Όταν κατέφτασε στην Θεσσαλονίκη το 2007 είπαμε ότι ήρθε για να «κολλήσει ένσημα» πριν γυρίσει στην φαμίλια στο Σάο Πάολο όπου θα μπορούσε να γεράσει με την άνεση του, παίζοντας στις παραλίες με τους υπόλοιπους βετεράνους της Σελεσάο. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Το καλοκαίρι του 2008 είπαμε ότι επειδή τα χρόνια είναι βάρος στην ωμοπλάτη και η ταχύτητα ένα μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο με τον Χρόνο ο Γκιάρο θα είναι μια αξιοπρεπής εναλλακτική λύση για τα σέντερ μπακ κι ένας ώριμος καθοδηγητής (όπως ήταν με τον Αβραάμ Παπαδόπουλο) στις προπονήσεις. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Πέρσι είπαμε ότι επειδή τα 35 είναι μια ηλικία που δεν συμβαδίζει με την έννοια ‘90λεπτο έντονης σωματικής δραστηριότητας’ ο Γκιάρο θα βοηθήσει όσο μπορεί στα 10-15 παιχνίδια που θα αντέξει να βγάλει χωρίς τραυματισμούς. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Αύγουστος του 2010, ο Ρονάλντο Γκιάρο οδεύει, εδώ και τρεις μήνες, ολοταχώς προς τα 37 του χρόνια αλλά εμείς πλέον βγάζουμε τον σκασμό. Γιατί όταν τον βλέπεις πως τοποθετείται στον χώρο πριν καν φτάσει η μπάλα στον προσωπικό του αντίπαλο, που εξ ανθρώπινης φύσεως είναι πάντα πιο γρήγορος απ’ αυτόν, καταλαβαίνεις ότι μερικές φορές ο συνδυασμός ποδοσφαιρικής ευφυίας και εμπειρίας μπορούν να αντικαταστήσουν με ικανοποιητική (για το Ελληνικό πρωτάθλημα) επιτυχία, την απουσία της ταχύτητας και της επιτάχυνσης. Και όταν τον βλέπεις, με 36 βαθμούς Κελσίου κι ενώ όλοι οι παίκτες και των δυο ομάδων έχουν πάει στον πάγκο για να πιουν νερό και να δροσιστούν κατά την διάρκεια του τάιμ αουτ, να κάθεται ολομόναχος μέσα στον ήλιο, όρθιος με σταυρωμένα τα χέρια περιμένοντας την επανέναρξη του αγώνα, τότε απλά ξέρεις ότι και αυτή η παράγραφος δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη: Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη θα ξεκινάει απ’ αυτόν!

Επειδή όμως αυτός – γαμώ την γκαντεμιά μας και τα μπαλάκια σας -, δεν έχει καμία σχέση με τους αντιπάλους του Ελληνικού πρωταθλήματος, κύριοι της διοίκησης βρείτε έναν τρόπο να ενισχύσετε άμεσα την προβληματική άμυνα της ομάδας, πριν πατήσει το υπερ-προικισμένο ποδάρι του στο αήττητο εδώ και 22 Ευρωπαϊκά παιχνίδια Χαριλάου.

Μπαίνω στο γήπεδο μια ώρα πριν την σέντρα και ενώ το θερμόμετρο δείχνει 36 βαθμούς Κελσίου. Fucking UEFA. Στο πέταλο των φιλοξενούμενων βρίσκονται ήδη οι εκδρομείς από την Αυστρία. 30-40 άτομα βαριά-βαριά. Αν θέλεις μπορείς να τους μετρήσεις έναν-έναν, να τους βγάλεις χαϊδευτικά παρατσούκλια και να μην τα ξεχάσεις μέχρι το τέλος του αγώνα. Η Ελληνική Αστυνομία, μετά την εμπειρία της με τα «λουλούδια» από την Πολωνία, για την ..ασφάλεια όλων μας έχει παρατάξει τουλάχιστον 2-3 διμοιρίες και κρατάει κενές περισσότερες από 2500 θέσεις, μέτρα που πιθανόν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν υπερβολικά ακόμα κι αν αντί για τους μετρημένους Αυστριακούς οπαδούς – που εξ όψεως θα ορκιζόσουν πως είναι τουρίστες απ’ αυτούς που αφού σε ρωτήσουν που θα βρούνε να πιούνε μια μπύρα, θα ζητήσουν οδηγίες για το πως θα πάνε να δούνε το Μέγαρο Μουσικής – στην κερκίδα βρισκόταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, ο Χασάπης του Ανόβερο και μια πτέρυγα ισοβιτών από το Αλκατράζ.

Την ώρα που οι Αυστριακοί ξαπλώνουν με τα πόδια πάνω στα μπροστινά καθίσματα και απολαμβάνουν το Ελληνικό καλοκαίρι, στα πέταλα συντελείται η δεύτερη μεγαλύτερη τελετή αδελφοποίησης που μπορεί να υπάρξει μεταξύ οπαδών. Ανταλλαγή ιδρώτα: Ο ιδρώτας του διπλανού σου είναι και δικός σου ιδρώτας. Πιο πάνω μόνο η αιμομιξία. Λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι, σοφός και ευλογημένος υπεύθυνος ζητάει να ρίξουν νερό με τις μάνικες στα δυο πέταλα. Ακολουθεί καβλωτικά ανακουφιστικό, μεγάλης διάρκειας μπουγέλωμα υπό τον ήχο συνθημάτων, εμπειρία που μέρος της κοινωνίας θα χαρακτηρίσει «γαμηστερή» και μέρος της «το τελευταίο στάδιο του πολιτισμού, πριν την επιστροφή στην ζούγκλα».

