Κυριακή απόγευμα και χάρη σ’ ένα stream που απλόχερα μοιράζει κάποιος φιλάνθρωπος τύπος – που λίγο αργότερα θα αποδειχτεί ελαφρώς μαζοχιστής καθώς, μετά από σχετική υπενθύμιση που έχει βάλει στην τηλεόραση και την οποία θα δούμε όλοι όσοι έχουμε συντονιστεί στο stream του, θα αλλάξει κανάλι την ώρα του αγώνα για να παρακολουθήσει την εκπομπή «Ποδόσφαιρο για παιδιά, με τον Ζοσέ Μουρίνιο» κατά την οποία ο Πορτογάλος διδάσκει σε κάτι 10χρονα πράγματα τα οποία λόγω γλώσσας δεν καταλαβαίνω αλλά υποθέτω ότι αφορούν τα σκοτεινά παιχνίδια συνωμοσίας της τριάδας UEFA-Μπαρτσελόνα-UNICEF, η οποία ως γνωστόν ελέγχει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο – χαζεύω τους παίκτες της Άρσεναλ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που συγκεντρώνονται στα αποδυτήρια για να βγουν στον αγωνιστικό χώρο του Emirates Stadium. Ανάμεσα στις καθιερωμένες χειραψίες και στις κλασσικές ψυχολογικές παραινέσεις ο Γουέλμπεκ χειρονομεί, σαν να δίνει οδηγίες, στον Γκίγκς. Ο Ράιαν Γκίγκς είναι πλέον στα 39 του, ζωντανός και ενεργός θρύλος της ομάδας. Ο Ντάνι Γουελμπεκ είναι ακόμα στα 21.
(Μερικά χρόνια πριν, σύμφωνα πάντα με μια ιστορία που κυκλοφορεί αλλά κανείς ποτέ δεν έχει επιβεβαιώσει επίσημα, ο Άλεξ Φέργκιουσον βρισκόταν στο εστιατόριο των εγκαταστάσεων της Γιουνάιτεντ μιλώντας μ’ ένα φίλο όταν παρατήρησε ένα μικρό σκηνικό που διαδραματίστηκε στην ουρά που είχαν σχηματίσει οι νεαροί παίκτες των ακαδημιών που περίμεναν να γεμίσουν το δίσκο τους. Λίγο πριν παραγγείλει ο πιτσιρικάς Ρόμπι Μπράντι ο Κριστιάνο Ρονάλντο, που λίγο καιρό πριν είχε κατακτήσει τη ‘Χρυσή μπάλα’, μπήκε στην αίθουσα, πήρε ένα δίσκο και προσπερνώντας την ουρά εξυπηρετήθηκε αμέσως την ίδια ώρα που ο Μπράντι παρέμενε σιωπηλός, κοιτώντας τον απλά με θαυμασμό.
Λίγο αργότερα ο Φέργκιουσον κάλεσε τον 16χρονο νεαρό και τον ρώτησε γιατί άφησε τον Πορτογάλο να παραγγείλει πριν απ’ αυτόν. «Μα, είναι ο Ρονάλντο» ψέλλισε ο νεαρός Ιρλανδός εξτρέμ. «Είσαι εδώ πέρα για να του πάρεις τη θέση. Μην σε ξαναδώ να το κάνεις αυτό» απάντησε αυστηρά ο Σερ Άλεξ, συμπυκνώνοντας σε μια απλή και κοινή ατάκα ένα σημαντικό τομέα της ποδοσφαιρικής του φιλοσοφίας.)
Το τέλος του σημερινού αγώνα βρήκε την Γιουνάιτεντ νικήτρια με 2-1. Ο Ράιαν Γκίγκς έκανε την ασίστ για το πρώτο γκολ και όπως σε κάθε παιχνίδι μόχθησε/πίεσε/έτρεξε όπως απειροελάχιστοι 39χρονοι θρύλοι θα μοχθούσαν/πίεζαν/έτρεχαν ποτέ. Ο Ντάνι Γουελμπεκ πέτυχε το νικητήριο γκολ που κράτησε την ομάδα στη μάχη του τίτλου. Ο Άλεξ Φέργκιουσον πρέπει να έμεινε ικανοποιημένος.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του στιγμιότυπου δεν είναι απαραιτήτως ότι σκόραρε τερματοφύλακας. (Αν και το ότι στην πρεμιέρα του Donovan για την Everton σκόραρε ο έτερος Αμερικάνος της ομάδας, ο Tim Howard, είναι κάπως διασκεδαστικό.)
