Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Πανθρακικός'

Ο αληθινός στόχος του ΠΑΟΚ

  [21 Σχόλια]

Η αλήθεια είναι, ότι μετά το χαλαρό παιχνίδι του Σαββάτου έβγαλα ένα συμπέρασμα. Ο Φερνάντο Σάντος αρχίζει να νιώθει επιτέλους ΠΑΟΚ. Και δεν εννοώ ότι τον νιώθει έτσι όπως τον νιώθει ο κόσμος στις κερκίδες, αλλά έτσι όπως ο κόσμος στις κερκίδες θέλει να νιώθει ο προπονητής του ΠΑΟΚ, τον ΠΑΟΚ! Μπερδευτήκατε; Με μια δεύτερη ανάγνωση θα βγει νόημα! Ο προπονητής του ΠΑΟΚ λοιπόν, πρέπει να είναι ζοχαδιασμένος και με προσδοκίες χωρίς ταβάνι. Η επική αντίδρασή του ζοχάδα Σάντος προς τον κάμεραμαν μετά το δεύτερο γκολ του στυλ, «πάρε την κάμερα σου και φύγε από δω», προϊόν της ξενέρας του για την εικόνα της ομάδας μέχρι εκείνο το σημείο αλλά και η δήλωσή του στο τέλος ενός παιχνιδιού που η ομάδα του κέρδισε 3-0: «Πιθανόν η χειρότερη εμφάνιση του ΠΑΟΚ φέτος», αποδεικνύουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μείνει στον ΠΑΟΚ μέχρι το 2012 ή πιο σύντομα, μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Και τώρα ο Άρης στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Άκουσα από φίλο του Άρη ότι ο μοναδικός στόχος του ΠΑΟΚ σε αυτό το παιχνίδι θα είναι να αφήσει τον Άρη εκτός των Play Off. Ας είναι έτσι λοιπόν. Ας κατέβει ο ΠΑΟΚ την Κυριακή στο γήπεδο του Άρη, για να πληγώσει τις ελπίδες του Άρη για είσοδο στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος… Και αν τελικά στο τέλος προκύψει και κανά πρωτάθλημα… καλοδεχούμενο θα είναι! Φτάνει ο Άρης να μην καταφέρει… να τερματίσει πέμπτος.

Θαυμαστός ο κόσμος της οπαδικής «λογικής»!

Κάποιος να βγάλει το κάρο από την λάσπη

  [Καθόλου σχόλια]

xanthi_aris

Τον χειμώνα συνήθως βρέχει. Άλλες φορές βρέχει λίγο, άλλες φορές βρέχει πολύ. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το φυσικό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια μεταβλητή που επηρεάζει αισθητά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το βρεγμένο χόρτο επιταχύνει την μπάλα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πάσες/σουτ/κοντρόλ και δυσχεραίνει το τρέξιμο των ποδοσφαιριστών. Στην Ελλάδα, από την άλλη, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας ολόκληρη την φύση του παιχνιδιού! Το χορτάρι, που κάτω από ιδανικές συνθήκες αποκαλούμε «αγωνιστικό χώρο», μεταμορφώνεται σε ένα μείγμα βούρκου, πισίνας και λακουβων κι έτσι το παιχνίδι εξελίσσεται και ανεβάζει αυτόματα το επίπεδο δυσκολίας του, αφού για να πλησιάσεις τον υπέρτατο στόχο του «γκολ», πρέπει πρώτα να φροντίσεις να μην πνιγείς.

Το Σαββάτο που μας πέρασε στο Χαριλάου, ο άπειρος διαιτητής Μήτσιος άφησε για 45 ολόκληρα λεπτά τους παίκτες του Άρη και του Πανθρακικού να τρέχουν πάνω-κάτω σαν καθυστερημένοι, που κυνηγάνε ένα τόπι που όταν το κλωτσήσεις συρτά δεν φτάνει ποτέ εκεί που το στέλνεις και όταν το σηκώσεις στον αέρα καταλήγει πάντα πιο μακριά από εκεί που στοχεύεις. Έπρεπε να φτάσουμε στο ημίχρονο και να σκοράρει ο Πανθρακικός εκμεταλλευόμενος την τραγική κατάσταση του γηπέδου – για την οποία φυσικά και ευθύνεται ο Άρης και μόνο ο Άρης και το αποστραγγιστικό του σύστημα και όχι ο καλός Θεούλης ή κάποιος Ινδιάνος μάγος – για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι των ‘κίτρινων’ ότι αυτό που διαδραματίζεται τόση ώρα δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά «μαρτύριο ποδοσφαιριστών και τηλεθεατών»  το οποίο επιπρόσθετα τους στοιχίζει και τρεις πολύτιμους βαθμούς και να πείσουν τον άπειρο διαιτητή να διακόψει επιτέλους αυτή την οπτική ταλαιπωρία. Η απόφαση, όπως είναι εύλογο, προκάλεσε την δυσφορία των φιλοξενούμενων που βρισκόταν μπροστά στο σκορ αλλά μας επέτρεψε να επιβεβαιώσουμε το βάθος γνώσης των ανθρώπων του ποδοσφαίρου μας μέσα από τις δηλώσεις στην κάμερα ενός εκ των ανθρώπων του πάγκου του Πανθρακικού, που όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναβολή σοκαρισμένος απόρησε για τον λόγο εφαρμογής της, την ώρα που «σε κάποια σημεία του γηπέδου, η μπάλα κυλάει κανονικά»!

