Στο Ελληνικό ποδόσφαιρο του παράγοντα Αχιλλέα Μπέου, των αλλαξοκωλιών των ιδιοκτητών και των ομάδων, των μεγαλομετόχων που κυνηγιούνται στα σπίτια τους για να βάλουν κανένα φράγκο ή ξεκατινιάζονται δημόσια μεταξύ τους για τα λεφτά που έχουν χώσει, των θολών οικονομικών, του Μάκαρου και των οπαδών στην άλλη πλευρά που προσεύχονται για τις ορέξεις του λεφτά, αγωνιούν για τις ατέλειωτες συζητήσεις με Άραβες/Αμερικάνους/Ρώσους/Ομογενείς και λοιπούς σωτήρες και περιμένουν καρτερικά από κάποιο δημοσιογράφο να φιλοτιμηθεί σε κάποια συνέντευξη τύπου να ρωτήσει τα ‘μεγάλα κεφάλια’ της ομάδας κάποια ερώτηση σχετικά με την «αρρώστια» του, η στιγμή που ένας απλός οπαδός, ένας οποιοσδήποτε οπαδός ανεξαρτήτως ηλικίας ή κοινωνικοοικονομικής θέσης, ρωτάει απ’ ευθείας και μπροστά σε τέσσερις χιλιάδες ακόμα συνοπαδούς του, τον ίδιο τον πρόεδρο της ομάδας για το αν η ΠΑΕ πλήρωσε το ταξίδι ενός μάνατζερ για να κλείσει την μεταγραφή ενός παίκτη (έτσι, γιατί απλά του είχε κολλήσει στο μυαλό αυτό το σημείο διαβάζοντας κάποια φήμη στις εφημερίδες και γιατί δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι τα λεφτά του χρησιμοποιήθηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο) ή ζητάει διευκρινήσεις για το ποια ακριβώς διαδικασία ακολουθήθηκε για να βρεθεί η εταιρεία που θα αντικαθιστούσε τον χλοοτάπητα των βοηθητικών εγκαταστάσεων, η απλή αυτή στιγμή λοιπόν – με το απαραίτητο ‘σπρώξιμο’ από την γνώση πως αυτός ο ίδιος οπαδός έχει το δικαίωμα και την δύναμη αφού κρίνει τα όσα είδε και άκουσε να πάει να υπερψηφίσει ή να καταψηφίσει τον αποδέκτη των ερωτήσεων του μετά από δέκα ημέρες – αναρριχάται χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία, για τα δικά μου τουλάχιστον οπαδικοποδοσφαιρικά γούστα, στην κορυφή των έξω-αγωνιστικών ποδοσφαιρικών γεγονότων που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια σ’ αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα.
Η κορυφή αυτή βέβαια παραμένει πολύ χαμηλά σε σχέση με αντίστοιχες Ευρωπαϊκές αλλά αν αναλογιστούμε από που ξεκίνησε η προσπάθεια, σε ποια χώρα μεγαλώνει και που έχει καταφέρει βήμα-βήμα να φτάσει παρά τις διάφορες παράπλευρες και σχεδόν αναπόφευκτες Ελληνικές (και γενικότερα, ανθρώπινες) ‘ασχήμιες’ που παρατηρούνται αρκετές φορές, δεν γίνεται να μην είσαι αισιόδοξος γι’ αυτήν. Και περήφανος.
Βλέποντας τον Κόκε να βάζει τα κλάματα δημόσια στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη τύπου του, νιώθεις άμεσα μια ενόχληση στο στομάχι. Αυτές οι άμεσες συναισθηματικές αντιδράσεις του οργανισμού προσπερνάνε δίχως καμία δυσκολία το λογικό φίλτρο που έχει ο καθένας μας και το οποίο τον βοηθάει να εξισορροπεί τις αντιδράσεις του στα διάφορα εισερχόμενα ερεθίσματα και να μην κλαίει για παράδειγμα κάθε φορά που η ομάδα του χάνει ή κάθε φορά που βλέπει ένα ταλαιπωρημένο παιδάκι στα φανάρια. Δεν χρειάζεται τρομερή εσωτερική αναζήτηση για να βρεις τα αίτια της ενόχλησης: Είναι ο Κόκε, είναι ο αρχηγός του Άρη (Απλές, πικρές αλήθειες: Τυπικά αρχηγός του Άρη. Αρχηγός δεν γίνεσαι αλλά γεννιέσαι. Ο Σέρχιο γεννήθηκε μπαλαδόρος αλλά όχι αρχηγός. Το περιβραχιόνιο δεν είναι απλά ένα αξεσουάρ που μπαίνει στο χέρι.) και είναι εκεί μπροστά σε όλους και κλαίει γιατί μετά από πέντε χρόνια ο κύκλος του στην ομάδα τελείωσε.
Βάζοντας το λογικό φίλτρο με στόχο να καταπολεμήσεις το σφίξιμο μέσα σου, θυμάσαι ότι ο κύκλος του Κόκε τελείωσε για σένα την στιγμή που επέλεγε να παρατήσει την αποστολή όταν τον ενημέρωσαν ότι δεν θα παίξει βασικός απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτυ. Στο σημείο που ο παίκτης βάζει τον εαυτό του πάνω απ’ την ομάδα, η ομάδα οφείλει να του υπενθυμίσει ότι είναι μεγαλύτερο μέγεθος απ’ αυτόν. Το γεγονός ότι δεν το έκανε – για λόγους που σχετίζονται καθαρά με το γεγονός ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο λειτουργεί με τις επιχειρηματικές λογικές των ‘προϊόντων’ και των ‘αξίων’ τους – δεν επηρεάζει καθόλου την οπαδική σου οπτική. Ακόμα και να ήθελες να δικαιολογήσεις το τεράστιο ατόπημα θα ήταν αδύνατο να παραβλέψεις ότι αυτό ήταν απλά η κορυφή ενός παγόβουνου ατοπημάτων τα οποία έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια.
Μια ολόκληρη λίστα σφαλμάτων εντός και κυρίως εκτός αγωνιστικού χώρου ήταν ουσιαστικά το παλμαρέ του Ισπανού τα τελευταία δυο-τρία χρόνια. Κι αν τις αυτοκαταστροφικές αγωνιστικές τάσεις που έβγαζε με την αδυναμία του να σκοράρει και στις πιο απλές περιπτώσεις μπορούσες να τις ανεχτείς αποδεχόμενος ότι η ψυχολογία παίζει τεράστιο ρόλο σ’ αυτό το παιχνίδι, το γεγονός ότι αδυνατούσε προκλητικά να τρέξει, να πρεσάρει, να τζαρτζάρει και να ζοριστεί γενικότερα για διάφορους λόγους (την προέλευση κάποιων εκ των οποίων μπορείς να βρεις σε κεφάλαια μαθήματος ψυχολογίας που σχετίζονται με τις αλλαγές που συντελούνται στους ανθρώπους όταν περάσουν ένα στάδιο ‘θεοποίησης’ από τους συνανθρώπους τους) ήταν ανέφικτο να του το συγχωρέσεις ακόμα κι αν σε στεναχωρούσε πραγματικά το ότι κατηγορούσες τον ίδιο παίκτη που λάτρεψες και ύμνησες τα πρώτα δυο χρόνια.
