Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'ποδόσφαιρο Λατινικής Αμερικής'

Το πέναλτι που άργησε είκοσι τέσσερις μέρες

  [Καθόλου σχόλια]

«Αυτό το χτύπημα πέναλτι διήρκεσε μια εβδομάδα, και, εκτός κι αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη, ήταν το μακρύτερο πέναλτι στην ιστορία». Ο άνθρωπος που μας προκαλεί να τον διαψεύσουμε, είναι ο σπουδαίος Αργεντίνος συγγραφέας Οσβάλντο Σοριάνο και γνωρίζει πολύ καλά ότι λέει ανακρίβειες.

Ο Σοριάνο έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Παταγονία και έπαιξε πολλή μπάλα πριν γίνει δημοσιογράφος και συγγραφέας, ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος  και εξαιρετικά αγαπητός στην πατρίδα του αλλά και έξω από αυτήν: μετά τον θάνατό του, το 1997, στην Ιταλία ιδρύθηκε ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομά του. Είναι η μεικτή συγγραφέων, στην οποία παίζει, για παράδειγμα, ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο. Το απραγματοποίητο όνειρο του Σοριάνο ήταν να παίξει σέντερ φορ στην ομάδα που υποστήριζε φανατικά, τη Σαν Λορένσο. Όταν μετά τη δικτατορία κατέφυγε στην Ευρώπη,  δεν παρέλειπε να τηλεφωνεί κάθε εβδομάδα στους παιδικούς του φίλους  στην Αργεντινή για να μαθαίνει τι είχαν κάνει τα Κοράκια.

Γκραφίτι με τον Οσβάλντο Σοριάνο στο Μποέδο, στη γειτονιά της Σαν Λορένσο

Τον Οκτώβριο του 2003, το Υπουργείο Παιδείας και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αργεντινής είχαν μια καταπληκτική ιδέα. Να καταπολεμήσουν τη βία στα γήπεδα μοιράζοντας βιβλία λογοτεχνίας στους θεατές. Το σύνθημα της εκστρατείας ήταν «Όταν διαβάζεις, κερδίζεις πάντα» και η κεντρική ιδέα ότι, σε περίπτωση που η διαιτησία ή το θέαμα δεν ήταν ικανοποιητικά, οι θεατές θα ξεχνιούνταν με το διάβασμα αντί να παίζουν ξύλο –είμαστε πλέον σε θέση να γνωρίζουμε με σχετική σιγουριά ότι η εκστρατεία δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Στην πορεία ανέκυψαν κάποια μεθοδολογικά προβλήματα. Για παράδειγμα, τα βιβλία έπρεπε να είναι ολιγοσέλιδα ώστε να μην έχει νόημα να χρησιμοποιηθούν ως όπλα εναντίον των διαιτητών ή των αντιπάλων σε περίπτωση που το μέτρο δεν ήταν αποτελεσματικό. Εκδόθηκαν λοιπόν βιβλιαράκια με διηγήματα, μεταξύ άλλων του μεγάλου Χόρχε Λουίς Μπόρχες –ο ίδιος απεχθανόταν το ποδόσφαιρο– και πολλών εκλεκτών συναδέλφων του, κάπως πιο φιλάθλων, όπως ο αγαπημένος Εδουάρδο Γκαλεάνο. Θέμα, συνήθως, η μπάλα, για προφανείς λόγους.

Η αρχή έγινε σε ένα ματς της Σαν Λορένσο και, βέβαια, δεν μπορούσε παρά να επιλεγεί ο Σοριάνο και το «Μακρύτερο πέναλτι του κόσμου», για πολλούς το καλύτερο διήγημα που έχει γραφτεί ποτέ για το ποδόσφαιρο.

Σύντομη περίληψη του: είμαστε στα 1958. Ο Πολικός Αστέρας είναι η ποδοσφαιρική ομάδα ενός παρηκμασμένου μπιλιαρδάδικου, κάπου στην άκρη του κόσμου, στην Παταγονία. Τίποτε αξιοσημείωτο, ούτε καν οι συνεχείς της αποτυχίες –δεν τερμάτισε ποτέ πάνω από τη μέση της βαθμολογίας. Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει από μια ομάδα με παίκτες «αργούς σαν γαϊδούρια και βαριούς σαν ντουλάπες»; Μέχρι που μια σεζόν, ως άλλη Λέστερ, ο Αστέρας αρχίζει να κάνει τη μια νίκη μετά την άλλη. Οι περισσότερες 1-0, αλλά τι σημασία έχει; Όσο περνάει ο καιρός, όλοι, ακόμη κι οι λιγοστοί της φίλοι, έρχονται στο γήπεδο με την ελπίδα να είναι μπροστά όταν συμβεί το αναπόφευκτο, δηλαδή όχι απλώς η ήττα αλλά η κατάρρευση. Οι ήττες έρχονται αλλά το ηθικό είναι ακμαίο, οι παίκτες μάχονται σαν σκυλιά κι η ομάδα αντέχει.

Μέχρι που την τελευταία αγωνιστική οι ήρωες του Πολικού Αστέρα παίζουν για τον τίτλο, για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Θέλουν νίκη εκτός έδρας απέναντι στη μόνιμη πρωταθλήτρια, την Ντεπορτίβο Μπελγκράνο, η οποία, παρεμπιπτόντως, τους είχε διαλύσει στον πρώτο γύρο 0-7. Σα να μην έφτανε αυτό, ο όχι ιδιαίτερα αδέκαστος διαιτητής έχει λόγους να θέλει να μη χάσει η Μπελγκράνο. Σχεδόν στη λήξη, κι ενώ ο Αστέρας, προς γενική έκπληξη, προηγείται 2-1 κι αγγίζει τον τίτλο, ο διαιτητής σφυρίζει πέτσινο πέναλτι. Ακολουθούν τρομακτικά επεισόδια –οι φίλαθλοι του Αστέρα εισβάλλουν στο γήπεδο, πέφτουν πυροβολισμοί– και διακοπή. Τα είκοσι δευτερόλεπτα που απομένουν, ουσιαστικά το χτύπημα του κερδισμένου πέναλτι της Ντεπορτίβο, θα παιχτούν κεκλεισμένων των θυρών μια εβδομάδα μετά, γεγονός που αφήνει στον τερματοφύλακα του Αστέρα, τον Ινδιάνο «Γάτο» Ντιάζ, εφτά ολόκληρα εικοσιτετράωρα αμφιβολιών, σκληρής προπόνησης κι εξαιρετικής μεταχείρισης από μέρους των φιλάθλων –αντρών και γυναικών– της ομάδας. Τι θα γίνει;

Ας αφήσουμε όμως τη λογοτεχνία κι ας μιλήσουμε για την άγρια πραγματικότητα των αργεντίνικων γηπέδων. Ξαναγυρνάμε στο 2003, τον Απρίλιο. Λίγους μήνες πριν την έναρξη της αξιέπαινης πρωτοβουλίας «Όταν διαβάζεις, κερδίζεις πάντα», κάπου στο Μπουένος Άιρες, οι Ντεφενσόρες ντε Καμπασέρες και η Ατλέτικο Ατλάντα παίζουν για την Πριμέρα Β Μετροπολιτάνα. Η Ατλέτικο μάχεται για την σωτηρία της, θέλει νίκη οπωσδήποτε. Απομένουν πέντε λεπτά για το τέλος, το σκορ είναι 0-0, ο διαιτητής σφυρίζει πέναλτι εις βάρος των Ντεφενσόρες, τη συνέχεια τη φανταζόμαστε: οι οπαδοί μπαίνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ξύλο, χαμός, διακοπή.

Ο Λούκας Φερέιρο κουράστηκε να περιμένει

Το ματς θα συνεχιστεί κεκλεισμένων των θυρών από κει που διακόπηκε, όχι μια εβδομάδα αλλά είκοσι τέσσερις μέρες μετά. Το ρεκόρ του Σοριάνο καταρρίπτεται –αλλά θα επανέλθουμε.

Άραγε, ο τερματοφύλακας των Ντεφενσόρες, ο Σέζαρ Γκονζάλες, είχε στο μυαλό του τον ήρωα του Σοριάνο, τον «Γάτο», τον θλιβερό τερματοφύλακα του Πολικού Αστέρα που ήθελε οπωσδήποτε να αποκρούσει το πέναλτι ώστε η όμορφη ξανθιά του χωριού να δεχτεί να τον φιλήσει; Έθεσε κι αυτός ερωτήματα, που στις μέρες μας τα εξετάζει η θεωρία των παιγνίων, αλλά είχαν απασχολήσει και παλιότερα τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο; «Τα χτυπάει  πάντα δεξιά. Αλλά ξέρει ότι το ξέρω. Όμως κι εγώ ξέρω ότι το ξέρει ότι το ξέρω». Άραγε, ο πρόεδρος της ομάδας τον συμβούλεψε «Ε, πέσε αριστερά να τελειώνουμε»; Ο διαιτητής του αγώνα, ο Αλεχάντρο Τόια, φοβήθηκε, άραγε, μην πάθει κι αυτός, όπως στο διήγημα του Σοριάνο, επιληπτική κρίση και δε διαπιστώσει αν τελικά το πέναλτι ήταν εύστοχο; Ο Λούκας Φερέιρο της Ατλέτικο προπονήθηκε τόσο επίπονα στην διάρκεια αυτών των εικοσιτεσσάρων ημερών ώστε να μπορεί να χτυπάει πέναλτι ακόμη και κοιμισμένος; Όπως και να΄χει, τα κατάφερε. Ο Γκονσάλες έπεσε σωστά αλλά δεν ήταν αρκετό. Η Ατλέτικο Ατλάντα κέρδισε και έκανε ένα σπουδαίο βήμα για την παραμονή της –τον Ιούνιο την οριστικοποίησε. Κι η όλη ιστορία επανέφερε στο προσκήνιο το εξαιρετικό διήγημα του Σοριάνο.

Ένας συγγραφέας που έφηβος έπαιξε σέντερ φορ στα τοπικά του Ρίο Νέγρο γνωρίζει τόσο καλά το ποδόσφαιρο ώστε να μπορεί να περιγράψει τα πάντα πριν ακόμη συμβούν; Στην πραγματικότητα, ο Σοριάνο, ως συγγραφέας, είχε ένα άλλο προνόμιο, να δείχνει την πραγματικότητα έτσι όπως θα έπρεπε να είναι.

Το 1953, στο Τσιπολέτι της Παταγονίας, ο δεκάχρονος Οσβάλντο Σοριάνο γνωρίζει μια από τις πρώτες απογοητεύσεις της ζωής του. Η άσημη τοπική ομάδα διεκδικεί για πρώτη φορά στην ιστορία της έναν τίτλο απέναντι στην ισχυρή Ουνιόν Άλλεν Προγκρεσίστα της γειτονικής πόλης. 0-0 λίγα λεπτά πριν τη λήξη, πέναλτι εις βάρος της Άλλεν, εισβολή, διακοπή, το πέναλτι που χτυπιέται δυο εβδομάδες αργότερα. Στην πραγματική ιστορία, η ισχυρή ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα. Και στη λογοτεχνία; Για όσους θέλουν να μάθουν το τέλος, το  διήγημα είναι εδώ, στα αγγλικά. Ο «Γάτος» Ντιάζ, πάντως, παντρεύτηκε τελικά την αδερφή του σκληροτράχηλου δεξιού μπακ του Πολικού Αστέρα.

* Το «Μακρύτερο πέναλτι του κόσμου» έχει εμπνεύσει μια μετριότατη κινηματογραφική ταινία. Συστήνουμε καλύτερα μια άλλη, στην οποία βρίσκουμε πολλούς ήρωες του Σοριάνο,«Το ξεχασμένο Μουντιάλ».

Η μέρα που οι οπαδοί της Ράσινγκ γέμισαν δύο γήπεδα

  [Καθόλου σχόλια]

Υπάρχουν κάποιοι σύλλογοι που μοιάζουν καταραμένοι, σαν να έχουν φτιαχτεί για να ταλαιπωρούν τον κόσμο τους. Να αγγίζουν την επιτυχία και μετά να τη βλέπουν να εξαφανίζεται. Ένας τέτοιος είναι η Ράσινγκ Κλουμπ της Αργεντινής. Μία από τις «πέντε μεγάλες» ομάδες της χώρας που όμως μετά το 1966 δεν ξαναείδε πρωτάθλημα. Για 35 χρόνια από τότε ο κόσμος της έβλεπε κατά κύριο λόγο αποτυχίες, όνειρα που χάνονταν την τελευταία στιγμή, κακές σεζόν και έναν υποβιβασμό.  «Τι τα θες, αυτή είναι η Ράσινγκ» ήταν η συνήθης ατάκα των οπαδών μετά από κάθε νέα αποτυχία.

