Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Χωρίς κατηγορία'

Το γκολ του αιώνα

  [3 Σχόλια]

nchometowski_20150622_0938_Mundial-Argentina-Inglaterra_OLEIMA20140320_0146_8.jpg_1650486881

Στο στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό, στις 22 Ιουνίου 1986 είχαν μαζευτεί πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι για να δουν τον προημιτελικό μεταξύ Αργεντινής και Αγγλίας. Κανείς τους δεν περίμενε ότι θα γίνονταν μάρτυρες σε ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά παιχνίδια όλων των εποχών. Σε ένα ματς που ξέφευγε από το ποδόσφαιρο και έγραψε ιστορία, όχι μία, αλλά δύο φορές. Ήταν πολύ νωπές οι μνήμες από τον «πόλεμο των Φόκλαντς», τον πόλεμο για τα νησιά που διεκδικούσε η Αργεντινή και τα ονομάζουν νήσους Μαλβίνας.

Mπορεί πριν το ματς να λέγαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει τίποτα να κάνει με τον πόλεμο στις Μαλβίνας, αλλά γνωρίζαμε ότι είχαν σκοτωθεί πολλά νεαρά παιδιά εκεί, τους είχαν σκοτώσει λες και ήταν περιστέρια. Κι αυτό ήταν μια εκδίκηση, παίρναμε πίσω κάτι από τις Μαλβίνας. Υπερασπιζόμασταν τη σημαία μας, τα νεκρά παιδιά, τους επιζώντες.
Ντιέγκο Μαραντόνα

Ο αγώνας ξεκίνησε πολύ πριν ο Τυνήσιος διαιτητής σφυρίξει την έναρξη. Ο… μακιαβελικός Κάρλος Μπιλάρδο δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. Πριν το Μουντιάλ, ο τεχνικός είχε συναντηθεί με τους ανθρώπους της Le Coq Sportif και τους ζήτησε να φτιάξουν φανέλες πιο ελαφριές που να μην κρατούν τον ιδρώτα πάνω στους παίκτες. Η γαλλική εταιρεία σε χρόνο ρεκόρ το πάλεψε και εισήγαγε μια νέα τεχνολογία. Μόνο που λόγω χρόνου και μπάτζετ δεν κατάφερε να το κάνει και για τη δεύτερη φανέλα της Αργεντινής. Οι δεύτερες μπλε φανέλες που φορούσαν ο Ντιέγκο και οι φίλοι του ήταν βαμβακερές γίνονταν πολύ βαριές με τον απίστευτο ιδρώτα που έριχναν οι παίκτες στα γήπεδα του Μεξικού, με τα ματς να είναι καταμεσήμερο πολλές φορές μέσα σε αφόρητη ζέστη. Αυτό έγινε προφανές στο ματς με την Ουρουγουάη που η Αργεντινή φόρεσε τα μπλε και όταν η κλήρωση πριν το ματς με την Αγγλία έφερε την Αργεντινή να αγωνιστεί ξανά με τα μπλε, ο Μπιλάρδο το πήρε πάνω του.

5256bad888961_870x0

Αφού αρχικά ζήτησε από την εταιρεία να φτιάξει και μπλε ελαφρύτερες φανέλες και έλαβε την απάντηση ότι είναι αδύνατο μέσα σε 72 ώρες, έστειλε έναν άνθρωπο της Ομοσπονδίας στους… δρόμους της πόλης του Μεξικού. Ο Ρούμπεν Μοσέλα έψαξε σε αρκετά μαγαζιά και κατάφερε να βρει δυο διαφορετικά μπλε μοντέλα της Λε Κοκ για να τα πάει πίσω στον Μπιλάρδο. Ο κόουτς δεν ενθουσιάστηκε, δεν ήταν ιδιαίτερα ελαφριές οι φανέλες και φυσικά δεν είχαν κανένα «αντι-ιδρωτικό» σύστημα. Αλλά η μοίρα τα έφερε να εμφανιστεί ο Ντιέγκο εκείνη την στιγμή. Ο Μπιλάρδο τον ρώτησε πώς του φαίνονται, ο Ντιέγκο είδε την μία και είπε «τι όμορφη φανέλα, με αυτή θα κερδίσουμε την Αγγλία» και δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Ο Μοσέλα επέστρεψε στα μαγαζιά της πόλης αγοράζοντας συνολικά 38 φανέλες για τους 19 ποδοσφαιριστές. Φυσικά οι φανέλες δεν είχαν τίποτα πάνω τους. Η Αργεντινή χρησιμοποίησε έναν σχεδιαστή της Κλουμπ Αμέρικα και εκείνος με τον υπολογιστή του (μιλάμε για το 1986 παιδιά) έφτιαξε κάπως το σήμα της Αργεντινής, ενώ τα ασημί (!) νούμερα μπήκαν με… σιδεροτυπία και λέγεται ότι ήταν από «αμέρικαν φούτμπολ».

Αυτό το γκολ που έβαλε ο Μαραντόνα στους Άγγλους με τη βοήθεια του «Θείου» χεριού είναι προς το παρόν η μοναδική αξιόπιστη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού
Μάριο Μπενεντέτι, Ουρουγουανός ποιητής και συγγραφέας

Το ματς ξεκίνησε και ήταν το 51′ όταν ο Ντιέγκο αποφάσισε να γράψει ιστορία με τη φανέλα «Made in Mexico». Το χέρι του Θεού πάνω από τον καημένο τον Σίλτον άνοιξε το σκορ και έδωσε θέμα συζήτησης για δεκαετίες. Ο Ντιέγκο δεν το μετάνιωσε ποτέ, δεν ζήτησε συγγνώμη και είναι περήφανος γι’ αυτό το γκολ. Το ίδιο περήφανοι συνεχίζουν να είναι και στην Αργεντινή. Φυσικά και στη Νάπολι.

Όταν ο Μαραντόνα σημείωσε το πρώτο γκολ με την μπουνιά, όπως ένας ναπολιτάνος κλέφτης, η χαρά ήταν ατελείωτη σε εκείνη την πόλη
Κοριέρε ντε λο Σπορτ

Θα ήταν όμως πολύ βαρετό, πολύ άδικο το ματς να είχε κριθεί έτσι και απλά να μιλούσαμε για ένα διαιτητικό λάθος μόνο, μετά από τόσα χρόνια. Γι’ αυτό ήρθε το 2ο γκολ, ήρθε η αποθέωση του ποδοσφαίρου, το «γκολ του Αιώνα» όπως ονομάστηκε, το γκολ που μετέτρεψε τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα από θνητό σε Θεό του ποδοσφαίρου. Το γκολ που συνοδεύεται πάντα και μόνο από την περιγραφή του Ουρουγουανού Βίκτορ Ούγκο Μοράλες (και ας λέει ο ίδιος ότι ντρέπεται για το ντελίριό του, ότι νιώθει σαν τον τράβηξαν βίντεο μεθυσμένο):

Την έχει ο Μαραντόνα, τον μαρκάρουν δύο, πατάει την μπάλα ο Μαραντόνα, πηγαίνει από την δεξιά πλευρά η ιδιοφυΐα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, περνάει τον τρίτο και θα την δώσει στον Μπουρουσάγκα, πάντα ο Μαραντόνα, ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα, τα-τα-τα-τα-τα-τα, γκοοοοοοοοοολ, γκοοοοοοοοοολ, θέλω να κλάψω, Θέε μου, να ζήσει το ποδόσφαιρο, γκολάραααα, Ντιέγκοοοο, Μαραντόνα, είναι για να κλαις, συγχωρέστε με, Μαραντόνα, σε μια αξέχαστη κούρσα, η καλύτερη όλων των εποχών, κοσμικός κομήτης, από ποιον πλανήτη μας ήρθες; για να αφήσεις πίσω σου τόσους Άγγλους, για να γίνει η χώρα μια γροθιά κλαίγοντας για την Αργεντινή, Αργεντίνη 2, Αγγλία 0, Ντιε-γκολ, Ντιε-γκολ, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα! Σε ευχαριστώ Θέε μου για το ποδόσφαιρο, για τον Μαραντόνα, γι’ αυτά τα δάκρυα, γι’ αυτό το Αργεντινή 2, Αγγλία 0.

hodge

Ο αγώνας πλέον ήταν Μαραντόνα-Αγγλία, αυτός ήταν το επίκεντρο και μέσα σε 5 λεπτά οι δυο όψεις του νομίσματος που λέγεται Ντιέγκο εμφανίστηκαν στα καλύτερά τους. Ο Βαλντάνο το πήγε ένα βήμα παραπάνω, λέγοντας ότι είναι οι δύο όψεις της Αργεντινής: «Σε ένα παιχνίδι τεράστιας συμβολικής σημασίας, ο Μαραντόνα έδειξε τις δυο όψεις του να είσαι Αργεντινός. Στο πρώτο γκολ, την πονηριά και τη ζωντάνια των Κρεολών. Η Αργεντινή είναι μια χώρα που η απάτη έχει παραπάνω πρεστίζ από την τιμιότητα. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά. Η δεξιοτεχνία και η ικανότητα. Και στο δεύτερο γκολ ο Μαραντόνα έκανε ένα έργο τέχνης«. Ποτέ ξανά ένα ματς που είχε τόσο μεγάλη σημασία για εξωαγωνιστικούς λόγους, δεν κατάφερε να γίνει τόσο γνωστό όχι για ένα, αλλά για δύο μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές. Με πρωταγωνιστή τον ίδιο άνθρωπο.

