Η αλήθεια είναι, ότι μετά το χαλαρό παιχνίδι του Σαββάτου έβγαλα ένα συμπέρασμα. Ο Φερνάντο Σάντος αρχίζει να νιώθει επιτέλους ΠΑΟΚ. Και δεν εννοώ ότι τον νιώθει έτσι όπως τον νιώθει ο κόσμος στις κερκίδες, αλλά έτσι όπως ο κόσμος στις κερκίδες θέλει να νιώθει ο προπονητής του ΠΑΟΚ, τον ΠΑΟΚ! Μπερδευτήκατε; Με μια δεύτερη ανάγνωση θα βγει νόημα! Ο προπονητής του ΠΑΟΚ λοιπόν, πρέπει να είναι ζοχαδιασμένος και με προσδοκίες χωρίς ταβάνι. Η επική αντίδρασή του ζοχάδα Σάντος προς τον κάμεραμαν μετά το δεύτερο γκολ του στυλ, «πάρε την κάμερα σου και φύγε από δω», προϊόν της ξενέρας του για την εικόνα της ομάδας μέχρι εκείνο το σημείο αλλά και η δήλωσή του στο τέλος ενός παιχνιδιού που η ομάδα του κέρδισε 3-0: «Πιθανόν η χειρότερη εμφάνιση του ΠΑΟΚ φέτος», αποδεικνύουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μείνει στον ΠΑΟΚ μέχρι το 2012 ή πιο σύντομα, μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Και τώρα ο Άρης στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Άκουσα από φίλο του Άρη ότι ο μοναδικός στόχος του ΠΑΟΚ σε αυτό το παιχνίδι θα είναι να αφήσει τον Άρη εκτός των Play Off. Ας είναι έτσι λοιπόν. Ας κατέβει ο ΠΑΟΚ την Κυριακή στο γήπεδο του Άρη, για να πληγώσει τις ελπίδες του Άρη για είσοδο στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος… Και αν τελικά στο τέλος προκύψει και κανά πρωτάθλημα… καλοδεχούμενο θα είναι! Φτάνει ο Άρης να μην καταφέρει… να τερματίσει πέμπτος.

Θαυμαστός ο κόσμος της οπαδικής «λογικής»!

Έλλειψη σωστής νοοτροπίας είναι η αιτία που η Καβάλα για τριάντα ολόκληρα λεπτά, σε έστησε στα σχοινιά ψάχνοντας για την ισοφάριση, που και ο πιο αστοιχείωτος καταλάβαινε ότι ερχόταν.

Έλλειψη εμπιστοσύνης στον τερματοφύλακα είναι η αιτία που ο Νασούτι αγωνιζόταν σε όλο το παιχνίδι σαν στόπερ και λίμπερο μαζί, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να ‘σκουπίσει’ οποιαδήποτε μπαλιά πλησιάζε το τέρμα του Άρη – παίρνοντας θέση πάνω στην γραμμή, στην πλευρά που κάλυπτε το τείχος, ακόμα και στο φαουλ απ’το οποίο προήλθε η ισοφάριση.

Έλλειψη εμπειρίας ή στιγμιαίο λάθος (σημαντική η διαφορά μεταξύ των δυο αλλά και αδύνατη η επιλογή ενός εκ των δυο όταν έχεις δει έναν τερματοφύλακα σε 1,5 παιχνίδι όλο κι όλο) είναι η αιτία που ο Πέσκοβιτς κάθισε σε λάθος σημείο στο φάουλ της ισοφάρισης, καταφέρνοντας να δεχτεί γκολ – έστω και από καλοχτυπημένη εκτέλεση – στην πλευρά που όφειλε να καλύπτει.

Έλλειψη προγραμματισμού είναι η αιτία που παρά το πέρσινο πάθημα, η ομάδα δεν απέκτησε έναν δεύτερο τερματοφύλακα τον οποίο να μπορεί να εμπιστευθεί όταν λείπει ο Σηφάκης.

‘Ελλειψη ενδιαφέροντος (και πίεσης), πάντως, είναι δεδομένο ότι δεν θα έχουμε από εδώ και πέρα, και μέχρι το τέλος της περιόδου, έτσι όπως τα φέραμε τα πράγματα…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (el sombrero): Χωρίς να αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα, ο Άρης επικράτησε εχθές της Λάρισας, στο γήπεδο Χαριλάου, με σκορ 2-0. Το παιχνίδι δεν αντέχει κριτικής, καθώς μερίμνησε γι’ αυτό ο ποδοσφαιριστής της Λάρισας με το καλλιτεχνικό παρατσούκλι ‘Rade’, που αργότερα έμαθα ότι βγαίνει από το κακόηχο Ραντοσαβλίεβιτς, ο οποίος κατάφερε να αποβληθεί από το 16ο λεπτό, με δυο κίτρινες κάρτες δίπλα στην γραμμή του κέντρου.

Τα γκολ του Άρη σημείωσαν ο Ναφτί, ένας εκ των ποιοτικότερων αμυντικών χαφ στην Ελλάδα – ο οποίος όμως δεν μπορεί να συγκριθεί, ακόμα, με τον ..Ινιέστα (inside joke) – και ο συνήθης ύποπτος, Κάμπορα που είναι πλέον δεδομένο και από τον πιο άμπαλο εκ των φιλάθλων, ότι βρισκόταν στην ίδια σειρά που περίμενε και ο Ινζάγκι, την τρίτη μέρα της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας. Στην σειρά αυτή, αντιθέτως, είναι αποδεδειγμένο πως δεν βρισκόταν ο Χαβίτο γεγονός που στο, ελλειπέστατο από ποδοσφαιρική παιδεία, μυαλό του …πολύπειρου οπαδού του Άρη είναι εγκληματικό και άξιο χλευασμού.

Πριν την έναρξη του αγώνα υπήρξαν διάφορα happenings, με αφορμή την συμπλήρωση ενός ημερολογιακού χρόνου από την τελευταία φορά που ο Άρης κέρδισε πέναλτι. Ακριβέστερα, αποδόθηκε μια τούρτα στην βούλα του πέναλτι και ακολούθησε θεατρικό σκετσάκι με ανατροπές μέσα στην περιοχή.

(5 προτάσεις για το Pre-game show, που δεν υλοποιήθηκαν:

1. Ξεκίνημα με ομιλία διακεκριμένου καθηγητή διαιτησίας. Να αναγνωσθεί αργά και καθαρά ο ορισμός του ‘πέναλτι’ από κάποιο γνωστό Αγγλικό λεξικό και όλος ο σχετικός κανονισμός καταλογισμού του, από τα εδάφια της FIFA.
2. Προβολή στο μάτριξ του γηπέδου της φάσης του περσινού πέναλτι – φυσικά σε ασπρόμαυρη εκδοχή με μελό μουσική από πίσω. Με την ευκαιρία, να προβληθούν και τυχαία πέναλτι από την ιστορία του Άρη. Όσο παλιότερα τόσο το καλύτερο, για να προσομοιωθεί και η αγωνία του κόσμου για το αν θα μπει ή όχι.
3. Βράβευση του Τιάγκο Ζεντίλ (που κέρδισε το τελευταίο πέναλτι), του Κάμπορα (που το εκτέλεσε εύστοχα) και του αμυντικού του Θρασύβουλου (που το έκανε) και δηλώσεις αμέσως μετά για το πως βίωσαν την φάση. Φανέλα του Άρη με τις υπογραφές και των τριών να πωλείται από την μπουτίκ, με τον αριθμό 11 από πίσω.
4. Κλήρωση, με βάση το εισιτήριο του γηπέδου, ώστε 10 υπέρ-τυχεροί να μπούνε μέσα, να κερδίσουν και να εκτελέσουν πέναλτι.
5. Συμβολική αφαίρεση της βούλας του πέναλτι από την περιοχή στην οποία θα κάνει επίθεση ο Άρης στο πρώτο ημίχρονο.)

