριλαμβανόταν στις απαιτήσεις του Εσκομπάρ όταν διαπραγματευόταν με την κυβέρνηση της Κολομβίας το θέμα της φυλάκισης του), χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και έπαιξαν για μιάμιση ώρα. «Ο Εσκομπάρ έπαιξε αριστερά στο κέντρο, παρ’ ότι ήταν δεξιοπόδαρος. Μου έκανε εντύπωση το ότι ήταν αρκετά καλός. Και αυτός και οι φρουροί του». Η ομάδα στην οποία βρισκόταν οι παίκτες της Ιντεπεντιέντε κέρδισε, έστω και δύσκολα. Ο Εσκομπάρ τους ευχαρίστησε προσωπικά όλους, τους κάλεσε να τον επισκεφτούν κι άλλη φορά και στη συνέχεια οι άνθρωποι του τους συνόδεψαν πίσω στο Μεντεγίν. «Μετά από τόσα χρόνια σκέφτομαι όλα όσα θα μπορούσαν να μας συμβούν εκεί μέσα. Δεν υπήρχε αστυνομία. Ούτε έλεγχος από κανέναν. Θα μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε. Αλλά δεν συνέβη».

Αν υπάρχει μια περίπτωση κάποτε ο Παρέχα να ξεχάσει κάποιες λεπτομέρειες από εκείνη τη μέρα, ο συμπαίκτης του Κάρλος Άλβαρες είναι σίγουρο πως δεν θα τις ξεχάσει ποτέ, καθώς ήταν αυτός που ανέλαβε να μαρκάρει προσωπικά τον Εσκομπάρ σε μια κλασική κατάσταση ‘μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα’: Αν τον μαρκάρεις πολύ χαλαρά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να το δει σαν ασέβεια. Αν όμως τον μαρκάρεις στενά και σκληρά κινδυνεύεις να τον εκνευρίσεις και αν υπήρχε ένας άνθρωπος σε όλη την ήπειρο που δεν ήθελες να θυμώσει μαζί σου ήταν αναμφίβολα ο τύπος με το κοντό σορτσάκι, την ψηλή άσπρη κάλτσα και το χαρακτηριστικό μουστάκι, που βρισκόταν δίπλα σου στο γήπεδο. «Πρόσεχε γιατί αν με κλωτσήσεις, θα μείνεις εδώ μαζί μας» φέρεται να του είπε στην αρχή του αγώνα χιουμοριστικά ο Εσκομπάρ. «Ο Κάρλος απλά προσποιούνταν πως τον μαρκάρει. Δεν του πήρε τη μπάλα ούτε μια φορά» θυμάται ο Παρέχα.

alvarez

Δεν είναι όμως όλοι οι ποδοσφαιριστές ρεαλιστές και λογικοί την ώρα του αγώνα. Ο Λεονέλ Άλβαρεζ, που όπως είναι ξεκάθαρο από την παραπάνω φωτογραφία είχε παρουσιαστικό που θα του επέτρεπε να παίξει και στην ομάδα των επαγγελματιών παικτών αλλά και σ’αυτή του καρτέλ, ήταν ένας κλασικός αμυντικός χαφ που το παιχνίδι του φημιζόταν για την έλλειψη τακτ, κοινώς ένας από εκείνους τους Λατινοαμερικάνους αμυντικούς που σ’ένα φιλικό παιχνίδι σε 5Χ5, στην προτροπή «παιδιά, εδώ απαγορεύονται τα τάκλιν», βάζει τα γέλια, την ώρα που καθαρίζει τις τάπες του με ματωμένο μαντιλάκι.

Ο Άλβαρεζ επισκέφτηκε τη φυλακή του Πάμπλο Εσκομπάρ μαζί με τον Ρενέ Χιγκίτα και μερικούς ακόμα παίκτες από τις ομάδες της περιοχής (ένας εξ αυτών ήταν και ο Αντρές Εσκομπάρ) και βρέθηκε κι αυτός αντιμέτωπος με τον διαβόητο ‘El patron’ στο γηπεδάκι της. Αλλά ο Άλβαρεζ όταν έπαιζε μπάλα, έπαιζε μπάλα, δεν έκανε δημόσιες σχέσεις. Όπως χαρακτηριστικά θυμάται ο αδερφός του Εσκομπάρ, Ρομπέρτο, που ήταν επίσης φυλακισμένος εκεί, καθώς ο Πάμπλο τον χρησιμοποιούσε ως λογιστή του: «Η παρέα του Χιγκίτα είχε έρθει πρώτη για να παίξει μαζί μας, τη μέρα που γιόρταζε ο πολιούχος των φυλακισμένων. Πριν το ματς ο Πάμπλο τους προειδοποίησε ότι εκεί οι αγώνες καμιά φορά κρατάνε 3 και 4 ώρες, χωρίς ξεκούραση και με δυο μόνο αλλαγές να επιτρέπονται. Σε περίπτωση ισοπαλίας, είχαμε πέναλτι. Αυτοί φόρεσαν τις κανονικές τους φανέλες, εμείς φορούσαμε τα χρώματα της εθνικής Γερμανίας. Ο Πάμπλο ήταν καλός παίκτης αλλά στο συγκεκριμένο ματς τον μάρκαρε σκληρά ο Λεονέλ Άλβαρεζ».

Το μεγαλείο της διήγησης δεν τελειώνει όμως εκεί. Κάποια στιγμή του αγώνα ο κουρασμένος από το δυνατό παιχνίδι του αντιπάλου του, Εσκομπάρ γύρισε προς το μέρος του για να διαμαρτυρηθεί για τα τζαρτζαρίσματα και τα τάκλιν του. Και τότε ο Άλβαρεζ, με την άνεση και το υφάκι που περιμένεις να δεις μόνο σε κάποιον αγώνα του Λιμπερταδόρες και όχι σε ένα παιχνίδι που γίνεται σε μια φυλακή στη μέση του πουθενά, στην οποία κουμάντο κάνει ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος στη χώρα, που κάποτε ανατίναξε ένα γεμάτο εμπορικό αεροπλάνο επειδή ήθελε να σκοτώσει τον μελλοντικό πρόεδρο της Κολομβίας, γύρισε και του απάντησε: «Έτσι παίζεται το ποδόσφαιρο, αδερφέ».

Μια θρυλική ατάκα που σίγουρα θα έκανε περήφανο τον Κλαούντιο Τζεντίλε, και, αν το σκεφτείς λιγάκι, αποτελεί από μόνη της τη μεγαλύτερη ωδή που μπορεί να υπάρξει για το ποδόσφαιρο, που αν και αρκετές φορές επηρεάζεται από τα δεδομένα της κοινωνίας που το περιτριγυρίζει, στη βάση του παραμένει ένα μέρος με δικές του συνθήκες, ένα μέρος στο οποίο όσα ισχύουν εκτός των τεσσάρων γραμμών του δεν έχουν σημασία και αξία εντός αυτών, ένα μέρος που ο Λεονέλ Άλβαρεζ είναι το ίδιο με τον Πάμπλο Εμίλιο Εσκομπάρ Γκαβίρια. Και για όσους αναρωτιούνται: Δυο και πλέον δεκαετίες αργότερα ο Άλβαρεζ είναι ακόμα ζωντανός, αρτιμελής και μάλιστα αυτή την εποχή προπονεί την Ιντεπεντιέντε του Μεντεγίν.

alvarez2

Την Παρασκευή που μας πέρασε η σελίδα της εξαιρετικής σειράς ‘Narcos’ του Netflix, μας ενημέρωσε πως συμπληρώθηκαν 24 χρόνια από τη μέρα που ο άνθρωπος που έχτισε τη δικιά του φυλακή, απέδρασε από αυτή. Μια φυλακή από την οποία πέρασαν πολλοί διάσημοι Κολομβιανοί, αμέτρητα μοντέλα και δεκάδες επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Ένας από αυτούς ήταν και ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…

Τα σωστά ρεκόρ από τις σωστές χώρες

  [2 Σχόλια]

Uruguay1-482399

Ήταν 13 Ιουνίου του 1986 όταν η πόλη Κερέταρο στο Μεξικό φιλοξενούσε ένα αταίριαστο ζευγάρι για την τελευταία αγωνιστική της πρώτης φάσης του Μουντιάλ. Ουρουγουάη και Σκωτία έμπαιναν στην μάχη γνωρίζοντας τα αποτελέσματα των άλλων ομίλων και διεκδικώντας μια θέση «καλύτερης τρίτης» για να περάσουν στους «16». Η εντυπωσιακή Δανία των Λάουντρουπ, Όλσεν, Λέρμπι, Έλκιερ και των λοιπών είχε κάνει το 3/3 κερδίζοντας ακόμα και τη Δ. Γερμανία και ρίχνοντας έξι γκολ στους Ουρουγουανούς. H Γερμανία είχε εξασφαλίσει τη 2η θέση και η Ουρουγουάη ήξερε ότι με το Χ προκρινόταν στην επόμενη φάση. Από την άλλη, οι Σκωτσέζοι ήθελαν οπωσδήποτε τη νίκη.

Το ματς θα περνούσε στην ιστορία ως ένα ακόμα βαρετό παιχνίδι που θα είχαμε ξεγράψει από τις μνήμες μας, αν δεν υπήρχαν δύο γεγονότα. Πρώτον, τα άθλια σορτσάκια της Σκωτίας που ήταν άσπρα με μια μπλε οριζόντια γραμμή πάνω από τα επίμαχα σημεία, λες και είχες βάλει κολλητική ταινία και δεύτερον, ένα ιστορικό ρεκόρ. Ο Χοσέ Μπατίστα, παίκτης τότε της Ντεπορτίβο Εσπανιόλ, μόλις στα 56″ έκανε ένα τάκλιν που στην Ουρουγουάη το λένε «ζέσταμα» ή «έτσι για χαβαλέ», αλλά στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό κόσμο το παίρνουν πιο σοβαρά. Και το έκανε σε μια επαναφορά από πλάγιο, σε μια φάση χωρίς κανέναν κίνδυνο, χωρίς κανέναν λόγο. Ο Γκόρντον Στράχαν διπλώθηκε στο έδαφος και ο Ζοέλ Κινιού προς έκπληξη όλων έβγαλε την κόκκινη κάρτα. Ο Μπατίστα αποχώρησε σπάζοντας το ρεκόρ πιο γρήγορης κόκκινης στην ιστορία των Μουντιάλ και φήμες λένε ότι πίσω στην Κολόνια ντελ Σακραμέντο (πατρίδα του) στήθηκε ένας ανδριάντας προς τιμήν του, δίπλα σε άλλες ιστορικές φιγούρες που έβγαλε η πόλη.

Την ίδια στιγμή, ο τότε παίκτης της Πενιαρόλ και μετά της Βαλένθια, Μιγκέλ Μπόσιο, σίγουρα θα τα έβαζε με τον εαυτό του μονολογώντας «πώς δεν το σκέφτηκα εγώ». Βλέπετε, στο προηγούμενο ματς (την εξάρα με τη Δανία) είχε καταφέρει να πάρει την πρώτη κίτρινη στο 13′ και τη δεύτερη στο 19′ για ένα παντελώς αψυχολόγητο σκληρό τάκλιν κάπου στο κέντρο του γηπέδου. Ο Μπόσιο μετά από αυτό σίγουρα θα ένιωθε αφεντικό στα αποδυτήρια. Ο Μπατίστα επισκίαζε αυτό το κατόρθωμα και τον ξεπερνούσε. Παρά τις διαμαρτυρίες του αρχηγού Χόρχε Μπάριος, ο Γάλλος διαιτητής δεν άλλαξε την απόφασή του. Το παιχνίδι συνεχίστηκε και τελείωσε με ακόμα πέντε κίτρινες (τρεις για την Ουρουγουάη) και έληξε με 0-0 με τους Ουρουγουανούς να μην πτοούνται από το γεγονός ότι έπαιξαν 89 λεπτά με παίκτη λιγότερο. Με μόλις δύο βαθμούς σε τρία παιχνίδια η Ουρουγουάη πήρε την πρόκριση και η ομάδα του Φραντσέσκολι πήγε να αντιμετωπίσει την Αργεντινή του Μαραντόνα.

