Ματσατσούτσες, ΗΠΑ.

Κάπου στην Αμερική η  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κάνει την αρπαχτή της (προετοιμασία) και αντιμετωπίζει την Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον. Πρωταγωνιστής δεν είναι κανένας παίκτης των κόκκινων διαβόλων, αλλά ο σχιστομάτης μπόμπος που απολαμβάνει τα λίγα δευτερόλεπτα διασημότητας στη ζωή του κερδίζοντας τις εντυπώσεις από τον Βίντις και την κούπα που κρατάει. Θα το θυμάται για πάντα…

Μπράιτον, Αγγλία

Απ’ ότι λένε (δεν ξέρω, δεν είμαι ειδικός) το Μπράιτον είναι το καλύτερο μέρος στην Αγγλία για να κάνεις μπάνιο (το οποίο πιθανώς σημαίνει ότι είναι λίγο χειρότερο από την χειρότερη ελληνική παραλία). Εκτός των άλλων έχει και ποδοσφαιρική ομάδα. Η Μπράιτον λοιπόν χτίζει το καινούριο της στάδιο και οι «καθισματάκηδες» αποδείχτηκε ότι διαθέτουν χιούμορ, καθώς κάτω από τον γλάρο (σήμα της ομάδας) που κοσμεί τις κερκίδες προσέθεσαν μερικά άσπρα καθισματάκια σε στρατηγικά σημεία όπως φαίνεται και στη φωτό. Ο λόγος άγνωστος, το αποτέλεσμα επικό. Η διοίκηση της Μπράιτον δεν ενθουσιάστηκε βεβαίως και τα καθίσματα άλλαξαν θέση.

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή

Ο Χούλιο Γκροντόνα, ο τελευταίος μεγάλος δικτάτορας του ποδοσφαίρου, ο ισόβιος πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδία της Αργεντινής (από το 1979 !!!), δείχνει πώς πρέπει να φοριέται ένα κασκόλ κατά τη διάρκεια του Κόπα Αμέρικα που διεξάγεται στη χώρα του. Σε προκαλεί να του φιλήσεις το χέρι και να του ζητήσεις να σου βαφτίσει ένα από τα παιδιά σου.

Παλαιστίνη

Το χέρι ενός μικρού πρόσφυγα στον καταυλισμό της Ράφα. Το όνειρό του να μπορεί να παίζει ελεύθερος ποδόσφαιρο στο σπίτι του.

Λίβερπουλ, Αγγλία

Οι τίτλοι τιμής για προπονητές συνεχίζονται στο νησί. Στην Ελλάδα συνήθως τους λούζουμε με βρισιές και χαρακτηρισμούς όπως «βάτραχος» και «καρπουζάς», αλλά στο Λίβερπουλ το τοπικό Πανεπιστήμιο τίμησε τον προπονητή της Έβερτον Ντέιβιντ Μόγιες  για την «Εξαιρετική του συμβολή στο ποδόσφαιρο και στο ευ αγωνίζεσθαι».

Κόπα Αμέρικα, Αργεντινή

Ξεχάστε την Λαρίσα Ρικέλμε, ξεχάσατε τις Περουβιανές. Το νέο αστέρι έρχεται και πάλι από την Παραγουάη και είναι η Πατρίσια Ορούε (ή «Πάτυ» όπως επιμένει να τη φωνάζουν). Κάποτε οι διοργανώσεις ποδοσφαίρου ήταν μεγάλες ευκαιρίες για τους ποδοσφαιριστές ώστε να πάρουν μεταγραφή. Πλέον είναι ο Νο1 προορισμός για σταρλετίτσες που θέλουν να κάνουν καριέρα.

Παλιότερες εκδόσεις:

Vol. I

Vol. II

Vol. III

Κάποτε έλεγες «Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής» και ήσουν σίγουρος ότι πρόκειται για κάποιον μπαλαδόρο που σκοράρει κατά ριπάς. Με αυτά που βλέπουμε τον τελευταίο καιρό αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε. Το πρωτάθλημα Βραζιλίας (το κανονικό) ξεκίνησε και σε ένα παιχνίδι ανάμεσα σε δυο ιστορικές ομάδες όπως η Κρουζέιρο και η Παλμέιρας σίγουρα θα περίμενες καλύτερο τελείωμα φάσης από τον Ανσέλμο Ραμόν.