Στα παράδοξα του αγώνα τοποθετείται και η φάση του δεύτερου γκολ, όταν ο Κάμπορα περνάει τον τερματοφύλακα της Λάρισας, αυτός τον ανατρέπει αλλά ο Αργεντινός πεσμένος στο χόρτο προλαβαίνει να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα. Ο Σταθόπουλος κατοχυρώνει το γκολ αλλά οι παίκτες της Λάρισας πέφτουν πάνω του, ζητώντας του να το ακυρώσει και να σφυρίξει την παράβαση! Πρόκειται για μια ομολογουμένως περίεργη επιλογή, αν αναλογιστεί κανείς ότι η υπόδειξη του πέναλτι θα σήμαινε και την αποβολή του τερματοφύλακα, δηλαδή την συνέχιση του αγώνα με 9 παίκτες για 55 λεπτά (και έχοντας μόνο μια αλλαγή διαθέσιμη πλέον) και με τον Άρη να έχει την μεγάλη ευκαιρία, με το πέναλτι, να κάνει το σκορ 2-0 έτσι κι αλλιώς! Μια μέρα αργότερα και ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω αν η ενέργεια τους αυτή λέει πολλά, που δεν αντιλαμβάνομαι, ή τίποτα.

Το μόνο πιο εκνευριστικό πράγμα απ’ το να βρέχει όταν ξεκινάς για το γήπεδο είναι να έχει ήλιο όλο το πρωί κι αυτός να σε εγκαταλείπει λίγες ώρες πριν τον αγώνα. Γιατί απ’ την στιγμή που θα σε εγκαταλείψει και μετά, η μοίρα σου είναι προδιαγραμμένη και γεμάτη βρεγμένα ρούχα, όσες προσευχές κι αν κάνεις. Γιατί όπως υπολόγισε και ο μέγιστος George Carlin στο παρελθόν, o Θεός δεν ενδίδει συνήθως σε περισσότερες από τις μισές ρεαλιστικές ικεσίες σου.

Λίγο πριν φτάσω στην είσοδο της κερκίδας, ένας πιτσιρικάς που πουλάει νάιλον για την βροχή και καθισματάκια από φελιζόλ με προσεγγίζει βιαστικά. «Θα πάρετε; Όλα λερωμένα είναι μέσα» μου επισημαίνει. «Μπα, δεν σκοπεύω να κάτσω καθόλου» του απαντάω βιαστικά. «Ναι, αλλά έτσι δεν θα διασκεδάσετε το παιχνίδι» μου λέει και με αφήνει εμβρόντητο. Να διασκεδάσω το παιχνίδι; Πλάκα με κάνει; Δεν με βλέπει φασκιωμένο μέχρι την κορυφή, να κατευθύνομαι κάτω από ασταμάτητη βροχή σε μια θύρα χωρίς σκέπαστρο, για να δω Άρης – Εργοτέλης, σ’ έναν αγωνιστικό χώρο που πριν μια εβδομάδα ήταν βούρκος; Που στο διάολο μεγάλωσε αυτός; Στην Ζυρίχη; Αποφασίζω να κρατήσω την ειρωνική σκέψη για μένα και του απαντάω με μια πιο απλή οπαδική προσέγγιση: “Βρε, ας κερδίσει ο Άρης κι ας μην διασκεδάσω τόσο σήμερα». «Μα, είναι σίγουρο πως θα κερδίσουμε» μου τονίζει γρήγορα, μ’ ένα ατέλειωτο χαμόγελο στο πρόσωπο του. Ασυναίσθητα ανταποδίδω το χαμόγελο και για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτομαι ότι αξίζει να αγοράσω όλη του την πραμάτεια, χωρίς καν να ζητήσω απόδειξη, μόνο και μόνο γι’ αυτό που είπε. Ο ενσυνείδητος λογιστής μέσα μου όμως με συγκρατεί, επισημαίνοντας μου ότι το μάρκετινγκ ζει και στα πιο περίεργα εμπόρια και την βγάζω μόνο με το χαμόγελο, προχωρώντας προς την κερκίδα.

Προς έκπληξη μου, το χόρτο βρίσκεται σε ανεκτή κατάσταση και παρά το γεγονός ότι οι ουρανοί δεν λένε να κλείσουν, το γήπεδο δεν συγκρατεί νερά σε κανένα σημείο. Ο Άρης ξεκινάει το παιχνίδι με δηλωμένα δυο αμυντικά χαφ στο κέντρο, τον Σάκη Πρίττα και τον Νάτσο Γκαρσία, κλείνει το ημίχρονο με ένα (καθώς ο Γκαρσία ένα μήνα μετά την επιστροφή του ψάχνει ακόμα τα πατήματα του, τις πάσες του και την φυσιολογική ταχύτητα με την οποία λειτουργούν οι ποδοσφαιριστές), μένει στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου και ‘επίσημα’ με ένα (καθώς ο Γκαρσία αποβάλλεται λόγω χαζομάρας), προσθέτει ένα επιπλέον για βοήθεια (τον, κατά συνθήκη αμυντικό χαφ, Κουλουχέρη) και καταλήγει να τελειώσει το παιχνίδι με μοναδικό τον ακούραστο Πρίττα, αφού ο Κουλουχέρης σε μισή ώρα συμμετοχής κατορθώνει το ακατόρθωτο: να μην αγγίξει την μπάλα περισσότερες από 3-4 φορές, με το παιχνίδι να παίζεται στο μισό γήπεδο!

Το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή προκαλεί μια τεράστια ανακούφιση, αφού είναι υπέρτατο ξενέρωμα να έχεις φάει τρεις ώρες βροχής και να γυρίσεις και σπίτι χωρίς να έχεις κερδίσει τον – πολύ αξιόμαχο – Εργοτέλη, έστω και με παίκτη λιγότερο για αρκετή ώρα. Όπως αποδείχτηκε, άλλωστε, πρόσφατα το αριθμητικό μειονέκτημα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο καταδικαστικό, όπως παλιά. Λίγο χλωμό, πάντως, να το γνώριζε αυτό ο πιτσιρικάς όταν εκδήλωνε την σιγουριά του για την νίκη…

Σχετικά:
Με τον Αστέρα Τρίπολης εντός έδρας
Με την Καβάλα εντός έδρας
Με τον Πανθρακικό εκτός έδρας

Τον χειμώνα συνήθως βρέχει. Άλλες φορές βρέχει λίγο, άλλες φορές βρέχει πολύ. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το φυσικό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια μεταβλητή που επηρεάζει αισθητά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το βρεγμένο χόρτο επιταχύνει την μπάλα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πάσες/σουτ/κοντρόλ και δυσχεραίνει το τρέξιμο των ποδοσφαιριστών. Στην Ελλάδα, από την άλλη, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας ολόκληρη την φύση του παιχνιδιού! Το χορτάρι, που κάτω από ιδανικές συνθήκες αποκαλούμε «αγωνιστικό χώρο», μεταμορφώνεται σε ένα μείγμα βούρκου, πισίνας και λακουβων κι έτσι το παιχνίδι εξελίσσεται και ανεβάζει αυτόματα το επίπεδο δυσκολίας του, αφού για να πλησιάσεις τον υπέρτατο στόχο του «γκολ», πρέπει πρώτα να φροντίσεις να μην πνιγείς.