Προσπαθώ να ανακαλέσω στην μνήμη μου πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσα ή διάβασα για κάποια περίπτωση προπονητή αντίστοιχη του Έκτορ Ραούλ Κούπερ ο οποίος – στεκόμενος, σαν άλλος Δικηγόρος του Διαβόλου, αποκλειστικά και μόνο στην μεγαλύτερη αγωνιστική αποτυχία του έως τώρα και παραβλέποντας επιδεικτικά τους παράπλευρους αγωνιστικούς άθλους που έχει καταφέρει κι εκείνες τις μικρές στιγμές ηδονής και αθλητικής ευτυχίας που όμοιες τους δεν έχεις ξαναζήσει και τις οποίες βίωσες (και) εξαιτίας του – παρ’ όλο που εδώ και λίγους μήνες παρουσιάζει σε αρκετές περιπτώσεις ένα έργο άσχημο, στα όρια της ποδοσφαιρικής αποκρουστικότητας, και μερικώς αποτυχημένο βαθμοθηρικά καταφέρνει και μόνο με την αύρα του να παράγει όραμα στην πλειοψηφία ενός οπαδικού λαού (μπολιασμένου ας μην ξεχνάμε με αμιγώς νεοελληνική νοοτροπία – ποδοσφαιρική και μη) σε τέτοιο βαθμό που οι αγωνιστικές αποτυχίες να μην τον αγγίζουν.
Η μνήμη μου δεν με βοηθάει αλλά ευτυχώς γι’ αυτήν η επικαιρότητα παίρνει τον λόγο και στέλνει τον Κούπερ, τις μεστές δηλώσεις του και την αξιοπρεπέστατη στάση του μακριά απ’ τον Άρη. Τον Άρη των χιλιάδων οπαδών που πίστευαν σ’ αυτόν ακόμα κι όταν γιούχαραν τους παίκτες αφότου ο Μήτρογλου χαλούσε μια παράδοση 50 χρόνων, των χιλιάδων όμως που δεν λαμβάνουν αποφάσεις αλλά στην ‘χειρότερη’ τις παρακολουθούν με «τηλεοπτική απάθεια» και στην ‘καλύτερη’ τις αντιμάχονται με …καρβέλια ψωμί, όπως ο Τυνήσιος της φωτογραφίας.
Ο Βύντρα και ο Ρουίς έρχονται σε, αναγκαστική λόγω της φύσης των στημένων φάσεων, σωματική επαφή εφάμιλλη χιλιάδων άλλων σωματικών επαφών στα γήπεδα όλου του πλανήτη… Φρρρ. Η εικόνα του Βύντρα στο έδαφος να κοιτάει τον διαιτητή αρχίζει να μου γίνεται τόσο οικεία που πιθανόν στο μέλλον και με ακραία δόση μαζοχισμού να μην μπορώ να ζήσω χωρίς… Φρρρ. Η Ελλάδα της επαφής, η Ελλάδα των φλώρικων πεσιμάτων, η Ελλάδα των 47 σφυριγμάτων σ’ ένα ήρεμο παιχνίδι μπάσκετ, η Ελλάδα του Βύντρα, η Ελλάδα του Βανγκέλι που πέφτει αργά, θεαματικά και για σιγουριά και με τα χέρια ανοιχτά σ’ ένα τάκλιν στο κέντρο, η Ελλάδα των βολικών φάουλ που προκαλούνται από την επαφή του επιτιθέμενου με τον αμυνόμενο και όχι από την επαφή του αμυνόμενου με τον επιτιθέμενο, η Ελλάδα των εκκολαπτόμενων βουτηχτών, η Ελλάδα των οπαδών που εθίζονται στον ήχο της σφυρίχτρας και βγαίνοντας από τον μικρόκοσμο τους, στο πρώτο Ευρωπαϊκό παιχνίδι, σοκάρονται με την ..ανυπαρξία της τσιρίζοντας στον αλλοδαπό διαιτητή ότι «έχει κάνει το γήπεδο αρένα με το ..σκληρό και βίαιο παιχνίδι που επιτρέπει», η Ελλάδα των παικτών που τρέχουν απλά για να κερδίσουν μέτρα στο σημείο που θα στηθεί η… Φρρρ. Σκέφτομαι τον Μέσσι να προσπαθήσει να επιτεθεί σε αγώνα Ελληνικού πρωταθλήματος και με πιάνουν τα… Φρρρ. Διαιτητές ανίκανοι να αντιληφθούν την σημασία του ρυθμού στο παιχνίδι, ανίκανοι να διαχωρίσουν την υπερβολική πτώση από την αναγκαστική πτώση, ανίκανοι και χεσμένοι να ακολουθήσουν ένα γρήγορο τέμπο παιχνιδιού που στο νεοελληνικό μυαλό τους θεωρούν ότι θα τους αναγκάσει να χάσουν τον έλεγχο, βολεμένοι με το «γράμμα του κανονισμού» που στην χειρότερη περίπτωση θα τους δώσει τηλεοπτικά όλα τα ελαφρυντικά του «υπάρχει επαφή άρα με βάση τον κανονισμό…», διαιτητές πλημμυρισμένοι από σύγχρονο Ελληνικό… Φρρρ. Και δυστυχώς εδώ δεν ισχύει το κλασσικό «το δικαίωμα σου να σφυρίζεις όποτε γουστάρεις δεν περιλαμβάνει την υποχρέωση μου να σε πάρω στα σοβαρά». Φρρρ. Ένα ακόμα κρίσιμο σφύριγμα, ένας νέος κύκλος δικομματικής διαμάχης, δεκάδες γραφικά πρασινοκόκκινα πρωτοσέλιδα που εναλλάσσονται στον ρόλο του ‘καλού’ και του ‘κακού’ σε βαθμό που η προοπτική της χρεοκοπίας κάποιων συμπολιτών σου να μην φαίνεται τόσο κακόψυχη σκέψη στο μυαλό σου, χιλιάδες επιλεκτικές πρασινοκόκκινες μνήμες που… Φρρρ.
Σε κάποια τυχαία φάση στο κέντρο του γηπέδου, ο Σταθόπουλος σφυρίζει φάουλ υπέρ του Κατίδη σε μια επαφή του σώματος του με σώμα αντιπάλου. Η κάμερα ζουμάρει στον Κατσουράνη που αγανακτισμένος – και χειρονομώντας τόσο χαρακτηριστικά που και γιαγιά με καταρράκτη πάνω στο τηλεοπτικό ζάπινγκ θα καταλάβαινε τι θέλει να πει – φωνάζει στον διαιτητή κάτι του στυλ «έλεος, όλο φρρρ και φρρρ, άσε μας να παίξουμε». Δεν νομίζω ότι μπορούσε να το εκφράσει με… Φρρρ.
