Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'ποδόσφαιρο Λατινικής Αμερικής'

Φίδια, μαχητικά αεροσκάφη και σεισμοί: Η επιστροφή του Περού

  [19 Σχόλια]

Το ποδόσφαιρο έχει κερδίσει την αγάπη του κόσμου στις περισσότερες χώρες του πλανήτη αλλά όπως έχουμε πει κάμποσες φορές στο παρελθόν, παραφράζοντας τη γνώριμη Σαλονικιώτικη ρήση, «σαν τη Λατινική Αμερική δεν έχει». Τα παραδείγματα άλλωστε είναι αμέτρητα. Αυτή είναι μια διαπίστωση που σίγουρα θα έκαναν και οι άτυχοι Νεοζηλανδοί που βρέθηκαν αυτές τις μέρες στη Λίμα του Περού, για το δεύτερο παιχνίδι μπαράζ που θα έκρινε την ομάδα που θα ταξιδέψει το καλοκαίρι στη Ρωσία.

Όπως είναι εύκολα κατανοητό, το ζευγάρι Περού-Νέα Ζηλανδία είχε εξ αρχής ένα μεγάλο φαβορί. Οι Περουβιανοί μπορεί να έχουν να εμφανιστούν σε Μουντιάλ από το 1982 αλλά το επίπεδο τους απέχει αρκετά από αυτό των άπειρων αντιπάλων τους. Αυτή η διαφορά φαίνεται ακόμα και στην πορεία των δυο ομάδων μέχρι τα μπαράζ. Την ώρα που το Περού έδινε 18 μάχες για μια θέση στην πρώτη 5αδα με αντιπάλους όπως η Βραζιλία, η Ουρουγουάη, η Αργεντινή, η Κολομβία και η Χιλή, οι Νεοζηλανδοί άνετοι και ωραίοι αντιμετώπιζαν παγκόσμια… μεγαθήρια, όπως είναι τα Φίτζι, η Νέα Καληδονία και τα Νησιά Σολομώντα.

Η ποιοτική απόσταση των δυο ομάδων όμως μειώθηκε αισθητά λίγες μέρες πριν, όταν ο Πάολο Γκερέρο βρέθηκε θετικός σε παλιότερο έλεγχο ντόπινγκ. Χωρίς τον αρχηγό και ηγέτη του, το Περού δεν κατάφερε να διασπάσει την άμυνα των Νεοζηλανδών στο πρώτο ματς και το τελικό 0-0 πρόσθεσε επιπλέον άγχος στο φαβορί του ζευγαριού. Έτσι, και με το φόβο πως η ομάδα του μπορεί τελικά να αυτοκτονήσει και να κλωτσήσει αυτή την τεράστια ευκαιρία να βρεθεί σε ένα Μουντιάλ για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια, ο απλός λαός ανέλαβε δράση. Και όχι μόνο ο απλός λαός.

Το μαρτύριο για την αποστολή της Νέας Ζηλανδίας ξεκίνησε πριν καν πατήσει το πόδι της στο έδαφος του Περού. Μετά από μια κουραστική πτήση 11,5 ωρών ως το Μπουένος Άιρες, οι ‘All Whites’ (Ολόλευκοι) μπήκαν στο δεύτερο αεροπλάνο που θα τους μετέφερε στη Λίμα, μια πτήση διάρκειας 4 ωρών υπό κανονικές συνθήκες. Αλλά όταν μια χώρα τρελαμένη με το ποδόσφαιρο έχει να παίξει σε Μουντιάλ τόσα πολλά χρόνια, οι συνθήκες μόνο φυσιολογικές δεν είναι κι αυτό το καταλαβαίνει κανείς από το γεγονός ότι ο Υπουργός Εργασίας ανακοίνωσε πως αν η ομάδα προκριθεί στο Μουντιάλ η επόμενη μέρα θα είναι αργία, ως εθνική γιορτή, για να έρθει λίγο μετά ο Υπουργός Παιδείας και να διευκρινίσει ότι και τα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά. Ή και από το γεγονός ότι όλες οι ομάδες της χώρας είχαν βάλει τα χρώματα της εθνικής σαν εικόνα στον λογαριασμό τους στο twitter.

Πίσω στο ατέλειωτο ταξίδι των Νεοζηλανδών, ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου ενημέρωσε τον πιλότο πως δεν μπορεί να προσγειωθεί «λόγω νέων περιορισμών στις αφίξεις του αεροδρομίου» (* διακριτικό γέλιο *), αναγκάζοντας τον να κάνει κύκλους στον αέρα για αρκετή ώρα, πριν κάνει τελικά μια στάση εκτός προγράμματος σε ένα άλλο κοντινό αεροδρόμιο. Όλη αυτή η… απρόοπτη διαδικασία είχε ως αποτέλεσμα να φτάσει η αποστολή κατάκοπη στη Λίμα με πάνω από 3 ώρες καθυστέρηση.

Η συνέχεια δεν ήταν πολύ καλύτερη. Όση ώρα ο προπονητής και ο βοηθός του μιλούσαν με τους δημοσιογράφους, οι παίκτες επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο που τους περίμενε για να τους πάει στο ξενοδοχείο. Όταν ο προπονητής και ο βοηθός τέλειωσαν με τις δηλώσεις και έφτασαν στο ξενοδοχείο με ταξί ανακάλυψαν ότι το πούλμαν ήταν ακόμα στο δρόμο! Όπως έμαθαν αργότερα από τους παίκτες ο χαλαρός οδηγός δεν πέρασε ποτέ τα 35 χλμ/ώρα, κάνοντας μια διαδρομή 20 χιλιομέτρων να διαρκεί πάνω από 45 λεπτά (* νευρικό γέλιο*).

Οι ταλαιπωρημένοι και εκνευρισμένοι πλέον παίκτες κατάφεραν να φτάσουν στα δωμάτια τους μετά τη 1 τη νύχτα κι όταν επιτέλους μπόρεσαν να ξαπλώσουν μετά από μια ολόκληρη μέρα ταξιδιού, συνειδητοποίησαν ότι για το Περού ο αγώνας αυτός είχε ξεκάθαρο χαρακτήρα: «Ή εμείς ή κανείς». Λίγο μετά τις 3 τη νύχτα, έκαναν την εμφάνιση τους στον ουρανό μπροστά ακριβώς από το ξενοδοχείο δεκάδες πυροτεχνήματα (γιατί το να πας απλά απ’έξω και να φωνάζεις συνθήματα ή να πατάς κόρνες είναι πλέον πολύ κλασικό και μέινστριμ), σηκώνοντας στο πόδι όχι μόνο τους πελάτες αλλά και όλη την περιοχή.

Η ταλαιπωρία των φιλοξενούμενων συνεχίστηκε φυσικά και την επόμενη μέρα. Πηγαίνοντας για την προπόνηση το λεωφορείο που τους μετέφερε έκανε, ξανά, απελπιστικά πολλή ώρα για να φτάσει στο γήπεδο (αρκετοί από τους επιβαίνοντες υποψιάζονται ότι ο οδηγός δεν διάλεξε την πιο σύντομη διαδρομή) ενώ όταν έφτασε σ’αυτό, παράτησε ουσιαστικά τους παίκτες απ’έξω καθώς η είσοδος που είχε επιλέξει – και η οποία, περιέργως, ήταν άλλη απ’αυτή που είχε μπει λίγες ώρες πριν το πούλμαν του Περού – ήταν πολύ χαμηλή και το πάνω μέρος του οχήματος δεν χωρούσε! Μετά από αυτό το απρόοπτο ακολούθησαν άλλα 30 λεπτά εκνευριστικής αναμονής γιατί, όλως τυχαίως, ο υπεύθυνος του γηπέδου είχε χάσει τα κλειδιά (* νευρικό γέλιο πιο δυνατό *).

Την ίδια ώρα έξω ακριβώς από το γήπεδο συγκεντρωμένοι οπαδοί περίμεναν σε ουρές 500 μέτρων (που είχαν στηθεί από το προηγούμενο βράδυ) για να παραλάβουν τα τελευταία εισιτήρια που είχαν κερδίσει από εθνική λοταρία. Ανάμεσα τους και ένα ζευγάρι που είχε έρθει για τον αγώνα από μια πόλη 900 χιλιόμετρα μακριά.

Δίπλα τους ακριβώς κάποιοι σαμάνοι και αυτοαποκαλούμενοι μάγοι, είχαν αραδιάσει στο πεζοδρόμιο φωτογραφίες των δυο ομάδων, έριχναν πάνω τους διάφορα ‘μαγικά’ υγρά και θειάφι και εκστόμιζαν αρχαίες κατάρες προς αυτές των Νεοζηλανδών, τις οποίες συχνά-πυκνά τρυπούσαν με καρφίτσες. Ένας εξ αυτών, περνώντας σε άλλο επίπεδο βουντού, κρατούσε ένα φίδι το οποίο και πίεζε προς τις εικόνες των κακόμοιρων φιλοξενούμενων, απαγγέλοντας ταυτόχρονα ‘ευχές’ που σίγουρα δεν βγήκαν από κάποιο εγχειρίδιο για το Fair Play. Και η μαγεία (όλων των ειδών) δεν σταματάει εδώ.

Οι ταλαιπωρημένοι, νευριασμένοι και πιθανόν λίγο φοβισμένοι παίκτες επέστρεψαν στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούν, έχοντας πάντα στο μυαλό το ενδεχόμενο να τους περιμένουν εκεί οι ντόπιοι με χειροβομβίδες μια νέα παρτίδα πυροτεχνημάτων. Τελικά έπεσαν έξω, αφού για άλλη μια φορά η έμπνευση των Περουβιανών ξεπέρασε τις προσδοκίες. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των ανθρώπων της Νέας Ζηλανδίας, τρία μαχητικά αεροσκάφη πετούσαν για ώρα πάρα πολύ χαμηλά πάνω από την περιοχή που βρίσκεται το ξενοδοχείο, προκαλώντας αναστάτωση στους πάντες. Για να σιγουρευτούν και οι τελευταίοι αθώοι παρατηρητές πως τα αεροπλάνα δεν πέρασαν τυχαία από εκεί τη συγκεκριμένη ώρα και μέρα, στο κάτω μέρος τους ήταν γραμμένο το σύνθημα «Vamos Peru» (* υστερικό γέλιο πλέον*).

Μετά απ’όλα αυτά, η εξέλιξη του αγώνα δεν μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική. Οι Περουβιανοί φίλαθλοι γέμισαν το γήπεδο μερικές ώρες πριν τη σέντρα (για την ακρίβεια, οι πρώτοι άρχισαν να μαζεύονται και να τραγουδάνε έξω απ’αυτό από το πρωί, 12 ώρες πριν το ματς!) και οι παίκτες στρίμωξαν τους Νεοζηλανδούς στα καρέ τους από το πρώτο λεπτό, έχοντας δοκάρι μόλις στο 2′. Το 1-0 ήρθε κάπου στα μισά του ημιχρόνου και πανηγυρίστηκε τόσο έξαλα που αρκετές εφαρμογές που ανιχνεύουν σεισμικές δονήσεις έστειλαν ειδοποίηση για χτύπημα του ‘Εγκέλαδου’ με επίκεντρο τη Λίμα, αναγκάζοντας το Σεισμολογικό Κέντρο να βγάλει διευκρινιστική ανακοίνωση! Το δεύτερο γκολ στην επανάληψη έδιωξε το άγχος όλων κι από εκεί και μετά ξεκίνησε ουσιαστικά το μεγάλο πάρτι, που κρίνοντας από τις αντιδράσεις όλων στη χώρα αυτές τις μέρες δεν προβλέπεται να τελειώσει σύντομα.

Το Περού επέστρεψε στη μεγαλύτερη γιορτή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου μετά από πάρα πολλά χρόνια και μια ολόκληρη γενιά θα ζήσει για πρώτη φορά την εμπειρία της συμμετοχής σε ένα Μουντιάλ. Το εμπόδιο των Νεοζηλανδών δεν ήταν εξ αρχής κάτι το ιδιαίτερο αλλά δεν είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι για την πρόκριση αυτή μόχθησαν χιλιάδες Περουβιανοί, εντός αλλά και εκτός γηπέδου.

Η ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας απέκτησε μια νέα χρυσή σελίδα με τα φετινά κατορθώματα της παρέας του Γκερέρο και του Φαρφάν αλλά για όσους αγαπάνε το πάθος και τη μούρλα της Λατινικής Αμερικής όλα αυτά τα άκρως γραφικά και κωμικοτραγικά γεγονότα που έγιναν πριν σφυρίξει ο διαιτητής για πρώτη φορά (τα οποία, βέβαια, ανάλογα με την οπτική του παρατηρητή μπορούν να χαρακτηριστούν ακόμα και ντροπιαστικά, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος του αντιπάλου) παραμένουν το αλατοπίπερο, που δίνει επιπλέον νοστιμιά στο ομορφότερο παιχνίδι του κόσμου.

Ο ιερέας οπαδός: Από το πέταλο στην Αφρική

  [Καθόλου σχόλια]

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αφιερώσεις τη ζωή σου στα πράγματα που αγαπάς; Από την μία, υπάρχουν πολλοί ιερείς που δεν φροντίζουν να δίνουν το παράδειγμα με τη ζωή τους και την προσφορά τους. Από την άλλη, υπάρχει κι ο πατέρας Χουάν Γκαμπριέλ Αρίας. Ένας ιερέας που έχει αφοσιωθεί στο να βοηθάει τον κόσμο, αλλά και να λατρεύει εκτός των άλλων την αγαπημένη του Ράσινγκ Κλουμπ ντε Αβεγιανέδα. Δεν είναι λίγοι οι παπάδες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, είχαμε και έχουμε παραδείγματα και στην Ελλάδα. Η περίπτωση του Αργεντινού ιερέα όμως είναι ξεχωριστή, γιατί είναι καλός και στα δύο. Και στο ποίμνιο και στην εξέδρα. Τόσο ξεχωριστή που στο μπράτσο του έχει τατουάζ τον Ιησού με το σήμα της Ράσινγκ στην καρδιά του. «Η ιδέα μού ήρθε από τον Κάρλος Αράνο (ναι, τον παλιό αριστερό μπακ του Άρη) που έχει στο ύψος της καρδιάς του το σήμα της Ράσινγκ».

Η εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου στο Μπουένος Άιρες είναι γαλάζια και άσπρη, βαμμένη στα χρώματα του συλλόγου του και το μόνο κόκκινο (της μισητής Ιντεπεντιέντε) βρίσκεται στο χιτώνα του… Αγίου Εξπέντιτο. Αν κάποια νύφη θέλει να κάνει μεγαλειώδη γάμο με κόκκινο χαλί, πρέπει να βρει άλλη εκκλησία. Στο ναό του Χουάν Γκαμπριέλ το χαλί είναι καφέ, το χρώμα του διαβόλου δεν υπάρχει πουθενά. Ο Χουάν Γκαμπριέλ δεν είναι όμως απλά ένας φίλαθλος της Ράσινγκ. Το 2008 πρωτοστάτησε στις πορείες του κόσμου του συλλόγου, οργανώνοντας πολλούς ανθρώπους ώστε να βγουν στο δρόμο ειρηνικά για να μπορέσει να αλλάξει η διοικητική κατάσταση στο σύλλογο που βρισκόταν στα όρια χρεοκοπίας. Ο ιερέας έγινε σύμβολο για τους οπαδούς της «Ακαδημίας». Άλλωστε είχε καταφέρει να σώσει αρκετούς από τους οργανωμένους από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τη βία. Καλές σχέσεις όμως έχει και με προπονητές και παίκτες, αρκετούς τους έχει παντρέψει. Εκτός από γάμους και βαφτίσεις όμως, το πιο εντυπωσιακό είναι ότι έχει συμμετάσχει και σε αποτεφρώσεις οπαδών της ομάδας, με τις στάχτες να ρίχνονται στο θρυλικό στάδιο Ελ Σιλίντρο. «Ναι μου το έχουν ζητήσει και το έχω κάνει. Μια τελετή απ’ έξω και μετά οι στάχτες στο γήπεδο. Απλά μας ζήτησαν από το σύλλογο να μην το κάνουμε πια. Χαλάει το γρασίδι» περιγράφει με απλότητα. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου: «Θα το κάνατε κι εσείς;», απαντάει δίχως δισταγμό «Δεν με απασχολεί τι θα απογίνει το σώμα μου. Θα το δώσω είτε για μεταμόσχευση, είτε στην επιστήμη». Στην επόμενη ερώτηση «κι αν η καρδιά σας πάει σε έναν οπαδό της Ιντεπεντιέντε;», η απάντηση είναι και πάλι άμεση: «Τότε το πρόβλημα είναι δικό του».