Το παιχνίδι αρχίζει και ο Άρης κατεβαίνει με σύστημα «Ελβετικό-τυρί» στην άμυνα και «Κάνε-κι-εσύ-μια-γιόμα-.-Μπορείς» στην επίθεση, κάνοντας έτσι τους Αυστριακούς να δείχνουν ομαδάρα, απλά και μόνο γιατί μπορούν να κάνουν τα βασικά του παιχνιδιού με σχετική επιτυχία. Με απλά λόγια, να αναπτυχθούν ορθολογικά, να κυκλοφορήσουν την μπάλα χαμηλά, να μην την πουλάνε χωρίς λόγο, να μαρκάρουν σωστά στο κέντρο και να αποφύγουν τα επικίνδυνα λάθη στην άμυνα. Από την άλλη πλευρά, οι αμυντικοί μέσοι μαρκάρουν λανθασμένα αφήνοντας τεράστια κενά στον χώρο λίγο έξω από την περιοχή της ομάδας, ο Οριόλ ψάχνεται – ανησυχητικά – στην άμυνα, ο Μισέλ δεν εμπνέει για άλλη μια φορά εμπιστοσύνη και ο Νέτο παραμένει σκιά του εαυτού του με αποτέλεσμα να μένει ο αγέραστος τιτάνας, Ρονάλντο Γκιάρο των 36 καλοκαιριών και ο εξαιρετικός εχθές Σηφάκης για να μαζεύουν τα ασυμμάζευτα.

Το ημίχρονο περνάει, ανέλπιστα, χωρίς γκολ και πάνω που το 0-0 αρχίζει σιγά-σιγά να φαίνεται ονειρικό σκορ, στην επανάληψη η ομάδα ανεβαίνει σταδιακά, χάνει ευκαιρίες και με την είσοδο του «νέου Κάμπορα» Ρουίζ και του Μενδρινού κυριαρχεί στο γήπεδο. Οι Αυστριακοί υποβιβάζονται από ομαδάρα σε απλά «καλοδουλεμένη και αθλητική ομάδα» που όμως αδυνατεί να κλείσει αποτελεσματικά τους Κόκε-Ρουίζ και τελικά ελάχιστα πριν το τέλος ..κάποιος εκεί πάνω με υψηλό δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης δίνει στον μια-κλίμακα-πιο-μαυρισμένο-πλέον κόσμο στις κερκίδες μια ακόμα αφορμή για να βγάλει την μπλούζα του.

Μετά από αρκετά λεπτά και αφού κοπάζουν τα πανηγύρια του γκολ – Παραδοσιακός κανόνας: το γκολ στις καθυστερήσεις μετράει όσο το κανονικό, αλλά πανηγυρίζεται διπλά – ο Ρώσος διαιτητής σφυρίζει την λήξη του αγώνα ή εναλλακτικά του «πρώτου ημιχρόνου του ζευγαριού», όπως χαρακτηριστικά θα τον περιέγραφε οποιοσδήποτε προπονητής χρησιμοποιεί το πρότυπο ‘Κλισέ ατάκες για διπλούς αγώνες πρόκρισης’. Ενός αγώνα 90 λεπτών, μ’ ένα 15λεπτο ημίχρονο και δυο …τάιμ-άουτ. Fucking UEFA.

Σχετικά:
Με τον Εργοτέλη εντός έδρας
Με τον Αστέρα Τρίπολης εντός έδρας
Με την Καβάλα εντός έδρας
Με τον Πανθρακικό εκτός έδρας

- Για πες ρε φίλε κανένα νέο.
- Τι να πω ρε συ… Βαρεμάρα, ζέστη πολλή χθες.
- Ναι, άστα. Δεν είχε και λίγη μπάλα να γουστάρουμε.
- Ναι ρε συ, ούτε ένα ματσάκι. Έπρεπε να τραβηχτούμε ως τα Σέρρας για να δούμε τον Βρουτσινά.
- Πάλι καλά που παίζει ο ΠΑΟΚ αύριο και έχουμε και μια ομάδα στην πόλη μας στην Ευρώπη.
- Ευτυχώς που παίζει Πέμπτη, μήπως πέσει η θερμοκρασία. Φαντάσου να είχε κανένα ματς χθες στις 7 η ώρα.
- Τρελός είσαι ρε; Ποιο ματς θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη στις 7 χθες. Άσε που θα το μαθαίναμε, θα το έγραφε η εφημερίδα.

Είναι ο γίγας Ντόργκε Κουεμάχα. Αν είστε Αρεiανοί θα τον θυμάστε σίγουρα μια που πέρασε από την ομάδα σας με όχι και τόσο μεγάλη επιτυχία. Επειδή οι καλοί όμως δεν χάνονται, ο Καμερουνέζος φορ πήγε πρώτα στην Ντέμπρετσεν και μετά στην Ντούισμπουργκ όπου και έβαλε αρκετά γκολάκια και τελικά από πέρσι αγωνίζεται στην Μπριζ όπου δεν τα πηγαίνει και ιδιαίτερα άσχημα. Χθες πάντως κέρδισε τις εντυπώσεις στο τοπικό ντέρμπυ με την Σερκλ με τις επιδόσεις του στο καράτε (κάπου εκεί κοντά στο 4:35 του βίντεο)…

Σ’ εσένα Χρυσό Αγόρι της UEFA που, πιστός στην τηλεοπτική παντοκρατορία του ποδοσφαίρου η οποία γράφει στις …τσέπες της τους ποδοσφαιριστές και όσους θα στοιβαχτούν στις κερκίδες, όρισες Ευρωπαϊκό αγώνα στις 7 το απόγευμα σε χώρα που αυτή η ώρα, αυτήν την εποχή ισοδυναμεί με 35 βαθμούς Κελσίου, σ’ εσένα λοιπόν, προωθώ την περσινή μου ευχή. Καραγκιόζη.