estadio-azteca-placa-maradona

Η custom-made φανέλα του Ντιέγκο βρίσκεται στα χέρια του Στιβ Χοτζ. Κατά διαβολική σύμπτωση ήταν ο Άγγλος που έκανε το κακό διώξιμο και έστειλε την μπάλα ψηλά για να γίνει το χέρι του Θεού. Δεν κρατάει κακία ο ίδιος (αν και οι συμπαίκτες του τον είχαν κράξει που πήρε αυτή τη φανέλα του… λωποδύτη, η οποία κοστίζει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ πλέον), λέει ότι το λάθος ήταν του επόπτη και αναρωτιέται αν ο Μαραντόνα έχει ακόμα τη δική του φανέλα. Εγώ θα στοιχημάτιζα όχι. Έξω από το στάδιο Αζτέκα υπάρχει μια μεταλλική πλάκα για εκείνο το παιχνίδι. «Αφιερωμένη στο εντυπωσιακό γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα» γράφει. Ποτέ κανείς δεν θα μάθει ποιο από τα δύο εννοούν.

Η εξιλέωση του Γκονζάλο Ιγκουαΐν

  [Καθόλου σχόλια]

higuain

Ανάμεσα στους πάμπολλους “διαδόχους του Ντιέγκο” στην Αργεντινή έχουν παίξει κατά καιρούς πολλά ονόματα. Από τύπους που αποδείχθηκαν εντελώς φούσκες όπως ο Ορτέγκα μέχρι τον παιχταρά αλλά ευάλωτο στους τραυματισμούς Αϊμάρ και από το παιδί του “μπάριο” Κάρλος Τέβες μέχρι τον… γαμπρό του Μαραντόνα, Σέρχιο “Κουν” Αγκουέρο. Άλλοι δεν κατάφεραν πολλά, άλλοι έκαναν σπουδαίες καριέρες. Κανείς όμως προς το παρόν, ούτε καν ο Λιονέλ Μέσι, δεν έχει καταφέρει να οδηγήσει την Αργεντινή σε έναν θρίαμβο όπως του 1986. Και κανείς δεν ονόμασε ποτέ τον Γκονζάλο Ιγκουαΐν, ως διάδοχο του Ντιέγκο.

Οι λόγοι αρκετοί. Κατ’ αρχήν ο Ιγκουαΐν δεν είναι τέτοιου στιλ παίκτης. Βλέπει τον κόσμο από το 1.84, δεν είναι ο μεγαλύτερος τεχνίτης του κόσμου, δεν θα ντριμπλάρει με ευκολία δυο-τρεις αντιπάλους, είναι περισσότερο 9αρι και σίγουρα όχι 10αρι. Είναι ο πιο… Ευρωπαίος Αργεντίνος φορ των τελευταίων ετών. Πέρα από αυτό όμως, η αρχική απροθυμία του να φορέσει τη φανέλα της Αργεντινής είναι κάτι που πολλοί δεν ξεχνούν. Ο Γκονζάλο γεννήθηκε στη Γαλλία την περίοδο που ο επίσης ποδοσφαιριστής πατέρας του έπαιζε εκεί και έτσι απέκτησε γαλλικό διαβατήριο. Παρ’ ότι ο Ιγκουαΐν έζησε εκεί μόλις… 10 μήνες, αρνήθηκε αρχικά την κλήση στις μικρές εθνικές της Αργεντινής. Όχι επειδή είχε κανένα δέσιμο με τη Γαλλία, αλλά γιατί με βάση τη τότε νομοθεσία θα έχανε το γαλλικό (κοινοτικό) διαβατήριο, σημαντικό για την καριέρα του. Για αρκετό καιρό παιζόταν ένα πινγκ-πονγκ κλήσεων από Γάλλους (που τον έβλεπαν σαν το νέο Τρεζεγκέ) και Αργεντίνους, αλλά τελικά ο Γκονζάλο επέλεξε την Αργεντινή. Καθυστερημένα όμως για αρκετούς.

Το γεγονός ότι είναι πλέον ο 6ος σκόρερ όλων των εποχών στην Αλμπισελέστε και μάλιστα με καλύτερη αναλογία γκολ ανά παιχνίδι σε σύγκριση με τον Ντιέγκο, τον Λιονέλ και τον Κουν που βρίσκονται πιο ψηλά, δεν άλλαξε την γνώμη του κόσμου. Σε αυτό έπαιξαν τεράστιο ρόλο τα δυο τελευταία του καλοκαίρια με την εθνική που ήταν καταστροφικά. Το 2014 βγαίνει τετ-α-τετ με το Νόιερ, σε σημείο από το οποίο έχει βάλει πάρα πολλά γκολ στη ζωή του, στο 20ο λεπτό ενός τελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου με το σκορ στο 0-0, σε μια ευκαιρία να περάσει στο πάνθεον των Μουντιάλ. Χάνει το γκολ, την μεγαλύτερη ίσως ευκαιρία του αγώνα και η Αργεντινή χάνει τελικά ξανά από τους Γερμανούς. Το φετινό καλοκαίρι, η Αργεντινή πάει να σπάσει την γκίνια της με ένα Κόπα Αμέρικα και φτάνει στον τελικό με την Χιλή. Ο Ιγκουαΐν χάνει στο 92′ μεγάλη ευκαιρία, αν και λίγο πλάγια, το 0-0 μένει μέχρι το τέλος και το παιχνίδι πάει στα πέναλτι. Ο Μέσσι ευστοχεί στο πρώτο πέναλτι, ο Ιγκουαΐν στέλνει την μπάλα στον ουρανό στο 2ο και το 3ο χαμένο του Έβερ Μπανέγκα χαρίζει το κύπελλο στους γηπεδούχους. Δυο συνεχόμενοι τελικοί με τον Ιγκουαΐν μοιραίο, δεν συγχωρούνται εύκολα σε μια χώρα που δεν έχει κατακτήσει τίποτα σε επίπεδο εθνικής ανδρών από το 1993.

Δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από το χαμένο πέναλτι στο Σαντιάγο και διαβάζουμε αυτή τη βδομάδα: “Ό,τι είναι ο Μέσσι για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι ο Ιγκουαΐν στην Ιταλία” και “Ο Ιγκουαΐν είναι ο διάδοχός μου στη Νάπολι“. Κι αν το 2ο καταλαβαίνει κανείς ότι το είπε ο Μαραντόνα, το πρώτο το είπε ο Μαντσίνι που είδε την πρωτοπόρο Ίντερ του να δέχεται το “ντομπλέτε” από τον Γκονζάλο και να χάνει με 2-1 από δυο πανέμορφα γκολ του Αργεντίνου. Τι μεσολάβησε από το Κόπα Αμέρικα; Η Νάπολι είναι μόνη πρώτη στη Σέριε Α για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια, από τότε που ο Ντιέγκο οδηγούσε την ομάδα στο τελευταίο σκουντέτο της και ο “Πιπίτα” είναι σίγουρα ο MVP της. “Είναι ο πιο πλήρης επιθετικός που έχουμε στην Αργεντινή” δήλωσε ο Ντιεγκίτο για τον Γκονζάλο που σαν άλλος Τζέιμι Βάρντι ισοφάρισε το ρεκόρ του Μαραντόνα σκοράροντας για 8ο συνεχόμενο παιχνίδι. Με 12 γκολ σε 14 παιχνίδια είναι πρώτος σκόρερ και οδηγεί τη Ναπολι στο όνειρο. Όνειρο που φέτος δεν είναι τόσο απαγορευμένο. Η Γιουβέντους με το κακό της ξεκίνημα και η Ρόμα με το ντεφορμάρισμά της έχουν αφήσει χώρο τόσο στη Νάπολι, όσο και σε Ίντερ-Φιορεντίνα. Η Νάπολι παίζει όμορφο ποδόσφαιρο, στηρίζεται στην καυτή της έδρα και έχει τον Ιγκουαΐν σε δαιμονιώδη φόρμα. Ο Γκονζάλο έχει μια τεράστια ευκαιρία να βγάλει από πάνω του την ταμπέλα του λούζερ και να επαναλάβει μια επιτυχία που ανάλογη της μόνο ο Ντιέγκο έχει καταφέρει. Πρέπει να κουβαλήσει σε μεγάλο βαθμό μόνος τη Νάπολι για να καταφέρει να εξιλεωθεί και να κερδίσει τον κόσμο της Αργεντινής, αλλά και να λατρευτεί από τον κόσμο της Νάπολι.