Έπρεπε να περάσουν τρεις ολόκληροι μήνες από εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου στο Τρόντχαιμ – όταν ακόμα η δημιουργική ανυπαρξία της ομάδας αντιμετωπιζόταν ως συνηθισμένο πρόβλημα του πρώιμου σταδίου της χρονιάς – για να δούμε επιτέλους τέσσερις παίκτες να κυκλοφορούν σωστά και γρήγορα την μπάλα χωρίς κάποιος να κάνει λάθος κοντρόλ ή λάθος πάσα, τον δεξιό χαφ να κάνει την κατάλληλη κίνηση χωρίς την μπάλα (Κίνηση. Χωρίς. Την. Μπάλα: τόσο απλή στην Ελληνική γλώσσα, τόσο δύσκολη στο Ελληνικό ποδόσφαιρο), τον επιθετικό που ξεκίνησε την φάση να μην την παρατάει χαζεύοντας την συνέχεια της αλλά να συγκλίνει σωστά στην περιοχή, τον δεξιό χαφ να ‘κόβει’ την μπάλα στο σημείο που εκ DNA πρέπει να βρίσκεται ένας επιθετικός κι αυτός να την στέλνει στα δίχτυα με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς δεύτερες σκέψεις για προσποίηση ή πάσα.
Τόσο απλό. Τόσο δύσκολο.
Άγιε Βασίλη, ας μην περιμένουμε άλλους τρεις μήνες για να τα ξαναδούμε…
Ήταν 9 ακριβώς το πρωί όταν ο Σεΐχης Mansour bin Zayed Al Nahyan άνοιξε τα μάτια του υπό τους ήχους του προσωπικού του ξυπνητηριού, ενός μελωδικού παραδοσιακού κομματιού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων το οποίο, όπως κάθε πρωί την ίδια ώρα, τραγουδούσε ζωντανά από την άκρη της κρεβατοκάμαρας του νεαρός Ιταλός τενόρος, ο οποίος είχε επιλεγεί γι’ αυτήν την καλοπληρωμένη δουλειά μεταξύ 2319 ακόμα καλλίφωνων τραγουδιστών, μέσω μιας ακρόασης που ο ίδιος ο Σεΐχης είχε αποκαλέσει χιουμοριστικά ‘The Sheikh-Factor’, έμπνευση που του είχε φανεί μεγαλειότατη. (Η αρχική ιδέα να τραγουδάει το παραδοσιακό άσμα ο ίδιος ο συνθέτης του εγκαταλείφτηκε όταν οι αυλικοί κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων, να πείσουν τον Σεΐχη ότι είναι αδύνατον να τραγουδήσουν οι νεκροί, όσο μεγάλο κι αν είναι το καθημερινό φιλοδώρημα).
Αφού παραμέρισε τα μεταξένια σεντόνια του κρεβατιού, φόρεσε τις χρυσαφένιες παντόφλες του, φίλησε ευλαβικά την υπογεγραμμένη αφίσα του Σον Ράιτ Φίλπς πάνω από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα για την τελετουργική πρωινή αφόδευση, ανθρώπινη λειτουργία που παραμένει κοινή και εξίσου βρωμερή σ’ όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως του εκκαθαριστικού τους. Λίγο πριν εγκαταλείψει το μοναδικό μέρος που ακόμα και οι σεΐχηδες πηγαίνουν μόνοι τους, ξέπλυνε τα χέρια του στον διαμαντένιο νεροχύτη ο οποίος συνδυαζόταν εξαιρετικά μ’ έναν τεράστιο καθρέφτη, έντεχνα διακοσμημένο στις άκρες με μικρά ρουμπίνια και ευφάνταστα πλαισιωμένο από ξεθωριασμένη, πέτρινη επιγραφή η οποία έλεγε «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν», την οποία είχε χρυσοπληρώσει πριν αρκετά χρόνια σε μια δημοπρασία στην Κωνσταντινούπολη για χάρη της τότε γυναίκας του η οποία είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι μπορεί να διαβαστεί και ανάποδα.
Με πλυμένα πλέον τα χέρια, ο Σεΐχης χώθηκε στην δερμάτινη πολυθρόνα του για να τσεκάρει τα e-mails του. Προσπερνώντας τα καθημερινά spam mail με τις διάφορες προσφορές για επιμήκυνση του πέους του, συμβουλές για φτηνούς τρόπους διασκέδασης εν μέσω παγκόσμιας κρίσης και τον Νιγηριανό που ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον στο εξωτερικό για να του κρατήσει για λίγο μερικά εκατομμύρια, η προσοχή του επικεντρώθηκε στο παρακάτω μήνυμα με αποστολέα τον Ρομπέρτο Μαντσίνι:
«Καλημέρα Σεΐχη μου,
Σου αποστέλνω συνημμένο αρχείο με όλες τις πληροφορίες (σχετικά βίντεο στο youtube και την σελίδα του στο transfermarkt) σχετικά με τον Έντιν Τζέκο, που όπως σου έλεγα τις προάλλες πιστεύω ότι είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να σηκώσουμε επιτέλους την κούπα κι έτσι το όνομα σου να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ομάδας.
Ο Αλλάχ να’ χει καλά κι εσένα και το πετρέλαιο σου»
Με την ιδέα της αιώνιας υστεροφημίας να σκιαγραφείται πάνω του με μορφή ‘χαμόγελου ως τα αυτιά’, ο Mansour bin μπλα-μπλα-μπλα σήκωσε αμέσως το κινητό του τηλέφωνο-υπολογιστή-ατζέντα-κάμερα-καθρεφτάκι και πάτησε την ταχεία κλήση ’1′, μέσω της οποίας επικοινωνεί με τον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής του, τον λογιστή του. Πριν καν προλάβει ο λογιστής να προσφωνήσει ολόκληρο το όνομα του, ο Σεΐχης μίλησε γρήγορα και κοφτά: «Σου στέλνω το όνομα ενός ποδοσφαιριστή. Επικοινώνησε με όποιον πρέπει να επικοινωνήσεις και φρόντισε να είναι σύντομα στην ομάδα». «Αν η ομάδα του δεν δεχτεί την πρόταση μας;». «Να κάνεις μια πρόταση την οποία να μην μπορεί να αρνηθεί». «Όπως θέλετε. Παρεμπιπτόντως αυτήν την φράση νομίζω ότι κάπου την έχω ξανακούσει». «Την έχεις ξανακούσει. Στην είχα πει όταν σου ζήτησα να κλείσεις τον Τέβεζ».