Ο Δημήτρης από την Βέροια, ζει εδώ και δέκα χρόνια στην Βιέννη της Αυστρίας. Δουλεύει ως σεφ σε εστιατόριο. Την τελευταία Τετάρτη του Ιούνη, αντί να πάει στην δουλειά του, μπήκε στο τρένο για το Σάλτσμπουργκ. Από εκεί πήρε νέο τρένο για το Bernau, που είναι μια μικρή κωμόπολη της Γερμανίας, περπάτησε για μισή ώρα για να φτάσει στο σημείο που κάνει στάση το λεωφορείο που σε πηγαίνει στο μικρό χωριό Grassau, το οποίο και αναγκάστηκε πάλι να διασχίσει όλο με τα πόδια για να βρεθεί στον πολυπόθητο προορισμό του, που ήταν το μικρό, γραφικό γηπεδάκι του χωριού. Μετά από, περίπου, τεσσεράμισι ώρες μοναχικού (!) ταξιδιού ήταν στις μικρές κερκίδες του γηπέδου για να δει το φιλικό παιχνίδι Άρης – Σάλτσμπουργκ, έναν χαλαρό αγώνα προετοιμασίας απ’ αυτούς που ακόμα και οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν, ξεχνάνε μετά από λίγες εβδομάδες. Ο Άρης ηττήθηκε με 1-0, με τον Κούπερ να κάνει εφτά αλλαγές – κάτι που σου αποκαλύπτει έμμεσα την ποιότητα που μπορεί να είχε το παιχνίδι – και ο Δημήτρης πήρε ξανά τον μεγάλο δρόμο της επιστροφής, γλιτώνοντας τουλάχιστον το λεωφορείο μέχρι το Bernau, χάρη σε κάτι άλλους ‘τρελούς’ από την Γερμανία που τον συνόδευσαν με αυτοκίνητο μέχρι εκεί, συνεχίζοντας μετά τα δικά τους 400 χιλιόμετρα της επιστροφής!

«Όλη αυτή η ταλαιπωρία για ένα απλό φιλικό μιας Ανώνυμης Εταιρείας στου ..διαόλου την μάνα. Μόνος του! Γιατί;» θα ρωτήσει κάποιος αδαής. Ποιο το νόημα να ψάξεις για απάντηση; Αν δεν το έχει νιώσει, δεν θα καταλάβει ποτέ. Αν το έχει νιώσει, δεν θα ρωτούσε ποτέ.

Θυμάστε την Σούπερ Λίγκα; Αυτή την κοινοπραξία-συνεταιρισμό-παρεάκι που θα έλυνε τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου; Τα χέρια που είχαν δωθεί μεταξύ των δυο αιωνίων (μετά από κάθε μια τέτοια χειραψία λείπουν μερικά δάχτυλα) και τη νέα εποχή που θα ξεκινούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Για μερικά χρόνια είχαμε προέδρους κοινής αποδοχής, χαρούμενες παρέες και… νέα φρέσκα πρόσωπα.

Αν τώρα κάποιος πήγαινε στην τελευταία συνέλευση θα νόμιζε ότι βρίσκεται στην παλιά καλή ΕΠΑΕ. Κόντρα από τα παλιά μεταξύ ΟΣΦΠ και ΠΑΟ για το ποιος θα βγάλει τον δικό του και όχι μόνο. Υποψήφιος ο δικηγόρος Κανελλόπουλος λέει. Τον θυμάστε; Όχι; Τόσο μεγάλο έργο είχε επιτελέσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για τον μυστακιοφόρο δικηγόρο που διετέλεσε πρόεδρος στην ΕΠΑΕ και επί εποχής του έγιναν μεγάλα πράγματα, όπως το ματς της Ριζούπολης… Αυτό το άφθαρτο πρόσωπο στηρίζουν ΟΣΦΠ-ΑΕΚ και Άρης (από τις πιο σημαντικές ομάδες).

Είναι λέει αντιπρόεδρος στον Ολυμπιακό Βόλου τον οποίο ελέγχει ο Αχιλλέας Μπέος. Μη βιάζεστε όμως. Έχουμε και άλλα πρόσωπα από τα παλιά. Ο Μάκαρος είναι από την άλλη πλευρά και στηρίζει λέει τον Σπανό (μιλάμε για το μπλοκ του ΠΑΟ). Μάκαρος και Μπέος που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει στα χέρια σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης είναι οι δυο κύριοι εκφραστές των παρατάξεων. Κάπου εκεί υπάρχει κι ο Θεοδωρίδης που πριν 2 δεκαετίες ήταν στον Ηρακλή και σύμφωνα με τα έγκυρα λεγόμενα του Μάκαρου τον επηρεάζει ο Μελισσανίδης (!!) για να ψηφίσει τον Κανελλόπουλο, όπως επίσης ο ίδιος επηρεάζει και την ΑΕΚ. Ο δε Άρης λέει, ψηφίζει Κανελλόπουλο γιατί χρωστάει χάρη στον… Πατέρα. Μα, καλά ο ΠΑΟ δεν στηρίζει τον αντίπαλο; Ο ΠΑΟ ναι, η κυβέρνηση του βουνού του Νικόλα Πατέρα στηρίζει Κανελλόπουλο όμως. Μεγάλο πλήγμα βέβαια η απουσία της οικογένειας Μητρόπουλου που έχει αφήσει κι αυτή το στίγμα της στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα μπορούσε να είχε συμμετοχή στις διαδικασίες.