Όταν ο Μισέλ Πλατινί ξάπλωνε στο χορτάρι

  [2 Σχόλια]

16

Είναι ο μεγάλος απών αυτού του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος αλλά η σκιά του βαραίνει, κατά κάποιον τρόπο, ακόμη περισσότερο, κι όχι μόνο εξαιτίας της φαραωνικής του έμπνευσης για ευρωπαϊκό πρωτάθλημα των 24 ομάδων.

Ο Μισέλ Πλατινί, με τα παραπάνω κιλά που του φόρτωσαν τόσα χρόνια καλοπέρασης και το υπνωτιστικό και άδειο χαμόγελο του επαγγελματία παράγοντα που αποφάσισε να γίνει, μοιάζει εδώ και καιρό με εισοδηματία φούρναρη, με έναν από αυτούς τους δευτερεύοντες χαρακτήρες των γαλλικών μυθιστορημάτων του 19ου αιώνα, εκεί όπου παραπέμπει, βέβαια, κι η μυθιστορηματική πτώση του.

Κάποτε, όμως, ήταν ένας λαμπρός ποδοσφαιριστής: αέρινος, ακούρευτος, με τη φανέλα έξω από το σορτσάκι και με ένα χαρακτηριστικό σουλούπι που τον έκανε να μοιάζει σα να παίζει πάντα με κατεβασμένες κάλτσες. Χρυσή Μπάλα και πρώτος σκόρερ της Serie A τρία συνεχόμενα χρόνια (1983, 1984, 1985) κι ένας από τους ελάχιστους που κατάφερε να ανεβάσει, από την ανυποληψία –τον αποκλεισμό από τα τελικά των Μουντιάλ του 70 και του 74 και από τα Ευρωπαϊκά του 68, του 72, του 76– στην κορυφή, το ποδόσφαιρο μιας ολόκληρης χώρας. Για να καταφέρεις κάτι τέτοιο, όπως γνωρίζουμε, δεν αρκεί να είσαι ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, πρέπει να είσαι ο Γιόχαν Κρόιφ ή ο Πλατινί. Κι όλα αυτά χωρίς να τραγουδήσει ποτέ πριν τη σέντρα τη Μασσαλιώτιδα, «αυτόν τον πολεμικό ύμνο. Αν ήταν ύμνος στη αγάπη θα τον τραγουδούσα»: αχ, αυτοί οι Γάλλοι.

Εκείνος ο Μισέλ Πλατινί, λοιπόν, λείπει πολύ σε όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο.

Τον θυμηθήκαμε στις 21 Ιουνίου, επειδή έκλεινε τα 61 του χρόνια, κάπου μακριά από τους προβολείς των γηπέδων, και επειδή έκλειναν τριάντα χρόνια από την πρόκριση της Γαλλίας επί της Βραζιλίας, στα προημιτελικά του Μουντιάλ του Μεξικού. Εκεί, στην Γκουανταλαχάρα, με τη θερμοκρασία στους 45 βαθμούς, άκεφος, με ένα τραυματισμό στην κνήμη να τον βασανίζει, ισοφαρίζει με το λιγότερο καλό του πόδι, το αριστερό: θα είναι το τελευταίο από τα 41 γκολ που θα βάλει με τη Γαλλία. Μετά, στα πέναλτι, θα αστοχήσει φριχτά αλλά λίγη σημασία είχε, αυτός, σε αντίθεση με άλλους μεγάλους παίκτες που είδαμε πρόσφατα,  ήταν τυχερός, η ομάδα του επιβλήθηκε.

Θα τον θυμηθούμε οπωσδήποτε στις 8 Ιουλίου, επέτειο του αξέχαστου ημιτελικού του Μουντιάλ στη Σεβίλη το 1982, κόντρα στη Γερμανία. Η ωραία μπαλιά του στον Πατρίκ Μπατιστόν, η δολοφονική έξοδος του χασάπη Χάραλντ Σουμάχερ, ο Μισέλ να σκύβει και να παίρνει στα χέρια του τον αναίσθητο και λευκό σαν πανί συμπαίκτη και φίλο του: μια μεταμοντέρνα Αποκαθήλωση που έληξε με Ανάσταση του θύματος –με τρία δόντια λιγότερα, μετατοπισμένο σπόνδυλο και αμνησία– μερικές ώρες μετά. Ο αγώνας έληξε στα πέναλτι και κέρδισε, φυσικά, η Γερμανία: το ποδόσφαιρο είναι μια σπουδή στην αδικία, και δεν θα διαφωνήσει, μάλλον, ούτε ο Χάραλντ Σουμάχερ ούτε ο Ολλανδός διαιτητής που δεν του έδωσε κάρτα, απλώς χαριεντιζόταν μαζί του ενόσω ο Μπατιστόν έβγαινε πάνω στο φορείο.

battiston

Θυμόμαστε, και ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμη, το ψαρωτικό ρεκόρ του Πλατινί: εννιά γκολ σε ένα μόνο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα –χρειάστηκαν σχεδόν τέσσερα (19 αγώνες) στον Κριστιάνο Ρονάλντο για να πετύχει οχτώ. Θυμόμαστε και τον τίτλο που χάρισε με αυτά τα γκολ στη Γαλλία το 1984 και την κατεστραμμένη καριέρα του δόλιου Αρκονάδα μετά από τη φοβερή του γκάφα στον τελικό: ένα μέτριο χτύπημα φάουλ από τον Πλατινί, μια μπάλα που γλιστράει μέσα από τα χέρια, ένας τίτλος.

Για μια γενιά Γάλλων –και Ιταλών, αλλά θα επανέλθουμε– φιλάθλων, η παρουσία του Πλατινί στο χόρτο ισοδυναμούσε με τη σιγουριά ότι θα σκοράρει. Συχνά σε κρίσιμους αγώνες, συχνά με φάουλ, αν και όταν έκανε το περίφημο ρεκόρ του πέτυχε σε δυο ματς τη λεγόμενη «σπεσιαλιτέ Πλατινί», το πραγματικό χατ τρικ: γκολ με το δεξί, γκολ με το αριστερό, γκολ με κεφαλιά. Αυτή τη σιγουριά την ένιωθε χωρίς αμφιβολία κι αυτός. Πρώτη εμφάνιση με την Εθνική Ανδρών, σε ένα φιλικό με την Τσεχοσλοβακία, πριν 40 χρόνια. Η Γαλλία είναι πίσω στο σκορ, κερδίζει έμμεσο. Ο πιτσιρικάς Μισέλ λέει στον έμπειρο Ανρί Μισέλ: «Δώσε μου πάσα. Θα το βάλω».

Ο Μισέλ Πλατινί, εγγονός Πιεμοντέζου μετανάστη στη Λοραίνη, θα ξαναγυρίσει στη γη των προγόνων του, την Ιταλία, και θα λατρευτεί κι εκεί. Και από όλα του τα γκολ με τη Γιουβέντους, θυμόμαστε αυτό το κάπως άγνωστο αριστούργημά του. Γιατί, με τον ίδιο τρόπο που το ωραιότερο γκολ ενός μεγάλου συμπατριώτη του ήταν μια πάσα, το ωραιότερο γκολ του Πλατινί  ήταν οφσάιντ.

8 Δεκεμβρίου 1985. Διηπειρωτικό Κύπελλο στο Εθνικό Στάδιο του Τόκυο. Η κάτοχος του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης Γιουβέντους αντιμετωπίζει τους νικητές του Κόπα Λιμπερταδόρες Αρχεντίνος Ζούνιορς του Κλαούντιο Μπόργκι. Η Γιουβέντους κυνηγάει τον πρώτο της τίτλο στη διοργάνωση και θεωρητικά είναι το φαβορί. Προηγούνται οι Αργεντίνοι στο 55΄, ισοφαρίζει με πέναλτι ο Πλατινί. Και στο 69΄, το θαύμα: στοπάρισμα με το στήθος, εναέριο κοντρόλ με το δεξί, άπιαστο βολέ με το αριστερό, γκολ. Πανηγυρισμοί, σερπαντίνες και κόρνες από τις κερκίδες, οι Γιουβεντίνοι ένα κουβάρι γύρω από το αστέρι τους, το ταμπλό δείχνει 2-1.

Και ξαφνικά, η απότομη προσγείωση: αυτό το ποίημα σφυρίζεται οφσάιντ. Ο Πλατινί, δεν μπορεί να το πιστέψει, τραβάει τα μαλλιά του και μοιάζει να καταρρέει στο χορτάρι. Μοιάζει: στην πραγματικότητα ξαπλώνει κάπως ράθυμα, ακουμπάει το κεφάλι του στο χέρι του και, σαν δεκάχρονο παιδάκι, κάνει μούτρα στον διαιτητή, στη μοίρα, στον κόσμο όλον. Μετά ανακάθεται, χειροκροτεί ειρωνικά, παίρνει μερικές ανάσες. Οι Αρχεντίνος θα ξαναπεράσουν μπροστά αλλά, λίγα λεπτά μετά, το μουτρωμένο δεκάρι θα βρει το κουράγιο και τη διαύγεια που χρειάζεται για να κάνει το μακρινό ένα-δυο με τον Μίκαελ Λάουντρουπ που θα ισοφαρίσει. Η Γιουβέντους θα κερδίσει στα πέναλτι –ένα από αυτά θα το χτυπήσει με επιτυχία ο Πλατινί.

Όπως θα έλεγε ένας άλλος ήρωας με ασπρόμαυρη φανέλα, το μυστικό είναι ότι επιτρέπεται να ξαπλώσεις στο χορτάρι  αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς -και, ει δυνατόν, να σκοράρεις.

Η Αργεντινή του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

  [32 Σχόλια]

Ας ξεκινήσω από κάτι απλό: Δεν πιστεύω στην ιδέα «Καλύτερος παίκτης όλων των εποχών». Δεν θέλω να διαλέξω, δεν μπορώ να διαλέξω και δεν το θεωρώ και δίκαιο να διαλέξω. Το ποδόσφαιρο πέρα από τις τρομερές διαφορές που έχει ανάλογα με την περιοχή στην οποία παίζεται, εξελίσσεται συνέχεια και έχει αλλάξει σε τέτοιο βαθμό σε σχέση με 30-40 χρόνια πριν που θεωρώ αδύνατο να συγκρίνω, για παράδειγμα, τον Ζιντάν με τον Τοστάο. Παρ’ όλα αυτά κατανοώ απόλυτα την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας κουβέντας (οι άνθρωποι χρειαζόμαστε τέτοιες συζητήσεις και λογομαχίες για να ξεφεύγουμε και να ξεχνάμε τα σκατά της καθημερινότητας) και την παρακολουθώ αρκετές φορές με ενδιαφέρον.

diego

Την περίοδο αυτή μια τέτοια συζήτηση έχει ξανά την τιμητική της. Μια συζήτηση που αναθερμαίνεται κάθε φορά που ο Μέσσι αποτυγχάνει να κερδίσει κάτι με την εθνική Αργεντινής, κάτι που όλοι ξέρουμε πως συμβαίνει αρκετά συχνά τελευταία. Το πρόβλημα, πάντα κατ’ εμέ, με αυτή την κουβέντα δεν βρίσκεται στη γενική διαπίστωση της και στο σκεπτικό των περισσότερων πως «Ο Μέσσι δεν θα γίνει ποτέ Μαραντόνα». Όπως είπα και στην αρχή, δεν με απασχολεί αυτό το θέμα, ούτε καν σε καφενειακή βάση, δεν μ’ενδιαφέρει να συγκρίνω τους δυο παίκτες (Απολαμβάνω κάθε στιγμή που μου προσφέρει ο Μέσσι εδώ και μια δεκαετία και συνεχίζω να γοητεύομαι από κάθε βίντεο ή ιστορία ανακαλύπτω για τον Ντιεγκίτο.) και δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω ούτε εναντίον του, ούτε υπέρ του (μπορώ όμως να γελάσω με σχόλια όπως το υπέροχο «κοντέ φοροφυγά, δεν θα γίνεις ποτέ Ντιέγκο», με το οποίο γελάνε λογικά ακόμα και τα πολυτελή ρολόγια που έδωσε ο Μαραντόνα στην εφορία της Ιταλίας για να καλύψει μέρος των υπέρογκων ποσών που της χρωστάει από την εποχή της Νάπολι).