***
Κάπου στην Θεσσαλονίκη ο μικρός Γιαννάκης συμπλήρωνε, μετά από πέντε ώρες στους δρόμους λέγοντας τα κάλαντα, 51,12 ευρώ, 4 καραμέλες, ένα μανταρίνι και αρκετές αγανακτισμένες προτροπές «να πας να τα πεις στον Παπανδρέου/στον Καραμανλή/στο ΔΝΤ/στον Πάγκαλο/στο διάολο». Γεμάτος ενθουσιασμό κατευθύνθηκε στο σπίτι του και με το ζόρι έσυρε τον πατέρα του προς τα γραφεία της Λέσχης Φίλων Άρη ώστε να μπορέσει επιτέλους να γραφτεί σαν δόκιμο μέλος και την επόμενη να έχει κάτι για να περηφανεύεται στο σχολείο. Περιμένοντας το λεωφορείο και χαζεύοντας τις αθλητικές εφημερίδες στο περίπτερο το βλέμμα και των δυο τράβηξε ο βαρύγδουπος τίτλος «35 εκατομμύρια ευρώ δίνει η Μάντσεστερ Σίτυ για να ενισχύσει την επίθεση της με τον Τζέκο». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο μπαμπάς του μικρού Γιαννάκη γύρισε προς το μέρος του και με χαρακτηριστική χαλαρότητα και απάθεια σχολίασε: «Είδες που στα ‘λεγα; Έχουν χεστεί πάνω τους…»
Δεύτερο ημίχρονο στο Χαριλάου και η Ξάνθη βγαίνει σε αντεπίθεση μ’ ένα γέμισμα προς τα αριστερά. Σουάνης και Λαζαρίδης διεκδικώντας την μπάλα έρχονται σε επαφή, τέτοια ανθρώπινη επαφή σαν αυτή που όλοι μας έχουμε βιώσει με τον διπλανό μας μέσα στο αστικό, όταν ο οδηγός στρίβει απότομα το τιμόνι προσπαθώντας να προσπεράσει το αμάξι του μπροστινού το οποίο είναι σταματημένο στην μέση του δρόμου, όση ώρα ο ιδιοκτήτης του έχει μπει στο μαγαζί των οπτικών για να διαλέξει γυαλιά (καταναλωτική ανάγκη ζωής ή θανάτου που σε συνδυασμό με τα αναμμένα αλάρμ δικαιολογεί τα πάντα σ’ αυτό το μπουρδέλο σ’ αυτήν την γωνιά της γης στην οποία περηφανευόμαστε ότι γεννήθηκε ο πολιτισμός). Παρ’ όλο που στα τόσα χρόνια μετακίνησης με τα ΜΜΜ δεν έχω δει καμία γιαγιά να πέφτει εξαιτίας αυτής της επαφής ακόμα κι όταν ο «αντίπαλος» είναι γεροδεμένος πιτσιρικάς που ακούγοντας Slayer στα ακουστικά αγνοεί την κοινή πραγματικότητα, ο Δημήτρης Σουάνης, 25 χρονών γυμνασμένο και αθλητικό παλικαράκι, σωριάζεται στο έδαφος. Όσο η φάση συνεχίζεται, αυτός παραμένει στο χορτάρι, σηκώνοντας το χέρι επιτακτικά σαν να έχει βγει κάποιο κόκκαλο από την θέση του και κάποιος πρέπει άμεσα να τον σώσει από τον αφόρητο πόνο.
Δυστυχώς γι’ αυτόν ο πολιτισμός στο Ελληνικό ποδόσφαιρο τελειώνει στο σημείο που έχεις κατεβάσει το φερμουάρ, μας κατουράς όλους απροκάλυπτα και την ίδια ώρα σχολιάζεις «ψιχαλίζει ε;» κι έτσι οι παίκτες του Άρη δεν βγάζουν την μπάλα έξω υπό την οργισμένη πίεση ενός ολόκληρου γηπέδου που έχει σηκωθεί όρθιο και αγανακτισμένο καταφεύγει στην μοναδική λύση που του έχει απομείνει στα όρια της νομιμότητας, το μπινελίκι. Το σκορ στο σημείο αυτό, κάπου στα μισά της επανάληψης, είναι 0-2 και ο Άρης παίζει από το πρώτο ημίχρονο με δέκα παίκτες, συνθήκες τόσο δυσχερείς που στα πιο τρελά δικά μου όνειρα εκείνη την στιγμή δεν αλλάζουν ακόμα κι αν εκ θαύματος ο Κούπερ ανακαλύψει στον πάγκο του τον Μέσσι και τον Τσάβι. Ο Σουάνης όμως όντας πιθανόν πιο ρεαλιστής και «έξυπνος» (όπως ακριβώς χαρακτήρισε τους παίκτες του ο προπονητής της Ξάνθης στο τέλος του αγώνα, έχοντας προφανώς στο μυαλό του μπροστά-μπροστά τον Μαρσελίνιο να πέφτει κάτω όταν ο Βανγκέλι ακούμπησε την τιμημένη κόκκινη φανέλα του, κίνηση που προκάλεσε το αριθμητικό μειονέκτημα του Άρη) παραμένει στο χορτάρι κερδίζοντας επάξια τον μισθό του: μ’ αυτήν την νίκη η ομάδα κάνει ένα ακόμα βήμα προς την παραμονή στην κατηγορία που είναι και ο επαγγελματικός στόχος, ο οποίος απλά τυγχάνει να περνάει μέσα από το παιχνίδι που λέγεται ποδόσφαιρο.
Αφού έχουν κυλήσει αρκετά δευτερόλεπτα και η μπάλα παίζεται κανονικά στα αντίπαλα καρέ πλέον, ο Σουάνης αντιλαμβανόμενος την ματαιότητα της ενέργειας του αρχίζει διστακτικά να σηκώνεται μόνος του. Προσπαθώντας να αποδείξει την αληθοφάνεια του τραυματισμού του με το που στέκεται στα δυο πόδια, κάνει ότι κουτσαίνει. Πριν προλάβεις καν να πεις την λέξη «Φριζενμπίχλερ» ο Δημήτρης Σουάνης, που λίγη ώρα αργότερα θα χαρακτηριστεί ως «Φορλάν» σε διάφορα ρεπορτάζ του αγώνα, σπριντάρει προς την μπάλα εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η Ξάνθη έχει βγει πλέον στην αντεπίθεση, προκαλώντας σου το ίδιο μείγμα απελπισίας και οργής που σου δημιουργεί η είδηση ότι ο υπουργός οικονομικών ζήτησε την διαγραφή χρεών προς το δημόσιο ύψους 24 δις, χωρίς καν να δημοσιοποιήσει τα ονόματα των οφειλετών. Πιο μαλάκας αυτοκτονείς από οίκτο προς την ύπαρξη σου!