Το Σαββάτο που μας πέρασε στο Χαριλάου, ο άπειρος διαιτητής Μήτσιος άφησε για 45 ολόκληρα λεπτά τους παίκτες του Άρη και του Πανθρακικού να τρέχουν πάνω-κάτω σαν καθυστερημένοι, που κυνηγάνε ένα τόπι που όταν το κλωτσήσεις συρτά δεν φτάνει ποτέ εκεί που το στέλνεις και όταν το σηκώσεις στον αέρα καταλήγει πάντα πιο μακριά από εκεί που στοχεύεις. Έπρεπε να φτάσουμε στο ημίχρονο και να σκοράρει ο Πανθρακικός εκμεταλλευόμενος την τραγική κατάσταση του γηπέδου – για την οποία φυσικά και ευθύνεται ο Άρης και μόνο ο Άρης και το αποστραγγιστικό του σύστημα και όχι ο καλός Θεούλης ή κάποιος Ινδιάνος μάγος – για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι των ‘κίτρινων’ ότι αυτό που διαδραματίζεται τόση ώρα δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά «μαρτύριο ποδοσφαιριστών και τηλεθεατών»  το οποίο επιπρόσθετα τους στοιχίζει και τρεις πολύτιμους βαθμούς και να πείσουν τον άπειρο διαιτητή να διακόψει επιτέλους αυτή την οπτική ταλαιπωρία. Η απόφαση, όπως είναι εύλογο, προκάλεσε την δυσφορία των φιλοξενούμενων που βρισκόταν μπροστά στο σκορ αλλά μας επέτρεψε να επιβεβαιώσουμε το βάθος γνώσης των ανθρώπων του ποδοσφαίρου μας μέσα από τις δηλώσεις στην κάμερα ενός εκ των ανθρώπων του πάγκου του Πανθρακικού, που όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναβολή σοκαρισμένος απόρησε για τον λόγο εφαρμογής της, την ώρα που «σε κάποια σημεία του γηπέδου, η μπάλα κυλάει κανονικά»!

Τέσσερις μέρες αργότερα, στα Πηγάδια της Ξάνθης, ο έμπειρος διαιτητής Δαλούκας επιτρέπει με την σειρά του να καταστραφεί ένα ακόμα παιχνίδι, μένοντας απαθής στο γεγονός ότι η μπάλα κολλάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, κάτι που αναγκάζει τους παίκτες να μετατρέψουν την γκάμα των ενεργειών τους, στο «κλωτσάω ότι βρω, με όση δύναμη μου έχει μείνει, προς την αντίπαλη εστία». Όση ώρα οι δυο ομάδες παλεύουν με την λάσπη κακοποιώντας ότι έχει απομείνει από το άθλημα και ο κύριος Πανόπουλος στην κερκίδα πιάνει την καρδιά του από το άγχος αφήνοντας την επίσημη σελίδα της ομάδας χωρίς ούτε μια ανακοίνωση εν ώρα αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω αν η απραγία αυτή του Δαλούκα οφείλεται σε ανικανότητα ή σε άγνοια. Ένας καταλογισμός οφσάιντ σε γύρισμα αμυντικού (!) που καταστρέφει ένα τετ-α-τετ του Χαβίτο και ένα σταμάτημα της φάσης για φάουλ, την ώρα που η αποδοχή του άμεσου πλεονεκτήματος θα έβγαζε τον Τζόνσον μόνο του απέναντι στην εστία, μου επιδεινώνουν τον προβληματισμό.  Το γκολ του Νέτο στο τελευταίο λεπτό, μετά από μια ακόμα εξαιρετική σέντρα του Μεριέμ μου σβήνει όλες τις σκέψεις για αρκετή ώρα κι έτσι η απορία μου παραμένει αναπάντητη.

Είτε πάντως είναι άγνοια κανονισμών, είτε είναι ανικανότητα αντίληψης της κατάστασης, το ποδόσφαιρο μας είναι καταδικασμένο…

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (el sombrero): Χωρίς γκολ, ιδιαίτερο θέαμα, νικητή και χαμένο – η γνωστή, βαρετή all time classic ιστορία με το μισογεμάτο/μισοάδειο ποτήρι και την οπτική του καθενός – έληξε πριν από λίγο στο Χαριλάου το ντέρμπι μεταξύ Άρη και Παναθηναϊκού. Ο αγώνας αποδείχτηκε κλασσική περίπτωση υψηλών προσδοκιών ως προς το θέαμα και τα γκολ που τελικά διαψεύστηκαν και μετατράπηκαν στο αρχαίο ποδοσφαιρικό παραμύθι με τον ..Γιάννη, τον φόβο και το θεριό.

Ο επίδοξος πρωταθλητής Παναθηναϊκός του Νίκου Νιόπλια, εμφανίστηκε σοβαρός και μεστός στο γήπεδο καλύπτοντας εξαιρετικά τις απουσίες του. Στον χώρο του κέντρου, η τριάδα των Καραγκούνη – Ζιλμπέρτο – Κατσουράνη δεν επέτρεψε να φανεί η απουσία του Σιμάο ενώ στον χώρο της Εξουσίας, την έλλειψη του Ντάκου κάλυψε ιδανικά ο Ηλίας Σπάθας, που σε αντίθεση με τον πρώτο, είχε και διάρκεια στην απόδοση του.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, η απουσία του Ναφτί (που σύμφωνα με διάφορους συνωμοσιολόγους ήταν κλειδωμένος σ’ ένα μπουντρούμι του Χαριλάου και τα κλειδιά τα είχε κρεμασμένα ο Πατέρας σε μια εκ των δεκάδων τουαλετών του κότερου του) στοίχισε πολύ στον Άρη, καθώς μπορεί ο Πρίττας να έπιασε την γνώριμη, τελευταία, καλή απόδοση του αλλά ο Νάτσο Γκαρσία σε όλο το πρώτο μέρος φάνηκε να ψάχνεται ακόμα, μετά τον πολύμηνο τραυματισμό του. Η απουσία αυτή έδωσε στους ‘πράσινους’ την ευκαιρία να κάνουν παιχνίδι σε μεγάλο μέρος του αγώνα και να βρουν χώρους για κάποια μακρινά σουτ, τα οποία κατά κύριο λόγο, περνούσαν όμως εκτός εστίας. Το ανέβασμα της απόδοσης του Γκαρσία στο δεύτερο ημίχρονο δυνάμωσε κάπως το κέντρο του Άρη και το παιχνίδι ισορρόπησε, αλλά αν εξαιρέσεις τις στημένες φάσεις που απλόχερα πρόσφερε ο κ. Σπάθας στους φιλοξενούμενους, οι καλές ευκαιρίες των δυο ομάδων ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός ποδιού ενός Τυραννόσαυρου – τον οποίο η Φύση είχε προικίσει με τρία, όλα κι όλα.

