ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (el sombrero): Τα αποκαλυπτήρια του στο Ελληνικό κοινό έκανε εχθές στο γήπεδο του Περιστερίου, ο νέος Ατρόμητος. Η ομάδα του Γιώργου Δώνη ενθουσίασε τους οπαδούς της με την εμφάνιση της στο πρώτο ημίωρο του αγώνα όταν και εκμεταλλευόμενη την ποιότητα των επιθετικών της και τα αμυντικά κενά του αντιπάλου, κυριάρχησε στο παιχνίδι και έχασε αρκετές ευκαιρίες να πετύχει περισσότερα τέρματα. Τις εντυπώσεις έκλεψε ο Σενεγαλέζος, Ανρί Καμαρά που δημιούργησε πολλά προβλήματα στην άμυνα των αντιπάλων, συνδυαζόμενος άψογα με τους επίσης ταλαντούχους Περόνε και Φαβάλι και τον πιτσιρικά Καραγκούνη, που έδειξε ότι έχει προοπτικές ικανές να αντέξουν το ..βάρος του ονόματος που κουβαλάει.

Εκτός από εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, γρήγορη ανάπτυξη και αρκετές ωραίες ατομικές εμπνεύσεις στην επίθεση, ο Ατρόμητος κυριάρχησε και στον χώρο του κέντρου. Εκεί, ο αεικίνητος Σαρμιέντο και ο Oompa-Loompa του ποδοσφαίρου, Κώστας Νεμπεγλέρας έκλειναν υποδειγματικά όλους τους χώρους, μην επιτρέποντας στους αντιπάλους να κάνουν παιχνίδι. Δυστυχώς για τον Γιώργο Δώνη μια ενόχληση που ένιωσε ο Καμαρά μετά το 1-0 και προκάλεσε την αντικατάσταση του, επηρέασε αρνητικά την λειτουργία όλου του συνόλου, με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να βρει από εκείνο το σημείο και μετά κάποιους ελεύθερους χώρους για να απειλήσει. Εκτός αυτού, σε μια ανύποπτη φάση μια λάθος πάσα και μια ολιγωρία της άμυνας επέστρεψε στον αντίπαλο να ισοφαρίσει, εκνευρίζοντας τον τεχνικό του Ατρομήτου, που σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από τα νεύρα του χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο.

Το τελικό 1-1 δεν απασχολεί κανέναν, καθ’ ότι το παιχνίδι ήταν φιλικό και στα φιλικά όταν δεν κερδίζεις όλα δικαιολογούνται (εκτός αν οι δημοσιογράφοι/παράγοντες έχουν προηγούμενα με τον προπονητή, άρα η ήττα μπορεί να λάβει διαστάσεις τραγωδίας), αλλά η απόδοση της ομάδας του Περιστερίου αφήνει σίγουρα υποσχέσεις για μια πετυχημένη χρονιά.

Εναλλακτικοί πρωτότυποι τίτλοι: «Ατρόμητος να τον πιεις στο ποτήρι» / «Ενθουσίασε» / «‘Ατρόμητος να τον Καμαρ-ώνεις»

Μετά και τη πανδαισία ποδοσφαίρου που παρακολουθήσαμε στο Καραϊσκάκη στο Ολυμπιακός-Ατρόμητος δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται την πλάκα που έχει το όλο θέμα. Δεν είναι δυνατόν να μη γελάσεις βλέποντας κάτι απροπόνητα παλικάρια να γυρνάνε από τα μπουζούκια και να φοράνε τη φανέλα προσπαθώντας μάταια να αποδείξουν ότι … παίζουν ποδόσφαιρο.

Δε γίνεται να μη γελάσεις βλέποντας το γερο-Στολτίδη να μην κάνει κοντρόλ ούτε με τις … 10 και να χάνει μονίμως τη μπάλα χωρις να το … παίρνει χαμπάρι, σε ρυθμό επανάληψης που μόνο σε ταινίες με γκαγκς μπορείς να πετύχεις. Τον Ντάτολο να φωνάζει «δεν μπορώ θέλω αλλαγή» και τον κόουτς που εκκολάπτεται στη ζεστή αγκαλιά του Σωκράτη να βγάζει τον … Ντάρμπισιρ… Τον Παντούρου να παίζει δεξί μπακ-χαφ και να μοιάζει … Γκαρίντσα μπροστά στην Γκαλιτσιάρα… Τον Λούα Λούα να μην κάνει ούτε για το Κατάρ όμως μπροστά στα υπόλοιπα μανάρια να μοιάζει τουλάχιστον Μαραντόνα…Τον Λεντεσμα να δίνει μόνο μικρές πασίτσες προς τα πίσω (και για όσους αναρωτιούνται) γιατί αν κάνει μεγάλη μπροστά έρχεται θλαση και άντε να βρει ομάδα του χρόνου… Και πολλά άλλα. Τι να κάνω να βρίσω; Σιγα τα λάχανα. Γελάω και περνάω και καλά. Και όσοι γελάνε στην τελική με τα χάλια του Ολυμπιακού και δεν είναι Ολυμπιακοί , αύριο μεθαύριο θα κλαίνε και θα αναθεματίζουνε τα δικά τους χάλια. Ολα κυκλος είναι αρκεί να μην τα παίρνεις και πολύ σοβαρά.