Το χειρότερο σ’ όλη αυτήν την ιστορία δεν είναι ότι στο τέλος του αγώνα νιώθεις πιο κουρασμένος από ποτέ. Το χειρότερο δεν είναι ότι ο μέσος θεατής πλήρωσε 25 ολόκληρα ευρώ εν μέσω σοβαρής οικονομικής κρίσης για να απολαύσει ένα από τα πιο υπερτιμημένα προϊόντα της Ελληνικής ψυχαγωγίας (μετά τα διάφορα τηλεοπτικά σόου). Το χειρότερο είναι ότι την σκηνή που μόλις περιέγραψα την έχουν ζήσει σχεδόν όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις σειρές. Και θα την ζήσουν ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι την στιγμή που κάποιος σε κάποια τέτοια ανύποπτη φάση θα πάθει κάποιο πολύ μεγάλο κακό και όχι μόνο κανένας δεν θα τον πιστέψει για να σταματήσει το ματς αλλά και κανένας δεν θα έχει αποθέματα ανθρωπιάς για να στεναχωρηθεί.
Πρόωρη αποτυχημένη αγορά οπαδού της Σίτυ την περίοδο που ο Άραβας ιδιοκτήτης της ήθελε να ‘κλέψει’ τον Ρονάλντο από την Γιουνάιτεντ. Έτσι. Γιατί μπορούσε…
(Και ναι, όλοι αυτοί – και καμιά 15αρια ακόμα πασίγνωστοι διεθνείς, αξίας αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ – ανήκουν στην ομάδα που έβγαλε από την αφάνεια το 2008 ο Σείχης Mansour bin Zayed Al Nahyan σπάζοντας κάθε ποδοσφαιρικοικονομικό ρεκόρ στην Αγγλία με τα περίπου 325 εκατομμύρια λίρες που έχει βγάλει από την αβυσσαλέα τσέπη της κελεμπίας του!)
Έφτασε επιτέλους αυτή η μέρα που ο Άρης κατάφερε να πάρει το αποτέλεσμα που ήθελε υπερνικώντας την πίεση του φαβορί και εκπληρώνοντας τις προσδοκίες του κόσμου. Που πέταξε εκτός διοργάνωσης την κάτοχο του τροπαίου από τον πρώτο γύρο. Που πέρασε από έναν όμιλο επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να ‘κλέψει’ τίποτα, χωρίς μίζερες εκτός έδρας εμφανίσεις κρεμασμένος από τα δοκάρια κλωτσώντας την μπάλα όσο πιο μακριά γίνεται, χωρίς να πάρει καν έναν πόντο το βράδυ που έκανε πάρτι ευκαιριών στην Γερμανία, μέσα στην έδρα της δεύτερης καλύτερης Γερμανικής ομάδας αυτήν την στιγμή. Που από μικρό, διακριτικό κουτάκι στην κάτω άκρη της πρώτης σελίδας – σαν μια υποχρέωση που πρέπει απλά να αναφερθεί για τυπικούς λόγους -, έγινε απονενοημένο κεντρικό θέμα στα πρωτοσέλιδα αυτών των φυλλάδων που στο όνομα λίγης φανταστικής ποιοτικής αυτοεπιβεβαίωσης, αποκαλούνται αντικειμενικές. Που από τα απλά ρεπορτάζ της ΕΤ3 μέσα σε 4,5 χρόνια βρέθηκε στην πρώτη σελίδα της ΟΥΕΦΑ. Που από το λυτρωτικό εκείνο γκολ στις καθυστερήσεις του Χρήστου Βελώνη το οποίο τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, έφτασε στο πανέμορφο γκολ – που ξεκίνησε και με sombrero – στις καθυστερήσεις του Ρικάρντο Φατί το οποίο καθάρισε και τυπικά την είσοδο της ομάδας στις «32″ του Europa League αλλά και στις 100 καλύτερες της Ευρώπης την δεδομένη στιγμή.
Έφτασε επιτέλους αυτή η ρουφιάνα μέρα που μπορούμε να πούμε για όλους αυτούς τους αθεράπευτους τρελούς που παρόλο που σύρθηκαν τόσα χρόνια στα ποδοσφαιρικά σκατά επιμένουν να σπρώχνουν με το ζόρι μπροστά (διοικώντας έμμεσα) αυτήν την ομάδα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες της ομορφότερης ταινίας όλων των εποχών: «ARIS – who crawled through a river of shit and came out clean on the other side«.
Τετάρτη βράδυ, λίγο πριν την σέντρα.
Μετά από μια ατέλειωτη αναμονή έξω από την κερκίδα, οι μπάτσοι αποφασίζουν επιτέλους να μας αφήσουν να μπούμε στο γήπεδο περίπου 45 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Περνάω τον διαδικαστικό έλεγχο στην είσοδο της θύρας και αρχίζω να ανηφορίζω για το πάνω διάζωμα. Η πρώτη εικόνα από το εσωτερικό του Καλντερόν είναι απογοητευτική. Η ανάβαση στην κερκίδα γίνεται με το ίδιο ντεκόρ που θα συναντούσες αν ανέβαινες σε νεόχτιστη πολυκατοικία. Μόνο τα πεταμένα τσιμέντα δεξιά-αριστερά και ο Παπαμιχαήλ λείπουν. Ψάχνω κάτι να πιω και το βρίσκω στον τελευταίο όροφο. Ένας πάγκος όλος κι όλος, σε σχήμα ‘Π’, είναι αυτό που αυτοαποκαλείται κυλικείο. Ασυναίσθητα αισθάνομαι λίγο περισσότερο Ευρωπαίος αφού η εικόνα πλέον ‘βρωμάει’ κανονικά «πατρίδα». «Άρη γερά, στο Χαριλάου παίζουμε ακόμα μια φορά». Είμαι σχεδόν σίγουρος πλέον ότι βρίσκομαι κάπου στην Ελλάδα και ότι αν πάω να ζητήσω έναν φραπέ ο τύπος δεν θα με κοιτάξει περίεργα αλλά θα απαντήσει «με γάλα φιλαράκι;».