Κόντρα Ολυμπιακού, Πατέρα και Βαρδινογιάννη λοιπόν κι εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Ο Νέτο στήνει την μπάλα λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή για να εκτελέσει το φάουλ. Ο διαιτητής τοποθετεί τους παίκτες της Κέρκυρας στην κατάλληλη απόσταση. Δίπλα τους στέκεται και ο Κάλβο, σε μια προσπάθεια να χαλάσει την οργάνωση του τείχους. Τα πρώτα δυο λεπτά από την στιγμή που σφυρίχτηκε το φάουλ, περνάνε με διαπραγματεύσεις μεταξύ αμυνόμενων και διαιτητή για το ακριβές σημείο τοποθέτησης των παικτών. Η χώρα που γέννησε την δημοκρατία είναι ανοιχτή σε διάλογο και έκφραση απόψεων, σε όλα τα θέματα ακόμα και σ’ αυτά που θεωρητικά κάποιος εφαρμόζει έναν κανόνα και κάποιοι οφείλουν να υπακούσουν. Το σημείο βρίσκεται μετά το τρίτο λεπτό, οι παίκτες ενώνονται και ο διαιτητής ελέγχει αν ο Νέτο έχει στήσει καλά την μπάλα και κάνει μερικά βήματα πίσω για να πάρει θέση. Στα δευτερόλεπτα αυτά, οι παίκτες της Κέρκυρας σαν ‘ένα σώμα-ένα μυαλό’ κάνουν μικρά και γρήγορα βηματάκια προς τα μπροστά φτάνοντας τουλάχιστον δυο ανθρώπινα βήματα μακριά από το σημείο συμφωνίας με τον διαιτητή, ο οποίος έχει πλέον εικόνα της κατάστασης και τους παρατηρεί να σπρώχνονται σιγά-σιγά προς τα μπροστά για να κερδίσουν μερικά χιλιοστά ακόμα!

Το γεγονός ότι ο Κάλβο έχει παραμείνει προκλητικά ακίνητος – και ολομόναχος πλέον! – στην αρχική θέση με τα χέρια ψηλά, σαν ανθρώπινη σημαδούρα, αναδεικνύει το ‘κατόρθωμα’ των αντιπάλων και τα εκατοστά που κέρδισαν. Πέντε παίκτες της Κέρκυρας, μπροστά στα μάτια  χιλιάδων ανθρώπων αλλά και το κυριότερο, μπροστά στα μάτια του διαιτητή που έχει φάτσα στο σημείο και τους παρατηρεί, να κάνουν μικρά, νευρικά βηματάκια σαν ομάδα λεγεωνάριων που προσπαθούν γρήγορα αλλά διακριτικά να απομακρυνθούν από τον Οβελίξ. Σαν άλλοι κουτοπόνηροι Καραγκούνηδες, ζώντας σε μια δικιά τους πραγματικότητα που άνετα μπορούμε να ονομάσουμε «Σύγχρονη Νεοελληνική», νομίζουν ότι καταφέρνουν έτσι να κοροϊδέψουν κατάμουτρα μάλιστα, τον διαιτητή και όλο το σύστημα κανονισμών του παιχνιδιού. Δεδομένου του γεγονότος ότι μιλάμε για καλοκαιρινό φιλικό παιχνίδι, κάτω από απόλυτα χαλαρές συνθήκες η σκηνή είναι απλά κωμικοτραγική. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι κάτω από συνθήκες εκνευριστικής ζέστης και άπνοιας, που απλά τυραννιούνται σε μια στατική φάση. Γιατί; Κανείς δεν ξέρει! Η μόνιμη Ελληνική δικαιολογία, το κίνητρο των βαθμών, δεν υπάρχει. Κανένας δεν παίζει την καρέκλα του σε φιλικό (αφού ο Μπερέτα δεν βρίσκεται στο συγκεκριμένο γήπεδο την δεδομένη χρονική στιγμή), κανένας σωτήριος πόντος δεν θα κερδηθεί αν τελειώσει το παιχνίδι ισόπαλο. Είναι φιλικό! Το πρώτο φετινό φιλικό της Κέρκυρας, για την ακρίβεια. Η προβληματική Ελληνική νοοτροπία δυστυχώς δεν νιώθει την διαφορά. Είναι καλά σφηνωμένη στο DNA και καταστρέφει οτιδήποτε έχει σχέση με το παιχνίδι και δεν σχετίζεται με βαθμούς και ουσιαστικό κέρδος.