H χαρά και η δικαίωση του φτωχού

  [4 Σχόλια]

Τον ερχόμενο Αύγουστο το χωρητικότητας 11.000 θέσεων Ντην Κορτ του Μπόρνμουθ αναμένεται να πάρει φωτιά. Η τοπική ομάδα μετά απο μία κυριολεκτικά τρελή πορεία στην Τσάμπιονσιπ  κέρδισε την άνοδο για τη μεγάλη κατηγορία της Αγγλίας, σφραγίζοντας και το πρωτάθλημα το Σάββατο, σκορπώντας έτσι τη χαρά σε όλους τους αγνούς ποδοσφαιρόφιλους. Από μικρό παιδάκι έτρεφα πάντα μια εκτίμηση για τους «μικρούς». Δεν μπορώ να το κρύψω αυτό. Λάτρεψα τη Μίντλεσμπρο του ΜακΛάρεν, χειροκρότησα την – αντιαισθητική – Στόουκ του Πιούλις και αποθέωνα ομάδες όπως η Χαλ και η ΚΠΡ του Ρέντκναπ σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Το λες και μαζοχισμό αυτό αλλά αυτός είμαι και έτσι λειτουργώ. Για τη Μπόρνμουθ διαβάσατε πολλά αυτές τις μέρες, είμαι σίγουρος και ήθελα – ειλικρινά – να γράψω καιρό γι’ αυτή. Δεν το κατάφερα μιας και τον τελευταίο καιρό δεν είχα χρόνο αλλά τελικά το κειμενάκι βρήκε το δρόμο του.

a.espncdn.com

Τα «κεράσια» του ‘Εντι Χόουι έκαναν κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο στην αρχή της σεζόν και φυσικά κάτι που βαριές φανέλες όπως η Λιντς, η Νότινγχαμ και η Μπλάκμπερν δεν μπορούν ούτε να ονειρευτούν τα τελευταία χρόνια. Χωρίς τα μεγάλα ονόματα και με την εμπειρία των Ίαν Χαρτ και Άρθουρ Μπόρουτς να βοηθούν τους μικροτερους η Μπόρνμουθ έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως πρέπει να λειτουργεί μια μικρομεσαία (μικρή για την ακρίβεια) ομάδα βάζοντας τα γυαλιά σε πολλούς «μεγάλους» που βολοδέρνουν χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες. Επιθετικό ποδόσφαιρο αλλά και προσοχή στην άμυνα με το νεαρό επιθετικό Καλούμ Γουίλσον να κλέβει την παράσταση με τα 22 του τέρματα, σε μια σεζόν που  με 98 γκολ υπέρ  και +53 γκολ στη διαφορά επίθεσης και άμυνας απέδειξε περίτρανα ποιος ήταν το αφεντικό της κατηγορίας. Αριθμοί που αν τους είχε κάνει μια μεγάλη ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ θα παραμιλούσε ολόκληρη η Ευρώπη, εννοείται. Και όταν μιλάμε για Τσάμπιονσιπ, μιλάμε για το δυσκολότερο και πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα του πλανήτη. Σόρυ Ραμόν αλλά έχω δίκιο αδερφέ.

IMG_6330

Για όσους δεν το γνωρίζουν στη Μπόρνμουθ έκανε καριέρα ως ποδοσφαιριστής ο Χάρι Ρέντκναπ και όταν ήταν εκεί προπονητής προώθησε στην πρώτη ομάδα το νεαρό γιο του Τζέιμι. Ναι αυτόν που αγωνίστηκε μετά σε Λίβερπουλ, Τότεναμ, Σαουθάμπτον και Εθνική Αγγλίας έχοντας περισσότερο καιρό τραυματίας (δυστυχώς) παρά στο γήπεδο. Μεγάλους παίκτες δεν έβγαλε η ομάδα. Τίτλους δεν έχει και ακόμα και τα χρώματα της τα έχει δανειστεί απ’ την τεράστια Μίλαν (κόκκινο-μαύρο). Αυτό βέβαια δεν στερεί καθόλου το δικαίωμα απ’ τους φίλους της και τον – υπέροχο τύπο που διοικεί την ομάδα – να κάνουν όνειρα για μια πορεία στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμο και – γιατί όχι – να γράψουν ακόμα μια ωραία ιστορία στο βιβλίο του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Προσωπικά βρήκα ακόμα μια ομάδα να ασχολήθώ για του χρόνου. Ακόμα μία απ’ αυτές τις «φτωχές», τις «μικρές» ομάδες που σε αναγκάζουν να τις παρακολουθήσεις και να παθιαστείς μαζί τους. Αυτές τις ομάδες που όταν τις βλέπεις σου βγαίνει ασυναίσθητα εκείνο το χαμόγελο που έχεις όταν είσαι ερωτευμένος. Για σκεφτείτε το.

Πως είναι δυνατόν να μην καταλάβατε τέτοια μπόρα;

  [4 Σχόλια]

Υπήρχε μια εποχή που το Κύπελλο Πρωταθλητριών ήταν μια άκρως ρομαντική ιστορία. Στη διοργάνωση έπαιρναν μέρος μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες και φυσικά εμφανίζονταν αρκετές που έγραφαν τη δική τους τρελή πορεία σε αυτό το σπουδαίο ποδοσφαιρικό «πανηγύρι». Φυσικά και μιλάω για δεκαετίες πίσω όπως καλά καταλαβάτε. Σήμερα θα δούμε μία εξ αυτών με πρωταγωνιστή τo μοναδικό Μπράιαν Κλαφ και τη Ντέρμπι. Στην παρθενική  συμμετοχή και των δύο στη διοργάνωση. Μια ιστορία με μπόλικο unfair, αρκετά νεύρα και άφθονες δόσεις όμορφου ποδοσφαίρου.

Soccer - League Division One - Derby County - Brian Clough and Peter Taylor Resignation - Baseball Ground

Ο Κλαφ είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα με τη Ντέρμπι το 1972 (το πρώτο στην ιστορία της ομάδας) αφήνοντας δεύτερη και καταϊδρωμένη τη Λιντς του εχθρού του, Ντον Ρέβι. Έτσι τα «κριάρια» θα είχαν την τύχη και τη χαρά να εκπροσωπήσουν την Αγγλία στο σπουδαιότερο ποδοσφαιρικό  – διασυλλογικό – θεσμό. Ο Κλαφ, εννοείται, πως δεν κρύφτηκε πίσω απ’ το δάχτυλο του και έθεσε την κατάκτηση της κούπας ως στόχο της ομάδας. Αμέσως. Και εδώ αρχίζει η ιστορία. Θα πάμε στο β’ γύρο της διοργάνωσης, όταν η Ντέρμπι τέθηκε αντιμέτωπη με τη φοβερή και τρομερή Μπενφίκα του Εουσέμπιο. To πρώτο παιχνίδι έγινε στην Αγγλία και ο «Κλάφι» γνώριζε καλύτερα απ’ τον καθένα πως για να κερδίσει θα έπρεπε να περιορίσει τον μαύρο πάνθηρα των Πορτογάλων. Έτσι – εν μέσω ξηρασίας – (περίεργο πράγμα για το Ντέρμπι) ο Κλαφ σκαρφίστηκε κάτι το μοναδικό.

Ο σπουδαίος Άγγλος προπονητής ήταν λάτρης του βρεγμένου χόρτου αλλά σε αυτή την περίπτωση το παράκανε για το καλό της ομάδας του. Το βράδυ πριν το παιχνίδι άφησε τις ποτιστικές μηχανές ανοικτές μέχρι το πρωί δημιουργώντας έτσι ένα βαλτώδες τοπίο που θα έκανε οποιοδήποτε χωράφι να μοιάζει με το «χαλί» του Αλιάνζ Αρίνα. Μάλιστα όταν ο Σερ Στάνλευ Ρους – μετέπειτα πρόεδρος της ΦΙΦΑ – ρώτησε πως είναι δυνατόν να συνέβη κάτι τέτοιο εν μέσω μιας εβδομάδας ξηρασίας, πήρε – εκτός της καιρικής ανάλυσης για το αλλοπρόσαλλο κλίμα του Ντέρμπι – την θεϊκή απάντηση «Μα πως είναι δυνατόν να μην καταλάβατε τέτοια μπόρα κύριε;» απ’ τον Κλαφ. Οι Άγγλοι  επικράτησαν με 3-0 των Πορτογάλων έχοντας καλύτερο παίκτη τον αμυντικό Κόλιν Τοντ που «έσβησε» τον Εουσέμπιο, έχοντας βέβαια ως σύμμαχο τη λάσπη. Μια λάσπη που δεν επέτρεψε στον Πορτογάλο σταρ να κάνει τις περίτεχνες του ντρίμπλες και να εκμεταλλευτεί το τεράστιο του προσόν. Την ταχύτητα. Το 3-0 σε συνδυασμό με το 0-0 της Λισαβόνας έστειλε τη Ντέρμπι στην επόμενη φάση. Βέβαια αυτό το unfair οι Άγγλοι το βρήκαν μπροστά τους – με το χειρότερο τρόπο μάλιστα – στους ημιτελικούς με τη Γιουβέντους.

