Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Το .gif της εβδομάδας'

Οι κούπες της Άρσεναλ του Βενγκέρ

  [6 Σχόλια]

Arsenal

«Είναι ειδικός στην αποτυχία». Φράση του Μουρίνιο για τον Βενγκέρ. Είναι αλήθεια πως έχει ένα πρόβλημα με το να φτάνει στην πηγή ο Γάλλος. Ή μάλλον Αλσατός, όπως μας έμαθαν για κάποιον περίεργο λόγο. Δεν έχει όμως καμία δυσκολία να δημιουργεί ομάδες που προσφέρουν μαγικές φάσεις.

Δες το γκολ που πέτυχε ο Τόμας Ροσίτσκι απέναντι στη Σάντερλαντ. Συνήθως μιλάμε για γκολάρα, όταν βλέπουμε την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα μετά από μια «οβίδα» ή μια… Ζλατανιά ή ένα τρομερό σόλο. Η πραγματική ομορφιά –έστω για κάποιους- κρύβεται στα γκολ που μπαίνουν σε φάσεις που η ομαδική προσπάθεια επισκιάζει το ατομικό ταλέντο. Στην τελική το σπορ είναι ομαδικό.

Και ο Αρσέν ρομαντικός. Και κολλημένος ή αφελής αν θέλετε. Δε μας νοιάζει όμως. Προσωπικά δε θα με πείραζε ακόμα κι αν υποστήριζα την Άρσεναλ. Γιατί η ομάδα του «ζωγραφίζει» αριστουργήματα πολύ συχνά. Και η τέχνη δεν έχει ανάγκη κύπελλα και βραβεία. Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για ποδόσφαιρο θα μου πεις. Φυσικά, αλλά δεν ξέρεις ότι το ποδόσφαιρο είναι και τέχνη; Μα ακόμα κι αν διαφωνείς με αυτό, πιστεύω ότι θα συμφωνείς ότι πέρα από τα τρόπαια μένουν και οι στιγμές.

Και συμβόλαιο με την επιτυχία δεν έχει κανείς. Πολύ περισσότερο όσοι δεν έχουν πολλά λεφτά. Αντίθετα είναι πιο εύκολο να παίζεις σταθερά με τρόπο που απολαμβάνουν οι οπαδοί, οι παίκτες, ο προπονητής. Ένα είναι το μήνυμα για την Άρσεναλ και τους παίκτες της: διαρκής κίνηση, πάσες με τη μία κι ας μην έρθει κούπα καμία. Δώστε την έμπνευση σε κάποιον εκεί έξω να φτιάχνει τέτοια γκιφάκια.

Το καρέ του χασογκόλη Μέσι

  [25 Σχόλια]

messi iniesta alves (1)

Η Μπαρτσελόνα έχασε για πρώτη φορά φέτος στην έδρα της και άφησε την Ατλέτικο μόνη της στην κορυφή. Ο Λιονέλ Μέσι, που το τελευταίο διάστημα δε βρίσκει τόσο συχνά δίχτυα (με άλλα λόγια ο αριθμός των γκολ που πετυχαίνει θυμίζει θνητό), αλλά αποδεικνύει σταθερά πως είναι ΚΑΙ ο καλύτερος δημιουργός που κυκλοφορεί, έφυγε για πρώτη φορά στην καριέρα του ηττημένος από το Καμπ Νου σε ματς που είχε σκοράρει. Αλλά δε θα μιλήσω άλλο για αριθμούς κι αποτελέσματα.

Θέλω να σταθώ σε αυτή τη φάση. Μια φάση που μου θύμισε αυτό κι αυτό. Τέσσερις σημειώσεις (κυρίως) για την τελευταία από τις τέσσερις φετινές γκολάρες του Μέσι που δεν μπήκαν ποτέ (εδώ η τέταρτη):

