Αν δεν είναι η πρώτη σου φορά στο sombrero, είναι σίγουρο ότι γνωρίζεις την απέχθεια μου προς την πολυεθνική επιχείρηση που ονομάζεται ΟΥΕΦΑ. Το μεγάλο πρόβλημα μου είναι ότι και οι δυο νοιαζόμαστε γι’ αυτό το παιχνίδι, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα μου είναι ότι η ΟΥΕΦΑ – κατά την ταπεινή φίλαθλη άποψη μου – έχει χάσει το μέτρο, όπως κάθε αδίστακτος πολυεκατομμυριούχος που ζει με το μότο «κάθε νέα μέρα είναι μια ευκαιρία για ακόμα περισσότερα λεφτά». Το θέμα όμως είναι ότι τα λεφτά δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ αρκετά – γιατί αν ήταν, η κοινωνία μας θα ήταν πολύ πιο δίκαιη.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της άπληστης σκέψης; Ένα σχεδόν άψογο προϊόν (ποδοσφαιρικοί αγώνες υψηλής ποιότητας, σε άριστες πολιτισμένες συνθήκες με πληρέστατη κάλυψη από τα media) που μέρα με την μέρα όμως ξεφεύγει απ’ τα όρια της δικής μου τουλάχιστον λογικής για χάρη των χρηματοδοτών της όλης φάσης, δηλαδή των χορηγών και της τηλεόρασης.

Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις του Αντώνη Ζαμπέτα, που είναι διευθύνων σύμβουλος της ΠΑΕ Άρης, σχετικά με τις απαιτήσεις της ΟΥΕΦΑ για το πρώτο παιχνίδι των ομίλων του Europa League με την Ατλέτικο. Οι άνθρωποι της ομάδας αφού δέσμευσαν αμέτρητες θέσεις διαρκείας προς όφελος των διαφόρων προσκλήσεων των χορηγών (σουτάροντας δηλαδή από τις θέσεις τους εκατοντάδες οπαδούς) και την αίθουσα του ΑΣ για ..catering, αφαίρεσαν το όνομα της κατασκευάστριας εταιρείας από τις ..θέσεις του πάγκου – ο οποίος όφειλε να έχει 13 και όχι 14 όπως λανθασμένα είχε μέχρι και σήμερα -, ξήλωσαν διαφήμιση που υπήρχε στο ..ασθενοφόρο, έκλεισαν για δυο ολόκληρες μέρες τον δρόμο δίπλα απ’ το γήπεδο απαγορεύοντας στους κατοίκους της περιοχής την διέλευση και το παρκάρισμα και με χίλιες παρακλήσεις επέτρεψαν να μείνει ανοιχτό το Cafe του γηπέδου για να μην πάνε χαμένα τα έσοδα που λογικά θα είχε από ένα τέτοιο ματς. Και φυσικά χωρίς να βγάλουν στιγμή το πινέλο απ’ τον κώλο…

Κι όλα αυτά για να έρθουν μετά το ματς οι Ευρωπαίοι λογιστές, που πριν έναν μήνα μας έστειλαν στο γήπεδο με 36 βαθμούς Κελσίου για τηλεοπτικούς λόγους, να μας την πούνε γιατί τα χαρτάκια που πέσαν στο χόρτο έκρυβαν λίγο την πλάγια γραμμή. Μας κόψανε τους πυρσούς (ακόμα κι αυτούς που δεν πέφτουν στον αγωνιστικό χώρο), μας κόψανε τις κορδέλες, μας κόβουν τα χαρτάκια, δεν είναι μακριά η στιγμή που θα μας κόψουν και την ‘φωνή’ για να μην επηρεάζεται η τηλεοπτική περιγραφή και χάσει ο τηλεθεατής κανένα μαργαριτάρι του σπίκερ. Καλές, χρυσές και άγιες οι ενέργειες που έχουν γίνει ως σήμερα από την πολυεθνική για να ξεφύγουμε από την ..βαρβαρότητα και να περιοριστούμε στην ομορφιά του παιχνιδιού, αλλά υπάρχει μια νοητή γραμμή πέρα απ’ την οποία το παιχνίδι υπάρχει απλά και μόνο για να δείχνει η κάμερα την διαφήμιση στο βάθος του αγωνιστικού χώρου.