Μετά από ένα ιδρωμένο πεντάλεπτο που σου έχει ήδη χαλάσει την ραστώνη του φιλικού και με τους παίκτες της Κέρκυρας πολύ μπροστά από το σημείο που στέκεται ο Κάλβο, ο Νέτο εκτελεί το φάουλ. Η μπάλα κοντράρει όπως είναι αναμενόμενο στα προωθημένα σώματα που με το αναμενόμενο πηδηματάκι μπροστά φτάνουν ακόμα πιο κοντά στο σημείο εκτέλεσης. Όλο το γήπεδο ξεσηκώνεται (ακόμα και στα φιλικά υπάρχει ένα όριο στην κοροϊδία που μπορείς να αποδεχθείς), οικογένειες παικτών και ακόλαστες πράξεις στο κρεβάτι μπαίνουν στο ρεπερτόριο των συνθημάτων και ο διαιτητής αναγκάζεται να δείξει κίτρινη κάρτα σ’ έναν παίκτη στο τείχος, που φυσικά αντιδράει θεωρώντας την απόφαση υπερβολική. Η εκτέλεση επαναλαμβάνεται, ο τερματοφύλακας διώχνει το σουτ, αρκετά λεπτά έχουν σπαταληθεί τζάμπα, η βλακεία έχει κερδίσει και πάλι. Έστω κι αν πρόκειται για ..φιλική νίκη.

Άλλες ιστορίες Ελληνικής ποδοσφαιρικής παράνοιας:
Η πλάγια γραμμή που ..θεραπεύει
Η θυσία στον βωμό των κρίσιμων πόντων των επόμενων αγώνων

Ένας πιτσιρίκος μετά το τέλος του αγώνα και την ώρα που στο απέναντι πέταλο έχει στηθεί πανηγύρι, πάει να πετάξει το κασκόλ του από την στεναχώρια του. Ο πατέρας του τον σταματάει και τον μαλώνει: «Αυτό δεν θα το ξανακάνεις ποτέ». Προσταγή. Δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Τουλάχιστον όχι σ’ αυτήν την ηλικία. Ο πιτσιρίκος είναι πολύ μικρός ακόμα, δεν μπορεί να κατανοήσει και να αποδεχθεί εύκολα ούτε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι με μια μπάλα που την κλοτσάς κι άλλες φορές πάει στο δοκάρι, άλλες πάνω στον τερματοφύλακα κι άλλες γκελάρει στο χόρτο και καταλήγει στα δίχτυα από εκεί που δεν το περιμένεις ούτε το ότι ο αγνός οπαδισμός δεν ενδιαφέρεται για την κατάληξη της μπάλας.

Γιατί αν η αγάπη του για την ομάδα ήταν το αποτέλεσμα της κατάληξης της μπάλας, εχθές στο ΟΑΚΑ στα δεξιά των επισήμων θα έβλεπες τα άσπρα καθίσματα του γηπέδου, μόνα κι έρημα. Δεν θα έβλεπες 25.000 τρελούς να τραγουδάνε και να χοροπηδάνε ακούραστα, δυο ολόκληρες ώρες πριν αρχίσει το παιχνίδι μετατρεπόμενοι σε θέαμα για βιντεοσκόπηση από την απέναντι κερκίδα. Τρελούς που δεν έχουν ζήσει ούτε πανηγύρια πρωταθλημάτων, ούτε χαρές κυπέλλων, ούτε καν χλιδάτα σεντόνια του Τσάμπιονς Λίγκ. Τρελούς που γεύτηκαν δυο υποβιβασμούς και αμέτρητα χρόνια ποδοσφαιρικής μετριότητας. Τρελούς που πληρώνουν από το υστέρημα τους κάθε χρόνο για να μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους για το μέλλον της ομάδας. Τρελούς που – οι περισσότεροι τουλάχιστον – για να φτάσουν εκεί, διέσχισαν την μισή χώρα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, περνώντας 15 και 16 ολόκληρες ώρες μέσα σ’ ένα λεωφορείο μόνο στο κατέβασμα! Έφηβοι, γέροι, παιδάκια, γυναίκες, ολόκληρες οικογένειες. Χωρίς να υπάρχει λογική εξήγηση.

Και το κυριότερο και πιο εντυπωσιακό όλων: (Σε αντίθεση με τον μικρό πιτσιρίκο με την ‘εύκολη’ και ‘λογική’ αντίδραση στα συναισθήματα πίκρας και απογοήτευσης.) Κατ’ επιλογή!

Πριν το τελικό κυπέλλου, τα ποσοστά νίκης που έδινα στις ομάδες ήταν 60% για τον Παναθηναϊκό και 40% για τον Άρη. Όπως μας απέδειξε το τελικό αποτέλεσμα, τα ποσοστά επαληθεύτηκαν πλήρως. Ο Παναθηναϊκός, χωρίς να είναι πολύ καλύτερος, πήρε το Κύπελλο γιατί απλά έδειξε πιο ώριμος για αυτό. Χωρίς φανφάρες, αλλά το σημαντικότερο χωρίς υπεροψία, έδειξε στον Άρη ότι αυτός ήταν το φαβορί γιατί είναι καλύτερη ομάδα. Τα πρώτα 35 λεπτά που ο Άρης μπήκε φουριόζος, ο Παναθηναϊκός αντέδρασε έτσι όπως έπρεπε. Με ψυχραιμία, προσπάθησε να βάλει την μπάλα κάτω και να δείξει αυτό που ήξερε. Ναι είναι αλήθεια, ότι το γκολ ήταν τυχερό, αλλά εκεί φαίνεται και η αξία των μονάδων.