  1. Ένα πράγμα είναι αυτό που δείχνει ο πίνακας. Το σκορ. Το αποτέλεσμα. Κι ένα άλλο είναι όσα γίνονται μέσα στο 90λεπτο. Το έργο που παρακολουθείς για μιάμιση ώρα. Και οι στιγμές. Αυτά που βλέπεις, που σκέφτεσαι, που αισθάνεσαι. Τα οποία δεν ακυρώνονται αν η μπάλα πάει ένα εκατοστό δεξιά ή αριστερά.
  2. Συνήθως ο Μέσι είναι αυτός που κάνει τα μαγικά και φτιάχνει μεγάλες ευκαιρίες για τους συμπαίκτες, οι οποίοι τις σπαταλάνε. Στα τρία από τα τέσσερα γκολ-που- δεν-μπήκαν-ποτέ είναι αυτός που έχει αποτύχει να ολοκληρώσει με επιτυχία τη φανταστική ομαδική προσπάθεια.
  3. Εσείς στη συνεργασία Μέσι-Άλβες-Ινιέστα, τι θαυμάσατε περισσότερο; Την ακρίβεια στις πάσες; Τα άψογα κοντρόλ τους; Το πώς ελέγχουν πού βρίσκονται αντίπαλοι και συμπαίκτες; Την κίνηση στο χώρο; Ή τον Ινιέστα επειδή είναι ο Ινιέστα;
  4. Ας δούμε και το βίντεο με τη συνεργασία Μέσι-Άλβες-Ινιέστα. Το ματς είναι στο 92΄. Η Μπαρτσελόνα απέχει ελάχιστα από το να κάνει γκέλα που μπορεί να της κοστίσει το πρωτάθλημα. Παίκτης της Βαλένθια κάνει τάκλιν μέσα στην περιοχή. Ο αγώνας γίνεται στο Καμπ Νου. Είσαι ο Μέσι, η ομάδα σου σφυρίγματα παίρνει. Αν βουτήξεις, το πιο πιθανό είναι να πάρεις πέναλτι. Όπως όμως όλοι ξέρουμε ο Μέσι δε βουτάει ποτέ.

(football_philosopher)

Το ποδόσφαιρο δεν είναι παιδική χαρά

  [29 Σχόλια]

City Vs Arsenal

Το παραπάνω gif είναι από τον αγώνα της Μάντσεστερ Σίτι με την Άρσεναλ. Είναι μια πολύ ωραία εικόνα. Οπαδοί των γηπεδούχων δίπλα σε αυτούς των φιλοξενούμενων. Οι Πολίτες έχουν κάνει το 4-2. Από τη μία έχουμε τη χαρά κι από την άλλη την απογοήτευση. Όσο ευχάριστο και όμορφο είναι το στιγμιότυπο, τελικά μου φαίνεται ως ένας ακόμα πανηγυρισμός. Εντάξει, για εμάς που δεν έχουμε συνηθίσει οι «εχθροί» να χωρίζονται από ελάχιστα μέτρα/εκατοστά είναι κάτι παραπάνω. Κι επίσης αν κοιτάξεις καλά, θα εντοπίσεις μερικές μεγάλες μορφές (ο τύπος που κρατάει το πηγούνι του!)

Παρ’ όλα αυτά, δεν ξέρω… Περίμενα μια τέτοια εικόνα, μετά από ένα γκολ σε ένα μεγάλο ματς, να είναι πιο δυνατή. Πιο έντονη. Θέλω να πω οι οπαδοί της Σίτι φαίνονται χαρούμενοι, κάποιοι αγκαλιάζονται, κάποιοι χοροπηδάνε, κάποιοι (πολλοί) γυρίζουν να την πουν στους Κανονιέρηδες, οι οποίοι δείχνουν ξενερωμένοι, απογοητευμένοι. Αλλά μέχρι εκεί. Η φάση από τη μία είναι «yeah βάλαμε κι άλλο, είμαστε χαρούμενοι» κι από την άλλη «shit, πάλι το φάγαμε». Δε βλέπω λύτρωση, δε βλέπω να αισθάνονται σαν να έχουν χάσει τα πάντα, δε βλέπω έντονα ξεσπάσματα, δε βλέπω να διαλύονται.

Μπορεί να έτυχε, μπορεί να είναι κυριλέδες Άγγλοι, μπορεί πάλι να φταίει πως έχουν ήδη μπει άλλα 5 γκολ στο ματς. Μπορεί απλά να θέλω να πιστεύω πως είναι το τελευταίο (για να γράψω τα παρακάτω). Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι αγώνας, μάχη. Και για πολλούς από όσους είναι στην κερκίδα (και γενικότερα για τους οπαδούς) δεν είναι μόνο 90+ λεπτά διασκέδασης. Όταν η ομάδα τους δέχεται γκολ, είναι σαν να το δέχτηκαν οι ίδιοι. Συχνά τους πονάει περισσότερο. Συμβαίνει γενικά στον αθλητισμό, χαίρεσαι με τη χαρά και την επιτυχία μερικών αγνώστων και πονάς, όταν πονάνε. Και είναι ωραίο αυτό.