Κι όταν διαβάζεις σήμερα στις Αγγλικές σελίδες την είδηση ότι η ΟΥΕΦΑ απαγόρευσε στην Μάντσεστερ Σίτυ να παίρνει πλάνα και συνεντεύξεις στο γήπεδο της, από τους παίκτες της [στο γήπεδο της, από τους παίκτες ΤΗΣ (στο γήπεδο ΤΗΣ, από τους παίκτες ΤΗΣ)] μετά το τέλος των Ευρωπαϊκών αγώνων γιατί δεν ανήκει στους «κατόχους τηλεοπτικών δικαιωμάτων του Europa League», τότε είσαι σίγουρος ότι την νοητή αυτή γραμμή η ΟΥΕΦΑ όχι μόνο την έχει περάσει, αλλά την έχει καλύψει και με χορηγικό banner της αυτοκινητοβιομηχανίας η οποία της γεμίζει την τσέπη.

Πέντε νύχτες πριν, στην επιστροφή από το γήπεδο και με ηχητικό φόντο τον Νίκο Νιόπλια να μου λέει για το πόσο ..δίκαιη ήταν η νίκη του Παναθηναϊκού – και χωρίς να μπορώ να κρατήσω ομπρέλα! – σκεφτόμουν για πολλοστή φορά την ματαιότητα της ενασχόλησης μου μ’ αυτήν την ομάδα υπό αυτές τις συνθήκες που υπάρχουν εδώ και χρόνια. Εκατομμυριοστή συνειδητοποίηση του πόσο υποβιβάζει κανείς την νοημοσύνη του απασχολώντας ακόμα τον εαυτό του με την βρωμιά που υπάρχει σ’ αυτόν τον χώρο, απλά και μόνο γιατί αδυνατεί να κλείσει αυτό το κεφάλαιο της ζωής του για χάρη κάποιων άλλων. Ο μαζοχισμός στην υπέρτατη μορφή του. Μια αέναη απορία, ανάλογη του «γιατί παίζουμε;» του Σηφάκη: Γιατί ασχολούμαι ακόμα;

Γι’ αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο…

Που ο ‘χασογκόλης’ Χαβίτο έχει στείλει με το αριστερό την μπάλα στα δίχτυα. Που ο Φορλάν, ο γνωστός Φορλάν για τον οποίο τα παγκόσμια σάλια – μεταξύ των οποίων και τα δικά μου – δεν έχουν ακόμα στεγνώσει, κοιτάει απογοητευμένος το πουθενά. Που στην κερκίδα δεν υπάρχουν θέσεις, σειρές, ισορροπία, άγνωστοι, ακίνητοι, σκέψεις και λέξεις – πέρα από την μαγική λεξούλα των τεσσάρων γραμμάτων. Που ο Άρης των 11 παικτών, ο Άρης των 17 ανθρώπων στην αποστολή εκ των οποίων οι 3 τερματοφύλακες, ο Άρης του Βανγκέλι, του Λαζαρίδη, του 36χρονου Γκιάρο (μετέπειτα μέλους της καλύτερης ενδεκάδας της πρώτης αγωνιστικής της διοργάνωσης!) και του Πρίττα προηγείται της Ατλέτικο Μαδρίτης, της 7ης καλύτερης ομάδας στον κόσμο σύμφωνα με την IFFHS, της κατόχου του Europa League, της κατόχου του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ και της πρωτοπόρου του Ισπανικού πρωταθλήματος, της Ατλέτικο Μαδρίτης των 14 παικτών, που μπορεί να βάλει ως αλλαγή τον Ρέγιες. Που προηγείται, όχι ενάντια στην ροή του αγώνα, όχι παίζοντας κλεισμένος στα καρέ του, κρεμασμένος από τα δοκάρια περιμένοντας την μια καλή αντεπίθεση, όχι κάνοντας συνεχώς φάουλ αδυνατώντας να μαρκάρει τους ταλαντούχους αντιπάλους, όχι πετώντας την μπάλα στην Παπαναστασίου εκλιπαρώντας για μερικά δευτερόλεπτα καθυστέρησης αλλά στα ίσια, στα τόσο ίσια που να μπορείς να βγεις και να πεις με στόμφο και άνεση ότι έπρεπε να πετύχεις κι άλλα γκολ, χωρίς να γελάσει μαζί σου όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη. Που κάνει ακόμα και τους άτυπους κανόνες να πέφτουν έξω! Που σβήνει, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, τις πίκρες χρόνων…

Κι αν το πρώτο πρόσωπο στον τίτλο σου φαίνεται γραφικό ή λαϊκίστικο, δικαιολόγησε την υπερβολή μου. Είναι μια ψευδαίσθηση που κάθε οπαδός δικαιούται να έχει (κι ας φωνάζουν οι φωνές της λογικής ότι «ο κόσμος δεν παίζει μπάλα») όταν για τρεις ώρες όρθιος πάνω σε μισό καρεκλάκι βγάζει το λαρύγγι του αδιάκοπα, σε κάθε φάση, σε κάθε τάκλιν, σε κάθε διεκδίκηση και σαν αποτέλεσμα αυτού βλέπει τον Κρίστι Βανγκέλι ή τον Σάκη Πρίττα να κερδίζουν με άνεση και στυλ στις περισσότερες προσωπικές μονομαχίες παίκτες σαν τον Φορλάν ή τον Σιμάο.

