Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Ρετροφωτογραφίες'

Ο άνθρωπος που χάθηκε στην ομίχλη

  [Καθόλου σχόλια]

bartram

Όσοι παρακολούθησαν προχθές την ποδοσφαιρική αναμέτρηση ΠΑΣ Γιάννινα – Παναθηναϊκός έγιναν μάρτυρες της πιο κακιασμένης ομίχλης που έχει συναντήσει ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πως είναι δυνατόν να στερεί αυτό το φυσικό φαινόμενο από όλους εμάς το δικαίωμα να δούμε μπαλίτσα και φυσικά πως είναι δυνατόν ο επιστήμονας διαιτητής να σκέφτεται επί 30 – και βάλε – λεπτά το αν θα διακόψει οριστικά αυτή τη φαρσοκωμωδία; Ειλικρινά ήταν στιγμές, όταν έβλεπα την αναμέτρηση, που σκεφτόμουν εικόνες απ’ την ταινία του Φρανκ Ντάραμποντ «Η Ομίχλη» και περίμενα να εμφανιστεί κάποιο τέρας και να φάει τον Αρετόπουλο. Δυσκολευόμαστε – που δυσκολευόμαστε – να δούμε κάποια ωραία φάση σε αυτή τη λίγκα ήρθε και η ομίχλη και μας έκοψε κάθε «σύνδεση» με το «υπερθέαμα». Όχι, αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα για τη σούπερ λίγκα εν έτει 2015.

Οι πιο ψαγμένοι ποδοσφαιρικά – μετά τα χθεσινά – θα έφεραν στο μυαλό τους εικόνες του 1937 όταν η Τσέλσι είχε υποδεχθεί την πρωτοπόρο Τσάρλτον (ανήμερα των Χριστουγέννων) με την ομίχλη να σκεπάζει τα πάντα στο Στάμφορντ Μπριτζ και το θρύλο τερματοφύλακα των Ρέντ Ρόμπινς, Σαμ Μπάρτραμ να μας χαρίζει μια μοναδικά αστεία ιστορία. Στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και ενώ το σκορ ήταν στο 1-1 η ομίχλη άρχισε να πέφτει πολύ βαριά και πυκνή σε σημείο που δεν έβλεπε κανένας τίποτα ούτε στο μισό μέτρο. Σύμφωνα πάντα με τον παίκτη. Ο Άγγλος keeper, όπως έχει γράψει στην αυτοβιογραφία του, έμεινε στο τέρμα αλλά άρχισε να μην καταλαβαίνει το λόγο που είχε να δει κάποιο παίκτη, να ακούσει κάποια φωνή ή να δεχθεί μια μπάλα από αντίπαλο ή συμπαίκτη για αρκετή ώρα. Σε κάποιο σημείο τρόμου βαρεμάρας είδε μπροστά του ένα αστυνομικό και έμαθε το «μοιραίο». Ο αγώνας είχε διακοπεί πριν 15 λεπτά.

51zXlZuSekL._SX258_BO1,204,203,200_

Το όργανο της τάξης τον βοήθησε να φτάσει μέχρι τα αποδυτήρια όπου και βρήκε τους συμπαίκτες του να έχουν έχουν πλυθεί, να έχουν ντυθεί και να είναι έτοιμοι να αφήσουν το γήπεδο. Τα πειράγματα που δέχθηκε ο Μπάρτραμ όπως είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος συζητιούνται ακόμα στο Τσάρλτον και φυσικά μεταφέρονται από γενιά σε γενιά (με τις απαραίτητες σάλτσες) μιας και ο Big Sam ήταν, είναι και θα είναι θρύλος για την ομάδα του Νοτιοανατολικού Λονδίνου. Αυτή είναι η δεύτερη πιο διάσημη Λονδρέζικη ομίχλη μετά απ’ αυτή που συνάντησε ο Κλάπτον στο καμαρίνι του Μάρλευ στο διάσημο κλαμπ Χάμερσμιθ το 1974. Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον Μπάρτραμ υπάρχει το υπέροχο βιβλίο του Μαϊκ Μπλέηκ «The Story Of A Goalkeeping Legend». Απ’ την άλλη αν θέλετε κάποια ωραία ιστορία ομίχλης υπάρχει και ο Στίβεν Κινγκ.

Πριν την τεχνολογία

  [Καθόλου σχόλια]

goalreferee

(30 Μαρτίου 1930, Γήπεδο Ντε Σαρριά, Εσπανιόλ-Ρεάλ Σοσιεδάδ 3-1)
Ο «goal referee» αφήνει την καρέκλα του για να ελέγξει καλύτερα αν πέρασε η μπάλα τη γραμμή

Μια τρελή τρελή συμμορία

  [1 Σχόλιο]

ed88c5c0-70b6-11e4-bd22-719d58735d8d_TheGang

Η φετινή Boxing Day εκτός από πολλά ωραία τέρματα και δράση σε όλα τα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ επιφύλλασε και μια μεγάλη έκπληξη σε όλους τους φίλους της. Το κανάλι BT Sports 1 έδειξε το ντοκιμαντέρ «Crazy Gang» με τα κατορθώματα της Γουϊμπλεντον το μακρινό 1988. Η άσημη ομάδα με πρωτοπαλίκαρο το Βίνι Τζόουνς – και αφού είχε ανέβει τέσσερις κατηγορίες σε ισάριθμα χρόνια – είχε επικρατήσει της Λίβερπουλ στον τελικό του Γουέμπλευ και είχε κερδίσει το Κύπελλο Αγγλίας. Αυτή θεωρείται – ακόμη και σήμερα – η μεγαλύτερη έκπληξη που έχει γίνει στο θεσμό τα τελευταία 40 χρόνια. Ο προπονητής της ομάδας απ’ το ’81 μέχρι το ’87 Ντέηβ Μπάσσετ (το ’88 ήταν στον πάγκο ο Μπόμπυ Γκουλντ) προσπαθεί να εξηγήσει το ψυχογράφημα μιας παρέας ημίτρελων παικτών που χάρις σε ανορθόδοξες μεθόδους, άφθονους τσαμπουκάδες (εντός και εκτός γραμμών) αλλά και περίσσια ψυχή κατάφεραν κάτι που φάνταζε ανέκδοτο στην αρχή εκείνης της σεζόν. Να κερδίσουν τον ιστορικότερο ποδοσφαιρικό θεσμό κόντρα σε μια ομάδα που θεωρούνταν – καθόλου άδικα – ως η καλύτερη των 80’s σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο θεούλης Τζων Φασάνου μας εξηγεί για το τάκλιν του Τζόουνς (του Βίνι εννοείται) στον ΜακΜάχον στην αρχή της αναμέτρησης. Ένα τάκλιν που ξεκίνησε απ’ το λαιμό και κατέληξε στο γόνατο του δύσμοιρου παίκτη. Για το γκολ του Λόρι Σάντσεζ στον Μπρους Γκρόμπελαρ και το χαμένο πέναλτι των «κόκκινων» αλλά και για τα «μαγικά» του Ντένις του Γουάιζ για τη Γουϊμπλεντον. Κάποιος έπρεπε να ξέρει και μπάλα εκεί μέσα, δε νομίζετε; Γενικά εκείνη η ομάδα ήταν ένα πραγματικό τρελοκομείο με παίκτες όπως ο Φασάνου, ο Τζόουνς, ο Γκουντγίαρ, o αρχηγός Ντέηβ Μπίσαντ, ο τεράστιος Άλαν Κορκ και φυσικά ο Λόρι Κάνινγκχαμ – ο πρώτος Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ρεάλ Μαδρίτης και είχε γνωρίσει την ήττα ως παίκτης της απ’τη Λίβερπουλ το 1981 στον τελικό του Πρωταθλητριών – να τα λέμε αυτά. Για να καταλάβετε για τι ομάδα ίδρυμα μιλάμε αρκεί η παρακάτω ιστορία.