Brian Clough

«Δεν πρόκειται να μιλήσω σε κανένα μπάσταρδο. Δεν πρόκειται να μιλήσω σε κανένα κλέφτη μπάσταρδο». Αυτή ήταν η μοναδική δήλωση του Κλαφ μετά το 3-1 απ’ τους Ιταλούς στην πιο συνοπτική συνέντευξη τύπου στην ιστορία της διοργάνωσης. Αλλά γιατί; O Κλαφ είδε το διαιτητή της αναμέτρησης, Γερμανό, Γκέραρντ Σούλεμπεργκ να «κιτρινίζει» τους δύο πιο σημαντικούς του μέσους, Άρτσι Γκέμιλ και Ρόυ ΜακΦάρλαντ, δύο κίτρινες που στέρησαν και απ’ τους δύο τη συμμετοχή στη ρεβάνς. Μάλιστα ο Πήτερ Τέιλορ (κολλητός και βοηθός του Κλαφ) είχε δει το Γερμανό παίκτη της Γιούβε, Χέλμουτ Χάλερ να συνομιλεί με το διαιτητή στο ημίχρονο στα αποδυτήρια του τελευταίου. Ο Κλαφ μίλησε για οργανωμένο έγκλημα της Γιούβε κάτι που – όπως απεδείχθη – είχε μεγάλη βάση μιας και παράγοντας της Ιταλικής ομάδας είχε προσπαθήσει να χρηματίσει τον διαιτητή του τελικού Φρανσίσκο Μάρκεζ Λόμπο. Για την ιστορία ο δημοσιογράφος που είχε φέρει στο φως το γεγονός (χρόνια αργότερα) ήταν ο Μπράιαν Γκλάνβιλ εις βάρος του Ντέσζο Σόλτι, ανθρώπου της διοίκησης της Γιούβε βεβαίως-βεβαίως.

Η Γιουβέντους τελικά ηττήθηκε στον τελικό απ’ τον Άγιαξ με 1-0 και ο Κλαφ ορκίστηκε να σηκώσει την κούπα τα επόμενα χρόνια. Το κατάφερε έξι χρόνια αργότερα με τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Για δύο σερί φορές μάλιστα. Μένοντας στη μνήμη όλων ως ο σπουδαιότερος Άγγλος προπονητής.

Όταν η βλακεία επαναλαμβάνεται

  [Καθόλου σχόλια]

angel-di-maria

Μια στροφή πριν το Γουέμπλει με την ομάδα σου να παίζει – στην έδρα της – με ένα σπουδαίο αντίπαλο όπως η Άρσεναλ. Εσύ να είσαι ένα απ’ τα χρησιμότερα «γρανάζια» στη μηχανή της ομάδας και ένας παίκτης που το περασμένο καλοκαίρι δαπανήθηκαν 60 εκατομμύρια για να βρεθείς στο Όλντ Τράφορντ για να γίνεις ακόμα ένας ηγέτης. Και ενώ η ομάδα σου βρίσκεται πίσω στο σκορ με 1-2 εσύ αντί να σκεφτείς τρόπους να δείξεις – επιτέλους – το ταλέντο σου, αποβάλλεσαι με δύο κίτρινες κάρτες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Με δύο φθηνές – στα όρια της βλακείας – κίτρινες κάρτες για την ακρίβεια. Η πρώτη για «θέατρο» (αν και αυτή την καταλαβαίνω χωρίς να τη δικαιολογώ στο Θέατρο των Ονείρων) και η δεύτερη για τράβηγμα της φανέλας του διαιτητή. Δεν ξέρω αλλά εκτός της βλακείας μυρίζομαι και μια κάποια σύγχυση στον αέρα του Μάντσεστερ.

Για τον Άνχελ Ντι Μαρία τα παραπάνω που κατάφερε να κρεμάσει τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ ,στερώντας της το δικαίωμα να παλέψει – επί ίσοις όροις – για την ανατροπή και την πρόκριση στην τετράδα του Κυπέλλου Αγγλίας, με την αποβολή του. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως ο Αργεντινός εξτρέμ το έχει ξανακάνει αυτό. Πριν δύο χρόνια με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης κόντρα στη Λα Κορούνια. Τότε είχε πάρει δύο κίτρινες κάρτες σε ένα λεπτό επειδή εμπόδισε παίκτη της Ντέπορ να εκτελέσει φάουλ. Δύο φορές σε ένα λεπτό παρακαλώ. Εξυπνάδα δε το λες αυτό πάντως. Ούτε φυσικά το σημερινό.

Η αποβολή αυτή θα στερήσει το δικαίωμα απ’ τον παίκτη και στο Κυριακάτικο παιχνίδι με την Τότεναμ στο Όλντ Τράφορντ. Μια αναμέτρηση που οι «μπέμπηδες» θα πρέπει να κερδίσουν αν θέλουν να παραμείνουν σε τροχιά τετράδας. Η τετράδα είναι ο μοναδικός στόχος που κυνηγάει αυτή τη στιγμή η ομάδα του Φαν Γκάαλ και αν δεν επιτευχθεί θα μιλάμε για ένα απ’ τα μεγαλύτερα «ναύαγια» που έχει γνωρίσει η ομάδα της Γιουνάϊτεντ τα τελευταία 25 χρόνια. Ίσως και το μεγαλύτερο.

Η Νιγηρία, ο Κανού και το ποδόσφαιρο ως Ολυμπιακό σπορ

  [12 Σχόλια]

Σε πλήρη αντίθεση με μεγάλη μερίδα του ποδοσφαιρικού κοινού λατρεύω το Ολυμπιακό τουρνουά. Το ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό τουρνουά. Ηλικιακά μπορώ και θυμάμαι – σχεδόν τα πάντα – απ’ την Ολυμπιάδα της Ατλάντα του 1996. Είχα παρακολουθήσει και αυτή της Βαρκελώνης αλλά εκτός απ’ την Πατουλίδου, τον Πύρρο Δήμα, τους «φούριας ρόχας» και τα μαγικά της dream team του Ντράζεν κόντρα στους Αμερικάνους δεν έχω άλλες μνήμες. Ήμουν και 10 χρονών παιδάκι το ’92. Σε εκείνο το τουρνουά – στα δικά μου μάτια – μάγεψε μια εθνική ομάδα  και ένας παίκτης  και από τότε έχουν μπει για τα καλά στην καρδιά μου. Η Νιγηρία και ο Νουανκού Κανού (τον τονίζω στην τελευταία συλλαβή επειδή είμαι της σχολής Σπυρόπουλου). Οι  «αετοί» του Τζο Μπονφρέρ έχοντας μια ομάδα γεμάτη ταλέντο και παίκτες που έκαναν καριέρα στα γήπεδα της Ευρώπης, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο αφού επικράτησαν της Βραζιλίας του Μάριο Ζαγκάλο, στον ημιτελικό και της Αργεντινής του Ντάνιελ Πασαρέλα στον τελικό. Σε δύο αναμετρήσεις – γεμάτες αστέρες πρώτου μεγέθους – που έσπασαν κυριολεκτικά καρδιές. Αυτό μάλιστα ήταν το πρώτο χρυσό στο ποδόσφαιρο για ομάδα απ’ την Αφρικανική ήπειρο σε Ολυμπιάδα.

_61606549_10nigeria-getty

Βέβαια εκείνη η Νιγηρία έσφιζε από ταλέντο. Για να καταλάβετε. Υπήρχαν μαζί ο Κανού και ο Οκότσα. Ο Αμουνίκε και ο Αμοκάτσι. Ο θεός Ταρίμπο Γουέστ και ο Ουίλσον Ορούμα. Μαζί τους οι αδερφοί Μπαμπαγιάρο και ο Τιζανί Μπαμπαγκίντα. Η Αργεντινή διέθετε – κλασικά – παίκτες που θαυμάσαμε σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης και του κόσμου στα επόμενα χρόνια. Ρομπέρτο Αγιάλα και Χαβιέρ Ζανέτι. Σενζίνι και Σαμότ. Αλμεϊντα, Σιμεόνε, Βερόν και Ορτέγκα μαζί με Κρέσπο και Κλαούντιο Λόπεζ. Μπορείτε να σκουπίσετε τα δάκρυα σας γιατί έχει και συνέχεια με τη Βραζιλία. Ντίντα, Ροζέριο Σένι, Ριβάλντο, Ζιοβάνι, Ζε Ελίας, Φλάβιο Κονσεισάο, Ρομπέρτο Κάρλος, Αλνταίρ, Μπεμπέτο και Ρονάλντο με φανέλα που έγραφε «Ronaldinho» (ο μικρός Ρονάλντο δηλαδή) επειδή την κανονική φανέλα «Ronaldo» τη φορούσε ο Ρονάλντο Γιάρο. Μάλιστα, αυτός που αγωνίστηκε πριν χρόνια στον Άρη. Όποιος μου ξαναπεί «δε βλέπω ποδόσφαιρο στην Ολυμπιάδα» θα τιμωρείται με κάλεσμα στην εκπομπή του Γεωργούντζου. Η ποινή θα είναι μη εφέσιμη και θα υπάρχει και χρηματικό πρόστιμο.

robertocarlos_kanu_atlanta1996_get

H Νιγηρία – σε ένα απιστευτο παιχνίδι – κέρδισε τη Βραζιλία στην παράταση με το «χρυσό γκολ» του Κανού και προκρίθηκε στον τελικό. Μάλιστα ο ίδιος παίκτης είχε στείλει την αναμέτρηση στην παράταση, σκοράρωντας στις καθυστερήσεις για το 3-3. Ο τελικός κρίθηκε και αυτός στις καθυστερήσεις με το γκολ του Μανώλη του Αμουνίκε. Ο Νιγηριανός εξτρέμ έγραψε το τελικό 3-2 χαρίζοντας στη χώρα του το χρυσο και η Νιγηρία σε όλους εμάς μερικούς εκ των σπουδαιότερων πανηγυρισμών στην ιστορία του αθλήματος. Λίγους μήνες μετά ο Αμουνίκε πήρε μεταγραφή στη Μπάρτσα αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο δεν του επέτρεψε να κάνει ποτέ την καριέρα που δικαιούνταν βάσει ταλέντου.