Το 2001 προπονητής ανέλαβε ο Ρεινάλντο Μέρλο με το παρατσούκλι «μουστάρδας» εξαιτίας του περίεργου χρώματος στο μαλλί του. Ο Μέρλο ανέλαβε μια ομάδα ποτισμένη στο DNA της αποτυχίας και προσπάθησε για τον τίτλο με ένα σύνολο που έπαιζε με πάθος βασιζόμενο κυρίως στην καλή άμυνα. Τη 16η αγωνιστική (από τις 19) η Ράσινγκ έφερε 1-1 με τη Ρίβερ και βρισκόταν πλέον πέντε βαθμούς μπροστά της. Οι υποψιασμένοι οπαδοί της Ράσινγκ όμως ήξεραν ότι δεν μπορούσε ο τίτλος να είναι τόσο απλός. Στο επόμενο ματς η «Ακαδημία» έφερε 0-0 με τη 18η Μπάνφιλντ κι έτσι η Ρίβερ ήταν ξανά σε απόσταση μιας νίκης. Φτάσαμε έτσι στην τελευταία αγωνιστική, με τη Ράσινγκ να θέλει μια ισοπαλία εκτός έδρας με τη Βέλεζ για να σηκώσει τον τίτλο μετά από 35 ολόκληρα χρόνια.

Ο νεαρός τότε Ντιέγκο Μιλίτο

Μιλάμε όμως για τη Ράσινγκ, τίποτα δεν πάει όπως το περιμένει. Το 2001 ήταν η έκρηξη της κρίσης στην Αργεντινή που είχε ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα, με ύφεση και με αρκετά προβλήματα εξαιτίας του υπερπληθωρισμού. Η κυβέρνηση ήταν αδύναμη κι ο πρόεδρος ντε λα Ρούα σε δύσκολη θέση εξαιτίας σκανδάλων. Αρκετά χρόνια πριν τα γατάκια οι Έλληνες ακολουθήσουν, η κυβέρνηση επέβαλε capital controls με τους λογαριασμούς να παγώνουν, να επιτρέπει η ανάληψη μόνο μικρό ποσού και μόνο από λογαριασμούς σε πέσος και όχι δολάρια. Η Αργεντινή ήταν ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Φωτογραφίες από την μεγαλειώδη πορεία των οπαδών της Ράσινγκ στο Μπομπονέρα και από την κατάληψη του γηπέδου της Ουρακάν

Μέσα σε όλα αυτά, ο κόσμος της Ράσινγκ στήθηκε από το βράδυ της προηγούμενης της κυκλοφορίας των εισιτηρίων σε ατελείωτες ουρές. Είκοσι χιλιάδες άνθρωποι περίμεναν για τα 11.000 εισιτήρια που είχε αρχικά πάρει η Ράσινγκ. Ο κόσμος ξεκινούσε έξω από τα εκδοτήρια και έφτανε 15 τετράγωνα μακριά. Την ίδια στιγμή επεισόδια γίνονταν σε διάφορα μέρη του Μπουένος Άιρες και γρήγορα μετατράπηκαν σε γενικό ξεσηκωμό με τον κόσμο να χτυπάει τις κατσαρόλες στο δρόμο μη αντέχοντας άλλο την οικονομική κατάσταση. «Έχει περισσότερο κόσμο στην ουρά για ένα εισιτήριο της Ράσινγκ, παρά στις τράπεζες» είχε γράψει η εφημερίδα Ολέ. Άνθρωποι που πρωτοστατούσαν στις εξεγέρσεις, το βράδυ κοιμήθηκαν στην ουρά για τα εισιτήρια και το πρωί άφησαν κάποιον φίλο στη θέση τους για να πάνε στις διαδηλώσεις. Με τις αναλήψεις να είναι στα 250 πέσος την εβδομάδα, σε μερικές οικογένειες όλα τα χρήματα πήγαν σε εισιτήρια. «Μετά θα δούμε τι θα κάνουμε για το φαγητό της εβδομάδας» είχε δηλώσει κάποιος.

Τα γεγονότα του 2001 κι οι καβαλάρηδες της Αποκάλυψης

Με την κρίση να μεγαλώνει συνεχώς, ο πρόεδρος ντε λα Ρούα παραιτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου, αποχωρώντας με ελικόπτερο από το προεδρικό μέγαρο. Η Αργεντινή άλλαξε πέντε προέδρους τις επόμενες δώδεκα ημέρες, ενώ 38 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Ο σύνδεσμος των ποδοσφαιριστών της χώρας ανακοίνωσε ότι υπό αυτές τις συνθήκες οι αγώνες της 23ης Δεκεμβρίου δεν μπορούσαν να γίνουν και η τελευταία αγωνιστική πήγαινε για Φεβρουάριο. Στη Ράσινγκ δεν κρατιόντουσαν όμως και με τη χώρα υπό διάλυση και εκτός ελέγχου προκάλεσαν συμβούλιο παρουσία μάλιστα του προσωρινού προέδρου της Αργεντινής Ραμόν Πουέρτα (λες και δεν είχε σοβαρότερα θέματα). Οι οπαδοί της Ράσινγκ μαζεύτηκαν έξω από τα γραφεία του συνδέσμου ποδοσφαιριστών με ημιάγριες διαθέσεις και τελικά η «Ακαδημία» τα κατάφερε και το δικό της ματς, όπως και της Ρίβερ ορίστηκαν για τις 27 Δεκεμβρίου 2001 στις 5 το απόγευμα.

Την ώρα που ο κόσμος λεηλατούσε καταστήματα, οι 30.000 πιο τυχεροί οπαδοί της Ράσινγκ που κατάφεραν να βρουν εισιτήρια γέμιζαν το μεγαλύτερο μέρος του Χοσέ Αμαλφιτάνι της Βέλεζ Σάρσφιλντ (που αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και πήρε σημαντική ανάσα) και 40.000 πιο άτυχοι το δικό τους Ελ Σιλίντρο, μπροστά σε γιγαντοοθόνες.  Στο Μονουμεντάλ η εξαιρετική Ρίβερ εκείνης της περιόδου (μάλλον καλύτερη της Ράσινγκ) διέλυε με 6-1 τη Ροσάριο Σεντράλ. Η Ράσινγκ όπως και στα περισσότερα ματς της κατέθετε ψυχή για να τα πάρει με το στανιό. Με παίκτες όπως ο «δικός μας» Αντριάν Μπαστία (ο άλλος «δικός μας» Κάρλος Αράνο στον πάγκο), ο νεαρός τότε Ντιέγκο Μιλίτο, ο Γκουστάβο Μπάρος Σκελότο και ο Μάξι Εστέβες έδειξε από την αρχή τη διάθεση να κερδίσει το παιχνίδι.

Οι τυχεροί που είδαν από κοντά την ομάδα τους

Η Βέλεζ όμως δεν έπαιζε ως αδιάφορη και άγγιξε το γκολ σε κάποιες περιπτώσεις. Ήταν τέτοιο το κλίμα και το πάθος, που στα αποδυτήρια, στο ημίχρονο με το σκορ στο 0-0, οι παίκτες των γηπεδούχων παραλίγο να έρθουν στα χέρια μεταξύ τους, όταν κάποιοι κατηγόρησαν άλλους ότι δεν έπαιζαν στο 100%. Στο 53′ η Ράσινγκ κέρδισε φάουλ, η σέντρα βγήκε και ο Γκαμπριέλ Λοεσμπόρ με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Ο παίκτης φαίνεται εκτεθειμένος, τα βλέμματα πέφτουν στον επόπτη Μπαριέντος. Εκείνος ζει τα πιο έντονα δευτερόλεπτα της ζωής του, φεύγει για τη σέντρα, το γκολ (κακώς) μετράει. Δύο γήπεδα πανηγυρίζουν. Μικρή λεπτομέρεια, ο Μπαριέντος είναι οπαδός της Ράσινγκ και παρ’ ότι υποστηρίζει ότι δεν έκανε εσκεμμένα το λάθος, λέει ότι δεν ήταν τυχαίο που τον έβαλαν σε αυτό το ματς, γνωρίζοντας τα συναισθήματά του. «Με όλα όσα γίνονταν στη χώρα, δεν θα έκανα εγώ τον ήρωα. Όλοι ήθελαν τη Ράσινγκ πρωταθλήτρια, ακόμα κι όσοι δεν ήταν Ράσινγκ. Στη FIFA μας λένε ότι η αμφιβολία είναι υπέρ του επιθετικού. Εγώ είχα αμφιβολία για τη φάση» δηλώνει μετά από χρόνια.

Ο κόσμος της Ράσινγκ που δεν βρήκε εισιτήριο και πήγε στο Ελ Σιλίντρο

Στο 67′ κάνει ντεμπούτο για τους γηπεδούχους ο νεαρός Μαριάνο Τσιρούμπολο, φοράει το σημαδιακό νούμερο 35 στην πλάτη (σαν τα χρόνια της Ράσινγκ χωρίς κούπα) και δέκα λεπτά αργότερα σκοράρει το πρώτο γκολ στην καριέρα του γράφοντας το 1-1. Όλα μοιάζουν σαν ένα κακόγουστο αστείο, το άγχος κυριεύει τους πάντες. Μένει ένα δεκάλεπτο αγωνίας με τον κόσμο έτοιμο να μπουκάρει. Δίπλα στο δοκάρι του τερματοφύλακα Καμπανιουόλο περιφέρονται αστυνομικοί με σκυλιά. Παρά τον παίκτη λιγότερο, οι αδιάφοροι γηπεδούχοι πιέζουν, γεμίζουν την περιοχή, μέχρι κι ο τερματοφύλακάς τους προωθείται. Η πυροσβεστική καταβρέχει τους οπαδούς της Ράσινγκ (κατακαλόκαιρο γαρ) που ήδη έχουν ανοίξει τρύπες στο συρματόπλεγμα και τελικά χωρίς ίχνος καθυστερήσεων ο διαιτητής σφυρίζει την λήξη. Τα πανηγύρια ξεκινούν και στα δύο γήπεδα, οι παίκτες αποθεώνονται και μένουν μόνο με τα εσώρουχα. Ένα ντελίριο εν μέσω κοινωνικών αναταραχών, ο κόσμος της Ράσινγκ ζει ένα όνειρο σαν να βρίσκεται σε άλλη χώρα.

Ο «Μουστάρδας» Μέρλο που έσπασε την κατάρα της Ράσινγκ

«Μπορούσαμε να παίξουμε ποδόσφαιρο σε αυτή τη χώρα;» αναρωτιέται ο δημοσιογράφος και οπαδός της Ράσινγκ Αλεχάντρο Γουόλ που έγραψε βιβλίο για εκείνο το πρωτάθλημα. «Πώς μπορείς όμως να σταματήσεις ένα πάθος, ποιο κουμπί να πατήσεις; Ποια στιγμή ένας οπαδός σταματάει να είναι οπαδός;» Ο Αλεχάντρο στις 20 Δεκεμβρίου ήταν στις διαδηλώσεις μαζί με χιλιάδες άλλους. Επτά μέρες αργότερα πατούσε το χορτάρι του Χοσέ Αμαλφιτάνι μετά το τέλος του ματς, πανηγυρίζοντας με μια σημαία της Ράσινγκ Κλουμπ. Το πάθος δεν αλλάζει όπως είδαμε στο οσκαρικό, γεμάτο Ράσινγκ, «Το μυστικό στα μάτια της», αυτό το ξέρουν καλά όσοι έκαναν 35 χρόνια για να δουν αυτή την κούπα.