Μπαίνω επιτέλους στην θύρα από τους τελευταίους και στριμώχνομαι κάπου ψηλά. Το γήπεδο είναι όμορφο και η οπτική από το πάνω διάζωμα άψογη. Μισή ώρα πριν την σέντρα και ουσιαστικά στις κερκίδες βρισκόμαστε μόνο εμείς, κλασσικοί άρρωστοι που πέρα απ’ τα 90 λεπτά του ματς μας ενδιαφέρει και το πριν. «Nα μυρίσουμε το χόρτο». Απέναντι μας είναι διάσπαρτοι ελάχιστοι Ισπανοί, μετρημένοι στα δάχτυλα λίγων χεριών. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμα σε κάποια ουρά για να παίξουν Λόττο, που κληρώνει ένα απίστευτο ποσό ικανό να στείλει όλη την χώρα σε μια ατέλειωτη ουρά μέσα στο κρύο. Διακρίνεις με άνεση κάτι πιτσιρικάδες στο πέταλο, κάποιους ηλικιωμένους και αρκετούς μοναχικούς. Κανέναν χοντρό. (Είναι εντυπωσιακό – και αντικρουόμενο με τις επίσημες στατιστικές λίστες – αλλά στους δρόμους της Ισπανίας σπάνια συναντάς κάποιον παχύσαρκο. Αν είσαι απ’ αυτούς που κουβαλάς πάνω σου τα κοψίδια μιας ζωής και διακατέχεσαι από ψυχολογικά θέματα σχετικά μ’ αυτό, τότε καλύτερα πάρε έναν μαρκαδόρο και βάψε στον χάρτη σου την Ισπανία μπλε, στο χρώμα της θάλασσας. Δεν είναι τυχαίο ότι δυσκολεύεσαι απίστευτα να βρεις να φας μετά από κάποια ώρα το βράδυ.)
Τετάρτη απόγευμα, έξω από την κερκίδα. Έχουμε διασχίσει ένα μεγάλο κομμάτι της Μαδρίτης με τα πόδια – στιγμή απ’ αυτές που κρατάς μια ζωή -, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε πιει ότι μπορούμε για να ζεσταθούμε και ξαφνικά βρισκόμαστε για περισσότερη από μια ώρα, καθηλωμένοι έξω από τις κερκίδες που θα μας φιλοξενήσουν. Οι Ισπανοί μπάτσοι μας έχουν ακινητοποιημένους και περικυκλωμένους, απαγορεύοντας μας να πάμε οπουδήποτε εκτός του προκαθορισμένου χώρου, κάτι που σημαίνει ότι όσοι δεν έχουν καταφέρει να κατουρήσουν πριν την έναρξη της πορείας κινδυνεύουν σοβαρά πλέον να στιγματίσουν την κύστη τους, όπως οι βετεράνοι σημαδεύονται από κάποιον πόλεμο: «Χρόνιο πρόβλημα με το κατούρημα; Βιθέντε Καλντερόν, 2010″. Το να παρακαλέσεις έναν αστυνομικό να σ’ αφήσει να πας να σώσεις την αξιοπρέπεια σου πριν κατουρηθείς πάνω σου (και όχι από χαρά) είναι εντελώς ανέφικτο, αφού είναι ξεκάθαρο ότι έχει οδηγίες από τους ανώτερους του να …μην επικοινωνεί. Δεν χαμογελάει, δεν μιλάει τίποτα άλλο από Ισπανικά, δεν μπαίνει σε διαδικασία καμίας συζήτησης και ακούει μόνο στην εντολή «Χτυπάμε ότι δεν υπακούει». Μια αυστηρότητα που ακόμα και ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης θα απέρριπτε ως υπερβολική. Για το καλό όλων μας, κανένας δεν παρεκτρέπεται και όσοι φτάνουμε στο γήπεδο, τόσοι μπαίνουμε και μέσα έστω και με τρέμουλο στα πόδια.
Τετάρτη μεσημέρι, μεταξύ Plaza Mayor και Sol.
Το κέντρο της πόλης είναι πλημμυρισμένο από Αρειανούς σε τέτοιο βαθμό που χάνεις σχεδόν την τουριστική αίσθηση ότι περιτριγυρίζεσαι από ξένους. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα στην Θεσσαλονίκη, σε μια πιο όμορφη εκδοχή αλλά χωρίς θάλασσα. Και με μετρό. Πιο συχνά ακούς στους δρόμους την λέξη «ξεμπουκώσει» παρά οτιδήποτε Ισπανικό όπως για παράδειγμα «complicado». Μαζευόμαστε όλοι στην πλατεία Mayor, όπως μας έχουν ενημερώσει και περιμένουμε να ξεκινήσει η πορεία. Όσο νυχτώνει, η θερμοκρασία πέφτει ασταμάτητα κι εκεί αρχίζω να ανησυχώ όλο και περισσότερο. Την τελευταία φορά που η ομάδα έπαιξε κρίσιμο Ευρωπαϊκό ματς εκτός έδρας με πολύ κρύο, ο Χαλκιάς έσπρωχνε στα δίχτυα του ότι ενοχλούσε την αύρα του…
Παρασκευή μεσημέρι.
Κάπου στο κέντρο της Μαδρίτης, ένα ζευγάρι Ισπανών σταματάει μια παρέα Αρειανών. Ο τύπος, οπαδός της Ατλέτικο, πιάνει κουβέντα μαζί τους, δηλώνει εντυπωσιασμένος από την κερκίδα που έζησε, τους δίνει συγχαρητήρια για την νίκη και την πρόκριση (Αν και όλοι το σκέφτονται, κανένας τους δεν μπαίνει στην διαδικασία να του απαντήσει πως βιάζεται μιλώντας για πρόκριση όταν έχει να κάνει με την συγκεκριμένη ομάδα. Που να του εξηγείς ότι μόλις λίγες μέρες πριν, η ίδια ομάδα δεν κατάφερε σε παιχνίδι που κράτησε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο να κάνει πάνω από μια φάση στον Πανσερραικό. Και πως να μεταφράζεται το «Περούκας» στα Ισπανικά άραγε; ) και ζητάει να αγοράσει το κασκόλ του ενός – το ΔΝΤ δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ισπανία. Το κασκόλ δίνεται αφιλοκερδώς, ο Ισπανός φεύγει ικανοποιημένος και η παρέα μένει εκεί χαμογελαστή, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν όνειρο το βράδυ της Τετάρτης.
Τετάρτη βράδυ. Αργά.
Η πορεία διασχίζει για δεύτερη φορά την Μαδρίτη. Οι περισσότεροι δεν έχουν φωνή, κάποιοι σέρνουν τα πόδια τους από την κούραση, κάποιοι αμετανόητοι κάνουν ανάλυση του αγώνα. Η θερμοκρασία είναι στο ναδίρ, η ταλαιπωρία στο ζενίθ. Παρ’ όλα αυτά δεν νιώθω τίποτα πέρα απ’ αυτήν την αίσθηση του «η ζωή είναι ωραία» που νιώθεις ελάχιστες φορές μέσα στην εβδομάδα και συνήθως σχετίζεται με το σεξ . Ή το φαΐ. (Ή την τουαλέτα μετά από φαΐ). Ένα γκολ μπορεί να επηρεάσει την άμυνα ενός ανθρώπινου οργανισμού σε βαθμό αδιανόητο. Ένας ρεαλιστής πιθανόν να γελούσε μ’ αυτήν την θεωρία, αλλά ποιος νοιάζεται; Ένας ρεαλιστής θα είχε παρατήσει τον Άρη εδώ και πολλά χρόνια.