Όταν η Ιντεπεντιέντε έπεσε στη Β’, η ενορία το γιόρτασε με μπάρμπεκιου
Ο κόσμος ήταν ντυμένος «φάντασμα της Β’ εθνικής»

Ο ιερέας όμως έκανε και πραγματικότητα το σύνθημα «για σένα έχω κάνει κρατητήριο», καθώς σε μια από τις πορείες η αστυνομία συνέλαβε έναν φίλο του. «Πήγα να τους ρωτήσω γιατί έπιασαν τον φίλο μου και τελικά κατέληξα μέσα. Έφαγα και μερικές μπουνιές» θυμάται. Αυτή βέβαια δεν ήταν η μόνη φορά που ο παπα-Αρίας κατέληξε μέσα. «Μια φορά στο γήπεδο της Βέλεζ συνέλαβαν άδικα τον «Ιταλό», έναν ιστορικό συνδεσμίτη που έδινε μάχη να απεξαρτηθεί με το αλκοόλ. Ήξερα ότι αν τον έβαζαν μέσα, δεν θα άντεχε και θα κυλούσε πάλι. Αντέδρασα. Με συνέλαβαν, μου φέρθηκαν σαν οποιονδήποτε οπαδό, έφαγα αρκετές με τα γκλομπ» λέει ο θαρραλέος παπάς. Πολλοί τον θυμούνται να τελειώνει κατά τις 11 τη λειτουργία της Κυριακής, να παίρνει το αυτοκίνητό του για το Ροσάριο (απόσταση 300 χιλιομέτρων) και να κρεμάει πανό στην εξέδρα εναντίον του τότε προέδρου της Ράσινγκ. «Ντε Τομάσο θα δώσεις λογαριασμό στο Θεό για όσα έχεις κάνει» έγραφε και το είχε εμπνευστεί από τα λόγια του πάπα Ιωάννη Πάυλου του 2ου για τον Τζορτζ Μπους και τον πόλεμο στο Ιράκ.

Μια φορά είπα σε ενορίτισσά μου ότι πρέπει να πάω να αποχαιρετίσω έναν φίλο. Όταν τα παιδιά της είδαν αργότερα φάσεις από το τελευταίο ματς του Ντιέγκο Σιμεόνε, είπαν στην μαμά τους ότι ο πατέρας Χουάν Γκαμπριέλ είναι εκεί. «Όχι, ο πατέρας είχε να πάει να αποχαιρετίσει ένα φίλο του» απάντησε αυτή. «Μαμά, ο φίλος είναι ο Τσόλο» της είπαν οι γιοι της.

Κι όμως, όλα αυτά δεν του δημιούργησαν πρόβλημα; Κάποτε ένας επίσκοπος του είχε πει ότι πρέπει να πάει στην όπερα, να ακούσει κλασσική μουσική. Αλλά ο πατέρας Αρίας προτιμά να βλέπει ματς από το πέταλο και να ακούει ροκ. Άλλωστε ήταν τυχερός. Γιατί Αρχιεπίσκοπος στο Μπουένος Άιρες ήταν ο Χόρχε Μπεργκόλιο, ο μετέπειτα Πάπας, οπαδός και μέλος της Σαν Λορένσο. «Ο Μπεργκόλιο πάντα ήταν σύμφωνος με αυτά που έκανα. Ήμουν κοντά στον κόσμο έτσι». Άλλωστε, στον Πάπα Φραγκίσκο οφείλει ότι τελικά έγινε παπάς. Όταν ήταν ακόμα διάκονος, λίγους μήνες πριν χειροτονηθεί ιερέας ταξίδεψε για αγώνα του Κόπα Λιμπερταδόρες στο Περού, έχοντας ζητήσει άδεια από τον τότε Αρχιεπίσκοπο. Η κατάσταση ήταν τεταμένη, με τους Περουβιανούς να κατηγορούν την Αργεντινή ότι τους πρόδωσε πουλώντας όπλα στο Εκουαδόρ. Οι εκδρομείς της Ράσινγκ δέχτηκαν επίθεση, ο Αρίας προσπάθησε να βοηθήσει γυναίκες και παιδιά. Μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα τον έκανε εξώφυλλο με τίτλο «Ο χούλιγκαν παπάς της Ράσινγκ». Κάποιος άλλος θα μπορούσε να του είχε κόψει την «καριέρα», να τον έδιωχνε. Ο Φραγκίσκος όχι.

Ωραία όλα αυτά θα πει κανείς, αλλά αν μέναμε μόνο εδώ, θα είχαμε απλά έναν οπαδό που έτυχε να είναι ιερέας. Και θα ήταν άδικο για έναν άνθρωπο όπως ο Χουάν Γκαμπριέλ που αφιερώνει τη ζωή του στο να βοηθάει το συνάνθρωπό του, επιτελώντας σπουδαίο έργο, αφήνοντας τη ζωή του. Το 2000 έκανε το πρώτο του ταξίδι στη Μοζαμβίκη. Έμεινε για τρία χρόνια περίπου και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αργεντινή. Είχε ήδη αγαπήσει όμως τη χώρα, ήξερε ότι εκεί θα μπορούσε να επιτελέσει μεγαλύτερο έργο. Κάθε χρόνο πήγαινε για 2-3 μήνες για να βοηθήσει στη διδασκαλία της θρησκείας του, αλλά και για να βοηθήσει τους (πολλούς) φτωχούς της χώρας. Μέχρι που το 2014 το πήρε οριστικά απόφαση να αφήσει τη θέση του στο Μπουένος Άιρες, την άνεσή του, την μπάλα και να πάει μόνιμα στη Μοζαμβίκη, στο κέντρο της χώρας, στη Μανγκούντζε. Η ενορία του περιλαμβάνει 39 κοινότητες με αποστάσεις μέχρι και 90 χιλιόμετρα μεταξύ τους που καθημερινά καλύπτει. Αυτό δεν τον πτοεί. «Πάντα μου αρέσει να δουλεύω εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη, μεγαλύτερη φτώχεια. Οι βασικές ανάγκες είναι φαγητό, νερό, περίθαλψη, σχολείο και δουλειά». Καθημερινά είναι υπεύθυνος ώστε περίπου 15.000 παιδιά σε 50 σχολεία να μπορούν να τρώνε. Κατάφερε να βρει βοήθεια και από το ίδρυμα του Λιονέλ Μέσι. Βρίσκει εθελοντές ώστε να χτιστούν κι άλλες αίθουσες, φιλοξενεί παιδιά χωρίς σπίτι, ενώ ήδη έχει καταφέρει να στείλει κάποια για σπουδές πίσω στην Αργεντινή. Το έργο του και η προσφορά του τον έχουν κάνει εξαιρετικά δημοφιλή.

Οι χριστουγεννιάτικες λειτουργίες γίνονται συχνά κάπου στη ζούγκλα, σε εκκλησίες από άχυρο. Η απόσταση από την Αργεντινή είναι τεράστια, περίπου 8.000 χιλιόμετρα, αλλά στην ερώτηση τι του λείπει από την πατρίδα η απάντηση είναι γρήγορη: «Η Ράσινγκ. Να πηγαίνω στην εξέδρα, να ταξιδεύω για την ομάδα. Αλλά κι εδώ συνεχίζω να τη ζω με άλλον τρόπο. Δεν μου λείπουν οι πιστοί της Αργεντινής. Το να είσαι ιερέας εδώ, είναι σαν να είσαι ποδοσφαιριστής που παίζει στο Μουντιάλ. Είναι το υψηλότερο που μπορώ να κάνω στην καριέρα μου. Παίζω στην Α’ εθνική, κοιτάζω με αγάπη τη μάχη για την άνοδο, αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω εκεί». Έχετε ακούσει παπά να μιλάει έτσι;


Η Ράσινγκ της Μοζαμβίκης

Ο πατέρας Αρίας συνεχίζει να προσφέρει στην Αφρική, αλλά δεν ξεχνά την αγαπημένη του ομάδα. Βλέπει όσα παιχνίδια μπορεί μέσω Ίντερνετ και χει φτιάξει σχολή ποδοσφαίρου, τα παιδιά είναι όλα ντυμένα με τις φανέλες της Ράσινγκ, έχει κουβαλήσει σημαίες και μπάλες και τα έχει κάνει όλα οπαδούς της «Ακαδημίας».  Η ομάδα φυσικά λέγεται Ράσινγκ. «Δεν ξέρουν καλό ποδόσφαιρο τα παιδιά, αλλά τρέχουμε πολύ και σιγά σιγά τα πιτσιρίκια βελτιώνονται. Θυμίζουμε ομάδα του Καρούσο Λομπάρντι. Παίζουμε άμυνα και τα δίνουμε όλα σε κάθε ματς». Ο ιερέας που άφησε το Μπουένος Άιρες και τη γαλανόλευκη εκκλησία του δεν έχει μετανιώσει για τίποτα. «Θα ήθελα να πεθάνω εδώ, στη Μοζαμβίκη και αν γίνεται στην ενορία που είμαι τώρα, ακόμα καλύτερα. Θέλω να συνεχίσω να δουλεύω εδώ μέχρι την τελευταία μου ημέρα».

Πρώτη φορά σε τελικό

  [Καθόλου σχόλια]

Η πόλη Λανούς λίγο έξω από το Μπουένος Άιρες είχε βάλει τα καλά της χθες το βράδυ. Η τοπική «Γκρανάτε» υποδεχόταν τη Ρίβερ Πλέιτ στον δεύτερο ημιτελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Έχοντας υποκύψει προς το τέλος του πρώτου ματς στο Μονουμεντάλ με γκολ του Σκόκο, έπρεπε να ανατρέψει το 1-0. Η ελπίδα όμως υπήρχε. Ήδη είχε γυρίσει ένα 2-0 από τη Σαν Λορένσο στη προηγούμενη φάση. Ο κόσμος στα νότια του Μπουένος Άιρες ζούσε για το ματς και η διοίκηση της Λανούς φρόντισε να πάρει όλα τα μέτρα για να πάνε καλά τα πράγματα.

Βλέπετε η Λανούς έβγαλε και εισιτήρια για μη-μέλη του συλλόγου και μια που οπαδοί της Ρίβερ δεν θα ταξίδευαν, υπήρχε κίνδυνος κάποιοι από αυτούς να πάρουν από τα εισιτήρια. Γι’ αυτό αποφασίστηκε να ληφθούν και μερικά άκρως γραφικά μέτρα ασφαλείας. Κατά την είσοδο των οπαδών, οι άντρες της ασφαλείας του γηπέδου έκαναν ερωτήσεις γνώσεων στον κόσμο. Η Λανούς έδωσε ένα ερωτηματολόγιο με καμιά δεκαριά ερωτήσεις, από ευκολάκια τύπου «ποιος είναι ο αρχηγός της ομάδας», μέχρι πιο δύσκολες όπως «πόσοι Παραγουανοί έχουν πάρει πρωτάθλημα με τη Λανούς». Παραμένει άγνωστο αν υπήρχαν και νικητές που έπαιρναν δώρα. Παρά το γεγονός ότι η Λανούς έβγαλε ανακοίνωση ότι οπαδοί των φιλοξενούμενων δεν θα γίνουν δεκτοί, κάποιοι φίλοι της Ρίβερ προσπάθησαν να μπουν, έγιναν αντιληπτοί και τραυματίστηκαν σε μικροεπεισόδια. Παράλληλα, το πούλμαν της Ρίβερ δέχτηκε επίθεση με πέτρες και ένα τζάμι του έσπασε.

Έτσι έφτασε η αποστολή της Ρίβερ στο γήπεδο

Το παιχνίδι όμως ξεκίνησε, η Λανούς μπήκε δυνατά και πίεσε, αλλά τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Μόλις στο 17′ η Ρίβερ κέρδισε πέναλτι, ο Νάτσο Σκόκο το εκτέλεσε και έκανε το 0-1 γράφοντας ιστορία, αφού ισοφάρισε το ρεκόρ του Μάριο Ζαρντέλ που κρατούσε περίπου 20 χρόνια για τα περισσότερα γκολ μετά τη φάση των ομίλων. Πριν συνέλθουν οι γηπεδούχοι, η Ρίβερ έκανε το 0-2 μέσα σε πέντε λεπτά. Πλέον χρειάζονταν τέσσερα γκολ για τη Λανούς. Πράγμα ακατόρθωτο φαινομενικά. Η Ρίβερ ζήτησε και πέναλτι λίγα λεπτά αργότερα, μια φάση που μετά το τέλος του ματς αποτέλεσε αιτία διαμαρτυρίας. Ένα χέρι σε προσπάθεια του Σκόκο που ο διαιτητής δεν είδε ή δεν θεώρησε επιλήψιμο.

Έξι λεπτά με γκολ, ανατροπές, διαμαρτυρίες και όλη τη μαγεία της Ν. Αμερικής

Σε τέτοιες στιγμές, μόνο οι δυνατοί επιβιώνουν. Και το… γέρικο και κουρασμένο κορμί του Χοσέ Σαντ άντεξε. Πριν βγει το ημίχρονο κατάφερε και μείωσε, με ένα από τα κλασσικά του γκολ, ένα δυνατό ξερό σουτ, χωρίς πολλές τεχνικές και φιοριτούρες, εκεί μέσα από την περιοχή, παίζοντας πάντα με το οφσάιντ. Αυτό που ξέρει να κάνει εδώ και χρόνια. Στα αποδυτήρια ο Σέρχιο Αλμιρόν είπε στους παίκτες του ότι μπορούν. Μένουν 45′ και θέλουν τρία γκολ. Όλα γίνονται. Πράγματι, η Λανούς βγήκε δυνατά, ο Σαντ κράτησε την μπάλα, έπαιξε το 1-2, βρέθηκε σε καλό σημείο και ισοφάρισε. Η Λα Φορταλέσα πήρε φωτιά. Πλέον όλοι άρχισαν να το πιστεύουν.