Crazy Gang Wimbledon - Full Moon Alan Cork testimonial

Τρεις μέρες μετά την κατάκτηση του κυπέλλου η ομάδα έπαιξε ένα φιλικό προς τιμήν του Άλαν Κορκ. Ο Άγγλος μέσος συμπλήρωνε 10 χρόνια στην ομάδα και τι καλύτερο από ένα παιχνίδι κόντρα σε επίλεκτους μπροστά στο κοινό του Πλάφ Λέην. Λίγο πριν τη σέντρα του δευτέρου ημιχρόνου 8 παίκτες με αρχηγό το Βίνι Τζόουνς (πέσατε απ’ τα σύννεφα παραδεχθείτε το) γύρισαν προς τους φανατικούς και κατέβασαν τα σορτσάκια τους δείχνοντας τα γυμνά τους οπίσθια. Φυσικά και είχε γίνει μεγάλο θέμα στο Νησί αυτή η κίνηση με την ομάδα να τιμωρείται με χρηματικό πρόστιμο και την ίδια τη Θάτσερ να παίρνει θέση καταδικάζοντας το γεγονός. Αφορμή είχε σταθεί η στάση πολλών σκληροπυρηνικών φίλων των «Ντονς» που είχαν εκφράσει τη δυσαρέσκεια τους για το συνεχές πάρτυ που βρίσκονταν η ομάδα μετά το Έπος του Γουέμπλευ. Βρε αφήστε τα παιδιά να χαρούν και πιείτε και εσείς (ένα καφάσι μπύρες) στην υγειά τους.

Στις μέρες μας η Γουϊμπλεντον υπάρχει με το όνομα Μίλτον Κειν Ντονς (απ’ το 2004) και αγωνίζεται στη Λιγκ 1 της Αγγλίας. Οι φανατικοί φίλοι των Ντονς το 2002 δημιούργησαν τη νέα Γουϊμπλεντον (AFC Wimbledon) και αυτή τη στιγμή η ομάδα αγωνίζεται στην τέταρτη τη τάξη κατηγορία της Αγγλίας, τη Λιγκ 2. Μάλιστα η ομάδα στις 5 του Γενάρη παίζει κόντρα στη Λίβερπουλ – στην έδρα της – για τον τρίτο γύρο του κυπέλλου Αγγλίας ξυπνόντας όμορφες μνήμες στους παλιούς της φίλους. Εκείνη η Γουϊμπλεντον δεν μπόρεσε να αγωνιστεί τρομοκρατήσει ομάδες και εκτός Αγγλίας – δυστυχώς – λόγω της απαγόρευσης που ίσχυε μετά τα γεγονότα του Χέηζελ. Η συμμορία του Γκουλντ πάντως ήταν ικανή να κερδίσει και τη Μπάρτσα του Κρόιφ με τις «τακτικές» της και το «ταλέντο» της. Άλλωστε με το Λίνεκερ και το Χούλιο Σαλίνας έπαιζε εκείνη η Μπαρτσελόνα που πήρε και το τρόπαιο το ’89. Ο Βίνι Τζόουνς τους είχε για πρωινό και τους δυο (τοστάκι) και στη μέση ο Ουρμπάνο ο Ορτέγκα να κάνει το τυρί.

Όταν τα πλάγια εκτελέστηκαν με τα πόδια

  [4 Σχόλια]

u171993

Ποιος να θυμάται τώρα το Παγκόσμιο Κυπέλλου ποδοσφαίρου U-17 του (μακρινού πλέον) 1993; Πιθανότατα οι Νιγηριανοί που το κέρδισαν με μια φουρνιά σημαντικών παικτών και όσοι είδαν για πρώτη φορά ποδοσφαιριστές όπως ο Νουάνκο Κανού ή ο Γουίλσον Ορούμα (που πέρασε από την Καβάλα). Κι όμως αυτή η διοργάνωση είχε κάτι το ξεχωριστό σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη, καθώς ήταν η ευκαιρία ώστε να πειραματιστεί σε κάτι η ΦΙΦΑ.

Παρ’ ότι έχουν γίνει αρκετές αλλαγές στο ποδόσφαιρο (με την πάσα προς τα πίσω μια από τις σημαντικότερες), κάτι που στην πάροδο του χρόνου έχει μείνει σχετικά απαράλλαχτο είναι το πλάγιο. Και γιατί να το αλλάξεις δηλαδή; Το πλάγιο είναι το πλάγιο. Το εκτελείς με τα χεράκια σου και τελειώνεις (εκτός αν το κάνεις λάθος και ο διαιτητής δώσει αλλαγή). Α, ναι. Κι εκτός αν είσαι γκρινιάρης Αλσατός και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Γιατί ο Αρσέν Βενγκέρ έχει διαμαρτυρηθεί και για τα πλάγια, όπως ίσως θυμάστε παλαιότερα. Το ενδιαφέρον είναι ότι η ιδέα του Βενγκέρ για τα πλάγια με τα πόδια δεν είναι καινούρια και κυρίως, έχει δοκιμαστεί στο παρελθόν. Πού; Στην Ιαπωνία στο προαναφερθέν Μουντιάλ των πιτσιρικάδων. Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο έπασχε από ανίατη βαρεμάρα, φουλ αμυντικογενείς ομάδες και ελάχιστα γκολ (με αποκορύφωμα το αγωνιώδες μεν, αλλά άθλιο ποδοσφαιρικά Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία) η ΦΙΦΑ ψαχνόταν για να κάνει το ποδόσφαιρο πιο ελκυστικό.