Άτυχος ήταν και ο άλλος μεγάλος ήρωας της ομάδας ο Νουανκού Κανού. Ο παίκτης του Άγιαξ μετά το Ολυμπιακό τουρνουά πήρε μεταγραφή στην Ίντερ του Μοράτι αλλά βρέθηκε με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Ο παίκτης εγχειρίστηκε επιτυχώς αλλά ουσιαστικά έχασε ολόκληρη τη σεζόν ’96-’97. Επέστρεψε την επόμενη αλλά δεν έκανε ποτέ τις μεγάλες εμφανίσεις με τους Μιλανέζους. Το 1999 πήγε στην Άρσεναλ όπου βρήκε και πάλι τον καλό εαυτό του. Η Αγλία πήγαινε πολύ στον Κανού που έφτασε ακόμα και με την Πόρτσμουθ – την εξαιρετική Πόρτσμουθ του Ρέντκναπ για την ακρίβεια – στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 2008 κόντρα στην Κάρντιφ, με δικό του γκολ παρακαλώ. Ο Κανού είχε ψηφιστεί και Man of the match.

To 2000 η Αφρικανική ήπειρος συνέχισε με χρυσό σε Ολυμπιάδα με το Καμερούν (των Ετό και Επαλέ) να επικρατεί των Ισπανών με 5-3 στα πέναλτι με μοιραίο τον Ιβάν Αμάγια. Στη συνέχεια είχαμε τρεις κατακτήσεις από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το 2004 και το 2008 η «σούπερ» Αργεντινή και το 2012 το Μεξικό κόντρα στη Βραζίλία των Τιάγκο Σίλβα, Νέιμαρ, Χουλκ, Όσκαρ και Πάτο. Η Σελεσάο δεν έχει κερδίσει ποτέ το χρυσό σε Ολυμπιάδα αν και κάτι μου λέει πως αυτό θα γίνει του χρόνου στη χώρα της. Ελπίζω να σας έψησα. Εγώ την περιμένω από τώρα πάντως τη διοργάνωση.

To πρώτο γκολ ενός αρτίστα

  [Καθόλου σχόλια]

Οι Κάννες είναι γνωστές για τις όμορφες παραλίες τους και φυσικά για το κινηματογραφικό φεστιβάλ κάθε Μάη. Πόσοι και πόσοι κινηματογραφικοί και γραφικοί «αστέρες» έχουν περπατήσει τις αμμώδεις παραλίες και έχουν αφήσει ανεξίτηλο το σημάδι τους σε μια πόλη που ζει – και αναπνέει – για τα φλας των παπαράτσι και την εφήμερη γκλαμουριά; Οι πολίτες των Καννών είχαν την τύχη να ζήσουν εκτός όλων των σινέ-σταρ και την αρχή της καριέρας του σπουδαιότερου αρτίστα ποδοσφαιριστή που γνώρισε το άθλημα τα τελευταία 20 χρόνια. Για το Ζινεντίν Ζιντάν ο λόγος – και ο πρόλογος – όπως θα καταλάβατε.

854521533_small

Ο Ζιντάν βρέθηκε στην ομάδα νέων των Καννών το 1986 (στην τρυφερή ηλικία των 14) και τρία χρόνια αργότερα θα πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα κόντρα στη Ναντ. Ήταν 18 Μαϊου του 1989 όταν το αδύνατο παιδάκι με το πυκνό μαλλί έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, βάζοντας (δίχως να το ξέρει) αφετηρία στα καλύτερα «όνειρα» των φίλων του ποδοσφαίρου σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η πορεία του Γάλλου «μάγου» μόλις είχε ξεκινήσει και το ποδόσφαιρο ήταν έτοιμο να ζήσει μοναδικές στιγμές για τα επόμενα 17 χρόνια. Στις 8 Φεβρουαρίου του 1991 o Βόσνιος προπονητής της ομάδας Μπόρο Πρίμορατς θα δώσει – για πρώτη φορά – φανέλα βασικού στον μικρούλη Ζιντάν και αυτός θα τον δικαίωσει σκοράρωντας ένα πανέμορφο τέρμα. Ήταν (όπως και το ντεμπούτο του) κόντρα στη Ναντ με τις Κάννες να επικρατούν με 2-1. Ο Ζιντάν συνδυάστηκε άψογα με τους Λουίς Φερνάντεζ και Φρανς Ντούριξ, έκανε ένα άψογο (σήμα κατατεθέν του τα επόμενα χρόνια) κοντρόλ και πλάσαρε τέλεια για το παρθενικό του τέρμα ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αυτό ήταν και το μοναδικό του γκολ εκείνη τη σεζόν. Μάλιστα το ίδιο βράδυ ο πρόεδρος της ομάδας Αλέν Πεντρετί δώρησε στο Ζιντάν το πρώτο του αυτοκίνητο μιας και αυτή ήταν η υπόσχεση που είχε δώσει στο νεαρό για τη μέρα που θα πετύχαινε κάτι τέτοιο.

Απ’την επόμενη σεζόν ο Ζιντάν έγινε βασικό γρανάζι της μηχανής της ομάδας των Καννών με την πορεία του να είναι λίγο-πολύ γνωστή τα επόμενα χρόνια. Η μεταγραφή στη Μπορντό, η άρνηση του προέδρου της Μπλάκμπερν στην πρόταση του Νταλγκλίς για την αγορά του επειδή «Έχουμε τον Τιμ Σέργουντ στην ίδια θέση», η Γιούβε, η Ρεάλ Μαδρίτης (και το Τσάμπιονς Λιγκ) και φυσικά ένα Ευρωπαϊκό και ένα Παγκόσμιο κύπελλο με τη Γαλλία τον κατατάσσουν στους κορυφαίους όλων των εποχών. Ένας μοναδικός ποδοσφαιριστής που δεν σταμάτησε να ερωτοτροπεί με τη στρογγγυλή θεά ποτέ για όσο αγωνίστηκε. Απ’ το πρώτο του πανέμορφο γκολ με τη φανέλα των Καννών μέχρι εκείνο το αριστοτεχνικό  – αλά Πανένκα – πέναλτι απέναντι στο Μπουφόν στο (χαμένο δυστυχώς) τελικό του Μουντιάλ το 2006. Στο «κύκνειο άσμα» του ως μάγος ποδοσφαιριστής. Σε ευχαριστούμε μεσιέ Ζινεντίν.

Η φανέλα του Ζιντάν και η μεταγραφή που δεν κατάλαβε κανείς

  [4 Σχόλια]

julien-faubert-france-10856772hffbi_2403

Το καλοκαίρι του 2006 ήταν αρκετά περίεργο για το Γαλλικό ποδόσφαιρο. Απ’ τη μία η εθνική των τρικολόρ γνώρισε την ήττα στον τελικό του Μουντιάλ απ’ τους Ιταλούς και απ’ την άλλη ο μέγας Ζιζού κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Ο σπουδαιότερος όλων. Ο «μάγος» Ζινεντίν Ζιντάν έβγαλε τη φανέλα με το 10 για τελευταία φορά. Ιδρωμένος, τσαντισμένος και ηττημένος. Το ρολόϊ έδειχνε 9 Ιουλίου και το ποδόσφαιρο δε θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.