Ο Σκόκο έχασε τεράστια ευκαιρία να καθαρίσει το ματς και η Λανούς μετά από μια ωραία προσπάθεια έκανε με έναν άλλον ιστορικό της παίκτη, τον Λαουτάρο Ακόστα το 3-2. Στο 65′ έγινε η φάση που έκρινε το ματς. Τράβηγμα παίκτη της Λανούς μπροστά στα μάτια του διαιτητή που δεν δίνει το πέναλτι. Τελικά το μετανιώνει και αποφασίζει να κοιτάξει το VAR. Μετά από ένα αγωνιώδες λεπτό το καταλογίζει. Ο Σαντ δεν θέλησε να το εκτελέσει, ο Σίλβα πήρε το βάρος πάνω του και δεν αστόχησε. 4-2 από 0-2 και η πρόκριση πλέον στα χέρια της Λανούς. Η Ρίβερ δεν το παράτησε. Είχε δοκάρι, είχε ευκαιρίες, αλλά δεν κατάφερε κάτι. Το παιχνίδι έληξε και στη Ρίβερ φωνάζουν για τη διαιτησία. Ο Γκαγιάρδο αναρωτιέται γιατί το VAR χρησιμοποιήθηκε μόνο για την μια ομάδα και όχι και για τις δύο. Η διοίκηση σκέφτεται να ζητήσει επανάληψη του αγώνα, αλλά δύσκολα θα αλλάξει κάτι.

Ο Σαντ μετά το τέλος του αγώνα δήλωνε ότι είναι η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του μέχρι την επόμενη, ενώ δεν δίστασε να τα βάλει με τους οπαδούς της Ρίβερ για μια ακόμα φορά συνεχίζοντας την κόντρα που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια. Ένας παίκτης που πήγε στη Ρίβερ στα 13 του και κατέκτησε και ένα πρωτάθλημα εκεί, αλλά ποτέ δεν αγαπήθηκε και ποτέ δεν βρήκε ευκαιρίες. Ο εμβληματικός 37χρονος σταρ είπε ότι αυτές τις 15 μέρες άκουσε τα πάντα από τους αντιπάλους και ότι έφτασαν να τον αποκαλούν μέχρι και κερατά (!!). «Σας στέλνω χαιρετίσματα και φιλιά από τη γυναίκα μου» δήλωσε live στην κάμερα μετά τον αγώνα. Η κόντρα γίνεται όλο και πιο άγρια.

Η αξία του ηττημ…
Όχι, ΟΚ.

Την ίδια στιγμή ένας ηλικιωμένος τύπος, βρέθηκε να φοράει ΜΟΝΟ το άσπρο βρακί του στις εξέδρες και να πανηγυρίζει έξαλλα κραδαίνοντας με περηφάνια τα καλαμπαλίκια του και δείχνοντάς τα στους αντιπάλους. Σε όλες τις εξέδρες άνθρωποι που πανηγύριζαν σαν τρελοί, έκλαιγαν από χαρά, δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν μια πρωτόγνωρη γι’ αυτούς κατάσταση.

Η μικρούλα Λανούς φτάνει για πρώτη φορά στην ιστορία της σε έναν τελικό Κόπα Λιμπερταδόρες. Εκεί που θα είναι σίγουρα το αουτσάιντερ, αλλά αυτό δεν θα το αφήσει να την πτοήσει. Δεν το έκανε σε καμία περίπτωση μέχρι τώρα…

Η εκδίκηση του Ντιέγκο όταν τον είπαν χοντρούλη

  [4 Σχόλια]

Πολύ πριν ο Μαραντόνα γίνει αυτός που γνωρίζουμε όλοι, πολύ πριν ξεκινήσουν οι συζητήσεις για το αν ήταν ο καλύτερος όλων των εποχών, πριν λατρευτεί στη Νάπολη, πριν κερδίσει Μουντιάλ, ήταν ένας απλός κοινός θνητός. Ένας ταλαντούχος Αργεντινός πιτσιρικάς που έπαιζε σε μια μικρή ομάδα της χώρας, τους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Με το παρατσούκλι ο «αφάνας» ή «άφρο» (όπως θέλετε το μεταφράζετε) είχε ήδη ξεχωρίσει και οι δημοσιογράφοι μιλούσαν γι’ αυτόν με τα καλύτερα. Έκανε το ντεμπούτο του μόλις στα 16 του στο πρωτάθλημα, ήταν στην προεπιλογή για το Μουντιάλ του 1978 αλλά τελικά κόπηκε από τον Μενότι και είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Νέων ένα χρόνο αργότερα.

Την ίδια περίοδο η Μπόκα ήταν μια από τις πιο σκληρές ομάδες στην Αργεντινή, χωρίς τόση ποιότητα, αλλά με ένα ρόστερ γεμάτο μεγάλες προσωπικότητες. Και ίσως τον πιο τρελό τερματοφύλακα, τον Ούγκο Γκάτι (για όσους δεν έχουν διαβάσει το σχετικό κείμενο, μπορούν εδώ). Λίγες μέρες αφ’ ότου ο Ντιεγκίτο έκλεισε τα 20α του γενέθλια, οι Αρχεντίνος αντιμετώπιζαν την Μπόκα του Γκάτι στο στάδιο της Βέλεζ. Ο Γκάτι δεν ήταν εντυπωσιασμένος από τον Μαραντόνα και δεν άργησε να το δείξει σε δηλώσεις του πριν το παιχνίδι:

«Οι δημοσιογράφοι υπερβάλουν και έχουν φουσκώσει την εικόνα του Μαραντόνα. Καλό θα ήταν να προσέχει και τη φυσική του κατάσταση γιατί βλέπω έχει γίνει χοντρούλης. Δεν θα μου βάλει γκολ, σκοράρει μόνο από φάουλ»

Προπονητής τότε στους Αρχεντίνος Τζούνιορς ήταν ο Μιγκέλ Άνχελ Λόπες γνωστός για την ικανότητά του στο ψυχολογικό κομμάτι. Ο Ντιεγκίτο δεν είχε μάθει για τις δηλώσεις του Γκάτι μέχρι το πρωί του αγώνα στις 9 Νοεμβρίου του 1980, αλλά ο… καλοθελητής Λόπες τις μετέφερε στον παίκτη του για να του δώσει μεγαλύτερο κίνητρο. Ο Ντιέγκο, γνωστός για την ταπεινότητά του άλλωστε, μόλις τις έμαθε του είπε: «Έλεγα να του βάλω δύο γκολ σήμερα, αλλά θα του βάλω τέσσερα».


Μπαλαδόφατσα και ποδοσφαιρική αλητεία

Κάποιες διηγήσεις αναφέρουν ότι πριν το ματς ο Γκάτι πήγε και βρήκε τον Μαραντόνα, του είπε ότι δεν έκανε ποτέ τις δηλώσεις και ότι πιστεύει πως είναι ένα φαινόμενο. Κανείς δεν γνωρίζει την αλήθεια (αν και κρίνοντας από το χαρακτήρα του Γκάτι, το πιο πιθανό είναι να τα είπε), αλλά ο Ντιέγκο δεν νοιαζόταν πλέον. Είχε να αποδείξει πράγματα. Κι ας κατέβηκε η Μπόκα με δυο παίκτες ουσιαστικά να τον μαρκάρουν. Τον Άμπελ Άλβες πιο ψηλά και τον Όσκαρ Ρουτζέρι πιο κοντά στην περιοχή κολλημένους πάνω του.

Το ποδοσφαιρικό σόου του πιτσιρικά Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα

Η Μπόκα άνοιξε το σκορ με πέναλτι, αλλά το σόου του Ντιέγκο μόλις άρχιζε στο 23′. «Στο 1ο γκολ πήρα την μπάλα στα δεξιά της μεγάλης περιοχής και έβγαλα μια σέντρα με ραμπόνα. Η μπάλα χτύπησε στο χέρι του Ούγκο Άλβες. Το πέναλτι το χτύπησα απαλά, δεξιά από τον Γκάτι, αυτός είχε πέσει αριστερά». Το «ψώνισμα» του Γκάτι στο πέναλτι ήταν η αρχή. Ο Εσπίντολα κάνει το 2-1 με φάουλ για τους Αρχεντίνος στο 26′ και η Μπόκα ισοφαρίζει σε 2-2. Τρία λεπτά πριν τελειώσει το ημίχρονο, οι Αρχεντίνος Τζούνιορς κερδίζουν ένα φάουλ δεξιά και πλάγια, σχεδόν σαν κόρνερ. Ο Ντιέγκο στήνει την μπάλα, ο Γκάτι δεν πιστεύει ότι ο «χοντρούλης» θα κάνει τέτοια τρέλα και θα το εκτελέσει απευθείας, ο Ντιέγκο τον βλέπει εκτός θέσης, περνάει την μπάλα από πάνω του, τη στέλνει συστημένη στη δεξιά γωνία του και βάζει το γκολ για το 2-3. Το μεγαλειώδες γκολ το χειροκροτούν μέχρι και φίλαθλοι της Μπόκα.

Για να μη δικαιωθεί έστω και στο ελάχιστο ο Γκάτι, ο Ντιέγκο αποφασίζει να βάλει και ένα γκολ πέρα από στημένη φάση. Έτσι, στο 2ο ημίχρονο κάνει μια κούρσα ξεφεύγοντας από τον αντίπαλό του, δέχεται μια βαθιά μπαλιά, κοντρολάρει με το στήθος, βλέπει τον Γκάτι που κάνει έξοδο και επιλέγει να το τελειώσει με ακόμα περισσότερη φινέτσα, με ένα ερωτικό άγγιγμα με το εξωτερικό του αριστερού ποδιού. Ο Γκάτι έχει φάει ήδη τρία από τον Μαραντόνα, αλλά ο Ντιέγκο υποσχέθηκε τέσσερα. Στο 75′  ξεχύνεται και πάλι προς την περιοχή της Μπόκα και ανατρέπεται ελάχιστα έξω από αυτή. Ο Γκάτι στήνει το τείχος και κόβει βόλτες πολύ μακριά από την εστία του για να διώξει τους παίκτες των Αρχεντίνος που του κόβουν το οπτικό πεδίο. Ο Ντιεγκίτο το βλέπει και τηλεμεταφέρει την μπάλα στο παραθυράκι, βάζοντας το 4ο γκολ του στο ματς τηρώντας την υπόσχεσή του. Οι Αρχεντίνος κερδίζουν τελικά με 5-3, ο κόσμος της Μπόκα φωνάζει το όνομα του Ντιέγκο.

Μετά τον αγώνα ο Μαραντόνα απαντάει ότι ενοχλήθηκε από την έλλειψη σεβασμού, ότι είναι θέμα τρέλας του Γκάτι που κάποτε τον θεωρούσε καλό τερματοφύλακα, αλλά κατάντησε να του βάζουν χαζά γκολ. Μετά από ένα χρόνο, οι δυο τους βρίσκονται συμπαίκτες στην Μπόκα και κατακτούν και ένα πρωτάθλημα. Οι σχέσεις τους γίνονται καλύτερες, αλλά ξαναχαλάνε όταν ο Γκάτι δηλώνει ότι ο Πελέ είναι καλύτερος, είναι από άλλο πλανήτη. Χρόνια αργότερα γράφει στη στήλη του σε ισπανική εφημερίδα ότι έκανε τις δηλώσεις και εκείνη την ημέρα τον άφησε να του βάλει τα γκολ, για να τον δουν στην Μπόκα και να τον πάρουν στην ομάδα. Κανείς δεν πείθεται. Ο 20χρονος Ντιέγκο απλά έδειξε τι μπορούσε να κάνει με την μπάλα. Όπως είχε δηλώσει και ο φυσιοθεραπευτής των Αρχεντινός εκείνα τα χρόνια: «Το να έχεις τον Ντιέγκο στην ομάδα, είναι σαν να παίζεις χαρτιά και να ξεκινάς πάντα με τον μπαλαντέρ στο χέρι«.

Η Κυριακή με την οικογένεια

  [Καθόλου σχόλια]

Η Πουέρτο Μοντ δεν είναι η πιο γνωστή ομάδα του κόσμου. Ο μόνος πιθανός λόγος να την ξέρετε (εκτός αν ζείτε στη Χιλή) είναι το γεγονός ότι ο 41 ετών Σεμπαστιάν «Λόκο» Αμπρέου είναι παίκτης της, ένας άρρωστος με την μπάλα ποδοσφαιριστής που θέλει να κάνει αυτό που αγαπά, ανεξάρτητα από χρήματα. Η Πουέρτο Μόντ όμως έχει ακόμα έναν Σεμπαστιάν. Τον 33χρονο οπαδό της Σεμπαστιάν Καρέρα που κι αυτός είναι άρρωστος με την μπάλα και την ομάδα. Μια ομάδα που βρίσκεται στη μέση της Β’ εθνικής της Χιλής και την Κυριακή που πέρασε αγωνιζόταν απέναντι στην Κοκίμπο Ουνίδο.

Η απόσταση μεταξύ των δύο πόλεων είναι περίπου 1500 χιλιόμετρα όπως βλέπετε και στο χάρτη και σίγουρα μπορεί κάποιος να σκεφτεί πολλά πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνει με το χρόνο του από το να τη διανύσει για να δει ένα ματς Β’ εθνικής που στο κάτω κάτω δεν ήταν και μεγάλης βαθμολογικής σημασίας. Όχι όμως ο Σεμπαστιάν που βρέθηκε στο Εστάδιο Μπισεντενάριο, ο μοναδικός οπαδός της Πουέρτο Μοντ στο πέταλο. Και φρόντισε να στηρίξει την ομάδα, να φωνάξει και στο τέλος να πανηγυρίσει σαν τρελός και τα δύο γκολ στη νίκη με 1-2 (με τον Λόκο Αμπρέου βασικό, αλλά χωρίς να σκοράρει).

Ο Σεμπαστιάν έγινε θέμα σε όλα τα σάιτ της Χιλής και η κίνησή του έφτασε μέχρι τη Γερμανία, με τον Αρτούρο Βιδάλ να τον αποθεώνει. Ο ίδιος πάντως δεν έδειξε να το θεωρεί κάτι ιδιαίτερο: «Είναι μακρύ, εξουθενωτικό ταξίδι, αλλά είναι πολύ σημαντικό να έρθω να δω την ομάδα μου. Είναι νομίζω η έκτη φορά που έρχομαι εδώ, υποστηρίζω την Πουέρτο Μοντ εδώ και 20 χρόνια. Είναι δύσκολο να υποστηρίζεις μια τέτοια ομάδα, καθώς στην πόλη οι περισσότεροι υποστηρίζουν τις ομάδες της πρωτεύουσας. Είναι λίγα τα νέα παιδιά που υποστηρίζουν την Πουέρτο Μοντ».

Λίγο φάλτσος, αλλά δεν σταματάει

Στη συνέχεια ο Σεμπαστιάν ζήτησε συγγνώμη από τη γυναίκα και το γιο του που τους στέρησε μια Κυριακή μαζί. Έπρεπε να είναι με την «άλλη οικογένειά του» όπως είπε, τους πράσινους. Τώρα αν η γυναίκα του τον περιμένει με τον πλάστη στην πόρτα δεν το ξέρουμε. Οι παίκτες και η διοίκηση της Πουέρτο Μοντ πάντως τον αποθέωσαν και τον τίμησαν για τη στήριξη. Ο Σεμπαστιάν δεν θα σταματήσει να ακολουθεί την ομάδα σε μια αγάπη χωρίς άλλα κίνητρα και χωρίς ανταπόδοση. Όπως έγραψε και ο ποδοσφαιριστής της ομάδας Χουάν Πάμπλο Αμπαρσούα:

«Αυτή η νίκη είναι για σένα. Σε ευχαριστούμε που μας πιστεύεις και μας ακολούθησες μέχρι εδώ χωρίς να σε νοιάζει τίποτα και έδωσες τα πάντα για την ομάδα σου»

ΥΓ Ευχαριστούμε τον αναγνώστη Μάνο που μας ενημέρωσε για το θέμα.