Σε «άλλα θέματα», το παιχνίδι ξεκίνησε με μια αξιοπαρατήρητη φάση όταν ο Βύντρα ανέτρεψε τον Κόκε, που τον είχε προσπεράσει, αλλά ο κ. Σπάθας επέλεξε να κιτρινίσει μόνο (λάθος) τον παίκτη του Άρη και τον Κάλβο (σωστά), οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για τον μη ‘κιτρινισμό’ του αντιπάλου. Λίγο αργότερα, ο Χριστοδουλόπουλος χτύπησε τον Χαβίτο πάνω σε μια διεκδίκηση, χωρίς καν να σφυριχτεί παράβαση. Έπρεπε να φτάσουμε στο δεύτερο ημίχρονο και να βιώσουμε αντίστοιχες φάσεις με ασταμάτητες διαμαρτυρίες του Καραγκούνη (Ο οποίος δεν φταίει σε τίποτα που γεννήθηκε εκνευριστικός. Μερικά πράγματα είναι επίκτητα, όπως φυσικά και το ποδοσφαιρικό ταλέντο του. Άλλοι γεννιούνται ψώνια, άλλοι μετριοπαθείς, άλλοι σοβαροί κ.ο.κ. Κάποιοι πρέπει να γεννηθούν και καραγκιόζηδες – με την κακή έννοια!) και μια αγκωνιά σε διεκδίκηση του Γκαρσία που (φυσικά) σφυρίχτηκε φάουλ, για να συνειδητοποιήσω ότι ο κ. Σπάθας δεν είχε πρόβλημα με τον …κανονισμό, αλλά με τα …χρώματα. Συμπάθεια στο πράσινο; Απέχθεια στο κίτρινο; Αδυνατώ να δηλώσω βέβαιος και δεν νομίζω ότι έχει πλέον και σημασία, αφού για να γίνει θέμα στην πιάτσα θα πρέπει να το ‘φωνάξει’ ο έτερος διεκδικητής του τίτλου και τέτοιος δεν φαίνεται να υπάρχει μετά την σημερινή μέρα.

Σκηνή Πρώτη: Στην Καβάλα το Ελληνικό ποδόσφαιρο γίνεται ξανά θέμα στις ειδήσεις μετά από πολύ καιρό όταν εκατοντάδες τύποι κάνουν λαμπόγυαλο το γήπεδο ‘Ανθή Καραγιάννη’, μπουκάρουν στο γήπεδο, φτάνουν στις κερκίδες των γηπεδούχων, πλακώνουν αντιπάλους οπαδούς και καταλήγουν μέχρι τα αποδυτήρια. Το παιχνίδι ολοκληρώνεται κανονικά, αλλά η εικόνα του γηπέδου αφού έχει αδειάσει είναι σέξι, με την …Ανθή να έχει κάνει στριπτίζ από καρεκλάκια και λοιπά ..πολεμοφόδια. Στα Γιάννινα, ένας τύπος δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος ότι μεταξύ των οπαδών των δυο ομάδων κυριαρχεί η αλληλοεκτίμηση και ο σεβασμός και αποφασίζει μόνος του και για λόγους αρκετά ηλίθιους για να αναλυθούν από λέξεις, να πάει να κατεβάσει ένα πανί από ένα εκ των δυο πετάλων των εκδρομέων του Άρη. Η ενέργεια του προκαλεί ένταση, Αρειανοί εισβάλουν στον χώρο μπροστά από την κερκίδα τους και τρεις τύποι καταλήγουν να δέρνονται μέσα στο χόρτο. Το ειδησεογραφικό πάρτι ξεκινάει: «Ξύλο σε όλη την Ελλάδα».

Σκηνή Δεύτερη: Σοκαρισμένο και πιεσμένο από την αγανάκτηση της κοινής γνώμης το Κράτος καταλαβαίνει ότι έχει φτάσει εκείνη η αποφράδα στιγμή που πρέπει να κάνει κι αυτό κάτι, εφόσον οι ΠΑΕ είναι ανίκανες να βρουν μια λύση μόνες τους. Και κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει, την πιο κοινότυπη πλέον έκφραση στο λεξιλόγιο των εγχώριων πολιτικών αναλυτών: «Πονάει κεφάλι; Κόβει κεφάλι». Η ανικανότητα εφαρμογής σωστών τιμωριών που θα παραδειγματίσουν και θα αποτρέψουν μελλοντικές παρόμοιες καταστάσεις, ή εναλλακτικά ο φόβος του «πολιτικού κόστους» που μπορεί να επιφέρουν σαν αντίδραση, σε περίπτωση που τιμωρηθούν παραδειγματικά, κάποιες ‘δυνάμεις’ της χώρας, αντιμετωπίζεται με τον πλέον επιφανειακό τρόπο. Τρόπο παράλογο και λανθασμένο, σαν να ‘τιμωρεί’ όλους τους πολίτες με νέες φορολογίες, επειδή αδυνατεί να εντοπίσει και να τιμωρήσει αυτούς που φοροδιαφεύγουν! (Ουπς, λάθος. Κι αυτό το κάνει ήδη). Έτσι είναι η ζωή, οι εκπρόσωποι του λαού αποφάσισαν πως οι χιλιάδες άνθρωποι που τόσο καιρό ακολουθούσαν την ομάδα τους στα εκτός έδρας παιχνίδια – στις δεκαπέντε πρώτες μέρες του 2010 έγιναν περισσότερες από δέκα εκδρομές οπαδών διαφορετικών ομάδων, άλλες μεγαλύτερες κι άλλες μικρότερες – πρέπει να κάτσουν σπίτι, γιατί ως γνωστόν από το σπίτι δεν μπορείς να προκαλέσεις επεισόδια που θα αναγκάσουν το Κράτος να παρέμβει πάλι ή τουλάχιστον δεν έχει ανακαλυφτεί ακόμα κάποιος σχετικός τρόπος.