Τα πράγματα είναι απλά φίλες και φίλοι. Τα προαιώνια ερωτήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα πρέπει να απαντηθούν.  ΑΕΚ και Άρης δίνουν σημαντικά εντός έδρας παιχνίδια σήμερα. Οι ξένοι δημοσιογράφοι φτάνουν κατά δεκάδες στη χώρα μας. Η ερώτηση στα χείλη όλων των ανθρώπων του ποδοσφαίρου είναι μία:  Ξανθό ή σκούρο;

Για όσους έχουν ακόμα δεύτερες σκέψεις: Παλιές αναμνήσεις και καινούριες αναζητήσεις

Η απόγνωση του Χαβίτο,
τα νεύρα του Σηφάκη («πες μου γιατί παίζουμε» σε ατελείωτο, μαζοχιστικό deja-vu με άλλους θύτες, που τώρα μαλώνουν για το ποιος ..λερώνει περισσότερο),
το βλέμμα ένα-κλικ-πριν-από-την-λυτρωτική-κουτουλιά του 36χρονου Γκιάρο, η οποία δεν έρχεται απλά και μόνο λόγω εμπειρικής γνώσης ότι και να την αφήσει να απελευθερωθεί από μέσα του, στο τέλος μόνο αυτός και η ομάδα θα βγούνε χαμένοι. Όπως πάντα.

Διακόπτουμε το πρόγραμμα μας τις επόμενες μέρες για ένα Ευρωπαϊκό παιχνίδι και το επόμενο Σαββατοκύριακο
και πάλι χαζοί.

Σ ένα παιχνίδι που δεν προσέφερε πολλές συγκινήσεις αφού οι δύο ομάδες προσπαθούσαν περισσότερο να μη χάσουν παρά να κερδίσουν, ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Αρη με 0-1 στο Κλεάνθης Βικελίδης και σημείωσε την πρώτη του νίκη στο φετινό πρωτάθλημα. Για να τα καταφέρει χρειάστηκε ένα πέναλτυ που δεν θα σφύριζε ούτε ο Νικόλας Πατέρας. Ο Δαλούκας κατάφερε για μια φορά ακόμη να στρέψει όλα τα βλέμματα και την δικαιολογημένη οργή του Αρη επάνω του. Εκτιμώ πως η φάση ήταν πολύ εύκολη και αν ένας διαιτητής ξεγελιέται από μια τέτοια βουτιά καλό είναι να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του και ν αφήσει ήσυχο το δόλιο αυτό άθλημα.

Στο δεύτερο ημίχρονο, πληροφορούμενος προφανώς για την «πατάτα» του, άρχισε να σφυρίζει ακατάπαυστα φάουλ, τα περισσότερα υπέρ του Αρη, εφαρμόζοντας κανονισμούς μπάσκετ περί … σωματικής επαφής.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα άθλιο θέαμα με χιλιάδες διακοπές κι ένα διαρκή εκνευρισμό που διαπερνούσε το γήπεδο και τις εξέδρες. Με λίγα λόγια ένα παιχνίδι που θα ξεχαστεί γρήγορα, αφού στο αγωνιστικό κομμάτι λίγα θα έχουμε να θυμόμαστε

Ο Παναθηναϊκός ήταν ένα κλικ καλύτερος απ τον Αρη αφού απέφυγε τα χοντρά λάθη, κυκλοφόρησε καλύτερα τη μπάλα και είχε πιο γεμάτο κέντρο.

Ο Αρης μου φάνηκε πολύ άτολμος επιθετικά, χωρίς εμπνεύσεις και οργάνωση απ τον άξονα με τους Χαβίτο και Νέτο να προσπαθούν χωρίς κανείς όμως να μπορεί να ολοκληρώσει τις προσπάθειές τους.

Πάντως η νέα εποχή του 50 – 50 ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις κι αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα μιλάμε για την καλύτερη ΕΛΛΗΝΙΚΗ λίγκα όλων των εποχών.