Η επιστροφή του αρχηγού

  [2 Σχόλια]

Δεν είναι μυστικό ότι μας αρέσει ο Αντρές ντ’ Αλεσάντρο. Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαστε συχνά μαζί του, φταίει κι αυτός όμως. Τον είδαμε να τρελαίνεται επειδή θέλει να παίζει, να βοηθάει ένα μικρό παιδάκι και να αποχωρεί εν μέσω αποθέωσης από την αγαπημένη του Ρίβερ. Εκεί που είχε πάει δανεικός από την Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε όπου και ανήκει, μια άλλη ομάδα που τον αγάπησε και την αγάπησε. Μια ομάδα που πριν λίγες μέρες έπεσε στη Β’ εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Στα 35 του θα μπορούσε να ζητήσει να μείνει κι άλλο στη Ρίβερ, μια ομάδα που κερδίζει τίτλους, που παίζει στο Λιμπερταδόρες και στο κάτω κάτω αγαπάει. Ο ίδιος όμως έχει έναν σοβαρό σκοπό. Την στιγμή που π.χ. ο Καρλίτος Τέβες αποχωρεί για τα πολλά λεφτά των Κινέζων, ο «κεφάλας» Αντρεσίτο θέλει να βοηθήσει την Ιντερνασιονάλ να επιστρέψει στην Α’ εθνική. Το θεωρεί υποχρέωσή του. Ο κόσμος τον λατρεύει, το αναγνωρίζει και στο αεροδρόμιο του Πόρτο Αλέγκρε εκατοντάδες οπαδοί τον περίμεναν. Ο Αντρεσίτο τους έδωσε το χέρι, πήρε μια σημαία και στη συνέχεια σαν γνήσιος οπαδός πήρε το τύμπανο και έδωσε τον ρυθμό για το τραγούδι των Βραζιλιάνων. «Ο αρχηγός γύρισε» ήταν ένα από τα συνθήματα…

Το τραγούδι του πούμα (παραπάμ)

  [3 Σχόλια]

Στην Λατινική Αμερική της ποδοσφαιρικής γραφικότητας (συνήθως με καλό τρόπο), οι σπίκερ παίζουν έναν τεράστιο ρόλο στη δημιουργία της ατμόσφαιρας (όταν δεν τη ζεις μέσα στο γήπεδο). Ο τόνος της φωνής, ο ρυθμός, η μουσικότητα που δείχνουν και σε κάνουν να παρακολουθείς ακόμα και βαρετά ματς πιο ευχάριστα και φυσικά το γεγονός ότι δεν υπάρχει πάντα πολιτική ορθότητα. Κι αν στους μεγάλους σταθμούς συνήθως γίνονται και σοβαρές αναλύσεις για τους αγώνες, στα μικρότερα ραδιόφωνα επικρατεί το πάθος και ο οπαδισμός από τους σχολιαστές.

Ένας τέτοιος τύπος είναι ο Ντανιέλ Μόγιο, ένας θεούλης με επικό μαλλί φωλιά πουλιού συν λασπωτήρα, που πολύ παραπάνω από δημοσιογράφος είναι οπαδός της Μπόκα. Ανάμεσα στους δεκάδες παρεμφερείς, ο Μόγιο έμεινε γνωστός για μια συγκεκριμένη περιγραφή του στον αγώνα Ρίβερ-Μπόκα για το Κόπα Σουνταμερικάνα του 2014. Μια περιγραφή που έγινε viral και σχεδόν σε κάνει να τον λυπάσαι. Σχεδόν. Η Μπόκα κέρδισε πέναλτι κι ο Εμανουέλ Τζιλιότι πήρε την μπάλα στα χέρια του για να δώσει το προβάδισμα στον εξαιρετικά κρίσιμο αγώνα. Εκεί ξεκίνησε το σόου του Μόγιο. Ο Τζιλιότι με παρατσούκλι «το πούμα» ήταν η πηγή έμπνευσης του σπίκερ. «Παραπάμ, έβαλα το τραγούδι του πούμα. Παραπάμ, έχει την μπάλα το πούμα Τζιλιότι. Θα το χτυπήσει ο Τζιλιότι. Παραπάμ.»

Mε τον Τζιλιότι να αντιδρά στα λέιζερ των οπαδών της Ρίβερ και το πέναλτι να καθυστερεί, ο Μόγιο συνεχίζει το σόου μιλώντας για τις ψυχές στο γήπεδο, τη ζωή του Τζιλιότι που αυτό που ήθελε το έχει στα χέρια του και άλλα τέτοια. Το πούμα αντιμετωπίζει τον τερματοφύλακα Μπαροβέρο και καθώς παίρνει φόρα τα παραπάμ γίνονται πιο έντονα. Ο Μπαροβέρο αποκρούει και για περίπου 15″ δεν ακούγεται κιχ από τον σπίκερ που μέσα του πρέπει να περνάει έναν κυκεώνα συναισθημάτων οργής, στενοχώριας, απογοήτευσης. Όταν βρίσκει το κουράγιο και αποφασίζει να μιλήσει λέει την επική ατάκα: «Πόσα πράγματα χάθηκαν με αυτό το πέναλτι, ε;» και μετά να σχολιάσει το πόσο κακοχτυπημένο ήταν το πέναλτι.

Ο Τζιλιότι

Φυσικά η περιγραφή αυτή έμεινε θρυλική στους οπαδούς της Ρίβερ και το παραπάμ χρησιμοποιήθηκε σε άπειρα memes, καθώς η Ρίβερ κέρδισε τελικά. Ο Μόγιο έχει προσφέρει φυσικά και άλλες τέτοιες ατάκες όπως στο Σούπερ Καπ Αργεντινής, όταν η Μπόκα έχασε με 4-0 από την Σαν Λορένσο. Στο πρώτο (τρομερό) γκολ του Φερνάντο Μπελούτσι είπε το επικό: «Στην ανιψιά μου αρέσει ο Μπελούτσι κι εγώ της είπα ‘αυτός ο ποδοσφαιριστής δεν υπάρχει'», ενώ στο 2-0 του Μάτος έσκασε λέγοντας: «Θα με αρρωστήσουν! Θα με αρρωστήσουν! Θα με αρρωστήσουν! Θα με αρρωστήσουν! Θα με αρρωστήσουν!» σαν μάντρα θιβετιανού μοναχού.

Στο 0.28′ η γκολάρα Μπελούτσι, στο 2.10′ ο Μόγιο αρρωσταίνει

Ο Μόγιο πάντως πήρε (μια μικρή) εκδίκηση από όλους αυτούς που τον κοροϊδεύουν, σε ένα επόμενο Ρίβερ-Μπόκα 0-1, όταν στο γκολ τoυ Νικολάς Λοντέιρο άρχισε τα παραπάμ-παμ-παμ και πανηγυρίζοντας έβγαλε όλα αυτά που κρατούσε μέσα του με φωνή Διονύση Παπαγιαννόπουλου: «Θέλατε το παραπάμ; Τώρα το έχετε. Παραπάμ-παραπάμ-παραπάμ, το θέλατε για ringtone στα κινητά σας; Πάρτε το». Κι η ζωή στα αθλητικά ραδιόφωνα της Αργεντινής συνεχίζεται.

Οι εικόνες του ντέρμπι

  [Καθόλου σχόλια]

Για όσους είχαμε απογοητευτεί από τα περισσότερα εκ των τελευταίων Superclásico, το χθεσινό ήταν η καλύτερη ανταμοιβή. Κυριακή βράδυ σε καλή ώρα, με πολλούς πρωταγωνιστές και ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με το 0-1 της Μπόκα, γύρισε σε 2-1, για να λήξει με 2-4. Αρκετά καλό ποδόσφαιρο, πάθος, ωραίες εικόνες, το ποδόσφαιρο που αγαπάμε να βλέπουμε. Για όσους δεν το είδαν ή για όσους θέλουν να θυμηθούν, μαζέψαμε εικόνες και βίντεο που δίνουν το κλίμα ενός αγώνα που θα περάσει στην ιστορία.

Love is in the air

Μια ακόμα εντυπωσιακή υποδοχή στο Μονουμεντάλ. Βεγγαλικά, χαρτάκια, μπαλόνια, τραγούδια, σφυρίγματα και… φουσκωτές κούκλες. Ο Γκαγιάρδο μπαίνει μέσα και αποθεώνεται, με το πουκάμισο να κρέμεται έξω από το παντελόνι λες και ήρθε από ξενύχτι. Μπορεί να μην απέχει από την αλήθεια πολύ. Πώς να κοιμηθεί ένας προπονητής πριν από τέτοιο αγώνα; Αν εμείς το παθαίνουμε στο Football Manager, σκέψου στην κανονική ζωή…

Για έναν περίεργο λόγο χάλασε ο κλιματισμός στα αποδυτήρια της Μπόκα. Κι αν εσείς κρυώνετε, αυτές τις μέρες η θερμοκρασία στο Μπουένος Άιρες αγγίζει τους 34 το μεσημέρι. Οι φιλοξενούμενοι πάντως ήταν προετοιμασμένοι και με τους ανεμιστήρες προσπάθησαν να κάνουν δουλειά.

Η εφήμερη χαρά της προσωρινής ανατροπής

Ο Αντρές ντ’ Αλεσάντρο είναι ο κορυφαίος της Ρίβερ για να γυρίσει το ματς από το 0-1. Αποχωρεί στο 2-1, στο τελευταίο του ντέρμπι, μέσα στο δεύτερό του σπίτι, το Μονουμεντάλ. Ο κόσμος όρθιος τον χειροκροτεί και φωνάζει το όνομά του Ο προπονητής της Μπόκα Γκιγιέρμο Μπάρος Σκελότο διαμαρτύρεται που καθυστερεί να βγει. Η Μπόκα χάνει 2-1, αυτό έχει σημασία γι’ αυτόν. «Άσε με, είναι το τελευταίο μου παιχνίδι ρε μαλάκα» απαντάει με τον δικό του τρόπο ο αγαπημένος «κεφάλας». Ο ντ’ Αλεσάντρο βγαίνει, το ματς γυρίζει σε 2-4, ο προπονητής Γκαγιάρδο κατηγορείται για την αλλαγή του. Η αγαπημένη Ιντερνασιονάλ του Αντρεσίτο υποβιβάζεται στη Βραζιλία για πρώτη φορά στην ιστορία της (ήδη γράφεται ότι τον θέλουν πίσω για να ανέβει η ομάδα ξανά μαζί του) και η ακόμα πιο αγαπημένη Ρίβερ χάνει ένα superclasico μέσα στην έδρα της. Μαύρη Κυριακή.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο Τέβες δεν είναι γενικά σε καλή κατάσταση, ακούει και αρκετή κριτική, σκέφτεται να φύγει για την Κίνα. Κάνει όμως ίσως το καλύτερό του παιχνίδι από τότε που γύρισε στην Αργεντινή στο ίσως τελευταίο του σούπερ Κλάσικο. Τρομερό πάθος και τρέξιμο. Ξαφνική αλλαγή πορείας, επιτάχυνση και ασίστ στο πρώτο γκολ, σκοράρει τα δύο επόμενα (το τρίτο μια μαγεία στο παραθυράκι της εστίας) και γράφει το όνομά του για πάντα σε ένα από τα καλύτερα Ρίβερ-Μπόκα των τελευταίων πολλών ετών. Αποθεώνεται από όλα τα Μέσα, αποχωρεί σαν μεγάλος ηγέτης υπό τις ασπίδες της αστυνομίας.

Τα πανηγύρια δεν σταματούν. Οι παίκτες της Μπόκα πανηγυρίζουν στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοί τους φεύγουν με σκυμμένο το κεφάλι. Το Μονουμεντάλ όπως και στο παρελθόν, δεν κοιτάει, δεν βρίζει τους παίκτες του. Αρχίζει και τραγουδάει συνθήματα υπέρ της Ρίβερ, την στιγμή που οι μισητοί αντίπαλοι τραγουδάν τα δικά τους. Συγκλονιστικές σκηνές (στο τέλος του πρώτου βίντεο για όσους ενδιαφέρονται).

Στα αποδυτήρια ακόμα ένα γλέντι. Πολλοί θυμίζουν τον Ριβάλντο και βγαίνουν στην αναμνηστική φωτογραφία με τα τέσσερα δάχτυλα. Το ίδιο κάνει κι ο Μαραντόνα που ποστάρει αντίστοιχη φωτογραφία. Τα μοντάζ και τα memes στο Ίντερνετ πολλαπλασιάζονται. Είναι οι Γενοβέζοι αυτή τη φορά που βγαίνουν από πάνω. Η νίκη δεν είναι απλά γοήτρου, η Μπόκα ανεβαίνει στην 1η θέση του πρωταθλήματος.

