Ανθρωπάκια που τρέχουν ασταμάτητα πάνω στο χόρτο προσπαθώντας να σκοράρουν σε κάτι μικροσκοπικές εστίες, ποτιστήρια που ‘χορεύουν’ αστεία, τοσοδούλικες σημαιούλες που κουνιούνται στο απέναντι πέταλο, εξέδρες που γεμίζουν και αδειάζουν σε δευτερόλεπτα, κλασσική ‘όλα’ που μεταδίδεται από κερκίδα σε κερκίδα, χαρές και πανηγύρια για τα γκολ. Πολλά γκολ. Χειροκρότημα, αποθέωση, αποχώρηση, καληνύχτα.
4 Μαΐου 1994. Ο Άιρτον Σένα είναι νεκρός. Το φέρετρο που τον μεταφέρει διασχίζει τους δρόμους του Σάο Πάολο που είναι πλημμυρισμένοι από κόσμο. Μια νεαρή κοπέλα, εμφανώς βουρκωμένη, λέει στην κάμερα πως ήταν το είδωλο της καθώς αντιπροσώπευε ότι καλύτερο είχε η Βραζιλία.
(14 Μαΐου 1988. Λίγους μόλις γύρους πριν τον τερματισμό στο Γκραν Πρι του Μόντε Κάρλο και ενώ βρίσκεται με τεράστια διαφορά μπροστά απ’ όλους τους υπόλοιπους ο Σένα παραβλέπει όλες τις συμβουλές των τεχνικών της ομάδας και αντί να εκλογικευτεί και να σιγουρέψει τη νίκη του μετριάζοντας το ρυθμό του – όπως θα έκανε ο, υπέρμετρα ρεαλιστής και μεγάλος του αντίπαλος εκείνα τα χρόνια, Αλεν Προστ – παραμένει κυριευμένος από την καύλα της οδήγησης, την αίσθηση της υπεροχής και το εκ γενετής ένστικτο που τον προτρέπει συνεχώς να πάει όλο και γρηγορότερα, όλο και γρηγορότερα… Σαν την Βραζιλία του Σώκρατες το 1982 που αδιαφόρησε προκλητικά να καλύψει τα νώτα της, ο Σένα θα ‘φάει τελικά τα μούτρα του’. Θα τρακάρει σε τοίχο και θα χαρίσει ουσιαστικά στον Προστ τη νίκη.
Η αποτυχία αυτή γίνεται ορόσημο για την καριέρα του. Μετά απ’ αυτόν τον αγώνα δεν είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, όπως ακριβώς και η εθνική Βραζιλίας δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια μετά το στραπάτσο στο Μουντιάλ της Ισπανίας. Εκλογικεύεται, προσαρμόζεται στις επαγγελματικές ανάγκες της Φόρμουλα 1, καταλαβαίνει με τον καιρό πως ακριβώς παίζεται το παιχνίδι εντός και εκτός της πίστας και τελικά κατακτάει τρία πρωταθλήματα φτάνοντας στο σημείο να προκαλέσει ουσιαστικά μια σύγκρουση με τον Προστ στο προτελευταίο Γκραν Πρι του 1990 για να διασφαλίσει τον τίτλο του.)
Μετά τη νεαρή κοπελίτσα μια γυναίκα όχι μικρότερη από 45-50 χρονών παίρνει το λόγο και λέει: «Οι Βραζιλιάνοι έχουν ανάγκη από φαγητό, μόρφωση, υγεία και λίγη χαρά. Αυτή η χαρά δεν υπάρχει πια». Δυο μήνες αργότερα οι ταλαιπωρημένοι από τη φτώχεια Βραζιλιάνοι θα ξαναβγούν στους δρόμους έχοντας βρει λίγη απ’ τη χαρά που έψαχναν στα σουτ του Ρομάριο και του Μπεμπέτο. Μια διαφορετική εθνική Βραζιλίας, πιο εξευρωπαϊσμένη, πιο προσηλωμένη στο στόχο της και λιγότερο θεαματική, θα επανέλθει στην κορυφή του κόσμου μετά από πολλά χρόνια.
Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Gustavo Serrate προσπάθησε να χωρέσει όλη αυτή τη χαρά που έχει προσφέρει η εθνική ομάδα στο λαό της χώρας σ’ ένα μικρό κάτι-σαν-ταινιάκι που κυκλοφόρησε στο ίντερνετ πριν λίγες μέρες με την ονομασία «Το μεγάλο παιχνίδι», ένα παιχνίδι στο οποίο συνυπάρχουν όλοι όσοι έκαναν τους Βραζιλιάνους ευτυχισμένους έστω και για λίγο: ο Γκαρίντσα, ο Ζαγκάλο, ο Πελέ, ο Ρομάριο, ο Ρονάλντο…
Ήταν πριν από τουλάχιστον δέκα χρόνια. Ένα από εκείνα τα βράδια που σαν υπνωτισμένο και άβουλο ον καταλήγεις να πατάς μηχανικά το κουμπί του επόμενου καναλιού ψάχνοντας για την λιγότερο κακή από μια σειρά επιλογών οι οποίες μπορούν να σε κρατήσουν στο ίδιο κανάλι για περισσότερα από πέντε λεπτά μόνο εάν τελειώσουν ξαφνικά οι μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ και η τηλεόραση είναι σε απόσταση που δεν φτάνει το τεντωμένο σου πόδι.
Το ανελέητο ζάπινγκ μου κάνει παύση ασυναίσθητα στο κανάλι που γεμίζει την οθόνη μου με χόρτο. Στίβος. Έχει μόλις ξεκινήσει ο τελικός των 10.000 μέτρων. Ένα μπουλούκι αθλητών, κατά κύριο λόγο κάτι μελαψοί και καχεκτικοί τύποι που σπάνια θα συναντήσεις σε φαστφουντάδικο, καταπίνουν τους γύρους όπως ο Οβελίξ καταπίνει αγριογούρουνα. Σε μια γωνία στην κερκίδα 50-100 Αφρικανοί ντυμένοι πολύχρωμα με παραδοσιακές, εξωτικές φορεσιές έχουν στήσει ένα δικό τους πάρτι με τύμπανα, ταμπούρλα και ασταμάτητο χορό. Η κάμερα ζουμάρει πάνω σ’ έναν απ’ τους δρομείς. Πιο αδύνατος και απ’ τους αδύνατους. Πιο κοντός και απ’ τους κοντούς. Αλλά με το δεύτερο πιο ξεχωριστό χαμόγελο που έχω δει ποτέ στην ζωή μου, πίσω μόνο απ’ την κάτασπρη οδοντοστοιχία στο κατάμαυρο πρόσωπο του μοναδικού Λούις Άρμστρονγκ. «Χάιλε Γκεμπρεσελασιέ, κυρίες και κύριοι. Ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ και στα 5.000 και στα 10.000 μέτρα, ο Αιθίοπας ‘Αυτοκράτορας’ των μεγάλων αποστάσεων».
Ο ‘Αυτοκράτορας’ δεν είναι όμως πρώτος, ούτε καν στις πρώτες θέσεις. Ακολουθεί με προσήλωση το μπουλούκι και δεν πτοείται απ’ τους δρομείς που σπριντάρουν για ένα γύρο, ανεβαίνουν στην πρώτη θέση για μερικές εκατοντάδες μέτρα και μετά τα παρατάνε και εξαφανίζονται απ’ τον αγώνα. Τα χιλιόμετρα περνάνε, ο ρυθμός παραμένει ίδιος, το ενδιαφέρον μου κλονίζεται και ψάχνει απεγνωσμένα λόγους, γιατί να μην αφήσει τον αγώνα στην δικιά του παράλληλη ζωή, κάπου μακριά σε μια Ευρωπαϊκή πόλη την οποία δεν θυμάμαι καν, για να ασχοληθεί με κάτι καλύτερο. Μέχρι που το τέμπο αρχίζει σταδιακά να αλλάζει, σαν κάποιος να πάτησε το σωστό κουμπάκι. Ο Χάιλε ανεβάζει στροφές, με την ίδια ευκολία που κάποιος αλλάζει ταχύτητες στο αυτοκίνητο του. Οι γύροι πλέον λιγοστεύουν, οι δρομείς μπροστά του κάνουν χώρο και ο ‘Αυτοκράτορας’ μπαίνει μπροστά αλλά ο ρυθμός του δεν πέφτει. Δευτερόλεπτο με δευτερόλεπτο η διαφορά του από τον δεύτερο μεγαλώνει, μέχρι που λίγους γύρους πριν το τέλος, ο τελικός των 10.000 μέτρων αλλάζει όνομα και γίνεται «ο Χάιλε και οι άλλοι».