Το γήπεδο των δύο χωρών

  [3 Σχόλια]

Κατά καιρούς έχουμε ασχοληθεί με διάφορα γήπεδα ανά την υφήλιο. Κάποια που ήταν στραβά (στην κυριολεξία), άλλα που είχαν δέντρα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή τη φορά θα ταξιδέψουμε σε δύο χώρες για… ένα γήπεδο. Βλέπετε θα πάμε στην πόλη Γιακουίμπα στα νότια της Βολιβίας, δίπλα στα σύνορα με την Αργεντινή. Πριν περίπου δυο εβδομάδες έγιναν με κάθε επισημότητα από τις τοπικές αρχές τα εγκαίνια ενός μικρού ποδοσφαιρικού γηπέδου για να αθλούνται οι κάτοικοι της υποβαθμισμένης περιοχής. Τίποτα το περίεργο θα πείτε. Μόνο που το γήπεδο είναι ακριβώς δίπλα στα σύνορα με την Αργεντινή. Τόσο δίπλα, που η μια εξέδρα χτίστηκε πίσω από το συρματόπλεγμα των συνόρων και μέσα στο έδαφος της Αργεντινής και συγκεκριμένα ανήκει στην πόλη Σαλβαδόρ Μάσα που είναι η πιο βόρεια πόλη της Αργεντινής και είναι κολλητά με την Γιακουίμπα.

Δύο πόλεις δίπλα δίπλα

Φυσικά οι Βολιβιανοί δεν πήραν κάποια σχετική άδεια, απλά είδαν ότι η εξέδρα δεν χωρούσε πουθενά αλλού και την έφτιαξαν εκεί. Ο δήμαρχος της Γιακουίμπα (και δικηγόρος) Ραμίρο Βαγιέχος προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις λέγοντας ότι όλοι ζουν στα σύνορα και πέρα από τις διαχωριστικές γραμμές και τα εδάφη, υπάρχει και η αδελφότητα μεταξύ των λαών. Πρόσθεσε ότι θα ομορφύνει και η πόλη της Αργεντινής (μια που οι Βολιβιανοί καθάρισαν την έκταση που ήταν χωματερή). Αρκετοί από τους κατοίκους της γειτονικής πόλης συμφώνησαν και δεν ενοχλήθηκαν. Φυσικά, υπάρχουν κι οι λιγότεροι ρομαντικοί και έτσι η… αμφισβήτηση των συνόρων δεν αντιμετωπίστηκε τόσο χαλαρά από άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν ο δήμος της Βολιβίας να βγάλει κάποιες φωτογραφίες που εξηγεί ότι η εξέδρα δεν είναι ακριβώς μέσα στην Αργεντινή (με γραμμές που θυμίζουν φωτογραφία οπαδικής εφημερίδας σε φάση με οφσάιντ), αλλά στην… ουδέτερη ζώνη, έτσι ώστε να γλιτώσει το διεθνές επεισόδιο.

Η αμήχανη στιγμή που για να κυνηγήσεις την μπάλα που έφυγε εκτός γηπέδου, χρειάζεσαι διαβατήριο

Έτσι κι αλλιώς πάντως, οι περισσότεροι γείτονες της πόλης Σαλβαδόρ Μάσα είδαν με καλό μάτι τα έργα. Σχεδόν ξεχασμένοι από την κεντρική εξουσία, μιας αρκετά υδροκεφάλης χώρας, δεν τους πείραξαν τόσο πολύ τα μερικά μέτρα για την μεγάλη εξέδρα, αφού κανείς ποτέ δεν θα έδινε χρήματα για να καθαρίσει η περιοχή, ενώ το γήπεδο είναι δίπλα σε μια παιδική χαρά και πολύ θα ήθελαν να μπορούν να πηγαίνουν κι αυτοί εκεί. Και στο κάτω κάτω θα μπορούν να βλέπουν και λίγη μπάλα…

Η καλύτερη τελευταία ημέρα προκριματικών Μουντιάλ ποτέ

  [5 Σχόλια]

Το Μουντιάλ είναι η μεγαλύτερη και πιο ιερή στιγμή ενός ποδοσφαιρόφιλου, η αποθέωση της ποδοσφαιρικής ιεροτελεστίας. Γίνεται όμως τα προκαταρκτικά να είναι ακόμα καλύτερα από το… κυρίως γεύμα που θα δούμε στη Ρωσία; Με αυτά που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες μπήκαμε σε σκέψεις. Ο 45χρονος Αιγύπτιος τερματοφύλακας, ο πανηγυρισμός του οπαδού χωρίς πόδι, η μικρούλα Ισλανδία, η αυτοκτονία της Σκωτίας. Με αυτά που έγιναν χθες όμως σιγουρευτήκαμε. Όσα συνέβησαν σε διάφορα μέρη του κόσμου έγραψαν ιστορία, χάρισαν στιγμές και εικόνες που είναι αδύνατο να χωρέσουμε σε ένα κείμενο. Θα το προσπαθήσουμε όμως.

Όλα ξεκίνησαν χθες το μεσημέρι Ελλάδας με την ομάδα χωρίς έδρα, τη Συρία, να κάνει την ύστατη προσπάθεια στη ρεβάνς με την Αυστραλία και να ανοίγει μόλις στο 6′ το σκορ απέναντι στο μεγάλο φαβορί. Ο αειθαλής Τιμ Κέιχιλ με τι άλλο, με κεφαλιά ισοφάρισε γρήγορα αλλά οι Αυστραλοί δεν κατάφεραν να βάλουν ένα δεύτερο γκολ. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση, η Συρία έμεινε με 10, ο Τιμ Κέιχιλ έκανε το 2-1 (ω τι έκπληξη, με κεφαλιά) και ενώ όλοι πίστευαν ότι η Συρία είχε αποχαιρετίσει οριστικά, ο σταρ της Ομάρ Αλ Σομά πήγε να κάνει το έπος όταν στο 120′ εκτέλεσε φάουλ και η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι της Αυστραλίας. Η Συρία άγγιξε το όνειρο. Ένας αποκλεισμός που στενοχώρησε πολλούς ουδέτερους, ένα όμορφο παραμύθι που δεν είχε καλό τέλος.

Οι ταλαιπωρημένοι από τον πόλεμο Σύριοι, σε πλατεία της Δαμασκού

Αυτό ήταν το προειδοποιητικό χτύπημα. Γιατί μπορεί τα ευρωπαϊκά πλην της Πορτογαλίας και της τεράστιας αγωνίας της δικής μας εθνικής με το Γιβραλτάρ να είχαν καθαρίσει, στη Ν. Αμερική όμως είχαμε έξι ομάδες να διεκδικούν την τελευταία αγωνιστική τέσσερις θέσεις. Και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε εμείς και να πάρουν καμία ανάσα οι παίκτες της Αργεντινής στο υψόμετρο του Κίτο, το Εκουαδόρ έπαιξε βόλεϊ με απανωτές κεφαλιές και σκόραρε στα 40″ μόλις δευτερόλεπτα, το πιο γρήγορο γκολ που έχει δεχτεί ποτέ η Αργεντινή.

Με το 1-0 αυτό φυσικά η Αργεντινή πήγαινε σπίτι της. Οι φίλαθλοι του Εκουαδόρ άρχισαν τα ειρωνικά Όλε-Όλε σε κάθε πάσα. Πίστευε κανείς ότι η 2η χειρότερη επίθεση, χωρίς ψυχολογία θα τα κατάφερνε; Κι όμως, ο Λιονέλ Μέσι έκανε το ματς που μήνες τώρα περιμέναμε, αυτό που τον βάζει στο πάνθεον της εθνικής, δίπλα σε παίκτες όπως ο Παλέρμο, παίκτες που χάρισαν προκρίσεις στο τέλος, παίκτες που έκαναν κατάθεση ψυχής και ταλέντου. Με δυο δικά του γκολ η Αργεντινή έφερε τούμπα το ματς στο 13′, ενώ το «αδιάφορο» Εκουαδόρ έκανε αλλαγή στο 40′, βάζοντας και τον τραυματία (!) Ένερ Βαλένσια για να τα παίξει όλα για όλα.

Λέγοντας για αδιάφορους, η Βολιβία χαλούσε το πάρτι της Ουρουγουάης με 0-1, αλλά οι γηπεδούχοι το γύρισαν κι αυτοί σε 2-1 πριν το ημίχρονο. Με τα αποτελέσματα ημιχρόνου Βραζιλία, Ουρουγουάη, Χιλή, Αργεντινή έπαιρναν την πρόκριση και η Κολομβία πήγαινε στα μπαράζ. Παραγουάη και Περού στα σπίτια τους. Το 2ο ημίχρονο ξεκινάει και ήταν η τρίτη αδιάφορη της ημέρας που το πήρε πάνω της. Μπορεί Χιλιανοί και Βραζιλιάνοι πριν το ματς να αγκαλιάζονταν έξω από το γήπεδο και να έλεγαν ότι θα αφήσουν εκτός την Αργεντινή, αλλά οι τίμιοι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές με τον Παουλίνιο έκαναν το 1-0, μετά από κακή απόκρουση του Κλαούντιο Μπράβο. Ακόμα και με αυτό το αποτέλεσμα όμως, η Χιλή πήγαινε τουλάχιστον στα μπαράζ στην ισοβαθμία με το Περού εξαιτίας καλύτερης διαφοράς τερμάτων.

Στο αμέσως επόμενο λεπτό ο Χάμες Ροντρίγκες έβαζε φωτιά στη Λίμα. Περού-Κολομβία 0-1. Προκρίνονται Βραζιλία, Ουρουγουάη, Κολομβία, Αργεντινή και η Χιλή στα μπαράζ. Πριν προλάβουν τα ραδιοφωνάκια να ενημερώσουν Βιδάλ και Αλέξις Σάντσες, η Βραζιλία πέτυχε στο ξέφωτο τη Χιλή και με τον Γκαμπριέλ Ζεσούς έκανε το 2-0. Ένα αποτέλεσμα που συνέφερε την Αργεντινή σε περίπτωση ισοβαθμίας, αλλά και το Περού αν μπορούσε να σκοράρει. Γρήγορα γρήγορα η Αργεντινή τελείωσε κάθε συζήτηση με τον Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει το πρώτο χατ τρικ του σε προκριματικά, ενώ ταυτόχρονα γινόταν και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής σε προκριματικά ξεπερνώντας τον Ερνάν Κρέσπο.

Γκολ-γκολ-γκολ. Χένιο-χένιο-χένιο.

Η Χιλή προσπαθούσε να σώσει την παρτίδα βάζοντας ένα γκολ για να έχει καλύτερη διαφορά, η Παραγουάη ήταν σταθερά στο 0-0 με την τελευταία και αδιάφορη Βενεζουέλα και ένα γκολ θα την έβαζε στην πρόκριση, ενώ στη Λίμα το Περού έκανε τα πάντα για την ισοφάριση. Και τα κατάφερε με τον ηρωικό Πάολο Γκερέρο που εν μέσω αποθέωσης έκανε στο 76′ το 1-1, έβαλε το Περού στα μπαράζ και έστελνε τη δις πρωταθλήτρια Ν. Αμερικής πίσω στη Χιλή και στον καναπέ της. Βραζιλία, Ουρουγουάη (είχε κάνει ήδη το 4-1) και Αργεντινή παρακολουθούσαν πλέον διακριτικά. Όλοι περίμεναν το μπαμ στη Βραζιλία (με γκολ της Χιλής) ή στην Παραγουάη.

Λα τοκό, λα τοκό, λα τοκό
(μετάφραση: το φάουλ ήταν έμμεσο, αλλά ο Οσπίνα ακούμπησε την μπάλα, το γκολ μέτρησε και το Περού πήρε το χρυσό βαθμό εξαιτίας του τερματοφύλακα)

Έγινε το δεύτερο, αλλά στην… ανάποδη. Η τελευταία Βενεζουέλα που έπαιζε εξαιρετικά στις αντεπιθέσεις, έγραψε το 0-1 με τον Ερέρα, κάνοντας μάλλον τη μεγαλύτερη έκπληξη της βραδιάς. Πίσω στην Λίμα το γκολ πανηγυρίστηκε έξαλλα, καθώς το Χ φαινόταν να μην αλλάζει και ο φόβος ήταν πλέον για τη Χιλή. Η Βραζιλία είναι όμως με διαφορά η καλύτερη ομάδα της ηπείρου και δεν ήθελε να δεχτεί ούτε γκολ. Στο 92′ με όλη τη Χιλή πλέον μπροστά, οι Βραζιλιάνοι πήραν την μπάλα και ο Γκαμπριέλ Ζεσούς στη χωρίς τερματοφύλακα εστία έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των Χιλιανών. 3-0. Πανωλεθρία.

Τα ματς έληξαν. Στο Κίτο ο Μέσι κι η παρέα του πανηγύριζαν, στο Μοντεβιδέο ο τεράστιος κόουτς Όσκαρ Ταμπάρες έπαιρνε την 4η συνεχόμενη πρόκριση σε Μουντιάλ με την Ουρουγουάη, η Κολομβία που πήγε να αυτοκτονήσει στις τελευταίες αγωνιστικές με το Χ τσέκαρε εισιτήριο για Ρωσία, το Περού στα μπαράζ με τη Ν. Ζηλανδία και η Χιλή που ακόμα και με ήττα είχε πολλές πιθανότητες να περάσει κατάφερε να φάει τρία γκολ (και φυσικά να εκμεταλλευτεί την ανοησία του Οσπίνα που έδωσε το Χ στο Περού και άφησε τον συμπαίκτη του Αλέξις Σάντσες χωρίς Μουντιάλ). Κλου φυσικά η Παραγουάη που έβλεπε τους άλλους να σφάζονται και αντί να κερδίσει, έχασε από την τελευταία Βενεζουέλα που έκανε μόλις τη 2η της νίκη στα προκριματικά. Να το κάνουμε ακόμα πιο σαδιστικό; Αν θυμάστε η Χιλή είχε κάνει ένσταση για το ματς με τη Βολιβία. Οι Βολιβιανοί είχαν χρησιμοποιήσει παίκτη που δεν είχε δικαίωμα. Η Χιλή δικαιώθηκε, πήρε το ματς στα χαρτιά (ενώ είχε έρθει Χ). Μόνο που ο ίδιος παίκτης έπαιξε και με το Περού. Το Περού που είχε χάσει το αντίστοιχο παιχνίδι, πήρε και αυτό το ματς στα χαρτιά. Αν η Χιλή δεν είχε κάνει ποτέ αυτή την ένσταση, θα είχε σήμερα ένα βαθμό παραπάνω από το Περού και θα ήταν αυτή στα μπαράζ. Το λες και θεία δίκη.

Ιδανικοί αυτόχειρες, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά

Η μέρα Η νύχτα όμως δεν είχε ακόμα τελειώσει. Όσοι ξενύχτησαν πήραν χαμπάρι ότι στον όμιλο της Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής τα πράγματα ήταν ακόμα ρευστά. Οι ΗΠΑ ξεκινούσαν με 12 βαθμούς τη στιγμή που Ονδούρα και Παναμάς ήταν στους 10 και ήξεραν ότι είχαν την τύχη στα χέρια τους. Με το τελευταίο Τρινιντάντ Τομπάγκο έπαιζαν διάολε. Τη χώρα που είναι γνωστή για τον Ντουάιτ Γιορκ. Τη χώρα με ρεκόρ 1-0-8 στα προκριματικά.