Μαζί στην κορυφή, μαζί και στον πάτο

  [2 Σχόλια]

Απρίλιος του 1909. Τα τρία αδέρφια Λεάο, με επικεφαλής τον 28χρονο δημοσιογράφο Ενρίκε, οργανώνουν μια συνάντηση σε μια περιοχή του Πόρτο Αλέγκρε στην οποία μένουν κυρίως φοιτητές και μετανάστες. Σκοπός της συγκέντρωσης είναι η δημιουργία μιας νέας ποδοσφαιρικής ομάδας. Στην πόλη υπάρχει ήδη μια ομάδα, η Γκρέμιο, αλλά ελάχιστοι μπορούν να παίξουν εκεί καθώς, άτυπα, πρόκειται για κλειστό κλαμπ που δέχεται μόνο όσους έχουν γερμανική καταγωγή (κάτι που εκείνα τα χρόνια ήταν αρκετά συνηθισμένο στη Βραζιλία, με αντίστοιχα παραδείγματα την Σάο Πάολο των Ιταλών και τη Βάσκο των Πορτογάλων).

Περισσότεροι από 40 άνθρωποι παρευρίσκονται στη συνάντηση και συμφωνούν πως σε αντίθεση με τη Γκρέμιο, την ομάδα της μεσαίας και ανώτερης τάξης της πόλης, ο δικός τους σύλλογος θα ήταν ανοιχτός σε όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας και κοινωνικής τάξης. Γι’αυτό και την ονομάζουν Αθλητικός Σύλλογος Ιντερνασιονάλ.

Λίγους μόλις μήνες μετά, οι άνθρωποι της ομάδας προσκαλούν σε φιλικό τη «γειτόνισσα». Περισσότεροι από 2000 άνθρωποι μαζεύονται για να δούνε το πρώτο παιχνίδι μεταξύ των δυο ομάδων, μια κόντρα που αργότερα θα γίνει γνωστή ως «Gre-Nal». Η Γκρέμιο, ως πιο οργανωμένη και δυνατή, ζητάει να παίξει με τους αναπληρωματικούς της αλλά η Ιντερνασιονάλ είναι ανένδοτη: να παίξουν οι βασικοί. Το παιχνίδι λήγει 0-10 και παραμένει μέχρι και σήμερα η μεγαλύτερη νίκη της Γκρέμιο στα Gre-Nal.

Με τα χρόνια η Ιντερνασιονάλ μεγαλώνει και κερδίζει σχεδόν τα πάντα: εγχώριους τίτλους (μέχρι και σήμερα είναι η μοναδική που έχει πάρει πρωτάθλημα Βραζιλίας αήττητη), Λιμπερταδόρες, Σουνταμερικάνα και Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (νικώντας τη Μπαρτσελόνα του Ροναλντίνιο). Τα μέλη της που πληρώνουν ετήσια συνδρομή ξεπερνάνε τις 100.000, ένα νούμερο που την φέρνει στην 6η θέση παγκοσμίως και στην κορυφή της ηπείρου.


Πανηγυρισμοί για το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, το 2006

Δεκέμβριος του 2016. Η Ιντερνασιονάλ βρίσκεται στη ζώνη του υποβιβασμού εδώ και καιρό και την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος φιλοξενείται στην έδρα της Φλουμινένσε. Παρ’ ότι οι ελπίδες σωτηρίας της είναι απειροελάχιστες μερικές εκατοντάδες οπαδοί της δίνουν το παρών στο ένα πέταλο, εμψυχώνουν τους παίκτες και τραγουδάνε ακατάπαυστα. Ο τερματοφύλακας Ντανίλο αποκρούει ακόμα και πέναλτι αλλά το παιχνίδι λήγει τελικά 1-1. Η Ιντερνασιονάλ υποβιβάζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στη δεύτερη κατηγορία και οι οπαδοί της ξεσπούν αμέσως σε κλάματα.

Ακόμα και τότε όμως, στη χειρότερη στιγμή στα 107 χρόνια ιστορίας της ομάδας, μια δεκαετία μετά από τη μέρα που έφτανε στην κορυφή της Λατινικής Αμερικής αλλά και του κόσμου, ακόμα και με δάκρυα στα μάτια, 1500 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη τους (στους δρόμους της οποίας οι οπαδοί της Γκρέμιο έστηναν κανονικό πάρτι), οι οπαδοί βρίσκουν το κουράγιο και συνεχίζουν να τραγουδάνε. Και κάπως έτσι, με αυτόν τον τρόπο (τον πιο απλό για κάποιους και τον πιο δύσκολο για κάποιους άλλους), κερδίζουν μια θέση στην καρδιά μας, δίπλα ακριβώς στους συντετριμμένους οπαδούς της Ιντεπεντιέντε, που τρία χρόνια πριν, βλέποντας την ομάδα τους να υποβιβάζεται για πρώτη φορά, έκλαιγαν και τραγουδούσαν ταυτόχρονα.

Γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται όλη η ομορφιά και η αξία του οπαδισμού. Στις πίκρες.

22 χρόνια αναμονής

  [2 Σχόλια]

1480279866916

Το ανέκδοτο στο Σάο Πάουλο ρωτούσε «τι δεν έχει δει ένα παιδί που γεννήθηκε μετά το 1994». Η απάντηση ήταν την Παλμέιρας πρωταθλήτρια. Την τελευταία φορά που είχε συμβεί κάτι τέτοιο, οι πράσινοι είχαν αριστερό μπακ τον Ρομπέρτο Κάρλος, στα χαφ τον Σέζαρ Σαμπάιο και τον Μαζίνιο και πιο μπροστά τον Ριβάλντο με τον Εντμούντο. Ο Ζε Ρομπέρτο ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πρόλαβε αυτή την ομάδα, ποδοσφαιριστής που ξεκινούσε τότε μια καριέρα στην Πορτουγκέζα. Είναι σίγουρο ότι δεν θα φανταζόταν τότε στα 20 του, ότι το 2016 θα σήκωνε ο ίδιος το πρωτάθλημα, κάνοντας τάκλιν αυτοθυσίας. Με 27 συμμετοχές (τις 25 βασικός), ο Ζε Ρομπέρτο στα 42 του γιόρτασε το έκτο πρωτάθλημά του, αλλά το πρώτο στη Βραζιλία μετά από αυτά σε Γερμανία και Ισπανία.

1994Η πρωταθλήτρια Βραζιλίας Παλμέιρας του 1994

Μαζί του γιόρτασαν και όλοι οι φίλοι της Παλμέιρας. 22 χρόνια μετά, με ρεκόρ εισιτηρίων. 40.986 άνθρωποι βρέθηκαν στο Αλιάνζ Πάρκε, σπάζοντας το ρεκόρ που κρατούσε από το 1976 για το Παουλίστα. Μέσα στα 22 χρόνια ανομβρίας για μια από τις επιτυχημένες ομάδες της χώρας συνολικά, οι πράσινοι είδαν ένα Λιμπερταδόρες το μακρινό 1999, 2 κύπελλα Βραζιλίας και κάποια λίγα Παουλίστα. Και είδαν και δυο πρωταθλήματα… Β’ εθνικής, αφού έζησαν το πικρό ποτήρι του υποβιβασμού το 2002 και το 2012. Γι’ αυτό και φώναζαν «η ώρα έφτασε» για μεγάλο διάστημα του αγώνα με την Τσαπεκοένσε. Αν ήταν Έλληνες, θα φώναζαν και «δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω». Η αστυνομία είχε φτιάξει μια ολόκληρη ζώνη έξω από το γήπεδο για να μπει κανείς χωρίς εισιτήριο. Πολλοί προσπάθησαν, επεισόδια έγιναν. Το πάθος ήταν τέτοιο που γέμιζαν πριν τους εκτός έδρας αγώνες μέχρι και το αεροδρόμιο.

CyTB_95WgAADzFSΣτα 42 μας εμείς σκεφτόμαστε πόσα χρόνια έχουμε για τη σύνταξη.
Ο Ζε Ρομπέρτο έβαλε σιδεράκια και κατέκτησε πρωτάθλημα.

Το πρωτάθλημα δεν ήρθε γκρανκινιολικά-χιτσκοκικά. Ήταν σχεδόν σίγουρο και απλά περίμεναν και την μαθηματική επιβεβαίωση. Η Παλμέιρας ήταν από την 9η αγωνιστική μόνη πρώτη στη βαθμολογία, σταθερά. Τα πράγματα όμως κάπου μπερδεύτηκαν όταν την 25η η Φλαμένγκο έφτασε στον 1 βαθμό, πριν το μεταξύ τους αγώνα. Σε ένα αρκετό αμφίρροπο ματς, η Φλαμένγκο προηγήθηκε στο 62′ παγώνοντας τους οπαδούς της Παλμέιρας που άρχισαν να βλέπουν εικόνες από το παρελθόν μπροστά από τα μάτια τους να περνούν και το 22 να γίνεται 23. Το άγχος μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα και η λύτρωση ήρθε στο 82′ με το γκολ του Γκαμπριέλ Ζέσους, ενός από τα πρόσωπα της φετινής Παλμέιρας. Λίγους μήνες πριν φύγει για τη Σίτι, ο 19χρονος πρώτος σκόρερ των πράσινων έδωσε τη χρυσή ισοπαλία και η 1η θέση δεν άλλαξε χέρια.

Από εκεί και πέρα η Παλμέιρας κατάφερε και κρατήθηκε στην κορυφή και απλά περίμενε την επιβεβαίωση. Ο κόσμος της ζούσε γι’ αυτή και τελικά  ήρθε χθες με το γκολ του Φαμπιάνο στο 25′ να γράφει το τελικό 1-0:

Τα πανηγύρια ήταν έξαλλα. Ο Ζε Ρομπέρτο δήλωνε ότι θα συζητήσει με την οικογένειά του αν θα συνεχίσει (το κίνητρο του Λιμπερταδόρες είναι μεγάλο φαίνεται), ο Ζέσους με δάκρυα στα μάτια άφηνε τη Βραζιλία για να πάει στην αγκαλιά του Γκουαρδιόλα και να ψάξει να βρει θέση εκεί, ο «δικός μας» Εντού Ντρασένα γιόρταζε στα 35 του ένα ακόμα πρωτάθλημα και ο προπονητής Κούκα ως ο άνθρωπος που έσπασε την γκίνια επέκτεινε το συμβόλαιό του που έληγε το Δεκέμβριο. Κι ο κόσμος ξεχύθηκε στην Αβενίδα Παουλίστα, οι παίκτες πάνω σε λεωφορείο χόρευαν ημίγυμνοι για το 9ο πρωτάθλημα του συλλόγου και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά.

1480295235549

Μια βροχερή μέρα συνάντησα το είδωλό μου

  [Καθόλου σχόλια]

Ο καιρός ήταν μουντός και έβρεχε στο Μπουένος Άιρες όταν ο μικρός Ελίας Πεδερνέρα μαζί με φίλους του επισκέφτηκαν το Μονουμεντάλ. Οι μικροί είναι παίκτες της Ρίβερ Πλέιτ ντε Αρεσίφες, μιας θυγατρικής της κανονικής Ρίβερ και είχαν την ευκαιρία να κάνουν ένα τουρ στο ιστορικό στάδιο, αλλά να δουν και τα ινδάλματά τους στην προπόνηση. Ο προετοιμασμένος Ελίας (της κλάσης του 2005) είχε μαζί του μια φανέλα της Ρίβερ και πάνω της υπέγραψαν κάποιοι από τους αγαπημένους του παίκτες. Η ημέρα έμοιαζε ιδανική για ένα παιδάκι που ίσως δεν θα είχε ξανά την ευκαιρία να δει από τόσο κοντά όλους αυτούς τους ποδοσφαιριστές.

Πάνω στην αναμπουμπούλα όμως, ο μικρός Ελίας κάπου άφησε την υπογεγραμμένη φανέλα και την έχασε. Κατάλαβε ότι θα γύριζε στην πόλη του χωρίς αυτή και έβαλε τα κλάματα. Κλάματα που δεν σταματούσαν όσο κι αν οι άνθρωποι της ομάδας του προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν. Έψαξαν, αλλά δεν βρήκαν τη φανέλα. Ούτε καν όταν ζήτησαν από μερικούς παίκτες της Ρίβερ να βγουν φωτογραφία μαζί του, δεν χαμογέλασε ο Ελίας. Σε τέτοιες καταστάσεις όμως, χρειάζονται οι προσωπικότητες. Ο τεράστιος (όχι σε ύψος, αλλά σε καρδιά όπως έχουμε δει) Αντρές ντ’ Αλεσάντρο είδε τον μικρό και όταν ο Ελίας του είπε τι είχε συμβεί, τον πήρε αγκαλιά σαν να ήταν το παιδί του, του έπιασε κουβέντα και πήγαν μαζί μέχρι τα αποδυτήρια. Ζήτησε από τον φροντιστή μια φανέλα, ο Ελίας τη φόρεσε και φεύγοντας όταν τον ρώτησαν πώς νιώθει χαμογέλασε επιτέλους (και μετά βέβαια δάκρυσε και πάλι, αυτή τη φορά από χαρά). Οι πιθανότητες να μην κοιμήθηκε το βράδυ με τη φανέλα είναι απειροελάχιστες.