Το αρχικό μου ενδιαφέρον μετατρέπεται πάτημα με το πάτημα σε θαυμασμό. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως κανένας δεν ψάχνει τον νικητή. Ο στόχος είναι το παγκόσμιο ρεκόρ. Το οποίο κατέχει ο ίδιος. Ο στόχος είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός. Ο Γκεμπρεσελασιέ τρέχει για να κερδίσει τον εαυτό του. Να ξεπεράσει τα όρια του. Τρέχει για να κερδίσει την ίδια του την υπόσταση, μερικά χρόνια πριν στην Ολλανδία, όταν κατέρριπτε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο κόσμος στις κερκίδες ξεσηκώνεται, οι Αφρικανοί εντείνουν τα χτυπήματα στα ταμπούρλα, οι Αφρικανές λικνίζονται όλο και περισσότερο στον ρυθμό που τα αδύνατα πόδια του Χάιλε πατάνε κάθε φορά στο ταρτάν.
Ο σκηνοθέτης είναι μάγκας. Πιάνει το momentum αμέσως. Μικρά πλάνα. Γρήγορες εναλλαγές. Ζουμ εκεί που πρέπει. Γενικό πλάνο: Ο Γκεμπρεσελασιέ είναι ήδη μισό γύρο μπροστά από τον δεύτερο. Ζουμ στο πρόσωπο του: Χαμόγελο-μορφασμός, ένα μείγμα έντονης προσπάθειας και ευτυχίας. Ζουμ στα ταμπούρλα των Αφρικανών. Ζουμ στα πόδια του Γκέμπρε. Ζουμ στην Ευρωπαϊκή οικογένεια που έχει σηκωθεί όρθια και δεν σταματάει να χειροκροτεί αυτόν τον απίστευτο Αιθίοπα. Ζουμ στο πρόσωπο. Ζουμ στα πόδια. Ζουμ στα ταμπούρλα. Ταπ-ταπ-ταπ-ταπ. Πόδια. Ταμπούρλα. Χέρια που χειροκροτούν. Ο Γκέμπρε να χαμογελάει. Καμπανάκι τελευταίου γύρου.
Έχει αφήσει πίσω του 9,6 χιλιόμετρα, αλλά ο ‘Αυτοκράτορας’ δεν φαίνεται επηρεασμένος. Τα ταμπούρλα χτυπάνε πλέον σε δαιμονιώδη ρυθμό θαρρείς και είναι ιερή υποχρέωση τους να μην τον αφήσουν να τρέξει μόνος. Είναι ξεκάθαρο πια σε όλους ότι οι χρόνοι είναι καλοί. Είναι αρκετά κοντά. Είναι αυτός και το ρεκόρ. Αλλά εκείνα τα δευτερόλεπτα, δεν το νιώθεις έτσι απομακρυσμένο και αποξενωμένο από σένα. Είσαι εσύ, μπροστά σε μια τηλεόραση χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, και το ρεκόρ. Είναι ο Αφρικανός που χοροπηδάει δίπλα στα ταμπούρλα και το ρεκόρ. Είναι ο αθλητής κάποιου άλλου αθλήματος, που σταματάει την προθέρμανση του και παρακινεί τον Γκέμπρε να τρέξει ακόμα πιο γρήγορα, και το ρεκόρ. Είναι η αγχωμένη πιτσιρίκα, που τρώει τα νύχια της στην κερκίδα και στην οποία εστιάζει για λίγο ο σκηνοθέτης, και το ρεκόρ. Για λίγο το ρεκόρ αυτό είναι το κέντρο όλου του σύμπαντος μερικών χιλιάδων ανθρώπων.