Τη χώρα που προηγήθηκε στο 17′ μόλις με τραγικό αυτογκόλ. Αλλά ευτυχώς. Οι Μεξικάνοι στο ίδιο λεπτό σκόραραν μέσα στην Ονδούρα. Καμία ανησυχία, όλα γυρίζουν. Η Ονδούρα ισοφαρίζει το Μεξικό, αλλά αμέσως μετά το Μεξικό γράφει το 1-2. Η δε Κόστα Ρίκα ανοίγει το σκορ στον Παναμά. Οι ΗΠΑ δέχονται δεύτερο γκολ (απίστευτο σουτ), αλλά τα αποτελέσματα βολεύουν ακόμα τους «Αμερικάνους».

Το γκολ του Παναμά στο 87′ και τα απανωτά εγκεφαλικά του σπίκερ

Ο Πούλισιτς μειώνει για τις ΗΠΑ, αλλά τα χειρότερα δεν έχουν τελειώσει. Πρώτα είναι η Ονδούρα που γυρίζει το ματς με το Μεξικό από 1-2 σε 3-2, ενώ ο Παναμάς ισοφαρίζει (με γκολ φάντασμα). Ακόμα κι έτσι οι ΗΠΑ πηγαίνουν σε μπαράζ με την Αυστραλία (βλέπε αρχή κειμένου). Ψάχνουν το γκολ της ισοφάρισης, ενώ περιμένουν τα νέα. Το γκολ δεν έρχεται ποτέ και τα νέα είναι και πάλι άσχημα. Ο Ρομάν Τόρες στο 87′ κάνει το 2-1 για τον Παναμά και το απίστευτο συμβαίνει. Παναμάς και Ονδούρα αφήνουν τις ΗΠΑ εκτός Μουντιάλ. Ο Παναμάς κερδίζει τη χρυσή πρόκριση και η Ονδούρα θα πάει στα μπαράζ, ενώ οι Αμερικάνοι αποκλείστηκαν από το αδιάφορο και αδύναμο Τρινιντάντ (και το Τομπάγκο μαζί).

Και κάπως έτσι το ξενύχτι έλαβε τέλος. Με συγκλονιστικές εναλλαγές, με αδιάφορους να παίζουν μέχρι το τέλος τα ματς (και μερικοί να τα κερδίζουν), με λάθη εγκληματικά, με πρωταγωνιστές όπως ο Μέσι και ο Γκερέρο, αλλά κι πιο αφανείς όπως ο Τόρες κι ο Κιότο. Και αν το Μουντιάλ έχει έστω τη μισή αγωνία από αυτά που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες, θα περάσουμε ωραία.

Ο χοντρός του Ροσάριο

  [7 Σχόλια]

Ο κόσμος στις εξέδρες είναι σκληρός, αλλά πολλές φορές και με χιούμορ. Η προσπάθεια να μειώσεις τον αντίπαλο, ο στόχος να του πάρεις τον αέρα με οποιονδήποτε τρόπο. Όσοι έχουν περάσει από τα ελληνικά γήπεδα θα το έχουν διαπιστώσει. Πολύ συχνά ξεχωρίζει σε μια κερκίδα κάποια γραφική μορφή. Ένας ηλικιωμένος που βλέπει όρθιος στο κάγκελο το ματς. Ένας τύπος που για 90 λεπτά βρίζει έναν συγκεκριμένο αντίπαλο παίκτη. Κάποιος που αρχίζει και γκρινιάζει πριν καν ξεκινήσει το ματς. Τύποι ωραίοι, τύποι ενοχλητικοί, τύποι που συχνά πέφτουν στην αντίληψη των αντιπάλων οπαδών και εκεί ξεκινάει το πάρτι, η εκμετάλλευση της αδυναμίας του αντιπάλου.

Στην Αργέντινη υπήρχε (πιθανώς να υπάρχει ακόμα) το reality show «Αστυνομία εν δράσει» που παρακολουθούσε αστυνομικούς σε διάφορες επιχειρήσεις τους. Σε ένα από τα επεισόδια της σειράς, η αστυνομία πήγε στην πρεμιέρα της Κλαουζούρα του 2008 στο Εστάδιο Γιγάντε ντε Αρογίτο για το δύσκολο ματς μεταξύ της Ροσάριο Σεντράλ και της Μπόκα. Οι φιλοξενούμενοι πήραν περίπου 4.000 εισιτήρια αλλά τοποθετήθηκαν σε μια σχετικά μικρή εξέδρα όπου δεν χωρούσαν. Πολλοί πήδηξαν στην διπλανή, κάνοντας παράπονα αφού κινδύνευε η σωματική ακεραιότητά τους, στην κερκίδα υπήρχαν γυναίκες και παιδιά. Η κάμερα ακολουθούσε όλη τη δράση, τις ανταλλαγές ευχών, με τους οπαδούς της Μπόκα να λένε ότι η Ροσάριο Σεντράλ θα πέσει στη Β’ και τους ντόπιους να αποκαλούν τους φιλοξενούμενους Βολιβιανούς (ρατσιστική φράση που χρησιμοποιείται συχνά για τους οπαδούς της Μπόκα για να τους πικάρουν ως φτωχούς, σκουρόχρωμους και «κατώτερους») και να κρατάνε διαβατήρια στα χέρια (δείγμα ότι αυτοί είναι ντόπιοι), ενώ τους κατηγορούν ότι πληρώνονται για να πάνε στο γήπεδο. Μέχρι που εμφανίστηκε ο σταρ της ημέρας.

Μερικά λεπτά γηπεδικής λατινοαμερικάνικης γραφικότητας

Ο τύπος που για τα επόμενα χρόνια έμεινε γνωστός ως «ο χοντρός της Σεντράλ» εμφανίστηκε σαν οπτασία στους τηλεοπτικούς δέκτες, εκεί δίπλα στο διαχωριστικό. Με μαύρο τιραντέ (κασκορσέ) φανελάκι, στην πρώτη του σκηνή δείχνει αδιάφορος για τα προβλήματα των αντιπάλων που δεν χωράνε στην εξέδρα και εύχεται να είχαν κι αυτοί τόσα εισιτήρια στο Μπομπονέρα. Αργότερα σκοντάφτει και παραλίγο να πέσει. Οι οπαδοί της Μπόκα αρχίζουν τις φιλοφρονήσεις με το «ο χοντρός την τρώει» (και όχι αυτή τη φορά δεν εννοούν το φαγητό). Ο ήρωάς μας απαντάει «δυο φορές το χρόνο σας την ταΐζω» και αρχίζει να τους κοροϊδεύει ότι δεν πηγαίνουν στο γήπεδο ποτέ. «Όποιος δεν χοροπηδάει, είναι χοντρός» έρχεται το σύνθημα από το πέταλο των αντιπάλων. Ο γίγαντας βάζει τα χέρια στα αυτιά και λέει «όπως ο Ρικέλμε, δεν σας ακούω», η «Λα 12» συνεχίζει το τραγούδι με συνθήματα όπως «είναι θέμα βάρους» (κάνοντας πολλούς Ροσαρίνους να γελάσουν), ενώ οι φίλοι του χοντρού υπερασπίζονται τον φίλο τους, λέγοντας ότι οι αντίπαλοι τρώνε γάτες και μια φορά το χρόνο πουλάνε σόγια (σαν Βολιβιανοί δηλαδή).

«Πηγαίνετε στο γήπεδο βλάκες»

Το trolling συνεχίζεται με το «βάλε σουτιέν», ο ηγέτης χειροκροτά ειρωνικά, σηκώνει το μπλουζάκι ακομπλεξάριστος, δείχνει την κοιλάρα, την χτυπάει με το χέρι και απαντάει «εγώ τουλάχιστον πηγαίνω στο γήπεδο μαλάκες, όχι σαν εσάς που πάτε δυο φορές το χρόνο». Η Μπόκα ανοίγει το σκορ με τον Ροντρίγκο Παλάσιο μετά από μία σέξι ασίστ του Ρικέλμε, αλλά ισοφαρίζεται σε 1-1 από μια σουτάρα του Κίλι Γκονζάλες και ο χοντρός και οι φίλοι του παίρνουν το αίμα τους πίσω. Το ματς λήγει. Μια ισοπαλία μεταξύ των δύο ομάδων, αλλά ισοπαλία και στις εξέδρες όπου ο χοντρός τα βάζει με τους περίπου 4.000 αντιπάλους οπαδούς.

Μια πιο πρόσφατη φωτογραφία του γνωστού «ανώνυμου χοντρού», τα χρόνια πέρασαν, το πάθος όχι

Η μορφή του «χοντρού» έμεινε για χρόνια έτσι, έγινε μέχρι και εφαρμογή για κινητά Android μέχρι που σχετικά πρόσφατα μια εφημερίδα ανακάλυψε ότι έχει περίπτερο αρκετά κοντά στο γήπεδο της Σεντράλ και φυσικά συνεχίζει να πηγαίνει στα ματς. Λίγο πιο γερασμένος και χωρίς την κοτσίδα, αλλά πάντα αρκετά χοντρός και φωνακλάς, όπως τον έμαθε ο κόσμος. Εκεί που τα παιδάκια θα πηγαίνουν να αγοράσουν παγωτό, θα τους λέει για την ημέρα που έδωσε τη μάχη του με ένα ολόκληρο πέταλο.

Μια μέρα στη δουλειά για τον Πάμπλο Εσκομπάρ

  [Καθόλου σχόλια]

Είναι αρκετές οι ποδοσφαιρικές κόντρες μεταξύ των χωρών της Λ. Αμερικής, κάποιες αμιγώς αθλητικές, όπως για παράδειγμα το Βραζιλία-Αργεντινή, κάποιες αρκετά πιο πολιτικές όπως το Χιλή-Αργεντινή. Μια από τις όχι τόσες γνωστές διαμάχες στον πολύ κόσμο είναι αυτή μεταξύ της Βολιβίας και της Χιλής που πριν από περίπου 140 χρόνια έφτασαν σε ένοπλη σύγκρουση σε αυτό που έγινε γνωστό και ως Πόλεμος του Ειρηνικού. Η Βολιβία μαζί με το σύμμαχό της το Περού πολέμησαν τη Χιλή, το αποτέλεσμα ήταν η Χιλή να κερδίσει και τις δύο και να τους πάρει σημαντικά εδάφη, με τη Βολιβία να χάνει κάθε την έξοδό της προς τη θάλασσα (για όσους ενδιαφέρονται για περισσότερα, εδώ κάποια γενικά).

Όπως συχνά συμβαίνει, η κόντρα μεταφέρθηκε και σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Για χρόνια οι Βολιβιανοί είχαν το καμάρι τους, το Κόπα Αμέρικα του 1963 απέναντι στους μηδέν τίτλους της Χιλής που είχε την ταμπέλα του λούζερ της ηπείρου. Ξέρουμε όλοι όμως ότι η Χιλή περνάει την καλύτερη περίοδο στο ποδόσφαιρό της με δύο συνεχόμενα Κόπα Αμέρικα, τη στιγμή που η Βολιβία είναι εδώ και καιρό πολύ αδύναμη, οπότε και αυτό το πλεονέκτημα χάθηκε. Πριν ένα χρόνο περίπου η Χιλή φιλοξένησε τη Βολιβία για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Οι Βολιβιανοί με ηρωική εμφάνιση πήραν ένα σπουδαίο 0-0, χωρίς μεγάλη βαθμολογική σημασία μεν, αλλά πολύ σημαντικό ψυχολογικά.

Ο Καμπρέρα

Μόνο που αυτό που κέρδισαν στο γήπεδο, το έχασαν έξω από αυτό. Βλέπετε η Βολιβία είχε κατέβει στο ματς (όπως και σε αυτό με το Περού) με το Νέλσον Καμπρέρα, έναν Παραγουανό  που τα τελευταία χρόνια παίζει στη Βολιβία και πήρε την υπηκοότητα. Ο Καμπρέρα είχε παίξει παλιότερα σε ένα φιλικό της Παραγουαής, κάτι που δεν ήταν όμως πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν ότι στη Βολιβία η υπηκοότητα δίνεται στα τρία χρόνια, σε αντίθεση με τη ΦΙΦΑ που για να δώσει το ΟΚ να αγωνιστεί κάποιος με μια εθνική θέλει πέντε χρόνια παραμονής. Οι Χιλιανοί το πήραν χαμπάρι, έχουν και καλές διασυνδέσεις, το κυνήγησαν, δικαιώθηκαν και κέρδισαν το ματς με 3-0 στα χαρτιά.

Οι Βολιβιανοί δεν ξέχασαν. Παρά την έλλειψη βαθμολογικού κινήτρου, ήξεραν ότι το ματς του 2ου γύρου θα ήταν ευκαιρία για μια εκδίκηση. Ειδικά απέναντι σε μια Χιλή που είναι ντεφορμέ. Ο Καμπρέρα δεν ήταν στο γήπεδο, αλλά ήταν ο Πάμπλο Εσκομπάρ. Όχι ο έμπορος ναρκωτικών. Ένας ακόμα Παραουγανός που πήρε την υπηκοότητα, αυτή τη φορά νόμιμα. Ο 39χρονος (!!) σούπερ σταρ της αγαπημένης Δε Στρόνγκεστ είχε σκοράρει 3 φορές και είχε δώσει μία ασίστ στα προηγούμενα 7 εντός έδρας παιχνίδια της Βολιβίας και ήθελε και πάλι να χριστεί πρωταγωνιστής.

Ως συνήθως, η Βολιβία εκμεταλλευόμενη το υψόμετρο της Λα Πας μεταμορφώθηκε και έκανε πολλές φάσεις, αρκετές από αυτές από το γλυκό δεξί του Εσκομπάρ, ενός πολύ καλού τεχνίτη, που έβγαζε μπαλιές και σέντρες για τους συμπαίκτες του. Το γκολ δεν ήρθε όμως, ενώ για τη Χιλή ο μοιραίος Βιδάλ (που όπως σε κάθε κλήση του στη Χιλή βρέθηκε να μπεκροπίνει πριν τους αγώνες) μετά το αυτογκόλ του στο προηγούμενο παιχνίδι με την Παραγουάη, έχασε απίστευτη ευκαιρία για να ανοίξει το σκορ. Ο Εσκομπάρ πριν βγει αλλαγή στο ημίχρονο (δύσκολο σε τέτοια ηλικία να αντέξει παραπάνω) φρόντισε να κάνει το σόου του, ένας γνήσιος προβοκάτορας. Έτρεξε βιαστικά να εκτελέσει ένα κόρνερ, ο επόπτης δεν τον άφησε, ο Παμπλίτο με φοβερό στιλάκι «άσε μας κι εσύ» απάντησε, ο επόπτης επέμεινε και ο Βολιβιανός συνέχισε έξαλλος τα παράπονά του σε στιλ «μα τι θέλει» σπρώχνοντας μακριά τον επόπτη λες και ήταν κανένας περαστικός, ενώ με απαράμιλλο θράσος ζήτησε και κάρτα για έναν αντίπαλό του. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ο Εσκομπάρ τα βάζει με επόπτες ή διαιτητές, το έχει κάνει και παλιότερα.