Γέμισαν αεροδρόμια

ήρθαν με τις καλύτερες προοπτικές

αλλά τώρα σκοράρουν σε άλλη γη σε άλλα μέρη…

(Φωτογραφία από το χθεσινό φιλικό παιχνίδι ΠΑΣ Γιάννινα – Άρης 0-1)

Όταν κατέφτασε στην Θεσσαλονίκη το 2007 είπαμε ότι ήρθε για να «κολλήσει ένσημα» πριν γυρίσει στην φαμίλια στο Σάο Πάολο όπου θα μπορούσε να γεράσει με την άνεση του, παίζοντας στις παραλίες με τους υπόλοιπους βετεράνους της Σελεσάο. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Το καλοκαίρι του 2008 είπαμε ότι επειδή τα χρόνια είναι βάρος στην ωμοπλάτη και η ταχύτητα ένα μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο με τον Χρόνο ο Γκιάρο θα είναι μια αξιοπρεπής εναλλακτική λύση για τα σέντερ μπακ κι ένας ώριμος καθοδηγητής (όπως ήταν με τον Αβραάμ Παπαδόπουλο) στις προπονήσεις. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Πέρσι είπαμε ότι επειδή τα 35 είναι μια ηλικία που δεν συμβαδίζει με την έννοια ’90λεπτο έντονης σωματικής δραστηριότητας’ ο Γκιάρο θα βοηθήσει όσο μπορεί στα 10-15 παιχνίδια που θα αντέξει να βγάλει χωρίς τραυματισμούς. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Αύγουστος του 2010, ο Ρονάλντο Γκιάρο οδεύει, εδώ και τρεις μήνες, ολοταχώς προς τα 37 του χρόνια αλλά εμείς πλέον βγάζουμε τον σκασμό. Γιατί όταν τον βλέπεις πως τοποθετείται στον χώρο πριν καν φτάσει η μπάλα στον προσωπικό του αντίπαλο, που εξ ανθρώπινης φύσεως είναι πάντα πιο γρήγορος απ’ αυτόν, καταλαβαίνεις ότι μερικές φορές ο συνδυασμός ποδοσφαιρικής ευφυίας και εμπειρίας μπορούν να αντικαταστήσουν με ικανοποιητική (για το Ελληνικό πρωτάθλημα) επιτυχία, την απουσία της ταχύτητας και της επιτάχυνσης. Και όταν τον βλέπεις, με 36 βαθμούς Κελσίου κι ενώ όλοι οι παίκτες και των δυο ομάδων έχουν πάει στον πάγκο για να πιουν νερό και να δροσιστούν κατά την διάρκεια του τάιμ αουτ, να κάθεται ολομόναχος μέσα στον ήλιο, όρθιος με σταυρωμένα τα χέρια περιμένοντας την επανέναρξη του αγώνα, τότε απλά ξέρεις ότι και αυτή η παράγραφος δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη: Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη θα ξεκινάει απ’ αυτόν!

Επειδή όμως αυτός – γαμώ την γκαντεμιά μας και τα μπαλάκια σας -, δεν έχει καμία σχέση με τους αντιπάλους του Ελληνικού πρωταθλήματος, κύριοι της διοίκησης βρείτε έναν τρόπο να ενισχύσετε άμεσα την προβληματική άμυνα της ομάδας, πριν πατήσει το υπερ-προικισμένο ποδάρι του στο αήττητο εδώ και 22 Ευρωπαϊκά παιχνίδια Χαριλάου.

Μπαίνω στο γήπεδο μια ώρα πριν την σέντρα και ενώ το θερμόμετρο δείχνει 36 βαθμούς Κελσίου. Fucking UEFA. Στο πέταλο των φιλοξενούμενων βρίσκονται ήδη οι εκδρομείς από την Αυστρία. 30-40 άτομα βαριά-βαριά. Αν θέλεις μπορείς να τους μετρήσεις έναν-έναν, να τους βγάλεις χαϊδευτικά παρατσούκλια και να μην τα ξεχάσεις μέχρι το τέλος του αγώνα. Η Ελληνική Αστυνομία, μετά την εμπειρία της με τα «λουλούδια» από την Πολωνία, για την ..ασφάλεια όλων μας έχει παρατάξει τουλάχιστον 2-3 διμοιρίες και κρατάει κενές περισσότερες από 2500 θέσεις, μέτρα που πιθανόν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν υπερβολικά ακόμα κι αν αντί για τους μετρημένους Αυστριακούς οπαδούς – που εξ όψεως θα ορκιζόσουν πως είναι τουρίστες απ’ αυτούς που αφού σε ρωτήσουν που θα βρούνε να πιούνε μια μπύρα, θα ζητήσουν οδηγίες για το πως θα πάνε να δούνε το Μέγαρο Μουσικής – στην κερκίδα βρισκόταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, ο Χασάπης του Ανόβερο και μια πτέρυγα ισοβιτών από το Αλκατράζ.

