Δεν γίνεται να είσαι ποδοσφαιρόφιλος 24/7 και τους τελευταίους μήνες να μην έχεις αντιληφτεί ότι κάτι τρέχει με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Οπαδοί ντυμένοι στα χρώματα της ..Νόργουιτς στις κερκίδες του Ολντ Τράφορντ, διαδηλώσεις και πανιά έξω από το γήπεδο σε ρεπορτάζ αθλητικών σελίδων, μερικές χιλιάδες καθίσματα άδεια τα πρώτα δέκα λεπτά του χθεσινού αγώνα με την Μίλαν. Ναι, λοιπόν. Και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι σαν «εμάς». Έχει προβλήματα ιδιοκτησίας και αντιδράσεις κατά Αμερικάνων εκατομμυριούχων, που τουλάχιστον την προφέρουν με το όνομα της.

Στόχος των οπαδών με τα «πράσινα και χρυσά» διακριτικά – τα οποία φορούσε η Newton Heath, από την οποία προήλθε η Γιουνάιτεντ – είναι ο παππούλης Malcolm Glazer και το σόι του, που από το 2006 κατέχει το 98% της ομάδας και είναι υπεύθυνο για το αστρονομικό χρέος της, το οποίο το 2009 υπολογιζόταν περίπου στα 500 εκατομμύρια λίρες και κάτι ..ψιλά – απ’ αυτά τα ψιλά που εμείς δεν πρόκειται να δούμε ποτέ στην τσέπη μας. Η πλευρά των οπαδών απαιτεί από τους Αμερικάνους να πάρουν τα πανάκριβα εισιτήρια τους και να ξεκουμπιστούν από την βροχή τους, ώστε να βρεθούν στην ηγεσία της ομάδας άτομα που την πονάνε πραγματικά, δηλαδή κάτι ντόπιοι τραπεζίτες και δικηγόροι. Στο πλαίσιο αυτό, το MUST (Manchester United Supporters’ Trust), ο μεγαλύτερος ουσιαστικά ‘σύνδεσμος’ της ομάδας με περισσότερα από 100.000 μέλη, ζήτησε από επιφανείς οπαδούς που έχουν και μερικές λίρες στην άκρη, για τις δύσκολες στιγμές, να βγουν μπροστά και να στηρίξουν την προσπάθεια τους. Έτσι τις τελευταίες εβδομάδες έχει δημιουργηθεί μια ομάδα επιχειρηματιών, υπό το εμπνευσμένο όνομα Knights Who Say Ni Red Knights, η οποία μελλοντικά έχει σαν επιδίωξη να κάνει στους Glazers μια πρόταση την οποία δεν θα μπορούν να αρνηθούν. Κάτι που πάντως φαίνεται αρκετά δύσκολο για την ώρα, καθώς οι Αμερικάνοι δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την ομάδα τόσο εύκολα για μερικές χιλιάδες Άγγλους αντιδραστικούς, που έχουν διαφορετικά στυλιστικά γούστα. Η αγορά της Ανατολής να’ναι καλά…

Στην σχετική σελίδα της Wikipedia μπορείτε να βρείτε μια μικρή σύνοψη σχετικά με το θέμα και αρκετές επιπλέον πηγές για επιπλέον μόρφωση, ενώ στα βιντεάκια βλέπετε σχετικό ρεπορτάζ, με αρκετές συνεντεύξεις, από το Euronews και ερασιτεχνικές λήψεις  που δείχνουν το κλίμα που επικρατεί στους οργανωμένους οπαδούς, από πρόσφατο αγώνα στο Όλντ Τράφορντ.

Για το πουλέν μας από τη Ρωσία τα έχουμε πει πολλές φορές (εδώ, εδώ, εδώ επίσης, αλλά και εδώ). Ο Αντρέι Αρσάβιν όμως δεν είναι μόνος του. Έχει μαζί του και τους πολυάριθμους φανς του. Οι οποίοι έχουν την μοναδική ευκαιρία να τον ρωτάνε ότι θέλουν στο προσωπικό σάιτ του παίχτου. Και από ότι φαίνεται κουβαλάνε τα ίδια μυαλά με το είδωλό τους. Αυτή τη φορά λοιπόν θα πρωτοτυπήσουμε. Δεν θα ασχοληθούμε με τις απαντήσεις του ξωτικού από την Πετρούπολη. Θα δούμε τις ερωτήσεις που του έχουν κάνει…

-Μπορείς να παίξεις κάποιο μουσικό όργανο; Η γυναίκα σου;
-Τι πιστεύεις για την Παρασκευή και 13;
-Είσαι καλός στη ζωγραφική; Η Τζούλια (σ.Σ. η σύζυγός του);
-Πονάνε οι μύες σου μετά τον αγώνα;
-Τι πιστεύεις για τα προγαμιαία σύμφωνα;
-Πώς νιώθεις όταν ο Ντρογκμπά σου δένει τα κορδόνια;
-Είμαι Καναδός και ο Καναδάς διέλυσε με 7-3 τη Ρωσία στα προημιτελικά του χόκευ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς. Πώς ένιωσες;
-Γεια σου Αντρέι. Λατρεύω την Άρσεναλ και τα ελικόπτερα (!!). Ο φίλος μου ο Στιβ σε συνάντησε μια φορά και μου είπε ότι είσαι πολύ καλός, αλλά μύριζες καφέ. Πίνεις καφέ; Επίσης μου είπε ότι σου κράτησε το χέρι. Αν σε συναντήσω μια φορά, θα με αφήσεις να σου κρατήσω το χέρι; Δεν θα είναι για παραπάνω από 3′.
-Γεια σου Αντρέι. Είμαι οπαδός της Άρσεναλ και ποδοσφαιριστής από το Καζακστάν. Ξέρω τη διεύθυνσή σου στο Λονδίνο, μπορώ να σε επισκεφτώ για να πάρω ένα αυτόγραφο; Θα έρθω με τον προπονητή μου και τον μικρό μου αδερφό. Θα με αφήσεις να μπω μέσα; (ο Μπόρατ συναντάει τον Αρσάβιν)
-Αντρέι μπορείς να μου πεις αν ο Ανιούκοφ είναι παντρεμένος και έχει παιδιά;
-Γεια σου Αντρέι. Έχεις προσωπικό ψυχίατρο;
-Πόσο συχνά τρως κρεμμύδια ή σκόρδα;
-Σε έχει τσιμπήσει ποτέ μέλισσα στο μέτωπο ή κοντά στο μάτι;

Η αρσαβινίτιδα είναι κολλητική…

Ο Τζόν Τέρι, κοιτώντας το άπειρο, υψώνει το χέρι για την καθιερωμένη χειραψία. Ο Γουέιν Μπρίτζ το αποφεύγει επιδέξια, περνώντας το δικό του από κάτω. End of story. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Όλος ο πλανήτης ξενερώνει. Αρθρογράφοι της Sun με το ένα χέρι στο πληκτρολόγιο και το άλλο μέσα στο παντελόνι, βρίζουν αγανακτισμένοι (καθώς δεν γνωρίζουν το Ελληνικό κουτσομπολίστικο ATM που λέγεται Τζούλια Αλεξανδράτου). Fucking civilization. Ούτε ένα άπερκατ, ούτε μια σφαλιάρα, ούτε μια χλέπα. Ούτε ένα δολοφονικό βλέμμα, βρε αδερφέ. Τα κόκαλα του Εβαρίστ Γκαλουά τρίζουν. Οι γροθιές του Αλέξη Κούγια τρέμουν. Το μέτωπο του Ζινεντίν Ζιντάν πλημμυρίζει ιδρώτα.

Σε όλο το παιχνίδι ο Μπρίτζ αποδοκιμάζεται από τους οπαδούς της Τσέλσι κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα, παρ’ ότι παίκτης της ομάδας τους για 6 ολόκληρα χρόνια. Τελικά αντικαθίσταται λίγο πριν το τέλος του αγώνα λόγω ενός μικρο-τραυματισμού. Και κερατωμένος και αποδοκιμασμένος και τραυματισμένος! Μερικές μέρες, πραγματικά, δεν πρέπει να σηκώνεσαι από το κρεβάτι.

Από την άλλη, ο Τέρι δέχεται τα ‘πυρά’ των εκδρομέων της Μάντσεστερ Σίτυ στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο διαιτητής του δείχνει κίτρινη κάρτα για επικίνδυνο παιχνίδι. Το οπαδικό έπος μίσους «Same old Terry, always cheating» δονεί την ατμόσφαιρα. «Παλιέ κλασσικέ Τέρι, μια ζωή κλέβεις»! Βρετανικός λεκτικός οχετός! Δεκάδες Έλληνες συνδεσμίτες, εμπνευστές συνθημάτων, καίνε τους ‘στίχους’ τους από το πολιτισμικό σοκ.  «This is satire» μας ενημερώνει η Guardian, που για να μην χάσει τους πελάτες με πιο ελαφριά ενδιαφέροντα, καλύπτει με κάθε λεπτομέρεια το όλο σκηνικό.

Παρά το γεγονός ότι δεν έγινε τίποτα, το θέμα γίνεται άμεσα trending topic στο twitter στην ίδια θέση με τον μεγάλο σεισμό στην Χιλή κι έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία, έχουμε την δυνατότητα να υπολογίσουμε σε κάποια απλή και κατανοητή μετρική μονάδα το μέγεθος ενός ξενοπηδήματος κεράτου: 8,8 στην κλίμακα Ρίχτερ!

Ψάχνοντας στο ίντερνετ για φωτογραφίες του παθιασμένου, μ’ έναν άγνωστο Ιταλό διαιτητή, Σάμουελ Ετο έπεσα πάνω στην φωτογραφία που δείχνει τα αδέρφια Νέβιλ να μπαίνουν στο γήπεδο ως αρχηγοί στο χθεσινό Έβερτον-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Γκάρι και ο Φιλ Νέβιλ είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία, που ξεπερνάει τα στενά όρια της ευτυχισμένης, αθλητικής οικογένειας των Νέβιλ και της περιοχής του Bury. Μεγαλώνοντας, ουσιαστικά, με τα ‘κατορθώματα’ τους στην τηλεόραση, ποτέ μου δεν κατάλαβα πως γίνεται να παίζουν ακόμα μπάλα σε τόσο υψηλό επίπεδο. (Εδώ, βέβαια, δεν έχω ακόμα καταλάβει πως κατάφερε ο Μπέκαμ να πείσει τόσα εκατομμύρια ανθρώπους – και όχι, δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα ξαναμμένα κοριτσόπουλα και τους Ασιάτες με σύνδρομα καταναλωτισμού – ότι είναι ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής.) Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχω σκεφτεί κάποιους πιθανούς λόγους, αλλά η προσωπική μου αισθητική πάνω στο θέμα της «απύθμενης βλακείας» τους απορρίπτει στιγμιαία.

Ο Γκάρι Νέβιλ, από την μια, εδώ και πολλά χρόνια μου θυμίζει τον Νίκο Γεωργέα. Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν ο Γεωργέας φέρνει στον Γκάρι ή ο Γκάρι στον Γεωργέα. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις ποδοσφαιριστών, που για να τους περιγράψεις ολοκληρωμένα αρκεί να αραδιάσεις όλα τα επίθετα του λεξικού που σχετίζονται με την προσπάθεια: «Φιλότιμος. Αφοσιωμένος. Εργατικός». Παίκτης μιας άλλης εποχής, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να προσαρμοστεί στο νέο ποδόσφαιρο των πολυσύνθετων ποδοσφαιριστών. Ακραία μπακ σαν κι αυτόν πρέπει να υπάρχουν πάντα, κι αν δεν υπάρχουν να τα επινοούμε, ώστε να μπορούμε να εκτιμάμε, αιώνια, παίκτες σαν τον Ντάνι Άλβες.

Βλέποντας τον Γκάρι σε φωτογραφία διαβατηρίου, σίγουρα δεν μπορείς να πεις ότι το χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η σπιρτάδα. Βλέποντας τον όμως σε οικογενειακή φωτογραφία με τον αδερφό του, Φιλ, τότε αυτόματα γίνεται ο έξυπνος της παρέας. Γιατί ο Φιλ είναι μια κατηγορία μόνος του. Λένε ότι είναι αβάσιμο να κρίνεις την ευφυΐα ενός ανθρώπου, χωρίς να έχεις συζητήσει μαζί του τουλάχιστον για ένα σοβαρό θέμα, όπως τα χρέη των PIGS της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν πάντως ο Φιλ είναι ιδιοφυΐα, τότε σίγουρα το καμουφλάρει τέλεια, κάτω από μια στολή ηλίθιου! Είναι από τις περιπτώσεις ανθρώπων, που δεν θα εμπιστευόσουν να βγάλει βόλτα, ούτε τα πλέιμομπιλ σου. Το γεγονός, όμως, ότι ακόμα και ο Άβερελ της οικογένειας Νέβιλ έχει να επιδείξει μια εξαιρετική καριέρα με αρκετά πρωταθλήματα και κύπελλα καθώς κι έναν Ευρωπαϊκό τίτλο, αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι στο παιχνίδι αυτό όλοι χωράνε.

Στο παιχνίδι «Ναι ή όχι», απ’ την άλλη, κάποιοι είναι ξεκάθαρα σε χώρο εκτός των δυνατοτήτων τους.

Στην αρχή απλά τον γνωρίσαμε, μετά τον αγαπήσαμε, αργότερα εθιστήκαμε μαζί του όσο και ο Λεβέντης με το παράθυρό του, πλέον κρεμόμαστε από τα χείλη του αδημονώντας για μια ακόμα συνέντευξή του όπως και η Όλγα Φαρμάκη για μια γυμνή φωτογράφηση.

Απολαύστε τον :

Είμαι σίγουρος ότι και εγώ θα έχω προσφέρει άπειρες στιγμές γέλιου εδώ στο Λονδίνο προσπαθώντας να εξηγήσω… τα ανεξήγητα στους Άγγλους, όποτε δεν με πολυπαίρνει να τον κράξω για τα αγγλικά του. Αλλά αυτός παίρνει κάποια εκατομμύρια λίρες τον χρόνο. Οπότε θα τον κράξω.

- Ο Σολ Κάμπελ είναι διπλός σαν αυτόν.

- Και του λέω ότι είναι πολύ αργός. Μάλλον δεν είναι, αλλά εγώ λέω ότι είναι.

- Ποιος είναι ο εξυπνότερος; Ο Σιλβέστρε. Γιατί; Δείχνει ευφυής και έξυπνος. Για αυτό.

- Το Best Initiation δεν το κατάλαβα. Συγγνώμη.

- Χειρότερο γούστο στην μουσική; «Εγώ, γιατί δεν έχω ipod». Όποιος δεν έχει ipod έχει άθλιο γούστο στην μουσική λοιπόν! (Εξάλλου είναι και γνωστή η σχέση του Αρσάβιν με την τεχνολογία!)

- Στα αποδυτήρια περνάνε… πολύ kinky καταστάσεις χορεύοντας γυμνοί. (Και εκεί το μαύρο στοιχείο είναι έντονο!)

- Για την τελευταία ερώτηση είμαι πολύ λίγος να την σχολιάσω. Τιμή και δόξα στον Αρσάβιν!

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

Τρεις από τις εντυπωσιακότερες στιγμές στην ποδοσφαιρική ζωή:

Η Προσπάθεια πριν…

και

…η Απόγνωση μετά.

(30/1 – H Τότεναμ δέχεται το γκολ της ισοφάρισης από την Μπέρμιγχαμ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα)

Παρακολουθώντας το παραπάνω βίντεο με τα στιγμιότυπα από το πρόσφατο τοπικό ντέρμπι του Μάντσεστερ στέκεσαι με επικριτικό χαμόγελο στο εισαγωγικό περιστατικό κατά το οποίο ένα κέρμα προσγειώνεται στο κεφάλι του Μπέλαμι την ίδια στιγμή που ένα γεμάτο μπουκάλι μπύρας περνάει ξώφαλτσα και καταλήγει στο χόρτο. Οι πρόσκαιρες κακόβουλες σκέψεις (που έχεις ξανακάνει), πως ήταν αδύνατον η καφρίλα να είναι μόνο εγχώρια κληρονομιά του εθνικού μας DNA και πως η ‘γάγγραινα’ αυτή δεν γιατρεύεται με τίποτα, εξαφανίζονται όμως άμεσα.

(Δεν γίνεται να εξηγηθεί επιστημονικά ότι ο τύπος κατάφερε με ένα και μόνο κέρμα, μια προσπάθεια ολόκληρη την χρονιά χωρίς δεύτερη ευκαιρία, να πετύχει κεφάλι την ώρα που στα Ελληνικά γήπεδα, στο σημαιάκι του κόρνερ αδειάζουν ολόκληρα πορτοφόλια και βαρβάτα παγκάρια και παρ’ όλα αυτά το αποτέλεσμα δεν είναι καν ‘μελανιά στην πλάτη’. Και όσο να’ ναι η πλάτη έχει κι ένα σχετικό όγκο!)

Τσεκάροντας το χρονόμετρο του αγώνα, παρατηρούμε ότι ο Μπέλαμι σωριάζεται στο χόρτο στο 49:35. Μέσα στα επόμενα 89 δευτερόλεπτα, σύμφωνα με το αστυνομικό και το αθλητικό ρεπορτάζ του αγώνα συμβαίνουν τα εξής: Ο Φαν ντε Σάαρ μπαίνει μπροστά για να προστατεύσει τον παίκτη, ο Μπέλαμι σηκώνεται με την βοήθεια των συμπαικτών του, ο διαιτητής ελέγχει την κατάσταση του, αστυνομικοί και άντρες της ασφάλειας του γηπέδου συλλαμβάνουν έναν ύποπτο στην κερκίδα, ο διαιτητής ενημερώνει τον τέταρτο μέσω της ενδοεπικοινωνίας τους, το παιχνίδι αρχίζει ξανά, το κόρνερ εκτελείται, η Γιουνάιτεντ βγαίνει στην αντεπίθεση χωρίς να έχει χάσει ίχνος από τον ρυθμό της και ο Σκόουλς σκοράρει!

Στο τέλος του αγώνα, η Γιουνάιτεντ ανακοινώνει ότι θα ελέγξει μέσω των καμερων ασφαλείας αν ο συλληφθέντας ήταν πράγματι ο υπεύθυνος για την ρίψη του κέρματος και θα προβεί σε άμεση τιμωρία του, η οποία θα είναι η δια βίου απαγόρευση εισόδου στο γήπεδο. Η Αγγλική Ομοσπονδία απαντάει πως θα περιμένει την αναφορά του διαιτητή αλλά και το αποτέλεσμα των ενεργειών της Γιουνάιτεντ για να αποφασίσει αν θα υπάρξει τιμωρία. H αστυνομία από την πλευρά της ενημερώνει ότι εκτός του εύστοχου ..πίτσερ, συνελήφθησαν ακόμα 10 άτομα, ένας εκ των οποίων – προφανώς Ελληνικής καταγωγής – πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι στον αγωνιστικό χώρο, χωρίς όμως να βρει στόχο.

Σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα, το παιχνίδι θα συνεχιζόταν μετά από 9 λεπτά και θα έβρισκε ρυθμό μετά από κανένα εικοσάλεπτο. Θα γινόταν δυο συλλήψεις ασχέτων, οι οποίοι θα ελευθερωνόταν μετά από παρέμβαση υπευθύνων της ομάδας γιατί «τα παιδιά είναι μια χαρά και όλο το ζήτημα ήταν μια κολοσσιαία παρεξήγηση». Αν το θέμα έπαιρνε διαστάσεις, η ΠΑΕ θα κατηγορούσε την Αστυνομία και την Ασφάλεια του γηπέδου, την οποία όμως φυσικά και δεν θα άλλαζε. Η Πειθαρχική Επιτροπή θα τιμωρούσε την ομάδα με χρηματικό πρόστιμο. Η εικόνα ατιμωρησίας και ασυλίας θα εξόργιζε τους κάφρους των υπολοίπων ομάδων κι έτσι τις επόμενες εβδομάδες η σκηνή θα επαναλαμβανόταν και σε άλλα γήπεδα. Same shit, different day…

Οι προλήψεις και τα γούρια είναι συνυφασμένα σε μεγάλο βαθμό με το ποδόσφαιρο. Προπονητές, παίκτες, πρόεδροι και οπαδοί πολύ συχνά πιστεύουν σε μεταφυσικά φαινόμενα και προσπαθούν με κάθε τρόπο να βελτιώσουν τις πιθανότητες νίκης της ομάδας του.

Ο Τζων Τέρρυ είναι ένας από τους τελευταίους Άγγλους αμυντικούς παλαιάς κοπής. Στεγνός, αγέλαστος, με ασουλούπωτο μαλλί, φαν του «μπάλα ή παίκτης», δυνατός κεφαλοσφαιριστής, κλασσικός τύπος που θα φτύσει 35 φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα και άλλες 40 θα φυσήξει την μύτη του (τις 15 από τις οποίες θα τις πιάσει η κάμερα). Και ναι, είναι και προληπτικός.

Όταν φτιάχτηκαν τα αποδυτήρια, ο Τζων Τέρρυ αγάπησε ένα… συγκεκριμένο ουρητήριο. «Είναι αλήθεια, όταν φτιάχτηκαν τα αποδυτήρια, για κάποιον λόγο μπορούσα να πηγαίνω μόνο εκεί. Τα ξένα παιδιά δεν καταλάβαιναν γιατί ενώ υπήρχαν ελεύθερα ουρητήρια, εγώ περίμενα στην ουρά από πίσω τους (σ.Σ. ελπίζω να τους το εξήγησε για να μην βάζουν άλλα στο μυαλό τους).» Το φιλαράκι του, ο Φρανκ Λάμπαρντ δείχνει να τον καταλαβαίνει απόλυτα: «Ξέρω ότι ο Τζων πρέπει να κατουρήσει στο ουρητήριο που βρίσκεται στα δεξιά. Αν είμαι εκεί και είμαι έτοιμος να κάνω την ανάγκη μου και βλέπω τον Τζων να έρχεται, τότε πηγαίνω κάπου αλλού. Πρέπει ο αρχηγός σου να είναι έτοιμος για τον αγώνα.»

Άγνωστο παραμένει τι συμβαίνει στα εκτός έδρας παιχνίδια της Τσέλσι…

Στην μεγάλη μάχη του Μάνστεστερ, ένα από τα κεντρικά πρόσωπα φέτος είναι ο Κάρλος Τέβες. Ο «Απάτσε» εκτός από το να σκοράρει, παίζει μουσική και χορεύει σε διαφημίσεις. Δεν έχει όμως θέμα να το κάνει και στο γήπεδο. Μετά από τα τρία γκολ που σημείωσε απέναντι στην Μπλάκμπερν, το γιόρτασε κουνώντας χαρωπά τα οπίσθιά του:

Οι φίλοι της Σίτυ το λατρεύουν και αρκετοί από αυτούς έχουν αρχίσει να κουνάνε τα παχουλά τους οπίσθια στους ρυθμούς του χορού, θέαμα σίγουρα όχι κολακευτικό. Ψάχνουν μάλιστα τους κατάλληλους στίχους για να είναι έτοιμοι στον ημιτελικό του Carling Cup.  Κάτι σε στυλ:

You put your right hand in, you put your left hand in
You do the Carlos Tevez and you shake your ass about
You do the Carlos Tevez and you turn around
That’s what is all about.