Το πείραμα μάλλον απέτυχε καθώς δεν ακούστηκε ξανά σοβαρά η ιδέα και είναι χαρακτηριστικό ότι δεν άρεσε σε αρκετούς από τους παρόντες εκείνης της διοργάνωσης. Ο Βραζιλιάνος προπονητής του Κατάρ Ρέδες είχε πει κάτι λογικό: «Μπορεί αυτό να είναι καλό για τους Ιρλανδούς ή τους Άγγλους έτσι όπως παίζουν, αλλά αν θέλουν να κάνουν αλλαγές στους κανόνες, ας κάνουν κάτι που να ευνοεί τους παίκτες που έχουν ποδοσφαιρικές ικανότητες«. Με το πλάγιο σαν φάουλ πλέον, το παιχνίδι γέμισε στημένες φάσεις «σαν κοντινό κόρνερ» που θα έλεγε κι ο Έλλην σπίκερ και ήταν η χαρά της γνήσιας βρετανικής γιόμας (που για κάποιους δεν είναι τόσο κακό), αλλά και με πολύ παραπάνω χαμένο χρόνο για να εκτελεστεί κάθε στημένη φάση (που για όλους είναι κακό). Σίγουρα το αντεπιχείρημα του Σεπ Μπλάτερ και των λοιπών ότι οι αμυντικοί δεν θα έδιωχναν πλέον τόσο εύκολα την μπάλα πλάγιο και θα είχαμε παραπάνω καθαρό χρόνο, άρα και φάσεις, άρα και γκολ έχει κάποια βάση, αλλά από ότι φαίνεται δεν αποδείχθηκε κάτι τέτοιο με τους 17χρονους και κάτω πιτσιρικάδες. Ο δημοσιογράφος Πολ Γκάρντνερ που κάλυπτε τη διοργάνωση, θυμάται ότι οι Γιαπωνέζοι (ποιοι άλλοι) είχαν στην ομάδα έναν «σπεσιαλίστα» στα πλάγια-με-τα-πόδια ο οποίος με μαγικό τόπο βρισκόταν σχεδόν πάντα στην αντίθετη πλευρά του γηπέδου όταν η Ιαπωνία κέρδιζε πλάγιο. Η μετακίνησή του και η όλη διαδικασία για την εκτέλεση του πλαγίου με τους παίκτες να παίρνουν θέσεις ήταν πιο βαρετή και από το να βλέπεις την μπογιά να στεγνώνει. Σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, η Ιαπωνία είχε κερδίσει περί τα 23 πλάγια και ο Γκάρντνερ υπολόγισε τουλάχιστον πέντε λεπτά χαμένου χρόνου. Myth Busted που θα λέγανε και στην αντίστοιχη εκπομπή.

nig27457_FULL-LND

Ο Σεπ Μπλάτερ για να υποστηρίξει τότε την αλλαγή δήλωσε ότι το ποδόσφαιρο είναι άθλημα των ποδιών (και δεν έχει άδικο) και ότι στο μπάσκετ δεν εκτελούν τα «πλάγια» με τα πόδια, επιχείρημα που δεν το λέει ούτε πεντάχρονο παιδί. Ο απολογισμός του Μουντιάλ ήταν τελικά 4 γκολ από πλάγιο άουτ, όσα ακριβώς και από κόρνερ και συνεπώς όχι άσχημα θεωρητικά, αλλά οι τεράστιες καθυστερήσεις οδήγησαν το μέτρο στην λήθη. Όπως μαζί ξεχάστηκαν και άλλες αλλαγές που προτάθηκαν και δοκιμάστηκαν εκείνα τα χρόνια. Για παράδειγμα το οφσάιντ να μην είναι πάνω από τη σέντρα αλλά μόνο από την μεγάλη περιοχή και μετά, καθώς σύμφωνα με τους εμπνευστές της ιδέας αφ’ ενός θα βοηθούσε επιθετικά το ποδόσφαιρο, ενώ παράλληλα με τη βοήθεια της γραμμής της περιοχής θα ήταν λέει πιο εύκολο για τους επόπτες. Μάλιστα δεν σταμάτησαν εκεί καθώς προτάθηκε η γραμμή της μεγάλης περιοχής να συνεχίζει και να φτάνει μέχρι το πλάγιο. Ευτυχώς η δυστυχώς οι αλλαγές αυτές δεν έγιναν ποτέ επίσημα και έτσι τα πλάγια έμειναν και άφησαν γίγαντες όπως ο θέουλης Λε Τισιέ να μπορούν να στοιχηματίζουν και για αυτά.

Το ποδοσφαιρικό crowd surfing

  [Καθόλου σχόλια]

Soccer - Football League Division One - Chelsea v Arsenal - Stamford Bridge

Νοέμβριος του 1947 και (εντελώς συμπτωματικά) μια ακριβώς ίδια μέρα σαν τη σημερινή, την 1η του μήνα, η Τσέλσι υποδέχεται στο Στάμφορντ Μπρίτζ την Άρσεναλ στο τοπικό ντέρμπι του Λονδίνου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες, το γήπεδο ήταν ασφυκτικά γεμάτο ενώ χιλιάδες φίλαθλοι έμειναν απ’ έξω παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή η έδρα της Τσέλσι μπορούσε να φιλοξενήσει περισσότερους από 80.000 ανθρώπους! Με δεδομένο ότι κενοί διάδρομοι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα (όπως έχουμε δει και σε αρκετές άλλες ρετρό φωτογραφίες) ο μόνος τρόπος να καταφέρει ένας πιτσιρικάς να φτάσει στις πρώτες σειρές για να μπορέσει να δει το παιχνίδι ήταν να τον κουβαλήσουν στα χέρια τους οι μεγαλύτεροι, με μια πρώιμη μορφή crowd surfing.

Κι αν η παραπάνω εικόνα προκαλεί έκπληξη που αγγίζει τα όρια του «αν είναι δυνατόν» η παρακάτω φωτογραφία από τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας το 1927, στον οποίο η Άρσεναλ αντιμετώπισε την Κάρντιφ, διαλύει τα προηγούμενα όρια, καταπατάει την περιοχή του «αν είναι δυνατόν» και φτάνει σε εκείνη την αντίδραση κατά την οποία το κεφάλι γέρνει ελαφρά προς την οθόνη, τα μάτια διαστέλλονται και το στόμα ανοίγει πριν καν προλάβεις να σκεφτείς «πλάκα μας κάνουν». Η συνοδευτική λεζάντα της απίστευτης αυτής εικόνας απλά επιβεβαιώνει το σχεδόν σουρεαλιστικό στιγμιότυπο που βλέπεις: «Αστυνομικοί σκαρφαλώνουν πάνω από τους θεατές στην προσπάθεια τους να φτάσουν στη θέση τους στο πάνω μέρος του Γουέμπλει»!

1927cupfinal

Μια διαφορετική κερκίδα

  [1 Σχόλιο]

hull_1913

(Κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Θα μπορούσε άνετα να είναι φιλτραρισμένη φωτογραφία του cast του ‘Boardwalk empire’, μιας εξαιρετικής Αμερικάνικης σειράς του HBO που ασχολείται μεταξύ άλλων και με τη ζωή κάποιων εκ των μεγαλύτερων μαφιόζων των αρχών του προηγούμενου αιώνα, αλλά δεν είναι. Είναι μια πραγματική – προφανώς επεξεργασμένη – φωτογραφία από το 1913 που απεικονίζει μέρος της κερκίδας της Χαλ Σίτυ (που, χάρη στις προσπάθειες κάποιων κολλημένων, ρομαντικών οπαδών της, εκατό χρόνια μετά λέγεται ακόμα Χαλ Σίτυ) σε αγώνα απέναντι στη Χάντερσφιλντ.

Για την ιστορία, το παιχνίδι έληξε με θρίαμβο 8-2 των γηπεδούχων και έτσι όλοι αυτοί οι κουστουμαρισμένοι, αγέλαστοι και κάπως τρομακτικοί τύποι (εμφανέστατη η απουσία γυναίκας), επέστρεψαν χαρούμενοι στο σπίτι τους για να διηγηθούν στους υπόλοιπους της οικογένειας τι είδαν.

Η ιστορία του πρώτου χούλιγκαν

  [6 Σχόλια]

efc__1227801660_cavanagh-shakes-off-coat

Είναι ίσως υπερβολικό να χαρακτηρίζεις ως χούλιγκαν κάποιον άνθρωπο που σε μια έκσταση χαράς έκανε το κάτι παραπάνω, αλλά πολλές φορές η ιστορία είναι αμείλικτη βγάζοντας ονόματα, παρά μάτια. Αυτή είναι η ιστορία του Έντι Κάβανo που αρκετοί αποκαλούν ως τον πρώτο χούλιγκαν χωρίς βέβαια να ισχύει κάτι τέτοιο, εμείς θα τον πούμε τον πρώτο διάσημο Άγγλο εισβολέα. Τα επεισόδια στο αγγλικό ποδόσφαιρο δεν ήταν άγνωστα και υπάρχουν αναφορές για εκτεταμένα γεγονότα μετά από ένα Πρέστον-Άστον Βίλα το 1880 στο οποίο ένας παίκτης της Πρέστον έπεσε αναίσθητος από το ξύλο που έφαγε. Ο χουλιγκανισμός υπήρχε από εκείνα τα χρόνια και το 1905 μια 70χρονη (!!) μεθυσμένη οπαδός της Πρέστον δικάστηκε για χουλιγκανισμό ύστερα από ένα παιχνίδι κόντρα στην Μπλάκμπερν. Σύμφωνα με τον Γκάρντιαν τα επεισόδια μετριάστηκαν τα χρόνια των πολέμων, αλλά από τη δεκαετία του 1950 και μετά οι οπαδοί της Έβερτον και της Λίβερπουλ επιδίδονταν συχνά σε βανδαλισμούς.

everton-fans-with-muhammad-ali-in-hyde-park-ahead-of-the-1966-fa-cup-final-264138629O Μοχάμεντ Άλι που βρισκόταν στο Λονδίνο για αγώνα συναντά οπαδούς της Έβερτον στο Χάιντ Παρκ.

Ήταν 14 Μαΐου του 1966 όμως όταν είχαμε ένα ιστορικό γεγονός, την πρώτη είσοδο οπαδού στο γήπεδο, του Έντι Κάβανο που λογικά αποτελεί ίνδαλμα των σύγχρονων Τζίμι Τζαμπ, αλλά σε πολύ πιο αθώα και αυθόρμητη εκδοχή. Ο τελικός του FA Cup εκείνη τη χρονιά ήταν μεταξύ της Έβερτον και της Σέφιλντ Γουένσντει σε ένα Γουέμπλει με εκατό χιλιάδες θεατές. Η μεγάλη Έβερτον εκείνης της εποχής έφτανε σε τελικό για πρώτη φορά μετά από 33 χρόνια και ήταν το μεγάλο φαβορί. Οι σκάουζερς που είχαν ταξιδέψει στο Λονδίνο έφτιαξαν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, αλλά γρήγορα πάγωσαν όταν μόλις στο 7ο λεπτό με ένα σουτ που κόντραρε η ομάδα του Σέφιλντ άνοιξε το σκορ. Η Έβερτον πίεσε, της ακυρώθηκε γκολ του Άλεξ Γιανγκ ως οφσάιντ και ζήτησε πέναλτι, ενώ είχε κι άλλες φάσεις στο πρώτο ημίχρονο.

Η εικόνα του αγώνα δεν άλλαξε στην επανάληψη, αλλά η Σέφιλντ ήταν αυτή που σκόραρε και πάλι στο 57′. Οι φίλοι της Έβερτον απογοητευμένοι άρχισαν να πιστεύουν ότι η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε. Οι μπλε όμως στο γήπεδο δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Ο άγνωστος πιτσιρικάς Τρέμπιλκο σκόραρε δυο λεπτά αργότερα και ισοφάρισε μετά από πέντε λεπτά. Το αστέρι του σκόρερ ήρθε όμως να καλύψει το αστέρι του Έντι Κάβανο που μικρός έπαιζε στην Έβερτον αλλά προφανώς δεν είχε το ταλέντο για κάτι παραπάνω και στη συνέχεια περιορίστηκε σε απλός οπαδός. Βλέποντας το 2-2 από τις κερκίδες μαζί με τους συνοπαδούς του εκστασιάστηκε και δεν ήξερε τι να κάνει. Πριν καταλάβει κι ο ίδιος τι έγινε ήταν μέσα στο γήπεδο.

«Είδα τον Τρέμπιλκο και πήγα πρώτα σε αυτόν. Δεν με ήξερε, εγώ τον άρπαξα και πέσαμε. Χέστηκε πάνω του γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει. Φοράμε μπλε και άσπρα και εμείς και η Σέφιλντ. Μετά ξεκίνησα να πάω στον Γουέστι (σ.Σ. Γουέστ ήταν ο τερματοφύλακας της Έβερτον), ήθελα να του πω ‘Γκόρντον, για όνομα του Θεού μην αφήσεις άλλο γκολ, θα το πάρουμε τώρα’, αλλά τότε είδα τον αστυνομικό που ήρθε και με έπιασε από το παλτό. Εγώ απλά το έβγαλα».

Η ιστορική κίνηση-ντρίμπλα-βγάζω το παλτό του Κάβανο έγραψε ιστορία και η φωτογραφία του να τρέχει πλέον με το παντελόνι και τις τιράντες και ένα τεράστιο χαμόγελο μπορεί να περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο την έκσταση που νιώθει ο οπαδός. Η απόδραση του Έντι δεν κράτησε όμως αρκετή ώρα και παρ’ ότι κέρδισε λίγο χρόνο με τον αστυνομικό να πέφτει κάτω και να μπερδεύει ακόμα έναν συνάδελφο (σαν επεισόδιο του Μπένι Χιλ), πλέον το κυνηγητό είχε κι άλλους αστυνομικούς.

«Δεν τον είδα τον άλλον τον τύπο που ήρθε από πίσω μου. Αν τον είχα δει θα  τον είχα αποφύγει»

Ο αστυνόμος Άντριου με το καπέλο του να φεύγει στον αέρα σπρίνταρε και λίγο πριν ο Κάβανο φτάσει στην εστία της Έβερτον έκανε μια βουτιά και έπιασε τον εισβολέα. Οι ντροπιασμένοι αστυνομικοί έπεσαν πάνω του και τον ακινητοποίησαν, με παίκτες της Έβερτον να ζητάνε επιείκεια. Δεν ήξεραν όμως τι να τον κάνουν. «Βγάλτε τον έξω» είπε ο λοχίας. «Θα μπορούσαμε να τον γυρίσουμε στην εξέδρα» είπε κάποιος.  «Βγάλτε τον έξω» είπε ξανά ο λοχίας. «Κάντε ότι σκατά θέλετε, είναι 2-2 τώρα» είπε ο Έντι. Τελικά τον έβγαλαν έξω, αλλά πολύ γρήγορα ο Εβερτόνιαν ήταν ξανά στις εξέδρες, στο κάγκελο και πρόλαβε να δει στο 74′ ίσως την μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του αγγλικού κυπέλλου με τον Ντέρεκ Τεμπλ να γράφει το 3-2 για την Έβερτον. Αυτή τη φορά το πανηγύρισε από τις εξέδρες, αλλά όπως πάντα συμβαίνει βρέθηκε κάποιος μιμητής του που μπήκε μέσα. Η είσοδός του έμεινε γνωστή για χρόνια και θεωρείται ακόμα και σήμερα από τους οπαδούς της Έβερτον ως δείγμα της αφοσίωσής τους στην ομάδα. Όταν ο Κάβανο πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου του 1999, πλήθος κόσμου πήγε στην κηδεία, ανάμεσά τους και παίκτες της ομάδας.

maxresdefault

 

Ο ποδοσφαιριστής των δύο χωρών

  [Καθόλου σχόλια]

un-pequeno-panteon-en-el-defensore-del-chaco-lo-albergan

Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι απλό ως άθλημα, αλλά κανείς δεν είπε ότι είναι πάντα δίκαιο. Διακρίσεις πάντα υπάρχουν ανάμεσα στις θέσεις του, από τότε που μικροί δεν θέλαμε να κάτσουμε στο τέρμα μέχρι τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που λατρεύτηκαν και ήταν είτε επιθετικοί, είτε δεκάρια. Έχουν υπάρξει σπουδαία μπακ, αμυντικά χαφ, τερματοφύλακες, αλλά πάντα στις συζητήσεις για τους καλύτερους η κουβέντα πάει σε ποδοσφαιριστές που μπορούσαν να βάλουν την μπάλα στο πλεκτό. Αυτό που πολύς κόσμος δεν ξέρει είναι ότι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή δεν είναι Αργεντίνος. Είναι ο Παραγουανός Αρσένιο Ερίκο γνωστός με πλήθος ονομάτων όπως «ο βασιλιάς των γκολ», «ο χρυσός Παραγουανός», «ο βιρτουόζος», «το κόκκινο ξωτικό (duende)» και διάφορα άλλα.

Ο Ερίκο γεννήθηκε το 1915 στην Ασουνσιόν και ξεκίνησε να παίζει μπάλα στη Νασιονάλ. Ο «πόλεμος του Τσάκο» όμως άλλαξε τη ζωή του. Η Παραγουάη και η Βολιβία ήρθαν σε σύγκρουση για την περιοχή του Τσάκο, καθώς υπήρχαν ενδείξεις ότι είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου. Οι συγκρούσεις ήταν άγριες με τις χώρες να είναι φτωχές και ειδικά την Παραγουάη να προέρχεται από έναν πόλεμο στον οποίο έχασε εδάφη από τη Βραζιλία και την Αργεντινή, με αποτέλεσμα η περιοχή να φαίνεται ως σωτηρία για τα οικονομικά προβλήματα. Ο 17χρονος Ερίκο που είχε αρχίσει να κάνει πράγματα και θαύματα τότε στην Ασουνσιόν κλήθηκε στον στρατό μαζί με άλλους ποδοσφαιριστές. Κι ενώ αρκετοί από αυτούς έγιναν ήρωες του πολέμου, ο Αρσένιο κλήθηκε να συμμετάσχει σε μια ποδοσφαιρική ομάδα του Ερυθρού Σταυρού που είχε στόχο να μαζέψει χρήματα για τα θύματα του πολέμου.

Ο Ερίκο έτσι βρέθηκε σε κάποια φάση στην Αργεντινή και η πολύ καλή ομάδα του Ερυθρού Σταυρού έπαιξε παιχνίδια με τις τοπικές ομάδες εντυπωσιάζοντας. Πρώτη τον πλησίασε η Ρίβερ, αλλά η υπόθεση δεν προχώρησε. Η Ιντεπεντιέντε ήταν αυτή που τον προσέγγισε στη συνέχεια (ο αστικός μύθος λέει ότι το έκανε μέσα στα αποδυτήρια της Μπόκα), αλλά ο λοχαγός που ήταν υπεύθυνος απείλησε τον Ερίκο ότι θα τον έβγαζε λιποτάκτη εν ώρα πολέμου. Οι Κόκκινοι επέμειναν, τα βρήκαν με το υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Παραγουάης, έδωσαν ένα ποσό ρεκόρ και ο ίδιος ο Ερίκο έδωσε το μπόνους της μεταγραφής του στον Ερυθρό Σταυρό με αποτέλεσμα η τουρνέ να στεφθεί από πλήρη επιτυχία.

arsenio-erico-de-cabeza-siempre-mas-alto-portalguarani

Από εκεί και πέρα άρχισε η απίστευτη πορεία του Παραγουανού. Με ντεμπούτο κόντρα στην Μπόκα το 1934 ξεκίνησε η καριέρα του που τον έβαλε στους θρύλους της ιστορικής Ιντεπεντιέντε και στο hall of fame μαζί με παίκτες όπως ο Μποτσίνι. 293 γκολ έβαλε ο Ερίκο στα χρόνια του στην ομάδα της περιοχής Αβεγιανέδα και εντυπωσίαζε με την εκπληκτική ικανότητα να πηδάει ψηλά και να κερδίζει την μπάλα στον αέρα ακόμα και από τους τερματοφύλακες, αλλά ήταν και πολύ καλός τεχνίτης. Μετά από κάποια προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπισε, το 1937 έκανε την καλύτερη χρονιά του σκοράροντας 47 φορές σε ένα πρωτάθλημα 34 αγώνων. Ακόμα ένα ρεκόρ είναι το 1,43 γκολ ανα παιχνίδι που πέτυχε στο επόμενο πρωτάθλημα ο Ερίκο, μέλος μιας Ιντεπεντιέντε που οι ειδικοί της εποχής την βάζουν στις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών, αφού κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 1938 και του 1939.

Το 1942 επέστρεψε στην Παραγουάη για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να κάνει την Νασιονάλ πρωταθλήτρια. Η Ιντεπεντιέντε που είχε νέους ιδιοκτήτες δέχθηκε προτάσεις με μεγάλα χρηματικά ποσά από Ρίβερ Πλέιτ και Σαν Λορένσο, αλλά οι οπαδοί απέτρεψαν την μεταγραφή. Ο Ερίκο επέστρεψε το 1943 στην Ιντεπεντιέντε μεγάλος και βαρύς πλέον και τελικά έκλεισε την καριέρα του στην Ουρακάν παίζοντας 7 φορές χωρίς να σκοράρει. Μέσα στην πορεία του Ερίκο όμως ξεχωρίζουν τρία γεγονότα. Το πρώτο είναι ότι ο Ερίκο δέχθηκε πρόταση να παίξει στην εθνική Αργεντινής. Η Αργεντινή τότε είχε σπουδαία ομάδα, πρωταθλήτρια Αμερικής και ήταν από τα μεγάλα φαβορί για το Μουντιάλ του 1938 (στο οποίο τελικά δεν πήρε μέρος, αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά). Ο Ερίκο αρνήθηκε τα χρήματα που του προσφέρθηκαν και δήλωσε ότι είναι Παραγουανός. Το γεγονός αυτό έκανε θετική εντύπωση τόσο στην Αργεντινή, όσο και στη χώρα του, όπου δυστυχώς όμως δεν έπαιξε με την εθνική της ποτέ, καθώς απαγορευόταν να κληθεί παίκτης που αγωνίζεται στο εξωτερικό. Έτσι, ο μεγαλύτερος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή και καλύτερος Παραγουανός δεν έγινε ποτέ διεθνής.

De_la_Mata

Το δεύτερο εντυπωσιακό είναι τα 43 γκολ του που θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Το 1938 η εταιρεία Σιγαρίγιος 43 που πουλούσε πούρα αποφάσισε (πιθανότατα πιστεύοντας ότι είναι ανέφικτο) να υποσχεθεί ένα τεράστιο ποσό σε όποιον θα σκόραρε 43 φορές στο πρωτάθλημα. Ο Αρσένιο κατάφερε να φτάσει τα 43 γκολ δυο αγωνιστικές πριν το τέλος. Με την Ιντεπεντιέντε να δίνει μάχη για τον τίτλο, ο Παραγουανός ήξερε ότι αν σκόραρε ξανά θα έχανε το βραβείο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει κάποιες εύκολες φάσεις, αλλά και να γίνει υπερβολικά ομαδικός δίνοντας πάσες ενώ ήταν σε πλεονεκτική θέση. Τελικά κέρδισε και το πρωτάθλημα και το χρηματικό ποσό παρά τον κίνδυνο που πήγε ο ίδιος να δημιουργήσει.

cropped_saltarin.jpg

Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι η πιο ιδιαίτερη. Ο Ερίκο ταλαιπωρήθηκε από θέματα υγείας που οδήγησαν στον ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού το 1977. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Την επόμενη μέρα η Ιντεπεντιέντε αντιμετώπιζε την Ρίβερ. Με δάκρυα στα μάτια οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε τραγουδούσαν «Se siente, se siente, Erico esta presente» σε μετάφραση «Το νιώθουν, το νιώθουν, ο Ερίκο είναι παρών». Η Ρίβερ προηγήθηκε με 0-1, αλλά τελικά η αύρα του Ερίκο γύρισε το ματς σε 2-1. Η Ιντεπεντιέντε κάλυψε τα έξοδα της κηδείας και ένα κόκκινο καραβάνι ξετυλίχτηκε από την έδρα της ομάδας ως το κοιμητήριο που ήταν 65 χιλιόμετρα μακρυά. Οι Παραγουανοί είχαν ζητήσει να επιστραφεί στην πατρίδα του, οι Αργεντίνοι αρνήθηκαν (και οι δυο χώρες είχαν δικτατορικά καθεστώτα με άσχημες σχέσεις τότε) και ο Ερίκο θάφτηκε στην Αργεντινή.

Παρ’ όλα αυτά στην Παραγουάη δεν το ξέχασαν και δημιουργήθηκε μια οργάνωση για τον «επαναπατρισμό» του στράικερ. Το 2010 με την Κριστίνα Κίρσνερ (από ποδοσφαιρόφιλη οικογένεια) να διατηρεί καλές σχέσεις με τον πρόεδρο της Παραγουάης οι δυο χώρες ήρθαν σε συμφωνία. Το φέρετρο του Ερίκο με την σημαία της Ιντεπεντιέντε βγήκε από την κρύπτη και το… μακάβριο θέαμα συνεχίστηκε με την μεταφορά του στην Παραγουάη όπου τυλιγμένο στις σημαίες των δύο χωρών και με πλήθος κόσμου να παρακολουθεί βρήκε το νέο σπίτι του. Κονβόι αυτοκινήτων ακολουθούσε το φέρετρο, παιδάκια ντυμένα με στολές ήταν στην άκρη του δρόμου και οι Παραγουανοί φώναζαν συνθήματα και χειροκροτούσαν λες και υποδεχόντουσαν κάποιον ήρωα. Η μαγική παραφροσύνη του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου που ξεπερνά πολιτική και θρησκεία πολλές φορές σε όλο της το μεγαλείο. Ο Ερίκό από το 2010 αναπαύεται πλέον στην Παραγουάη, ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο η Νασιονάλ και η Ιντεπεντιέντε έχουν ονομάσει αντίστοιχα το γήπεδό τους και το πέταλο και μια από τις σημαντικότερες κερκίδες τους, ο ποδοσφαιριστής που αποτέλεσε ίνδαλμα του τεράστιου Αλφρέντο ντι Στέφανο, ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Αργεντινή.

Ρετρό κουίζ νο34 (Summer Edition)

  [9 Σχόλια]

Μετά το αρκετά δύσκολο μουντιαλικό κουίζ που ταλαιπώρησε αρκετό κόσμο επιστρέφουμε με κάτι πιο αλέγκρο και καλοκαιρινό. Κάπου στα τέλη των 90s (την καλύτερη δεκαετία όλων των εποχών) η Pepsi αποφάσισε να μπει στα χωράφια της Panini και να φτιάξει μια δική της ποδοσφαιρική καμπάνια. Έτσι λοιπόν κυκλοφόρησε πλαστικά ποτήρια με ποδοσφαιριστές, καπάκια από μπουκάλια με φωτογραφίες γνωστών παικτών και έφτιαξε το δικό της άλμπουμ με «χαρτάκια». Η καμπάνια είχε τους παίκτες να φοράνε φανέλες της εταιρείας (στα μπλε) και μάλιστα γυρίστηκαν και τηλεοπτικά σποτάκια (σαν το παραπάνω με τον αγαπημένο Ματίας Αλμέιδα. H ιδέα ξεκίνησε από την Λ. Αμερική (όπου από ότι ξέρω η Pepsi είναι πολύ δημοφιλής) και στη συνέχεια επεκτάθηκε και στον υπόλοιπο κόσμο για να σταματήσει μερικά χρόνια αργότερα.

Διαλέξαμε λοιπόν δύο από τα αυτοκόλλητα (μια που οι εικονιζόμενοι είναι πασίγνωστοι, είπαμε να το κάνουμε διπλό το κουίζ) και εσείς απλά καλείστε να βρείτε ποιοι είναι οι δυο αυτοί ποδοσφαιριστές. Επειδή μπήκε Αύγουστος και νιώθω κι εγώ το δράμα όσων είναι ακόμα στην πόλη θα δώσω ένα χιντ λέγοντας ότι έχουμε κάνει αφιερώματα και στους δύο στο σομπρέρο παλαιότερα.

Ρετρό κουίζ νο33 (World Cup Edition)

  [5 Σχόλια]

retro33

Ο εικονιζόμενος ποδοσφαιριστής δεν άφησε κάποιο ανεξίτηλο σημάδι στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Εκτός ίσως από το γεγονός ότι είναι ο σωσίας του Νίκου Καραγεωργίου. Παρ΄όλα αυτά έχει καταφέρει κάτι για το οποίο μνημονεύεται, ένα ρεκόρ που δεν θα το χάσει ποτέ. Ποιος είναι και τι σχέση έχει με το Μουντιάλ; Το κουίζ λογικά είναι ζόρικο (για όσους αποφασίσουν να μην κλέψουν, γεγονός για το οποίο δεν είμαι πολύ αισιόδοξος) και συνεπώς ακόμα και να το βρείτε δεν θα σας πολυπιστέψω.

Όταν οι ερασιτέχνες έκαναν την έκπληξη

  [Καθόλου σχόλια]

joe-gaetjens-1950-world-cup-vs-englandjpg-599783bd381d5557_large

Ήταν 29 Ιουνίου του 1950 όταν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών σε Μουντιάλ έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Μπροστά σε δέκα χιλιάδες περίπου θεατές στο Μπέλο Οριζόντε η Αγγλία που παιζόταν 3/1 για να κατακτήσει το Μουντιάλ, αντιμετώπιζε μια ομάδα που οι μπουκ την έδιναν 500/1. Μια ομάδα που την αποτελούσαν μεταξύ άλλων ένας ταχυδρόμος, ένας λαντζέρης και ένας οδηγός νεκροφόρας. Οι Άγγλοι χωρίς να έχουν ξαναπαίξει σε Μουντιάλ και να δοκιμαστούν, είχαν την αλαζονεία που τους συνόδευε εκείνα τα χρόνια ως οι δημιουργοί του ποδοσφαίρου που δεν γίνεται να χάσουν από κανέναν. Δεν υπήρχε άλλωστε και λόγος να παίξουν με τους μαθητές τους από διάφορες άλλες υποανάπτυκτες ποδοσφαιρικά χώρες. Ήταν δε τέτοια η άνεσή τους, που είχαν αφήσει τον Στάνλει Μάθιουζ εκτός ομάδας για να παίξει στα μετέπεια πιο δύσκολα ματς.

billy-wright-ed-mcilvenny

Από την άλλη πλευρά η ομάδα των ΗΠΑ ήταν κυρίως ομάδα μεταναστών με καταγωγή από πιο ποδοσφαιρικές χώρες. Η ομάδα είχε Ιταλούς, Πορτογάλους, έναν Ιρλανδό, έναν Σκωτσέζο και έναν Αϊτινό (αν βάζαμε και έναν Πόντιο θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο). Ο επί 10 χρόνια αρχηγός της εθνικής της ομάδας Γουόλτερ Μπαρ έδωσε το περιβραχιόνιο στον Εντ ΜακΙλβένι για το συγκεκριμένο ματς, γιατί ήταν Σκωτσέζος διάολε και θέλεις πάντα έναν Σκωτσέζο αρχηγό για να αντιμετωπίσεις τους Άγγλους, δεν έχετε δει Μπρέιβχαρτ;

usa1022365-003C433700000258-705_468x378

Οι Άγγλοι μπήκαν δυνατά, πίεσαν, έχασαν φάσεις, ο τερματοφύλακας Μπόργκι κατέβασε τα ρολά και στο 38′ το σοκ ήρθε, καθώς μπήκε ένα γκολ από τον Αϊτινό  (με πατέρα Γερμανό και μητέρα Αϊτινή) Τζο Γκαετιένς. Ένα εύκολο σουτ από τους Αμερικάνους μετατράπηκε σε γκολ όταν ο Τζο έκανε κάτι σαν κεφαλιά ψαράκι και άλλαξε την πορεία της μπάλας. Κάποιοι είπαν ότι ήταν θέμα τύχης, άλλοι ότι το ήθελε, το θέμα είναι ότι έγραψε το ΗΠΑ-Αγγλία 1-0. Οι Άγγλοι όσο και να πίεσαν δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι και το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το τέλος. Ο σκόρερ αποθεώθηκε στις αγκαλιές των Βραζιλιάνων οπαδών (βλέπε πρώτη φωτό).

Ο αστικός μύθος λέει ότι όταν Άγγλος απεσταλμένος ενημέρωσε την πατρίδα για το τελικό σκορ με τηλεγράφημα, κανείς δεν πίστεψε το σκορ και θεώρησαν ότι ήταν λάθος με αποτέλεσμα κάποιες αγγλικές εφημερίδες να γράψουν ότι το τελικό σκορ ήταν 10-1 υπέρ της Αγγλίας (το οποίο αν και δεν επιβεβαιώνεται, εμείς το θεωρούμε αλήθεια γιατί μιλάμε για Άγγλους). Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ το τελικό αποτέλεσμα δεν είχε όση δημοσιότητα του άξιζε, με τους Νιου Γιορκ Τάιμς να αφιερώνουν μια-δυο παραγράφους για τον άθλο, ενώ άλλες εφημερίδες είχαν απλά το σκορ (πολύ συχνά λάθος) και έγραφαν λανθασμένα τα ονόματα των παικτών. Με την άνοδο του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ αργότερα, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές εκείνης της ομάδας τιμήθηκαν, μάλιστα κάποιοι από αυτούς μετά θάνατον όπως ο σκόρερ Γκαετιένς που σκοτώθηκε στις πολιτικές αναταραχές της πατρίδας του και ποτέ δεν βρέθηκε το πτώμα του. Οι Άγγλοι αντιμετώπισαν την ήττα με τον γνωστό τους τρόπο, ο τερματοφύλακας Γουίλιαμς για παράδειγμα είχε δηλώσει: «Οι Αμερικάνοι εμφανίστηκαν φορώντας σομπρέρος και καπνίζοντας πούρα, δεν πρέπει να ακούμπησαν την μπάλα πάνω από έξι φορές».  Η απάντηση ήρθε από τον Γουόλτερ Μπαρ: «Για να κερδίσεις με 1-0 αρκεί να ακουμπήσεις μια φορά την μπάλα».

Η ιστορία έγινε πιο γνωστή αργότερα από το βιβλίο «The Game of Their Lives» και την ομώνυμη ταινία πριν μερικά χρόνια. Μια ταινία στην οποία ο Τζέραρντ Μπάτλερ σαν άλλος Λεωνίδας παίζει τον τερματοφύλακα Μπόργκι που φυλώντας άλλου είδους Θερμοπύλες εμποδίζει τους Άγγλους, ενώ τον Αϊτινό σκόρερ παίζει ο Τζίμι Ζαν-Λουίς που έπαιζε στη σειρά Heroes τον χαρακτήρα με όνομα ο «Αϊτινός». Συμπτώσεις, αλλά η ταινία είναι αρκετά μέτρια δυστυχώς, φουλ από κλισέ και με αρκετές διαφορές από την πραγματική ιστορία και τους πρωταγωνιστές.

usa-wins-1-1

Η τύχη έφερε τις ομάδες αντίπαλες ξανά το 2010 και πριν τον αγώνα όλοι θυμήθηκαν αυτό το ματς. Οι Άγγλοι θέλοντας να ξεπλύνουν την ντροπή και οι Αμερικάνοι ως κίνητρο για κάτι καλύτερο. Το τελικό 1-1 ήρθε και αυτή τη φορά στις ΗΠΑ η σημασία που πήρε στα ΜΜΕ ήταν πολύ πολύ μεγαλύτερη. Το παραπάνω επικό εξώφυλλο τα λέει όλα. Όσα χρόνια και να περάσουν όμως, οι άνθρωποι που από το πουθενά έκαναν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Μουντιάλ θα είναι οι πρωτοπόροι και αυτοί που θα δίνουν ελπίδα σε όλα τα αουτσάιντερ των Μουντιάλ.

Αυτό λέγεται κατάμεστο γήπεδο

  [Καθόλου σχόλια]

sco_eng1966

Απρίλιος του 1966, λίγους μήνες πριν την έναρξη του 8ου Παγκοσμίου Κυπέλλου και η διοργανώτρια Αγγλία ταξιδεύει στη Σκοτία για να αντιμετωπίσει τους γείτονες της στο ιστορικό Χάμπτεν Παρκ της Γλασκόβης, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο γήπεδο του κόσμου όταν κατασκευάστηκε το 1903.

(Ήταν επίσης και επίκεντρο της γκρίνιας των Γάλλων της Σέντ Ετιέν, επειδή μέχρι το 1987 οι εστίες του είχαν τετράγωνα δοκάρια. Οι Γάλλοι πιστεύουν, και επιμένουν σ’ αυτό πολλά χρόνια μετά – για την ακρίβεια πριν λίγους μήνες αγόρασαν τα δοκάρια αυτά για να τα βάλουν στο μουσείο τους! -, πως αν τα δοκάρια του ήταν στρόγγυλα δεν θα είχαν χάσει τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1976 καθώς η μπάλα θα είχε συμπεριφερθεί διαφορετικά τις δυο φορές που οι παίκτες τους σημάδεψαν το οριζόντιο, πριν η Μπάγερν σκοράρει το μοναδικό γκολ του αγώνα.)

Στο προσκήνιο της παραπάνω φωτογραφίας μπορείς να δεις μια εναέρια διεκδίκηση της μπάλας, στην οποία νικητής είναι κάποιος Σκοτσέζος. Αυτό που εντυπωσιάζει όμως είναι αυτό που βρίσκεται στο βάθος της εικόνας. Πατώντας πάνω στην εικόνα μπορείς να απολαύσεις σε μεγαλύτερο μέγεθος την κατάσταση στις κερκίδες του γηπέδου, ένα εκπληκτικό χαλί από ανθρώπινα κεφάλια (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, μιλάμε για 134.000 κεφάλια) που δεν διακόπτεται πουθενά, και να προβληματιστείς για λίγο για το πως ακριβώς έβρισκε κανείς τη θέση του και την παρέα του στην τραγικά κακή περίπτωση που έπρεπε οπωσδήποτε να πάει για κατούρημα.

Στο ιντερνετικό αρχειακό διαμάντι που ονομάζεται συλλογή της British Pathe, το οποίο και είχαμε παρουσιάσει πριν λίγο καιρό, υπάρχει και σχετικό μικρό βίντεο με τις φάσεις του αγώνα, ο οποίος έληξε με νίκη των, μετέπειτα πρωταθλητών κόσμου, Άγγλων με 3-4.

Ρετρό κουίζ νο32

  [15 Σχόλια]

retrojuve

Στην ιστορία των κουίζ έχετε κληθεί να αναγνωρίστε διάφορα πράγματα. Φάτσες, φανέλες, χρονολογίες, συγγένειες. Εξ όσων θυμάμαι είναι η πρώτη φορά που θα κληθείτε να αναγνωρίσετε έναν κώλο (και δυστυχώς για τους περισσότερους από τους αναγνώστες μας είναι ανδρικός). Το κουίζ είναι εύκολο, μια που τον κώλο συνοδεύουν καμία 20αρια ακόμα γνωστές φάτσες, συνεπώς εύκολα θα βρείτε ποια φάτσα λείπει. Αυτά φυσικά πάντα για όσους είναι τίμιοι και όχι τα λαμόγια που θα αρχίσουν να ψάχνουν αλλιώς. Τα ζητούμενα είναι κώλος φάτσα, ομάδα και χρονολογία.

Η πρώτη και τελευταία στιγμή του Ντιέγκο

  [Καθόλου σχόλια]

diego 1

Στα 10 του μόλις χρόνια ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πήγε να δοκιμαστεί στην παιδική ομάδα των Αρχεντίνος Τζούνιορς, τους Σεμπογίτας (τα κρεμμυδάκια δηλαδή), και ο προπονητής Φράνσις Κορνέχο δεν φάνηκε να πείθεται για την ηλικία του. Ο Ντιέγκο επέμενε ότι είναι δεκάχρονος, ο κόουτς ζήτησε κάποια έγγραφα αλλά ο πιτσιρικάς δεν είχε μαζί του. Ευτυχώς για τον Ντιέγκο, την Αργεντινή και ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο ο Κορνέχο τελικά έλαβε τα απαραίτητα χαρτιά και η καριέρα του Μαραντόνα ξεκίνησε με τον πνευματικό του πατέρα να τον βάζει ακόμα και σε παιχνίδια με μεγαλύτερα παιδιά. Η ιστορία αυτή είναι για μια άλλη φορά, εμείς θα σταθούμε σήμερα στην παραπάνω φωτογραφία του Ντιέγκο που κατά πολλούς είναι η πρώτη ποδοσφαιρική του φωτογραφία. Το ένα πόδι του Ντιέγκο αγγίζει τη γη με τα δάχτυλα, το άλλο στον αέρα, η γλώσσα έξω (θυμίζοντας έναν άλλον θεό του αθλητισμού, τον MJ) κι η μπάλα να αιωρείται, αποτέλεσμα κάποιας περίτεχνης ενέργειας (πιθανότατα ενός σομπρέρο).

diegο3

23 χρόνια μετά. Μια καριέρα με πρωταθλήματα, κύπελλα, Μουντιάλ, δόξα, άνοδο και πτώση και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς φτάνει στο τέλος της. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα σκοράρει για τελευταία με φορά με πέναλτι σε έναν αγώνα ενάντια στους Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ. Το τελευταίο του «κανονικό» γκολ όμως είναι στη 12η αγωνιστική της Κλαουζούρα του 1996 σε ένα 2-0 απέναντι στην Μπελγκράνο, με συμπαίκτες τον Κίλι Γκονζάλες και τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν και προπονητή τον Κάρλος Μπιλάρδο. Η φωτογραφία κατά διαβολική θεϊκή σύμπτωση μοιάζει πολύ με την πρώτη. Ο Ντιέγκο στα δάχτυλα του ενός ποδιού με το άλλο στον αέρα, η μπάλα να αιωρείται και η γλώσσα έξω, όπως κάθε άνθρωπος αφοσιωμένος στην Τέχνη του. Αυτή τη φορά όχι για ένα σομπρέρο αλλά για μια γκολάρα που μπήκε στο 90′ κρεμώντας τον τερματοφύλακα. Δυο παρόμοιες φωτογραφίες, δυο σημαντικές στιγμές, γεμάτες τελειότητα από την αρχή και το τέλος του ποδοσφαιριστή Μαραντόνα.

Ένας πολύ αποφασισμένος φίλαθλος

  [Καθόλου σχόλια]

lei_tot1928

18 Φεβρουαρίου 1928, 5ος γύρος του Κυπέλλου Αγγλίας, Λέστερ εναντίον Τότεναμ και το ‘Φίλμπερτ Στριτ’ υποδέχεται 47.298 φιλάθλους, αριθμός ρεκόρ στην 111χρονη ιστορία του. Όπως είναι οφθαλμοφανές όμως και από την παραπάνω απίστευτη φωτογραφία οι θεατές του αγώνα ήταν περισσότεροι απ’ αυτούς που έκοψαν κανονικά εισιτήριο.

Σχετικά:
Η κερκίδα των καπέλων
Η μαγεία της Μπενφίκα
Μια απίστευτη φωτογραφία 62 χρόνων
Οπαδοί μιας άλλης εποχής