Πιάνοντας την μύτη σου στο Μπομπονέρα

  [5 Σχόλια]

teo_ok_1

Ο Τεόφιλο Γκουτιέρες είναι ένας Κολομβιανός επιθετικός που σκοράρει στις εστίες, αλλά συχνότερα σκοράρει σε εξωαγωνιστικές υποθέσεις. Οι παλιότεροι ίσως να τον θυμούνται όταν έβγαλε στα αποδυτήρια της Ράσινγκ Κλουμπ αεροβόλο και απείλησε τον συμπαίκτη του Σάχα. Από τότε πέρασε από διάφορες ομάδες και όταν πήγε στη Ρίβερ έγινε κόκκινο πανί για τους οπαδούς της Μπόκα που δεν χάνουν ευκαιρία να τον κοροϊδέψουν. Ο δρόμος πέρσι τον έβγαλε στην Πορτογαλία και την Σπόρτινγκ, ενώ φέτος επέστρεψε στην Αργεντινή με τα χρώματα της Ροσάριο Σεντράλ. Η μοίρα τον έφερε να σκοράρει το πρώτο του γκολ μέσα στο Μπομπονέρα ισοφαρίζοντας σε 1-1 την Μπόκα.

Δεν αρκούσε όμως που έβαλε γκολ, έπρεπε να το τρίψει και στην μούρη των οπαδών, καθώς πήγε στο σημαιάκι του κόρνερ και με χαρακτηριστική κίνηση έκανε τη διαγώνια ρίγα της φανέλας της Ρίβερ επανειλημμένα, για να εκνευριστεί κι ο πιο ψύχραιμος. Οι παίκτες της Μπόκα δεν το είδαν με καλό μάτι, διαμαρτυρήθηκαν στον διαιτητή τόσο για οφσάιντ (που δεν υπήρχε), όσο και για την κίνηση του Τέο. Στη συνέχεια πήγαν να καθαρίσουν οι ίδιοι, καθώς την έπεσαν στον Κολομβιανό που το έπαιζε Κινέζος σε στιλ Άσπα Τσίνα «δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σας». Μέσα στον κακό χαμό, σε κάποια φάση σε ένα αθώο σπρώξιμο έπεσε θεαματικά κάτω.

Το αποτέλεσμα ήταν ο διαιτητής να τον αποβάλλει μαζί με τον Σεντουριόν της Μπόκα (όπως και στον στρατό, έτσι και στην μπάλα, κάποιος είναι η λεγόμενη καμπανόφατσα που μπορεί να πλακώνονται 22 παίκτες αλλά θα την πληρώσει αυτός). Το σόου όμως του Τέο δεν σταμάτησε εκεί. Γράφοντας μια ακόμα σελίδα στις κόντρες Μπόκα-Ρίβερ (όπως η περιβόητη είσοδος Πασαρέλα με την ομπρέλα, και η έξοδος Τσάβες στο Μονουμεντάλ) ο Γκουτιέρες πήρε αργά αργά τον δρόμο προς τα αποδυτήρια. Φεύγοντας προς το πέταλο των φανατικών, δηκτικά πανηγύρισε ξανά το γκολ δείχνοντας τον ουρανό, στη συνέχεια έπιασε επιδεικτικά την μύτη του και στο τέλος έκανε ξανά την κίνηση για τη φανέλα της Ρίβερ, υπό την προστασία της ασπίδας ενός αστυνομικού.

0011854871Ο πρωτοπόρος Ανχελίτο Λαμπρούνα κάτω δεξιά και οι μαθητές του

Κι αν αναρωτιέστε για την κίνηση με την μύτη, υπάρχει εξήγηση και δεν είναι η πρώτη φορά. Πρώτος διδάξας ήταν ο Άνχελ Λαμπρούνα, ίσως η μεγαλύτερη μορφή της Ρίβερ Πλέιτ, καθώς σκόραρε περίπου 300 φορές με τα χρώματά της και κέρδισε ως παίκτης και προπονητής 15 πρωταθλήματα. Όταν ήταν προπονητής τη δεκαετία του 1970, σε μια είσοδό του στο Μπομπονέρα και πηγαίνοντας προς τον πάγκο έπιασε την μύτη του. Οι δημοσιογράφοι μετά το τέλος του αγώνα τον ρώτησαν τον λόγο και ο ίδιος απάντησε: «μα δεν νιώσατε την μυρωδιά της κοπριάς;» (μπόστα, ένα από τα παρατσούκλια της Μπόκα σημαίνει κοπριά κι οι οπαδοί περήφανα αποκαλούνται Μποστέρος). Η κίνηση αυτή έμεινε γνωστή και στο μέλλον επαναλήφθηκε και από άλλους Μιγιονάριος μέσα στο Μπομπονέρα. Τον Ραμόν Ντίας, τον Φερνάντο Καβενάγκι, τον Μαρσέλο Γκαγιάρδο (αν και κάποιοι λένε ότι ήταν τυχαίο) και φυσικά τον ίδιο τον Τεόφιλο Γκουτιέρες το 2013 ξανά.

River-Bombonera-Boca-Lorena-Lucca_CLAIMA20141121_0088_17Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

Τρία χρόνια αργότερα, με άλλη φανέλα πλέον, ο Γκουτιέρες δεν σταμάτησε να δείχνει ότι αν έχεις παίξει σε έναν από τους δύο συλλογούς είσαι για πάντα μέλος τους, για πάντα υπερασπίζεσαι τα χρώματα της ομάδας όταν πετυχαίνεις τον μισητό αντίπαλο. Είναι από αυτές τις στιγμές που λες ότι οι ασόβαροι παίκτες προκαλούν τη βία, από την άλλη δεν μπορείς να μην συναρπάζεσαι από τέτοιες ιστορίες ποδοσφαιρικής γραφικότητας.

Αναπνέοντας για την ομάδα

  [Καθόλου σχόλια]

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για την αγάπη του φιλάθλου προς την ομάδα. Αυτή που τον οδηγεί να κάνει τρέλες, αυτή που δεν εξηγείται με λόγια, αυτή που δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος που δεν αγαπά το ποδόσφαιρο. Αν σέβομαι κάποιο είδος οπαδικής αγάπης περισσότερο απ’ όλα, δεν είναι αυτή του συνδεσμίτη που θα σου πει «εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ», είναι αυτή του απλού οπαδού που υποστηρίζει μια ομάδα χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς να περιμένει ότι θα τον γεμίσει με χαρές, καταδικασμένη να ζει χωρίς τίτλους και επιτυχίες.

13151710_10154145283349140_2625582853999909645_n

Ο πιτσιρικάς στη φωτογραφία ονομάζεται Μπαουτίστα Σουάρες και ζει περίπου στα 1300χμ μακριά από το Μπουένος Άιρες, στην επαρχία του Τουκουμάν και συγκεκριμένα στην πόλη του Σαν Μιγκέλ. Εκεί υποστηρίζει την αγαπημένη του ομάδα, την Σαν Μαρτίν του Τουκουμάν, μια ομάδα με ιστορία από το 1909 και μόλις έναν σοβαρό τίτλο, το κύπελλο του 1944. Οι φορές που έχει παίξει στην Α’ εθνική είναι μετρημένες στα δάχτυλα, τελευταία χρονιά το 2008-09 που υποβιβάστηκε αμέσως και από το 2011 μέχρι και τον Ιούνιο που μας πέρασε έπαιζε στη Γ’ εθνική. Από τον περασμένο Μάιο είναι κι η φωτογραφία, όταν ο μικρός Μπαουτίστα παρέα με τη συσκευή υποστήριξης της αναπνοής πήγε να δει την αγαπημένη του ομάδα με συγγενείς και φίλους.

Δεν περνούσε από το μυαλό του να χάσει το ματς, η Σαν Μαρτίν τον είχε ανάγκη, κι αυτός την Σαν Μαρτίν. Κάποιοι μπορεί να πουν για ασυνείδητους γονείς, η χαρά όμως του μικρού που είναι ίνδαλμα στις εξέδρες και η ανάγκη να έχει μια φυσιολογική ζωή είναι μεγαλύτερες. Παρά το σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν θέλει να χάνει αγώνα κι ας πρέπει να κουβαλάει αυτό το ρημάδι μαζί του. Και χάρη σε αυτή τη φωτογραφία, αρκετός κόσμος ενδιαφέρθηκε και επικοινώνησε με την οικογένεια του παιδιού, να δει αν χρειάζονται κάποια βοήθεια.

Κι αν νομίζετε ότι ο Μπαουτίστα είναι μόνος του στην τρέλα για τον σύλλογο, κάνετε λάθος. Η Σαν Μαρτίν μπορεί να είναι μικρή σαν μέγεθος ιστορικά, αλλά οι οπαδοί της που με υπερηφάνεια αποκαλούνται «ρακοσυλλέκτες» (μια που η Σαν Μαρτίν είναι ένας σύλλογος των χαμηλών τάξεων και της φτωχολογιάς) δημιουργούν τέτοια ατμόσφαιρα στις χαμηλές κατηγορίες της χώρας που στη δική μας δεν την κάνουν ούτε αυτοί των μεγάλων. Κι όλα αυτά για μια ομάδα που απλά φτάνει στην Α’ εθνική μια φορά ανά δεκαετία. Το παραπάνω εντυπωσιακό βίντεο είναι από την είσοδο της ομάδας και τη γιορτή για τα 107 χρόνια του συλλόγου.

Κόπα Αμέρικα 2001: Το πιο ό,τι να’ναι τουρνουά της ιστορίας

  [3 Σχόλια]

ca2011

1 Ιουλίου 2001. Η Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Νοτίου Αμερικής (γνωστή και ως CONMEBOL, ή πιο λαϊκά «η UEFA της Ν. Αμερικής») ανακοινώνει ότι το Κόπα Αμέρικα της Κολομβίας ακυρώνεται για λόγους ασφαλείας. Η ακύρωση ενός μεγάλου τουρνουά εθνικών ομάδων είναι από μόνη της ένα σοκαριστικό νέο αλλά η συγκεκριμένη απόφαση αποκτάει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις σοκ, δεδομένου ότι η πρώτη σέντρα της διοργάνωσης είχε προγραμματιστεί για τις 11 Ιουλίου, 10 μόλις μέρες μετά! Και κάπως έτσι ξεκίνησε το… πανηγύρι που εξελίχθηκε στο πιο «ό,τι να’ναι μεγάλο τουρνουά στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Για να ακριβολογούμε πάντως, η αρχή είχε γίνει καιρό πριν και πιο συγκεκριμένα τη μέρα που ανατέθηκε η διοργάνωση στην Κολομβία. Μια χώρα η οποία δεν είχε καταφέρει ακόμα να μειώσει τη δύναμη των καρτέλ και των διάφορων παραστρατιωτικών οργανώσεων που έκαναν ό,τι ήθελαν στο εσωτερικό της, σε έναν άτυπο εγχώριο πόλεμο που μετρούσε κάθε χρόνο εκατοντάδες αθώα θύματα. Οι όποιες ανησυχίες για την ασφάλεια των ομάδων αυξήθηκαν ραγδαία τους τελευταίους μήνες πριν την έναρξη του τουρνουά όταν η μεγαλύτερη Μαρξιστική ομάδα ανταρτών της χώρας απήγαγε τον αντιπρόεδρο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

Έτσι, δέκα μέρες πριν το πρώτο παιχνίδι και μετά από αμέτρητες φήμες που κυκλοφορούσαν όλο το προηγούμενο διάστημα μπερδεύοντας τον κόσμο, οι ομάδες ενημερώθηκαν πως μπορούν να στείλουν τους παίκτες τους για διακοπές. Κάπου εδώ κανονικά η ιστορία θα τελείωνε και αυτό θα αποτελούσε απλά τον πρόλογο από ένα κείμενο αφιερωμένο στο Κόπα Αμέρικα του 2004. Αλλά εδώ μιλάμε για τη Λατινική Αμερική, ένα μέρος που μπορείς άνετα να αποκαλέσεις «το Βατερλώ της λογικής».

ca2001d

Πέντε μέρες μετά την ανακοίνωση της ακύρωσης και πέντε μέρες πριν το πρώτο προγραμματισμένο ματς (και αφού ακολούθησαν εκκλήσεις για αλλαγή της απόφασης από τον πρόεδρο της Κολομβίας αλλά και μια πρόταση από τη Βενεζουέλα να διοργανώσει αυτή το τουρνουά) η CONMEBOL κάνει επική κωλοτούμπα και παίρνει πίσω την απόφαση. Ακολουθεί ένα μικρό χάος. Ο Καναδάς (που μαζί με το Μεξικό ήταν οι ομάδες εκτός Ν. Αμερικής που είχαν προσκληθεί να πάρουν μέρος στη διοργάνωση) ανακοινώνει πως οι παίκτες του έχουν ήδη επιστρέψει στις ομάδες τους και είναι αδύνατον να συγκεντρωθούν ξανά. Θυμίζοντας λίγο παρέα που έχει κλείσει 5Χ5 και τελευταία στιγμή κάποιος ασυνείδητος ακυρώνει, αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να ξεπέσουν σε παρακαλετά προς οποιονδήποτε γνωστό έχει δυο υγιή πόδια, οι υπεύθυνοι της Κολομβίας αρχίζουν τα τηλέφωνα απελπισίας και στέκονται τυχεροί καθώς η Κόστα Ρίκα, του γνωστού μας από τον ΟΦΗ Ρόναλντ Γκόμεζ, είναι πρόθυμη να καλύψει άμεσα το κενό. Τότε σκάει το δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα.