Την ώρα που οι Αυστριακοί ξαπλώνουν με τα πόδια πάνω στα μπροστινά καθίσματα και απολαμβάνουν το Ελληνικό καλοκαίρι, στα πέταλα συντελείται η δεύτερη μεγαλύτερη τελετή αδελφοποίησης που μπορεί να υπάρξει μεταξύ οπαδών. Ανταλλαγή ιδρώτα: Ο ιδρώτας του διπλανού σου είναι και δικός σου ιδρώτας. Πιο πάνω μόνο η αιμομιξία. Λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι, σοφός και ευλογημένος υπεύθυνος ζητάει να ρίξουν νερό με τις μάνικες στα δυο πέταλα. Ακολουθεί καβλωτικά ανακουφιστικό, μεγάλης διάρκειας μπουγέλωμα υπό τον ήχο συνθημάτων, εμπειρία που μέρος της κοινωνίας θα χαρακτηρίσει «γαμηστερή» και μέρος της «το τελευταίο στάδιο του πολιτισμού, πριν την επιστροφή στην ζούγκλα».

Το παιχνίδι αρχίζει και ο Άρης κατεβαίνει με σύστημα «Ελβετικό-τυρί» στην άμυνα και «Κάνε-κι-εσύ-μια-γιόμα-.-Μπορείς» στην επίθεση, κάνοντας έτσι τους Αυστριακούς να δείχνουν ομαδάρα, απλά και μόνο γιατί μπορούν να κάνουν τα βασικά του παιχνιδιού με σχετική επιτυχία. Με απλά λόγια, να αναπτυχθούν ορθολογικά, να κυκλοφορήσουν την μπάλα χαμηλά, να μην την πουλάνε χωρίς λόγο, να μαρκάρουν σωστά στο κέντρο και να αποφύγουν τα επικίνδυνα λάθη στην άμυνα. Από την άλλη πλευρά, οι αμυντικοί μέσοι μαρκάρουν λανθασμένα αφήνοντας τεράστια κενά στον χώρο λίγο έξω από την περιοχή της ομάδας, ο Οριόλ ψάχνεται – ανησυχητικά – στην άμυνα, ο Μισέλ δεν εμπνέει για άλλη μια φορά εμπιστοσύνη και ο Νέτο παραμένει σκιά του εαυτού του με αποτέλεσμα να μένει ο αγέραστος τιτάνας, Ρονάλντο Γκιάρο των 36 καλοκαιριών και ο εξαιρετικός εχθές Σηφάκης για να μαζεύουν τα ασυμμάζευτα.

Το ημίχρονο περνάει, ανέλπιστα, χωρίς γκολ και πάνω που το 0-0 αρχίζει σιγά-σιγά να φαίνεται ονειρικό σκορ, στην επανάληψη η ομάδα ανεβαίνει σταδιακά, χάνει ευκαιρίες και με την είσοδο του «νέου Κάμπορα» Ρουίζ και του Μενδρινού κυριαρχεί στο γήπεδο. Οι Αυστριακοί υποβιβάζονται από ομαδάρα σε απλά «καλοδουλεμένη και αθλητική ομάδα» που όμως αδυνατεί να κλείσει αποτελεσματικά τους Κόκε-Ρουίζ και τελικά ελάχιστα πριν το τέλος ..κάποιος εκεί πάνω με υψηλό δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης δίνει στον μια-κλίμακα-πιο-μαυρισμένο-πλέον κόσμο στις κερκίδες μια ακόμα αφορμή για να βγάλει την μπλούζα του.

Μετά από αρκετά λεπτά και αφού κοπάζουν τα πανηγύρια του γκολ – Παραδοσιακός κανόνας: το γκολ στις καθυστερήσεις μετράει όσο το κανονικό, αλλά πανηγυρίζεται διπλά – ο Ρώσος διαιτητής σφυρίζει την λήξη του αγώνα ή εναλλακτικά του «πρώτου ημιχρόνου του ζευγαριού», όπως χαρακτηριστικά θα τον περιέγραφε οποιοσδήποτε προπονητής χρησιμοποιεί το πρότυπο ‘Κλισέ ατάκες για διπλούς αγώνες πρόκρισης’. Ενός αγώνα 90 λεπτών, μ’ ένα 15λεπτο ημίχρονο και δυο …τάιμ-άουτ. Fucking UEFA.