Τέσσερις μέρες αργότερα, στα Πηγάδια της Ξάνθης, ο έμπειρος διαιτητής Δαλούκας επιτρέπει με την σειρά του να καταστραφεί ένα ακόμα παιχνίδι, μένοντας απαθής στο γεγονός ότι η μπάλα κολλάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, κάτι που αναγκάζει τους παίκτες να μετατρέψουν την γκάμα των ενεργειών τους, στο «κλωτσάω ότι βρω, με όση δύναμη μου έχει μείνει, προς την αντίπαλη εστία». Όση ώρα οι δυο ομάδες παλεύουν με την λάσπη κακοποιώντας ότι έχει απομείνει από το άθλημα και ο κύριος Πανόπουλος στην κερκίδα πιάνει την καρδιά του από το άγχος αφήνοντας την επίσημη σελίδα της ομάδας χωρίς ούτε μια ανακοίνωση εν ώρα αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω αν η απραγία αυτή του Δαλούκα οφείλεται σε ανικανότητα ή σε άγνοια. Ένας καταλογισμός οφσάιντ σε γύρισμα αμυντικού (!) που καταστρέφει ένα τετ-α-τετ του Χαβίτο και ένα σταμάτημα της φάσης για φάουλ, την ώρα που η αποδοχή του άμεσου πλεονεκτήματος θα έβγαζε τον Τζόνσον μόνο του απέναντι στην εστία, μου επιδεινώνουν τον προβληματισμό.  Το γκολ του Νέτο στο τελευταίο λεπτό, μετά από μια ακόμα εξαιρετική σέντρα του Μεριέμ μου σβήνει όλες τις σκέψεις για αρκετή ώρα κι έτσι η απορία μου παραμένει αναπάντητη.

Είτε πάντως είναι άγνοια κανονισμών, είτε είναι ανικανότητα αντίληψης της κατάστασης, το ποδόσφαιρο μας είναι καταδικασμένο…

Xαίρετ η Ελλάδα που χει τέτοια ομάδα

  [3 Σχόλια]

aok

Οχι, μην φοβάστε. Δεν θα γράψω ωδή γιά τον Παναθηναϊκό και την επική, ηρωϊκή και τιτανοτεράστια ανατροπή του σκορ.
Γιά την Καβάλα θα γράψω. Γιά την μικρή αυτή και καταφρονεμένη ομάδα που ήρθε απ την Β’ Εθνική γιά να παίξει ένα άλλο τελείως άγνωστο στην Ελλάδα ποδόσφαιρο. Αυτό του ανελέητου πρέσιγκ και της γρήγορης ανάπτυξης με τη μία που αφήνει αγάλματα τα ακριβοπληρωμένα και βραδυκίνητα τίποτα των μεγάλων ομάδων να χάσκουν και να παρακαλάνε να γίνει το λάθος ή να ακουστεί το σφύριγμα του διαιτητή γιά να ανακτήσουν την κατοχή.
Είναι η δεύτερη φορά φέτος που παρακολουθώ παιχνίδι της (μετά απ αυτό με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη) και ομολογώ πως θα συνεχίσω να την παρακολουθώ γιατί αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο που μ αρέσει και γιατί είναι ωραίο να βλέπεις να προσπαθεί να το παίξει κάποιος στη χώρα των «εεεεεε πλάγιοοοοοο», «εεεεεεεεε φάουυυυυυυυυυλ» και «εεεεεεεεε οφ σάϊιιιιιιιιιιιιιιιιιιιτ»
Μπράβο στον Παπακώστα γι αυτό που δημιούργησε και έχει κάθε δίκιο να διαμαρτύρεται γιά τον τρόπο που η μπάλα στο τελευταίο λεπτό έφτασε απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη.
Ελπίζω η Καβάλα να αρθεί πάνω απ την κακοδαιμονία της να την διοικεί ο …σενιόρ ντελ πούρο και να βγει στην Ευρώπη. Το αξίζει!!!