Κάποτε συνδύαζες την Αργεντινή με το τανγκό. Περίμενες για το Κόπα Αμέρικα που θα γίνει στη χώρα του Μέσσι κάτι ανάλογο για τραγούδι. Θα πρέπει να αρκεστείς στο ξενέρωτο χατζηγιάννειο ποπ τραγουδάκι του Ντιέγκο Τόρρες με τίτλο «Πιστεύω στην Αμερική». Μετά το χωρίς έμπνευση σήμα και το χωρίς ποιότητα τραγούδι, ας ελπίσουμε να έχουμε καλή μπάλα.

Κάποτε νόμιζες ότι τα παιδικά σου ινδάλματα είναι υπεράνθρωποι και δεν έχουν αδυναμίες. Μετά ήρθε ο Ντιέγκο και κατάλαβες ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο… άσπονδος φίλος του Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ (που όπως διαπιστώνουμε από τη φωτογραφία έχει αδυναμία στο φαγητό) επανήλθε στην κόντρα του με τον κορυφαίο παίκτη όλων των εποχών μέχρι την στιγμή που εμφανίστηκε ο Μέσσι. Ο Τσιλαβέρτ αποκάλεσε τον Μαραντόνα γυναικούλα και σχολίασε αρνητικά την συμπεριφορά του Ντιεγκίτο, αλλά και τις πρόσφατες δηλώσεις του περί ντοπαρίσματος παικτών της Αργεντινής. Με αγωνία περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο.

Κάποτε ήσουν σίγουρος ότι πρέπει να υποστηρίζεις τις ομάδες της χώρας σου όταν παίζουν με «ξένους». Ο Στίβεν Τζέραρντ βρισκόμενος εν ευθυμία και έμπροσθεν μιας πράσινης (?) κουρτίνας δείχνει πόσα Τζαμπιονσλί έχει η Λίβερπουλ, λίγο μετά την αποτυχημένη προσπάθεια της Μάνστεστερ στον τελικό του Σαββάτου. Εκεί στο Μέρσεισάιντ δεν δείχνουν να βγάζουν μυαλό στα παιχνίδια με τα νούμερα.

Κάποτε σου είπαν ότι ο Ράιν Γκιγκς είναι Ουαλός και από τότε δεν ξανάκουσες αυτή τη χώρα και ήσουν σίγουρος ότι σου είχαν πει ψέματα. Ήρθε τώρα η Σουόνσι να κερδίσει το τελευταίο εισιτήριο για την Πρέμιερ Λιγκ και κατάλαβες ότι υπάρχουν όντως Ουαλοί ποδοσφαιριστές.

Ο Ράιαν Γκίγκς απατούσε την γυναίκα του με γνωστό πληθωρικό μοντέλο. Οι σκανδαλοθηρικές εφημερίδες το μυρίστηκαν. Ο Γκίγκς κατάφερε με απόφαση του δικαστηρίου να απαγορεύσει στα ΜΜΕ της Αγγλίας να αποκαλύψουν το όνομα του, άσχετα που στο twitter και γενικότερα στο διαδίκτυο «ο κόσμος το’χε τούμπανο». Σκοτσέζικη εφημερίδα έβγαλε την φωτογραφία του σε «αποκαλυπτικό πρωτοσέλιδο» με καλυμμένα μόνο τα ..μάτια. Στα ‘Νέα online’ μπορείς να διαβάσεις την σχετική είδηση και στο βίντεο παρακάτω μπορείς να απολαύσεις μέχρι δακρύων την αναπαράσταση όλης της ιστορίας από την θρυλική Γιαπωνέζικη Ταϊβανέζικη (τελικά) τηλεόραση:

Εκμεταλλευόμενοι την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας οι υπεύθυνοι του Γουέμπλει ήθελαν να κάνουν κάτι ξεχωριστό στον φετινό τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, μεταξύ της Σίτυ και της Στόουκ. Κάλεσαν λοιπόν τον φωτογράφο Jeffrey Martin, ο οποίος είναι μέλος της ομάδας 360 Cities.net η οποία διαθέτει την μεγαλύτερη συλλογή πανοραμικών φωτογραφιών αυτήν την στιγμή στον κόσμο, και του ζήτησαν να βγάλει την μεγαλύτερη ως τώρα πανοραμική ποδοσφαιρική φωτογραφία. Ο Jeffrey αποδέχτηκε την πρόκληση/πρόσκληση κι αφού πειραματίστηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης, κατάφερε να φτιάξει στον τελικό μια πανοραμική εικόνα 360 μοιρών αποτελούμενη από 1000 τουλάχιστον ξεχωριστές φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, τραβηγμένες με την βοήθεια μιας ψηφιακής SLR τοποθετημένης πάνω σε ρομποτικό τρίποδο που με μικρές περιστροφικές κινήσεις κάλυψε όλο το γήπεδο.