Το ποδόσφαιρο όμως έχει μια σημαντική διαφορά. Το σκοράρισμα δεν είναι εύκολο. Τα γκολ είναι σπάνια. Πρέπει να είναι σπάνια. Για να φτάσεις να δημιουργήσεις μια ευκαιρία πρέπει να ματώσεις. Ναι, συχνά βρίσκεις δίχτυα από το πουθενά κι αυτή είναι μια άλλη χάρη του αθλήματος. Βρίσκεις όμως εμπόδια στα περισσότερα σημεία του γηπέδου. Δεν κάνεις ένα κατέβασμα και φτάνεις στην περιοχή. Δεν τη δίνεις στον παικταρά και τους περνάει όλους. Δε σουτάρεις από το κέντρο και μπαίνει. Δεν κάνει η μία ομάδα επίθεση κι ανεβάζει όλους τους παίκτες στην αντίπαλη περιοχή, την περιμένουν 11 αντίπαλοι, τελειώνει ο χρόνος και πάνε και οι 22 στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Συμβαίνουν κι αυτά, αλλά σπάνια. Και για αυτό η ένταση που δημιουργείται είναι (για μένα έστω) μεγαλύτερη από ό,τι σε άλλα αθλήματα.

Τα γκολ είναι πολύτιμα. Είναι η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου λέει το κλισέ. Δε γίνεται κάθε μέρα να έχουμε Χριστούγεννα. Και βαρετό πρέπει να γίνεται το ποδόσφαιρο και άσχημο και σκληρό. Για αυτό έχω ένα κόλλημα με αγώνες σαν αυτόν της Σίτι με την Άρσεναλ. Δεν είναι τόσο το 6-3. Είπαμε, γκολ μπορεί να μπουν κι από το πουθενά. Μπορεί να γίνει 6-3 με… 8 φάσεις. Δε μου αρέσουν τα σκορ πόλο, αλλά αυτό που δεν αντέχω, τουλάχιστον όχι σε μεγάλες δόσεις, είναι να γίνονται τα ματς παιδική χαρά. Το συγκεκριμένο άγγιζε από αρκετά νωρίς αυτά τα επίπεδα, αλλά στα τελευταία 20-30 λεπτά ήταν ανέκδοτο για εμένα. Νόμιζα ότι έβλεπα το Γ1 να παίζει με το Γ2. Αν θέλω να δω άδειο κέντρο, ασταμάτητο πάνω-κάτω (αποτέλεσμα αμέτρητων λαθών), τη μία φάση μετά την άλλη, βλέπω και μπάσκετ.

Το οποίο είναι μια χαρά άθλημα, αλλά είναι άλλο άθλημα. Διαφορετικά πράγματα απολαμβάνεις στο ένα και διαφορετικά στο άλλο. Δεν ξέρω, πιθανότατα είμαι παράξενος (είμαι δηλαδή, γενικά, δεν τίθεται θέμα), αλλά δε θεωρώ ματσάρες, αγώνες που μπορεί ο καθένας να κάνει 15-20-30 μέτρα με την μπάλα και να βγάλει ευκαιρία. Το διασκεδάζω όταν συμβαίνει. Θέλω να το βλέπω πού και πού, αλλά δεν πιστεύω πως αυτό είναι το ποδόσφαιρο στα καλύτερά του. Ούτε τα αμέτρητα «κορδελάκια». Αυτά είναι για το all star game. Για το Φίλοι Ρονάλντο εναντίον Φίλοι Ζιντάν. Για τον Ρεμί Γκαγιάρ. Στο κανονικό ποδόσφαιρο, αυτά είναι για λίγους και σε μικρές δόσεις.

Το ποδόσφαιρο πάνω από όλα είναι ανταγωνισμός. Ακόμα και με τους φίλους σου όταν παίζεις, από ένα σημείο και μετά γίνεται μάχη. Σε παρασύρει ο στόχος της νίκης, το πάθος. Αυτό, αυτό είναι πάνω από όλα το ποδόσφαιρο. Ένταση, πόνος, ηδονή, λύτρωση. Χάσιμο του εαυτού σου. Έντονα συναισθήματα, ακραίες καταστάσεις. Για αυτό οι ματσάρες, δεν είναι οι αναμετρήσεις που θυμίζουν αγώνα επίδειξης.

Σουάρες, ο Καραγκούνης της Ουρουγουάης

  [6 Σχόλια]

Suarez goal

Ο Λουίς Σουάρες πήρε την μπάλα λίγα μέτρα κάτω από το κέντρο. Την είδε να αναπηδάει στο χορτάρι κι αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει το ένστικτό του. Αγνόησε τον συμπαίκτη του που έκανε κίνηση στον κενό χώρο, την αντίπαλη άμυνα που ήταν ψηλά, την ευκαιρία για καλή αντεπίθεση, τις πιθανότητες που ήταν εναντίον του και τον τύπο που καθόταν κάτω από το τέρμα. Σήκωσε το κεφάλι, έφτιαξε τον βηματισμό του, σούταρε κι έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.

Ο Ουρουγουανός είναι τσόγλανος (αυτό ισχύει κι ανάποδα), είναι παικταράς αλλά βασικά είναι κάτι μεταξύ στρατιώτη και ζώου. Για αυτόν το γήπεδο είναι πεδίο μάχης. Όταν πατάει το χορτάρι τα πιο άγρια ένστικτά του βγαίνουν στην επιφάνεια. Δεν κατεβαίνει στους αγώνες για να παίξει, αλλά μόνο για να κερδίσει. Να σε κατασπαράξει. Ο Σουάρες πρώτα ενεργεί και μετά σκέφτεται.

Είναι αυτό το παιδί που περισσότερο από το να το έχεις στην ομάδα σου, δεν ήθελες να το έχεις απέναντί σου. Γιατί θα βρίσει, θα κλωτσήσει, θα δαγκώσει, θα είναι συνέχεια κολλημένος πάνω στους αντιπάλους, θα βουτήξει για να πάρει πέναλτι, θα φωνάξει στον διαιτητή. Αλλά θα φωνάξει και στον συμπαίκτη του. Θα συνεχίσει να ντριμπλάρει ενώ θα έπρεπε να δώσει πάσα. Γιατί πιστεύει πως τους έχει και γιατί πρέπει να τους βγάλει από τον δρόμο του. Με κάθε τρόπο.

Ο Σουάρες δεν είναι το παιδί που ξέρει περισσότερη μπάλα από κάθε άλλο στη γειτονιά. Ακόμα και οι ντρίμπλες του δε χαρακτηρίζονται από χάρη, αλλά από επιθετικότητα και οργή. Δε νομίζω ότι τις βλέπει τόσο ως τρόπο για να αποφύγει τους αντιπάλους, όσο ως ένα ακόμα μέσο για να τους επιτεθεί, να τους πληγώσει. Βάζει το κεφάλι κάτω και επιτίθεται σαν ταύρος. Πολύ συχνά δεν τους ντριμπλάρει με τέχνη αλλά με μίσος. Δεν πάει να τους ξεγελάσει, προσπαθεί να περάσει σχεδόν από μέσα τους.

Ο επιθετικός της Λίβερπουλ για κάτι παραπάνω από 90 λεπτά σκέφτεται μόνο ένα πράγμα: τη νίκη. Και πιστεύει πως θα την πάρει και κάνει τα πάντα για να την πάρει. Δε σκέφτεται πολύ, αλλά τα δίνει όλα. Ξεχνάει να χρησιμοποιήσει το μυαλό του, αλλά καταθέτει την ψυχή του. Και για αυτό όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, ξεφεύγει και κάνει λάθη –ασήμαντα, όπως μια πάσα ή λίγο πιο τρελά, όπως ένα δάγκωμα σε αντίπαλο. Τα δίνει όλα κι ανεβάζει την ένταση στο κόκκινο, αλλά όταν χάνει από τους άλλους που δεν προσπάθησαν όσο αυτός ή/και βλέπει τους συμπαίκτες του να μην είναι το ίδιο αποφασισμένοι με αυτόν, τρελαίνεται.

Βασικά, ο Λουίς Σουάρες είναι ο Ουρουγουανός Γιώργος Καραγκούνης. Και οι δύο έχουν ατελείωτη ενέργεια, μεγάλη αυτοπεποίθηση, δίψα για τη νίκη, παλιομοδίτικο, ασυνήθιστο αγωνιστικό στυλ και βουτάνε όταν χρειαστεί. Απλά ο πρώτος μεγάλωσε στην Ουρουγουάη εκεί που, όπως έχει πει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, τα παιδιά «προπονούνται κι από τον Θεό κι από τον Διάβολο».

(football_philosopher)