Ούτε σε συγχρονισμένη κολύμβηση τέτοιο ταυτόχρονο πιάσιμο καλαμπαλικιών από δύο συμπαίκτες

Μπορεί ο Εσκομπάρ να βγήκε αλλαγή, αλλά το σόου δεν είχε τελειώσει. Η Βολιβία με πέναλτι που κέρδισε άνοιξε το σκορ και οι κόντρες μεταξύ των δύο πάγκων ξέφυγαν όσο πλησιάζαμε στην λήξη. Ο Εσκομπάρ μπορεί να μην βοηθούσε πλέον στο χορτάρι, το πήρε πάνω του όμως εκτός γηπέδου. Ξεκίνησε με ένα λάιτ «πηγαίνετε να κλάψετε στην ΦΙΦΑ» και ανέβασε τον πήχη με το «πηγαίνετε τώρα να ζητήσετε τους βαθμούς πίσω ‘πούτος'». Το αποκορύφωμα ήταν η κίνηση, βγαλμένη από οπαδό σε πέταλο, κατά την οποία έπιασε μεγαλοπρεπώς τα καλαμπαλίκια του και τα έδειξε στον αντίπαλο πάγκο (σε απόλυτη συνεργασία με άλλον συμπαίκτη του), επισκιάζοντας όλους τους άλλους πρωταγωνιστές του ματς. Το trash-talking συνεχίστηκε λίγο αργότερα όταν και ο Αρτούρο Βιδάλ βγήκε αλλαγή, ο Εσκομπάρ άνοιξε διάλογο μαζί του και ο Βιδάλ τα έβαλε με όλους και όλα, πετώντας το νερό του με δύναμη και στη συνέχεια ξεσπώντας σε κλάματα. Το γεγονός ότι δήλωσε αργότερα ότι θα σταματήσει από την εθνική αν αυτή δεν προκριθεί, ο Εσκομπάρ μπορεί να το πήρε και ως προσωπική επιτυχία.

Μετά το ξέσπασμα του Βιντάλ, ήρθαν τα δάκρυα

Το κλίμα δεν ηρέμησε ούτε μετά τη λήξη με τον προπονητή της Βολιβίας να δέχεται μια μπάλα από τον πάγκο της Χιλής και να δηλώνει αργότερα «τώρα θα δουν κι αυτοί το Μουντιάλ από την τηλεόραση» (απαντώντας σε ατάκα Χιλιανού παίκτη), ενώ στο κέντρο του γηπέδου πολλοί παίκτες ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο ανταλλάσσοντας ευχές για υγεία και ευημερία. Ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες μίλησε για νίκη της αξιοπρέπειας και της ταπεινότητας (ευτυχώς δεν μίλησε για νίκη του ποδοσφαίρου), τη στιγμή που οι παίκτες της Βολιβίας έβγαζαν φωτογραφίες στα αποδυτήρια κοροϊδεύοντας τον Βιδάλ (που είχε δυναμιτίσει το κλίμα με φωτογραφίες του πριν τον αγώνα). Κάποιος είπε «επιτέλους απέκτησε θάλασσα η Βολιβία, θάλασσα από τα δάκρυα των Χιλιανών στα αποδυτήρια» για μια νίκη απέναντι στη Χιλή περίπου μετά από 17 χρόνια.

Για τον Εσκομπάρ πάντως που ζήτησε συγγνώμη (προφανώς για να γλιτώσει τιμωρία), δεν ήταν και τίποτα πρωτόγνωρο, καθώς του αρέσει να προκαλεί. Πριν από έναν αγώνα της Δε Στρόνγκεστ με τη Ρίβερ Πλέιτ είχε ανεβάσει μια φωτογραφία που έγραφε ότι η δική του ομάδα δεν έπεσε ποτέ. Είναι ένας καταπληκτικός τεχνίτης που κουβαλάει τρέλα και ένα βαρύ επώνυμο, που παραλίγο να τον βάλει και σε μπελάδες. Όταν ως παίκτης ακόμα της Σέρο Πορτένιο ταξίδεψε για ματς του Λιμπερταδόρες στο Μεντεγίν οι αρχές τον σταμάτησαν μόλις ένας αστυνομικός είδε το διαβατήριο του. Τον ρώτησε αν ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευε στην Κολομβία, αν είχε συγγενείς εκεί και ένα σωρό περίεργες ερωτήσεις. Προφανώς υποψιασμένος, του είπε να τον ακολουθήσει και εκεί μαζεύτηκαν και άλλοι άνθρωποι της ασφάλειας του αεροδρομίου. Ευτυχώς για τον Πάμπλο Ντανιέλ Εσκομπάρ Ολιβέτι, οι διοικούντες της Σέρο Πορτένιο μεσολάβησαν και έλυσαν την παρεξήγηση. «Είναι μια συνωνυμία, δεν έχω καμία σχέση με τον άνθρωπο που έκανε τόσο κακό σε τόσο κόσμο» δήλωσε. Ο δικός του στόχος είναι να μοιράζει γκολ, να μοιράζει ασίστ και να ανάβει σπίθες μεταξύ χωρών.

Τραγουδώντας στην Κόλαση

  [5 Σχόλια]

Ψάχνοντας κανείς πληροφορίες για τη Νέα Ορλεάνη, διαπιστώνει σχετικά εύκολα ότι ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κουλτούρας της πόλης είναι οι τζαζ κηδείες. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας κηδείας, μια μπάντα ακολουθεί τους συγγενείς του νεκρού στην πορεία τους μέχρι το νεκροταφείο, παίζοντας κάποιο πένθιμο εμβατήριο ή κάποιον μελαγχολικό ρυθμό. Όταν όμως ο νεκρός αφεθεί στην ‘τελευταία του κατοικία’ και η συνοδεία του πάρει το δρόμο της επιστροφής, το κλίμα σιγά-σιγά αλλάζει. Οι μελωδίες των μουσικών γίνονται πιο χαρούμενες και γρήγορες και ο κόσμος αρχίζει να χορεύει στο δρόμο (ένα χορό που πολλές φορές τον αποκαλούν «καθαρτικό»), σε μια προσπάθεια να τιμήσει το νεκρό και τη γεμάτη ζωή που έζησε αλλά και σε μια συμβολική κίνηση που δείχνει ότι η ζωή συνεχίζεται.

H Ρίβερ Πλέιτ ‘γεννήθηκε’ στις 25 Μαΐου του 1901 σε μια συνοικία δίπλα σε αυτή της Μπόκα. Μεγαλώνοντας κατέκτησε τα πάντα. Η ιστορία της είναι γεμάτη σπουδαίες επιτυχίες: Κατέκτησε πρωταθλήματα, κύπελλα, Λιμπερταδόρες, Σουνταμερικάνα, Διηπειρωτικό, ανέδειξε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, έφτιαξε μια από τις πιο φημισμένες ομάδες στην ιστορία του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου, κουβάλησε περισσότερους από 15.000 οπαδούς (ανάμεσα τους κι έναν ολομόναχο τυφλό) στην άλλη άκρη της γης και ψηφίστηκε ως η 9η καλύτερη ομάδα του προηγούμενου αιώνα. Αν έπρεπε κάποιος να διαλέξει την πιο μεγάλη στιγμή της ιστορίας της όμως, θα έπρεπε να αδιαφορήσει για όλα αυτά τα αξιοσημείωτα κατορθώματα στα οποία οι ‘Μιλιονάριος’ βρέθηκαν στην κορυφή και να κοιτάξει πιο χαμηλά. Πολύ πιο χαμηλά. Για την ακρίβεια, στον πάτο.

Οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι η Ρίβερ ακούμπησε τον δικό της πάτο στα τέλη Ιουνίου του 2011, όταν και υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Αλλά εκείνο ήταν μόνο το πρώτο βήμα, όπως ακριβώς ένας δύτης ακουμπάει στο βυθό με το πρώτο πόδι. Ο πραγματικός πάτος βρίσκεται όταν και τα δυο πόδια πατήσουν γερά στον πυθμένα και βουλιάξουν και λίγο στο χώμα από το βάρος και για τη Ρίβερ αυτή η στιγμή ήρθε δυο περίπου μήνες μετά.

Ένα χειμωνιάτικο (για την Αργεντινή) και βροχερό απόγευμα του Αυγούστου του 2011, η Ρίβερ υποδεχόταν στην έδρα της την Τσακαρίτα Τζούνιορς. Ήταν η πρώτη αγωνιστική της δεύτερης κατηγορίας. Εκείνος ο αγώνας ήταν ο πραγματικός πάτος της, το απόλυτο ναδίρ μιας ένδοξης ιστορίας 110 χρόνων, η οριστική συνειδητοποίηση της τραγωδίας την οποία ζούσε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη, η μέρα που λογικά ακούστηκε η πρώτη, γεμάτη ειρωνεία και καζούρα, ερώτηση από φίλους και γνωστούς που υποστηρίζουν τους ‘άλλους’: «Mε ποιο μεγαθήριο παίζετε σήμερα;»

Το σοκ του υποβιβασμού αποτελούσε πλέον παρελθόν και μπροστά βρισκόταν μόνο η εφιαλτική αποδοχή της κατάστασης και ο αναπόφευκτος συμβιβασμός με αυτή. Όταν όλοι οι υπόλοιποι ‘μεγάλοι’ της χώρας ετοιμαζόταν για τη δεύτερη αγωνιστική της πρώτης κατηγορίας, κάνοντας σχέδια και όνειρα για τίτλους και φιέστες, η Ρίβερ Πλέιτ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει την ανάβαση του δικού της Γολγοθά, μέσω μιας δύσκολης διαδρομής που δεν είχε ξανακάνει ποτέ.

Εκεί λοιπόν, σ’εκείνο το κρύο και μίζερο Αυγουστιάτικο απόγευμα εντοπίζω εγώ τη μεγαλύτερη και ομορφότερη στιγμή στην τεράστια ιστορία αυτού του συλλόγου. Και όχι φυσικά στο χόρτο του Μονουμεντάλ, αλλά στις κερκίδες. Εκεί που βρέθηκαν μερικές δεκάδες χιλιάδες ανώνυμοι οπαδοί, που έβαλαν στην άκρη τη θλίψη, το θυμό και τον εγωισμό τους, που πιθανόν τους φώναζε «Ρίβερ είσαι, είναι δυνατόν να τρέχεις χειμωνιάτικα να δεις αγώνα δεύτερης κατηγορίας;» και πήγαν να στηρίξουν μια ομάδα που μπορεί να μη θύμιζε αυτή με την οποία μεγάλωσαν και να μην έμοιαζε καθόλου μ’αυτή που οι ίδιοι ονειρευόταν αλλά ακόμα και άσχημη, ανίκανη και αποτυχημένη παρέμενε «η δικιά τους Ρίβερ».

Η πιο ωραία στιγμή είναι αυτό το σχεδόν ανατριχιαστικό, ακόμα και για κάποιον τρίτο -όπως εμείς- που απλά εκτιμάει την αγνή οπαδική αγάπη, βίντεο στο οποίο μερικές χιλιάδες οπαδοί, άνθρωποι που μεγάλωσαν υποστηρίζοντας ένα μεγαθήριο του ποδοσφαίρου, που κατά κύριο λόγο τους πρόσφερε χαρές και μια αίσθηση ανωτερότητας και μεγαλείου, άνθρωποι που λογικά έχουν ζήσει θρυλικές νίκες και τις κατακτήσεις αρκετών τίτλων, άνθρωποι που βρέθηκαν ξαφνικά σε μια ποδοσφαιρική και οπαδική Κόλαση που θα έκανε πολλούς να το παίξουν αδιάφοροι ή να κλειστούν τις Κυριακές στα σπίτια τους από ντροπή, σ’ένα σκατένιο σημείο δηλαδή στο οποίο το μόνο που σε κρατάει δεμένο με την ομάδα είναι η γνήσια, μη ανταποδοτική αγάπη σου γι’αυτή και όχι κάποια προσδοκία για βραχυπρόθεσμες χαρές και πανηγύρια, σε μια κατάσταση που αν και απ’έξω βρωμάει αποτυχία και μιζέρια, μέσα της αρκετές φορές γεννιούνται πραγματικοί οπαδοί, χοροπηδάνε και τραγουδάνε μέσα στη βροχή, αδιαφορώντας για τις αμέτρητες καζούρες και τα άπειρα υποτιμητικά σχόλια των αντιπάλων, τραγουδάνε και χοροπηδάνε πικραμένοι αλλά και ταυτόχρονα χαρούμενοι, σαν τελείωμα τζαζ κηδείας που έχει μόλις αφήσει πίσω της το πένθος και προσπαθεί να σου υπενθυμίσει ότι η ζωή συνεχίζεται, χοροπηδάνε και τραγουδάνε όλο και πιο δυνατά όσο περνάει η ώρα, κάποιους στίχους που, πιθανόν, αμέτρητοι άλλοι έχουν φωνάξει αλλά λίγοι τους εννοούν πραγματικά, γιατί σχεδόν πάντα η θεωρία απέχει από την πράξη πολύ περισσότερο απ’όσο θα θέλαμε να απέχει, ένα τραγούδι που στον επίλογο του λέει «…εμένα δεν με νοιάζει που παίζεις, εγώ θα πηγαίνω παντού, γιατί Ρίβερ Πλέιτ σ’αγαπάω όλο και περισσότερο».

Το δέντρο που φυτέψαμε

  [2 Σχόλια]

Πριν από εκατό χρόνια περίπου, στη γειτονιά Ρικάρντο Μπρουγάδα της πρωτεύουσας της Παραγουάης Ασουνσιόν γεννήθηκε ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος. Το όνομά του Ρεσιστένσια Σπορτ Κλουμπ (Αντίσταση με λίγα λόγια). Ήταν εργάτες από το λιμάνι, το σιδηροδρομικό σταθμό και τον σταθμό λεωφορείων που την ίδρυσαν, θέλοντας να μεταφέρουν την επαναστατικότητα των συνδικάτων της εποχής στο ποδόσφαιρο, να φτιάξουν μια ομάδα ποδοσφαίρου που θα ένωνε ανθρώπους της εργατιάς που ζούσαν σε ένα από τα φτωχά barrio της πόλης.

Ο σύλλογος από το 1917 που ιδρύθηκε δεν είχε πολλές επιτυχίες. Κατάφερε τέσσερις φορές να κερδίσει την άνοδό του στην Α’ εθνική με τελευταία αυτή το 1999. Η πρώτη ήταν το 1966 με τον πρόεδρο δον Τομάς Μπέγκαν Κορέα, αλλά τελικά δεν πήρε άδεια συμμετοχής γιατί δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας για το γήπεδό της. Βλέπετε ο χώρος στον οποίο έπαιζε η ομάδα ήταν δημόσιος και δεν ήταν δικός της. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι του συλλόγου δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να συντηρούν την ομάδα, δίνοντας έτσι διέξοδο για πολλά παιδιά που ζούσαν σε μια υποβαθμισμένη περιοχή με υψηλή εγκληματικότητα.

Πόσων αστέρων ΟΥΕΦΑ θα ήταν λέτε;

Η ιστορία δεν θα είχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, αν δεν παρουσίαζε μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Ο σύλλογος αγωνίζεται σε ένα μικρό γηπεδάκι, το Εστάδιο Τομάς Μπέγκαν Κορέα (αφιερωμένο στον πρόεδρο με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Β’ εθνικής, αλλά όπως είπαμε δεν ανέβηκε) και πρόσφατα ξεκίνησε εργασίες ώστε να χτιστεί μια ακόμα εξέδρα που θα ανέβαζε το συνολικό αριθμό των θεατών σε 6.500. Μόνο που ο προγραμματισμός δεν είναι στο φόρτε των Παραουγανών. Πριν μερικά χρόνια, όταν έκαναν κάποιες ανακατασκευές στις εγκαταστάσεις αποφάσισαν να φυτέψουν και ορισμένα δέντρα για να ομορφύνει ο περιβάλλοντας χώρος. Ένα από τα δέντρα, που οι ντόπιοι ονομάζουν λαπάτσο και από το οποίο φτιάχνεται κι ένα τσάι που λέγεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες, βρίσκεται στην έκταση του γηπέδου που αποφασίστηκε να χτιστεί η βόρεια εξέδρα.