Αγκομαχώντας ο Ολυμπιακός με τα μεγάλα «αστέρια» της νέας φουρνιάς Κόκκαλη κατάφερε να κερδίσει με τα χίλια ζόρια μια ομάδα του τύπου αυτών που επισκεπτόταν κάποτε τον Πειραιά για καθαρά τυπικούς  λόγους. Λίγα μπορεί να πει κανείς ,απλά ότι ο Ατρόμητος αφού δεν πήρε κάτι προχθές δεν δικαιούται να ομιλεί. Έπαιξε χωρίς αντίπαλο στο γήπεδο και … έχασε.

Ο Ολυμπιακός τώρα. Ο Ολυμπιακός του Σωκράτη πάσχει εδώ και καιρό. Φυσικά δε θα σταθώ στις κατηγορίες περί παράγκας και λοιπών συγγενών απλά επειδή παρακολουθώ το Ελληνικό αλλά και το διεθνές ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια και ξέρω τι πληθώρα … αποδείξεων υπάρχει και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Πως λέμε «η Μπαρτσελόνα είναι εκπρόσωπος των Καταλανών». Ε, τέτοιες μπαρούφες.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν πάσχει από υπεροψία κατ’ αρχήν όπως έχω πει και άλλη φορά. Η υπεροψία φέρνει την αδιαφορία και αυτή οδηγεί στη σαπίλα, σαπίλα που βλέπουμε στο γήπεδο φέτος αλλά τα σημάδια της είχαν φανεί από προηγούμενα  χρόνια.

Kαλώς ή κακώς ο πρόεδρος του Ολυμπιακού (καλώς κατά την προσωπική μου άποψη) δεν ενδιαφέρεται και τόσο πια. Είναι ένας γέρος και άρρωστος άνθρωπος που βλέπει ίσως και τα πράγματα με μια διαφορετική ματιά, όχι και τόσο «σύγχρονη». Ίσως για να το πω πιο απλά δεν «βλέπει μπροστά» γιατί δεν έχει και πολλά να δει. Φτάνει στο τέλος. Έτσι προτιμάει τις εφήμερες λύσεις και αποθεώσεις.

Αυτό δε βγάζει πουθενά όμως. Με τον Δημητράκη αρχισκάουτερ (αλήθεια ποια είναι η προϋπηρεσία και οι συστάσεις αυτού του παιδιού;), τον … Νινιάδη και τον … Μπόζο προπονητές και ένα σωρό αλλοπρόσαλλους μέσα και έξω από την ομάδα τι μπορεί να περιμένει κανείς;

Με αντίπαλο έναν Παναθηναϊκό που είναι ΕΝΑΣ παίκτης. Ο γέρος και «τελειωμένος» Σισέ (κατά το γέρος και «τελειωμένος» Κοβάσεβιτς) που με τη σειρά του αποδεικνύει πόσο «χαμηλά» είμαστε και σε ποδοσφαιρικές γνώσεις και παιδεία αλλά και σε ποδοσφαιρικές αξίες γενικότερα. Είκοσι τεμάχια για πλάκα. Και άσε τους εικοσάρηδες να … «νιώθουν κουρασμένοι από τα συνεχή παιγνίδια» ενώ ο γερο Σισέ καταπίνει χιλιόμετρα για πλακίτσα. Αμ έτσι είναι παλικάρι μου. Διαφορά φιλοσοφίας.

Οπότε;

Τίποτα. Κάποιος θα πάρει και φέτος το πρωτάθλημα. Ίσως να αλλάξει και ο πρωταθλητής (επιτέλους θα πουν πολλοί, χ…κα θα πω εγώ και συγνώμη για τις κακές λέξεις μου βγαίνουν … αυθόρμητα). Ίσως να το πάρει και ο ΠΑΟΚ. Υπό κανονικές συνθήκες θα χαιρόμουνα, αλλά επειδή περιμένω σίφουνα «σχολίων» θα πω απλά ότι είμαι γάβρος και δε χαίρομαι για να βρίσουνε όσοι θέλουνε με την ησυχία τους. Έτσι κι αλλιώς να καλυτερέψει τίποτα δεν πρόκειται. Και στοιχηματάκι πέφτει άνετα.