Σκηνή Τρίτη (ασπρόμαυρη – παρελθοντική): Ιανουάριος 2008. Βουλευτής της ΝΔ εισήλθε, την ώρα του αγώνα, στον αγωνιστικό χώρο του Καυταντζογλείου και κινήθηκε εναντίον του διαιτητή. Ο ίδιος ο διαιτητής δηλώνει ότι ο βουλευτής τον αποκάλεσε «αλήτη». Ο βουλευτής της τότε κυβερνώσας παράταξης συνοδεύεται εκτός αγωνιστικού χώρου από αστυνομικούς, οι οποίοι φυσικά δεν τον συλλαμβάνουν. «Ο κ. Καράογλου είναι συντετριμμένος και το έχει μετανιώσει» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για το θέμα παρέχοντας πλήρη πολιτική κάλυψη στο βουλευτή. Ωστόσο, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης είχε άλλη γνώμη και ζήτησε την άρση της ασυλίας του βουλευτή. Δυο χρόνια μετά, ΔΥΟ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, 193 βουλευτές-βολεμένοι του Ελληνικού κοινοβουλίου αποφασίζουν εναντίον της άρσης της ασυλίας και το θέμα κλείνει. (Από άρθρο του Σούπερ 3 το οποίο περιέχει και άλλα παρόμοια παραδείγματα)

Σκηνή Τέταρτη: Η Πρωτοβάθμια Πειθαρχική Επιτροπή εκδικάζει τις υποθέσεις των επεισοδίων και ρίχνει στο καζάνι των αποφάσεων όλα τα δεδομένα μαζί: Ένταση επεισοδίων, πυρσούς στο πρόσωπο, υπότροπες ομάδες (!), αεροβόλα και ξύλο στο Περιστέρι, άνθρωπο στο νοσοκομείο, πανιά και με κλειστά μάτια βγάζει για όλους την ίδια τιμωρία: Μια αγωνιστική χωρίς κόσμο και 70.000 ευρώ πρόστιμο! Γιατί ο ..πάνσοφος ΚΑΠ αδυνατεί να διαχωρίσει τα επεισόδια, με αποτέλεσμα είτε μπει ένας μεθυσμένος στον αγωνιστικό χώρο για να κατουρήσει στο σημαιάκι του κόρνερ, είτε μπει ένα τάνκς ή ο Ιερός Λόχος ή η στρατιά του Τζένγκις Χαν και κάψει όλο το χόρτο στο πέρασμα της, η τιμωρία θα είναι πάντα η ίδια: Μια αγωνιστική στους ..ταραξίες και αρκετές ελεύθερες πλέον Κυριακές στους χιλιάδες άλλους εκδρομείς-οπαδούς.

Αργούν ακόμα τα παιχνίδια για το Κύπελλο, οπότε δεν θα σχολιάσω την κλήρωση ακόμα. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την απίστευτη τύχη που ακολουθεί τον Άρη παραδοσιακά! Φέτος θα έχει να αντιμετωπίσει την Ξάνθη και αν περάσει τον Πανιώνιο ή την Καβάλα! Έχουμε και λέμε λοιπόν:

2003, ο Άρης χάνει το κύπελλο στον τελικό της Τούμπας. Η πορεία του προς τον τελικό;

Χανιά – Αρης

Πατραϊκός – Αρης

Αρης – ΠΑΣ Γιάννινα

Aρης – Εθνικός Αστέρας

Αιγάλεω – Αρης.

Συνεχίζουμε… 2004, η χρονιά του υποβιβασμού. Και όμως ο Άρη τα πάει περίφημα στον Κύπελλο μέχρι φυσικά να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ο λόγος;

Άρης– Καβάλα

Άρης– Ατρόμητος Αθηνών

Άρης– Εθνικός

Άρης– Απόλλων Καλαμαριάς

Άρης – Ξάνθη

2007/2008 και νέα εποχή για τον Άρη, έτοιμος σύμφωνα με τους οπαδούς του, για μεγάλα πράγματα. Τι καλύτερο από μια κατάκτηση Κυπέλλου λοιπόν; Φυσικά δεν έγινε αυτό αφού για άλλη μια φορά έπρεπε να κερδίσει τον Ολυμπιακό. Βέβαια ότι το παιχνίδι ήταν στην Θεσσαλονίκη και ο Ολυμπιακός ήταν διακοπές έναν μήνα δεν βοήθησε και πολύ… Και όμως έφτασε τελικό! Όχι και τόσο μεγάλο επίτευγμα τελικά…

Αγ. Δημήτριος-Αρης

Εθνικός Κατερίνης-Αρης

Skoda Ξάνθη-Αρης

Αρης-Ατρόμητος

Τελικά το να φτάσεις στον τελικό δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει. Αρκεί να είσαι Άρης.

Μάλιστα. Ζήσαμε για να το δούμε κι αυτό. Για την ρεπόρτερ του Μπερλουσκόνι λέω, που κοτσάρισε κάτι κίτρινα γάντια και έστησε ξώβεργα στον Ντέϊβιντ Μπέκαμ για να του χουφτώσει τα παπάρια και να διαπιστώσει εξ ιδίας πείρας αν τα μπαλάκια του Αγγλου πολεπιχειρηματία, είναι τόσο μεγάλα όσο δείχνουν σε διαφήμιση ανδρικών εσωρούχων.

Το συμπέρασμά της, ίσως να της κοστίσει και την δουλειά της, αν και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το περιμένει. Τελικά λέει, τα μπαλάκια του Ντέϊβιντ δεν είναι καθόλου μεγάλα.

Του Μπερλουσκόνι πάλι, αν και γερασμένα, είναι τεράστια εξ ου και την έστειλε σπίτι της με συνοπτικές διαδικασίες.

Αφού θέλει να κατέχει αυτός μόνος το προνόμιο του χουφτώματος, έστω και χωρίς κίτρινα γάντια.

Εμένα όμως άλλο με απασχολεί. Η τρέλα για το κίτρινο που κυριαρχεί αυτή την εβδομάδα. Στην αρχή ήταν τα κίτρινα παπούτσια του Εντίνιο, τώρα τα κίτρινα γάντια της Έλενα Ντι Τσιότσιο, λέτε η εβδομάδα να κλείσει με τον … κίτρινο σίφουνα του Κούπερ;

Κάτι τέτοια σκέφτομαι και δεν μπορώ να ησυχάσω τα βράδια.

Και όσο βλέπω τα διθυραμβικά σχόλια του Πέτρου, όσο διαβάζω τις δηλώσεις των κιτρινόμαυρων αστέρων, όσο παρακολουθώ τα σχέδια της νίκης, τόσο περισσότερο τουρτουρίζω τα βράδια κάτω από την κουβέρτα μου και παραλύουν τα μέλη μου.

Η γυναίκα μου στην αρχή με κοιτούσε με απορία

Όταν της εξήγησα για τις φοβίες μου, γύρισε πλευρό και μου ψιθύρισε

- Αντε κοιμήσου. Ούτε όταν παίξατε με την Ιντερ στο Μιλάνο δεν έκανες έτσι.

Μπορεί. Αλλά μου φαίνεται πως τότε δεν έκανε τόσο κρύο, άσε που ο Κούπερ δεν είναι Μου.

Ωχ ωχ ωχ! Λες ο Νιόπλιας να μην είναι ούτε Τεν Κάτε; Γιατί Κούπερ δεν είναι σίγουρα.

Να τες πάλι οι τρεμούλες.

Μου ρχονται!!!

Το μόνο που μένει πλέον είναι να δω καμιά φωτογραφία με τον Σωκράτη με κίτρινο κασκόλ στου Ρέντη να τα χώνει στους αδιάφορους παίκτες και να τους … κεντράει το φιλότιμο. Εκεί θα σιγουρευτώ για την ολική επαναφορά.

Ευτυχώς που με καθησυχάζει κάπως η ΑΕΚ.

Εκεί όλοι φοράνε κίτρινα, αλλά δεν λένε ν αγιάσουν.

Διότι και που βάλανε ορκωτούς λογιστές πάλι άκρη δεν βγήκε.