Το δέντρο μεγάλωσε πολύ όλα αυτά τα χρόνια, έχει την ίδια ηλικία με πολλούς από τους μικρούς οπαδούς του συλλόγου και όταν έφτασε η ώρα να χτιστεί η εξέδρα, η διοίκηση δεν το σκέφτηκε καν. «Είχαμε φτιάξει το 50% της εξέδρας και όταν ξεκινήσαμε για το υπόλοιπο 50% είχαμε μπροστά μας το δέντρο που είχε μεγαλώσει. Σε κανένα σημείο δεν σκεφτήκαμε να καταστρέψουμε αυτό που μας έδωσε η φύση» δηλώνει ο πρόεδρος του συλλόγου. Η διοίκηση της Ρεσιστένσια κάλεσε μηχανικούς και αρχιτέκτονες ώστε να βρεθεί η λύση για μια ασφαλή εξέδρα που παράλληλα θα άφηνε το δέντρο (των περίπου 20 μέτρων) να μεγαλώσει κι άλλο. Η κερκίδα φτιάχτηκε γύρω από το δέντρο που συνεχίζει να δίνει το παρόν σε κάθε ματς της ομάδας.

Όμως η νοτιαμερικάνικη γραφικότητα δεν τελείωσε εκεί. Φέτος ο σύλλογος κλείνει και γιορτάζει τα 100 χρόνια του και μέσα σε όλα ήθελε να περάσει ένα οικολογικό μήνυμα, τιμώντας το δέντρο. Αποφάσισε λοιπόν να το κάνει μέλος του συλλόγου. Ναι, μην το γελάτε. «Είναι πιο πολύ μέλος από οποιονδήποτε άλλον μας. Βρίσκεται εκεί 24 ώρες το 24ωρο.» Η ομάδα έκανε δώρο μια φανέλα της (μην με ρωτάτε αν τη φόρεσε το δέντρο ή τι νούμερο γράφει) και μαζί την κάρτα μέλους Νο. 1000. «Είναι σαν το σύμβολό μας, έχουμε γίνει γνωστοί σε άλλα μέρη εξαιτίας του». Η Ρεσιστένσια συνεργάστηκε με αρμόδιους φορείς και προσπάθησε να κάνει την εκδήλωση γνωστή, για να περάσει ένα μήνυμα για τη διάσωση των δέντρων της Ν. Αμερικής που βρίσκονται σε συνεχή κίνδυνο. Σε μια πολύ όμορφη κάρτα που έβγαλε στο Ίντερνετ, περνάει το μήνυμά της με ένα πολύ συγκινητικό κείμενο.

«Ελάτε να υποστηρίξετε τη μοναδική ομάδα που οι οπαδοί της μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα»

Μέσα στα πολλά όμορφα που αναφέρονται είναι ότι κανείς δεν το έχει δει να έρχεται και ακόμα περισσότερο κανείς να φεύγει, πάντα βρίσκεται εκεί σαν ένας φυσικός μάρτυρας, με θρησκευτική ευλάβεια, πάντα στο ίδιο σημείο χωρίς να επηρεάζεται ακόμα και από τις πιο βαριές ήττες. Για 45 λεπτά φυλάει τα νώτα του τερματοφύλακα (όπως βλέπετε η κερκίδα βρίσκεται πίσω από την μία εστία) και για άλλα 45 κάνει trash talking στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Και γι΄αυτούς τους λόγους οι οπαδοί το έκαναν μέλος, ένα σημείο αναφοράς, καθώς η ομάδα ψάχνει τους νέους οπαδούς της που θα γεννηθούν και θα είναι όπως αυτό. Το δέντρο που κάθε βδομάδα μετατρέπεται σε δάσος.

Η Ρεσιστένσια δεν έχει ανέβει από το 1999 ξανά όπως είπαμε και το δέντρο δεν έχει ανθίσει ποτέ (ένα δέντρο που κάνει πολύ όμορφα μωβ-κίτρινα-μπλε λουλούδια) από τότε που βρίσκεται στο στάδιο. Είναι σαν να περιμένει την κατάλληλη περίσταση για το να κάνει, όπως λέει κι ο πρόεδρος Ρομπέρτο Γκαρσέτε: «Φέτος η ομάδα στα 100 της χρόνια θα ανέβει και το δέντρο θα ανθίσει με το μπλε χρώμα της φανέλας

Το ταξίδι του Θαλή

  [Καθόλου σχόλια]

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η τρέλα ενός οπαδού για την ομάδα του; Ποιες θυσίες και ποια ταλαιπωρία μπορεί να υπομείνει; Και κυρίως, με τι αντίκρυσμα; Την προπερασμένη Κυριακή είχαμε τα προημιτελικά της Δ’ εθνικής της Βραζιλίας. Ένα πρωτάθλημα που ξεκινάει με 68 ομάδες που παίζουν σε… 17 ομίλους χωρισμένους με γεωγραφικά κριτήρια με τις 32 να προκρίνονται. Από εκεί και πέρα το σύστημα είναι σαν κυπέλλου, με διπλά ματς. Κάπως έτσι έφτασε στους «8» η Εσπόρτε Κλουμπ Σάο Ζοσέ από το Πόρτο Αλέγκρε και αντιμετώπισε την Ατλέτικο Ακρεάνο.

Στο πρώτο ματς στο Πόρτο Αλέγκρε η Σάο Ζοσέ μπροστά σε περίπου 300 οπαδούς της (εκ των οποίων μόλις 122 είχαν πληρώσει εισιτήριο) έχασε με 0-1 μετά από ένα κόρνερ των φιλοξενούμενων. Ανάμεσα σε αυτούς τους οπαδούς βρισκόταν και ο Θαλής Ένγκελ (τουλάχιστον έτσι το προφέρω εγώ γιατί έχει πλάκα να είναι μισό ελληνικό και μισό τραγούδι των Rammstein). Με το 0-1 η πρόκριση για τα ημιτελικά της Δ’ εθνικής ήταν μάλλον χαμένη υπόθεση. Μιλάμε για μια ομάδα με λίγους νοματαίους για οπαδούς που έχει ως μεγαλύτερη επιτυχία δύο πρωταθλήματα Β’ εθνικής του τοπικού Καμπεονάτο Γκαούτσο, το τελευταίο πριν 30κατι χρόνια. Με λίγα λόγια, καμία ελπίδα για κάτι καλό. Κι όμως, ο Θαλής αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να χάσει την εκτός έδρας ρεβάνς για την πρόκριση στα ημιτελικά.

-Μάνα πάω στο ματς
-Εφόδια για τέσσερις μέρες να πάρεις

Πριν πείτε «σιγά ρε μεγάλε, είχα πάει κι εγώ με την ομάδα μου από το χωριό σε εκτός έδρας», ας κάνουμε λίγη Γεωγραφία. Το Πόρτο Αλέγκρε βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, σχετικά κοντά στην Ουρουγουάη. Η έδρα της Ατλέτικο Ακρεάνο είναι στο Ρίο Μπράνκο της επαρχίας Άκρε, στα βορειοδυτικά της χώρας, κοντά στο… τριεθνές με Περού και Βολιβία. Μιλάμε για μια απόσταση 4.000 χιλιομέτρων με το αυτοκίνητο ή πτήση περίπου 6,5 ωρών με το αεροπλάνο. Ο Θαλής φυσικά δεν έχει αυτοκίνητο, ούτε χρήματα για μια τόσο μεγάλη πτήση. Έτσι, αφού παρακολούθησε το πρώτο ματς, μπήκε την Τετάρτη στο βραζιλιάνικο ΚΤΕΛ από το Πόρτο Αλέγκρε μέχρι τη Φλοριανόπολις της Σάντα Καταρίνα [μικρή σημείωση, ο Θαλής δεν ζει στο Πόρτο Αλέγκρε, είχε ήδη κάνει περίπου 500 χιλιόμετρα για το πρώτο ματς]. Πήγε στο σπίτι του, έφτιαξε τα πράγματά του και έφυγε για τον σταθμό. Μόνο που όταν έφτασε είδε ότι το λεωφορείο ήταν γεμάτο και δεν υπήρχαν εισιτήρια.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Ρίο Μπράνκο

Οι περισσότεροι στη θέση του θα τα παρατούσαμε κάπου εκεί. Όχι όμως ο 22χρονος ήρωας της ιστορίας μας. Μην έχοντας πολλές επιλογές αναγκάστηκε να πάρει άλλο λεωφορείο για να αλλάξει μετά διαδρομή σε άλλη πόλη. Φυσικά αυτή η 2η επιλογή ήταν με περισσότερα χιλιόμετρα, δεκάδες στάσεις σε κάθε χωριό της βραζιλιάνικης υπαίθρου και είχε και μια βλάβη του λεωφορείου, με αποτέλεσμα οι επιβάτες να περιμένουν ώρες για να έρθει καινούριο. Ο Θαλής έκανε μπάνιο σε κάποιες στάσεις, έτρωγε ελαφριά σνακ από τις προμήθειές του και έκανε υπομονή. Παρά την ταλαιπωρία, έφτασε στον προορισμό του το πρωί της Κυριακής μετά από 4 ημέρες συνολικά στο δρόμο και πήγε κατευθείαν στο ξενοδοχείο της αγαπημένης του ομάδας. Εκεί βρήκε άλλον έναν συνοπαδό του (που είχε την οικονομική άνεση να πάρει αεροπλάνο) και τους περιποιήθηκαν οι οπαδοί της τοπικής Ρίο Μπράνκο (μεγάλης αντιπάλου της Ατλέτικο που φυσικά στήριζαν τους φιλοξενούμενους) με ένα μπάρμπεκιου με τις ευχές να προκριθεί η Σάο Ζοσέ.

Δυστυχώς για τον Θαλή το ματς δεν είχε καλό αποτέλεσμα. Η Σάο Ζοσέ έφαγε γκολ μόλις στο 6′, ισοφάρισε αργότερα, αλλά με το τελικό 1-1 αποκλείστηκε. Ο Θαλής ετοιμάστηκε να πάρει τον πικρό δρόμο της επιστροφής, κάτι που όλοι όσοι έχουμε ταξιδέψει μετά από ήττα σε εκτός έδρας ματς γνωρίζουμε ότι είναι από τα πιο ζόρικα πράγματα στον κόσμο. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Το επόμενο λεωφορείο έφευγε τη Δευτέρα. Ο φίλος μας, χωρίς λεφτά και με μια βαλίτσα, έπρεπε να μείνει στο δρόμο. Ευτυχώς όμως γι’ αυτόν, κάποιοι ποδοσφαιριστές της ομάδας συγκινήθηκαν από την περιπέτεια και κυρίως την αγάπη του οπαδού για τον μικρό σύλλογο, μάζεψαν χρήματα και του τα έδωσαν μαζί με κάποια τρόφιμα.

Ο Θαλής όχι μόνο κατάφερε να βρει ξενοδοχείο να μείνει την Κυριακή το βράδυ, αλλά χάρη στους παίκτες της αγαπημένης του ομάδας (μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για παίκτες Δ’ εθνικής Βραζιλίας και για χρήματα από το υστέρημά τους, μια τεράστια κίνηση για φτωχούς ανθρώπους) πήρε μόλις ένα λεωφορείο και στη συνέχεια κατάφερε να βρει αεροπορικό εισιτήριο από το Πόρτο Βέγιο μέχρι την πατρίδα του μειώνοντας κατά πολύ την ταλαιπωρία. Ο Θαλής θα μπορούσε να υποστηρίζει μια από τις δυο τεράστιες ομάδες του Πόρτο Αλέγκρε, ομάδες που σηκώνουν πρωταθλήματα, Λιμπερταδόρες, παίζουν καλή μπάλα, έχουν τεράστιες ποδοσφαιριστές, διάλεξε όμως μια μικρή ομάδα. «Ο πατέρας μου είναι Γκρέμιο, η μητέρα μου είναι Ιντερνασιονάλ και δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί υποστηρίζω μια ομάδα Δ’ εθνικής.» Όσο δε για την απορία αν θα το ξαναέκανε, ο Θαλής είναι κάθετος. «Όπου κι αν παίζει η ομάδα, ακόμα κι αν πρέπει να πάω με λεωφορείο, θέλω να είμαι εκεί. Πλέον είμαι ακόμα πιο σίγουρος για την επιλογή μου, διάλεξα τη σωστή ομάδα να υποστηρίζω. Οι ποδοσφαιριστές μού έδωσαν ότι μπορούσαν. Χάρη σε αυτούς βρήκα δωμάτιο και εισιτήριο, συγκινήθηκα από την κίνησή τους και παραλίγο να βάλω τα κλάματα όταν μου το είπαν.»

Ήρωες που δεν ξέρουμε: Κρίστιαν «Γκομίτο» Γκόμες

  [4 Σχόλια]

Υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιριστές που αγαπήθηκαν σε μικρές ομάδες, που απόλαυσαν το χειροκρότημα του κόσμου. Υπάρχουν αρκετοί που κατάφεραν με τις εμφανίσεις τους να παίξουν και σε μεγαλύτερες, πιο ιστορικές ομάδες. Υπάρχουν κάποιοι που κατάφεραν να βγάλουν χρήματα παίζοντας σε άλλες χώρες και χιλιάδες που κέρδισαν τίτλους. Φυσικά υπάρχουν και ορισμένοι που γύρισαν στα ποδοσφαιρικά γεράματα στην αγαπημένη τους ομάδα για να κλείσουν την καριέρα τους. Υπάρχουν όλοι αυτοί, υπάρχει και ο Κρίστιαν Γκόμες.

Ο Γκομίτο ξεκίνησε από πολύ μικρός στις ακαδημίες της Νουέβα Σικάγο, μόλις στα 6 του. Είχε ταλέντο, δούλεψε και έγινε ένα χαφ με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση. Εντοπίστηκε από τον προπονητή του και στα 18 του ήταν έτοιμος για το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα. Ο κόουτς τον φώναξε, του είπε να είναι έτοιμος για το παιχνίδι της επόμενης ημέρας, αλλά η μοίρα του επιφύλαξε μια έκπληξη. Η Σικάγο έμεινε με 10, ο προπονητής αναγκάστηκε να περάσει αμυντικό και να αλλάξει τα πλάνα του κι ο Γκομίτο δεν έπαιξε. Λίγες μέρες μετά τραυματίστηκε και το ντεμπούτο του καθυστέρησε μερικούς μήνες, αλλά όταν ξεκίνησε δεν σταμάτησε. Ο Γκόμες έπαιξε 155 παιχνίδια και σκόραρε 47 φορές, ένας από τους βασικούς λόγους που η Σικάγο ανέβηκε το 2011 μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια στην Α’ εθνική. Ο Σέζαρ Λουίς Μενότι τον είδε και τον πήρε στην Ιντεπεντιέντε. Εκεί ο Γκόμες κέρδισε ένα πρωτάθλημα, αλλά χωρίς να είναι ηγέτης ή τόσο σημαντικός, παίζοντας και σε άλλη θέση.