Και κάθε φορά που μέσα σου τσιρίζεις «λίγο πιο γρήγορα» ο Γκεμπρεσελασιέ χαμογελάει και αυξάνει την ταχύτητα του. Σαν τόση ώρα να μην έτρεχε αυτός. Σαν κάποιος άλλος δρομέας που ξεκουραζόταν όλη του την ζωή γι’ αυτόν τον τελευταίο γύρο να μπήκε στο σώμα του. Σ’ αυτό το σώμα που ήδη είχε κάνει 24 γύρους. Ένα απίστευτο φαινόμενο. Τελευταία μέτρα. Τα πλάνα αλλάζουν ασταμάτητα. Η κόρη του ματιού σου βρίσκεται σε έκσταση, κοιτάζοντας μια το χαμόγελο του στο κέντρο του πλάνου και μια το χρονόμετρο κάτω δεξιά. Τύμπανα. Πόδια. Χαμόγελο. Χρονόμετρο. Τύμπανα. Πόδια. Χαμόγελο…
Το καταραμένο ρεκόρ δεν έσπασε εκείνο το βράδυ για πολύ λίγο. Ο Γκεμπρεσελασιέ του 1998 νίκησε τον Γκεμπρεσελασιέ εκείνης της κούρσας. Έχω δει πολλούς αγώνες στίβου από τότε αλλά ποτέ κανένας άλλος δεν μπόρεσε να μου προκαλέσει παρόμοια, έντονα συναισθήματα. Δυσκολευόμουν πάντα να εξηγήσω τους λόγους που δεν μ’ αγγίζει ο στίβος χωρίς να χαθώ σε μια ατέλειωτη ανάλυση της σημασίας που δίνω στον παράγοντα φαντασία, ένα στοιχείο σχεδόν απαγορευμένο στην φιλοσοφία του ‘πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο γρήγορα’ που διαφεντεύει τον στίβο. Μέχρι εχθές το βράδυ που ένας φίλος μου έστειλε άθελα του τον πιο απλό τρόπο εξήγησης της διαφοράς που εντοπίζω στους δυο ‘βασιλιάδες των σπορ’: ένα βίντεο με συγκεντρωμένες κάποιες άλλες ‘κούρσες’, ενός άλλου φαινομένου. Κι έτσι το ποιοτικό διάκενο μεταξύ των δυο κουρσών που υπάρχει στο μυαλό μου πλημμύρισε με οπτικοποιημένη φαντασία. (Και χωρίς να δείχνει ούτε ένα γκολ.)
Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη Βραζιλία με τους τραυματιοφορείς. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από το περσινό συμβάν και ο δόλιος Αρτούρ της Κονφιάνσα έγινε το φετινό θύμα κάποιου μικρού θεούλη που δεν ξέρει να κουβαλήσει έναν ποδοσφαιριστή. Αν ήταν στις Η.Π.Α. πάντως άνετα θα μπορούσε να κάνει μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση και να βγάλει μερικά χρήματα.
Αρκετά χιλιόμετρα πιο μακρυά, ο Βίνι Τζόουνς με το δικό του απαράμιλλο στυλ φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα στο εκπαιδευτικό βίντεο για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (και μάλιστα χωρίς φιλί της ζωής, οι σκληροί φιλάνε μόνο την «κυρά» τους). Μην ξεχνάτε όμως να σιγοτραγουδάτε Βee Gees.
Στα όρη, στα άγρια βουνά του Εκουαδόρ η Λίγκα του Κίτο υποδέχτηκε στον πρώτο τελικό του Σουνταμερικάνα την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Για λόγους συντομίας η πρώτη θα ακούει στο χαϊδευτικό LDU και η δεύτερη στο U σκέτο. Οι Χιλιανοί κατάφεραν να πάρουν μια υπερπολύτιμη νίκη και να επιστρέψουν στην καυτή τους έδρα με ένα σημαντικό προβάδισμα. Παρά το γεγονός ότι στην έδρα της LDU το υψόμετρο έχει λυγίσει αρκετές αντιπάλους, η U κατάφερε να αντέξει και να πάρει και το προβάδισμα σε μια από τις επικίνδυνες αντεπιθέσεις της.