Καθ’ όλη την διάρκεια της ανηφόρας στο μυαλό μου τριγυρίζει η χαρακτηριστική ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου στον επίλογο αρκετών επεισοδίων των ‘Απαράδεκτων’: Τι έγινε ρε παιδιά;
Τετάρτη 22.41 ώρα Ισπανίας.
Ο Άρης έχει κερδίσει κόρνερ. Πλησιάζουμε προς το τέλος. Η ομάδα έχει γλιτώσει μια-δυο περιπτώσεις απ’ αυτές που συνήθως ‘γράφουν’ με ευκολία και σε στέλνουν κλασσικά στο σπίτι πικραμένο. Με το που παίρνει ο Φατί την πρώτη κεφαλιά, ‘βλέπω’ το γκολ. Ασυναίσθητα, αδιευκρίνιστα, αλλά το βλέπω και το νιώθω ότι έρχεται. Η μπάλα χτυπάει παντού πριν κάνει το σουτ ο Λαζαρίδης. «Άντε ρε… Άντε ρε… Άντε ρε!». Γκολ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει ένα τόσο ‘μεγάλο’ γκολ γι’ αυτήν την ομάδα με λιγότερο περίπλοκο τρόπο. 2-3, ντος-τρες. «Αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο» επιστρέφει κι αυτήν την φορά κρατάει λίγο παραπάνω. Χάνω την θέση μου, την σειρά μου, την φωνή μου, την αίσθηση του κρύου, τον ορίζοντα. Σαν κάποιος να άνοιξε την κάνουλα και να πλημμύρισε το κεφάλι μου με καύλα. Γκολ! Για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπάρχει καμία σκέψη. Τίποτα. Αν οι Θιβετιανοί γνώριζαν αυτές τις μαγικές, κενές από σκέψεις, στιγμές μετά από ένα τέτοιο γκολ, θα ένιωθαν σίγουρα μεγάλα κορόιδα για τα τόσα χρόνια σταυροκαθίσματος. Μετά από λίγο το μυαλό επανέρχεται και συνειδητοποιεί ότι το σώμα βρίσκεται πλέον σε άλλη θέση, αγκαλιασμένο από αγνώστους αλλά η αίσθηση της ευτυχίας παραμένει. Γκολ. Εκείνη την στιγμή αγαπώ όλο τον κόσμο. Τον διπλανό μου, την μπροστινή μου, τον Κούπερ, τον Λαζαρίδη, τους τύπους εκείνους με τα κίτρινα στην κεντρική κερκίδα που αγνοώντας ότι δεν βρίσκονται στο Χαριλάου αλλά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά περιτριγυρισμένοι από σαστισμένους Ισπανούς, κατέβηκαν τρέχοντας για να πανηγυρίσουν δίπλα στο κάγκελο με τους παίκτες. Γκολ. Η λέξη που αντηχεί σε κάθε θόρυβο στον Παράδεισο.
Τα επόμενα λεπτά μέχρι το τελικό σφύριγμα, χάνουμε μονοκοπανιά όσα χρόνια ζωής μας πρόσφερε το γκολ του Λαζαρίδη. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Τέλος, ντος-τρες. Έχουμε απομείνει μόνο εμείς στο γήπεδο, να τραγουδάμε τον ύμνο της ομάδας. Σημειώνω την στιγμή ώστε την επόμενη φορά που ο λογικός εαυτός μου θα γυρίσει και θα με ρωτήσει πόσο καθυστερημένος είμαι που συνεχίζω να ασχολούμαι ακόμα με κάτι τόσο μαζοχιστικό, να του πετάξω την ‘εικόνα’ στην μάπα. Ήμουν εκεί την μέρα που μια Ελληνική ομάδα έσπασε μια απ’ τις μεγαλύτερες πελατειακές σχέσεις στην ιστορία της ανθρώπινης φυλής: Σαράντα ένα παιχνίδια «καλώς τα παιδιά» «bienvenida niños» και έξι ηρωικές ισοπαλίες. Κατεβαίνουμε τις σκάλες της κερκίδας τραγουδώντας το «όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω και θα τραγουδώ, πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα…» και σκέφτομαι ότι αξίζαμε μια τέτοια στιγμή όσο κανείς άλλος οπαδός στον κόσμο. Είναι κι αυτό μια ακόμα οπαδική ψευδαίσθηση, εφάμιλλη της αίσθησης ενός γονιού ότι το παιδί του είναι το καλύτερο του κόσμου, αλλά εκμεταλλευόμενος το ότι τα πάντα είναι υποκειμενικά στην ζωή επιτρέπω στον εαυτό μου να την έχει.
Τετάρτη βράδυ, στο ημίχρονο.
Το κρύο στην Μαδρίτη γενικότερα είναι έντονο αλλά ειδικά στο γήπεδο φτάνει στην κλίμακα παγώματος την βαθμίδα «το έχω δαγκώσει άσχημα». Οι Ισπανοί είναι μάστορες στην αρχιτεκτονική – το αντιλαμβάνεσαι περπατώντας στην πόλη: εκεί που ο Έλληνας αρχιτέκτονας βλέπει μπετά με λεφτά, ο Ισπανός βλέπει τέχνη και καλαισθησία – και το Βιθέντε Καλντερόν με τις κερκίδες με μεγάλη κλίση έχει εκπληκτική ακουστική που θα μετέτρεπε ακόμα και τους ελάχιστους φίλους του Θρασύβουλου σε ’12ο παίκτη’, αλλά δεν βρέθηκε κανένας λογικός άνθρωπος να προβληματιστεί για το πως θα επιδράσει στην θερμοκρασία που επικρατεί στο πάνω διάζωμα των πετάλων το γεγονός ότι αυτά είναι αποκομμένα από την κεντρική κερκίδα, άρα και πλήρως εκτεθειμένα στο κρύο της περιοχής του ποταμιού, που περνάει ακριβώς από δίπλα.
Θέλω με αυτό το κειμενάκι να δώσω τα συγχαρητήριά μου στον Άρη πρωτίστως, για την τεράστια νίκη του στην Ισπανία, την ΠΡΩΤΗ νίκη Ελληνικής ομάδας εκεί μέσα, εξαιρούμενης της Εθνικής. Παρ’ όλο που δεν διαχειρίστηκε το παιγνίδι πολύ καλά οταν προηγήθηκε, πήρε τσαμπουκαλίδικη και πανάξια νίκη. Μένει να αποδείξει ότι δεν είναι ομάδα φωτοβολίδα, νικώντας την Ρόζεμποργκ, πράγμα που του το εύχομαι.