Ο Ραϊμόν Ντομενέκ κάλεσε και πάλι τους παίκτες της Γαλλίας ενά μήνα αργότερα για ένα φιλικό με την – πάντα υπολογίσιμη – Βοσνία στο Σεράγεβο. Σε εκείνη την αποστολή βρέθηκε για πρώτη – και τελευταία – φορά και ο δεξιός μπακ-χαφ της Μπορντό, Ζουλιέν Φομπέρ. Ο φίλος μας αφού είδε πως κανείς δεν είχε τη διάθεση να ζητήσει τη φανέλα με το 10 το έκανε αυτός, με τον Ντομενέκ τελικά να κάνει δεκτό το θράσος αίτημα του. Εδώ έπεσε και η πρώτη «ποδοσφαιρική» αστραπή (η λεγόμενη και ποδοσφαιρική ύβρις) αφού είχε αρχίσει να χάνεται κάθε μέτρο και λογική στα Γαλλικά ποδοσφαιρικά δρώμενα. Ο παίκτης «γλίτωσε» και τελικά όχι μόνο αγωνίστηκε με το 10 στην πλάτη  αλλά σκόραρε και το νικητήριο γκολ  στις καθυστερήσεις. Έτσι έγραψε το τελικό 1-2 και έβαλε τη Γαλλία με το «δεξί» στη μετά-Ζιντάν εποχή. Για την ιστορία οι Βόσνιοι είχαν ανοίξει το σκορ με τον Σεργκέι Μπαρμπάρεζ στο 16′ με τον Γκαλάς να ισοφαρίζει στο 40′. Ο Φομπέρ συνέχισε με επιτυχία στη Μπορντό – κέρδισε μάλιστα και το Γαλλικό Λιγκ Καπ με τους Γιρονδίνους – και το 2007 υπέγραψε για λογαριασμό της Γουέστ Χαμ στο καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης. Το ποσό της μεταγραφής άγγιξε τα 7 εκατομμύρια ευρώ. Δεύτερη «ποδοσφαιρική» αστραπή αυτή. Ήταν πλέον γεγονός. Το ποδόσφαιρο δε θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο μιας και κάποιοι ήθελαν να εκνευρίσουν το Μαραντόνα Θεό του ποδοσφαίρου. Οι «αστραπές» προς γνώση και συμμόρφωση πάντως δεν έπιασαν τόπο με ποσά να γίνονται ολοένα και πιο αστεία.

10867049_609644422497719_1023280551_n

Στις 30 Ιανουαρίου του 2009 – και αφού ο παίκτης έχει ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς  και τεμπελιά  και έχει ταλαιπωρήσει το άθλημα ανελέητα, έπεσε η τρίτη και δυνατότερη «ποδοσφαιρική» αστραπή. Κοινώς άστραψε και βρόντηξε αλλά και τίποτα δεν έγινε. Η Ρεάλ Μαδρίτης ζητά το δανεισμό του παίκτη και μάλιστα με οψιόν αγοράς. Ο πρόεδρος των «σφυριών» αφού βασανίζει για ώρες τον ατζέντη ως φαρσέρ τελικά καταλαβαίνει πως αυτός μιλάει σοβαρά. Ζητά συγνώμη και βάζει τις υπογραφές στο «χρυσό» deal για την ομάδα του. Ο Φομπέρ γίνεται μέλος της Ρεάλ Μαδρίτης και παίρνει τη φανέλα με το 18 , λογικά , επειδή το 10 το είχε ο Σνάιντερ και το 5 ο Φάμπιο ο Καναβάρο. Άλλη εξήγηση δε μπορώ να δώσω ειλικρινά. Στη Ρεάλ του Χουάντε Ράμος θα μετρήσει μόλις δύο συμμετοχές και θα βρεθεί – ουσιαστικά – εκτός ομάδας πολύ γρήγορα. Απ’ τη μία η κακή φυσική κατάσταση, απ’ την άλλη το λιγοστό ταλέντο (για Ρεάλ) . Bάλτε στην εξίσωση και το περίεργο του χαρακτήρα και το «κοκτέηλ μολώτοφ» είναι έτοιμο.

Ο Φομπέρ είχε τιμωρηθεί με πρόστιμο επειδή έχασε προπόνηση νομίζοντας πως είχε ρεπό (στη Ρεάλ έτσι κι όχι στα fc Σούρμενα) και επίσης όταν ο Ράμος τον είχε σηκώσει για (εντατικό) ζέσταμα σε ένα παιχνίδι με τη Βιγιαρεάλ και τελικά του είπε να καθίσει στον πάγκο, ο παίκτης το έκανε με το δικό του τρόπο που θα λέγε και ο Φρανκ Σινάτρα. Όχι μόνο κάθισε αλλά είπε να ρίξει και ένα υπνάκο. Το περιστατικό είχε καταγραφεί και είχε κάνει το γύρο του κόσμου. Εννοείται. Γιατί αν δεν κοιμηθείς στον άνετο πάγκο της Ρεάλ δεν ξέρεις τι θα πει ύπνος.  Γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων αυτό. Στις μέρες μας «Το εξπρές» , όπως είναι το προσωνύμιο του, συνεχίζει να «μαγεύει» στη Μπορντό, κρατώντας πάντως σε καλό επίπεδο την καριέρα του. Όπως και να ‘χει, ο Ζουλιέν Φομπέρ θα είναι πάντα ο πρώτος παίκτης που φόρεσε το 10 στη Γαλλία μετά το Ζιντάν και ο παίκτης που πήγε – κάποτε – στη Ρεάλ χωρίς να ξέρει κανείς το λόγο (ούτε και ο ίδιος) κι αυτά είναι δύο γεγονότα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στις μνήμες όλων των αγνών φίλων του αθλήματος.

Απ’ την άλλη, το 2006 είχε τερματίσει την καριέρα του ακόμα ένας σπουδαίος αρτίστας. Σε ακόμα ένα χαμένο τελικό. Με το 10 στην πλάτη  και αυτός. Ο Ντένις Μπέργκαμπ. Ο Ολλανδός αφού γνώρισε την ήττα με την Άρσεναλ απ’ τη Μπαρτσελόνα στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (αν και δεν είχε αγωνιστεί) έβαλε τέλος στην πλούσια καριέρα του. Ο επόμενος παίκτης που πήρε το 10 στην Άρσεναλ ήταν ο Γουίλιαμ Γκαλάς. Λίγες μέρες μετά το γκολ του σε εκείνο το φιλικό με τη Βοσνία ο έμπειρος παίκτης άφησε την Τσέλσι για την Άρσεναλ, παίρνοντας τη φανέλα με αυτό το νούμερο αν και αμυντικός. Δεν ξέρω αλλά δε νομίζω να ήταν τυχαία όλα αυτά.

Το Ρομαντικό Account

  [2 Σχόλια]

Μετά από διάφορα σοβαρά θέματα που ανέβηκαν στο sombrero τον τελευταίο καιρό, ήρθε η ώρα για κάτι διαφορετικό. Για όσους ασχολούνται με το twitter μια τεράστια πληγή είναι τα ρομαντικά accounts. Μετά την εμφάνιση του Ινιέστα την Τρίτη ήμουν έτοιμος να κυλιστώ και εγώ σε αυτόν το βούρκο. Πώς όμως θα ήταν ένα ποδοσφαιρικό ρομαντικό account στο twitter; Ας προσπαθήσουμε να το φανταστούμε όλοι μαζί.

twitter-football-championship

Ο τερματοφύλακας:

  • ‘Κάθε φορά που με αναγκάζεις σε εκτίναξη, η πτώση πονάει λιγότερο από την εικόνα σου να φεύγεις.’
  • ‘Σε κανένα τετ-α-τετ ως τώρα δεν κατάφερα να σε ανατρέψω και να πέσεις στην αγκαλιά μου.’
  • ‘Τα δοκάρια είναι η ανοιχτή πόρτα που αφήνω πίσω μου.’
  • ‘Όταν η μπάλα αγγίζει τα δίχτυα φεύγει από μέσα μου μια κραυγή.’
  • ‘Σε κάθε στημένο σκέφτομαι: ‘Γιατί να πληρώνω εγώ τα λάθη άλλων πάντα’;’

Τα κεντρικά μπακ:

  • ‘Με πλήγωσες τόσο που κάθε φορά που πλησιάζεις θέλω να σου δώσω τα πόδια αγκαλιά’.
  • ‘Κολλάω πάνω σου και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να προσπαθείς να ξεφύγεις.’
  • ‘Με έχεις κάνει να σε μισήσω τόσο που σε κάθε φάση προσπαθώ να σε εκθέσω.’
  • ‘Η συμπεριφορά σου με αναγκάζει να κάνω τάκλιν στην ευτυχία μας.’
  • ‘Για να σε ρίξω πρέπει να σε τραβήξω απ’ τη φανέλα.’

Τα πλάγια μπακ:

  • ‘Για να καλλιεργήσω τη σχέση μας πρέπει να οργώσω την πλευρά.’
  • ‘Η μόνη πρωτοβουλία που με αφήνεις να πάρω είναι να σεντράρω από την τελική γραμμή’.
  • ‘Είμαι συνέχεια ελεύθερος για σένα μα εσύ με στέλνεις στο κόρνερ’.
  • ‘Προσπαθώ να βγω μπροστά σου να με δεις, αλλά μου πετάς πάντα την πάσα στο όβερλαπ’.
  • ‘Άσε με να μπω στην περιοχή σου, θα σου την ξαναδώσω την κατάλληλη στιγμή’.

Τα αμυντικά χαφ:

  • ‘Καλύπτω όλους τους χώρους για να με δεις κι εσύ συνεχίζεις να μ’ αντιμετωπίζεις ως βάση’.
  • ‘Τρέχω για όλους τους άλλους και το μόνο που ακούω είναι ότι κάνω τη βρώμικη δουλειά’.
  • ‘Έχω πάρει τόσες κάρτες για να μη βγει αντεπίθεση, μα ακόμα δεν τράβηξα αυτή που γράφει: Σε θέλω.’
  • ‘Έχω καταπιεί αμέτρητα χιλιόμετρα για τη σχέση μας’.
  • ‘Όλο μου ζητάς να σου δίνω τη μπάλα, αλλά πολύ δύσκολα μου τη δίνεις πίσω εσύ’.