Από την άλλη πλευρά, για άλλη μια φορά ο καημένος ο  Άρης, όπως δήλωσε και ο Νιόμπλιας, πίστευε ότι έπρεπε να πάρει το κύπελλο γιατί απλά… έπαιζε τελικό. Όπως στον τελευταίο του τελικό, έδειχνε όλες αυτές τις μέρες να έχει ξεχάσει ότι στο γήπεδο θα κατέβαινε και αντίπαλος και ότι ο τελικός σκοπός τον 23000 εκδρομέων του δεν ήταν η απονομή του κυπέλλου στον Άρη.  Τελικά μένει με την χαρά της μεγαλύτερης οπαδικής εκδρομής, ξεχνώντας ότι το ρεκόρ αυτό είναι τόσο πρόσκαιρο, όσο η επόμενη συμμετοχή του ΠΑΟΚ σε τελικό κυπέλλου Ελλάδος. Όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό, πέρα από τον ενθουσιασμό των πρώτων λεπτών, που θα έφερνε ή το γκολ ή την καταδικαστική για αυτόν αντεπίθεση του Παναθηναϊκού, δεν έδειξε σε κανένα σημείο την δίψα που διατείνονταν ότι είχε. Περίμενα, αυτό που βλέπουμε στις ομάδες που πραγματικά έχουν μόνο την νίκη στο μυαλό τους, δηλαδή όπως πολύ απλοϊκά λέμε «πάντα δυο παίκτες πρώτοι στην μπάλα». Σαν επιστέγασμα αυτής της εμφάνισης,η τελική προσπάθεια, μια μίξη ατυχίας, άγχους και φλυαρίας καταδίκασε κάθε του ελπίδα για το Κύπελλο.

Και επειδή η πολύ αντικειμενικότητα με αρρωσταίνει, δεν θα μπορούσα να μην δείξω μια όμορφη φωτογραφία καζούρας που τουλάχιστον δεν είναι προσβλητική!

Και τελείωσε λοιπόν (λέμε τώρα) το μαρτύριο για πολλούς. Οι άλλοι θα έχουνε…play off. H εκπληκτικής σύλληψης αυτή διοργάνωση που είναι η μόνη παγκοσμίως που κατάφερε να … διώξει τον κόσμο ακόμα και απο τα ντέρμπι είναι επιτέλους έτοιμη να ξεκινήσει προς δόξα και τιμή όσων την εμπνεύστηκαν.

Τα ίδια και τα ίδια. Κατά τα άλλα ο Λεβαδειακός νίκησε, η Ξάνθη νίκησε και όσοι δεν το παίξατε στο στοίχημα κακό της κεφαλής σας. Εγώ τα κονόμησα μια χαρα. Να και κατι καλό που έχει το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν το παρακολουθείς στενά , οι ελπιδες σου την τελευταία αγωνιστική (έστω τις τελευταίες) για να μη μιλήσω για όλη τη σαιζόν, να γίνεις πλούσιος προσεγγίζουν ποσοστά άνω του 95%. Προσωπικά θέλω να πω ότι νιώθω υπερήφανος που οι ομάδες στην Ελλάδα παίζουν ακόμα για τη φανέλα και το όνομα και με βοήθησαν να βγω φορτωμένος από το πρακτορείο. Προς δόξα και τιμή το λέω δηλαδή, προς θεού μην παρεξηγηθεί και κανείς.

Αυτό που μου είναι κάπως δύσκολο να βρω είναι το τελικό σκορ, μιας και πιστοί στο δόγμα του θεάματος και του βραζιλιάνικου ταμπεραμέντου τους , οι ποδοσφαιριστές δεν αρκούνται σε ένα απλό 0-2 όπως κάποτε. Ίσως δεις ένα 0-2 που γίνεται 2-2 και μετά 2-4 (εντελώς συμπτωματικά τα νούμερα σας διαβεβαιώ) ή ένα 0-1 σε 1-1 και μετά 1-2 ή και ένα 15-28 κάποτε , ποιός ξέρει. Φανταστείτε η λίγκα να αποφασίσει να δώσει πριμ σε κάθε γκολ που βάζουν οι ομάδες. Ικανή είναι. Εδώ έφτιαξε κοτζάμ…play off..

Μονο φανταστείτε… Χθές θα είχαμε Ολυμπιακός – Άρης 32-31, Γιάννενα – ΠΑΟ 27-28, ΠΑΟΚ – Εργοτέλης 77-65 και πάει λέγοντας. Μη σου πω να πριμοδοτήσει και τίποτα απόβολές. Γαμάτο δεν θα είναι το … Μήτρογλας-Καράμπελας 33-33; Αντε πάλι δίνω τσάμπα ιδέες στην Σουπαλίγκα. Για ένα ακόμα καλύτερο ποδόσφαιρο. Και μην ξεχάσετε. Όπου να’ναι θα σκάσει παλι κανα αίτημα για αύξηση ομάδων. Καντε τες 200 να τελειώνουμε , να μην έχει κανείς παράπονο. Έτσι κι αλλιώς χειρότερα δε γίνεται… (έτσι νομίζω πάντα, μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη σαιζόν).