Γιατί σου λέει άλλο χρέος, άλλο άνοιγμα, άλλο ψαλίδα και άλλο πιτυρίδα.

Τελικά, εκτός των ορκωτών λογιστών πρέπει να υπάρχουν και οι … ορκισμένοι λογιστές.

Είναι αυτοί που ορκίζονται πως θα μείνουν εχέμυθοι. Κουτσομπολιό θα κάνουμε τώρα;

Ο Μπομπ μόνο την πάτησε. Που πόνταρε στο 45 και τελικά έσκασε το 32 (την πείραξε λίγο και την μπίλια ο γκρουπιέρης) και τώρα όλοι τον κοιτάνε και περιμένουν να πληρώσει.

Εγώ προτείνω να πάνε να αποτιμήσουν την περιουσία του Μπομπ αυτοί οι ίδιοι ορκωτοί λογιστές που μέτρησαν τα χρέη της ΠΑΕ. Θα διαπιστώσουμε πως άλλο περιουσία, άλλο εισόδημα, άλλο οικονομική επιφάνεια κι άλλο επιχειρηματικός όγκος.

Μια κίτρινη βδομάδα φτάνει λοιπόν στο τέλος της. Με την ελπίδα (μου) πως την επόμενη, θα έχει κάποιο άλλο χρώμα την τιμητική του!

Παρακολουθώ την ποδοσφαιρική gallery που έχει η Yahoo εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είναι με διαφορά η πληρέστερη και καλύτερα ενημερωμένη σελίδα, όσον αφορά τις ποδοσφαιρικές φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο. Σ’ όλο αυτό το διάστημα το Ελληνικό πρωτάθλημα έχει φιγουράρει στις φωτογραφίες της, απειροελάχιστες φορές σε βαθμό που μπορώ να τις μετρήσω στο ένα χέρι. Από την στιγμή που ο Άρης ανακοίνωσε την απόκτηση των δυο Αμερικάνων όμως, τον Έντι Τζόνσον και τον Φρέντι Αντου, πιο συχνά συναντάω εκεί πέρα το σήμα της ομάδας, παρά στα Ελληνικά αθλητικά portals! «Ο Άντου στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης», «Ο Τζόνσον στην πρώτη του προπόνηση με τα κίτρινα», «Ο Άντου παρουσιάζεται από τον Άρη» είναι μερικά απ’τα παραδείγματα που δείχνουν ότι σε κάποιες περιπτώσεις προβολής και διαφήμισης όλοι οι ποδοσφαιριστές είναι ίσοι, απλά κάποιοι ποδοσφαιριστές (συγκεκριμένης εθνικότητας) είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Οι δυο Αμερικάνοι μπορεί να μην αποτελούν πλέον τα πρώτα βιολιά στην εθνική ομάδα των Η.Π.Α. αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν χρειάζεται διάρκεια στην απόδοση σου για να κρατήσεις ένα καλό εμπορικό όνομα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αν έχεις κάνει καλή δουλειά στην αρχή. Αυτό επιβεβαιώνεται εύκολα και από μια ματιά στην σελίδα του «νέου Πελέ» – όπως ήταν το παρατσούκλι του Αντου πριν μερικά χρόνια, όταν θεωρούταν το μεγαλύτερο ανερχόμενο ταλέντο της χώρας – στο twitter. Εκεί όπου περισσότεροι από 333 χιλιάδες άνθρωποι (τους οποίους αν έψηνε ο Φρέντι να αγοράσουν από μια μπλούζα της ομάδας, θα λυνόταν το οικονομικό πρόβλημα του Άρη για τα επόμενα 2-3 χρόνια τουλάχιστον!) ‘ακολουθούν’ τον πιτσιρικά μαθαίνοντας τα νέα του, όπως το πότε πέφτει για ύπνο, τι τρώει ή πόσο κουρασμένος είναι, ουσιώδεις δηλαδή λεπτομέρειες που κάνουν την ζωή ενός ποδοσφαιρόφιλου στην Μινεσότα ή το Ντάλας, πιο γεμάτη.

Γνωρίζοντας πάντως την Ελληνική ιδιοσυγκρασία και τις ντόπιες οπαδικές συνήθειες, δεν αργεί η μαγική εκείνη γηπεδική στιγμή που μετά από μια λάθος πάσα του Αντου, μόρτης μεσήλικας θα σηκωθεί από την θέση του και θα του φωνάξει: «Άει σιχτίρ, παράτα επιτέλους τα σουξου-μουξου στον Τουίτι και παίξε λίγη μπάλα»!

Υπάρχει σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης μια απλουστευμένη θεώρηση πως ο οπαδός είναι ένας αμόρφωτος τύπος, του οποίου η μόνη σοβαρή επαφή με την ομάδα που άρρωστα υποστηρίζει είναι το μεσημέρι της Κυριακής, όταν σε μια κερκίδα ξελαρυγγιάζεται περιμένοντας από έντεκα τύπους να σπρώξουν μια μπάλα σε κάτι δίχτυα. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική…

Για να ‘επιζήσει’ στην πιάτσα, ένας κοινός – Έλληνας επί παραδείγματι – οπαδός οφείλει να έχει αναπτύξει τις γνώσεις του σε διάφορα πεδία που με την πρώτη ματιά δεν φαίνονται καν να σχετίζονται με το ποδόσφαιρο και την ομάδα του. Πιο συγκεκριμένα, ο σύγχρονος οπαδός πέρα απ’τους κανόνες του αθλήματος γνωρίζει τις αρχιτεκτονικές έννοιες ‘συντελεστής δόμησης’ ή ‘μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος περιοχής’, έχει πλήρη ιατρική γνώση των διάφορων διαστρεμμάτων, τραβηγμάτων ή καταγμάτων σε βαθμό που μερικές φορές μπορεί να κάνει την διάγνωση από την τελευταία σειρά της κερκίδας, πριν καν ο παίκτης αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο («αν κρίνω πως το πατάει το πόδι, καμιά ελαφριά ρήξη συνδέσμων θα’ναι»), έχει ασχοληθεί τουλάχιστον μια φορά με τις κλιματολογικές συνθήκες που βοηθούν την ‘υγεία’ ενός χλοοτάπητα και την περίοδο που είναι προτιμότερο αυτός να τοποθετείται και έχει αναλύσει αρκετές φορές τις οικονομικές έννοιες ‘μετοχολόγιο’, ‘αύξηση μετοχικού κεφαλαίου’ και ‘έλεγχος ορκωτών λογιστών’.

Πέρα απ’ τα παραπάνω, διαθέτει ανώτερες γεωγραφικές γνώσεις από έναν μέσο πολίτη ξέροντας που είναι το Γκράτς, η Λιλ, το Τρόντχαιμ (το οποίο μερικές φορές από ..βιασύνη πιθανόν να αποκαλεί και «Ρόζενμποργκ») και δεκάδες άλλες μικρομεσαίες πόλεις της Ευρώπης, έχει ψαχτεί σε μεσιτικά θέματα όπως η ανταλλαγή οικοπέδων ή σε βιολογικά, όπως η επιβίωση των κορμοράνων, έχει διαβάσει τουλάχιστον μια φορά το νόμο περί εργασιακού δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει εντρυφήσει σε θέματα αναζήτησης πληροφοριών στο Google και οπτικού υλικού σε δυο, το λιγότερο, διαφορετικά video-site και μπορεί να μην γνωρίζει δέκα ξένες γλώσσες αλλά είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να σου μεταφράσει δημοσίευμα ξένης εφημερίδας για έναν μεταγραφικό στόχο, σε όποια γλώσσα κι αν είναι γραμμένο αυτό.