Αξέχαστο φινάλε στα μπαράζ του 2012

Στη συνέχεια Αρχεντίνος Τζούνιορς, ξανά Νουέβα Σικάγο (για να τη βοηθήσει να σώσει την κατηγορία), ξανά Ιντεπεντιέντε, Άρσεναλ Σαραντί και μετά η μετανάστευση στις ΗΠΑ. Έπαιξε έξι χρόνια εκεί, βγάζοντας τα προς το ζην και κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και πλέον στα 37 του γύρισε στην αγαπημένη του ομάδα που βρισκόταν στην Γ’ εθνική. Ήθελε να την ανεβάσει και να κρεμάσει τα παπούτσια του εκεί. Η Σικάγο κέρδισε την είσοδό της στα μπαράζ όπου θα έπρεπε να παίξει με μια ομάδα Β’ εθνικής για ένα εισιτήριο. Η μοίρα το έφερε και αντίπαλος ήταν η «εχθρός» της Σικάγο, Τσακαρίτα. Στο πρώτο ματς η Σικάγο κέρδισε με 1-0 με ασίστ φυσικά του Γκομίτο. Στην εκτός έδρας ρεβάνς η Σικάγο κέρδιζε με 0-1, ισοφαρίστηκε και ενώ όλα έδειχναν ότι θα κέρδιζε την άνοδο, ένα χέρι στην περιοχή της έδωσε πέναλτι στο 93′ στους αντιπάλους. Σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε σε ματς στην Αργεντινή των τελευταίων ετών, οι οπαδοί της Τσακαρίτα πανηγύριζαν για την παραμονή, ο προπονητής ευχαριστούσε το Θεό. Μέχρι που ο τερματοφύλακας Μονγιόρ έκανε μια καταπληκτική απόκρουση, ο προπονητής της Τσακαρίτα που είχε φύγει ήδη να πανηγυρίσει κατάλαβε τι έγινε και ο Γκομίτο με την παρέα του πανηγύρισαν μια απίστευτη άνοδο.

Ο Γκομίτο πείστηκε και τελικά συνέχισε, αλλά η Νουέβα Σικάγο τερμάτισε τελευταία στη Β’ εθνική και έπεσε ξανά. Στα 39 του αποφάσισε να συνεχίσει και ανέβασε και πάλι την ομάδα στη Β’ εθνική, αυτή τη φορά χωρίς άγχος, βγαίνοντας πρώτη, με τον Γκόμες να σκοράρει συνολικά 10 φορές. Ο προπονητής του Πάμπλο Γκουέδε είχε δηλώσει τότε: «Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει. Είναι τέρας. Κάποιος μπορεί να έχει αμφιβολίες όταν έρθει, αλλά από τη δεύτερη προπόνηση αυτές χάνονται. Δουλεύει στο ίδιο και καλύτερο επίπεδο από 18αρηδες συμπαίκτες του».

Στα 41 του, μετά από επτά μήνες απραξίας επιστρέφει από χιαστούς

Τα καλύτερα όμως δεν είχαν έρθει. Το 2014 σε ηλικία 40 ετών αγωνίζεται 20 φορές και οδηγεί τη Νουέβα Σικάγο σε μια ακόμα άνοδο αυτή τη φορά στην Α’ εθνική (το είχε ξανακάνει το 2001) και είναι έτοιμος να ζήσει το όνειρο, να γίνει ένας από τους γηραιότερους παίκτες στην 1η κατηγορία της χώρας. Μια βδομάδα μόλις πριν την έναρξη του πρωταθλήματος γίνεται το κακό. Στο τελευταίο φιλικό παθαίνει ρήξη χιαστών στο δεξί του πόδι και μπαίνει στο χειρουργείο. Οι περισσότεροι θα τα παρατούσαν. Ο Γκομίτο δουλεύει δυο φορές πιο σκληρά, θέλει να προλάβει να επιστρέψει έστω και για λίγο, να πατήσει χορτάρι Α’ εθνικής. Τα καταφέρνει 5 αγωνιστικές πριν το τέλος, στη νίκη επί της Αλντοσίβι. Μπαίνει αλλαγή εν μέσω αποθέωσης, επτά μήνες μετά τον τραυματισμό του. Θέλεις η αύρα του; Θέλεις το ταλέντο του; Η «Τορίτο» κάνει μαγικό φινάλε με πέντε σερί νίκες και χάνει την παραμονή για μόλις έναν βαθμό. Όλοι σκέφτονται τι θα είχε γίνει αν ο Γκομίτο επέστρεφε λίγο πιο νωρίς.

Τον Απρίλιο η Νουέβα Σικάγο έχανε 2-0 και έπαιζε με 10. Ο Γκομίτο σκόραρε δυο πανέμορφα γκολ και έδωσε μια ασίστ για το 2-3.

Ο Γκομίτο δεν έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο. Έπαιξε ακόμα δύο σεζόν στη Β’ εθνική, ετοιμάζεται να παίξει ακόμα μία, οδεύοντας προς τα 43 του, και συνεχίζει να προσφέρει αυτά που μπορεί. Στο τελευταίο εντός έδρας ματς της σεζόν, σε αυτό που είδαμε το το ζευγάρι των δύο τυφλών παιδιών Μαρτίν και Σίντια, έβγαλε μια ασίστ πάρε-βάλε για το γκολ (στο παρακάτω βίντεο). Έχει σπάσει πλέον όλα τα ρεκόρ συμμετοχών του συλλόγου και οι οπαδοί μαζεύουν χρήματα για να του φτιάξουν ένα άγαλμα στο γήπεδο. Ο στόχος είναι να είναι έτοιμο στα 43α του γενέθλια το Νοέμβριο. Μπορεί να μην έκανε την καριέρα ή να μην είχε το όνομα του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, αλλά είναι κι αυτός ένας άνθρωπος που αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή στο αγαπημένο του άθλημα (σκεφτείτε ότι παίζει από τα έξι του χρόνια) και ένα μεγάλο μέρος αυτής στην αγαπημένη του ομάδα.

Συνεχίζω να παίζω ποδόσφαιρο γιατί το αγαπώ. Την ημέρα που θα σταματήσω να έχω αγωνία για ένα ματς το προηγούμενο βράδυ ή που δεν θα είναι ιδρωμένα τα χέρια μου πριν βγω στο γήπεδο, θα σταματήσω.
– Κρίστιαν «Γκομίτο» Γκόμες

Ο αγώνας των 5 λεπτών (σε 2 ημίχρονα)

  [1 Σχόλιο]

Σας φαίνεται το ποδόσφαιρο λίγο βαρετό; Πιστεύετε ότι κρατάει πολλή ώρα; Μην στενοχωριέστε. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αργεντινής είναι εδώ για να δώσει λύση. Όπως το έκανε στο μπαράζ ανόδου της Γ’ εθνικής. Εκεί που στον τελικό βρέθηκαν η Ντεπορτίβο Ριέστρα και οι Κομουνικασιόνες (που όπως σωστά μαντεύετε σημαίνει «Επικοινωνίες» και ήταν το όνομα που βρήκαν οι υπάλληλοι των αργεντίνικων ΕΛΤΑ που την ίδρυσαν). Η Ριέστρα είναι μια από τις αγαπημένες ομάδες του Μαραντόνα, καθώς το 2013 ανέλαβε ως «πνευματικός προπονητής» της, κάτι που ακούγεται πολύ ως μέντιουμ, αλλά στην ουσία σήμαινε ο Ντιέγκο να πηγαίνει να βλέπει τα ματς και να βγάζει κανέναν πύρινο λόγο στα αποδυτήρια.

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας. Οι Κομουνικασιόνες κέρδισαν το πρώτο ματς με 1-0 και στις 3 Αυγούστου πήγαν για τη ρεβάνς. Η ομάδα του Ντιέγκο (εμπνευσμένη από τις ευχές που έστειλε από τα Εμιράτα λίγο πριν παρακολουθήσει από την τηλεόραση το ματς) κατάφερε μέχρι το 33′ να έχει κάνει το 2-0 και να κρατάει την άνοδο στα χέρια της. Φτάνοντας στο 89ο λεπτό ο βοηθός έδειξε πέντε λεπτά καθυστερήσεις, πέντε λεπτά για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Με το παιχνίδι να παίζεται ακόμα όμως, κάποιοι οπαδοί της Ριέστρα μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν κι ένας από αυτούς που ήταν πολύ πιο θαρραλέος, μπήκε για τα καλά στο χορτάρι και συμμετείχε κανονικά στο παιχνίδι, μαρκάροντας κιόλας παίκτες των φιλοξενούμενων. Ορισμένοι από αυτούς του επιτέθηκαν και εκεί τα πράγματα ξέφυγαν, αφού μπήκαν μέσα κι άλλοι οπαδοί και έπεσαν μερικές ψιλές.

Προσέχουμε τον κουκουλοφόρο που μαρκάρει

Ο διαιτητής μην έχοντας άλλη λύση διέκοψε το παιχνίδι, την ίδια στιγμή που οι γηπεδούχοι (αλλά κι ο Ντιέγκο που έστειλε και ανάλογο βίντεο) πανηγύριζαν για την άνοδο (!!). Το κορυφαίο ήταν πως ο… πρωτομάστορας των επεισοδίων αποκαλύφθηκε τελικά ότι δεν ήταν κάποιος γνωστός άγνωστος. Ήταν γνωστότατος με όνομα Λεάντρο Φρέιρα και μάλιστα ποδοσφαιριστής της Ριέστρα που ήταν εκτός αποστολής. Πριν παραλάβει το Όσκαρ Εξυπνάδας βγήκε στα ΜΜΕ και είπε ότι από την πολλή χαρά του μπήκε να πανηγυρίσει, αλλά δυστυχώς δεν εξήγησε γιατί μετέτρεψε το σύστημα της ομάδας του σε 5-4-2 με την παρουσία του.

Η Ομοσπονδία έτσι πήρε στα χέρια της την κατάσταση και αυτό συνήθως στην Αργεντινή δεν είναι καλό. Παρά το χαμό και το ντου αποφάσισε το ματς να συνεχιστεί κανονικά από εκεί που είχε διακοπεί, να γίνουν δηλαδή τα πέντε λεπτά των καθυστερήσεων που απέμεναν. Το ακόμα πιο ωραίο ήταν πως αποφασίστηκε αυτά να γίνουν σε δύο ημίχρονα. Το 1ο με τρία λεπτά και το 2ο με δύο λεπτά. Σπάζοντας φυσικά το ματς έτσι, ήταν ακόμα πιο άδικο για τους Κομουνικασιόνες που ήθελαν ένα γκολ για να πάει το ματς στα πέναλτι. Η απόφαση όμως δεν τελείωσε εκεί. Εκεί τελείωσαν μόνο τα ευχάριστα για την Ντεπορτίβο Ριέστρα. Η ομάδα τιμωρήθηκε με 10 αγωνιστικές, πρόστιμο 600 χιλιάδες πέσος (που λογικά είναι βαρύ για μια μικρή ομάδα) και -20 βαθμούς σε οποιαδήποτε κατηγορία και αν παίζει του χρόνου.

Η κωμική αυτή απόφαση έφερε αντιδράσεις. Ουσιαστικά τιμωρούσε πολύ βαριά μια ομάδα ως υπεύθυνη για τα επεισόδια, αλλά της έδινε τεράστιες πιθανότητες ανόδου στη Β’ εθνική και ταυτόχρονα νέας πτώσης (μιλάμε για -20 βαθμούς σε μια κατηγορία που υποβιβάζονται έξι ομάδες). Οι φιλοξενούμενοι αν και αρχικά έλεγαν ότι δεν θα κατέβουν να παίξουν, το έκαναν. Μπήκαν στα αποδυτήρια τραγουδώντας το «Δώσε μου πέντε λεπτά και τίποτα άλλο» του Ουρουγουανού Λούκας Σάγο, ενώ εμφανίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας ένα πανό που έγραφε μια φράση του Μαρσέλο Μπιέλσα: «Το ποδόσφαιρο φτιάχτηκε για να επικρατείς επί του αντιπάλου με την αξία σου».

Οι καλύτερες φάσεις του αγώνα των πέντε λεπτών

Μπιέλσα αυτοί; Μαραντόνα εμείς. Ο Ντιεγκίτο από τη Σ. Αραβία πήρε τηλέφωνο τον κόουτς που ετοιμαζόταν να κατέβει με 6-3-1 για το πεντάλεπτο και του «έδωσε χαρτάκι» με το 4-3-3 της επιτυχίας. Ο κόουτς δεν αρνήθηκε, η Ριέστρα κατέβηκε έτσι και άντεξε και στα 3 λεπτά του 1ου ημιχρόνου, αλλά και στα 2 του 2ου. Το πιο αξιοσημείωτο ήταν ένα κόρνερ και τίποτα παραπάνω. Έτσι, η Ντεπορτίβο Ριέστρα θα πραγματοποιήσει το όνειρό της, να παίξει για πρώτη φορά στη Β’ εθνική, αλλά θα το κάνει με λιγότερα χρήματα, λιγότερους βαθμούς και χωρίς οπαδούς. Και μια ακόμα ιστορία γραφικότητας έλαβε τέλος στη Λ. Αμερική.

Ακούω την αγάπη

  [4 Σχόλια]

Την προπερασμένη Κυριακή ο Μαρτίν ξύπνησε γεμάτος προσμονή. Ήταν βλέπεις το τελευταίο εντός έδρας ματς της σεζόν. Ο Μαρτίν δεν χάνει παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας. Όταν η ώρα έφτασε, έβαλε τη φανέλα της ομάδας. Δε νοείται να πηγαίνεις στο γήπεδο χωρίς αυτή. Μια που αυτή τη περίοδο έχει και κρύο, έβαλε από πάνω και μια ζακέτα. Κι αυτή φυσικά με τα χρώματα της ομάδας του. Τα πράσινα μαύρα της Νουέβα Σικάγο, ενός συλλόγου με 106 χρόνια ιστορία εκεί στα δυτικά του Μπουένος Άιρες. Τι κι αν το παιχνίδι ήταν αδιάφορο για την ομάδα του που ήταν μακριά από τις θέσεις της ανόδου. Τι κι αν η ομάδα έχει περάσει μόλις 7 σεζόν στην Α’ εθνική στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και συνολικά 18 από την πρώτη φορά που τα κατάφερε το 1919. Ο Μαρτίν δεν θα το έχανε. Ειδικά από τη στιγμή που θα ήταν απέναντι σε μία από τις ομάδες που θεωρούνται κλασικοί αντίπαλοι, όπως η Τσακαρίτα.

Αυτή τη φορά μαζί του και η κοπέλα του η Σίντια. Η Σίντια δεν γκρινιάζει που θα χάσουν την Κυριακή τους. Ο Μαρτίν παρακολουθεί φανατικά την ομάδα, ήταν εκεί στις δυο τελευταίες ανόδους το 2012 και το 2014, η Σίντια είναι πιο καινούρια, άρχισε να τον συνοδεύει τη φετινή σεζόν. Ο Μαρτίν παίρνει μαζί και το ραδιοφωνάκι του, βάζει τα ακουστικά και ακούει την περιγραφή του αγώνα. Τη χρειάζεται γιατί δεν βλέπει, είναι τυφλός. Το ίδιο κι η Σίντια. Αυτή όμως δεν ακούει την περιγραφή, αρκείται στο να βρίσκεται εκεί μαζί του. Χωρίς να βλέπει. Είναι κι αυτή τυφλή. Ο Μαρτίν της λέει τι γίνεται, αυτή χαμογελάει. Του μιλάει, αυτός απαντάει και το ματς αρχίζει. Αγαπούν μια ομάδα και αγαπούν ο ένας τον άλλον. Κι αυτό αρκεί πολλές φορές…

Ακούω τους ήλιους
και τους πλανήτες σου
Ακούω τις χαρές σου
ακούω τις λύπες σου
Τρύπες – Ακούω την αγάπη