Η πιο δυνατή ομάδα της ηπείρου εκείνη τη χρονιά, η Αργεντινή του Μαρσέλο Μπιέλσα, αρνείται να ταξιδέψει στην Κολομβία, επικαλούμενη θέματα ασφαλείας και πιο συγκεκριμένα απειλές θανάτου προς τους παίκτες της από τρομοκρατικές οργανώσεις της Κολομβίας. Οι Κολομβιανοί κάνουν ό,τι μπορούν για να τους μεταπείσουν, προτείνοντας εξτρά μέτρα ασφαλείας για τους Αργεντινούς, και όταν αντιλαμβάνονται πως η απόφαση είναι οριστική ανοίγουν πάλι την ατζέντα με τα τηλέφωνα, ψάχνοντας νέο διαθέσιμο αντικαταστατή. Όλα αυτά ελάχιστες μέρες πριν την πρώτη σέντρα!

Κάποιες φορές η σωτηρία έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Κάτι τέτοιο συνέβη και το 2001. Το Κόπα Αμέρικα της Κολομβίας πραγματοποιήθηκε γιατί η αδιάφορη και αντιεμπορική Ονδούρα σκέφτηκε «δεν γαμείς, δεν έχω ξαναπαίξει ποτέ σε Κόπα Αμέρικα, ευκαιρία είναι, τι έχω να χάσω;» και έκανε το αδιανόητο: μέσα σε μια μέρα συγκέντρωσε όσους παίκτες μπορούσε, τους έχωσε σε ένα αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας της Κολομβίας και τους μετέφερε άρον-άρον στο, φημισμένο, Μεντεγίν.

Η επιλογή της αποστολής ήταν φυσικά εναρμονισμένη με τον «ό,τι να’ναι» χαρακτήρα της διοργάνωσης. Οι περισσότεροι καλοί παίκτες της χώρας έμειναν πίσω καθώς εκείνη την περίοδο κρινόταν ο τίτλος του εγχώριου πρωταθλήματος. Όσο για το επίπεδο του σασπένς, αυτό είχε ήδη πιάσει ταβάνι, αφού το αεροπλάνο που μετέφερε την ομάδα προσγειώθηκε στην Κολομβία μερικές ώρες αφότου είχε ξεκινήσει η διοργάνωση και, ταυτόχρονα, μερικές ώρες πριν το εναρκτήριο παιχνίδι της Ονδούρας! Ποιος ήταν ο αντίπαλος; Η ομάδα που επίσης έμαθε ότι θα λάβει μέρος στο τουρνουά λίγες μέρες πριν, η Κόστα Ρίκα.

Όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, με το που κύλησε η μπάλα στο χορτάρι όλα τα προβλήματα ξεχάστηκαν και η προσοχή στράφηκε στο αγωνιστικό σκέλος. Εκεί το τουρνουά συνέχισε να επιβεβαιώνει τη διαφορετικότητα του, ενισχύοντας το… υφάκι «εγώ δεν είμαι σαν τα άλλα τουρνουά που έχεις γνωρίσει». Παρά το γεγονός ότι δεν είχαν καν προετοιμαστεί για να παίξουν μπάλα εκείνη την εποχή (θυμίζοντας λίγο από Δανία του Euro 1992), Κόστα Ρίκα και Ονδούρα τερμάτισαν πάνω από την Ουρουγουάη και τη Βολιβία και προκρίθηκαν στα νοκ άουτ μαζί με όλα τα υποτιθέμενα φαβορί. Και εκεί ήρθε το μεγαλύτερο σοκ απ’όλα.

Η αποδεκατισμένη, απροετοίμαστη και χαμηλής δυναμικότητας «εκ γενετής» Ονδούρα των άγνωστων παικτών πέταξε εκτός διοργάνωσης με 2-0 την μεγάλη και τρανή Βραζιλία, που μπορεί να μην ταξίδεψε στην Κολομβία με όλα της τα αστέρια αλλά ακόμα κι έτσι είχε στο ρόστερ της παίκτες του επιπέδου του Ζουνίνιο, του Έμερσον, του Ντενίλσον, του Ντίντα, του Ρόκε Ζούνιορ, παίκτες δηλαδή που ένα χρόνο μετά συμμετείχαν στην ομάδα που κέρδισε το Μουντιάλ. «Εγώ, ο Μπιγκ Φιλ, θα μείνω στην ιστορία ως ο Βραζιλιάνος προπονητής που έχασε από την Ονδούρα. Είναι τραγικό αλλά η Ονδούρα έπαιξε καλύτερα από εμάς και άξιζε τη νίκη» κατάφερε να ψελλίσει μετά το τέλος ο, μετέπειτα παγκόσμιος πρωταθλητής, Φελίπε Σκολάρι, που όντας τιμωρημένος από το προηγούμενο ματς με την Παραγουάη, είδε το παιχνίδι από την κερκίδα.

Η ηρωική Ονδούρα δεν κατάφερε να πάει πιο μακριά, καθώς στον ημιτελικό οι διοργανωτές, υποψιασμένοι μετά το κάζο των Βραζιλιάνων, δεν τους άφησαν περιθώρια για μεγαλύτερα όνειρα, ανοίγοντας το σκορ μόλις στο 6′. Το τελευταίο σφύριγμα έστειλε την Κολομβία για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελικό και άφησε την Ονδούρα με τη γλυκιά ανάμνηση του θριάμβου επί των Βραζιλιάνων, μια νίκη που ακόμα και σήμερα θεωρείται, δικαιωματικά, η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του θεσμού.

ca2001c

Αντίπαλος της Κολομβίας στον μεγάλο τελικό ήταν άλλη μια ομάδα που δεν είχε σηκώσει ποτέ Κόπα Αμέρικα, το Μεξικό. Η δίψα των Κολομβιανών για έναν τίτλο ήταν τεράστια, ειδικά σε μια εποχή κατά την οποία η χώρα υπέφερε από αμέτρητα εσωτερικά προβλήματα. Το μεγαλύτερο στάδιο της Μπογκοτά ήταν κατάμεστο από 47.000 ανθρώπους αλλά μια τέτοια κωμικοτραγική διοργάνωση δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς μερικά ακόμα ευτράπελα.

Λίγα λεπτά μετά τη σέντρα του αγώνα ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει προσωρινά το παιχνίδι όταν ξαφνικά έπεσαν στο γήπεδο δυο αλεξιπτωτιστές! Όπως αποδείχτηκε αργότερα, η εμφάνιση τους ήταν μέρος του μικρού τελετουργικού που είχε οργανωθεί για το pre-game show, όμως για λόγους που κανένας ποτέ δεν έμαθε, οι δύσμοιροι αλεξιπτωτιστές κάπου καθυστέρησαν στη… διαδρομή, με αποτέλεσμα να προσγειωθούν στο γήπεδο κατόπιν εορτής.

ca2001

Όπως θα περίμενε κανείς από έναν τελικό Κόπα Αμέρικα, τα τάκλιν – κάθε είδους – είχαν την τιμητική τους, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το Μεξικό να τελειώσει το παιχνίδι με 9 παίκτες! Με ένα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο του Ιβάν Κόρντομπα, της Ίντερ, η Κολομβία κέρδισε με 1-0, πανηγύρισε τον πρώτο σπουδαίο τίτλο της και πέρασε στην Ιστορία ως η νικήτρια της πιο κουλής μεγάλης διοργάνωσης που έχει υπάρξει ποτέ, μια διοργάνωση που πέντε μέρες πριν την έναρξη της οι παίκτες των ομάδων ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους, είτε για να επιστρέψουν στους συλλόγους τους, είτε για να πάνε διακοπές.

ca2001b

Ο χοντρός που τα κατάφερε

  [2 Σχόλια]

Lucas-Pratto-conto-estreno-Seleccion_OLEIMA20160902_0145_28

Κέμπες, Κανίγια, Μπατιστούτα, Μπάλμπο, Κρέσπο, Ιγκουαΐν, Αγκουέρο. Μερικά από τα ονόματα που έχουν αναλάβει το ρόλο του επιθετικού στην εθνική Αργεντινής από το παρελθόν μέχρι και σήμερα. Παίκτες με ποιότητα, ονόματα που πουλάν φανέλες, που τα παίρνεις στις ομάδες σου στο Μάνατζερ, παίκτες που έγραψαν ιστορία στους συλλόγους τους. Κι απόψε κοιτάς τις εντεκάδες στο υπερ-κρίσιμο Αργεντινή-Κολομβία και βλέπεις ένα όνομα που ίσως να σου είναι άγνωστο. Λούκας Πράτο. Αν δεν παρακολουθείς συχνά ποδόσφαιρο Ν. Αμερικής μπορεί να φανταστείς ότι είναι ένα νέο υπερ-ταλέντο, κάτι σαν τον Ντιμπάλα που σου διέφυγε.

Κι όμως, ο Λούκας Πράτο είναι 28 χρονών και δεν θυμίζει σε τίποτα τους παραπάνω ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Το σουλούπι του βγαλμένο από μέρες μπασκετικών πίβοτ δεινοσαύρων στιλ Λάζαρου Παπαδόπουλου. Ένα αργό φορ, βαρύ, μοιάζει επιθετικός βγαλμένος από χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ. Πολύ δύσκολα να σε εντυπωσιάσει με την πρώτη ματιά. Οι περισσότεροι θα πουν ότι είναι κατάντια να παίζει η Αργεντινή με ένα τέτοιο φορ, ίσως και να έχουν δίκιο. Από την άλλη, είναι μια ποδοσφαιρική ιστορία μόχθου.

pratto
«Δεν είχα λεφτά για παπούτσια, η μάνα μου τα έφτιαξε σε έναν τσαγκάρη της γειτονιάς πολύ φτηνά. 25 πέσος τα μαύρα ή 30 αν ήθελες και χρώμα. Τα έκανα άσπρα σαν την Καμπεσέρες και μου έφτιαξε και ένα σήμα της Nike»

Από μικρός έβλεπε μπάλα. Ο πατέρας του τον πήγαινε να δει το είδωλό του, τον αδερφό του που έπαιζε τέρμα στην τοπική ομάδα. Τερματοφύλακας θα έπαιζε κι ο ίδιος, του άρεσε και του είχαν πει άλλωστε ότι αυτό του ταιριάζει. Ήταν χοντρός, γι’ αυτό η θέση του ήταν εξ ορισμού εκεί. Υπέμενε το μπούλινγκ των πιτσιρικάδων που τον φώναζαν «χοντρομπαλά» και «καμπούρη» και ξεκίνησε στο τέρμα. Είδε όμως ότι δεν του άρεσε, δοκίμασε στο κέντρο, έπαιζε καλά και τελικά κατέληξε στην επίθεση που σκόραρε. Οι γονείς του χώρισαν, η μητέρα του καθάριζε τα σπίτια των γειτόνων για να ταΐζει τα παιδιά της. Πολύ συχνά τα χρήματα δεν έφταναν, το δείπνο τους το αποτελούσε ένα μπρίκι από το ρόφημα της Ν. Αμερικής, το μάτε κι αν ήταν τυχεροί το συνόδευαν με ψωμί. Ο Πράτο χτυπούσε πόρτες γειτόνων για να φάει, όταν μεγάλωσε λίγο μοίραζε διαφημιστκά στο δρόμο, αργότερα έκανε και τον πορτιέρη σε πάρτι. Ήταν ψηλός για την ηλικία του (εκτός από… εύσωμος). Ο «χοντρός» όμως λάτρευε την μπάλα και έπαιζε σε μια μικρή ομάδα έξω από την Λα Πλάτα, ήταν η διέξοδός του. Το πρωί πήγαινε με το ποδήλατο στο σχολείο και το μεσημέρι περπατούσε μια ώρα για να πάει στην προπόνηση και άλλη μία για να γυρίσει.  Μέχρι που τον πήρε η Μπόκα μετά από εισήγηση του Μαρτίν Παλέρμο που είχε μάθει γι’ αυτόν.