Οπότε άντε να τελειώσει κι αυτό , να αρχίσει το επόμενο και ενδιάμεσα να δω Μουντιάλ. Δεν υποστηρίζω την Εθνική Ελλάδας, από μικρός ήμουνα Εθνική Μπουρουντί. Αλλά επειδή δεν πέρασε στο Μουντιάλ θα υποστηρίξω Ζάμπια. Αν δεν πέρασε και αυτή ίσως κάποιος σε αυτή την καημένη χώρα να υποστηρίξει το ποδόσφαιρο. Σπάνιο φαινόμενο

Υ.Γ. Συγχαρητήρια στον «αιώνιο» για την πρόκριση στη Ρώμη. Και είναι με το ένα πόδι και στους 8 κατά την ταπεινή μου άποψη.

Αν είχα έναν φόβο για αυτό το παιχνίδι, ήταν γιατί ο ΠΑΟΚ προερχόταν από νίκη στο Καραϊσκάκη. Τελικά, το παραδέχομαι, ήμουν αρκετά εγωιστής, αφού στο γήπεδο παρατάχθηκε η καλύτερη ομάδα που επισκέφθηκε φέτος την Τούμπα. Αν και ο κόσμος, με συνθήματα και όχι γκρίνια, ώθησε την ομάδα σε ένα γκολ που φαινόταν ότι θα έρθει, η αλήθεια είναι ότι ο ΠΑΟΚ στάθηκε πολύ τυχερός. Κέρδος η ψυχολογική ανάταση του Παπάζογλου, ειδικά τώρα που ένας ακόμα επιθετικός, ο Εντίνιο τραυματίστηκε. (Φήμη ότι ο Ετό ήταν ένα βήμα μακρυά από την Τούμπα αλλά δείλιασε φοβούμενος τραυματισμό που θα τον έκοβε την καριέρα, αποκλείεται ως ανακριβής και ίσως υπερβολική.)

Το σενάριο που εκτυλίσσεται στον Άρη από την έλευση Κούπερ και μετά, θα μπορούσε άνετα να προβάλλεται στην τηλεόραση τα μεσημέρια της Κυριακής, μετά το φαΐ και πριν την σιέστα. Την ώρα δηλαδή που συνήθως τα κανάλια δείχνουν Αμερικάνικες ταινίες β’ διαλογής, στις οποίες, σχετικά, παροπλισμένος προπονητής με ένδοξη καριέρα στο παρελθόν, αναλαμβάνει ένα τσούρμο παιδιών – κάποια προικισμένα, κάποια όχι – και αφού τα ‘εμβολιάζει’ με την νοοτροπία του και την φιλοσοφία του, τα οδηγεί σε μεγάλες επιτυχίες, που διαφέρουν ανάλογα με το μπάτζετ και το ύφος της ταινίας – από την κατάκτηση κάποιου πρωταθλήματος μέχρι το να κερδίσουν κάποιους κατακτητικούς εξωγήινους ή να βρει επιτέλους γκόμενα να φιλήσει ο μικρός ντροπαλός ήρωας της ομάδας.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, στην παραπάνω – πιθανόν αποτυχημένη – μεταφορά ο Άρης του Μαζίνιο είναι το τσούρμο παιδιών που τόσο καιρό χαραμιζόταν ψάχνοντας προσανατολισμό στο γήπεδο, χαρίζοντας βαθμούς δεξιά κι αριστερά ακόμα και σε ομάδες που έπαιζαν με παίκτη λιγότερο, αλλά τουλάχιστον είχαν πλάνο και σύστημα. Λέξεις που δεν γνωρίζω πως ακριβώς μεταφράζονται στα Ισπανικά, αλλά αμφιβάλλω αν χρησιμοποιήθηκαν και καθόλου από το δίδυμο Μαζίνιο – Ντονάτο σε πολλά απ’ τα παιχνίδια του πρώτου γύρου. Λέξεις που όμως συνοδεύουν πλέον τον νέο Άρη.

Ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ έχει ακόμα πάρα πολλή δουλειά. Κι αυτό το αντιλήφτηκε σίγουρα και στο χθεσινό 0-3 μέσα στο Περιστέρι, αν κρίνουμε και από τις ανέλπιστα (σε σχέση με την χώρα στην οποία πλέον εργάζεται και όχι σε σχέση με το ποιόν του) ρεαλιστικές δηλώσεις του. Γιατί πίσω απ’ το μεγάλο χθεσινό διπλό ‘κρύβεται’ μια κακή εμφάνιση, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Όταν όμως η εμφάνιση αυτή δεν κουκουλώνεται εντέχνως από τον ίδιο άνθρωπο που όλοι εκθειάζουν τονίζοντας την συμβολή του στην αλλαγή του προσώπου της ομάδας, τότε, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, νιώθεις πιο χαρούμενος και από την στιγμή που ο Κάμπορα ολοκλήρωνε ιδανικά ένα πανέμορφο συνδυασμό μεταξύ Κάλβο και Κόκε.