Αυτό που δε μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω, ριπλέι μετά το ριπλέι, ψάχνοντας διαρκώς για κάποια ένδειξη περί του αντιθέτου, είναι το πλήρες ξενέρωμα του Howard με αυτό που έκανε. Κανείς συμπαίκτης του δε δείχνει να κοντοστέκεται μπροστά στη δυσκολία του γκολκίπερ να πανηγυρίσει την Ελευθεροπούλεια ατυχογκέλα του αντιπάλου συναδέλφου του – και γιατί να το κάνει άλλωστε.
Προφανώς για όλους τους υπόλοιπους παίκτες της Everton, αυτό είναι ένα ακόμα γκολ (και χωρίς κόπο, μάλιστα). Για τον Howard, είναι απλώς ο χειρότερος εφιάλτης ενός τερματοφύλακα. Κι είναι ο ίδιος που τον έχει μόλις προκαλέσει.
Τάδε έφη: dark_tyler στις 23:38, 5 Ιανουαρίου, 2012
Το Carrow Road αντανακλάται σε μια φουσκάλα, λίγο πριν την έναρξη του αγώνα Νόριτς – Τότεναμ 0-2. Ο Ζαμπέτας πιάνει το μπουζούκι κι η Μαρινέλλα το ρεφρέν:
Σταλιά-σταλιά κι αχόρταγα τα πίνω τα φιλιά σου,
κουρνιάζω σαν αδύνατο πουλί στην αγκαλιά σου.
Το ποδόσφαιρο δεν θα μας σώσει, ούτε το 2012 ούτε ποτέ. Όσο όμως κυλάει, είναι νεράκι που κάνει καλό στην ψυχή και ξεθολώνει τα μάτια.
(Photograph: Dylan Martinez/Reuters)
Τάδε έφη: ausencia στις 15:15, 30 Δεκεμβρίου, 2011
Χαζεύω τις φωτογραφίες που έχει επιλέξει ο φωτογράφος Tom Jenkins ως τις καλύτερες αθλητικές του 2011 και στέκομαι στον μικρό ξανθό Άγγλο πιτσιρικά που ενώ είναι ντυμένος με την στολή της Σουόνσι και πανέτοιμος να «αρπάξει από τα μαλλιά οποιαδήποτε ευκαιρία του δώσει ο προπονητής», οι υπόλοιποι της ομάδας τον αφήνουν εκτός του κλασσικού κύκλου πριν από ένα παιχνίδι με την Άρσεναλ.
Ξοδεύω αρκετά λεπτά προσπαθώντας να σκεφτώ τι μου θυμίζουν όλα αυτά τα δεδομένα (μικρός / ξανθός / Άγγλος / πιτσιρικάς / φανέλα ομάδας) και τελικά ο μικρός βιβλιοθηκάριος που κρύβεται μέσα μου στην φαντασία του Στέφεν Κίνγκ, μου υπενθυμίζει ένα πολύ εύστοχο μικρό σκετσάκι του Άγγλου κωμικού John Bishop που μιλάει για εκείνη την δύσκολη στιγμή που ο γιος σου, το καμάρι σου, το αίμα σου, σου λέει πως θέλει μπλούζα μιας άλλης ομάδας και όχι μιας όποιας-όποιας ομάδας, αλλά μιας εκ των μισητών αντιπάλων σου:
Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και όπως είναι σύνηθες διάφορες ανασκοπήσεις και λίστες εμφανίζονται από δω και από εκεί. Πολλές από αυτές είναι ενδιαφέρουσες, αλλά εμένα πάντα με τραβάνε οι λίστες με αυτά που έχουν πει οι σχολιαστές, αλλά και οι πρωταγωνιστές των αγώνων. Μια στήλη στην αγγλική Mirror μάζεψε τα καλύτερα φετινά και είναι απίστευτο πόσο πολλά είναι. Η αρχική μου σκέψη ήταν να τα μεταφράσω, αλλά δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις θα ήταν δύσκολο να διατηρηθεί το νόημα. Έτσι, επέλεξα τα καλύτερα και τα μεταφέρω αγγλιστί μαζί με τον δράστη.