Δεν πιστεύω βασικά ότι μπορεί κανένας να επιχειρηματολογήσει και να περιμένει από τον άλλον να το αποδεχθεί. Κανένας δεν μπορεί να ορίσει τι θεωρείται πιο σημαντικό για τον «καλύτερο όλων των εποχών», είναι όλα υποκειμενικά κριτήρια, άρα όλα είναι αποδεκτά. Ποιος ορίζει, άλλωστε, αν είναι πιο σημαντική η διάρκεια στο Χρόνο ή η κατάκτηση ενός τουρνουά 6-7 αγώνων κι ας λέγεται αυτό Μουντιάλ; Και γιατί ποτέ δεν υπάρχουν σ’αυτές τις συζητήσεις αμυντικοί (ή και τερματοφύλακες);

Το πρόβλημα μου με την συζήτηση αυτή εντοπίζεται στις λεπτομέρειες και στα εξτρά θέματα που προκύπτουν συνήθως, και μεταξύ πολλών άλλων, από τέτοιες λογομαχίες. Θέματα όπως η παρελθοντολατρεία (η θεοποίηση των παλιών, που είναι θρύλοι, και η ισοπέδωση των σύγχρονων, που συνήθως είναι «κατασκευάσματα των media») και η κλασική λογική «δοκάρι και μέσα=βασιλιάς και μάγκας, δοκάρι και έξω=ανίκανος και loser».

Ας μπούμε όμως στην ουσία. Η εθνική Αργεντινής απέτυχε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να κερδίσει έναν τελικό, ο Μέσσι αστόχησε στο πέναλτι του και το όνομα που εμφανίστηκε όσο κανένα άλλο στα διάφορα σχόλια ήταν αυτό του μεγάλου Ντιέγκο. Σε αντίθεση με το μπάσκετ, στο οποίο ένα μεγάλο ποσοστό όσων συγκρίνουν αυτή την περίοδο Τζόρνταν και Λεμπρόν έχει δει και τους δυο και κρίνει χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό και την προσωπική του εμπειρία, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που μιλάνε για τον Μαραντόνα δεν τον έχει ζήσει καθόλου ενώ και από αυτούς τους λίγους που τον πρόλαβαν (το ποσοστό των ανθρώπων που είναι άνω των 45-50 και σχολιάζει στα social media του σομπρέρο, για παράδειγμα, είναι μονοψήφιο) οι περισσότεροι έχουν δει ελάχιστα ολόκληρα παιχνίδια του.

Για τους περισσότερους από εμάς ο Ντιέγκο δεν είναι ένας απλός παίκτης. Είναι μια Ιδέα. Μεγαλώσαμε με τις ιστορίες για το Μουντιάλ του 1986 και τη σκέψη ότι ο Ντιέγκο το πήρε μόνος του, έχουμε δει αμέτρητες φορές συγκεκριμένες φάσεις από το Μουντιάλ αυτό, έχουμε φτιαχτεί κάμποσες φορές με την ιδέα της μικρής Νάπολι που από το πουθενά γίνεται πρωταγωνίστρια. Όπως και να το δει κανείς, ο Μαραντόνα ήταν τεράστιος και εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, τόσο τεράστιος που κάθε φορά που έκανε μια κουτσουκέλα ψάχναμε δικαιολογίες για να την αγνοήσουμε, πριν καταλήξουμε τις περισσότερες φορές στο απελευθερωτικό: «Ο Ντιέγκο είναι, ό,τι θέλει μπορεί να κάνει».

Φτάσαμε να το κάνουμε ακόμα και στις μεγαλύτερες κωλοτούμπες του, όταν ο «επαναστάτης» Μαραντόνα, που μια ζωή έκραζε τον Πελέ, μεταξύ πολλών άλλων και για τις διάφορες μπίζνες που έκανε εκμεταλλευόμενος το όνομα του, πήγαινε στα Εμιράτα για να προπονήσει μια ομάδα για ένα σκασμό λεφτά, έπαιρνε μέρος σε διαφήμιση στην οποία φορούσε τη στολή της Βραζιλίας ή, στην πιο ακραία και πιο πρόσφατη απ’όλες τις περιπτώσεις, όταν εξυμνούσε τον ίδιο Πελέ που τόσα χρόνια έκραζε. Που; Σε διαφημιστικό event εταιρείας ρολογιών πολυτελείας!

Ακόμα και με όλα τα παραπάνω όμως, ο Μαραντόνα παραμένει ένας μύθος στο μυαλό των περισσότερων από εμάς. Το πρόβλημα και ταυτόχρονα η αδικία ξεκινάει όταν προσπαθεί κάποιος να τον συγκρίνει με κάποιον άλλον, χρησιμοποιώντας στη σύγκριση αυτή τα γενικά χαρακτηριστικά του μύθου που μαθαίνουμε και ακούμε από μικρά παιδιά, τα οποία αγαπάμε και στα οποία έχουμε δώσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Ακολουθούν κάποια δεδομένα για την πορεία του Ντιέγκο με την Αργεντινή (μιας και αυτό το σκέλος είναι που έχει την τιμητική του αυτή την εποχή) που συνήθως κρύβονται στη σκιά των μεγάλων στιγμών του, σε τέτοιο βαθμό που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι λίγοι γνωρίζουν ή θυμούνται.

diego3

«Η Αργεντινή του Μαραντόνα τη Χιλή την είχε για πλάκα. Ο Ντιέγκο θα τους κέρδιζε μόνος του». Χμμμ… Δεν το νομίζω. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, η Αργεντινή του Ντιέγκο δεν κέρδιζε συχνά! Στα 91 παιχνίδια που έπαιξε ο Μαραντόνα η Αλμπισελέστε δεν κέρδισε ούτε τα μισά (42 για την ακρίβεια)! Το ποσοστό αυτό (46%) είναι μικρότερο από κάθε άλλου μεγάλου παίκτη μπορείς να σκεφτείς, ανεξαρτήτως εθνικότητας και εποχής: Ο Πελέ έχει 73%, ο Ρονάλντο έχει 70%, o Μπεκενμπάουερ έχει 67%, o Μπάτζιο έχει 54%, ο Ζιντάν έχει 69%, o Πούσκας 74%, ο Κρόιφ έχει 65%, ο Μαλντίνι έχει 56%, ο Ρομάριο έχει 70%, ο Μπατιστούτα έχει 54%, ο Μέσσι έχει 62% και η λίστα είναι ατέλειωτη. Εδώ κάποιος πιθανόν να απαντήσει, «ναι, αλλά ο Ντιεγκίτο ήταν ηγέτης που ξεχώριζε στα μεγάλα τουρνουά». Χμμμ…

Ο Μαραντόνα έπαιξε σε 7 μεγάλα τουρνουά στην καριέρα του. Τέσσερα Μουντιάλ και 3 Κόπα Αμέρικα. Στο Κόπα Αμέρικα του 1979, στο οποίο η Αργεντινή κατέβηκε ως πρωταθλήτρια κόσμου, ο Ντιεγκίτο ήταν 19 χρονών, οπότε μπορούμε να θεωρήσουμε ως πολύ φυσιολογικό το ότι δεν μπόρεσε να βοηθήσει την ομάδα να περάσει τη φάση των ομίλων (τερμάτισε τελευταία πίσω από Βραζιλία και Βολιβία, με τον Ντιέγκο να σκοράρει μια φορά στη νίκη 3-0 επί των Βολιβιανών).

Στο Μουντιάλ του 1982, δίπλα στους μεγάλους Κέμπες, Αρντίλες και Πασαρέλα και μπροστά στο ισπανικό κοινό που τον περίμενε με αγωνία, λόγω της μεταγραφής στη Μπαρτσελόνα, πήγε άπατος μαζί με όλη την προβληματική Αργεντινή. Σε 5 παιχνίδια πρόλαβε να σκοράρει 2 φορές απέναντι στους Ούγγρους στους ομίλους και να αποβληθεί εκνευρισμένος στην ήττα με 3-1 από τη Βραζιλία στον 2ο γύρο που έστειλε τους Αργεντινούς πρόωρα σπίτι τους.

Το 1987, και ενώ βρισκόταν στην καλύτερη φάση της καριέρας του, έδωσε το παρών στο Κόπα Αμέρικα που διοργάνωσε η Αργεντινή. Οι διοργανωτές, που έμπαιναν στο τουρνουά ως απόλυτο φαβορί όντας ταυτόχρονα και παγκόσμιοι πρωταθλητές, είχαν να κατακτήσουν τον τίτλο από το 1959. Η δίψα του κόσμου ήταν τεράστια. Τελικό αποτέλεσμα; Η Αργεντινή των Μαραντόνα και Κανίγια δεν έφτασε ούτε στον τελικό. Έχασε μέσα στο κατάμεστο Μονουμεντάλ με 0-1 από την Ουρουγουάη και στο τέλος κατέληξε 4η.

Δυο χρόνια αργότερα, ο 29χρονος τότε Ντιέγκο (που στη Νάπολι εκείνες τις χρονιές έκανε μαγικά πράγματα) είχε μια ακόμα καλή ευκαιρία να σηκώσει ένα Κόπα Αμέρικα. Το αποτέλεσμα ήταν εξίσου απογοητευτικό. Η Αργεντινή τερμάτισε 3η , καταφέρνοντας να ολοκληρώσει το τουρνουά με μόλις 2 γκολ ενεργητικό σε 7 αγώνες! Και τα δυο τα πέτυχε ο Κλαούντιο Κανίγια. Αυτό ήταν το τελευταίο Κόπα Αμέρικα που συμμετείχε ο Ντιεγκίτο. Στα επόμενα δυο τουρνουά, του 1991 και του 1993, η Αργεντινή κατέκτησε ισάριθμα τρόπαια με μπροστάρη και σκόρερ τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα.

Η 6η μεγάλη διοργάνωση της καριέρας του ήταν το Μουντιάλ του 1990. Ο ίδιος ήταν σε μετριο-καλή κατάσταση, η Αργεντινή ήταν σε μια παρόμοια, περίεργη φάση (ακόμα και τον όμιλο τον πέρασε με το ζόρι, ως καλύτερη 3η) αλλά παρ’ όλα αυτά κατάφερε να φτάσει σε έναν δεύτερο τελικό, πάλι απέναντι στους Γερμανούς, τον οποίο και έχασε με 1-0. Ο Ντιέγκο τέλειωσε τη διοργάνωση χωρίς να σκοράρει, με μια διάσημη ασίστ στον Κανίγια, στο ματς με τη Βραζιλία, και ένα χαμένο πέναλτι στη διαδικασία των πέναλτι με τη Γιουγκοσλαβία, το οποίο όμως ξεχάστηκε αφού οι Γιούγκοι έχασαν ένα παραπάνω και οι Αργεντινοί προκρίθηκαν.