Διακοπή από δακρυγόνα σε αγώνα που σημειώθηκε αρνητικό ρεκορ προσέλευσης στο Καραϊσκάκη και πέρνα του γοήτρου και της … βαθμολογίας των play off (λιγότερο και από γόητρο δηλαδή) δεν παιζότανε τίποτα… Θα τους μαζέψει κανείς αυτούς; Ή πάλι περισσεύανε δακρυγόνα στα παιδιά με τα μπλε και φοβότανε μην τους λήξουνε; Για τα «καλα παιδιά» των γηπέδων δεν θα πω και πολλά. Ας τα πούνε οι ειδικοί, που ξέρουνε να τσουβαλιάζουνε τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι… Γιατί όμως διάολε κάποιες φορές που είναι απούσα η αστυνομία δεν ανοίγει ρουθούνι;

Στην Ελληνική αθλητική δικαιοσύνη έχουμε ακούσει και δει πολλά. Έχουμε ασχοληθεί με την ιπτάμενη καρέκλα που προσγειώθηκε στο κεφάλι του Έμπεντε, έχουμε μάθει για το ξύσιμο του Άντζα, έχουμε μάθει ότι όταν το σκορ είναι 1-1, ο παίκτης πρέπει να το κάνει κατανοητό και στους φιλάθλους συχνά πυκνά ορθώνοντας τα δυο του μεσαία (και πονηρά) δάχτυλα προς το μέρος τους, έχουμε μάθει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μπορεί να λήξει οριστικά στο 80′ και οι οπαδοί να μην το έχουν καταλάβει και να κάνουν ντου στο γήπεδο για … αυτόγραφα. Γενικά έχουμε ακούσει πολλά ωραία που μας φέρνουν αυτό το ηλίθιο χαμόγελο όταν πίνουμε το καφέ με τον φίλο μας συνοδευόμενο από την νέο-ελληνική ατάκα (σήμα κατατεθέν) «Αυτάάά είναιαιαι, Ελλαδάάάρα φίλε» …

Χθες λοιπόν μάθαμε ότι πριν πας στο γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης να δεις το παιχνίδι του Άρη με μια αντίπαλο ομάδα, είναι καλό να έχεις αγοράσει πρώτα και κανά δυο κοτόπουλα, σε περίπτωση ανάγκης. Ποιος ακούει τώρα την κυρά Μαριγούλα για το αν μείνει το σπίτι χωρίς κοτόπουλο βράδυ Κυριακής. Βέβαια πάντα πρέπει να είσαι σε επιφυλακή και να τα προσέχεις, γιατί μπορεί να είναι φαινομενικά νεκρά, αλλά στις μέρες μας ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι είναι νεκρό και τι όχι. Για παράδειγμα, στον αγώνα Άρης – ΠΑΟΚ , 2 κοτόπουλα βρέθηκαν πεταμένα στον πάγκο του ΠΑΟΚ … Και ποίος ακούει την κυρά – Μαριγούλα που δεν θα κάνει κοτόσουπα το βράδυ…

Μάθαμε και κάτι άλλο, ότι ο Ζαγοράκης όποτε είναι δυσαρεστημένος από διαιτητές, κατεβαίνει στα αποδυτήρια τους και με ειλικρινής απορία ρωτάει τους διαιτητές «Είσαι Μαλάκας;». Μπορεί ο Σπάθας να έκανε ότι μπορούσε σε εκείνο το παιχνίδι για να λύσει τέτοιου είδους απορίες, αλλά ο πρόεδρος «φαίνεται» είχε ακόμα τις αμφιβολίες του…

Τέλος, μάθαμε ότι η κοπέλα που έχασε τα δάχτυλα της στο ντέρμπυ Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, τελικά απλά έβγαλε το νύχι της. Σε αυτή την περίπτωση δεν έχω καμία διάθεση για χιούμορ, απλά απορώ με το πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν ιστορικοί σύλλογοι για να δικαιολογήσουν τους οπαδούς τους. Το θέμα της υγείας το θεωρούσα σαν ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.  Δυστυχώς διαψεύστηκα λόγω μιας ποταπής απολογίας του Παναθηναϊκού.

Εξηκοστό πρώτο λεπτό του αγώνα Άρης – Λεβαδειακός. Το σκορ είναι ακόμα 0-0 και το παιχνίδι είναι αργό, βαρετό και χωρίς πολλές φάσεις, ιδανικό δηλαδή για ύπνο και για την προσπάθεια του Κομπότη να πάρει βαθμούς σωτηρίας. Ο Άρης προσπαθεί να αναπτυχθεί από δεξιά αλλά από κάποια κόντρα η μπάλα φτάνει κοντά στον Κάλβο διεκδικούμενη από κάποιον παίκτη της Λιβαδειάς. Ο Ισπανός του Άρη την ‘τσιμπάει’ με το μυτάκι ψηλά. Όσο η μπάλα είναι στον αέρα, ένας ακόμα παίκτης των φιλοξενούμενων τρέχει προς την φάση για να βοηθήσει τον συμπαίκτη του στην διεκδίκηση της. Ο Κάλβο παίρνει θέση ανάμεσα από τους δυο, ακριβώς στο σημείο που φαίνεται ότι θα πέσει η μπάλα. Πριν προλάβουν καν οι αντίπαλοι να σκεφτούν να σηκώσουν το πόδι για να εμποδίσουν το κοντρόλ που πιστεύουν ότι θα επιχειρήσει ο Ισπανός, αυτός καμπουριάζει στιγμιαία και με μια σπασμωδική κίνηση στέλνει με την πλάτη την μπάλα ακριβώς στο πόδι του Ναφτί, που περιμένει λίγα μέτρα μακριά από την φάση.

(Για τις ικανότητες του Τόνι Κάλβο, έχω γράψει.

Για την ανικανότητα των Ελλήνων σκηνοθετών των αγώνων, έχω γράψει.

Για το συγκεκριμένο ελάττωμα/’πρόβλημα’ τους, να μην μας δείχνουν σε ριπλέι τις – ελάχιστες σ’ αυτό το προβληματικό πρωτάθλημα – φαντεζί ενέργειες των ποδοσφαιριστών, έχω γράψει.)