«When Gareth Bale opens his legs like that, it’s just a magnificent sight»
- Γκάρι Νέβιλ
«Every picture paints a thousand words and that one said ‘goodbye’ »
-Κέβιν Κίγκαν
“We’ve won 10 out of 11. You can’t do any better than that”
-Ο τεράστιος Χάρι Ρέντναπ
“Suarez’s hunger for the game seems unquenchable»
- Άλαν Σμιθ
«He decapitated him at the kneecaps»
- Μίκι Κουίν
«Anywhere else on the pitch, that was a penalty»
- Γκάρι Νέβιλ
«It’s a huge honour to wear the number seven at Liverpool. I think about the legends: Dalglish, Keegan and that Australian guy»
- Γιγάντιος και αντιπαθής Λουίς Σουάρες
«Man City needed something and when Johnson did something, something happened»
- Ρουντ Γκούλιτ
«You have to put your body between yourself and the ball»
- Ο δικός μας πλέον Έιντουρ Γκούντγιονσεν
«There’s no one better than Paul Scholes, And the same goes for Cesc Fabregas»
- Πολ Μέρσον
«I had Micah Richards as a player at 16 and he was a man then. What is he now? A bigger man, probably»
- Μικρός θεούλης Κέβιν Κίγκαν
«I don’t know why Glenn Murray took the penalty. I suppose because he is our penalty taker»
- Γκουστάβο Πογιέτ
«Nothing’s black or white in our country – you’re either brilliant or you’re hopeless»
- Ο μεγάλος Άλαν Σίρερ
«I’m not going to single individuals out but Yakubu has missed loads of great chances»
- Άλαν Μπραζιλ
«There’s one thing about Kyriakos – he’s tall, he’s physical and he’s slow»
- Ρέι Χότον
«When everything is going wrong, it seems like nothing goes right»
- Ο Γκάρι Σπιντ που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας
Η Άρσεναλ προχώρησε στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Τιερί Ανρί για τον εορτασμό των 125ων γενεθλίων της και ο Γάλλος άσος ξέσπασε σε λυγμούς κατά την ομιλία του.
Φορώντας ένα ερυθρόλευκο κασκόλ στο λαιμό και έχοντας για συνοδεία την κόρη του Τέα, ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των Λονδρέζων (226 γκολ) πήρε το λόγο μετά την αποκάλυψη του αγάλματός του έξω από το «Emirates Stadium» και τόνισε ότι η Άρσεναλ θα παραμείνει για πάντα στην καρδιά του.
«Δεν σκέφτηκα ποτέ ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα ότι θα είχα ένα άγαλμα όπως αυτό μπροστά στο στάδιο της ομάδας που αγαπώ και υποστηρίζω», ξεκίνησε τις δηλώσεις του ο 34χρονος επιθετικός, και συνέχισε: «Η εικόνα που δείχνει το άγαλμα δίνει το τέλειο παράδειγμα για την αγάπη που έχω προς το σύλλογο. Το να έχω γονατίσει και να έχω πίσω μου το Emirates Stadium και το Χάιμπουρι είναι κάτι το εκπληκτικό.»
Αφού η μπάλα έχει καταλήξει στα δίχτυα ο ‘Τιτι’ – ο ποδοσφαιριστής που έδωσε εικόνα στην έννοια «υπεροπτικός πανηγυρισμός» με το χαρακτηριστικό στυλάκι του που άγγιζε πολλές φορές τα όρια της αλαζονείας – διανύει για δεύτερη φορά όλο το γήπεδο, αυτή τη φορά προς την αντίθετη κατεύθυνση και καταλήγει με προκλητικό σύρσιμο στο χόρτο μπροστά στην κερκίδα των φιλοξενούμενων φορώντας το πιο εριστικό του βλέμμα, προσφέροντας έτσι στους φωτογράφους μια από τις πιο ωραίες και χαρακτηριστικές φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί στα Αγγλικά γήπεδα, μια φωτογραφία για την οποία μπορείς να χαραμίσεις χωρίς δεύτερη σκέψη πέντε λεπτά από τη ζωή σου μόνο και μόνο για να απολαύσεις με προσοχή αμέτρητα ανθρώπινα συναισθήματα αποτυπωμένα σε κλασσικές Αγγλικές φάτσες, συναισθήματα που ξεκινάνε από το θυμό και το μίσος, περνάνε από την αδιαφορία και την απόγνωση και καταλήγουν ακόμα και στην παραδοχή και τον (συγκαλυμμένο) θαυμασμό.