Oh, Carlos Carlos Tevez
Oh, Carlos Carlos Tevez
Knees bend, ass shake
Ra ra ra

Αν ήταν τραγουδιστής θα έκανε ντουέτο με την Μπιορκ σαν το πιο αλλούτερο δίδυμο ξωτικών της μουσικής. Αν ήταν ηθοποιός θα είχε σίγουρα ρόλο σε κάποια ταινία του Ντέιβιντ Λιντς. Αν ήταν καρτούν θα ήταν ατραξιόν σε κάποια ταινία της Πίξαρ. Είναι ο Αντρέι Αρσάβιν και παίζει μπάλα. Παίζει μπάλα πολύ καλά. Αλλά είναι και παράξενος…

Το αγόρι μας λοιπόν δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην Αγγλία. Είναι αλλιώς λέει τα πράγματα από τη Ρωσία. Για παράδειγμα το παρκάρισμα. Δεν μπορεί να παρκάρει όπου θέλει (!!). Δεν είχε συνηθίσει έτσι. Και αναρωτιέται κανείς πού πάρκαρε στη Ρωσία. Κρίμα που δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Όπως επίσης έχει πρόβλημα και με τους λογαριασμούς της τράπεζας. Πρώτη φορά το άκουσε ο Αντρέι ότι υπάρχει κάτι τέτοιο, στη Ρωσία λέει μόνο με ρευστό κυκλοφορούσε. Άγνωστο αν τα έραβε και κάτω από το στρώμα… Τουλάχιστον η γυναίκα του λέει είναι ευτυχισμένη στην Αγγλία. Ψωνίζει συνέχεια.  Άγνωστο αν το κάνει με ρευστό. Ο Αντρέι θα μας το πει σε μια από τις επόμενες καταπληκτικές του συνεντεύξεις.

Α, ναι…  Bonus, ένα ακόμα διαμάντι με το οποίο δεν είχαμε ασχοληθεί. Πάμε σε ένα προηγούμενο επεισόδιο πριν αρκετούς μήνες με τον τίτλο «Ο Αντρέι και η κινητή τηλεφωνία», για το οποίο έχουμε και οπτικοακουστική βοήθεια:

Την ώρα που στην Ελλάδα οι παίκτες έκαναν διακοπές, στην Αγγλία έπαιζαν μπάλα ασταμάτητα.
Και οι συνεχόμενοι αγώνες, απαιτούν από τους τερματοφύλακες, όπως ο Ντέιβιντ Τζέιμς, ετοιμότητα στο φουλ.
Κάτι που επιτυγχάνεται μόνο με σκληρή προπόνηση.
Σκληρή και περίεργη…

Το 2009 δεν πήγε καλά για την Λίβερπουλ. Το 2009 η Λίβερπουλ έγινε αντικείμενο χλευασμού.Παραπάνω από μία φορές… Και αν αυτό στενοχωρεί τους πολυπληθείς φίλους της (όχι εμάς πάντως), δίνει έμπνευση σε άλλους. Τελεμάρκετινγκ για τους πιστούς scousers με προτάσεις για  χρήσιμες αγορές για το έτος 2010:

Οι πιθανότητες να δεχτείς δύο τέτοια γκολ στο ίδιο παιχνίδι είναι ελάχιστες, ωστόσο δεν θα πρέπει να καταριέσαι μόνο την κακή σου τύχη Πέπε Ρέϊνα

Για όσους δεν έχουν καταλάβει ότι έρχονται οι γιορτές, πράγμα σχεδόν αδύνατο μια που τα μαγαζιά στολίζονται από το Νοέμβριο, οι παίκτες της Μάνστεστερ Σίτυ με τον αγαπημένο μας Τέβες έρχονται να μας το θυμίσουν. Και αν δεν φοράνε παραδοσιακά κόκκινα σκουφάκια, μην τους κακολογείτε.