Όπως καταλάβατε, ριπλέι της φάσης δεν υπήρξε ποτέ – αλλιώς θα το βλέπατε κιόλας εδώ πέρα. Πιθανόν κάποιοι να μην αντιλήφθηκαν καν την δυσκολία, την ευφυΐα και την ομορφιά της ενέργειας από το ανοιχτό πλάνο της κάμερας, όπως ακριβώς συνέβη και με μένα με την  ζωντανή μετάδοση της αντίστοιχης – φυσικά πιο δύσκολης – πάσας με την πλάτη του Ζλάταν στον Μέσσι, στο Μαγιόρκα – Μπαρτσελόνα. Η διαφορά έγκειται, στο ότι εκεί είδαμε άπειρα ριπλέι που ανέδειξαν την έμπνευση και την μετέτρεψαν σε θέμα συζήτησης. Εδώ η φάση ‘πέθανε’ πριν καν την δει οποιοσδήποτε δεν παρακολουθούσε το παιχνίδι, αφού απ’ ότι φαίνεται το ριπλέι υπάρχει μόνο για να κρίνουμε τα αμφισβητούμενα σφυρίγματα…

Ίσως να υπερβάλλω, αλλά νομίζω ότι αυτή η αγωνιστική σε αρκετά μεγάλο ποσοστό εκφράζει την εικόνα των ομάδων της κορυφής σε όλη τη σεζόν. Τα ματς ήταν αρκετά αντιπροσωπευτικά των όσων έχουμε δει σε όλη τη σεζόν. Ένας ΠΑΟ που μπορεί στα ντέρμπυ να τα πήγε μέτρια, αλλά καθάρισε τα περισσότερα ματς με τις μικρότερες ομάδες, πέρασε από αρκετές έδρες κερδίζοντας τα ματς και στο τέλος είναι αυτό που του δίνει το πρωτάθλημα. Κυρίως βασιζόμενος στην καλή του επίθεση φέτος με βασικό πρωταγωνιστή τον Σισέ.

Στη συνέχεια έχουμε τον Ολυμπιακό. Μια ασθμαίνουσα ομάδα που για πρώτη φορά έχει τόσες απώλειες στην έδρα της και μάλιστα με μικρές ομάδες. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός  ότι δεν παίρνει τόσα σφυρίγματα όσο τα προηγούμενα χρόνια τον έφεραν μακρυά από την κορυφή. Λίγες λύσεις με σχετικά μέτριο ρόστερ και η… «καρδιά του πρωταθλητή» φαίνεται ότι δεν χτυπάει πια.

Μετά ο ΠΑΟΚ. Ίσως αυτός να αδικείται από τη σημερινή του εικόνα, καθώς σε μια ολόκληρη σχεδόν σεζόν έδειξε πολύ πιο σοβαρός και στιβαρός, δείχνει όμως το σημερινό ματς τις αδυναμίες που στο τέλος τον λύγισαν και τον έφεραν με τρεις σερί ήττες να μην αντέχει το βάρος του πρωταθλητισμού.

Και πάμε στην ΑΕΚ. Με τραγική άμυνα ξανά, τις μεταγραφικές επιλογές του προπονητή να απογοητεύουν, αρκετές χαμένες ευκαιρίες που προκύπτουν όμως περισσότερο από ατομικές ενέργειες και λιγότερο από οργανωμένες προσπάθειες και τέλος ένα κοράκι να την παίζει κόντρα.

Ο δε Άρης όπως και σήμερα που άργησε να βάλει το γκολ, έτσι και στο φετινό πρωτάθλημα άργησε να πάρει μπρος. Πέρασε αρκετός καιρός, αρκετά ματς χωρίς νίκη και τελικά ήρθε ο Κούπερ και η ομάδα σιγά σιγά βελτιώθηκε.

Τα (απαράδεκτα) πλέι-οφ θα έχουν πραγματικά ενδιαφέρον… Οι ομάδες παρουσιάζονται σε κακή κατάσταση, ίσως ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ περισσότερο, πλην του Άρη και προσωπικά δεν ξέρω τι μπορούμε να περιμένουμε.

Την ίδια στιγμή ο ΠΑΟ θα έχει τα λεφτά του ΤσουΛου στην τσέπη και θα διασκεδάζει…

ΥΓ Το σκεπτικό «κάνε το καλό και κάποια στιγμή θα στο ξεπληρώσουν» φαίνεται να βρίσκει ανταπόκριση στην ιστορία της Ξάνθης. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ακόμα μια ομάδα που… χρωστάει στην Ξάνθη από παλιά και την αντιμετωπίζει την τελευταία αγωνιστική…

Αν κάτι χαρακτηρίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ο αργός ρυθμός, τα πολλά λάθη, ο λίγος καθαρός χρόνος παιχνιδιού, οι ελάχιστες φάσεις και το φτωχό θέαμα.

Ο χθεσινός ημιτελικός κυπέλλου μεταξύ της Καβάλας και του Αρη ήταν μια φωτεινή εξαίρεση.

Παιχνίδι ευχάριστο για όλους τους φιλάθλους, με τη μπάλα να πηγαίνει πάνω-κάτω και να προσφέρει απλόχερα φάσεις και θέαμα.

Για να αποδειχτεί πως όταν θέλουν και όταν ζορίζονται για το αποτέλεσμα μπορούν και καλύτερα απ αυτό που μας έχουν συνηθίσει.