Η πορεία του Πράτο φαινόταν να είναι ανοδική, καθώς στα 15 του σκόραρε ακατάπαυστα στις μικρές ομάδες της Μπόκα και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Όταν όμως έφτασε η ώρα να μπει στην πρώτη ομάδα δεν τα κατάφερε. Δεν έπεισε κανέναν, στις ελάχιστες φορές που πήρε ευκαιρία δεν έλαμψε και σε ένα εργασιακό περιβάλλον τόσο ανταγωνιστικό όπως αυτό του Μπομπονέρα δεν έχεις πολλές στιγμές διαθέσιμες. Γκαΐτάν, Μόουτσε, Βιάτρι, Παλέρμο, δύσκολα να σταθεί. Στάλθηκε πακέτο στην Τίγκρε που κι εκεί όμως δεν ικανοποίησε και κυρίως δεν σκόραρε. Ο επόμενος δανεισμός του ήταν στην Λιν της Νορβηγίας, χωρίς να λάμψει ούτε εκεί. Το αγροτικό του τελείωσε, γύρισε στο Μπομπονέρα που και πάλι δεν είχε ευκαιρίες και άρχισαν ξανά οι δανεισμοί. Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης στη Β’ εθνική με την Ουνιόν Σάντα Φε και στη συνέχεια δανεισμός στην Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα της Χιλής. Παρά την γκρίνια για το βάρος του, ο Πράτο άρχισε να σκοράρει βοηθώντας την ομάδα του Πίτσι τόσο στο πρωτάθλημα, όσο και στο Λιμπερταδόρες, σκοράροντας δις στο Πόρτο Αλέγκρε επί της Γκρέμιο και δίνοντας την πρόκριση για τους 8. Βγήκε καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής στο πρωτάθλημα της Χιλής το 2011.

Η Τζένοα έδωσε πάνω από 2 εκατομμύρια για να τον πάρει, η Μπόκα δεν αρνήθηκε, αλλά το 2ο πέρασμα του Πράτο στην Ευρώπη ήταν εξίσου μέτριο. Ο πρόεδρος της Τζένοα και ο κόουτς Μαλεζάνι τον είδαν σαν το νέο Μιλίτο, τον έβαλαν παρτενέρ του Παλάσιο, αλλά το πείραμα απέτυχε. Η Βέλεζ τον πήρε πίσω στην Αργεντινή δανεικό αρχικά και μετά τον αγόρασε και ο Πράτο κατέκτησε μαζί της ένα πρωτάθλημα και δυο ακόμα κύπελλα. Σκόραρε πολλά και κρίσιμα γκολ, βγήκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα το 2013, ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της Βέλεζ το 2013 και 2014 και αγαπήθηκε από τον κόσμο της ομάδας. Το καλό συμβόλαιο ήρθε από τη Βραζιλία και ο Πράτο βγάζει τις καϊπιρίνιες του πλέον στην Ατλέτικο Μινέιρο. Κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα σκοράροντας έξι φορές σε δέκα παιχνίδια, ενώ στο πρωτάθλημα Βραζιλίας έβαλε 13 γκολ και η ομάδα του κατέκτησε τη 2η θέση. Ο κόσμος τον αγαπάει και εκεί, τον αγαπάει γιατί δίνει τα πάντα στο χορτάρι. Βάζει το καλό της ομάδας πάνω από τον εαυτό του, μάχεται να καλύψει τις αδυναμίες του.

image1

Ο τωρινός προπονητής της Αργεντινής Εντγκάρντο Μπάουσα τον ήθελε στην Σάο Πάολο, αλλά δεν κατάφερε να τον αγοράσει. Τον πήρε όμως στην εθνική Αργεντινής εν μέσω επικρίσεων. Τόσο ταλέντο, τόσοι παικταράδες και παίρνει τον 28χρονο Πράτο; Ο Λούκας έκανε ντεμπούτο απέναντι στην Ουρουγουάη. Η πρώτη φορά από το 2013 που η Αργεντινή δεν ξεκίνησε με κάποιον εκ των Ιγκουαΐν, Τέβες, Αγκουέρο στην επίθεση. Έδωσε τις μάχες του απέναντι στον Γοδίν και τον Χιμένες της Ατλέτικο. Δεν σκόραρε, έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά όμως. Στο ματς με τη Βραζιλία, ο Μπάουσα δεν τον εμπιστεύτηκε μέσα στο «σπίτι του», το Μπέλο Οριζόντε. Ο Πράτο έζησε απ’ έξω την ντροπή του 3-0. Σήμερα απέναντι στην Κολομβία, όπως όλα δείχνουν θα ξεκινήσει, σε ένα ματς που υπάρχει μόνο η νίκη. Το παιδάκι που δεν είχε να φάει και του έλεγαν να κάτσει τέρμα, κατάφερε στα 28 του να παίζει σέντερ φορ στην αλμπισελέστε. Κι αν για την Αργεντινή είναι δείγμα της κακής κατάστασης των αστεριών της, για τον Πράτο είναι το θαύμα της επιμονής και η δικαίωση μιας ολόκληρης ζωής. Ακόμα κι αν δεν καταφέρει να σώσει αυτός την παραπαίουσα εθνική του.

Καλώς όρισες μαέστρο

  [3 Σχόλια]

369ebb3644db4b6fb9a2da86e0a92407

Είναι αλήθεια ότι πολλές μεγάλες αθλητικές στιγμές, έχουν γίνει ακόμα μεγαλύτερες σε συνδυασμό με την περιγραφή του σπίκερ. Από «τα χέρια του τίμιου γίγαντα» Αργύρη Καμπούρη και το «βάλ’ το αγόρι μου» μέχρι το «γκολ ο κολοσσός Δέλλας» η φάση και η φωνή του σπίκερ γίνονται ένα και χαράσσονται στο μυαλό μας. Αντίθετα, ξενέρωτες περιγραφές αφαιρούν από την μαγεία της στιγμής πολύ συχνά. Παρ’ ότι το τελευταίο το ζούμε συχνά στη χώρα μας, στη Ν. Αμερική κατά κύριο λόγο οι περιγραφές απογειώνουν το γκολ. Μια τέτοια περιγραφή είναι του Ντανιέλ Μόγιο γνωστού δημοσιογράφου/οπαδού της Μπόκα (με μεγαλύτερη έμφαση στο δεύτερο) για ένα από τα ωραιότερα και σημαντικότερα γκολ του Χουάν Ρομάν Ρικέλμε το 2013 απέναντι στην Κορίνθιανς (για την ιστορία του γκολ αυτού και τη σημασία του μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό κείμενο από τότε). Επειδή ακριβώς τα λόγια δεν χρειάζονται, παραθέτουμε το σχετικό βίντεο με το παραλήρημα του Μόγιο μεταφρασμένο:

Γκοοοολ! Γκοοοοοοοοοοοολ!
Γκολ του μαέστρου, γκολ του τέρατος, γκολ του φαινόμενου!
Γκολ του εκπληκτικού! Γκολ του μεγαλύτερου όλων!
Γκολ του Ρικέλμε!
Καλώς όρισες Μαέστρο (είπαμε, διαβάστε τη σύνδεση με τα προηγούμενα)
Καλώς όρισες ηγεμόνα του ποδοσφαίρου
Καλώς όρισες ηγεμόνα της Μπόκα, καλώς όρισες ηγεμόνα
Απόλυτε μαέστρο
Ρικέλμε, Ρικέλμε, Ρικέλμε
Ο μόνος που μπορούσε να σε τρελάνει
Ο μόνος που μπορούσε να σιωπήσει 50.000 ανθρώπους
Ο μόνος που σιωπά όλη την Κορίνθιανς
Ο μόνος που σιωπά ολόκληρο το Σάο Πάουλο
Κι εκρήγνυται η Αργεντινή
Εκρήγνυται το Μπομπονέρα
Κι εκρήγνυται το ποδόσφαιρο
Σηκώνεται στα πόδια
Για να χειροκροτήσει ένα τέτοιο γκολ, ένα τέτοιο τελείωμα
Αυτή την ποιότητα του Ρικέλμε
Σ΄ευχαριστώ Ρομάν, σ’ ευχαριστώ Ρομάν
Δεν θα σου ζητήσω τίποτε άλλο
Ήδη το ταξίδι άξιζε
Σ’ ευχαριστώ Ρικέλμε που υπάρχεις, που είσαι της Μπόκα
Σ’ ευχαριστώ Ρικέλμε γι’ αυτό το ταλέντο
Η Μπόκα κερδίζει την Κορίνθιανς 1-0

Πάρτε την ομάδα και φύγετε από ‘δω

  [4 Σχόλια]

Boca-Olimpia_OLEIMA20161009_0176_28

Με την ευκαιρία των αγώνων των εθνικών ομάδων και της διακοπής των πρωταθλημάτων, έγιναν αρκετά φιλικά αυτές τις ημέρες. Έτσι κι η Μπόκα Τζούνιορς αντιμετώπισε την Ολίμπια της Παραγουάης σε ένα φιλικό αγώνα που ονόμασαν Κόπα Πατσαμάμα. Γιατί μπορούν. Ο τελικός του κυπέλλου (που δεν είχε άλλες ομάδες, ούτε προφανώς ημιτελικούς) έγινε στην πόλη Χουχούι και τα εισιτήρια εξαφανίστηκαν από τους οπαδούς της Μπόκα στην περιοχή, που είχαν την ευκαιρία να δουν την ομάδα τους από κοντά.

Οι Παραγουανοί φάνηκε ότι δεν ήρθαν για τουρισμό, ούτε για τα καναπεδάκια στον μπουφέ μετά το τέλος του αγώνα και μπήκαν πολύ δυνατά ανοίγοντας το σκορ μόλις στο 5′. Ο γνωστός μας Νταρίο Μπενεντέτο ισοφάρισε δύο λεπτά αργότερα και η Ολίμπια πήρε ξανά το προβάδισμα με το απευθείας φάουλ του Μεντιέτα. Η Μπόκα προσπάθησε, αλλά δεν ήταν σε καλή μέρα, ενώ αντίθετα η Ολίμπια είχε αρκετές επικίνδυνες αντεπιθέσεις. Όλα έδειχναν ότι το… βαρύτιμο Κόπα Πατσαμάμα θα πήγαινε στην Ασουνσιόν, αλλά ο διαιτητής Φερνάντο Εσπινόσα είχε αντίθετη άποψη. Στο 89′ φύριξε πέναλτι υπέρ της Μπόκα σε ένα ανύπαρκτο χέρι, απόφαση που ξεσήκωσε τους Παραγουανούς.

Και πάνω που τα πράγματα ηρέμησαν, ο Μπόου σούταρε, ο τερματοφύλακας Σεντουριόν απέκρουσε και ενώ οι Παραγουανοί ήταν έτοιμοι να πανηγυρίσουν, δόθηκε επανάληψη καθώς ο τερματοφύλακας Σεντουριόν είχε κάνει κίνηση προς τα μέσα. Μάλλον σωστή η απόφαση, αν και προσωπικά πιστεύω ότι τα περισσότερα πέναλτι θα έπρεπε να επαναλαμβάνονται αν τηρούσαμε σωστά τον κανονισμό. Ήταν και η τελευταία σταγόνα για τους Παραγουανούς που έγιναν έξαλλοι. Ο Μπόου σούταρε ξανά, ευστόχησε αυτή τη φορά και έκανε το 2-2 και ο διαιτητής αναγκάστηκε να αποβάλλει τον αρχηγό Βάργκας. Αυτό ήταν, οι παίκτες της Ολίμπια με εντολή του προπονητή έφυγαν για τα αποδυτήρια εν μέσω ιπτάμενων αντικειμένων από το όχι πολύ φιλόξενο κοινό της Χουχούι. Το παιχνίδι τελικά έληξε έτσι και το Κόπα Πατσαμάμα έμεινε ορφανό αφού η διαδικασία των πέναλτι δεν έγινε ποτέ. Οι διοικούντες των δύο ομάδων σε μια προσπάθεια να φτιάξουν το κλίμα, αποφάσισαν ότι θα κάνουν ένα καινούριο φιλικό, αυτή τη φορά στην Παραγουάη, απόφαση που δεν την λες και πολύ σοφή.