Πρόσφατα, στο ήδη παραγεμισμένο γνωσιακό του υπόβαθρο έχουν προστεθεί και κανόνες σχεδίου, όπως η χάραξη νοητών γραμμών, λαμβάνοντας υπόψη και την προοπτική, που σου επιτρέπουν να ελέγξεις αν κάποιος παίκτης είναι σε θέση οφσάιντ. Έτσι έχει την δυνατότητα να απαντήσει μόνος του σε ηλικιωμένους τηλεοπτικούς καθηγητές διαιτησίας που έχουν μείνει στάσιμοι, παρά την σημασία (και την χρηματική ανταμοιβή που την συνοδεύει) της ιδιότητας τους, στην ανάπτυξη των δικών τους γνώσεων.

Περιμένοντας να ξεκινήσει το παιχνίδι με τον Ηρακλή στο Χαριλάου, παρακολουθούσα τον Τόνι Κάλβο να προθερμαίνεται αλλάζοντας πασούλες μ’ έναν συμπαίκτη του. Δυο λεπτά παρατήρησης αρκούσαν για να βγάλεις το συμπέρασμα πως αν δεν ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής θα μπορούσε άνετα να βγάζει ένα μεροκάματο σε κάποιο κεντρικό σημείο της Βαρκελώνης, κάνοντας κολπάκια με την μπάλα. Πιο συγκεκριμένα, σε μια δυνατή συρτή πάσα από τα 10 μέτρα υποδέχτηκε την μπάλα σε σημείο λίγο δεξιά του, με το εσωτερικό του δεξιού ποδιού, την ‘κόλλησε’ στην μικρή εκείνη εσωτερική κούρμπα που κάνει το πόδι, μετέφερε στον αέρα όλο το δεξί πόδι μαζί με την κολλημένη μπάλα πίσω απ’το σταθερό αριστερό (ουσιαστικά μια κίνηση αντίστοιχη μ’ αυτή που γίνεται στην rabona, απλά με την μπάλα να ακολουθεί το πόδι, σαν παρτενέρ του σε χορευτική πιρουέτα!) και την άφησε ελεύθερη να κυλήσει ελάχιστα στο χόρτο μπροστά του, έτοιμη δηλαδή για να χτυπηθεί ξανά χωρίς να χρειαστεί ο ίδιος να κάνει ούτε ένα βήμα! Όταν λοιπόν ο παίκτης αυτός καταφέρνει στο χθεσινό παιχνίδι στα Γιάννινα, να χάσει κοντρόλ σε πάσα χωρίς ιδιαίτερη δύναμη από τα πέντε μέτρα, επειδή η μπάλα αναπήδησε σε λοφάκι, ορατό ακόμα κι από τηλεθεατή με καταρράκτη καθισμένο στο βάθος της γεμάτης καπνό καφετέριας, και πέρασε κάτω απ’το πόδι του, τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχει κανένα νόημα να κάτσεις να αναλύσεις ποδοσφαιρικά το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Γιατί στην Ελλάδα για να «κερδίσει το ποδόσφαιρο», πρέπει να ‘προσπεράσει’ εκτός από τους ανίκανους (τις περισσότερες φορές) ή εντεταλμένους διαιτητές και επόπτες, εκτός από την έλλειψη ποδοσφαιρικής παιδείας και επιθετικών πλάνων, εκτός από τους λίγους/πολλούς κάφρους στην κερκίδα (στο συγκεκριμένο παιχνίδι: «από τον έναν κάφρο που κατάφερε να δυναμιτίσει τον πιο πολιτισμένο – στα όρια συγκίνησης – αγώνα της χρονιάς»!) και το εμπόδιο των αγωνιστικών χώρων-χωραφιών, η θέαση και μόνο των οποίων θα έκανε έναν οποιοδήποτε σοβαρό γεωπόνο να αυτοκτονήσει με την ίδια του την τσουγκράνα.

Λαμβάνοντας υπόψη την δυσκολία του έργου του λοιπόν, δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο που μια ζωή σ’ αυτήν την χώρα το ποδόσφαιρο ..δεν φέρνει ούτε καν ισοπαλία.

(Στο βίντεο βλέπετε την μοναδική ευκαιρία όλου του πρώτου ημιχρόνου σ’ ένα πλάνο που δείχνει σε μεγάλο βαθμό και την κατάσταση του χόρτου)

Ζευγάρι ηλικιωμένων αποφασίζει να αφήσει την θαλπωρή και συγχρόνως την ρουτίνα του σπιτιού και να έρθει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει, Τετάρτη απόγευμα, τον αγώνα του Άρη με τον Αστέρα Τρίπολης. Φτάνουν στο γήπεδο από πολύ νωρίς, επιλέγουν δυο τυχαία καρεκλάκια κάπου στο κέντρο της κερκίδας και ξεκινάνε ένα ασταμάτητο και σε βαθμό εθισμού φάγωμα σποριών.

Κάπου στα μισά του πρώτου ημιχρόνου κι ενώ το σκορ είναι ακόμα 0-0 και ο Αστέρας – πιστός στην, καθ’ όλα Ελληνική και εντελώς ξένη προς την ποιότητα αρκετών παικτών του, φιλοσοφία του – αμύνεται σθεναρά περιμένοντας είτε μια καλή αντεπίθεση είτε το τελικό σφύριγμα που θα οδηγήσει το ματς στην παράταση, ο Οράσιο Καρντόσο σωριάζεται στο έδαφος μετά από μια συνηθισμένη μονομαχία πόδι με πόδι μ’ έναν μέσο του Άρη και σφαδάζει με τρόπο τόσο έντονο που νομίζεις ότι τον υποβάλλουν σε αφαίρεση σκωληκοειδούς απόφυσης μ’ ένα πιρούνι κι ένα μαχαίρι. Χωρίς αναισθητικό! Την ίδια ώρα, μερικά μέτρα πιο πέρα το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά με τον Άρη να βγαίνει στην αντεπίθεση. Οι παίκτες του Αστέρα προσπαθούν με κάθε τρόπο να δείξουν στους αντιπάλους ότι το παιχνίδι πρέπει να σταματήσει, καθώς ο Καρντόσο βρίσκεται στο έδαφος τραυματισμένος και η υγεία είναι ιερό πράγμα. Ο Κάμπορα εκνευρισμένος πετάει την μπάλα εκτός γηπέδου και όλο σχεδόν το γήπεδο σηκώνεται όρθιο γιουχάροντας καθώς είναι τοις πάσοις γνωστό πως στο Χαριλάου το μόνο ιερό πράγμα είναι ο Άρης.

Η γιαγιά δίπλα μου με κοιτάει και με βλέμμα σχεδόν σοκαρισμένο, προφανώς μετανιωμένη που παράτησε την Λαμπίρη για να έρθει σ’ αυτήν την φωλιά απολίτιστων αγροίκων, με ρωτάει: «Μα γιατί τον βρίζουν; Αφού χτύπησε άσχημα το παιδί». Όση ώρα προσπαθώ να της εξηγήσω ότι στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο υπερβολικά όσο δείχνουν κι ότι το παρελθόν μας έχει διδάξει να είμαστε δύσπιστοι σε παρόμοιες καταστάσεις, οι γιατροί του Αστέρα βοηθάνε τον Αργεντινό, που δείχνει ανίκανος ακόμα και να πατήσει το πόδι του, να ανέβει στο αυτοκινητάκι των πρώτων βοηθειών. Η εικόνα αυτή αυξάνει την αμφιβολία της για την εγκυρότητα όσων της λέω τόση ώρα αλλά πριν προλάβει καν να με απαξιώσει, γυρνώνοντας απ’ την άλλη πλευρά για να συνεχίσει τα σπόρια της, το …θαύμα γίνεται.

Με το που περνάει το αυτοκινητάκι την πλάγια γραμμή του άουτ, ο Καρντόσο μ’ ένα μικρό πηδηματάκι πετάγεται υγιέστατος προς τον τέταρτο διαιτητή απαιτώντας να επιστρέψει στο παιχνίδι! Σαν άλλη Κολυμβήθρα του Σιλωάμ η πλάγια γραμμή του γηπέδου γιατρεύει όλα σου τα προβλήματα και μάλιστα στην στιγμή: Αν έχεις πονοκέφαλο, σ’ εκείνο το σημείο σου περνάει. Αν είσαι κουτσός, αποκτάς πόδι! Αν έχεις την νέα γρίπη, εκεί γίνεσαι περδίκι. Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, εκεί γίνεσαι συνεπής! Αν το αίμα τρέχει ποτάμι απ’ το χέρι σου, εκεί η πληγή κλείνει άμεσα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο δυναμικός Αργεντινός είναι ξανά μέσα στο παιχνίδι και με σπρίντ επιστρέφει στην θέση του. Από τον ..τραυματισμό του έχουν περάσει τουλάχιστον τρία λεπτά χωρίς να έχει παιχτεί μπάλα.

Βλέποντας τον ανανεωμένο και ορεξάτο, η γιαγιά γυρνάει το πρόσωπο της ξανά προς το μέρος μου. Κι ενώ ετοιμάζομαι να πάρω το ύφος της ικανοποίησης για την πλήρη επιβεβαίωση των λεγόμενων μου, σχολιάζει ανακουφισμένη: «Ευτυχώς δεν χτύπησε σοβαρά το παλικάρι…»

Λαμβάνοντας υπόψη το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά, για να αντιληφθεί κάποιος σε ικανοποιητικό βαθμό την σημασία τους στο ποδόσφαιρο, πρέπει να έχει παίξει λίγη μπάλα. Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να έχει κάνει καριέρα στα εθνικά πρωταθλήματα. Μερικά απογεύματα σε αλάνες παλιότερα και γηπεδάκια 5χ5 πλέον φτάνουν για να βιώσει έστω και μια φορά την εμπειρία του «τίποτα δεν πάει μέσα σήμερα». Δυο χαμένα τετ-α-τετ στην αρχή του παιχνιδιού αρκούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, για να σου καταστρέψουν όλο το απόγευμα, μετατρέποντας όλες τις επόμενες προσπάθειες σου σε τραγωδίες και κάνοντας τα νεύρα σου τσατάλια. Και όχι, αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε σένα επειδή είσαι ερασιτέχνης και – πιθανόν – σκράπας.

Παρακολουθώντας, για παράδειγμα, τα αναρίθμητα χαμένα τετ-α-τετ του Τιερί Ανρί της πρώτης χρονιάς στην Βαρκελώνη, αντιλαμβάνεσαι ότι η κακή ψυχολογία μπορεί να επηρεάσει υπερβολικά ακόμα και κάποιον που ελάχιστους μόλις μήνες πριν ‘κουβαλούσε’ την ταμπέλα του «καλύτερου ποδοσφαιριστή στον κόσμο στα τελειώματα των φάσεων», κάποιον που έβγαινε απέναντι στον τερματοφύλακα και χωρίς καν να σηκώσει το υπεροπτικό του βλέμμα έστελνε την μπάλα χιλιοστά δίπλα από το δοκάρι και εξαιρετικά σπάνια από την ..λάθος πλευρά του.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απολαμβάνοντας εχθές το απόγευμα στο Χαριλάου τον Σέρχιο Κόκε να κάνει ότι θέλει τους αμυντικούς του Αστέρα Τρίπολης, οι οποίοι μισό μήνα πριν μπορούσαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να τον ‘κάνουν μια χαψιά’, συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου έλειψε η αυτοπεποίθηση που δίνει σε μια ομάδα ένα σερί νικών. Και αναφέρομαι στο σερί νικών, γιατί ο Κούπερ μπορεί να άλλαξε ριζικά βασικές δομές της αγωνιστικής εικόνας της ομάδας, αλλά από μόνος του αυτοπεποίθηση δεν μπορεί να εισάγει στους ποδοσφαιριστές, ούτε καν με ένεση. Ο Αργεντινός τεχνικός έφερε αγωνιστική πειθαρχία, η πειθαρχία έφερε ασταμάτητο τρέξιμο και εντυπωσιακό πρεσάρισμα, τα γκολ μπροστά ήρθαν εύκολα ή δύσκολα, οι συνεχόμενες νίκες έγιναν ήδη τέσσερις και ο απλός Αρειανός πηγαίνει πλέον στο γήπεδο με την σιγουριά κάποιου που ξέρει ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει το γκολ.

Επιστρέφοντας στην αρχική διατύπωση – και αγγίζοντας και μια άλλη προέκταση του θέματος -, το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά είναι πιθανόν να προκαλέσει και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς το πρόσωπο σου όταν προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον οπαδό των δυο διεκδικητών του τίτλου την αξία κάποιων σφυριγμάτων, που εκείνο το βράδυ μπορεί να θεωρηθούν απλά «ατυχή» και μερικούς μήνες μετά να ‘πνιγούν’ στον ..ωκεανό βαθμών που χωρίζει τους πρωτοπόρους από σένα. Γιατί είναι δύσκολο να συνυπολογίσεις με ευκολία ότι – τυχαίο αλλά φετινό παράδειγμα – όταν ο κύριος Ντάκος φοβάται να σφυρίξει το οφθαλμοφανές πέναλτι στον Κάμπορα στο τελευταίο λεπτό, δεν μου στερεί μόνο έναν βαθμό (και αντίστοιχα προσφέρει σε σένα δυο εξτρά) αλλά μου αρνείται και την αυτοπεποίθηση που σου προσφέρει την ‘επόμενη μέρα’ το γεγονός ότι παραμένεις στην κορυφή της βαθμολογίας και αήττητος. Αλλά αυτό είναι μια ατέλειωτη και πονεμένη ιστορία που δεν ‘πουλάει’ αρκετά στο μεγαλύτερο κομμάτι του οπαδικού κοινού αυτής της χώρας…