Πολιτισμός είναι 5500 φίλοι της Λίβερπουλ, που έχουν ταξιδέψει ως το Λονδίνο για να δούνε το παιχνίδι με την Τσέλσι, να τραγουδάνε «Υπάρχει μόνο ένας Γκάρι Σπίντ», για έναν ποδοσφαιριστή που όχι μόνο δεν αγωνίστηκε ποτέ στην ομάδα τους αλλά αντιθέτως έπαιξε και δυο χρονιές στη μισητή Έβερτον κερδίζοντας και τον τίτλο του ‘Καλύτερου Παίκτη’ της την πρώτη σεζόν, υπενθυμίζοντας μας για πολλοστή φορά
Ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν επιστρέφει μετά από τραυματισμό στους αγώνες της Εστουδιάντες, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Η Μπάνφιλντ προηγείται με 0-1 και κάποιοι από τους οπαδούς της ομάδας αρχίζουν να πετάνε κροτίδες και άλλα αντικείμενα προς τον τερματοφύλακα των φιλοξενούμενων Λουκέτι. Ο Βερόν μες στα νεύρα πάει προς το πέταλο, αλλά οι φανατικοί δεν λένε να καταλάβουν. «Κατέβα, γ..μώ το μ..νί της μάνας σου» είναι μόνο ένα από αυτά που ο Βερόν είπε μάταια. Ο αγώνας διακόπτεται, ο Βερόν στην τελευταία σεζόν του στο ποδόσφαιρο βλέπει την ομάδα του να αντιμετωπίζει προβλήματα και ο πρόεδρος της Εστουδιάντες μιλάει για οπαδούς που προσπαθούν να κάνουν πολιτική.
Λονδίνο, Αγγλία
Οπαδός της Σίτι, όχι άσπρου χρώματος, σηκώνει ένα μικρό πανό με μήνυμα προς τον κύριο Μπλάτερ. Αφορμή οι ρατσιστικές επιθέσεις ποδοσφαιριστών άλλων ομάδων όπως ο Τέρρι κι ο Σουάρες που κυριαρχόυν τον τελευταίο καιρό. Σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα όπως αυτό του ρατσισμού κάποιες φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα και οι υπερβολές από όλες τις πλευρές μεγάλες.
Κάλι, Κολομβία
Μια άγνωστη ομάδα κάνει προετοιμασία. Είναι οι… Ρέγκιας FC και διαφέρουν από όποια άλλη ομάδα ξέρετε. Ο λόγος; Πρόκειται για μια ομάδα αποτελούμενη αμιγώς από τραβεστί. Ιδρύθηκε το 1992 με μοναδικό στόχο την μάχη ενάντια στις διακρίσεις, αυτή τη φορά απέναντι στο… κοινωνικό σύνολο των τραβεστί. Μπορεί αυτό να φαίνεται λίγο γραφικό, αλλά στην Κολομβία αρκετές δεκάδες τρανσέξουαλ το χρόνο δολοφούνται. Οι Ρέγκιας συνήθως αγωνίζονται σε φιλικούς αγώνες απέναντι σε ομάδες γυναικών και έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς. Παρά την παντελή έλλειψη ποδοσφαιρικών ικανοτήτων (όπως φαίνεται στο βίντεο), δεν χάνουν το κέφι τους, καθώς το κίνητρο της συμμετοχής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των γκέι είναι μεγάλο.
Αγία Πετρούπολη, Ρωσία
Ο Μπουσουφά κάνει αυτό που θέλουμε εμείς ως οπαδοί πολλές φορές. Παίρνει φόρα, βάζει δύναμη, σουτάρει και σκοράρει. Πετυχαίνει τον διαιτητή και βγάζει το άχτι του. Ναι παίρνει και μια κόκκινη. Μικρό το κακό.
Λονδίνο, Αγγλία
Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «κοντρόλ με το γόνατο», αλλά ο Αντεμπαγιόρ σκόραρε δις στον αγώνα την Τότεναμ με την Άστον Βίλα και έδωσε τρεις ακόμα πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα του Χάρι Ρέντναπ. Η Τότεναμ κάνει καταπληκτική πορεία, εκμεταλλεύεται τα προβλήματα των άλλων Λονδρέζων αλλά και της Λίβερπουλ και πάει φουλ για μια από τις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Τον οικονομικό απολογισμό της για την τρέχουσα χρονιά ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες η Μάντσεστερ Σίτυ. Η ομάδα του Σεΐχη Μανσούρ, που είναι ένας απ’ αυτούς τους τύπους που δικαιωματικά μπορούν να απαντήσουν «δεν ξέρω τι έχω» σε μια ερώτηση του στυλ «οικονομικά πως τα πάτε;», κατάφερε να σπάσει το μεγάλο ρεκόρ που κρατούσε από το 2005 η Τσέλσι του Ρομαν Αμπράμοβιτς, ανακοινώνοντας χασούρα για φέτος ύψους 197 εκατομμυρίων λιρών, που σε Ευρωπαϊκή μετάφραση είναι διακόσια τριάντα εκατομμύρια ευρώ και σε δραχμές... Τα βαθύτερα αίτια αυτών των τεράστιων απωλειών μπορούν να εντοπιστούν από έναν οποιονδήποτε μη οικονομολόγο με μια απλή επίσκεψη στο κομμάτι ‘Έμψυχο υλικό’ της σελίδας της Μάντσεστερ Σίτυ στη wikipedia.
Σε πρόσφατο άρθρο της η Guardian εξετάζει το αποτέλεσμα αυτού του οικονομικού ελέγχου υπενθυμίζοντας μας ότι πλέον ο Σεΐχης έχει ξοδέψει για το νέο του χόμπι μέσα σε τρία χρόνια περίπου 800 – για όνομα του Θεού και του Αλλάχ και του Ήλιου και του τίποτα – εκατομμύρια λίρες…
Added to the £500m Mansour invested up to May 31 2010, he has now spent an unprecedented £800m on the football club, to bankroll the expenditure on transfer fees and wages the club would otherwise not have been able to afford. All the money has gone in as equity, in new shares, making it permanent, not as loans.
…αναλύει που ακριβώς δόθηκαν κάποια από τα χρήματα…
City’s loss was made principally by buying players to make Roberto Mancini’s squad strong enough to top the Premier League, and paying wages of £174m, £21m higher than the club’s entire turnover. During the 2010-11 financial year City signed Jérôme Boateng for £10.5m, Edin Dzeko for £27m, David Silva for £26m, Yaya Touré for £24m, Aleksandar Kolarov for £19m, Mario Balotelli for £24m and James Milner for £26m, an extraordinary series of player purchases totalling £156.5m.
…και αναρωτιέται αν η Σίτυ θα καταφέρει να προσαρμοστεί στις νέες οικονομικές απαιτήσεις της ΟΥΕΦΑ σχετικά με το ισοζύγιο μεταξύ εσόδων και εξόδων:
A loss on such record-breaking scale raises immediate concerns about whether City have any chance of complying with Uefa’s «financial fair play» rules, which will apply to clubs in European competitions from the 2014-15 season.
Αλλά όλα αυτά είναι οικονομικές μπούρδες, προϋπολογισμοί, ελλείμματα, ισοζύγια, μετοχές και μερίσματα, αδιάφορο και κουραστικό εταιρικό λεξιλόγιο που δεν φαίνεται στο βαθμολογικό πίνακα, εκεί που είναι όλο το ζουμί, εκεί που η ομάδα είναι στην κορυφή, που οι νίκες φαίνονται πολλές, που η μισητή Γιουνάιτεντ είναι από κάτω και με έξι γκολάκια χαραγμένα στη μνήμη. Γι’ αυτό να’ ναι καλά ο Σεΐχης, να χώνει τα φράγκα κι εμείς εδώ είμαστε για να τον ευχαριστούμε:
(Photograph: 19/11/2011, Manchester City-Newcastle – Tom Jenkins / Observer)
Δεκέμβριος 1989.
Ο Άλεξ Φέργκιουσον συμπληρώνει τρία χρόνια χωρίς καμία σοβαρή επιτυχία στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η ομάδα χάνει με 5-1 από τη Μάντσεστερ Σίτυ στην αρχή της περιόδου, στη συνέχεια κάνει ένα σερί 8 αγώνων με 6 ήττες και 2 ισοπαλίες και στο Όλντ Τράφορντ σηκώνεται το παραπάνω – μετέπειτα θρυλικό – πανό που εκφράζει την απόγνωση κάποιων οπαδών.
Νοέμβριος 2011.
Ο Άλεξ Φέργκιουσον συμπληρώνει 25 υπερ-επιτυχημένα χρόνια στην ομάδα, βλέπει μια θύρα του γηπέδου να παίρνει το όνομα του και γνωρίζει την αποθέωση από παίκτες και αντιπάλους καθώς εισέρχεται για πολλοστή φορά στο Όλντ Τράφορντ.
95ο λεπτό: Με την Γιουνάιτεντ ανεβασμένη για ανεξήγητο λόγο μπροστά η Σίτυ βγαίνει ξανά στην κόντρα, ο Σίλβα περνάει δυο αντιπάλους και δίνει έτοιμο γκολ στον Ντζέκο που την σπρώχνει στα δίχτυα με τον αστράγαλο. 1-7, ο Μαντσίνι δεν πανηγυρίζει πλέον έξαλα αλλά χαμογελάει φορώντας το στυλ του «μεγάλου προπονητή που βλέπει στο χόρτο αυτά που θέλει».
96ο λεπτό: Η Γιουνάιτεντ εκτελεί κόρνερ, ο Ρούνει πιάνει κεφαλιά αλλά η μπάλα σταματάει στο οριζόντιο δοκάρι, η Σίτυ ξεχύνεται με παίκτες παραπάνω στην αντεπίθεση αλλά ο Ρούνει με σπριντ 87 μέτρων προλαβαίνει να κάνει σωτήριο τάκλιν στην μικρή περιοχή του Ντε Χέα.
97ο λεπτό: Τρομοκρατημένος από την εξέλιξη του ματς ο Φέργκιουσον αποφασίζει, για να αλλάξει το γούρι, να πετάξει την τσίχλα που μασάει από το 1999 συνειδητοποιώντας έκπληκτος ότι μπορεί να αναπνεύσει και χωρίς αυτήν. Με το που η τσίχλα αποχωρεί από το στόμα του όλοι οι βοηθοί του γυρνάνε και τον κοιτάνε σαστισμένοι. «Έτσι κι αλλιώς είχε χάσει τη γεύση της φράουλας εδώ και λίγο καιρό» απαντάει ο Σερ.
98ο λεπτό: Η Σίτυ εκτελεί κόρνερ, οι αμυντικοί διώχνουν άτσαλα, ο Κολάροφ κάνει νέα συρτή σέντρα στο ύψος της μικρής περιοχής, η μπάλα περνάει από έξι πόδια παικτών της Γιουνάιτεντ και αφού χτυπήσει στη φτέρνα του Ντζέκο καταλήγει στα δίχτυα για όγδοη φορά. Όσο οι φιλοξενούμενοι πανηγυρίζουν οι αμυντικοί των γηπεδούχων κοιτιούνται αποσβολωμένοι ψάχνοντας να βρουν ποιος φταίει για το γκολ. Όλοι συμφωνούν πως φταίει ο Έβανς, που είχε αποβληθεί στο 49′. Fucking Evans.
100o λεπτό: Ενώ ο αγώνας βρίσκεται σε εξέλιξη ο Μπαλοτέλι δίνει συνέντευξη σε τηλεοπτικό κανάλι. Ο ρεπόρτερ του κάνει την αναμενόμενη ερώτηση για το τι θέλει ακριβώς να πει με το μπλουζάκι που έδειξε. Ο Μπαλοτέλι γελάει και τον ενημερώνει ότι δεν έχει ιδέα και ότι το μπλουζάκι του το αγόρασε πριν χρόνια μια πρώην γκόμενα του.
102ο λεπτό: Στο home-theater «για τα ποδοσφαιρικά ματς, όχι αυτό για τις ταινίες» μιας υπερ-πολυτελέστατης βίλας ο Σεΐχης Μανσούρ, εκστασιασμένος απ’ αυτό που ζει, δίνει εντολή στον λογιστή του να κάνει αμέσως πρόταση για τον Μέσσι. 200 εκατομμύρια. Λίρες. Όλη η παρέα σκάει στα γέλια ακούγοντας το ποσό. Ο Σείχης δεν γελάει. Ο Σείχης δεν καταλαβαίνει καν προς τι το γέλιο.
105ο λεπτό: Η Σίτυ δεν δείχνει καμία διάθεση να σταματήσει το κοντέρ και ο Φέργκιουσον εκνευρισμένος φωνάζει τον Σκόουλς για να μπει «να κάνει το κομμάτι του«. Ο βοηθός του τον ενημερώνει ότι ο Σκόουλς έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ο Σερ Άλεξ βυθίζεται απογοητευμένος στο κάθισμα του ψάχνοντας να βρει που κόλλησε την τσίχλα.
107ο λεπτό: Το παιχνίδι διακόπτεται μετά από ενημέρωση από την ασφάλεια του γηπέδου ότι στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων έχει ξεσπάσει πυρκαγιά που επεκτείνεται σιγά-σιγά. Όλο το γήπεδο ενστικτωδώς γυρνάει προς τον πάγκο της Σίτυ να εντοπίσει τον Μπαλοτέλι. Ο Μπαλοτέλι λείπει. Στην θέση του είναι αφημένο το μπλουζάκι «Why always me?».
(16/10/2011 | Sheffield United-Sheffield Wednesday | Φωτογράφος: Tom Jenkins)
Η «Dirty Kathy».
Κανείς δεν ξέρει την ηλικία της. Οι μύθοι της περιοχής λένε ότι γεννήθηκε στο γήπεδο της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ ένα βράδυ που έβρεχε καταρρακτωδώς και η μάνα της ήταν τόσο σκνίπα που δεν μπορούσε να καταλάβει αν γεννάει ή αν πεινάει. Στις πέντε λέξεις μιας πρότασης της οι έξι είναι βρισιές. Πάντα προσθέτει ένα συμπληρωματικό μπινελίκι μετά το τέλος της φράσης.
(16/10/2011 | Sheffield United-Sheffield Wednesday | Φωτογράφος: Dean Mouhtaropoulos)
Ο ‘Big Franky’.
Στις γειτονιές του Σέφιλντ λένε ότι μια φορά, που στούκαρε ξημερώματα με το αμάξι σε ένα τοίχο επειδή νόμιζε ότι ήταν το γήπεδο της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, από μέσα του βγήκε μπύρα αντί για αίμα. Κατέχει το «Παγκόσμιο Ρεκόρ του Σέφιλντ Στην Κατανάλωση Μπύρας Χωρίς Παύση Μεγαλύτερη των Δυο Λεπτών». Ξεκίνησε να πίνει πριν ξεκινήσει ένα εκτός έδρας ματς της Σέφιλντ Γουένσντεϊ και σταμάτησε όταν το παιχνίδι είχε τελειώσει. Το ματς είχε πάει στα πέναλτι.
(16/10/2011 | West Bromwich Albion-Wolverhampton Wanderers | Φωτογράφος: Adrian Dennis)
Ο ‘Mickey the Deaf’.
Κουφός. Το νούμερο 1 εκτελεστικό όργανο των χούλιγκαν της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Έχει πάρει μέρος σε περισσότερες συμπλοκές από κάθε άλλον στη δυτική Αγγλία. Κάποιοι λένε ότι γεννήθηκε κουφός, κάποιοι άλλοι ότι έχασε την ακοή του όταν από λάθος συνεννόηση βρέθηκε να κάνει πέσιμο μόνος του σ’ ένα σκηνικό μεταξύ των οπαδών της Γουέστ Χαμ και της Μίλγουολ. Έφαγε ξύλο κι απ’ τους δυο αφού κανείς δεν ήταν σίγουρος με ποιανού το μέρος είναι. Είναι τακτικός θαμώνας του τοπικού νοσοκομείου αφού ακόμα δεν έχει καταφέρει να λύσει το πρόβλημα του ότι την ώρα του καυγά δεν ακούει πότε οι ομοϊδεάτες του φωνάζουν «υποχώρηση».
Τα 86α γενέθλια της γιορτάζει σήμερα η πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας Μάργκαρετ Θάτσερ, αποδεικνύοντας ότι οι κατάρες του λαού δεν πιάνουν τόπο. Η γνωστή και με το παρατσούκλι ‘Σιδηρά Κυρία’ αποτελεί ιδανικό παράδειγμα ανθρώπου στου οποίου την κηδεία ένα σημαντικό μέρος των καλεσμένων θα πάει μόνο και μόνο για να σιγουρευτεί ότι πέθανε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο παραπάνω επεισόδιο της εξαιρετικής Αγγλικής εκπομπής ‘Mock the week’ ο Σκοτσέζος Φράνκι Μπόιλ, ο κωμικός με την μεγαλύτερη χολή σε όλη την Ευρώπη ο οποίος μερικά δευτερόλεπτα αργότερα μας προσφέρει και την καλύτερη κακία που έχει ειπωθεί ποτέ από ανθρώπινο στόμα από τότε που αυτό του Τσόρτσιλ έπαψε να κουνιέται: «Για 3 εκατομμύρια (σ.σ. τα πιθανά έξοδα μιας δημόσιας κηδείας της) θα μπορούσαν να δώσουν από ένα φτυάρι στον καθένα μας στη Σκοτία κι εμείς θα σκάβαμε μια τρύπα τόσο βαθιά που θα την παραδίδαμε στον Σατανά αυτοπροσώπως». Ατάκα τόσο ασύλληπτη, που δεν τολμάς να ξαναπροσπαθήσεις να εκστομίσεις κακία στη ζωή σου.
Με την ευκαιρία των γενεθλίων της πάντως, μπορείς να απολαύσεις πλέον και στο ίντερνετ ένα πληρέστατο ντοκιμαντέρ για την πορεία της βίας στα Αγγλικά γήπεδα, στην εξάλειψη της οποίας βοήθησε σημαντικά η Θάτσερ, το οποίο προβλήθηκε το 2002. Το ντοκιμαντέρ είναι μεγάλο καθώς περιλαμβάνει πλήθος συνεντεύξεων και σκηνών από επεισόδια αλλά έξω είναι εποχή βροχών κι αυτό σου προσφέρεται δωρεάν και ετοιμοπαράδοτο. Εδώ μπορείς να δεις το πρώτο μέρος του και εδώ το δεύτερο.
Paul Scholes has admitted he tackled players as a form of retribution after being fouled himself. The former Manchester United and England midfielder, who retired in the summer, was sent off 10 times during a distinguished career.
Scholes revealed he just wanted to ‘get people back’ after players had fouled him and denied he deserved his reputation for being a poor tackler.
‘Of course I can tackle,’ he said. ‘There’s plenty of evidence of me being able to tackle.
‘I was just getting people back. If someone got me early in the game, it was always in the back of my mind that I needed to get them back. I didn’t always do it on purpose. Some of it was just bad timing.’
‘I think throughout my career the record wasn’t that bad,’ added Scholes, who received 145 yellow cards for club and country between 1994 and 2011.
‘There were a few yellow cards but not many sendings-off. I think towards the end every time I made one tackle I got booked, because of my reputation I suppose.’
Με μια απλή μετάφραση ο πιο γνωστός κοκκινοτρίχης ποδοσφαιριστής του πλανήτη επιβεβαιώνει αυτό που είχε καταλάβει και ο τελευταίος που τον είχε παρακολουθήσει να παίζει. Ότι την μέρα που στο σχολείο γινόταν το θρησκευτικό κήρυγμα που επιτάσσει να γυρνάς και το άλλο μάγουλο σε οποιοδήποτε χτύπημα, ο Σκόουλς βρισκόταν στο γραφείο του διευθυντή προσπαθώντας να του εξηγήσει με το δάχτυλο σηκωμένο ότι ήταν απλά ένα αθώο τάκλιν μεταξύ παιδιών, το πρώτο του στην ώρα της γυμναστικής για την ακρίβεια, και ότι δεν είχε σκοπό να στείλει τον μικρό Ντέιβιντ στο ιατρείο του σχολείου πασπαλισμένο μ’ ένα μείγμα δακρύων, σκόνης και αίματος. Απλά ήταν ανθρωπίνως αδύνατον να ξεχάσει ότι στην διάρκεια του καθιερωμένου τρεξίματος προθέρμανσης πριν την μπάλα, του είχε πατήσει – κατά λάθος – την φτέρνα.
Περίληψη προηγούμενων επεισοδίων: Μερικοί πάμπλουτοι Άραβες, που βγάζουν περισσότερα λεφτά απ’όσα μπορούν να μετρήσουν, σκοντάφτουν πάνω στην Μάντσεστερ Σίτυ και αποφασίζουν να εκπληρώσουν την προφητεία που λέει ότι μια μέρα η Σίτυ θα ανέβει στην κορυφή, που αυτόματα – και αναγκαστικά – θα σημαίνει ότι είναι και πάνω απ’την Γιουνάιτεντ. Έτσι, αποκτούν τον Τέβεζ από την μισητό εχθρό και για ‘σπάσιμο’ τοποθετούν σχετική διαφημιστική πινακίδα στο κέντρο της πόλης. Οπαδοί της Γιουνάιτεντ την λερώνουν και κάπου εκεί σάλπιγγες πολέμου ηχούν και στην μάχη μπαίνουν οι σύγχρονες, επίλεκτες ομάδες κρούσης και των δυο πλευρών: φανατικοί photoshop-άδες με άπλετο χρόνο και με μια πληθώρα εφέ και layers στις φαρέτρες τους.
Την Τρίτη η Μάντσεστερ Σίτυ αντιμετώπιζε στο Μόναχο την Μπάγερν από την οποία και ηττήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες καθώς ο πολυ-σπάταλος Σεΐχης της φάνηκε ανίκανος να αγοράσει κάποιο εκ των γκολ των Γερμανών, οι οποίοι προφανώς και θα ζητούσαν ένα σεβαστό ποσοστό από δημόσιες επιχειρήσεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων κατιτίς παραπάνω. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ημέρας προέκυψε όμως όταν ο Μαντσίνι είπε στον Τέβεζ να μπει στο παιχνίδι σαν αλλαγή κι αυτός αρνήθηκε ξεκινώντας ένα νέο γαϊτανάκι αναλύσεων για το μέλλον του στην ομάδα στο οποίο μπλέχτηκαν και οπαδοί που αδυνατώντας να του άφησαν το προσωπικό σημείωμα «Τέβεζ είσαι ντροπή» στο ψυγείο με κάποιο μαγνητάκι, το κόλλησαν στην είσοδο της έπαυλης του. (Παραδόξως, δεν αναμείχθηκε καθόλου στην όλη ιστορία ο Μάριο Μπαλοτέλι.)
Κάποιοι από την ‘άλλη πλευρά’ που ήξεραν καλά τον χαρακτήρα του Αργεντινού από παλιά αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και μ’ ένα σεβαστό χρηματικό αντίτιμο – όσο δηλαδή κοστίζει μια διαφημιστική καταχώρηση στο Piccadilly Gardens – να φτιάξουν τη μέρα αλλά και την εβδομάδα τους ολόκληρη, ενεργώντας πάντα με στυλ και χαρακτηριστικό Αγγλικό χιούμορ.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[4 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