Ο μονόχειρας Θεός της Ουρουγουάης

  [1 Σχόλιο]

To απόγευμα της 27ης Μαίου 1934 η προσοχή όλων στην Ουρουγουάη ήταν στραμμένη στο ‘Σεντενάριο’, εκεί όπου οι δυο μεγαλύτερες ομάδες της χώρας, η Πενιαρόλ και η Νασιονάλ, έπαιζαν το πρωτάθλημα σε ένα παιχνίδι μπαράζ, καθώς το τέλος της σεζόν τις είχε βρει ισόβαθμες στην κορυφή της βαθμολογίας.

Στο 70ο λεπτό του αγώνα και με το σκορ στο 0-0 σε μια πολύ περίεργη φάση η μπάλα βρήκε το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών που είχε αφήσει κατά λάθος ο γιατρός της Νασιονάλ δίπλα ακριβώς στη γραμμή του άουτ και επέστρεψε στον αγωνιστικό χώρο. Ο διαιτητής δεν είδε την παράβαση, η Πενιαρόλ συνέχισε την επίθεση σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά πέτυχε γκολ (το οποίο έμεινε γνωστό ως «το γκολ της βαλίτσας»). Ακολούθησε χαμός.

Οι παίκτες της Νασιονάλ διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον διαιτητή και πάνω στα νεύρα και την ένταση έπεσαν και μερικές ‘ψιλές’. Αποτέλεσμα; Τρεις παίκτες της Νασιονάλ αποβλήθηκαν, ο διαιτητής οδηγήθηκε στο ιατρείο και τον αγώνα κλήθηκε να συνεχίσει μετά από αρκετή ώρα ο 4ος διαιτητής, που σαν καλός διπλωμάτης και με αφορμή την έλλειψη κατάλληλου φωτισμού (αφού είχε πλέον νυχτώσει για τα καλά), διέκοψε το παιχνίδι οριστικά.

0000384293

Το περιβόητο βαλιτσάκι και η μπάλα του αγώνα βρίσκονται πλέον στο μουσείο της Νασιονάλ

Δυο ολόκληρους μήνες μετά (!), στις 30 Ιουλίου, η ομοσπονδία κατάφερε να βγάλει απόφαση για τη μοίρα του ‘τελικού’: Το γκολ της Πενιαρόλ ακυρωνόταν, όπως και μια από τις τρεις αποβολές της Νασιονάλ, και οι δυο ομάδες θα έπρεπε να παίξουν τα εναπομείναντα 20 λεπτά κεκλεισμένων των θυρών. Στις 25 Αυγούστου λοιπόν, έναν ολόκληρο μήνα μετά την απόφαση και τρεις μήνες μετά τη μέρα που έγινε το μπαράζ, οι 20 παίκτες (11 της Πενιαρόλ και 9 της Νασιονάλ) επέστρεψαν στο Σεντενάριο για να συνεχίσουν τον ‘τελικό’.

Το 20λεπτο έληξε χωρίς σκορ κι έτσι αποφασίστηκε να υπάρξει 30λεπτη παράταση. Η παράταση έληξε κι αυτή χωρίς σκορ και τότε (* drum roll *) σε μια στιγμή αυθεντικής λατινοαμερικάνικης μαγείας αποφασίστηκε να υπάρξει και δεύτερη 30λεπτη παράταση! (Γιατί; Γιατί… Ουρουγουάη, διάολε! Πηγαίνουμε σιγά-σιγά κοντά στη Λογική, της κάνουμε τάκλιν από πίσω, την τσαλαπατάμε με τις βρώμικες τάπες του αριστερού ποδιού μας, την αφήνουμε μερικά δευτερόλεπτα να συνέλθει και μετά την πατάμε ξανά με μεγαλύτερη δύναμη με τις τάπες του «καλού» δεξιού ποδιού μας.)

Αν και αγωνιζόταν για 20+30+30 λεπτά αγώνα με δυο παίκτες λιγότερους η ηρωική Νασιονάλ κατάφερε να κρατήσει το 0-0 ως το τελευταίο σφύριγμα και της δεύτερης παράτασης κι έτσι το ‘μπαλάκι’ επέστρεψε στην Ομοσπονδία. Κάπως έπρεπε να κριθεί το πρωτάθλημα. Η απόφαση αυτή τη φορά ήταν άμεση: Νέο μπαράζ, σε μια εβδομάδα, ξανά στο Σεντενάριο, αυτή τη φορά με κόσμο. Αποτέλεσμα 90λεπτου; 0-0. Τι κάνουμε; Ξανά παράταση. Αποτέλεσμα παράτασης; 0-0. Και τώρα; (* drum roll ξανά αρχίζει να παίζει ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης *) Τι ερωτήσεις είναι αυτές; Ξανά δεύτερη 30λεπτη παράταση, μα τον Τουτάτη μα τον Ομπντούλιο Βαρέλα! Γιατί; Γιατί όχι; Τελικό αποτέλεσμα μετά από 90+30+30 λεπτά αγώνα; Αυτό ακριβώς που φαντάστηκες. Μηδέν-μηδέν.

Έχουμε πλέον μπει κανονικά στο φθινόπωρο του 1934 και η χώρα δεν έχει ακόμα πρωταθλητή για τη σεζόν 1932-33! Απεγνωσμένη από το όλο φιάσκο η Ομοσπονδία ψάχνει ξανά λύσεις και τελικά με ρυθμούς Βασίλη Τσιάρτα παίρνει μια εξαιρετικά πρωτότυπη απόφαση μετά από δυο ολόκληρους μήνες συλλογισμού: να ξαναπαίξουν! Στις 18 Νοεμβρίου, λοιπόν, Πενιαρόλ και Νασιονάλ πηγαίνουν για τέταρτη φορά στο Σεντενάριο και, ευτυχώς, για το καλό όλων αυτή τη φορά βρίσκουν δίχτυα. Με χατ-τρικ του Έκτορ Κάστρο η Νασιονάλ κερδίζει με 3-2 και έξι μήνες μετά το πρώτο μπαράζ ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια Ουρουγουάης.

hector_castro4

Και ενώ έχεις φτάσει στο σημείο που πιστεύεις ότι τίποτα άλλο δεν μπορεί να σε εκπλήξει, βλέπεις τον άνθρωπο που με το χατ-τρικ του χάρισε τον τίτλο στη Νασιονάλ (και έσωσε όλη τη χώρα από ένα, πιθανόν, ατέλειωτο μαρτύριο κατά το οποίο μέχρι και σήμερα οι δυο ομάδες θα έπαιζαν μπαράζ για τον τίτλο του 1933, μπαράζ που μετά από δυο παρατάσεις θα έληγαν πάντα 0-0) και συνειδητοποιείς ότι κάτι λείπει.

—–

Ο Έκτορ Κάστρο γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο 29 χρόνια πριν από τα μπαράζ του «μεγαλύτερου πρωταθλήματος του κόσμου», όπως έμεινε στην ιστορία το πρωτάθλημα του 1933. Η οικογένεια του ήταν τόσο φτωχή που αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά από τα 10 του σε ένα κοντινό ξυλουργείο. Στα 13 του και μετά από ένα λάθος χειρισμό του ηλεκτρικού πριονιού έχασε το ένα του χέρι από τον αγκώνα και κάτω. Παρά το σοβαρό του ατύχημα ο Κάστρο έδειξε από μικρός ότι είχε μέσα του μπόλικο από το περίφημο «garra» των Ουρουγουανών. Ακόμα και με ένα χέρι συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο και μάλιστα με αξιοσημείωτη επιτυχία.

Μόλις στα 19 του βρέθηκε στη φημισμένη Νασιονάλ, την οποία και βοήθησε να κατακτήσει το πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν. Με την ταχύτητα, τη δύναμη, τον τσαμπουκά και την εξαιρετική αίσθηση του γκολ που είχε, κατάφερνε να υπερκαλύψει την έλλειψη τεχνικής αλλά και το σωματικό του μειονέκτημα, μη διστάζοντας μάλιστα να χρησιμοποιήσει το κουτσουρεμένο χέρι του για να σπρώξει αντιπάλους και για να κερδίσει μονομαχίες στον αέρα. Ο δυναμικός τρόπος παιχνιδιού του δεν άφηνε περιθώριο σε κανέναν αντίπαλο να τον λυπηθεί. Όσο ατίθασος και ζωηρός ήταν στον αγωνιστικό χώρο άλλο τόσο ήταν και εκτός γηπέδων: Μεγάλος πότης, φημισμένος γυναικάς, λάτρης της νύχτας, δεινός χορευτής, φανατικός καπνιστής και άρρωστος τζογαδόρος.

hector_castro2

Οι επιτυχίες του σε συλλογικό επίπεδο του έδωσαν γρήγορα μια θέση και στην επίθεση της εθνικής, σε μια εποχή που η Ουρουγουάη σάρωνε όποιον έβρισκε αντίπαλο. Ο Κάστρο αποσύρθηκε από την εθνική το 1935, σε ηλικία 31 χρονών, με 4 σημαντικά τρόπαια στο παλμαρέ του. Δυο Κόπα Αμέρικα, χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο κι όλα αυτά μέσα σε εννιά χρόνια είναι ένας απολογισμός που δεν συναντάς συχνά. Στα 25 παιχνίδια που έπαιξε με τη φανέλα της ‘Σελέστε’ σκόραρε 18 φορές. Τα δυο πιο διάσημα γκολ του μπήκαν στο Μουντιάλ του 1930, που ήταν και το πρώτο της ιστορίας. Ήταν αυτός που πέτυχε το πρώτο γκολ της Ουρουγουάης στη διοργάνωση, στο εναρκτήριο παιχνίδι με το Περού, και αυτός που στο 89′ του τελικού με την Αργεντινή καθάρισε το παιχνίδι, κάνοντας το 4-2.

(Στα αξιοσημείωτα εκείνου του πρώτου τελικού συγκαταλέγεται το ότι επειδή οι δυο αντίπαλοι είχαν ήδη πολλά προηγούμενα, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ούτε καν για τη μπάλα του αγώνα. Έτσι, για να ικανοποιήσει τους πάντες, ο διαιτητής αποφάσισε να παιχτεί ένα ημίχρονο με τη μπάλα των γηπεδούχων Ουρουγουανών και ένα με τη μπάλα που είχαν φέρει οι Αργεντίνοι. Συμπτωματικά ή όχι, η Αργεντινή κέρδιζε με 1-2 στο πρώτο ημίχρονο που παίχτηκε με τη μπάλα της και κατέρρευσε στο δεύτερο που παίχτηκε με τη μπάλα των Ουρουγουανών.)

hector_castro3

Ένα χρόνο μετά την απόσυρση του από την εθνική, ο Κάστρο κρέμασε οριστικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Λίγα χρόνια μετά έγινε προπονητής της Νασιονάλ και πανηγύρισε μαζί της από τον πάγκο άλλα 6 πρωταθλήματα. Τον Σεπτέμβρη του 1960, σε ηλικία 56 ετών, πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Λίγους μόλις μήνες πριν είχε αναλάβει προπονητής της εθνικής Ουρουγουάης. Μέχρι και σήμερα παραμένει ο μόνος μη αρτιμελής παίκτης που κατάφερε να κερδίσει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ένα κατόρθωμα που πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί.

Ο μικρός «σακάτης», όπως τον αποκαλούσαν τα πρώτα χρόνια οι αντίπαλοι σε μια προσπάθεια να τον εκνευρίσουν και να του τσακίσουν την ψυχολογία, έφυγε από τη ζωή έχοντας γράψει με μεγάλα γράμματα το όνομα του στην ποδοσφαιρική ιστορία της Ουρουγουάης. Εκτός αυτού, κατάφερε να αποκτήσει και ένα πολύ καλύτερο παρατσούκλι, που θα τον συνοδεύει για πάντα: Ο μονόχειρας Θεός.

hector_castro5