Μέχρι ο Αργεντινός τεχνικός να περάσει όλα τα δικά του ‘θέλω’ στην ομάδα, αυτή χρειάζεται αποτελεσματικότητα, η οποία φέρνει επιτυχίες, η οποία φέρνει εμπιστοσύνη, η οποία φέρνει περισσότερες και πιο πειστικές επιτυχίες. Μέχρι τότε αρκούμαστε στα πρώτα δείγματα αλλαγής στην ομάδα και απολαμβάνουμε επιτέλους έναν Τόνι Κάλβο, αντάξιο των προσδοκιών που ο ίδιος μας είχε δημιουργήσει.

Ομολογώ πως δεν το είχα σκεφτεί, αλλά όταν το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται ήταν προφανές. Είναι αρκετά μακιαβελικό για να μην είναι αληθινό άλλωστε. Ο πολυμήχανος/ευθυτενής/αήττητος στο τάβλι και ποδοβόλλεϋ προπονητής της ΑΕΚ κατεβάζει την ομάδα της ΑΕΚ στο χωράφι του Περιστερίου υπό αφόρητη ζέστη. Ξεκινάει τον αγώνα με τον σταθερά αρνητικό Χουανφράν που παίζει σαν βετεράνος στο 5Χ5 και μπροστά του βάζει τον φοβερό στο μαρκάρισμα-βασκανία (γνωστό και ως μαρκάρισμα-μάτιασμα γιατί γίνεται μόνο με τα μάτια) Γκουστάβο Μαντούκα. Ο νεαρός και συνάμα φέρελπις Μαρίνος, γνωστός στους δημοσιογραφικούς κύκλους και ως Μαρίνης, παίρνει όλη την πλευρά μόνος του και αλωνίζει ωσάν το άτι, με τη βοήθεια πάντα του Μπέκαμ της Θεσσαλίας (κλεμμένο) Κώστα Νεμπεγλέρα, γνωστού και ως Νέμπε.

Την επομένη, οι τριφυλλοφόροι (που εννοείται ότι παρακολουθούν τον αγώνα) αφήνουν το πιο αξιόλογό τους δεξί μπακ (σαν να λέμε «την πιο πνευματώδη ταινία του Στάθη Ψάλτη») Μουν να ανηφορίσει στη Θεσσαλονίκη, ενώ αυτοί παίρνουν τον νεαρό Μαρίνο για να καλύψει τη θέση. Είναι όμως ήδη αργά, καθώς έχουν πέσει στην παγίδα που τους έστησε ο δαιμόνιος σερβονίκης πολυέλληνας.

Αν τα εισιτήρια διαρκείας ήταν ένα απλό προϊόν τότε πιθανότατα με τις κατά καιρούς διαφημίσεις που έχουν βγει κανείς δεν θα αγόραζε. Παρ’ όλα αυτά, μιλάμε για το ποδόσφαιρο και την αγάπη του κόσμου για μια ομάδα.  Δεν πρόκειται λοιπόν για ανταγωνισμό μεταξύ των ομάδων-εταιριών που απευθύνονται σε κοινό που κάθε χρόνο διαλέγει και διαφορετικό μαγαζί για να αγοράσει ένα προϊόν, ούτε φυσικά για ένα προϊόν το οποίο πουλάει πολύ επειδή «παίχτηκε» πολύ στα κανάλια και στα ραδιόφωνα. Η αλήθεια είναι, ότι στην Ελλάδα τα διαρκείας δεν ήταν «μόδα». Τα τελευταία χρόνια όμως έχει γίνει ένα βήμα προς τα εμπρός με αποτέλεσμα ομάδες όπως ΑΕΚ, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, αλλά και οι δυο πιο μεγάλες της Θεσσαλονίκης να πουλάνε σημαντικό αριθμό διαρκείας. Πέρα όμως από κάποια αρκετά προσεγμένα σποτ (που απευθύνονται στο θυμικό των οπαδών ή φέρνουν τους παίκτες πιο κοντά στον κόσμο) κατά καιρούς κυκλοφορούν cult αριστουργήματα όπως τα παρακάτω:

Ξεκινάμε με την ένδοξη… τετραλογία του Άρεως:

Συνεχίζουμε με το ραδιοφωνικό σποτάκι του Ατρόμητου στο οποίο συμμετέχουν προσωπικότητες του ελληνικού κινηματογράφου και τραγουδιού (το φετινό  σποτ είναι ακόμα χειρότερο, αλλά προς το παρόν δεν πρέπει να κυκλοφορεί):

Διαρκείας Ατρόμητου

Και τέλος κλείνουμε με  την ΠΑΟΚο-επίπτωση: