Το αγγλικό πρωτάθλημα θα ήταν φτωχότερο χωρίς τον Χάρι Ρέντναπ. Ο πετυχημένος και ιδιόρρυθμος μάνατζερ είναι μια φιγούρα που δίνει ενδιαφέρον στις ζωές μας. Είτε με τις δηλώσεις του, είτε με τα διάφορα γεγονότα που τον συνοδεύουν στην πορεία του. Όταν λοιπόν έχεις κατηγορηθεί για απάτη σε σχέση με μεταγραφές και οικονομικά θέματα, τότε ο δημοσιογράφος που σε ρωτάει πρέπει να είναι προσεκτικός και να μην υπονοήσει ότι είσαι πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Αλλιώς θα γίνει αυτό που βλέπουμε στο βίντεο…

Εδώ στο sombrero δεν είμαστε και ιδιαίτερα τυπικοί. Αλλά φτάνουμε καμιά φορά στο σημείο να ξεχνάμε και τα αυτονόητα. Χθες είχαμε γενέθλια, σήμερα το πήραμε χαμπάρι. Δε βαριέσαι… Κι αν στον έναν χρόνο είμαστε χαρούμενοι που καταφέραμε να κάνουμε το καλοκαιρινό εγχείρημά μας να κρατήσει, στα 2 χρόνια που το μωρό έχει αρχίσει και περπατάει είμαστε ικανοποιημένοι από την πορεία που έχουμε πάρει.  Υποσχέσεις δεν δίνουμε, μεγάλα λόγια δεν λέμε, γεροί να είμαστε να μεγαλώσουμε κι άλλο. Το δώρο μας το πήραμε άλλωστε από τον Κάρλος Βέλα που έκανε τρία (!!) σομπρέρο στην ίδια φάση:

Ο λατρεμένος Έντγκαρ Ντάβιντς δεν το βάζει κάτω στα 37 του και αγωνίζεται στην Κρίσταλ Πάλας. Πιθανότατα θα σέρνεται, αλλά αυτό δεν απασχολεί κανέναν. Είναι ο Έντγκαρ Ντάβιντς και αρκεί απλά να παίζει μπάλα…

Είναι κάποιες συγκεκριμένες χαρές στην ζωή που δεν χορταίνονται, όσες φορές και να τις κάνεις!

«Τι, πάλι καφέ σήμερα;»

«Έχει και άλλο Cheese Cake;!;»

«Πως; Θα πάρω και άλλη άδεια;!»

«Πάλι θα δούμε Monty Pythons;»

«Τι εννοείς ότι είσαι εθισμένη στο Calippo;!»

«Λες να βάλουμε και άλλα γκολ σήμερα;»

Όχι δεν πρόκειται να γκρινιάξει ποτέ ένας άντρας για όλα αυτά!

Την μια εβδομάδα η ομάδα σου (Μπλάκπουλ), στο παρθενικό της παιχνίδι στην Πρέμιερ Λίγκ σαρώνει με 4 γκολ την Γουίγκαν…

(Ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας ήταν νούμερο 1 φωτογραφικό θέμα στο Νησί την προηγούμενη εβδομάδα, με την κωμικογραφική Sun να ψάχνει επιπλέον στοιχεία γι’ αυτόν)

…αλλά την επόμενη εβδομάδα, η Άρσεναλ την προσγειώνει στην δύσκολη πραγματικότητα, φιλοδωρώντας την με 6 γκολ!

Η  Νιουκάστλ επέστρεψε στα σαλόνια της Πρέμιερ Λιγκ και ορισμένοι από τους παίκτες της πήραν μια απόφαση σημαντική. Να αφήσουν μουστάκι μέχρι η ομάδα να κάνει την πρώτη της νίκη… Στο παραπάνω βίντεο βλέπουμε τα αποτελέσματα στους Σμιθ, Κάρολ, Τέιλορ και Μπάρτον με τον τελευταίο να κερδίζει τις εντυπώσεις σαν νόθο παιδί του Αδόλφου Χίτλερ. Κρίνοντας πάντως από την πρώτη εμφάνιση κόντρα στην Μάνστεστερ είναι πιθανό να τους δούμε με το λουκ του τσέλιγκα…

Στις 2 Μαρτίου του μακρινού 1991, ο 17χρονος Ράιαν Γκίγκς έμπαινε αλλαγή στην θέση του Ντένις Έργουιν, στον αγώνα απέναντι στην Έβερτον στο Όλντ Τράφορντ.

Είκοσι ένα (21) σεζόν μετά, ο 37χρονος Ράιαν Γκίγκς συνεχίζει να σπάει κάθε απίθανο ρεκόρ προσπερνώντας τα χρόνια με την ίδια άνεση και το ίδιο χαρακτηριστικά αέρινο και ντελικάτο στυλ με το οποίο απέφευγε τους αμυντικούς της Άρσεναλ στην ιστορική κούρσα του το 1999.

Σχετικά:
Ωδή στον Λιονέλ Μέσσι
Ωδή στον Ζινεντίν Ζιντάν
Ωδή στον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε
Ωδή στον Κάρλες Πουγιόλ
Ωδή στον Πάολο Μαλντίνι
Ωδή στον Τσάβι
Ωδή στον Αντρές Ινιέστα

Στον παράξενο κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου συμβαίνουν πολλά. Σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, κάθε ομάδα προσπαθεί να βγάλει χρήματα όπως μπορεί. Η ιστορική Σαουθάμπτον που βρίσκεται στην League One, την αντίστοιχη Γ’ Εθνική (μόνο με καλύτερα γήπεδα και περισσότερους φιλάθλους) αποφάσισε ότι ο τρόπος να βγάλει καμιά λίρα είναι να απαγορεύσει την είσοδο στο γήπεδο στους επαγγελματίες φωτογράφους. Τα ΜΜΕ από εδώ και στο εξής θα παίρνουν τις φωτογραφίες από το ένα και μοναδικό πρακτορείο με το οποίο συνεργάζεται η ομάδα και από κανέναν άλλον.

Η τρελή αυτή απόφαση έφερε κύμα αντιδράσεων στον συμπαθή κλάδο των φωτογράφων. Πολλά από τα μεγάλα ΜΜΕ της Αγγλίας αρνήθηκαν να συνεργαστούν με αυτόν τον τρόπο και αρκετά άρθρα γράφτηκαν κατακρίνοντας την απόφαση της Σαουθάμπτον. Το θέμα όμως προχωράει και αλλιώς, με τους σπόνσορες των συλλόγων να ανησυχούν. Ήδη εκπρόσωπος της Ούμπρο (σπόνσορα της Σαουθάμπτον) δήλωσε ότι θα παρακολουθεί το θέμα, μια που λιγότερες φωτογραφίες ισοδυναμούν με μικρότερη προβολή της φανέλας.

Η τοπική Πλίμουθ Χέραλντ καλύπτοντας τον αγώνα Σαουθάμπτον-Πλίμουθ βρήκε έναν ωραίο τρόπο να αντιδράσει. Προσέλαβε έναν… καρτουνίστα που από ότι φαίνεται τα κατάφερε μια χαρά θυμίζοντας Roy of the Rovers:

Η δε Μπόρνμουθ Έκο βρήκε άλλη λύση, βάζοντας στο άρθρο της, φωτογραφίες από τον τελευταίο αγώνα των ομάδων το 1987:

Μέσα στα θετικά είναι το γεγονός ότι η εταιρεία  Digital South που είχε συμφωνήσει να είναι ο επίσημος φωτογράφος της Σαουθάμπτον έκανε πίσω μόλις ενημερώθηκε για τους σκοπούς της ομάδας και επέδειξε… συναδελφική αλληλεγγύη με τον πρόεδρό της να δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. Προς το παρόν πάντως, ο ιθύνων νους της ιδέας αυτής ο Ιταλός Νικόλα Κορτέζε που είναι ο γενικός κουμανταδόρος στην ομάδα έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί, μια που ο Ελβετός επιχειρηματίας και ιδιόκτητης της ομάδας (καλά αυτοί οι Άγγλοι έχουν καμία ομάδα με γηγενείς ιδιοκτήτες;) πέθανε στις 11 Αυγούστου. H κατάρα των φωτογράφων άραγε;

Ξεκίνησε η Πρέμιερ Λιγκ αυτό το Σαββατοκύριακο, αν και το ματς που περιμένω έχει προγραμματιστεί για σήμερα. Επιστροφή της Νιούκαστλ εκεί που ανήκει, αντιμέτωπη με την Μάντσεστερ στο ντέρπυ της αγωνιστικής (παιχνίδι που είναι μέσα η Λίβερπουλ δεν το θεωρώ ντέρμπυ, κολλήματα είναι αυτά). Ξεχώρισε η νίκη της Τσέλσι με 6 γκολ, το τάκλιν του Cole, τα πολλά και όμορφα γκολ (εκτός από το παιχνίδι Τότεναμ – Μάντσεστερ Σίτυ που έληξε 0-0) και η τεσσάρα της Μπλάκπουλ στην Γουίγκαν. Γενικά, πιστεύω ότι αυτή την χρονιά, δεν θα πέσει καμία ομάδα από τις τρεις που ανέβηκαν κατηγορία.

Όταν στο Νησί κάνουν σέντρα, έστω και για το Charity Shield Community Shield, καταλαβαίνεις ότι σιγά-σιγά το καλοκαιράκι μας αποχαιρετάει. Επίσης όταν ακούς τον ακούραστο Αλέκο Θεοφιλόπουλο και σ’ αυτήν την περιγραφή, καταλαβαίνεις ότι δυστυχώς κατάφερε να γυρίσει από την Αφρική και επικεντρώνεις πλέον όλες τις ελπίδες σου στο να μην πρόλαβε να λάβει μέρος στην απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων.

Ο φωτισμένος νικητής, ο σκοτεινός χαμένος.

Ο 40χρονος Φαν Ντε Σάαρ και τα παιδιά του, σε ..οικογενειακή φωτογραφία.
(το αριστερό το έκανε πολύ μικρός)

Ο Φέργκιουσον, το τρόπαιο και μια τυχαία αλλά σχετική διαφήμιση των Μακντόναλντς, στο ίδιο κάδρο.

Είσαι ο Πίτερ Κράουτς. Είσαι άσχημος, υπερβολικά ψηλός και αδύνατος και μοιάζεις με φιγούρα βγαλμένη από κουκλοθέατρο καθώς τα μέλη σου φαίνεται να κινούνται μόνα τους χωρίς να υπακούν στους κανόνες της Φυσιολογίας. Κι όμως… Παίζεις μπάλα σε υψηλό επίπεδο, αγωνίζεσαι στην Εθνική Αγγλίας, βγάζεις υπερβολικά πολλά χρήματα για τις ικανότητές σου και είσαι αρραβωνιασμένος με αυτό το πλάσμα (που για κάποιον όπως εσύ είναι σαν να κερδίζεις το Τζόκερ μετά από τρία τζακ-ποτ):

Έχεις γυρίσει από ρομαντικές διακοπές με την κοπέλα σου, σε μέρος που προφανώς το πρωινό θα έχει από κορν φλέικς μέχρι κοκορέτσι, και εσύ τι πας και κάνεις; Πας και βρίσκεις μια πόρνη σε κλαμπ της Μαδρίτης, προσπαθείς να χορέψεις σάλσα (!!!) για να την εντυπωσιάσεις (ΕΣΥ να χορέψεις σάλσα, για να εντυπωσιάσεις μια που θα ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ) και την ψιλοχουφτώνεις λες και είσαι τουρίστας στο Φαληράκι. Και τεσπά αφού την… ρίχνεις την κοπέλα, δεν αντέχεις να περιμένεις να πας στο ξενοδοχείο και την βάζεις να σου… κάνει διάφορα μέσα στο ταξί. Και ναι, την πηγαίνεις στο ξενοδοχείο και μετά παρακαλάς να μη διαρρεύσει τίποτα. Ναι Πίτερ Κράουτς, είσαι ο πιο αδύναμος κρίκος και οι βρετανικές ταμπλόιντ τρίβουν τα χέρια τους.

ΥΓ Η πέτρα του σκανδάλου σύμφωνα με τις πάντα έγκυρες αγγλικές κατακίτρινες φυλλάδες

Μπορεί να ξεκίνησε η αγάπη για αυτή την ομάδα για τους τυπικούς λόγους (χρώματα φανέλας) αλλά με τον καιρό εξελίχθηκε αλλιώς! Όπως είναι φυσικό λοιπόν, αφού έχουμε ασχοληθεί και παλιότερα με την Νιούκαστλ, δεν θα μπορούσαμε να μην ασχοληθούμε και τώρα που επέστρεψε στην Premier League. Αυτό το ποστ έχει διπλό σκοπό όμως. Αποκαλύπτει ότι ο Sol Cambell θα παίξει μπάλα ΚΑΙ φέτος. Ακόμα και με το παρουσιαστικό που βλέπετε στην φωτογραφία. Αφού λοιπόν άκουσε το γνώριμο αγγλικό κράξιμο του τύπου, από εφημερίδες της κρυόκωλης αυτής πόλης, αμύνθηκε λέγοντας:

«It’s pathetic,» he told Soccernet. «I had been training for three days – just three days! I am three weeks behind everyone else in pre-season. Don’t they know I have just got married and been on honeymoon?

«I accept that the picture wasn’t flattering, and I do need to catch up on my level of fitness, but the training kit was not very flattering, and showed up all sorts of things. [...]

«I am a naturally big guy, but I cannot rush my conditioning, otherwise trying too much too quickly could result in injuries.

«My message is simple to all the knockers: I am knuckling down and want to play my football with a great club and a great manager. Then you can judge me.»

Το εντυπωσιακό που βγαίνει από τις δηλώσεις είναι ότι σαν κλασσικός καραβανάς δεν συμμετείχε στην pre-season, αφού είχε σημαντικότερες υποχρεώσεις, όπως γάμο, αλλά και το αμίμητο «Είμαι ένας φυσικός μεγάλος τύπος». Η καλύτερη δικαιολογία που θα μπορούσε να προβάλλει ένας άνθρωπος του μεγέθους του!

Σήμερα Τετάρτη 23 Ιουνίου του σωτηρίου μουντιαλικού έτους 2010, καταρρίφθηκε ο μύθος που θέλει τις βουβουζέλες να σκεπάζουν τις φωνές των φιλάθλων. Αφού λόγω της απεργίας της ΕΡΤ, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τους Αγγλους οπαδούς να τραγουδάνε στις εξέδρες παρά τον σιχαμένο ήχο των διαστροφικών αυτών πνευστών.

Κατά συνέπεια, ισχυροποιείται η άποψη που θέλει τους Πουρουπουπούδες και Θεοφιλόπουλους να μην αφήνουν να ακουστούν οι φίλαθλοι και όχι τις βουβουζέλες.

Τίποτα δεν είναι πιο ενοχλητικό απ αυτό το παρεάκι τελικά. Τίποτα!

Στον αγώνα της Αγγλίας μετά της Σλοβενίας, ο ευθυτενής πρώην αρχηγός της γηραιάς αλβιώνος ή κάπως έτσι, δεν είχε μόνο την ευκαιρία να παίξει δίπλα στον καλό του φίλο Τζο Κόουλ με τον οποίο μοιράστηκε τόσα και τόσα κατά το πρόσφατο παρελθόν.

Λίγο πριν τη λήξη της αναμέτρησης, ο πολυτάλαντος και πολύπειρος αμυντικός, χάρισε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο μια νέα κίνηση. Την κεφαλιά – γρασίδι.

Η κεφαλιά – γρασίδι ομοιάζει με την κεφαλιά – ψαράκι μόνο ως προς την οριζοντίωση του σώματος.

Κατά τα άλλα, η κεφαλιά – γρασίδι σε αντίθεση με την ομόλογό της της θαλάσσης διαφέρει ως προς την υψομετρική διαφορά της κεφαλής του αμυντικού από το έδαφος, αφού αυτός που θα την αποτολμήσει ουσιαστικά ξουρίζει το χορτάρι με το τριχωτό της κεφαλής του (άδειας ή γεμάτης με άχυρα)

Μην με ρωτήσετε τώρα για τον σκοπό ενός τέτοιου εγχειρήματος. Ως γνωστόν οι Αγγλοι γέννησαν (;) το ποδόσφαιρο και αυτοί είναι υπεύθυνοι για την ανατροφή του. Τώρα αν το αφήνουν και κάνει κακές παρέες, δεν φταίμε εμείς …

Τέλος, η σημερινή ημέρα ήρθε να επιβεβαιώσει έναν άλλον παλιό μη αστικό μύθο που θέλει τους Σλάβους να είναι μοιρολάτρες και αυτοκαταστροφικοί

Μετά τα πέναλτυ … ριμπάουντς με Γκάνα και Γερμανία, ήρθε η ήττα απ την Αυστραλία για να αποδείξει του λόγου το αληθές.

Τώρα, αν αυτός ήταν κι ένας καλός λόγος για να προκριθεί η Γκάνα ΧΩΡΙΣ να χρειαστεί να μη χάσει από τη Γερμανία, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο

Υποθέτω πως τέτοια παιχνίδια δεν απασχολούν εκείνες τις καλές επιτροπές που συγκρότησε η ΟΥΕΦΑ και ερευνούν τα στημένα παιχνίδια.

Αυτοί κοιτάνε μόνο πότε πληρώνουν πολλά τα αφεντικά τους.

Όταν τη γλυτώνουν, τότε φταίει η … μοιρολατρία …

Το ότι «λατρεύω» το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι κάτι πασίγνωστο. Τουλάχιστον γι αυτούς που διαβάζουν συστηματικά τούτο δω το blog

Από την εποχή που ο Γιάννης Αργυρίου, ο Γιάννης Συνοδινός και ο Ακης (προσοχή! Ουχί Μιλτιάδης) Παναγιωτόπουλος έβαλαν το αγγλικό πρωτάθλημα στα σπίτια μας μέσα από τους ασπρόμαυρους δέκτες των πρώτων τηλεοράσεων της δεκαετίας του ’70, μέχρι σήμερα, εποχή του Χρήστου Σωτηρακόπουλου, του Τάκη Γκώνια και του Αλέξη Σπυρόπουλου, γενιές και γενιές Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων γαλουχήθηκαν και μεγάλωσαν με μια σταθερή ποδοσφαιρική αξία: μια σέντρα ακριβείας απ τη … σέντρα στο κεφάλι του σεντρεφόρ που θα τη στείλει στα δίχτυα, αλλά και αυτό να μην συμβεί κάποιο χαφ να παραλάβει την όπως-όπως απομάκρυνση και με μονοκόμματο σουτ να τη στείλει στο γάμα της εστίας του εμβρόντητου τερματοφύλακα, αλλά και αυτό να μη συμβεί η μπάλα να κοντράρει σε κάποια πλάτη και να στρωθεί «λουκούμι» στο καραδοκών αριστερό εξτρέμ που με βολ πλανέ θα την στείλει να αναπαυθεί στα δίχτυα, αλλά και αυτό να μη συμβεί να την διώξει με υπερπροσπάθεια και ανάποδο ψαλίδι το σεντρεμπάκ που είναι ψηλό και δυνατό κορμί με θεληματικό πηγούνι και βλοσυρό βλέμμα.

Κατάλαβες φίλε αναγνώστη; Δεν τα έχω με αυτό καθεαυτό το αγγλικό ποδόσφαιρο, αλλά με την τεμπέλικη και υπεραπλουστευμένη εκδοχή που υιοθετήσαμε σ αυτήν εδώ τη γωνιά της γης με αποτέλεσμα να φανταζόμαστε τη μπαλίτσα ως ένα σπορ τελείως διαφορετικό απ αυτό που πραγματικά είναι. Η νοοτροπία του «γέμισε και πήδα» δεν διαπότισε μόνο τους φιλάθλους αλλά δυστυχώς και τους περισσότερους ποδοσφαιριστές.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας θα πρέπει να ομολογήσουμε πως οι φορές που κάποια ελληνική ομάδα (εθνική ή σύλλογος) κυκλοφορεί με υπομονή και ουσία τη μπάλα πέραν των τριών μεταβιβάσεων είναι ελάχιστες, ίσως να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι αυτό το στυλ παιχνιδιού (ή κακοποίησης παιχνιδιού) δεν ταιριάζει καθόλου στα σωματικά χαρακτηριστικά της φυλής μας. Οσο κι αν οι «ειδικοί» διατείνονταν πως ήμασταν αψηλότεροι και αλτικότεροι των Κορεατών, η αλήθεια είναι πως ο Ελλην δεν διακρίνεται για την κορμοστασιά του. Εκτός συγκεκριμένων περιοχών που παράγουν κυπαρισσάκια αψηλά (βλέπε λεβέντη Κρητίκαρο με δασύτριχο στήθος ή τη φιγούρα του θηριώδους Μπαρμπαγιώργου στο θέατρο σκιών που αντιπροσωπεύει την κορμοστασιά του ορεσίβιου βλάχου), ο Ελλην είναι συνήθως κοντός. Δηλαδή όχι και τάπα, αλλά ούτε Κράουτς. Κάτι κανονικό τέλος πάντων, όπως είναι ο Ιταλός, ο Ισπανός ή ο Πορτογάλος.

Ας αφήσουμε τώρα στην άκρη τον σωματότυπο του Ελληνα για να εξηγήσουμε τον τρόπο παιχνιδιού του με βάση τα κοινωνιολογικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά του.

Σαν λαός λοιπόν είμαστε ανυπόμονοι, τσαπατσούληδες , ευφυείς και κουτοπόνηροι ταυτόχρονα (πώς το καταφέρνουμε αυτό, ένας Θεός ξέρει) και τεμπέληδες.

Εχουμε μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι είμαστε γενναίοι αφού έτσι ήταν και οι πρόγονοί μας. Μας αρέσει να χρησιμοποιούμε τις γνωριμίες μας για να πετύχουμε τις δουλειές μας ενώ ταυτόχρονα κατακρίνουμε όλους τους άλλους που κάνουν ακριβώς το ίδιο.

Και όσο κι αν η σωματοδομή μας δεν εξηγεί τον τρόπο που έχουμε διαλέξει να παίζουμε ποδόσφαιρο, τούτα δω τα χαρακτηριστικά που αράδιασα ταιριάζουν γάντι στο DNA μας.

Σέντρες, γιόμες, κόρνερ, δυνατά πλάγια άουτ (ποιος θυμάται τον Σημαιοφορίδη; ), σουτ απ του διαόλου τη μάνα στο γάμο του Καραγκιόζη, τούμπες εντός και εκτός περιοχής, πολύ σημασία γιά το ποιος σφυρίζει ένα παιχνίδι (αν είναι δικός μας κάνουμε μόκο – αν νομίζουμε πως είναι με τους άλλους αρχίζουμε τη μίρλα) και γενικά ένα παιχνίδι αναρχίας και τεμπελιάς που “διψάει” για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια.

Αυτοί είναι και αυτοί θα συνεχίσουν να είναι οι περισσότεροι Ελληνες ποδοσφαιριστές γιατί ποτέ δεν είδαν το ποδόσφαιρο σαν επάγγελμα αλλά σαν χόμπυ που τους αποφέρει χρήματα.

Οποιος προπονητής τολμήσει να «σφίξει» τα λουριά και να εφαρμόσει κάποιο σύστημα ή κάποια μέθοδο εργασίας που απαιτεί προσπάθεια, εκπαραθυρώνεται ώσπου να πεις κύμινο.

Για όλα τα παραπάνω φίλε αναγνώστη υπήρχε και υπάρχει πάντα ένα άλλοθι. Το αγγλικό ποδόσφαιρο. Αυτό που μας αρέσει γιατί νομίζουμε πως και εμείς μπορούμε να το παίξουμε.

Αυτό που μάθαμε απ τα παιδικά μας χρόνια, αυτό που φαντάζει τόσο εύκολο στα μάτια μας, γιατί δεν χρειάζεται κοντρόλ, πάσα ακριβείας ή κλειστή τρίπλα.

Απλά τρέξε και κλώτσα. Γέμισε και πήδα. Διώξε και ξαναπήδα. Και όσο κι αν δεν πιστεύω πως αυτό είναι το ποδόσφαιρο που παίζουν οι Αγγλοι (γιατί φυσικά υπήρχαν ομαδάρες που έπαιξαν μεγάλο ποδόσφαιρο κατά το παρελθόν ), που έτσι κι αλλοιώς σιχαίνομαι σαν καθιερωμένο στυλ γιατί μου θυμίζει περισσότερο ράγκμπυ, δεν μπορώ παρά να δηλώσω ευτυχής για την άθλια εικόνα που μας προσφέρει η ομάδα του Καπέλο. Γιατί αυτό που παρουσιάζει, είναι περίπου αυτό που βλέπουμε από μια καλή ελληνική ομάδα (συν 70% μεγαλύτερη ταχύτητα γιατί οι Αγγλοι δεν είναι τεμπέληδες και τιμούν τις προπονήσεις τους – τουλάχιστον τρέχουν).

Σας αρέσει αυτό που βλέπετε ωρέ Ελληνες; Ε αυτό ακριβώς παίζουμε κι εμείς εδώ και χρόνια. Απλά σε slow motion και με το μυαλό στη φράπα …

Όταν η ανασκόπηση μιας ποδοσφαιρικής χρονιάς, γίνεται «τέχνη».