Ο επιτελικός:

  • ‘Χαϊδεύω τη μπάλα για μην μπορείς εσύ να τελειώσεις την προσπάθεια’.
  • ‘Ψάχνω συνέχεια μια χαραμάδα να σε βρω’.
  • ‘Σηκώνω το βλέμμα μου να σε συναντήσω και χάνεσαι ανάμεσα στις συμπληγάδες’.
  • ‘Σου είχα εξηγήσει από την αρχή ότι δεν είμαι για πολλά. Μοναχά μερικές στιγμές μαγείας’.
  • ‘Αναγκάζομαι να μας παίρνω στις πλάτες μου. Να τελειώνω ότι απέτυχες να ολοκληρώσεις εσύ’.

Οι πλάγιοι επιθετικοί:

  • ‘Με ξεχνάς συνέχεια και πρέπει σε μια στιγμή να σε μαγέψω’.
  • ‘Σε κάθε σου λάθος τρέχω να διορθώσω τη ζημιά που έκανες’.
  • ‘Συγκλίνω να έρθω κοντά σου και με πετάς στην απέναντι πλευρά’.
  • ‘Πόσες φορές αναγκάστηκα για σένα να παίξω με ανάποδο πόδι;’
  • ‘Αν ήθελες να με γνωρίσεις καλύτερα θα καταλάβαινες ότι μπορώ να κάνω κι άλλα πράγματα απ’ το να σεντράρω’.

Το σέντερ φορ:

  • ‘Παλεύω με τα θηρία για να μου δώσεις μια ευκαιρία’.
  • ‘Όσο κι αν ξεχνάς ότι υπάρχω, μπορώ να γίνω ο ήρωάς σου με μια επαφή’.
  • ‘Όσο κι αν προσπαθείς να με εκθέσεις, κάποια στιγμή θα καταλήξεις στα δίχτυα’.
  • ‘Για κάθε ευκαιρία που χάνω πιστεύω ότι θα μου δώσεις άλλη μία. Μέχρι να πετύχω’.
  • ‘Για να σε κερδίσω σκέφτομαι ότι ο αντίζηλος είναι στην απέναντι γωνία’.

Η μέρα που τελείωσε μια από τις μεγαλύτερες ερωτικές σχέσεις του ποδοσφαίρου

  [1 Σχόλιο]

 paisley

Ένα απόγευμα του 1992 η Τζέσι Πέισλι και ο άντρας της Μπομπ επέστρεφαν από ένα εντός παιχνίδι της Λίβερπουλ σπίτι τους. Φτάνοντας στην κορυφή του δρόμου στον οποίο έμεναν ο Μπομπ απόρησε: «Που ακριβώς πηγαίνουμε τώρα;» H Τζέσι του απάντησε: «Μην λες χαζομάρες Μπομπ, ξέρεις ότι μένουμε εδώ πέρα». Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερε.

Λίγο καιρό μετά όλα εξηγήθηκαν. Σε ηλικία 73 χρονών ο Μπομπ διαγνώστηκε ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ. Ήταν η αρχή του τέλους της ζωής του, ήταν η αρχή του τέλους της σχέσης του με την Λίβερπουλ. Αυτά τα δυο ήταν σχεδόν ταυτόσημα. Ο Μπομπ Πέισλι ‘γνωρίστηκε’ με τη Λίβερπουλ το Μάιο του 1939 όταν και υπέγραψε συμβόλαιο μαζί της, αμέσως μετά τα παράτησε όλα για να πολεμήσει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – μια εξέλιξη που συναντάς σε όλες τις κλασσικές, μεγάλες ερωτικές ιστορίες -, επέστρεψε, έκανε το ντεμπούτο του το 1946, έπαιξε οχτώ χρόνια με την κόκκινη φανέλα ως δεξί μπακ, μόλις κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια έγινε φυσιοθεραπευτής της, πέρασε από τη θέση του προπονητή της ομάδας των αναπληρωματικών, έγινε βοηθός του τεράστιου Μπίλ Σάνκλι, θέση από την οποία έζησε τα χρόνια της αναγέννησης της Λίβερπουλ, και τη μέρα που ο χαρισματικός Σκοτσέζος ανακοίνωσε την πρόωρη συνταξιοδότηση του, το καλοκαίρι του 1974, ανέλαβε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το έργο της γιγάντωσης του συλλόγου. Και το έκανε με τόση μεγάλη επιτυχία, που μέχρι και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα θέματα συζήτησης στην Αγγλία παραμένει το αν ήταν ο πιο πετυχημένος προπονητής στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας: έξι πρωταθλήματα Αγγλίας, τρία Λιγκ Καπ, ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών (ο μόνος που το έχει καταφέρει ως τώρα). Κι όλα αυτά μέσα σε εννιά χρόνια, δηλαδή 2,1 τρόπαια κατά μέσο όρο κάθε χρόνο.

Αποσύρθηκε από τον πάγκο της Λίβερπουλ το 1983 έχοντας στο ενδιάμεσο απορρίψει μια δελεαστικότατη πρόταση από τη Ρεάλ Μαδρίτης – μια ακόμα εξέλιξη που συναντάς σε κάθε μεγάλη ερωτική ιστορία – αλλά μέχρι και τη μοιραία μέρα που η αρρώστια και η ηλικία άρχισαν να εμφανίζουν τα πρώτα συμπτώματα τους, βρισκόταν στο πλευρό της ομάδας με κάθε πιθανό τρόπο, είτε σαν διευθυντής, είτε σαν σύμβουλος του Κένι Νταγκλίς.

Από την πρώτη έως την τελευταία του μέρα στο Άνφιλντ τα χαρακτηριστικά του παρέμεναν τα ίδια. Προσγειωμένος, εργατικός, ήρεμος, καλοσυνάτος και έτοιμος να βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί, παραβλέποντας την τεράστια φήμη που απέκτησε από ένα σημείο και μετά. «Αν το πάτωμα χρειάζεσαι σκούπισμα, θα πάρω μια σκούπα και θα το κάνω» ήταν μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις του ανθρώπου που κάποτε κουβάλησε στην πλάτη του τον τραυματισμένο Εμλιν Χιουζ για να τον βγάλει από τον αγωνιστικό χώρο, στέλνοντας αυτόματα τη συγκεκριμένη εικόνα στο πάνθεον των ποδοσφαιρικών φωτογραφιών.

paisley_hug

Μια μέρα σαν τη σημερινή το 1996, την «Ημέρα των ερωτευμένων» δηλαδή, μια από τις μεγαλύτερες και πιο όμορφες ερωτικές σχέσεις στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο έφτασε στο τυπικό τέλος της, με τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο τελειώνουν αυτές οι αγάπες. Ο Μπόμπ Πέισλι άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα γηροκομείο του Μέρσισαϊντ αλλά όλοι ξέρουν ότι σε κάποιες περιπτώσεις ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ότι ο Πέισλι θα ζει μαζί με την αγαπημένη του Λίβερπουλ για πάντα.

Τέρμα το Γκάζα

  [Καθόλου σχόλια]

 one-night-in-turin-slideshow-pic

Εκεί που ξεκινάς τη μέρα σου έχοντας στο μυαλό σου να γράψεις κάτι που έχει υποσχεθεί στους υψηλά ιστάμενους του sombrero εδώ και δύο βδομάδες, η πρωινή σου περιήγηση σε κάνει να το βάλεις πάλι κάβα. Διότι το πρωί έπεσα στο Κυριακάτικο αφιέρωμα της καλής εφημερίδας L’Equipe στον καλύτερο ψυχάκια, τρελό και αρρωστημένα λατρεμένο ποδοσφαιριστή που έβγαλε το Νησί (σσ. Ο Μπεστ δεν πιάνεται, ήταν Βόρειο-Ιρλανδός). Ο Πωλ Γκασκόιν μας χάρισε αμέτρητες στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας, όσο χάρισε και στα ταμπλόιντ τροφή για δικαιολογημένα κανιβαλιστικά σχόλια. Η γαλλική εφημερίδα συγκεντρώνει όλες τις πληροφορίες που αφορούν τον τρελό Άγγλο και τις παρουσιάζει με εκπληκτική αισθητική (μην τρομάξετε, είναι σε δύο εκδόσεις, Αγγλικά και Γαλλικά):

Απολαύστε υπεύθυνα (αν και ο ίδιος θα έλεγε ανεύθυνα).

Το Αφρικανικό Φιλότιμο

  [4 Σχόλια]

Στον κόσμο του ποδοσφαίρου οι Αφρικανοί ποδοσφαιριστές έχουν διάφορες ταμπελίτσες. Ότι έχουν φοβερή μυϊκή δύναμη, τρέχουν ασταμάτητα, καταπίνουν χιλιόμετρα και ότι με τα μεγάλα τους κανιά μπορούν να πιάσουν περίεργα και πολύ δυνατά σουτ. Από την άλλη, ο επαγγελματισμός είναι άγνωστη λέξη, είναι χαβαλέδες, λουφαδόροι στις προπονήσεις, η ηλικία τους είναι πλάσμα του μύθου και όταν πάνε διακοπές παίρνουν εκτός από την κανονική άδεια και μια τιμητική από τη σημαία. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις όπως ο Ντρογκμπά, ο Ετό ή ο Εσσιέν να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αυτό το οποίο είναι ελάχιστα γνωστό, είναι ότι αν τους τσιγκλήσεις το φιλότιμο μπορείς να πάρεις πολλά πράγματα από αυτούς.