Σχετικά:
Με τον Εργοτέλη εντός έδρας
Με τον Αστέρα Τρίπολης εντός έδρας
Με την Καβάλα εντός έδρας
Με τον Πανθρακικό εκτός έδρας

- Για πες ρε φίλε κανένα νέο.
- Τι να πω ρε συ… Βαρεμάρα, ζέστη πολλή χθες.
- Ναι, άστα. Δεν είχε και λίγη μπάλα να γουστάρουμε.
- Ναι ρε συ, ούτε ένα ματσάκι. Έπρεπε να τραβηχτούμε ως τα Σέρρας για να δούμε τον Βρουτσινά.
- Πάλι καλά που παίζει ο ΠΑΟΚ αύριο και έχουμε και μια ομάδα στην πόλη μας στην Ευρώπη.
- Ευτυχώς που παίζει Πέμπτη, μήπως πέσει η θερμοκρασία. Φαντάσου να είχε κανένα ματς χθες στις 7 η ώρα.
- Τρελός είσαι ρε; Ποιο ματς θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη στις 7 χθες. Άσε που θα το μαθαίναμε, θα το έγραφε η εφημερίδα.

Είναι ο γίγας Ντόργκε Κουεμάχα. Αν είστε Αρεiανοί θα τον θυμάστε σίγουρα μια που πέρασε από την ομάδα σας με όχι και τόσο μεγάλη επιτυχία. Επειδή οι καλοί όμως δεν χάνονται, ο Καμερουνέζος φορ πήγε πρώτα στην Ντέμπρετσεν και μετά στην Ντούισμπουργκ όπου και έβαλε αρκετά γκολάκια και τελικά από πέρσι αγωνίζεται στην Μπριζ όπου δεν τα πηγαίνει και ιδιαίτερα άσχημα. Χθες πάντως κέρδισε τις εντυπώσεις στο τοπικό ντέρμπυ με την Σερκλ με τις επιδόσεις του στο καράτε (κάπου εκεί κοντά στο 4:35 του βίντεο)…

Σ’ εσένα Χρυσό Αγόρι της UEFA που, πιστός στην τηλεοπτική παντοκρατορία του ποδοσφαίρου η οποία γράφει στις …τσέπες της τους ποδοσφαιριστές και όσους θα στοιβαχτούν στις κερκίδες, όρισες Ευρωπαϊκό αγώνα στις 7 το απόγευμα σε χώρα που αυτή η ώρα, αυτήν την εποχή ισοδυναμεί με 35 βαθμούς Κελσίου, σ’ εσένα λοιπόν, προωθώ την περσινή μου ευχή. Καραγκιόζη.

Ο Δημήτρης από την Βέροια, ζει εδώ και δέκα χρόνια στην Βιέννη της Αυστρίας. Δουλεύει ως σεφ σε εστιατόριο. Την τελευταία Τετάρτη του Ιούνη, αντί να πάει στην δουλειά του, μπήκε στο τρένο για το Σάλτσμπουργκ. Από εκεί πήρε νέο τρένο για το Bernau, που είναι μια μικρή κωμόπολη της Γερμανίας, περπάτησε για μισή ώρα για να φτάσει στο σημείο που κάνει στάση το λεωφορείο που σε πηγαίνει στο μικρό χωριό Grassau, το οποίο και αναγκάστηκε πάλι να διασχίσει όλο με τα πόδια για να βρεθεί στον πολυπόθητο προορισμό του, που ήταν το μικρό, γραφικό γηπεδάκι του χωριού. Μετά από, περίπου, τεσσεράμισι ώρες μοναχικού (!) ταξιδιού ήταν στις μικρές κερκίδες του γηπέδου για να δει το φιλικό παιχνίδι Άρης – Σάλτσμπουργκ, έναν χαλαρό αγώνα προετοιμασίας απ’ αυτούς που ακόμα και οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν, ξεχνάνε μετά από λίγες εβδομάδες. Ο Άρης ηττήθηκε με 1-0, με τον Κούπερ να κάνει εφτά αλλαγές – κάτι που σου αποκαλύπτει έμμεσα την ποιότητα που μπορεί να είχε το παιχνίδι – και ο Δημήτρης πήρε ξανά τον μεγάλο δρόμο της επιστροφής, γλιτώνοντας τουλάχιστον το λεωφορείο μέχρι το Bernau, χάρη σε κάτι άλλους ‘τρελούς’ από την Γερμανία που τον συνόδευσαν με αυτοκίνητο μέχρι εκεί, συνεχίζοντας μετά τα δικά τους 400 χιλιόμετρα της επιστροφής!

«Όλη αυτή η ταλαιπωρία για ένα απλό φιλικό μιας Ανώνυμης Εταιρείας στου ..διαόλου την μάνα. Μόνος του! Γιατί;» θα ρωτήσει κάποιος αδαής. Ποιο το νόημα να ψάξεις για απάντηση; Αν δεν το έχει νιώσει, δεν θα καταλάβει ποτέ. Αν το έχει νιώσει, δεν θα ρωτούσε ποτέ.