Το ‘πείραμα’ δεν σταμάτησε όμως εδώ, αφού ο φωτογράφος έχει ανεβάσει την επεξεργασμένη τελική εικόνα στην ιστοσελίδα του Γουέμπλει και δίνει την δυνατότητα σε όποιον εκ των 90.000 φιλάθλων βρισκόταν στο γήπεδο εκείνη την μέρα (ή σε οποιονδήποτε δει έναν γνωστό του σε κάποιο σημείο του γηπέδου) να εντοπίσει τον εαυτό του με τα κατάλληλα ζουμ και να τον κάνει tag μέσω του facebook – ελπίζοντας πάντα πως το κλικ του φωτογράφου δεν τον βρήκε σε ζόρικη ή ..παράνομη στιγμή -, επιλογή που ήδη χρησιμοποίησαν 13.327 άτομα, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο στην εισχώρηση όλων των καινούργιων στοιχείων που αφορούν την διαχείριση των προσωπικών δεδομένων και στο ποδόσφαιρο και διευκολύνοντας οποιονδήποτε ψάχνει να βρει πως λεγόταν η γκόμενα που καθόταν μερικές θέσεις πιο μακριά του.

Ο Γοέην Ρούνεϊ βρήκε αυτόν τον πρωτότυπο γιά όλους τους ανθρώπους πλην Βρεττανών ενδεχομένως, τρόπο γιά να πανηγυρίσει την κατάκτηση του 19ου τίτλου της Μαν Γιού, τίτλου που έχει ξεχωριστή σημασία αφού έδωσε την πρωτοπορεία στην εγχώρια κόντρα με την Λίβερπουλ που έχει ξεμείνει εδώ και χρόοοοοοονια στους 18.

ΥΓ. Οχι δεν είναι τατού. Ξούρισμα είναι όλου του στήθους εκτός του … τριχωτού 19 που βλέπετε

Τελικός κυπέλλου στην Αγγλία μεταξύ Μάντσεστερ Σίτι και Στόουκ. Τελικός αντιθέσεων με εκκεντρικούς σελέμπριτιζ.

Με εκκεντρικούς αγνώστους…

και με κοπέλες διαφόρων ειδών (κυρίως χωρίς γούστο).

Ιανουάριος 1994
Λίβερπουλ 18 πρωταθλήματα – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 8 πρωταθλήματα
Γήπεδο Άνφιλντ:

Μάιος 2011
Λίβερπουλ 18 πρωταθλήματα – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 19 πρωταθλήματα
Γήπεδο Όλντ Τράφορντ:

Στις 6 Φλεβάρη του 1958 ένα αεροπλάνο της British Airways συνετρίβη στο χιονισμένο αεροδρόμιο του Μονάχου μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια απογείωσης. Ανάμεσα στα 44 άτομα που βρισκόταν στην πτήση ήταν και η ποδοσφαιρική ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που επέστρεφε από έναν Ευρωπαϊκό αγώνα στο Βελιγράδι. 23 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή εκείνη την μέρα και τις επόμενες στο νοσοκομείο (8 ποδοσφαιριστές – μέλη μιας εκ των πιο υποσχόμενων γενιών της εποχής, γνωστής και σαν «τα μωρά του Ματ Μπάσμπι» -, 3 μέλη του τεχνικού τιμ, 8 δημοσιογράφοι και 2 ακόμα επιβάτες) στιγματίζοντας για πάντα την ιστορία της ομάδας.