Ο Εμάνουελ Αντεμπαγιόρ, γνωστός και ως ‘η επιθετικούρα με τη φούντα’, είχε μείνει στην απέξω από το Βίλλας-Μπόας. Με τον Πορτογάλο είχε μόνο μία συμμετοχή φέτος στο 6-0 με τη Μάντσεστερ Σίτυ. Από τότε που ο Αντρέ έφαγε τη σπιρουνιά και ανάλαβε ο Σέργουντ ο Μανώλης είναι ο βασικός επιθετικός της Τότεναμ και αν είναι να μείνει κάποιος στον πάγκο, αυτός είναι ο 30 million man Σολδάδο. Μετράει έξι γκολ σε έντεκα εμφανίσεις από την αλλαγή προπονητή και δείχνει με κάθε τρόπο ότι είναι ένα θηρίο έξω από το κλουβί. Νιώθει την ανάγκη να αποδείξει ότι είναι επιθετικούρα, να δώσει απαντήσεις στον κακό Πορτογάλο που τον είχε στην απέξω.

Μερικά χιλιόμετρα πιο Νότια, στη Βαλένθια ο Σοφιαν Φεγκουλί ενώ με τον Τζούκιτς ξεκίνησε βασικός έχασε μετά από τέσσερα ματς τη θέση του. Σε ειδικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν ως αλλαγή. Αλλά επειδή ο ψυχισμός των παιχτών από το Μαγρέμπ είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος, μόλις άλλαξε και εκεί ο προπονητής του τσίγκλησε το φιλότιμο. Με τον Πίτσι δεν είναι το ένα γκολ και οι πέντε ασσίστ που έχει βγάλει, αλλά η συνολική απόδοσή του. Την Κυριακή είχε κάνει το Ζόρντι Άλμπα να διασκευάσει ένα παλιό άσμα του Λαζόπουλου: Παπαθεμελή, Παπαθεμελή, απόψε στην πλευρά μου αλωνίζει ο Φεγκουλί.

Όσο και αν σε εκνευρίζουν με τη συμπεριφορά τους στις προπονήσεις, στην εξωγηπεδική τους ζωή, αλλά και με την εμφανή τους βαρεμάρα μέσα στο γήπεδο, όταν αποκτήσουν κίνητρο βγάζουν όλο το πάθος και το ταλέντο τους στο χορτάρι. Διότι, στη Μάμα Άφρικα, η ζωή είναι ένας χορός και ένα τραγούδι. Απλώς ο καθένας πρέπει να βρει το δικό του σκοπό.

Για μια ισοπαλία αδειανή, για μια κούπα

  [Καθόλου σχόλια]

Οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι που δεν χωνεύουν το «σόκερ» ανάμεσα στα αρνητικά που του προσδίδουν (εκτός από τα μικρά σκορ) περιλαμβάνουν το γεγονός της ύπαρξης της ισοπαλίας. Χθες εν μέρει τους κατάλαβα βλέποντας το φινάλε του αργεντίνικου πρωταθλήματος. Στο Χοσέ Αμαλφιτάνι η Βέλεζ υποδεχόταν την Σαν Λορένσο σε ένα ματς που δεν ήταν σίγουρο αν θα γίνει μέχρι την τελευταία στιγμή. Ο λόγος ότι στον έλεγχο που έκανε η αστυνομία βρέθηκαν βεγγαλικά, αλκοολούχα ποτά, και πολλά πανό που είχαν μπει κρυφά σε μια κερκίδα κατά τη διάρκεια της συναυλίας του Στίβι Γουόντερ (κρυφά-Γουόντερ, όχι δεν θα πω κάτι). Οι γηπεδούχοι ήθελαν νίκη και Χ στο άλλο ματς μεταξύ της Νιούελ’ς και της κυπελλούχου Σουνταμερικάνα Λανούς. Οι φιλοξενούμενοι με νίκη σήκωναν την κούπα και με Χ θα έπαιζαν μπαράζ αν στο άλλο ματς υπήρχε νικητής. Στο ματς που δεν έκανε σε κανέναν το Χ έγινε χαμός. Στο άλλο μας πήρε ο ύπνος.

Στο παιχνίδι της Βέλεζ ο ύπνος ερχόταν σιγά σιγά. Οι φιλοξενούμενοι που δεν είναι σε καλή κατάσταση έκαναν μια δυο φάσεις στην αρχή και στη συνέχεια αποφάσισαν ότι θα πήγαιναν για το Χ, με αποτέλεσμα να μην κάνουν παιχνίδι. Οι γηπεδούχοι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων παρά το γεγονός ότι ήθελαν μόνο νίκη και το ματς έμοιαζε με φιλικό αγώνα προετοιμασίας. Την ίδια ώρα στο Ροζάριο όπου κανείς δεν ήθελε το Χ, έπεφταν κορμιά. Το 0-0 έμενε και στα δυο γήπεδα μέχρι που η Νιούελ’ς έκανε το 1-0 και ξεκίνησε η μαγεία. Δυο ομάδες να παίζουν μόνο για τη νίκη, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς να ρίχνουν τον ρυθμό. Γρήγορη ισοφάριση για την Λανούς και 1-1 που έφερνε και πάλι πρωταθλήτρια την Σαν Λορένσο. Το 0-0 παρέμενε στο Αμαλφιτάνι σε ένα ματς σούπα. 2-1 για τη Νιούελ΄ς. Πανηγύρια για το μπαράζ που ερχόταν. Σχεδόν αμέσως και πάλι 2-2 η Λανούς. Και ένα ματς ροντέο με την Λανούς μάλλον καλύτερη να αγγίζει το 2-3 αρκετές φορές. Η Βέλεζ προς το τέλος έκανε ότι μπορούσε. Είχε δοκάρι, είχε και μια μεγάλη ευκαιρία σε σουτ που απέκρουσε ο Τορίκο, αλλά το ματς ήρθε τελικά 0-0.

Όσο και να μην ήθελαν το Χ στο Ροζάριο όμως, η λήξη τους βρήκε απογοητευμένους με το τελικό 2-2 να φέρνει το πρωτάθλημα στο Μποέδο, στον αρχηγό Πίπι Ρομανιόλι, στον Πάπα, στον Βίγκο Μόρτενσεν, στον Μαρσέλο Τινέλι και φυσικά στον ιστορικό αυτό οπαδό. Ένα πρωτάθλημα που το πήρε με δυο διαδοχικά 0-0 στις δυο τελευταίες αγωνιστικές, αλλά καθόλου δεν την πείραξε. Γιατί μπορεί οι ισοπαλίες να είναι πολλές φορές ξενέρωτες, αλλά όταν παίζεις για έναν τίτλο στα πανηγύρια κανείς δεν θυμάται ότι δεν σκόραρες για 180 λεπτά.

torneo-inicial-1813288w620

Το μάτι της τίγρης

  [5 Σχόλια]

It’s the eye of the tiger
It’s the thrill of the fight

Risin’ up to the challenge
Of our rival

And the last known survivor
Stalks his prey in the night

And he’s watching us all with the
Eye of the tiger

(Photos by Claudio Villa/Getty Images)

La Luna

  [Καθόλου σχόλια]

Η Τίγκρε του προπονητή πλέον Αρουαμπαρένα έπαιζε ένα δύσκολο ματς απέναντι στους πρωτοπόρους Νιούελ’ς Ολντ Μπόιζ. Ο «Φονιάς» όπως είναι το παρατσούκλι της ομάδας από το Μπουένος Άιρες αντιμετώπιζε τους «Λεπρούς» από το Ροζάριο. Η μεγάλη νίκη με 3-1 είχε διπλή σημασία, καθώς η Τίγκρε έχει διπλό στόχο φέτος. Να πάρει το πρωτάθλημα και να αποφύγει τον υποβιβασμό. Με τη νίκη της με 3-1 επί των Λεπρών από το Ροζάριο κατάφερε να τους περάσει και να βρίσκεται πλέον πρώτη στη φετινή Κλαουζούρα. Την ίδια στιγμή βέβαια βρίσκεται στην τρίτη από το τέλος θέση της ειδικής βαθμολογίας και αν το πρωτάθλημα τέλειωνε σήμερα θα έπαιζε μπαράζ για να σωθεί.

Το παιχνίδι ήταν ένα σόου του Κάρλος Λούνα που στην τρίτη του θητεία στην Τίγκρε κάνει και πάλι αισθητή την παρουσία του. Ο «Κινέζος» σημείωσε και τα τρία γκολ της ομάδας του (το τρίτο με chilena), έφτασε τα 10 συνολικά και είναι πρώτος σκόρερ στην Αργεντινή.