ΥΓ. Λίγο αργότερα παρακολούθησα τον αγώνα της ΑΕΚ με τον Πανθρακικό.
Ε λοιπόν αν η τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος παίζει έτσι εκτός έδρας, τότε κάτι αλλάζει πραγματικά στον μίζερο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και φυσικά το γκολ του Ρομπέρ είναι μακράν το καλύτερο γιά φέτος

Με τον Πανθρακικό εκτός έδρας

  [10 Σχόλια]

Ο μεγαλύτερος εφιάλτης σου όταν διασχίζεις την Εγνατία Οδό για να φτάσεις στην Κομοτηνή δεν βρίσκεται ούτε στο βρεγμένο δρόμο, ούτε στους επικίνδυνους τύπους που πιάνουν τα 358 χλμ/ωρα χωρίς να το καταλάβουν. Βρίσκεται μέσα στο αμάξι, ανάμεσα στα πόδια σου. Αν σε πιάσει κατούρημα αφού έχεις αφήσει τον Λαγκαδά είσαι καταδικασμένος. Το μεγαλύτερο σύγχρονο έργο της Βόρειας Ελλάδας έχει κάνει την απόσταση Θεσσαλονίκη – Κομοτηνή υπόθεση δυο ωρών αλλά κανένας, απ’ ότι φαίνεται, δεν σκέφτηκε να φτιάξει ένα, έστω, πάρκινγκ στην διαδρομή. Εκεί λοιπόν, στον άνετο, προστατευόμενο και σύγχρονο δρόμο με  τα καλαίσθητα τούνελ, απλά παρακαλάς για μια μόνο στιγμή να επιστρέψεις στο πρόσφατο παρελθόν που μπορούσες να σταματήσεις στο ξένο χωράφι και να σημαδέψεις το χώμα με το στίγμα σου: «Πέρασα κι εγώ από εδώ».

Εκτός αυτού, αφήνοντας πίσω σου την Καβάλα με τις εντυπωσιακές στροφές και την ωραία θέα της πόλης δίπλα στην θάλασσα στο δεξιό σου παράθυρο, αφήνεις πίσω και το ταξιδιωτικό ενδιαφέρον. Αυτός που έγραψε πρώτη φορά το «σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι» είναι σίγουρο ότι δεν έκανε ποτέ την διαδρομή Καβάλα – Κομοτηνή. Μιλάμε για έναν ίσιο, ατελείωτο δρόμο, χαραγμένο λογικά με χάρακα, σε μια αδιάφορη και μονότονη πεδιάδα – και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορείς και να… κατηγορήσεις κανέναν γι’ αυτό. Κάθε αγάπη για την οδήγηση αυτοκτονεί σ’ αυτόν τον δρόμο πριν καν φτάσεις στην Ξάνθη.

Προσπερνώντας όλα τα παραπάνω, χάρη στην καλή παρέα και την διάθεση «πάμε να πάρουμε το διπλό» που επικρατεί στο αμάξι, φτάνεις στο προορισμό σου γρηγορότερα απ’ ότι είχες φανταστεί και ψάχνεις να βρεις ένα καλό μαγαζί για να χαραμίσεις τις ώρες μέχρι τον αγώνα. Ο καιρός είναι χάλια αλλά το φαΐ καλό και η ώρα περνάει γρήγορα. Δεν γνωρίζω ποια είναι η άποψη των ντόπιων για τους αντιπάλους εκδρομείς αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ο τζίρος που κάνουν σε 2-3 ώρες σε μια ταβέρνα 50 μαντράχαλοι οπαδοί δεν γίνεται σε ολόκληρη μέρα ούτε σε εθνική αργία, τότε που ο Έλληνας φοράει τα καλά του, στολίζει τα κουτσούβελα του και βγαίνει να φάει έξω αυτά που τις υπόλοιπες μέρες παραγγέλνει σπίτι.

Φτάνοντας στο γήπεδο μια ώρα πριν τη σέντρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το υπέροχο θέαμα της κερκίδας που θα μας φιλοξενήσει, η οποία αποκαλείται «θύρα 6». Πρόκειται για σίδερο-κατασκευή αμφιβόλου σταθερότητας και ιδιαίτερης αισθητικής η οποία συνοδεύεται απ’ το… τίποτα. Το κυλικείο θεωρείται πολυτέλεια, απ’ αυτές που έχουν μόνο στο εξωτερικό «που είναι φλώροι και νομίζουν ότι τα γήπεδα είναι θέατρα», ενώ η τουαλέτα είναι αχρείαστη όταν υπάρχει τόσος διαθέσιμος χώρος με ελκυστικό χαλίκι κάτω από την κερκίδα! Ευτυχώς η χημική αντίδραση του κάτουρου με το υλικό κατασκευής της σκαλωσιάς δεν έχει αποδειχτεί προβληματική γιατί αλλιώς το πεταλάκι δεν θα έβγαζε χρόνο ζωής. Το μαγευτικό αυτό «πακέτο παρακολούθησης του αγώνα» κοστολογείται μόνο 25 ευρώ και πραγματικά απορώ πως δεν έχει γίνει γνωστό και στα πρακτορεία ταξιδίων του εξωτερικού.