Το BBC, διαχρονικά γνωστό για τις εξαιρετικές παραγωγές του σε όλα τα επίπεδα (Monty Python’s Flying Circus, Planet Earth, Top Gear και αμέτρητα ακόμα παραδείγματα από διαφορετικούς τομείς) πρόβαλε στις 24 του Απρίλη ένα 90λεπτο τηλεοπτικό δράμα βασισμένο στην τραγωδία του Μονάχου με τον λιτό τίτλο ‘United‘ το οποίο και απέσπασε αρκετές θετικές κριτικές στην Αγγλία. Η ταινία είναι διαθέσιμη σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή στο Amazon (αλλά και στα υπόλοιπα γνωστά παράνομα διαδικτυακά στέκια ανταλλαγής αρχείων, πληροφορία που όμως δεν διάβασες σ’ εμάς και η οποία θα ζήσει και θα πεθάνει μέσα σ’ αυτήν την παρένθεση) και πραγματικά αξίζει ακόμα και για τις μικρές λεπτομέρειες που σκιαγραφούν μια αδιανόητη, για τα σημερινά δεδομένα, ποδοσφαιρική πραγματικότητα, όπως το πλάνο κατά το οποίο ο αρχηγός της Γιουνάιτεντ Μάρκ Τζόουνς – που ήταν ανάμεσα στα θύματα – περπατάει στο τούνελ του γηπέδου καπνίζοντας άνετος και χαλαρός την πίπα του.

Πόσο απέχει η αποθέωση από την αποδοκιμασία;
18 δευτερόλεπτα.
(Ή και 25 δευτερόλεπτα, σε άλλες απίστευτες περιπτώσεις)

Ο Νταβίντ Λουίζ είναι το τελευταίο όχι φτηνό απόκτημα της Τσέλσι από την Μπενφίκα. Ο Βραζιλιάνος αμυντικός με την καούκα σε στυλ Πουγιόλ-Κολοτσίνι έχει κερδίσει αρκετές συμπάθειες στο Λονδίνο καθώς πέτυχε γκολ σε κρίσιμα ματς. Ο ίδιος όμως μάλλον δυσκολεύεται να συνεννοηθεί, καθώς τα αγγλικά του είναι σε νηπιακό επιπέδο. Όταν λοιπόν καλείται σε συνέντευξη μαζί με την παλιοσειρά Φρανκ Λαμπάρντ και τον άσφαιρο Φερνάντο Τόρρες έχει μόνο μία επιλογή: να κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι του…

Σ’ ένα απ’ τα πρώτα επεισόδια του ‘Life on Mars‘, μιας εξαιρετικής Αγγλικής αστυνομικής σειράς του BBC1 που ακολουθεί την ζωή ενός αστυνομικού του Μάντσεστερ του 2006 που μετά από ένα ατύχημα ξυπνάει σαν αστυνομικός του 1973, το τμήμα του πρωταγωνιστή αναλαμβάνει την εξιχνίαση μιας δολοφονίας ενός οπαδού της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το επεισόδιο ολόκληρο αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία για να παρακολουθήσει κάποιος από διαφορετικές οπτικές (χαρακτηριστική η ατάκα του επιθεωρητή του ήρωα – που είναι μεγάλη μορφή – και οπαδού της Σίτυ όταν ανακαλύπτουν δίπλα στο πτώμα ένα κασκόλ της Γιουνάιτεντ: «United. Well, whoever did it – at least he had a decent motive.») την οπαδική ζωή του Μάντσεστερ εκείνης της εποχής, να απολαύσει το φίλαθλο ξέσπασμα του πρωταγωνιστή προς τον φανατισμένο οπαδό-ύποπτο…

Sam Tyler: I used to go to football with my dad. United and City fans used to walk to the match together. Our next door neighbour, he had a City flag up in his window. Kids used to play together in the street – red and blue. But then people like you came along and you took it away from us.
Pete Bond: A good punch up’s all part of the game. It’s about pride. Pride in your team. Being the best.
Sam Tyler: No it isn’t. This is how it starts and then it escalates. It gets on the telly and in the press and then other fans from other clubs start trying to out do each other. And then it becomes about hate and then it’s nothing to do with football any more. It’s about gangs and scumbags like you roaming the country seeing who can cause the most trouble. And then we overreact, and we have to put up perimeter fences and we treat the fans like animals. Forty, fifty thousand people herded into pens. And then how long before something happens, eh? How long before something terrible happens and we are dragging bodies out?

…και στο τέλος να συγκρίνει με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, όπως αυτή απεικονίζεται χαρακτηριστικότατα στην φωτογραφία αυτή που τραβήχτηκε πριν λίγες μέρες κατά την προσέλευση των οπαδών στο Γουέμπλει, λίγο πριν από τον ημιτελικό του κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ των δυο μισητών αντιπάλων.

(Photograph: Tom Jenkins / Observer)

…μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά.
Δεν είμαι τίποτα το σπέσιαλ, το καταπληκτικό, είμαι αυτό που λέμε δείγμα τυπικό.
Μόλις ξυπνήσω το πρωί, πολύ πρωί, πριν ξημερώσει δηλαδή καλά-καλά,
λέω από μέσα μου μουλάρι σήκω ντύσου γιατί εδώ σε περιμένουνε πολλά
και τότε τρέχω να ξυπνήσω, να ταΐσω, να ποτίσω και να ντύσω τα παιδιά
ενώ παράλληλα ετοιμάζω πρωινό για τον πασά.

- Πραγματικη φωτογραφία από τις εξέδρες του Γκούντισον Παρκ
Έβερτον-Φούλαμ 2-1

Βρισκόμαστε στο 81ο λεπτό του αγώνα κυπέλλου στο Μάντσεστερ, μεταξύ Γιουνάιτεντ και Άρσεναλ, όταν το χαρακτηριστικό κόκκινο κεφαλάκι του Πολ Σκόουλς και το «δυναμικό» σώμα που το συνοδεύει μπαίνουν ως αλλαγή. Στοιχείο που με μια απλή αφαίρεση υποδηλώνει ότι απομένουν εννιά λεπτά μέχρι το τέλος ενός αγώνα στον οποίο – Έλληνα διαιτητή κρατήσου γερά στην καρέκλα, πιάσε το σταυρουδάκι στον λαιμό και ζήτησε συγχώρεση από τον Ύψιστο για χάρη των αμαρτωλών και ανίδεων βαρβάρων – μέχρι εκείνο το σημείο έχουν-δεν έχουν σφυριχτεί εφτά φάουλ. Συνολικά. Και απ’ τις δυο ομάδες!

Το στατιστικό είναι εντυπωσιακό ακόμα και για την Αγγλία, αλλά τα νούμερα είναι για να τα υπολογίζουν οι λογιστάδες και οι δάσκαλοι και ο Πολ Σκόουλς δεν είναι τίποτα απ’ τα δυο. Τα μαθηματικά δεν προσφέρουν ευκαιρία για δράση άλλωστε – αν και κανείς δεν βάζει το χέρι του στην φωτιά ότι αυτή η περίεργη κλίση της γραμμούλας του ολοκληρώματος δεν προήλθε από θυμωμένο τάκλιν του Πολ κάποια στιγμή στο σχολείο.

Ο διαιτητής του αγώνα σφυρίζει την λήξη καθυστερημένα, στο 98ο λεπτό, λόγω ενός τραυματισμού – τον οποίο δεν προκάλεσε ο κοκκινοτρίχης μέσος. Στα 17 αυτά λεπτά συμμετοχής ο Πολ ο Σκόουλς, θα κάνει τάκλιν με τα δυο πόδια πάνω στον Σαμάκ (ενέργεια που θα αναγκάσει τον διαιτητή να του δείξει την κίτρινη κάρτα, που είναι και η πρώτη και μοναδική φυσικά στο παιχνίδι), θα βγάλει μια απίστευτη μπαλιά 40 μέτρων στον Ρούνει η οποία θα σπαταληθεί στην συνέχεια από τον Ερνάντες, θα επιχειρήσει νέο εγκληματικό τάκλιν με τα δυο πόδια στις καθυστερήσεις, το οποίο θα προκαλέσει νεύρα και σπρωξίματα μεταξύ πολλών παικτών αλλά τελικά θα μείνει – αδίκως – ατιμώρητο και θα βγάλει μια ακόμα απίστευτη πάσα απ’ αυτές που χαρακτηρίζουμε «πάρε-βάλε» την οποία θα χαραμίσει ο Ρούνει.

Δεκαεφτά λεπτά που κάλλιστα μπορούν να χαρακτηριστούν «story of his life». Της ζωής του Πολ Σκόουλς, ενός από τους πιο χαρισματικούς Άγγλους μέσους των τελευταίων πολλών χρόνων, ενός απ’ τους καλύτερους πασέρ στο Αγγλικό πρωτάθλημα, ενός σύγχρονου θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 17 χρόνια επιτυχημένης καριέρας σε υψηλό επίπεδο που παρ’ όλα αυτά θα είναι πάντα χαραγμένος στο μυαλό μου (και στο μυαλό χιλιάδων ακόμα σ’ όλο τον κόσμο) και ως ένας ‘ξυλοκόπος’ που μετά από τόσα χρόνια καριέρας δεν έμαθε ακόμα να κάνει τάκλιν ή, εναλλακτικά, δεν μπόρεσε ποτέ να συγκρατήσει τον εαυτό του από ετεροχρονισμένες κλωτσιές!

Η καριέρα του κάποια στιγμή θα τελειώσει (Αν και πάντα υπάρχει η υποψία ότι στο χλιδάτο δωμάτιο του ξενοδοχείου που ο Διάβολος έκλεινε συμφωνία με τους Ρόλινγκ Στόουνς και τον Μητσοτάκη για αιώνια δραστήρια ζωή βρισκόταν κι αυτός, μαζί με τον Φαν Ντερ Σαρ, την Μαρινέλα και τον Ράιαν Γκίγκς.), οι κούπες που θα έχει σηκώσει θα είναι ατέλειωτες και κατ’ επέκταση οι φωτογραφίες θριάμβου που θα τον συμπεριλαμβάνουν θα είναι άπειρες αλλά στην μνήμη μου πάντα θα είναι αποτυπωμένος με τον δείκτη να ξεχωρίζει απ’ τα άλλα δάχτυλα σε μια προσπάθεια να εξηγήσει στον διαιτητή ότι το εγκληματικό τάκλιν που μόλις έκανε με τα δυο πόδια, ένα δευτερόλεπτο αφότου η μπάλα είχε φύγει απ’ τον αντίπαλο, ήταν απλά το πρώτο του στο συγκεκριμένο παιχνίδι…

You wouldn’t steal a car,
you wouldn’t steal a handbag,
you wouldn’t steal a television,
you wouldn’t steal a movie.

Scoring someone else’s goal is stealing,
stealing is against the informal football law,
SCORING SOMEONE ELSE’S GOAL IT’S A FOOTBALL CRIME.

Είναι πάντα σκληρό να χάνεις τη δυνατότητα να διεκδικήσεις ένα όνειρο στη ζωή σου εξαιτίας εξωγενών παραγόντων. Ο Κέννυ Νταλγκλίς επιστρέφοντας ωσάν Γιάτσεκ Γκμοχ στην Λίβερπουλ θυμίζει πολλά στους οπαδούς της. Λογικό οι συζητήσεις και οι συνεντεύξεις του να στρέφονται πολύ συχνά στο ένδοξο παρελθόν. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Βασιλιάς Κέννυ ερωτήθηκε πώς  θα ήταν αν όλο το παρεάκι Νταλγκλίς, Μπίρντσλι, Μπαρνς μπορούσε να αγωνιστεί στην Ευρώπη μετά την τραγωδία του Χέιζελ.

Ο Νταλγκλίς δεν άρχισε τις παπαρολόγιες που θα μπορούσε να πει (και που βλέποντας διάφορα σχόλια Άγγλων πολύς κόσμος τις πιστεύει). Μίλησε ειλικρινά, χωρίς λαϊκισμούς και δεν δικαιολόγησε «τα παιδιά στην εξέδρα», δεν μίλησε για αδικίες, για αυστηρότητα εις βάρος της Βασίλισσας και του έθνους. Στις δηλώσεις μάλιστα θυμήθηκε μέχρι και την μισητή αντίπαλο Έβερτον:

«Υπάρχουν πολλές συζητήσεις για το αν θα ήμασταν καλοί ή κακοί ή αδιάφοροι στην Ευρώπη με εκείνη την ομάδα που είχαμε, και ήταν φανταστική ομάδα, αλλά όλα αυτά είναι υποθετικά. Θα ήταν ωραίο να μας είχε δοθεί αυτή η ευκαιρία, αλλά το στερηθήκαμε και θα πρέπει να συνεχίσουμε και να το δεχτούμε.

Δεν ήταν μόνο η Λίβερπουλ που υπέφερε, ούτε η Έβερτον έπαιξε στο Champions League και ήταν αθώοι. Δεν ήταν καν στο Χέιζελ, συνεπώς υπάρχουν άνθρωποι με μεγαλύτερη στενοχώρια από εμάς. Το Χέιζελ ήταν μια μεγάλη τραγωδία γιατί πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα και ήταν απαίσιο.

Και ήταν σωστό να τιμωρηθεί κάποιος γι’ αυτό.«