Θυμάστε την Σούπερ Λίγκα; Αυτή την κοινοπραξία-συνεταιρισμό-παρεάκι που θα έλυνε τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου; Τα χέρια που είχαν δωθεί μεταξύ των δυο αιωνίων (μετά από κάθε μια τέτοια χειραψία λείπουν μερικά δάχτυλα) και τη νέα εποχή που θα ξεκινούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Για μερικά χρόνια είχαμε προέδρους κοινής αποδοχής, χαρούμενες παρέες και… νέα φρέσκα πρόσωπα.

Αν τώρα κάποιος πήγαινε στην τελευταία συνέλευση θα νόμιζε ότι βρίσκεται στην παλιά καλή ΕΠΑΕ. Κόντρα από τα παλιά μεταξύ ΟΣΦΠ και ΠΑΟ για το ποιος θα βγάλει τον δικό του και όχι μόνο. Υποψήφιος ο δικηγόρος Κανελλόπουλος λέει. Τον θυμάστε; Όχι; Τόσο μεγάλο έργο είχε επιτελέσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για τον μυστακιοφόρο δικηγόρο που διετέλεσε πρόεδρος στην ΕΠΑΕ και επί εποχής του έγιναν μεγάλα πράγματα, όπως το ματς της Ριζούπολης… Αυτό το άφθαρτο πρόσωπο στηρίζουν ΟΣΦΠ-ΑΕΚ και Άρης (από τις πιο σημαντικές ομάδες).

Είναι λέει αντιπρόεδρος στον Ολυμπιακό Βόλου τον οποίο ελέγχει ο Αχιλλέας Μπέος. Μη βιάζεστε όμως. Έχουμε και άλλα πρόσωπα από τα παλιά. Ο Μάκαρος είναι από την άλλη πλευρά και στηρίζει λέει τον Σπανό (μιλάμε για το μπλοκ του ΠΑΟ). Μάκαρος και Μπέος που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει στα χέρια σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης είναι οι δυο κύριοι εκφραστές των παρατάξεων. Κάπου εκεί υπάρχει κι ο Θεοδωρίδης που πριν 2 δεκαετίες ήταν στον Ηρακλή και σύμφωνα με τα έγκυρα λεγόμενα του Μάκαρου τον επηρεάζει ο Μελισσανίδης (!!) για να ψηφίσει τον Κανελλόπουλο, όπως επίσης ο ίδιος επηρεάζει και την ΑΕΚ. Ο δε Άρης λέει, ψηφίζει Κανελλόπουλο γιατί χρωστάει χάρη στον… Πατέρα. Μα, καλά ο ΠΑΟ δεν στηρίζει τον αντίπαλο; Ο ΠΑΟ ναι, η κυβέρνηση του βουνού του Νικόλα Πατέρα στηρίζει Κανελλόπουλο όμως. Μεγάλο πλήγμα βέβαια η απουσία της οικογένειας Μητρόπουλου που έχει αφήσει κι αυτή το στίγμα της στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα μπορούσε να είχε συμμετοχή στις διαδικασίες.

Κόντρα Ολυμπιακού, Πατέρα και Βαρδινογιάννη λοιπόν κι εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Ο Νέτο στήνει την μπάλα λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή για να εκτελέσει το φάουλ. Ο διαιτητής τοποθετεί τους παίκτες της Κέρκυρας στην κατάλληλη απόσταση. Δίπλα τους στέκεται και ο Κάλβο, σε μια προσπάθεια να χαλάσει την οργάνωση του τείχους. Τα πρώτα δυο λεπτά από την στιγμή που σφυρίχτηκε το φάουλ, περνάνε με διαπραγματεύσεις μεταξύ αμυνόμενων και διαιτητή για το ακριβές σημείο τοποθέτησης των παικτών. Η χώρα που γέννησε την δημοκρατία είναι ανοιχτή σε διάλογο και έκφραση απόψεων, σε όλα τα θέματα ακόμα και σ’ αυτά που θεωρητικά κάποιος εφαρμόζει έναν κανόνα και κάποιοι οφείλουν να υπακούσουν. Το σημείο βρίσκεται μετά το τρίτο λεπτό, οι παίκτες ενώνονται και ο διαιτητής ελέγχει αν ο Νέτο έχει στήσει καλά την μπάλα και κάνει μερικά βήματα πίσω για να πάρει θέση. Στα δευτερόλεπτα αυτά, οι παίκτες της Κέρκυρας σαν ‘ένα σώμα-ένα μυαλό’ κάνουν μικρά και γρήγορα βηματάκια προς τα μπροστά φτάνοντας τουλάχιστον δυο ανθρώπινα βήματα μακριά από το σημείο συμφωνίας με τον διαιτητή, ο οποίος έχει πλέον εικόνα της κατάστασης και τους παρατηρεί να σπρώχνονται σιγά-σιγά προς τα μπροστά για να κερδίσουν μερικά χιλιοστά ακόμα!