Το τελευταίο μεγάλο τουρνουά και ταυτόχρονα το φινάλε της καριέρας του με την εθνική ήταν φυσικά το Μουντιάλ του 1994, όταν και πιάστηκε ντοπαρισμένος μετά το παιχνίδι με την Ελλάδα, κάτι που αν συνέβαινε φυσικά σε κάποιον από τους τωρινούς μεγάλους σταρ θα… κατέρρεε το ίντερνετ από κακία και χολή. H Αργεντινή αποκλείστηκε στον 2ο γύρο, από τη Ρουμανία. Ρεζουμέ;Έξι μεγάλα τουρνουά, 2 προκρίσεις στον τελικό, 1 κατάκτηση. Κάπου εδώ αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι η ατάκα μάλλον θα έπρεπε να γίνει: «Η Αργεντινή του Ντιέγκο του 1986, τη Χιλή την είχε για πλάκα».

mara2

Ο Ντιέγκο του 1986 λοιπόν. Το κερασάκι στην τούρτα του θρύλου. Το Μουντιάλ του Θεού. Το τουρνουά που κάνει τη διαφορά στις περισσότερες συγκρίσεις και, όπως προείπαμε, κρύβει με τη λάμψη του όλα τα παραπάνω τουρνουά που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν. Το Παγκόσμιο Κύπελλο που πήρε μόνος του. Χμμμ… Όχι ακριβώς. Ο Μαραντόνα έκανε ένα εκπληκτικό τουρνουά, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Και σκόραρε και έβγαλε ασίστ. Φορμαρίστηκε την κατάλληλη στιγμή, στο κατάλληλο μέρος. Αλλά δεν ήταν μόνος του (αν εξαιρέσεις τη φάση του γκολ με τους Άγγλους φυσικά). Είχε στον πάγκο τον μεγάλο Κάρλος Μπιλάρδο, που παρέδωσε μαθήματα τακτικής στη διοργάνωση. Είχε δίπλα του τον Βαλντάνο που εκείνη τη χρονιά έκανε όργια στη Ρεάλ και την Ισπανία και στο Μουντιάλ σκόραρε 4 φορές, εκ των οποίων η μια ήταν στον τελικό. Είχε τον Μπουρουτσάγα, τον καλύτερο ξένο του Γαλλικού πρωταθλήματος και πρώτο σκόρερ του προηγούμενου Κόπα Αμέρικα. Τέλος, είχε μαζί και μια ομάδα έμπειρων, καλών παικτών που οι 5 εξ αυτών είχαν κατακτήσει (ή θα κατακτούσαν τα επόμενα χρόνια) ένα σκασμό τίτλους στη Λατινική Αμερική, μαζί και το Διηπειρωτικό, σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο της Λατινικής Αμερικής ήταν εξίσου ανταγωνιστικό με το ευρωπαϊκό, κρατούσε τους μεγάλους παίκτες του (από τη Βραζιλία του 1986 στην Ευρώπη έπαιζαν όλοι κι όλοι 2 παίκτες) και κυριαρχούσε στις μεταξύ τους αναμετρήσεις (7/10 Διηπειρωτικά εκείνης της δεκαετίας πήγαν στη Νότια Αμερική).

Το να αναλύσω διεξοδικά τη συγκεκριμένη διοργάνωση το θεωρώ υπερβολικό. Αν κάποιος θεωρεί ένα Μουντιάλ το πιο σημαντικό κριτήριο για να αξιολογήσει έναν παίκτη, θα συνεχίσει να το θεωρεί ό,τι κι αν γραφτεί γι’αυτό. Μιλάμε για ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και η αύρα του παραμένει μεγάλη όσα «ναι, αλλά» και αν προσθέσεις. Δεν παύει όμως ποτέ στη βάση του να παραμένει ένα τουρνουά λίγων αγώνων με αντιπάλους κάποιες φορές ομάδες αμφίβολης ποιότητας. Μετά τον όμιλο οι Αργεντινοί νίκησαν 1-0 την Ουρουγουάη, η οποία μια εβδομάδα πριν, στον όμιλο της, είχε φάει 6 από τους Δανούς. Μετά ακολούθησε το ιστορικό ματς με τους Άγγλους, που όσο κι αν νιώθω μια αίσθηση ιεροσυλίας να με διαπερνάει και μόνο που το ‘αγγίζω’, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι ήταν ένα ματς με τους Άγγλους, το κογιότ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που στους ομίλους τερμάτισαν κάτω από το Μαρόκο, που στο προηγούμενο Μουντιάλ αποκλείστηκαν από τον 2ο γύρο, που στο προηγούμενο Euro του 1984 δεν κατάφεραν καν να πάνε! Ακολούθησε ο ημιτελικός με το γεμάτο ταλέντο τότε Βέλγιο (που μεταξύ μας, ό,τι κι αν λέμε, παραμένει πάντα Βέλγιο) πριν έρθει η ώρα των Γερμανών σε έναν τελικό που ο Ντιέγκο βρήκε χώρο να δράσει μια στιγμή μόνο και σ’αυτήν μπόρεσε και έβγαλε την ασίστ για το 3-2. Το ευτύχημα γι’αυτόν ήταν πως ο Μπουρουτσάγα δεν αστόχησε. Ούτε ο Βαλντάνο πιο νωρίς, ούτε ο Μπράουν στην αρχή του αγώνα.

(L-R) Argentina's Diego Maradona takes on England's Terry Butcher and Kenny Sansom.

Κάπου εδώ κρύβεται και η απάντηση σε κάποιο άλλο σχόλιο: «Στα κρίσιμα ματς ο πραγματικά μεγάλος παίκτης όταν βλέπει πως δεν μπορούν να τα βάλουν οι άλλοι, τα βάζει μόνος του». Χμμμ… Ο Ντιέγκο δεν σκόραρε στον τελικό του 1986. Ούτε σ’αυτόν του 1990. Για την ακρίβεια, ο Ντιεγκίτο δεν έβαζε γκολ στους τελικούς. Στους 9 που έπαιξε (2 με την εθνική, 2 με τη Μπάρτσα, 2 διπλούς με τη Νάπολι, με αντιπάλους την Αταλάντα και τη Στουτγκάρδη και ένα Σούπερ Καπ με αντίπαλο τη Γιούβε) σκόραρε μια φορά μόνο κι αυτή με πέναλτι. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν ανύπαρκτος. Σε κάποιους από αυτούς ήταν πολύ καλός χωρίς να κάνει τη διαφορά, σε κάποιους άλλους έδωσε καθοριστικές πάσες που κάποιος άλλος τις μετέτρεψε σε γκολ.

Καταλήγοντας (επιτέλους), ο Ντιέγκο είναι μύθος. Ένας θεοποιημένος ποδοσφαιριστής. Και θα μείνει τέτοιος για πάρα πολλά χρόνια ακόμα, πολύ πιθανόν και για πάντα, όσο θα παίζουν άνθρωποι αυτό το παιχνίδι που λέγεται ποδόσφαιρο. Θα τον αγαπάμε, θα τον υμνούμε και θα τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι μαγικό που κάποτε εμφανίστηκε σ’αυτόν τον μικροσκοπικό πλανήτη. Ένας μύθος τραβηγμένος στα άκρα φυσικά, όπως κάθε άλλος μύθος στη ζωή που σχετίζεται με κάτι που έγινε στο παρελθόν και του οποίου τα αρνητικά ή τα πεζά χαρακτηριστικά του έχουν ξεφτίσει στη μνήμη μας. Θα τον αντιμετωπίζουμε έτσι όταν γράφουμε αφιερώματα γι’αυτόν και όταν νοσταλγούμε κάποιες αξέχαστες στιγμές του. Αλλά είναι άδικο να χρησιμοποιούμε τον μύθο του για να τον συγκρίνουμε με ρεαλιστικά δεδομένα κάποιου σύγχρονου παίκτη.

Γιατί αν είναι να το κάνουμε αυτό, χρησιμοποιώντας μόνο τα όμορφα στοιχεία του μύθου και παραβλέποντας όλες τις πραγματικές μαύρες στιγμές του, ο Γκαρίντσα, ο άνθρωπος που κέρδισε δυο Μουντιάλ, έπαιξε 50 αγώνες με τη Βραζιλία χάνοντας μόνο έναν (!) και ο οποίος, σύμφωνα με τις μαρτυρίες πολλών που τον πρόλαβαν, αδιαφορούσε για τη δυναμική των αντιπάλων, ντρίπλαρε με χαρακτηριστική άνεση όλη την ομάδα και τον τερματοφύλακα, έφτανε στη γραμμή του γκολ και μετά επέστρεφε πίσω για να το επαναλάβει, δεν θα είχε κανέναν αντίπαλο.

Η Αϊτή έφτασε μια ανάσα από το θάνατο αλλά δεν πέθανε

  [Καθόλου σχόλια]

12 Ιανουαρίου 2010. Ώρα 16.53. Τα γραφεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αϊτής στην πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς είναι γεμάτα από κόσμο, καθώς εκείνη την ώρα διεξάγεται σύσκεψη. Ξαφνικά τα πάντα μέσα στο κτίριο αρχίζουν να κουνιούνται και για ένα ολόκληρο λεπτό το χάος κυριαρχεί.

Ώρα 16.54. Το κτίριο της Ομοσπονδίας έχει καταρρεύσει σκοτώνοντας περισσότερους από 30 ανθρώπους, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται ποδοσφαιριστές, προπονητές, διαιτητές και διοικητικά μέλη. Ο πρόεδρος καταφέρνει την τελευταία στιγμή να βγει έξω σώος. Μαζί με τη ζωή των άτυχων ανθρώπων το κτίριο παίρνει μαζί του και όλα τα υπάρχοντα της Ομοσπονδίας: ιστορικά έγγραφα, τρόπαια, φωτογραφίες, μετάλλια. Όπως και όλη η χώρα, το ποδόσφαιρο της Αϊτής φτάνει στον πάτο, αγγίζει τον θάνατο και πρέπει να ξεκινήσει ξανά από την αρχή.

Οι επόμενοι μήνες είναι εφιαλτικοί. Ο αριθμός των νεκρών δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια. Κάποιοι λένε για 100.000, κάποιοι τον ανεβάζουν στους 300.000. Οι τραυματίες είναι ακόμα περισσότεροι, εκατοντάδες άνθρωποι μένουν ανάπηροι, τα γκρεμισμένα κτίρια είναι αμέτρητα. Ένας πρόχειρος υπολογισμός αναφέρει ότι 3 εκατομμύρια άνθρωποι (το 30% της χώρας!) επηρεάστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό από τον σεισμό των 7 ρίχτερ. Ακόμα και πριν την καταστροφή αυτή, η Αϊτή ήταν μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, για την ακρίβεια ήταν πρώτη στη σχετική λίστα του δυτικού ημισφαιρίου. Μετά απ’αυτήν τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο τραγικά.

Λίγους μήνες μετά τον σεισμό αρχίζουν να φαίνονται τα πρώτα, πολύ μικρά, σημάδια ανάκαμψης. Η ζωή άλλωστε πρέπει να συνεχιστεί. Κάποιοι άνθρωποι βγαίνουν μπροστά για να δείξουν και στους υπόλοιπους τον δρόμο. Το ποδόσφαιρο είναι η χαρά των κατοίκων της χώρας, η μόνη τους διέξοδος. Το να το βλέπουν να επανακάμπτει, ξέροντας ότι βρέθηκε κι αυτό σε σημείο μηδέν όπως και οι ίδιοι, τους δίνει λίγη δύναμη. Ο Βραζιλιάνος Έντσον Ταβάρες (ομοσπονδιακός τεχνικός της ομάδας εκείνη την εποχή) προσπαθεί με κάθε τρόπο να φτιάξει ξανά την εθνική για να επιστρέψει στους αγώνες. Το τοπικό πρωτάθλημα έχει σταματήσει για μήνες και έτσι οι μόνοι διαθέσιμοι παίκτες είναι όσοι παίζουν σε άλλες χώρες. Πληρώνει μόνος του το αεροπορικό εισιτήριο, φτάνει στην Ευρώπη, νοικιάζει ένα αμάξι και ξεκινάει ένα μοναχικό road-trip σε Γαλλία, Βέλγιο και Ισπανία για να πείσει παίκτες να παίξουν για την εθνική. Η αρχή έχει γίνει.

Η ομάδα κάνει ουσιαστικά επανεκκίνηση την ίδια ώρα που η χώρα βρίσκει πολύ αργά και βασανιστικά τους παλιούς ρυθμούς της (η πλήρης ανοικοδόμηση δεν ξέρει κανείς αν και πότε θα ολοκληρωθεί). Το εθνικό στάδιο αδειάζει από τις σκηνές στις οποίες φιλοξενούνταν για μήνες χιλιάδες άνθρωποι που έμειναν άστεγοι και γίνεται ξανά διαθέσιμο για χρήση και τα πρώτα δειλά χαμόγελα επιστρέφουν. Στο πρώτο παιχνίδι εντός έδρας μετά από το σεισμό το γήπεδο είναι κατάμεστο. Τον Γενάρη του 2013 η Αϊτή φτάνει στην 37η θέση της κατάταξης της FIFA. Είναι η καλύτερη θέση που έχει βρεθεί ποτέ. «Στο νησί υπάρχει άπλετο ταλέντο» υποστηρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στη χώρα. Δεν υπάρχουν όμως υποδομές και οργάνωση.

Λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν ακριβώς έξι χρόνια από εκείνο το εφιαλτικό μεσημέρι, η Αϊτή βρήκε επιτέλους ένα μικρό λόγο για να χαμογελάει. Με τη νίκη της με 1-0 επί του Τρινιντάντ και Τομπάγκο εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο φετινό Κόπα Αμέρικα. Αυτή είναι μόλις η 2η φορά στην ιστορία που η πάμφτωχη αυτή χώρα εμφανίζεται σε μια μεγάλη διοργάνωση. Η πρώτη ήταν το Μουντιάλ του 1974, τότε που για έξι τουλάχιστον λεπτά στην πρεμιέρα της στον όμιλο απέναντι στην παντοδύναμη Ιταλία έστρεψε τα βλέμματα όλου του πλανήτη πάνω της. Ήταν το πρώτο λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου όταν ο Εμάνουελ Σάνον έφυγε ταχύτατα στην αντεπίθεση, προσπέρασε τον Ντίνο Τζοφ, που είχε να δεχτεί γκολ 12 παιχνίδια, και έκανε το 1-0 για την Αϊτή. Τα πανηγύρια ήταν έξαλλα, σχεδόν συγκινητικά.

Το σοκ ήταν τόσο μεγάλο που παρ’ όλο που οι Ιταλοί συνήλθαν γρήγορα, ισοφάρισαν μετά από έξι λεπτά και πήραν το ματς με 3-1, το γκολ αυτό θεωρείται μια από τις πιο αξέχαστες στιγμές στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων (Νο12 σε μια πρόσφατη λίστα της Γκάρντιαν) και φυσικά η κορυφαία στιγμή στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Όταν το 2008 ο Σάνον (που πέτυχε ένα ακόμα γκολ στην ήττα με 3-1 από την Αργεντινή) πέθανε από καρκίνο η κηδεία του τελέστηκε στο γήπεδο στο οποίο είχε πάρει η ομάδα την πρόκριση για το Μουντιάλ. Στις κερκίδες βρισκόταν 20.000 άνθρωποι ενώ η τελετή μεταδόθηκε ζωντανά και από την τηλεόραση.

Σήμερα το βράδυ στο Ορλάντο η Αϊτή θα παίξει το δεύτερο παιχνίδι της στη διοργάνωση (έχασε δύσκολα με 1-0 από το Περού στην πρεμιέρα) και αναμφίβολα το πιο εμπορικό που έχει δώσει τα τελευταία πολλά χρόνια. Αντίπαλος της είναι η Βραζιλία, η πιο διάσημη εθνική ομάδα του πλανήτη, που μπορεί να μην έχει καμία σχέση με το ένδοξο παρελθόν αλλά δεν παύει ποτέ να έχει την αύρα του μεγαθηρίου. Χάρη στον Τζόζι Άλτιντορ, που αν και Αμερικάνος έχει οικογενειακές ρίζες στην Αϊτή, και το ίδρυμα του οι κάτοικοι του νησιού θα μπορέσουν να δούνε ζωντανά το παιχνίδι καθώς σε διάφορα σημεία του νησιού έχουν εγκατασταθεί προτζέκτορες που μεταφέρθηκαν ειδικά γι’αυτό το σκοπό από το Μαϊάμι.

Χωρίς την πρωτοβουλία αυτή οι περισσότεροι κάτοικοι δεν θα μπορούσαν να δούνε τη διοργάνωση. Μπορεί αυτή η επιτυχία της εθνικής να μην τους λύνει τα αμέτρητα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους αλλά τουλάχιστον τους δίνει τη δυνατότητα για λίγες ώρες να ξεχαστούν και να διασκεδάσουν και σε μια χώρα που προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από μια μεγάλη τραγωδία και να σταθεί στα πόδια της κάθε μικρό χαμόγελο είναι κέρδος.

Το συνοψίζει άψογα άλλωστε ο μέσος της ομάδας, Jean-Marc Alexandre: «Όταν παίζει η εθνική ομάδα υπάρχει ειρήνη σε όλο το νησί για 90 λεπτά. Οι άνθρωποι δεν σκέφτονται τα προβλήματα τους, δεν τους απασχολεί για λίγο η φτώχεια. Απλά διασκεδάζουν το παιχνίδι. Όταν πηγαίνει καλά η ομάδα στη χώρα υπάρχει χαρά. Κάθε φορά δίνουμε το 100% μας γιατί γνωρίζουμε την πραγματικότητα στην Αϊτή. Ξέρουμε τι πρεσβεύουμε. Μπορεί να μην έχουμε τα λεφτά για να διορθώσουμε όλα τα προβλήματα αλλά μπορούμε τουλάχιστον να τα εξαφανίσουμε για λίγες ώρες».

Η Νότιο-Αμερικάνικη Λίγκα των Συλλόγων

  [4 Σχόλια]

Το Κόπα Αμέρικα πλησιάζει και για να κάνουμε σιγά-σιγά τα προεόρτια του, καθώς όπως καλά ξέρετε είναι από τις αγαπημένες διοργανώσεις του σάιτ, να πούμε για κάτι που συμβαίνει εδώ και περίπου ένα χρόνο στην ποδοσφαιρομάνα ήπειρο και έχει έμμεσο αντίκτυπο και στο Κόπα Αμέρικα.

Ο λόγος για τη Νότιο-Αμερικάνικη Λίγκα των Συλλόγων Ποδοσφαίρου, που από το Γενάρη του 2016 δρομολογείται με ταχείς ρυθμούς και πλέον έχει γίνει σημαντικός πόλος στα διοικητικά του Λατινικού ποδοσφαίρου. Ας πάρουμε τα πράγματα με μια χρονολογική σειρά.

lsc

Στις 11 Ιανουαρίου στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης  μαζεύτηκαν οι πρόεδροι 15 συλλόγων της Λατινικής Αμερικής για να συζητήσουν για το πως θα διεκδικήσουν περισσότερα χρήματα από τη Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής (Κονμεμπόλ, το αντίστοιχο της ΟΥΕΦΑ για τους αστοιχείωτους). Σε αυτούς του 15 περιλαμβάνονται όλοι οι σπουδαίοι όπως η Μπόκα, η Ρίβερ (που για να συνεννοηθούν αυτοί οι δύο, που δεν μπορούν να παίξουν ούτε φιλικό, φανταστείτε τι συμβαίνει), η Σαν Λορένσο, η  Κόλο-Κόλο, η Ουνιβεσιδάδ δε Τσίλε, η Πενιαρόλ, η Νασιονάλ και η Δεπορτίβο Κίτο. Σημείωση: Στην αρχική συνάντηση δεν πήγε κανένας σύλλογος από τη Βραζιλία.

Πέρα από τα διάφορα λαϊκιστικά περί «διαφάνειας και ηθικής απέναντι στους διεφθαρμένους παράγοντες της Κονμεμπόλ» ή το εκπληκτικής ομορφιάς «να επιστρέψει το ποδόσφαιρο σε αυτούς που το παράγουν, δηλαδή τους συλλόγους», υπήρχαν δύο σημαντικά θέματα και (ωωω, τι έκπληξη!) και τα δύο είχαν να κάνουν με τα λεφτά. Οι σύλλογοι θεωρούσαν ότι τα λεφτά που παίρνουν για τις συμμετοχές, τις νίκες/ισοπαλίες, τις προκρίσεις και τα εισιτήρια στο Κόπα Λιμπερταδόρες και στο Κόπα Σουδαμερικάνα είναι αστεία. Μεταξύ μας, είναι, διότι μιλάμε για 300.000 δολάρια η νίκη, τα μισά η ισοπαλία, 450.000 η κάθε πρόκριση και 2,5 εκατομμύρια ο νικητής της διοργάνωσης.

Συνδεδεμένο με το παραπάνω ήταν το δεύτερο αίτημα που έλεγε ότι με αυτά τα λεφτά οι σύλλογοι της Λατινικής Αμερικής δεν μπορούν να κρατήσουν τους καλούς τους παίχτες που φεύγουν για την Ευρώπη σε πολύ μικρή ηλικία. Ακόμα χειρότερα, αναγκάζονται να εκχωρούν δικαιώματα σε γραφεία μανατζαρέων, πράγμα που μειώνει ακόμα περισσότερο τα μελλοντικά τους κέρδη. Ζητούσαν λοιπόν ρύθμιση του μανατζερικού σκηνικού.

Η αντίδραση της Κονμεμπόλ θα μπορούσε να είναι σύνθημα σε οποιοδήποτε γήπεδο όταν η αντίπαλη ομάδα χάνει πέναλντυ. Έτσι λοιπόν η Λιγκαίοι άρχισαν να καλούν παραπάνω κόσμο. Στις 3 Φεβρουαρίου ξαναμαζεύτηκαν στο Σάο Πάολο, και όπως είναι εύκολα αντιληπτό από το μέρος διεξαγωγής, αυτή τη φορά ήρθαν και κάτι Βραζιλιάνοι. Κορίνθιανς, Ατλέτικο Μινέιρο, Σάντος, Γκρέμιο, Φλαμέγκο, Σάο Πάολο μπήκαν στο κόλπο. Οι 15 έγιναν 24, με κάτι άλλες προσθήκες από Παραγουάη και Βολιβία.

Τρίτη πράξη στις 31 Μαρτίου, ξανά συνάντηση στο Σάο Πάολο όπου υπεγράφη και μια ιδρυτική συνθήκη, δίνοντας πλέον και τυπική, επίσημη υπόσταση στο όλο εγχείρημα. Οι σύλλογοι είχαν γίνει πλέον 31 και αποφάσισαν να κάνουν επίσημο αίτημα στην Κονμεμπόλ με τις απαιτήσεις τους: 750.000 δολάρια η νίκη, 350.000 η ισοπαλία, αποζημίωση για τα εισιτήρια των φιλοξενούμενων οπαδών ως 100.000 και απόσυρση του «χαρατσιού» του 10% των εισιτηρίων που λαμβάνει η Κονμεμπόλ από κάθε παιχνίδι.

Η Συνομοσπονδία απάντησε με 600.000 τη νίκη και 300.000 την ισοπαλία και μείωση του χαρατσιού από 10% σε 8%, την πρωταπριλιά. Οι Λιγκαίοι απάντησαν «πλάκα με κάνεις» και ξαναμαζεύτηκαν στις 26 Απριλίου στο Μπουένος Άιρες, με τα μέλη πια να έχουν γίνει 36. Επανέλαβαν τις θέσεις τους και άρχισαν να μιλάνε για το «γιατί αλλιώς…». Οι πρώτες ιδέες που έπεσαν είναι να μην επιτρέψουν στους παίχτες τους να πάνε στο Κόπα Αμέρικα. Σιγά το πρόβλημα θα μου πείτε, οι περισσότεροι άλλωστε αστέρες παίζουν ήδη στην Ευρώπη. Σωστό, όμως η Κονμεμπόλ μετά πρέπει να τιμωρήσει τους συλλόγους με αποκλεισμό από τις Λατινοαμερικανικές διοργανώσεις. Τώρα τι Λιμπερταδόρες θα γίνει χωρίς τις 36 καλύτερες ομάδες της ηπείρου, και ποιος χορηγός θα μείνει σε αυτό, κανείς δεν ξέρει.

copa

Στην όλη κόντρα οι Αργεντίνοι είναι μπροστάρηδες. Η τελευταία συνάντηση μάλιστα δεν έγινε σε ξενοδοχείο όπως όλες οι προηγούμενες, αλλά στα γραφεία της Μπόκα (οι της Ρίβερ πήγαν κανονικά). Αυτή τη στιγμή η κόντρα φαίνεται να είναι στην κορύφωσή της, αλλά ο πόλεμος δεν έχει ξεσπάσει. Αν η Λίγκα αποφασίσει να αποσύρει τους συλλόγους και να κάνει μια δική της διοργάνωση θα μαζέψει όλο το τραπέζι και θα βάλει και τα γυαλιά στους Ευρωπαίους που τόσα χρόνια συζητούν, κύριε Ρουμενίγκε, ότι θα το κάνουν και στο τέλος όλο και κάποια παραπάνω φράγκα δίνει η ΟΥΕΦΑ και το βουλώνουν.

10.000 μίλια για το όνειρο

  [Καθόλου σχόλια]

Diego Garcia

Αν βρεθεί στα χέρια σου μια υδρόγειος και αρχίσεις να την περιεργάζεσαι, ίσως δεις κάπου στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας μερικά κομμάτια γης στον Ινδικό Ωκεανό. Το αρχιπέλαγος Τσάγκος αποτελείται από 7 κοραλλιογενή νησάκια (ατόλλες) και η πιο κοντινή χώρα είναι οι Μαλδίβες. Ιστορικά ήταν νησάκια που δεν ενδιέφεραν τους γειτονικούς νησιώτες, ούτε και αργότερα τους Πορτογάλους εξερευνητές και οι πρώτοι που τα διεκδίκησαν ήταν οι Γάλλοι. Αργότερα πέρασαν στην κυριότητα των Άγγλων (με έδρα τον Μαυρίκιο) και τα νησιά ουσιαστικά κατοικήθηκαν περίπου κοντά στο 1800 κυρίως από σκλάβους στις φυτείες με κοκοφοίνικες. Το 1966 (με τις φυτείες να αποδεικνύονται ασύμφορες) ήρθε μια συμφωνία μεταξύ Αγγλίας και ΗΠΑ με την οποία η πρώτη θα παραχωρούσε τα νησιά για στηθούν εκεί στρατιωτικές βάσεις της δεύτερης.

Για τις δυο χώρες ήταν απλά μια εμπορική συναλλαγή, για τους ανθρώπους που έμεναν εκεί ένας απίστευτος Γολγοθάς. Αυτό που δεν περίμεναν οι περίπου 1500 κάτοικοι του νησιού τότε, ήταν ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους με το έτσι θέλω. Δεν χρειάζονταν πλέον και ίσως να ήταν και επισφαλές να βρίσκονται κοντά σε στρατιωτικές βάσεις. Η Αγγλία προτού δώσει ανεξαρτησία στον Μαυρίκιο, φρόντισε να του αποσπάσει τα νησιά Τσάγκος για να μπορέσει να τα δώσει για 50 χρόνια στις ΗΠΑ (με… οψιόν ανανέωσης για άλλα 20). Οι κάτοικοι των νησιών εκδιώχθηκαν και κατέληξαν είτε στις Σεϋχέλλες, είτε στον Μαυρίκιο σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης (προερχόμενοι από ένα μέρος με ανεργία 3%) και με αποζημιώσεις που δεν έφταναν για πολλά. Ο τρόπος με τον οποίο οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να φύγουν είναι τραγικός (και εν πολλοίς ξεφεύγει από την θεματολογία του Σομπρέρο, για περισσότερα εδώ) καθώς είχαμε μέχρι και θανάτωση των σκυλιών του νησιού ως προμήνυμα. Ο πρόλογος ήταν αναγκαίος για να περάσουμε στο… ποδοσφαιρικό θέμα, καθώς οι «Τσαγκοσιανοί» που συνεχίζουν τον αγώνα τους στον ΟΗΕ για δικαίωση, έχουν ένα όνειρο.

eemwv7ktxdjles0isqk3

Αρκετοί από τους «εξόριστους» πήραν βρετανικά διαβατήρια και εγκαταστάθηκαν στο Κρόλει της Αγγλίας (όσο πιο κοντά στο Γκάτγουικ για να πάρουν το αεροπλάνο που θα τους γυρίσει στην πατρίδα τους) δημιουργώντας μια κοινότητα. Με τις αποφάσεις του ΟΗΕ όμως να καθυστερούν, πολλοί από αυτούς το έριξαν στο ποδόσφαιρο και έτσι δημιούργησαν τη δική τους «εθνική» ομάδα. Την ομάδα μιας χώρας που δεν υπήρξε ποτέ, καθώς τα νησιά ανήκουν πάντα κάπου αλλού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ανθρώπους που τη νιώθουν ως πατρίδα. Και επειδή ξέρουν ότι δεν θα καταφέρουν ποτέ να παίξουν σε ένα Μουντιάλ, κυνήγησαν το όνειρο της συμμετοχής στη CONIFA, το Μουντιάλ των μη Εθνών στο οποίο παίρνουν μέρος «χώρες» όπως η δυτική Αρμενία, το ψευδοκράτος της Κύπρου, η Αμπχαζία, οι Κούρδοι του Ιράκ και γενικά όλοι οι δίκαια και άδικα μη αναγνωρισμένοι από τη FIFA.

Η φετινή διοργάνωση γίνεται στην Αμπχαζία και τα 10.000 περίπου μίλια του ταξιδιού είναι μια τεράστια απόσταση για ανθρώπους γκετοποιημένους και αρκετά φτωχούς όπως οι Τσαγκοσιανοί του Κρόλει. Για τον λόγο αυτό ξεκίνησαν μια προσπάθεια μέσω Ίντερνετ να μαζέψουν χρήματα ώστε να μπορέσουν να στείλουν μια πλήρη εντεκάδα και όσα άτομα ακόμα μπορούν (παίκτες και τεχνικό τιμ). Ο στόχος ήταν 3.000 λίρες Αγγλίας και σύμφωνα με τα όσα ανακοινώθηκαν μπόρεσαν (και με τη βοήθεια της τοπικής κοινότητας του Κρόλει) να συγκεντρώσουν περίπου το 1/3 του ποσού. Το… Μουντιάλ γίνεται προς τα τέλη του μήνα και με βάση τα όσα ξέρουμε, λογικά κάποιοι από τους ανθρώπους θα καταφέρουν να δώσουν το παρόν και να γυρίσουν με το δεύτερο μεγαλύτερο όνειρό τους, μετά την επιστροφή στην πατρίδα, να φέρουν μια κούπα στην κοινότητά τους.

Το πλεονέκτημα της έδρας

  [3 Σχόλια]

Η έδρα είναι πάντα από τα ισχυρά ατού κάθε ομάδας. Έχουμε δει μέτριες ομάδες να μεταμορφώνονται προς το καλύτερο και να γίνονται (σχεδόν) ανίκητες στο γήπεδό τους και φυσικά το ακριβώς αντίθετο. Ομάδες με μεγάλες προσωπικότητες και περίσσιο ταλέντο να υποκύπτουν στην πίεση του αντιπάλου εκτός έδρας. Είναι ο κόσμος; Είναι η αύρα και οι ιστορίες που κουβαλά κάθε γήπεδο; Είναι κάτι άλλο μεταφυσικό; Είναι όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα; Πριν μερικά χρόνια είχε γίνει μια μεγάλη -στα όρια της επιστημονικής- έρευνα από τον οργανισμό της UEFA για να μπορέσει να απαντηθεί αυτό το φαινόμενο. Τα αποτελέσματα θα σας τα παρουσιάσουμε σήμερα  -εννοείται πάντα- μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του sombrero. Βαθιά ανάσα λοιπόν και ξεκινάμε.

foto-juan-roman-riquelme-desafio-angelici-que-hacer-con-la-bombonera

  • H τεστοστερόνη

Όχι δεν πρόκειται για την ταινία του Πανουσόπουλου. To 2002 στο Πανεπιστήμιο της Νορθάμπρια είχε γίνει μια μικρή έρευνα. Ειδικοί αναλυτές είχαν πάρει δείγμα σάλιου από μια ομάδα u-19 της Πρέμιερ Λιγκ (δεν έγινε ποτέ γνωστό το όνομα αυτής) και βρήκαν πως τα επίπεδα τεστοστερόνης ήταν ανεβασμένα στο 67% στα εντός έδρας παιχνίδια από το σύνηθες 40% για τους εκτός έδρας αγώνες.»Όταν παίζεις εντός έδρας έχεις την αίσθηση πως υπερασπίζεσαι το σπίτι σου» είχε δηλώσει ο ιθύνων νους της έρευνας και άδικο δεν είχε.

  • Ανησυχίες και γούρια

Ο αθλητικός ψυχολόγος Γουίλι Ράιλο έχει γράψει πως πολλοί κορυφαίοι αθλητές έχουν κρίσεις άγχους πριν από σπουδαία εκτός έδρας παιχνίδια σε μεγαλύτερο ποσοστό από τα εντός έδρας. Κάτι που είναι πολύ λογικό να μην βοηθά στην απόδοσή τους. Ο τερματοφύλακας της Μπενφίκα Άλβες δεν είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο εκτός έδρας αναμέτρησης επειδή δεν είχε πάρει μαζί του τα αγαπημένα του γάντια. Ένα ζευγάρι γάντια που του είχε δώσει ο παππούς του και έπαιζε πάντα με αυτά για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Το ζευγάρι αυτό τον ηρεμούσε και του έδινε ώθηση για καλές εμφανίσεις. Τα γάντια δεν μπορούσαν να έρθουν μόνα τους στο γήπεδο και κάπως έτσι ο παίκτης δεν μπόρεσε ποτέ να αγωνιστεί. Η αλλαγή γηπέδου επίσης δεν βοηθά καθόλου τους παίκτες σε βασικά πράγματα όπως το κοντρόλ και η πάσα, σύμφωνα πάντα με τον Σβεν Γκόραν Έρικσον. «Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο οι παίκτες της Αγγλίας δεν μπορούσαν να συνηθίσουν με τίποτα το χλοοτάπητα του νέου Γουέμπλεϊ» είχε δηλώσει ο Σουηδός, τότε προπονητής των «λιονταριών». Σκεφτείτε την απόδοσή τους σε κάποιο κρίσιμο αγώνα, σε κακό αγωνιστικό χώρο και με το άγχος να τους κατατρώει. «Τα κάθε είδους γούρια παίζουν πάντα μεγάλο αρνητικό παράγοντα στα εκτός έδρας παιχνίδια», σύμφωνα πάντα με τον dr Ράιλο.

  • Οι γραμμές και οι κλιματικές αλλαγές

O Πάτρικ Μακ Σάρι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ανέλυσε αποτελέσματα 104 ετών σε ποδοσφαιρικά παιχνίδια στη Νότια Αμερική και βρήκε πως παίζοντας στο υψόμετρο της Βολιβίας (σχεδόν στα 4 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της θάλασσας) δίνει στους «πράσινους» πλεονέκτημα 2.2 τερμάτων ανά αγώνα σε σχέση με ομάδες που έχουν μάθει να αγωνίζονται στο επίπεδο της θάλασσας. Θυμηθείτε πόσο δύσκολα περνά πάντα η Αργεντινή και η Βραζιλία στα εκτός έδρας παιχνίδια με τη Βολιβία. Πάμε όμως ακόμα μία βόλτα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Σούνες όταν ήταν προπονητής των Ρέιντζερς είχε μικρύνει τις γραμμές του γηπέδου κατά 9 μέτρα στο πλάι για να περιορίσει τους πολύ γρήγορους εξτρέμ της Δυναμό Κιέβου. Και το είχε καταφέρει. Από τότε (τέλη 80s) και από αυτό τον αγώνα άλλαξαν οι κανονισμοί, με τις αποστάσεις των γραμμών να είναι παντού ίδιες σε διεθνείς αναμετρήσεις.

  • H αμυντική τακτική των προπονητών

Οι περισσότεροι προπονητές δεν περιμένουν να κερδίσουν σε εκτός έδρας αναμέτρηση (όταν αυτή είναι σε νοκ-άουτ το πρώτο ματς) και γι’ αυτό στήνουν την ομάδα (πάντα) με αμυντικούς προσανατολισμούς. Ακόμα και ο Βενγκέρ που είχε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία ποδοσφαίρου, τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει παρουσιάζοντας υπερβολικά αμυντικά συστήματα στα εκτός έδρας. Όσο τουλάχιστον μπορεί να το κάνει με μια ομάδα όπως η Άρσεναλ. Παλιότερα η ήττα με 1-0 θεωρούνταν ένα πολύ κακό αποτέλεσμα. Πλέον θεωρείται αρκετά καλό αποτέλεσμα από παίκτες και προπονητές.

  • Οι διαιτητές και η «συμμετοχή» τους στο αποτέλεσμα.

Στην Αγγλία όταν υπήρχε ακόμα ο Σερ Άλεξ στον πάγκο της Γιουνάιτεντ υπήρχε ένα ωραίο ρητό που έλεγε πως «Περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να βρεις χιόνι στη Σαχάρα παρά να μη βρεις πέναλτι με το σκορ στο Χ στο Όλντ Τράφορντ». Εννοείται πως δεν απείχε -σχεδόν- καθόλου απ’ την πραγματικότητα μιας και το Φέργκι Τάιμ είχε στερήσει τη χαρά -αδίκως- από πολλές ομάδες (συν κάποιους τίτλους). Όταν η Καιζερσλάουτεν κέρδισε το πρωτάθλημα στη Γερμανία το 1991 οι αντίπαλοι έλεγαν πως «Όλα τα παιχνίδια διαρκούν 90 λεπτά εκτός από αυτά στο Μπέτζεμνπέργκ που κρατάνε μέχρι να κερδίσει η Καιζερσλάουτεν». Άδικο δεν είχαν ούτε αυτοί μιας και εκείνη η ομάδα είχε κερδίσει 7 από τα 17 εντός έδρας παιχνίδια της (που έκριναν και το πρωτάθλημα) με γκολ στις καθυστερήσεις. Έρευνες στην Αγγλία έχουν δείξει πως οι διαιτητές επηρεάζονται και από την ατμόσφαιρα και παίζουν έδρα. Στην Ελλάδα φυσικά και γίνεται για άλλους λόγους.

  • Η ταλαιπωρία του ταξιδιού

«Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος» έγραφε ο Καβάφης και σίγουρα είχε απόλυτο δίκιο. Στο ποδόσφαιρο αυτό το «ταξίδι» μόνο καλό δεν μπορεί να κάνει όμως. Η Αυστραλία είχε κάθε λόγο να χάσει τον αγώνα κόντρα στο Ισραήλ για τα πλέι οφ του Μουντιάλ του 1970. Πολιτικά μπερδέματα έστειλαν τους Αυστραλούς να αγωνιστούν στη Μοζαμβίκη με το Χαράρε και τέσσερις μέρες αργότερα με το Ισραήλ στο Ισραήλ. Η Αυστραλοί ταξίδεψαν μέχρι Γιοχάνεσμπουργκ, από εκεί στη Λουάντα, τη Λισαβόνα και μετά τη Ρώμη. Μετά μέσω Ελλάδας (και με μια κλασική 6ωρη καθυστέρηση) έφυγαν για Ισραήλ. Όπου και έχασαν με 1-0 μιας και η κόπωση είχε διαλύσει τους ποδοσφαιριστές αλλά και το τεχνικό επιτελείο. Στις μέρες μας -ευτυχώς- έχουν (σχεδόν) εκλείψει τόσο βάναυσα περιστατικά αλλά εμφανίζονται καμιά φορά βάζοντας εμπόδια σε πολλές ομάδες μικρής δυναμικότητας και αφαιρώντας κάθε δικαίωμα να παλέψουν για το όνειρό τους.

  • H χαμηλή αυτοεκτίμηση απέναντι στο θρυλικό σερί

«Δεν ήταν καλό το γήπεδο». «Σιγά δεν έχουμε κερδίσει ποτέ εδώ». «Όλοι χάνουν εδώ μέσα«. Αυτές είναι μερικές τυπικές ατάκες από ποδοσφαιριστές μετά από ήττες σε γήπεδα που έχουν συνηθίσει να χάνουν. Σε γήπεδα που δεν κερδίζουν ποτέ. Όταν μια ομάδα χτίζει ένα μύθο με αήττητα σερί στην έδρα της μεταφέρει στον αντίπαλο ένα περίεργο βάρος. Μια αίσθηση ανικανότητας. Μια ηττοπάθεια που δεν μπορεί να χαθεί εύκολα. Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε μεταξύ του 1957 και του 1965 ένα απίστευτο αήττητο σερί στο Μπερναμπέου. 121 παιχνίδια. Φάνταζε απίθανο να φύγει κάποιος από εκεί μέσα με το διπλό μιας και είχε δημιουργηθεί κάτι σαν άγραφος νόμος. Όλα αυτά μέχρι να βρεθεί αυτός που θα σπάσει την «κατάρα». Ο επόμενος που θα πατήσει στο χορτάρι, όσο μέτριος και κακός να είναι, έχει ελπίδες. Όχι γιατί έγινε καλύτερος. Απλά γιατί κάποιος το έκανε πριν από αυτόν. «Το έκανε αυτός. Σιγά. Τώρα μπορώ και εγώ».

Η πιο γρήγορη και αστεία αποβολή όλων των εποχών

  [4 Σχόλια]

luiz

«Τα ρεκόρ υπάρχουν για να σπάνε» είναι μια έκφραση που σίγουρα έχεις ακούσει και διαβάσει αμέτρητες φορές, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι Μέσσι και Ρονάλντο, οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Αν Δεν Σκοράρω Σε Τρία Συνεχόμενα Ματς Ο Πλανήτης Σοκάρεται», σκοράρουν με ρυθμούς που στο παρελθόν έχουμε δει μόνο μόνο από τον έναν και μοναδικό Μαξίμ Τσιγκάλκο. Στο Football Manager. Με τα περισσότερα ρεκόρ σκοραρίσματος καπαρωμένα από τον «κοντό φοροφυγά» και τον «νάρκισσο κλαψιάρη» αναγκαστικά η προσπάθεια των υπολοίπων να χαραχτεί το όνομα τους στην Ιστορία επικεντρώνεται σε άλλα σκέλη του παιχνιδιού.

Την Τετάρτη που μας πέρασε ο Νταβίντ Λουίζ, γνωστός εκπρόσωπος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Ικανός Για Το Καλύτερο Αλλά Και Για Το Χειρότερο. Ακόμα Και Στην Ίδια Φάση», χρειάστηκε μόλις 12 δευτερόλεπτα αγώνα για να χάσει τον προσωπικό του αντίπαλο, Σέρχιο Αγκουέρο, από τα μάτια του, να τον ξαναβρεί και να τον ρίξει στο έδαφος, ένα επίτευγμα που γίνεται αρκετά πιο εκνευριστικό αν αναλογιστείς πως κάποιος πλήρωσε περισσότερα από 60 εκατομμύρια ευρώ για να τον αγοράσει, ένα ποσό που λογικά θεωρεί εξοργιστικά μεγάλο ακόμα και η κυρία Λουίζ που τον έφερε στον κόσμο. Και όχι, τώρα δεν μιλάμε για το Football Manager. Η κίτρινη κάρτα που δέχτηκε για το μαρκάρισμα αυτό αποτελεί φυσικά ρεκόρ για τη φετινή χρονιά ενώ είναι και η πιο γρήγορη του Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία 13 χρόνια.

Όμως όπως είπαμε τα ρεκόρ είναι για να σπάνε και πριν καν περάσουν μερικές ώρες ένας συμπατριώτης του Λουίζ, ο Ντέιβιντσον, άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Βραζιλιάνος Επιθετικός Στο Βιογραφικό Αλλά Λατινοαμερικάνος Αμυντικός Στην Καρδιά», που παίζει στην ομάδα Αμέρικα-TO χρειάστηκε μόλις 2 δευτερόλεπτα για να γραφτεί στο μπλοκάκι του διαιτητή στο παιχνίδι απέναντι στην Ουμπεράμπα, που διεξήχθη στα πλαίσια του τοπικού πρωταθλήματος Μινέιρο. Βλέποντας το βίντεο καταλήγεις στο εύκολο συμπέρασμα πως είτε οι δυο παίκτες είχαν προηγούμενα, είτε ο Ντέιβιντσον έχει σαν ίνδαλμα τον Ντιέγκο Κόστα είναι για το Δαφνί της Βραζιλίας, είτε και τα δυο ταυτόχρονα.

Το κατόρθωμα του Βραζιλιάνου επιθετικού είναι τόσο μεγάλο που ξεπερνάει στη σχετική λίστα ακόμα και τον Βίνι Τζόουνς, γνωστότερο εκπρόσωπο της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Βίνι Τζόουνς» (ας μη γελιόμαστε, ποιοι είμαστε εμείς να προσθέσουμε οποιονδήποτε άλλο παίκτη δίπλα στον τύπο που εκστόμισε τη φράση «θα σου ξεριζώσω το κεφάλι και θα χέσω μέσα στην τρύπα»), ο οποίος κατέχει το ρεκόρ της πιο γρήγορης κίτρινης στην Αγγλία από το 1992, όταν του πήρε μόλις τρία δευτερόλεπτα για να φτάσει στο πόδι ενός αντιπάλου, τον οποίο λογικά είχε βάλει στο μάτι από πριν γιατί… είναι ο Βίνι Τζόουνς και αυτό θεωρείται ικανοποιητική απάντηση στις περισσότερες σχετικές ερωτήσεις.

Φυσικά, όπως πιθανόν θα έχεις ακούσει, όλα στη ζωή γίνονται για ένα σκοπό. Έτσι λοιπόν όλα αυτά που συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης έγιναν για να βρούμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να προωθήσουμε την απίστευτη ιστορία του Λι Τοντ, παντελώς άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Παίζω Μπάλα Τις Κυριακές Μπας Και Κάψω Καμία Από τις Θερμίδες Που Έβαλα Το Σάββατο». Τον Οκτώβρη του 2000 ο Τοντ, ένας άσημος επιθετικός της Κρος Φαρμ Παρκ Σέλτικ, είχε την ατυχία να στέκεται ακριβώς δίπλα στο διαιτητή την ώρα που αυτός σφύριξε τη σέντρα του αγώνα με τους Τόντον Ιστ Ριτς Γουόντερερς. Ο ήχος της σφυρίχτρας που βρισκόταν δίπλα ακριβώς στο αυτί του ήταν τόσο εκκωφαντικός που ο ενοχλημένος Τοντ σχολίασε δυνατά “Fuck me, that was loud”. Ο διαιτητής, που λογικά είναι πιο ευερέθιστος και από τον Γιώργο Νταλάρα σε περίοδο που δεν υπάρχουν φιλανθρωπικές συναυλίες για να δουλέψει λάβει μέρος, το πήρε προσωπικά και του έδειξε αμέσως την κόκκινη κάρτα για εξύβριση! (Δεν σου κάνω πλάκα, δεν βρίσκεσαι στο ‘Κουλούρι’, έγινε όπως ακριβώς το διάβασες ή έτσι τουλάχιστον έχει καταγραφεί σε βιβλία και σχετικά αφιερώματα.)

«Δεν έβρισα τον διαιτητή ή κάποιον άλλο. Οποιοσδήποτε στη θέση μου το ίδιο θα έκανε. Λίγο ακόμα και θα με κούφαινε» ήταν η μόνη δήλωση που έκανε μετά το τέλος ο καημένος Τοντ, ενώ το σχετικό ρεπορτάζ κλείνει με δηλώσεις του προπονητή του: «Οι παίκτες πρέπει να αποβάλλονται όταν βρίζουν τον διαιτητή ή κάποιον άλλο παίκτη. Αλλά υποτίθεται ότι οι διαιτητές πρέπει να χρησιμοποιούν και λίγη από την κοινή λογική».

Ο αγώνας με τα 149 γκολ

  [17 Σχόλια]

madagascar-3

Το ποδόσφαιρο παίζεται σχεδόν παντού στον πλανήτη και όπου υπάρχει ποδόσφαιρο, υπάρχουν και αντιδράσεις για τη διαιτησία. Όταν κρίνονται τίτλοι, δεν έχει σημασία αν είναι το Τσάμπιονς Λιγκ ή το πρωτάθλημα της Μαδαγασκάρης. Όλοι θέλουν τη νίκη και όλοι αντιδρούν στην αδικία. Έτσι και στις 31 Οκτωβρίου του 2002, όταν σημειώθηκε το μεγαλύτερο σκορ σε ποδοσφαιρικό αγώνα. 149 γκολ είδαν οι θεατές στο Ανταναναρίβο της Μαδαγασκάρης (μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα του νησιού στα ανατολικά της Αφρικής), αλλά δεν το χάρηκαν ιδιαίτερα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Το πρωτάθλημα της Μαδαγασκάρης διεξάγεται με αρκετούς ομίλους ομάδων. Από αυτά τα μικρά πρωταθληματάκια περνάμε στη δεύτερη φάση, σε δυο ομίλους των έξι ομάδων. Οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου φτάνουν στα τελικά που και πάλι διεξάγονται σε έναν γύρο με μονούς αγώνες. Το 2002 η μια από τις τέσσερις ομάδες ήταν η Σταντ Ολιμπίκ ντε λ’ Εμίρν. Για τους φίλους SOE (όχι του Μιχάλη Τροχανά). Οι άλλες τρεις ήταν η AS Αντέμα, η Αμποχιντρατίμο και η DSA Ανταναναρίβο. H SOE την προτελευταία αγωνιστική κέρδιζε με 2-1 την DSA όταν ο κόρακας με το όνομα Μπεντζαμίνα Ραζαφιντσαλάμα (αν δεν το έχετε καταλάβει λατρεύω αυτά τα ονόματα) έδωσε στις καθυστερήσεις του αγώνα ένα πέναλτι άκρως αμφισβητούμενο. Οι διαμαρτυρίες έντονες, η απόφαση δεν άλλαξε και η DSA έκανε το 2-2 που ήταν και το τελικό σκορ. Με το σκορ αυτό η SOE ήταν πλέον εκτός τίτλου.

lemur-madagascarΕλλείψει φωτογραφιών του αγώνα, παρουσιάζουμε ομορφιές του νησιού. (πιθανόν αντί για πέναλτι-μαϊμού, να λένε πέναλτι-λεμούριος οι ντόπιοι)

Τουίτερ τότε δεν υπήρχε, τα non-papers δεν αρκούσαν, μπούκες στα αποδυτήρια μάλλον δεν έγιναν και στην SOE σκέφτηκαν ότι ο καλύτερος τρόπος διαμαρτυρίας για τη διαιτησία ήταν να ξεφτιλίσουν το πρωτάθλημα (μαζί και το άθλημα). Έτσι, απέναντι στην AS Αντέμα ξεκίνησαν το ματς βάζοντας αυτογκόλ. Και μετά έκαναν τη σέντρα. Και πήραν την μπάλα και έβαλαν ακόμα ένα αυτογκόλ. Και μετά ξαναέκαναν σέντρα. Και έβαλαν ακόμα ένα αυτογκόλ. Καταλαβαίνετε πού το πάω. Για να μην το κουράζουμε και γράφω το ίδιο πράγμα 146 φορές ακόμα, οι γίγαντες της ντε λ’ Ερμίν σημείωσαν 149 ολόκληρα αυτογκόλ και το παιχνίδι τελείωσε με την, πρωταθλήτρια πλέον, AS Αντέμα να έχει κερδίσει με 149-0 στο παιχνίδι που μνημονεύεται στα ρεκόρ Γκίνες ως αυτό με τα περισσότερα γκολ.

Εν μέρει πάντως πέτυχαν τον σκοπό τους, καθώς οι οπαδοί των πρωταθλητών, αντί να κάνουν γύρο του θριάμβου πήγαν στα ταμεία ζητώντας τα λεφτά τους πίσω. Από την άλλη, μάλλον αυτό το ματς έφερε και κατάρα στην SOE, αφού από τότε και κοιτάζοντας το πρωτάθλημα της Μαδαγασκάρης δεν το έχει κατακτήσει. Μια ομάδα που το είχε σηκώσει την προηγούμενη σεζόν και είχε καταφέρει να κάνει και νίκη επί ομάδας της Αιγύπτου στο αφρικάνικο Champions League. Ο πέλεκυς όμως έπεσε βαρύς και για μεμονωμένα άτομα. Ο προπονητής Ζάκα Μπε (τι μικρό όνομα είναι αυτό) τιμωρήθηκε με τρία χρόνια απαγόρευσης ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο και παράλληλα με απαγόρευση εισόδου σε γήπεδα. Ταυτόχρονα ο τερματοφύλακας Μαμισόα Ραζαφιντρακότο (και αρχηγός τότε της εθνικής ομάδας), ο αρχηγός της SOE Μανιτρανιρινά Αντριανιαϊνά (αυτά είναι ονόματα ρε φίλε) και οι Νικολάς Ρακοτοαριμανανά και Ντομινίκ Ρακοτοναντρασανά (ξάδερφος του αγαπημένου Ραμπεσαντρανά ίσως;) τιμωρήθηκαν και αυτοί με βαριές ποινές. Μπήκαν όμως για πάντα στο πάνθεον του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και πολύ δύσκολα θα χάσουν τις θέσεις τους.

Η ποδοσφαιρική επίθεση των Κινέζων

  [2 Σχόλια]

jackson martinez

Η είδηση της μεταγραφής του Τζάκσον Μαρτίνες για… 42 εκατομμύρια Ευρώ στην Γκουανκγζού δημιούργησε αίσθηση στον περισσότερο κόσμο. Μόνο που δεν ήταν μεμονωμένο γεγονός, αλλά το κερασάκι στην τούρτα μιας φρενίτιδας αγορών από τους Κινέζους. Μέχρι στιγμής είχαμε συνδυάσει την Κίνα με φτηνά εργατικά χέρια, κινητά με επεξεργαστές δεκαοχτώ πυρήνων σε τιμές Νόκια 3310 και μαϊμουδιές προϊόντα σε τιμές της πλάκας. Μάλλον τώρα πρέπει να τη συνδυάσουμε με τις δεύτερες πιο ακριβές μεταγραφές μετά από αυτές της Πρέμιερ Λιγκ (κατά άλλους οι Κινέζοι ξεπέρασαν και τους Άγγλους). Οι κινέζικες ομάδες ξόδεψαν πάνω από 100 εκατομμύρια Ευρώ σε αυτή την μεταγραφική περίοδο (ποσό που μπορεί να μεγαλώσει καθώς αν δεν κάνω λάθος δεν έχει τελειώσει η εκεί μεταγραφική περίοδος), αγοράζοντας κυριολεκτικά όποιον παίκτη μπορούσαν.

article-doc-7k36n-xixOms17gd8801452e93a8e0789-953_634x411Γκουανγκζού, το αφεντικό της Ασίας σε λέω

Εκτός από τον Κολομβιανό της Ατλέτικο, είχαμε την μεταγραφή του Ραμίρες με 27 εκατομμύρια Ευρώ στην Γιανγκσού, αλλά και του Φρέντι Γκουαρίν με ένα ποσό κοντά στα 13 εκατομμύρια σε ομάδα στην Σανγκάη. Η ομάδα Τιανγίν Κουανγιάν (η προφορά μου ελέγχεται καθώς ακούγεται σαν αρμένικο όνομα) που βρίσκεται στη Β’ εθνική της χώρας ξόδεψε 7 εκατομμύρια για να φέρει τον 32χρονο Ζάντσον από την Κορίνθιανς. Σημείωση, έχει προπονητή του Βαντερλέι Λουξεμπέργκο που πείτε με κακό και ζηλόφθονο, αλλά είμαι σίγουρος ότι βγάζει κατιτίς από κάθε μεταγραφή. Φυσικά δεν είναι οι μόνοι Βραζιλιάνοι που μυρίστηκαν τη δουλειά. Ο Λουίς Σκολάρι, ο Παουλίνιο, ο Λουίς Φαμπιάνο και ο Ρομπίνιο είναι μερικοί άλλοι οικονομικοί μετανάστες στις ποδοσφαιρικές φάμπρικες της Κίνας. Αλλά και άνθρωποι από άλλες χώρες, όπως ο Ζερβίνιο που θα μπορεί να αγοράζει πλέον πανάκριβες κορδέλες για να κρύβει την καράφλα του, βγάζουν το ψωμάκι τους εκεί.

SOCCER Man_173Να εδώ με τον Κουν Αγκουέρο και τον Άγγλο πρωθυπουργό που μου διαφεύγει το όνομά του

Η Κίνα ανακαλύπτει το ποδόσφαιρο και μερικοί από τους πιο ισχυρούς επιχειρηματίες της χώρας αγοράζουν ομάδες. Σύμφωνα με χθεσινό άρθρο στους Financial Times αυτό γίνεται αφ’ ενός γιατί πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να αναπτυχθεί και βρίσκουν ευκαιρίες, αλλά από την άλλη γιατί έχουν και ως στόχο να κερδίσουν την εύνοια των πολιτικών της χώρας. Ο πρόεδρος της χώρας Σι Τσινπίνγκ είναι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος με όνειρο οι κινέζικες ομάδες να γίνουν από τις καλύτερες του κόσμου. Όποιος επενδύει στο ποδόσφαιρο, γίνεται αυτομάτως φίλος του Προέδρου. Για να καταλάβει κανείς για τι «ανάπτυξη» μιλάμε, τα τηλεοπτικά δικαιώματα πουλήθηκαν για τα επόμενα πέντε χρόνια για ένα πόσο πάνω από ένα δισεκατομμύριο Ευρώ, ενώ μέχρι τώρα η τιμή τους ήταν πάνω από εκατό φορές μικρότερη.

Ο στόχος των Κινέζων είναι να προκριθούν ξανά σε ένα Μουντιάλ (μετά το φιάσκο του 2002 που έφυγαν με τρεις ήττες στο κεφάλι και με μηδέν γκολ) και στη συνέχεια να διοργανώσουν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το δεύτερο δεν θα είναι καθόλου δύσκολο γνωρίζοντας τα κριτήρια με τα οποία η ΦΙΦΑ αποφασίζει. Το να φτιάξουν ισχυρή ομάδα όμως δεν είναι και τόσο εύκολο. Εκτός αν αρχίζουν να δίνουν και υπηκοότητες σε διάφορους Βραζιλιάνους. Γιατί όπως μας έδειξαν οι πετρελαιάδες τα προηγούμενα χρόνια που είχαν κάνει τα Εμιράτα τοπ προορισμό για φραγκοφονιάδες και βετεράνους ποδοσφαιριστές, δεν αρκεί να μαζέψεις μερικούς καλούς παίκτες για να φτιάξεις ποδόσφαιρο. Αυτοί θα παίζουν βασικοί, θα κάνουν τις αρπαχτές τους και θα φεύγουν και οι Κινέζοι ποδοσφαιριστές θα παραμένουν το ίδιο μέτριοι. Και μπορεί κανείς να πει ό,τι θέλει για τους Αμερικάνους και το MLS, αλλά τουλάχιστον το δουλεύουν το ποδόσφαιρο σωστά και από μικρές ηλικίες και έτσι κατάφεραν να έχουν και μια αρκετά σοβαρή εθνική ομάδα. Οι Κινέζοι βέβαια το κάνουν με τον δικό τους τρόπο, καθώς σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που θέσπισαν το ποδόσφαιρο γίνεται υποχρεωτικό σε πολλά από τα σχολεία της χώρας. Το πρωί υποχρεωτικές πάσες, το απόγευμα κατασκευή άιφον. Μέχρι λοιπόν να δούμε Κριστιάνο και Λιονέλ στα τριανταφεύγα τους να δίνουν μάχες σε τοπικό ντέρμπι στο Πεκίνο και την εθνική Κινάς να μας εντυπωσιάζει έχουμε μέλλον. Εκτός βέβαια αν δούμε σπρώξιμο αντίστοιχο με αυτό στους διοργανωτές του Μουντιάλ του 2002.