Κατόπιν στις αλλες δύο εκπροσώπους μας που άφησαν τους Μπίλιες προέδρους των δύο μεγάλων να τσακώνονται ποιος την έχει πιο μεγάλη (την κοιλιά) χωρίς να εχουν συνηδειτοποιήσει ότι τα εκατομμύριά τους βλέπουν τους άλλους από τον … καναπέ. Εύχομαι καλή πρόκριση και στην ΑΕΚ και στον ΠΑΟΚ . Την ΑΕΚ που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κατάλαβε ότι τους μικρότερους σε δυναμικότητα αντιπάλους πρέπει να τους κερδίζει. Τον ΠΑΟΚ που την πάτησε κλασσικά Ελληνικά , αφού από ενα σημείο και μετά έπαιξε το Ελληναράδικο «ωχ μωρέ αδερφέ ληχτο επιτέλους να παμε σπίτι, κερδίσαμε». Δεν πειράζει, έχει στα χέρια του την πρόκριση.
Αυτά μόνο κυρίως ορμώμενος από τον Άρη. Αυτή η ομάδα έχει τον τρόπο της να με κάνει τη μία να μένω με ανοικτό στόμα και την άλλη να απορώ μαζί της αλλά τι να γίνει…
Και πίσω στη δική μας μούχλα που λέγεται Σουπαλίγκα. Εκεί που ο Άρης , ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ γίνονται Έλληνες και θυμούνται «άλλα κόλπα».
Το ξυπνητήρι στο κομοδίνο χτύπησε στις 7.30 καθώς τις μέρες των αγώνων λίγη ξεκούραση παραπάνω είναι πάντα ευπρόσδεκτη. Τις υπόλοιπες μέρες χτυπάει στις 7.15. Ο Χαβίτο ξύπνησε φρέσκος και ορεξάτος, έχοντας συμπληρώσει έναν 8ωρο γεμάτο ύπνο, αφού τα βράδια πριν τα παιχνίδια δεν συνιστώνται για ξενύχτι. (Για την ακρίβεια, κανένα βράδυ δεν είναι κατάλληλο για ξενύχτι όταν είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, όπως έλεγαν όλοι οι προπονητές του. Την τελευταία φορά που ο Ισπανός ξενύχτησε, ήταν όταν είχε πιει κατά λάθος ληγμένο γάλα και τον ..πήγε αίμα όλη την νύχτα.) Αφού έκανε ένα γρήγορο ντουζάκι, ετοίμασε πρωινό στα παιδιά και έστυψε πορτοκάλια για όλη την οικογένεια. Περιμένοντας στην κουζίνα τους υπόλοιπους να ξυπνήσουν και την τυρόπιτα να ζεσταθεί, συνέχισε τα μαθήματα Ελληνικών του επιβάλλοντας συχνά-πυκνά μικρές τιμωρίες στον εαυτό του γιατί δυσκολεύεται ακόμα να πει την λέξη «σεσημασμένος».
Νωρίς το μεσημέρι και αφού έπαιξε για δυο ώρες με τα παιδιά, έφτασε πρώτος στον χώρο συγκέντρωσης της ομάδας, 15 λεπτά πριν το καθορισμένο ραντεβού και περιμένοντας τους υπόλοιπους να έρθουν έπαιξε μπάλα με τα πιτσιρίκια της περιοχής, δοκιμάζοντας σουτ μόνο με το αριστερό ώστε να το εξασκήσει καλύτερα. Στα αποδυτήρια του γηπέδου κι ενώ δίπλωνε τα ρούχα του με χάρη καμαριέρας σε πολυτελές ξενοδοχείο, ενημερώθηκε ότι θα ξεκινήσει βασικός στην κλασσική του θέση, δηλαδή μπροστά δεξιά όταν η ομάδα επιτίθεται και οπουδήποτε χρειαστούν γρήγορα, φιλότιμα και ακούραστα πόδια βοηθείας όταν αυτή αμύνεται. Στην πρώτη και καλύτερη ευκαιρία που δημιούργησε ο Άρης στο παιχνίδι, έκανε επίθεση κατά μέτωπο ολομόναχος, πέρασε την μπάλα κάτω από τα πόδια του αμυντικού και από καλή θέση δεξιά και σημείο από το οποίο το 91% των ποδοσφαιριστών θα σημάδευε την απέναντι γωνία, αυτός στόχευσε στην πλευρά του τέρματος που ήταν ο τερματοφύλακας. Η μπάλα πήγε εκεί. Αλλά από την έξω πλευρά. Στην κερκίδα επανήλθαν τα γνωστά κοσμητικά επίθετα αγανάκτησης που τον συνοδεύουν σε κάθε αγώνα, εκτός απ’ αυτούς στους οποίους σκοράρει, όπως για παράδειγμα δέκα μέρες πριν.
Σε μια ομαδική ανάπτυξη πιο αργή και από επίθεση σκακιστή με προβλήματα μνήμης, ήταν ο μόνος που δημιούργησε κάτι που να μπορεί ο μέσος αθλητικογράφος να καταγράψει ως χαμένη ευκαιρία. Αφού συμμετείχε σε όλες τις καλές φάσεις που έκανε ο Άρης στο παιχνίδι – δηλαδή και στις τρεις -, στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων με σπρίντ πρόλαβε την κεφαλιά του Τσέζαρεκ, γύρισε την μπάλα στην καρδιά της μικρής περιοχής και τα υπόλοιπα είναι ..δυο βαθμοί περισσότεροι στο δισάκι της ομάδας.
Μετά το τέλος του αγώνα κι ενώ καθάριζε με προσοχή τα παπούτσια του από τις πρασινάδες, κάποιοι παίκτες πρότειναν να πάνε για το χαλαρωτικό ποτάκι της νίκης. Ο Χαβίτο αρνήθηκε λέγοντας πως είναι κουρασμένος. Όταν αποχώρησαν όλοι, μάζεψε τα άπλυτα από τα αποδυτήρια και με την βοήθεια του Σόλωνα (του επιστάτη του γηπέδου) έβαλε πλυντήριο και σφουγγάρισε το πάτωμα στις ντουζιέρες. Αφού έγιναν όσες δουλειές έπρεπε να γίνουν, χαιρέτησε τον Σόλων, έκλεισε τα φώτα του γηπέδου και γύρισε βιαστικά στο σπίτι ώστε να προλάβει να ζεστάνει το γάλα των παιδιών πριν αυτά αποκοιμηθούν ακούγοντας τον να τους λέει κλασσικά παραμύθια. Στα Ελληνικά.
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα κι αφού βοήθησε την γυναίκα του στο πλύσιμο των πιάτων, αποκοιμήθηκε κάνοντας όνειρα πως βελτιώνει το ατομικό του ρεκόρ στα 0-100 μέτρα, κοντρολάροντας μόνο με το αριστερό. Μια ακόμα μέρα γεμάτη επαγγελματική υπευθυνότητα πέρασε στην ιστορία.
Τάδε έφη: duendes στις 16:49, 28 Σεπτεμβρίου, 2010
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[17 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