Το γεγονός ότι ο Κάλβο έχει παραμείνει προκλητικά ακίνητος – και ολομόναχος πλέον! – στην αρχική θέση με τα χέρια ψηλά, σαν ανθρώπινη σημαδούρα, αναδεικνύει το ‘κατόρθωμα’ των αντιπάλων και τα εκατοστά που κέρδισαν. Πέντε παίκτες της Κέρκυρας, μπροστά στα μάτια  χιλιάδων ανθρώπων αλλά και το κυριότερο, μπροστά στα μάτια του διαιτητή που έχει φάτσα στο σημείο και τους παρατηρεί, να κάνουν μικρά, νευρικά βηματάκια σαν ομάδα λεγεωνάριων που προσπαθούν γρήγορα αλλά διακριτικά να απομακρυνθούν από τον Οβελίξ. Σαν άλλοι κουτοπόνηροι Καραγκούνηδες, ζώντας σε μια δικιά τους πραγματικότητα που άνετα μπορούμε να ονομάσουμε «Σύγχρονη Νεοελληνική», νομίζουν ότι καταφέρνουν έτσι να κοροϊδέψουν κατάμουτρα μάλιστα, τον διαιτητή και όλο το σύστημα κανονισμών του παιχνιδιού. Δεδομένου του γεγονότος ότι μιλάμε για καλοκαιρινό φιλικό παιχνίδι, κάτω από απόλυτα χαλαρές συνθήκες η σκηνή είναι απλά κωμικοτραγική. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι κάτω από συνθήκες εκνευριστικής ζέστης και άπνοιας, που απλά τυραννιούνται σε μια στατική φάση. Γιατί; Κανείς δεν ξέρει! Η μόνιμη Ελληνική δικαιολογία, το κίνητρο των βαθμών, δεν υπάρχει. Κανένας δεν παίζει την καρέκλα του σε φιλικό (αφού ο Μπερέτα δεν βρίσκεται στο συγκεκριμένο γήπεδο την δεδομένη χρονική στιγμή), κανένας σωτήριος πόντος δεν θα κερδηθεί αν τελειώσει το παιχνίδι ισόπαλο. Είναι φιλικό! Το πρώτο φετινό φιλικό της Κέρκυρας, για την ακρίβεια. Η προβληματική Ελληνική νοοτροπία δυστυχώς δεν νιώθει την διαφορά. Είναι καλά σφηνωμένη στο DNA και καταστρέφει οτιδήποτε έχει σχέση με το παιχνίδι και δεν σχετίζεται με βαθμούς και ουσιαστικό κέρδος.

Μετά από ένα ιδρωμένο πεντάλεπτο που σου έχει ήδη χαλάσει την ραστώνη του φιλικού και με τους παίκτες της Κέρκυρας πολύ μπροστά από το σημείο που στέκεται ο Κάλβο, ο Νέτο εκτελεί το φάουλ. Η μπάλα κοντράρει όπως είναι αναμενόμενο στα προωθημένα σώματα που με το αναμενόμενο πηδηματάκι μπροστά φτάνουν ακόμα πιο κοντά στο σημείο εκτέλεσης. Όλο το γήπεδο ξεσηκώνεται (ακόμα και στα φιλικά υπάρχει ένα όριο στην κοροϊδία που μπορείς να αποδεχθείς), οικογένειες παικτών και ακόλαστες πράξεις στο κρεβάτι μπαίνουν στο ρεπερτόριο των συνθημάτων και ο διαιτητής αναγκάζεται να δείξει κίτρινη κάρτα σ’ έναν παίκτη στο τείχος, που φυσικά αντιδράει θεωρώντας την απόφαση υπερβολική. Η εκτέλεση επαναλαμβάνεται, ο τερματοφύλακας διώχνει το σουτ, αρκετά λεπτά έχουν σπαταληθεί τζάμπα, η βλακεία έχει κερδίσει και πάλι. Έστω κι αν πρόκειται για ..φιλική νίκη.

Άλλες ιστορίες Ελληνικής ποδοσφαιρικής παράνοιας:
Η πλάγια γραμμή που ..θεραπεύει
Η θυσία στον βωμό των κρίσιμων πόντων των επόμενων αγώνων