Κατά την είσοδο ο αρμόδιος κύριος των σωμάτων ασφαλείας, που είναι μια υπερβολικά κολακευτική περιγραφή για έναν κοινό μπάτσο της περιοχής, αναγκάζει κάποιον δίπλα μου να αφήσει την ομπρέλα του εκεί διότι αποτελεί «επικίνδυνο αντικείμενο». Η ομπρέλα! «Μα, θα πετάξω την ομπρέλα μου στο γήπεδο;» ωρύεται ο σοκαρισμένος ιδιοκτήτης της. Η στιχομυθία γίνεται εν ώρα ψιχάλας και με τόσο μαυρισμένο ουρανό που δεν χρειάζεται την κλασσική και απλή 15λεπτη ανάλυση του Σάκη Αρναούτογλου για να καταλάβεις ότι δεν γλιτώνεις τη βροχή αλλά αυτό μάλλον περνάει απαρατήρητο από «το όργανο της τάξης», σαν επιχείρημα άσχετο με το θέμα που εκδικάζεται. Το πολιτισμικό σοκ ξεπερνιέται άμεσα όταν συνειδητοποιώ ότι μεταξύ της κερκίδας και του γηπέδου υπάρχει προστατευτικό πλέγμα ύψους 5 μέτρων. Με μια ξεκάθαρα αντικειμενική προσέγγιση της κατάστασης σκέφτομαι ότι αν κάποιος αποφασίσει να αποχωριστεί τη μοναδική του προστασία από τη βροχή και προσπαθήσει να την πετάξει πάνω από ένα τέτοιο εμπόδιο με μοναδική ελπίδα αυτή να κατέβει και να χτυπήσει κάποιον παίκτη θα πρέπει αυτός πραγματικά να το αξίζει. Παρά την αντίδραση του κατόχου η ομπρέλα τελικά μένει εκεί αλλά στην θέση της περνάνε με κάθε πιθανό τρόπο οπαδοί χωρίς εισιτήρια. Στην κερκίδα υπάρχουν τόσοι υπεράριθμοι που ένας αγαθός, αστοιχείωτος ξένος πιθανόν να επέστρεφε στην είσοδο για να ενημερώσει τους μπάτσους ότι «συγγνώμη, αλλά πρέπει να έγινε κάποιος λάθος στις μετρήσεις σας».

Στα ‘καλά’ συνθήματα η κερκίδα πάλλεται, αλλά αυτήν την φορά το ρήμα δεν χρησιμοποιείται μεταφορικά, όπως σε όλες τις κλισέ περιγραφές αγώνων. Οι σκάλες είναι αποκλεισμένες από κόσμο και η θέση μου είναι θέση και του διπλανού μου. Η κοινοκτημοσύνη είναι εδώ παρούσα στο οπαδικό πέταλο της Κομοτηνής. Η πλευρά των φιλάθλων του Πανθρακικού είναι εκκλησία και για δεύτερη φορά – όσο απίστευτο κι αν ακούγεται – η έκφραση χρησιμοποιείται κυριολεκτικά. Αυτός που έφτιαξε το γήπεδο δίπλα ακριβώς σε εκκλησία – ή το αντίθετο – έχει πραγματικά διεστραμμένη άποψη του χιούμορ. Αντίθετα, αυτός που έχτισε πολυκατοικίες δίπλα ακριβώς στο γήπεδο και σε σημείο που δεν υπάρχει καν κερκίδα μπροστά, με αποτέλεσμα να έχεις από το μπαλκόνι σου καλύτερη ορατότητα απ’ ότι έχει η κεντρική κάμερα του γηπέδου, έχει σίγουρα επιχειρηματικό μυαλό.

Το παιχνίδι στο μεγαλύτερο μέρος του είναι σούπα και μάλιστα υπό βροχή. Ο Άρης δεν κερδίζει και παίρνουμε ξανά την Εγνατία για τον δρόμο της επιστροφής πικραμένοι και αμίλητοι. Κοντά στη Καβάλα ξεκινάει νέα βροχή που εξελίσσεται σε απίστευτη καταιγίδα. Το νερό πέφτει ασταμάτητα και οι υαλοκαθαριστήρες δουλεύουν στα όρια τους. Και, ως γνωστόν, τόσο νερό μόνο δυο πράγματα μπορεί να προκαλέσει: ατύχημα και κατούρημα. Τουλάχιστον δεν τρακάραμε…

Το πρόβλημα της ..αριστεράς

  [3 Σχόλια]

Το να αντιμετωπίζεις τον, χωρίς βαθμό, ουραγό της βαθμολογίας σ’ ένα γήπεδο που παρόλο που βρίσκεται 270 χιλιόμετρα μακριά από το Χαριλάου, έχει κυριευτεί από δικούς σου οπαδούς και να μην μπορείς να τον κερδίσεις είναι τόσο μεγάλη αποτυχία όσο το να σε κατατροπώνει στις εκλογές ένας τύπος που ειδικεύεται στα σαρδάμ και αδυνατεί να καβαλήσει ένα απλό ποδήλατο. Και δεν χρειάζεται ο στόχος σου να είναι ο πρωταθλητισμός, για να το νιώσεις αυτό.

Έξι συμπληρωμένοι αγώνες στην φετινή Σούπερ Λιγκ και ο Μαζίνιο ψάχνει ακόμα τρόπο να αξιοποιήσει το άπλετο ταλέντο των μεσο-επιθετικών του. Έξι αγώνες, χωρίς αριστερό χαφ-εξτρέμ. Έξι αγώνες διαρκούς σύγχυσης και μπερδέματος ρόλων, μεταξύ κάποιων εκ των πιο ταλαντούχων παικτών στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Μια ομάδα μπλοκαρισμένη στον άξονα, που στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα βρει κάποιες επιθετικές λύσεις από τα δεξιά, εκεί που υπάρχουν επιλογές με παίκτες που γνωρίζουν την θέση. Και από αριστερά; To κενό, το τίποτα, η απουσία.

Το να προσπαθήσεις να γεμίσεις το Τίποτα αυτό με παίκτες που δεν ..νιώθουν αριστερό χαφ έχει ήδη αποδειχτεί ανέφικτο. Σε όλες τις δοκιμές έως τώρα, το Τίποτα κερδίζει, εξαφανίζει τον παίκτη κι εσύ καταλήγεις να παίζεις πάντα με αριθμητικό μειονέκτημα. Ο Κόκε πιθανόν σε κάποια περίοδο της ζωής του να μπορούσε να το γεμίσει, αλλά αυτή η περίοδος δεν είναι σίγουρα αυτή που διανύουμε. Ο Γκρασιάν δεν ονομάστηκε τυχαία «η αλλαγή του Ρικέλμε» – και ακόμα κι ένα μικρό παιδί μπορεί να αντιληφθεί σε ποια θέση ταιριάζει ο Ρικέλμε. Ο Πίτου Γκαρσία, που αποκτήθηκε για να καλύψει το κενό αυτό, συμπλήρωσε έναν μήνα πριν πατήσει για πρώτη φορά χόρτο εχθές, έστω και για μερικά λεπτά. Ο Φερνάντεζ δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιοριστεί στα άκρα, καθώς θα είναι ποδοσφαιρικό έγκλημα εφάμιλλο του να βάλεις τον Τσάβι να παίξει σ’ενα ολόκληρο παιχνίδι δεξί εξτρέμ και μόνο δεξί εξτρέμ! Το να περάσεις στα αριστερά έναν εκ των δεξιών χαφ απ’την άλλη, πιθανόν να σου δώσει κάποια επιπλέον μπασίματα αλλά θα χαραμίσει τα τόσα λίτρα γάλατος που έχει καταναλώσει ο Αμπρέου, για να φτάσει τα 193 εκατοστά.

Η αλλαγή του συστήματος από 4-2-3-1 σε 4-4-2, που έχει δοκιμάσει ο Μαζίνιο σε κάποιες περιπτώσεις, δεν απέφερε επίσης καρπούς, καθώς με όποιον τρόπο και να βάλεις τα νουμεράκια στην διάταξη, αν δεν υπάρχει παίκτης ικανός να δημιουργήσει από τα αριστερά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μπλοκάρισμα στον άξονα, ένας Αράνο ‘νεκρός’ από το 60λεπτο και μια επίθεση που ‘γέρνει’ συνεχώς προς τα δεξιά σε τέτοιο βαθμό, που ο αντίπαλος προπονητής (βλέπε Μαντζουράκης) περνάει στο παιχνίδι και δεύτερο αριστερό μπακ!

Το πρωτάθλημα είναι ακόμα στην αρχή του. Αλλά χαμένοι πόντοι, όπως αυτοί απέναντι στον, φιλότιμο αλλά προβληματικό και αγνώριστο σε σχέση με την περσινή χρονιά, Πανθρακικό δεν αναπληρώνονται εύκολα, γι’ αυτό ο Μαζίνιο πρέπει να βρει άμεσα λύσεις που θα  ξεμπλοκάρουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας, ώστε να καταφέρει να πετυχαίνει περισσότερα γκολ απ’ όσα – με τραγικό και ‘αστείο’ συνήθως τρόπο – δέχεται. Ακόμα κι αν αυτές περιλαμβάνουν την παραμονή στον πάγκο κάποιων πρωτοκλασάτων ονομάτων…

Μπαίνουν και στην Ελλάδα

  [8 Σχόλια]

1 Νοεμβρίου 2006.
Ο Φράνκ Λάμπαρντ πετυχαίνει σε αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ στο Καμπ Νου ένα ασύλληπτης ομορφιάς γκολ, το οποίο αργότερα πολλοί φανατικοί οπαδοί του θα χαρακτηρίσουν ως το καλύτερο της καριέρας του.

27 Σεπτεμβρίου 2009.
Ο Σέρχιο Λεάλ πετυχαίνει στο Παγκρήτειο ένα αντίστοιχης (ή έστω σχεδόν αντίστοιχης, για να είμαστε και δίκαιοι με την εντυπωσιακή εν κινήσει πιρουέτα του Άγγλου, που φυσικά έχει ένα βαθμό δυσκολίας παραπάνω) ομορφιάς γκολ, υπενθυμίζοντας μας ότι σε οποιοδήποτε χορτάρι του κόσμου, ακόμα και σ’αυτά που συναντάει κανείς στο αστείο ελληνικό πρωτάθλημα, μπορείς κάποια στιγμή να δεις μια ενέργεια άξια θαυμασμού και υπόκλισης.

Η πανδαισία των τελευταίων αγωνιστικών

  [2 Σχόλια]

Εκεί που ολόκληρη την χρονιά ζοριζόμασταν να ανακαλύψουμε ένα γκολ που να αξίζει τον τίτλο «sombrero of the week», στις τελευταίες αγωνιστικές ζοριζόμαστε να επιλέξουμε μεταξύ κάποιων πανέμορφων γκολ! Μετά από αρκετή σκέψη ξεχώρισα τα δυο απίστευτα σουτ του Πανθρακικού στο Χαριλάου και με γνώμονα ότι στον σχετικό διαγωνισμό του ΠΣΑΠ, στον οποίο χορηγός είναι ο ΟΠΑΠ, έχει επιλεχθεί το γκολ του Γήττα, κατέληξα στο γκολ του Πόνσε με απώτερο στόχο να αυξηθεί η προβολή της ομάδας του Πανθρακικού, σαν επιβράβευση από μέρους μου για το γεγονός ότι κατέβηκε να παίξει μπάλα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο παρ’ οτι ήταν βαθμολογικά αδιάφορη.

Βαθμολογικά αδιάφορος απ’την άλλη ήταν και ο Λεβαδειακός, που φυσιολογικά – καθώς πέρα από καφενειακές συζητήσεις, η διαφορά δυναμικότητας και κινήτρου των δυο ομάδων ήταν μεγάλη – ηττήθηκε στην έδρα του από την Λάρισα. Κορυφαίος των φιλοξενούμενων (και απ’ οτι φαίνεται κι όλης της τελευταίας αγωνιστικής, σύμφωνα με τον διαγωνισμό «MVP-ΟΠΑΠ» του ΠΣΑΠ, στον οποίο χορηγός είναι ο ΟΠΑΠ) σ’αυτό το παιχνίδι ήταν ο Τούρκος Μετίν. Ένα παιχνίδι το οποίο ο ..ΟΠΑΠ, της ίδιας οικογενείας με τους παραπάνω, δεν είχε στο κουπόνι του ‘Πάμε στοίχημα’ για λόγους ανωτέρας βίας που έχουμε ήδη αναλύσει διεξοδικά σε προηγούμενα ποστ.

Στο ίδιο παιχνίδι, τέλος, τον τίτλο του «πρωταγωνιστή» του αγώνα διεκδίκησε μέχρι λίγο πριν την λήξη του και ο Γιώργος Κόλτζος του Λεβαδειακού ο οποίος στο 88ο λεπτό κι ενώ η ομάδα του έχανε με 0-1, σκορ που μαθηματικά υποδηλώνει πως μια οποιαδήποτε στραβοκλωτσιά, που έχει την εύνοια της θεάς τύχης, μπορεί να το μετατρέψει σε 0-2 ή 1-1, ανάλογα με την κατεύθυνση της, δέχτηκε δεύτερη κίτρινη κάρτα γιατί καθυστερούσε να εκτελέσει ένα πλάγιο! Το γεγονός ότι παρά την αξιοσημείωτη αυτή ενέργεια, δεν βρέθηκε στις επιλογές του ΠΣΑΠ για τον καλύτερο παίκτη της αγωνιστικής, το χρεώνουμε αποκλειστικά στην έλλειψη χιούμορ των υπευθύνων.

Ο φαύλος κύκλος της ανουσιότητας

  [Καθόλου σχόλια]

Πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων, στην Κομοτηνή και ο Ισπανός τερματοφύλακας, Ρόκα, του Πανθρακικού παθαίνει πολιτισμικό σοκ. Με το σκορ στο 1-2 υπέρ των φιλοξενούμενων και τον τέταρτο διαιτητή να έχει δείξει τέσσερα λεπτά καθυστερήσεων, ο συμπαίκτης του, Νίκος Ζαπρόπουλος, αρνείται πεισματικά να εκτελέσει ένα ελεύθερο για να προωθήσει την μπάλα στο μισό γήπεδο του Παναθηναικού! Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ο Τάσος ο Κακος – χωρίς τονισμό, καθώς κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος για το γράμμα στο οποίο πρέπει πραγματικά να μπει ο τόνος – θα του δείξει την κίτρινη κάρτα, που είναι η δεύτερη και αφού ανταλλάξουν μια φιλική χειραψία αλληλοκατανόησης, θα αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο. Στο χρονόμετρο έχει κυλήσει παραπάνω από ένα λεπτό, ο Παναθηναικός έχει ‘κλειδώσει’ το διπλό αφού ο Πανθρακικός παίζει πλέον και με παίκτη λιγότερο και ο Ρόκα, πιθανόν, έχει αποκτήσει μια γραφική ιστορία-εμπειρία, να διηγείται στους φίλους του στην Ισπανία.

Η ξεφτίλα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, αποτυπωμένη σε μια μόνο φάση. Ο ποδοσφαιριστής του Πανθρακικού, παράτησε τον αγώνα που έκανε η ομάδα του για να πάρει έναν ‘ιστορικό’ βαθμό απέναντι σ’εναν μεγάλο αντίπαλο, για να μπορέσει να γλιτώσει κάποιους αγώνες τιμωρίας (με την πρώτη κίτρινη είχε φτάσει τις εννιά και θα απουσίαζε για τρια παιχνίδια), ώστε να μπορεί να ενισχύσει την προσπάθεια της, να κερδίσει το ‘δικαίωμα’ να αγωνιστεί και του χρόνου απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους! Ένας φαύλος κύκλος δίχως σοβαρό νόημα και σκοπό, που φέρνει στις μνήμες το γραφικό Αιγάλεω του Μητρόπουλου, που κατάφερε να βγει στις Ευρωπαικές διοργανώσεις, για να αδιαφορήσει γι’αυτές, ξεκουράζοντας παίκτες στα Ευρωπαικά παιχνίδια, για να είναι ετοιμοπόλεμοι στο Ελληνικό πρωτάθλημα!

Κάτι είναι εντελώς ..ηλίθιο, στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Βαρέα και ανθυγιεινά στους τηλεθεατές

  [2 Σχόλια]

Καθώς το να κυκλοφορείς σήμερα στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, είναι πιο επικίνδυνο και απ’το να πουλήσεις κατά λάθος μαγκιά στον Πάμπλο Γκαρσία στον δρόμο, αποφάσισα να κάτσω να παρακολουθήσω τον αγώνα ΑΕΚ-Πανθρακικός, καθώς δυο ώρες μόνο ..μαζοχισμού το Σαββατοκύριακο δεν αρκούν για να συμπληρώσουν μια καλή ‘δόση’, για έναν αληθινό Έλληνα ποδοσφαιρόφιλο.

Η θέαση του αγώνα ξεκίνησε με βασικό στόχο, να ‘κατασκοπεύσω’ τους δυο επόμενους αντιπάλους του Άρη και κατά βάση την ΑΕΚ, που ανεβαίνει την Κυριακή στο Χαριλάου. Μισή ώρα παιχνιδιού μετά, ο στόχος έγινε να μπορέσω να κρατήσω το χέρι μου μακριά απ’το τηλεκοντρόλ. Στο ημίχρονο, ο στόχος μεταλλάχτηκε στο να καταφέρω να παρατήσω την 872η παρακολούθηση του Braveheart, για να γυρίσω πίσω στο παιχνίδι. Και στο 75ο λεπτό περίπου, η μοναδική πρόθεση μου, ήταν να μπορέσω να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, για να μην τελειώσει η μέρα μου από τις 21.30!

Σ’ενα απίστευτα κουραστικό παιχνίδι, το οποίο για 10 ολόκληρα λεπτά δεν μπορούσα να αποφασίσω αν ήταν χειρότερο απ’αυτό του Σαββάτου στην Κρήτη, η ΑΕΚ επικράτησε τελικά με 1-0, του φιλόδοξου φέτος Πανθρακικού, χάρη σε μια τραγική έξοδο του τερματοφύλακα Βρονταρά, που ήταν χειρότερη και από Σαββατιάτικη έξοδο, που ξεκινάει με μισή ώρα μποτιλιάρισμα στην Τσιμισκή και άλλη μισή ώρα ‘μάχης’ για μια θέση πάρκινγκ στο κέντρο. Σκόρερ ήταν ο συνήθης ύποπτος, Μπλάνκο, που δέχτηκε και κίτρινη για τον πανηγυρισμό του, τον οποίο έκανε τόσο διακριτικά που δεν τον είδαμε καν για να προλάβουμε να …προσβληθούμε, ώστε να αξίζει να τιμωρηθεί!

Στα επόμενα 60 λεπτά, είδαμε δυο (2, ΙΙ, two, 6/3) καλές ευκαιρίες από την πλευρά της ΑΕΚ και από εκεί και πέρα, λάθη, λάθη και λάθη. Είναι πολύ πιθανόν να έχασα και κάποια λάθη, στις στιγμές που η βαρεμάρα επικρατούσε της αρχικής επιθυμίας-στόχου, αναγκάζοντας το χέρι να κάνει μια βόλτα προς τον Μελ Γκίμπσον ή την κωμικοτραγική εκπομπή της Καγιά, που υποτίθεται διασκεδάζει τον Έλληνα τηλεθεατή, πριν το ξεκίνημα μιας νέας βαρετής εβδομάδας.

Η ανικανότητα της ΑΕΚ να δημιουργήσει άλλες φάσεις, οφειλόταν πάντως, σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι ο Πανθρακικός δεν ενημερώθηκε μάλλον από κανέναν, ότι βρισκόταν πίσω στο σκορ, με αποτέλεσμα να βγει ελάχιστες φορές μπροστά, για να ψάξει κάποιο γκολ. Έτσι, η παρουσία των περισσότερων παικτών, στην μια πλευρά του γηπέδου, προκαλούσε ακόμα περισσότερα λάθη και εκνεύριζε τον Πρίγκηπα, που έγινε Βάτραχος για να ξαναγίνει Πρίγκηπας, και ο οποίος τα είχε σχεδόν με όλους όσους φορούσαν κίτρινα, εκτός από τους οπαδούς, από τους οποίους άλλωστε έχει ζητήσει «συγκνώμη».

Τελευταίος αποδέκτης των παραπόνων του, ήταν ο Τζιμπούρ, που για να δώσει πάσα πρέπει και ο τελευταίος θεατής στο ΟΑΚΑ να μετρήσει ως το 30 στα Αλγερινά. Επειδή όμως τα παράπονα δεν απέφεραν καρπούς, ο Ντούσαν με μια κίνηση σήμα κατατεθέν, απέσυρε τον επιθετικό του στο τελευταίο 5λεπτο, βάζοντας στην θέση του αμυντικό χαφ, αντιλαμβανόμενος άμεσα την επικίνδυνη ..σκέψη που πήγε να κάνει κάποιος παίκτης του Πανθρακικού, πως πρέπει η ομάδα του να επιτεθεί και κάποια στιγμή.

Με την συγκεκριμένη κίνηση-ματ ..κλείδωσε την νίκη και προκάλεσε στιγμές ανατριχίλας σε αρκετούς οπαδούς του Άρη, που σε μορφή deja vu, ‘βλέπαν’ τον Σάκη Πρίττα να αντικαθιστά στα τελευταία λεπτά τον Σέρχιο Κόκε, με στόχο να κρατήσει με κάθε δυνατό τρόπο, την νίκη η ομάδα.

Κάπου εκεί, το άμοιρο χέρι μου, πήρε πρωτοβουλία και άλλαξε οριστικά κανάλι, έχοντας αποφασίσει αυτοβούλως πως ακόμα και το θέαμα ενός τύπου που φτιάχνει πυργάκια με ποτήρια μπύρας κουβαλώντας τα με το στόμα, στην εκπομπή της Καγιά, είναι πιο ανεκτό..

Πανθρακικός, το νέο Αιγάλεω

  [Καθόλου σχόλια]

«Εμείς ανοίξαμε την πόρτα για την νίκη, αλλά μας την έκλεισε ο Μαζαράκος. Κάνουμε δώρο στον ρέφερι, το παπούτσι του Σίμιτς, που σκίστηκε στην φάση του πέναλτι»

Γιάννης Μαντζουράκης, δηλώσεις μετά το Κυριακάτικο παιχνίδι Πανθρακικός-ΟΦΗ

«Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν και όλοι οι άλλοι να πάνε να …»

Η πιο κλισέ ατάκα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, αντιπροσωπευτική της περιόδου της πιο γνωστής παράγκας στην ιστορία της αρχιτεκτονικής

Αν στην αρχή του πρωταθλήματος, μου έλεγε κάποιος ότι ο Άρης θα ακολουθεί το πρόγραμμα του Πανθρακικού στο πρωτάθλημα και θα αντιμετωπίζει ομάδες που διαμαρτύρονται για την διαιτησία, θα γελούσα σε βαθμό ..προσβολής.

Δώδεκα αγωνιστικές μετά και με μια γρήγορη ανασκοπική ματιά, σημειώνω και αναθεωρώ: Την 2η αγωνιστική παράπονα του Παναθηναικού (!), την 4η αγωνιστική παράπονα του Ηρακλή, την 5η αγωνιστική παράπονα του Πανιωνίου, την 7η αγωνιστική παράπονα της Λάρισας, τρεις αγωνιστικές πριν παράπονα και ανακοίνωση της Ξάνθης (απ’όπου και το απολαυστικό βίντεο, με δηλώσεις Κασναφέρη και ενός συμπαθούς φροντιστή που έχει παράπονα από τον ..Καρατζαφέρη!), δυο αγωνιστικές πριν παράπονα και ανακοίνωση του Πανσερραικού και την Κυριακή, δηλώσεις απόγνωσης του Γιάννη Μαντζουράκη, για το πως ..κατάφερε ο διαιτητής να μην δει το καταφανέστατο κλάδεμα του Σίμιτς, μέσα στην περιοχή.

Η Ελληνική διαιτησία, δεν σταματάει να μας εκπλήσσει ποτέ..