Από εκεί και πέρα οι γηπεδούχοι έχασαν αρκετές ευκαιρίες, έχοντας τον γνωστό μας Έκι Γκονζάλες σε καλή μέρα οργανωτικά, αλλά σε κακή μέρα τον επίσης Αργεντίνο πρώτο τους σκόρερ Ερνάν Μπάρκος. Θα μπορούσε μάλιστα η U να έχει φύγει και με το 0-2 αν ήταν πιο προσεκτική. Παρά πάντως το σημαντικό αυτό προβάδισμα, τίποτα δεν έχει κριθεί και ο δεύτερος τελικός αναμένεται έτσι όπως αγαπάμε το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο. Με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα.
Time-lapse photography is a cinematography technique whereby the frequency at which film frames are captured (the frame rate) is much lower than that which will be used to play the sequence back. When replayed at normal speed, time appears to be moving faster and thus lapsing.
Η Κορίνθιανς, η ομάδα του μεγάλου Σόκρατες και του ακόμα μεγαλύτερου Άιρτον Σένα, η ομάδα που την έχουμε δει σε ταινία και που έδωσε στέγη στον ευτραφή Ρονάλντο όταν αυτός επέστρεψε, η ομάδα που παραλίγο να καταστραφεί όταν και έπεσε στη Β’ Εθνική αλλά επέστρεψε, είναι πλέον πρωταθλήτρια Βραζιλίας. Μετά το 2005 η ομάδα από το Σάο Πάουλο καταφέρνει ξανά να κερδίσει το ιδιαίτερα δύσκολο πρωτάθλημα της Βραζιλίας και να κάνει τους οπαδούς της ευτυχισμένους. Και επειδή η Τιμάο μας έχει συνηθίσει σε όμορφες εικόνες όπως η φωτογραφία με την μέθοδο Tilt-Shift, αυτή τη φορά θα δούμε το βίντεο του γηπέδου πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα με την μέθοδο Time-lapse.
Η Μπόκα είναι από χθες πρωταθλήτρια στην Αργεντινή δίνοντας ένα τέλος στις αποτυχημένες τελευταίες της χρονιές Κερδίζοντας με εντυπωσιακό τρόπο την Μπάνφιλντ με 3-0 έκλεισε και τυπικά το θέμα «τίτλος» και τα πανηγύρια στο Μπομπονέρα ξεκίνησαν. Τα δυο γκολ του Νταρίο Τσβίτανιτς στο πρώτο ημίχρονο, τα οποία και δεν πανηγύρισε γιατί είναι γέννημα θρέμμα της Μπάνφιλντ, καθάρισαν τον αγώνα από νωρίς. Η γκολάρα για το 3-0 ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα. Το πρωτάθλημα αυτό ήταν μία επιβράβευση κυρίως για τον προπονητή Χούλιο Φαλσιόνι που κατάφερε μέσα από πολλή γκρίνια και με πολλή δουλειά να φτιάξει ένα αξιόμαχο σύνολο που μπορεί να μην έχει την ποιότητα άλλων ετών, αλλά ήξερε να πάρει τα αποτελέσματα. Δικαίωση βέβαια και για τον Ρολάντο Σκιάβι που στα 38 του δήλωσε ότι ήρθε για να πάρει τον τίτλο και κατάφερε. Μέσα στα πανηγυρία φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η καζούρα στην αιώνια αντίπαλο Ρίβερ και στο γεγονός ότι δίνει σκληρή μάχη στα αλώνια της Β’ Εθνικής ώστε να επιστρέψει ξανά στην μεγάλη κατηγορία.
Ο φετινός τελικός του Κόπα Σουνταμερικάνα δεν θα έχει ομάδα από τις παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής. Από τις συνολικά 15 (!!) ομάδες Βραζιλιάς και Αργεντινής που ξεκίνησαν τον θεσμό μόνο η Βάσκο και η Βέλεζ κατάφεραν να προχωρήσουν ως τα ημιτελικά. Εκεί όμως αποκλείστηκαν από την Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο (για τους φίλους LDU) και την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Κι αν η πρώτη δεν αποτελεί πλέον έκπληξη μια που μας έχει συνηθίσει να σηκώνει κούπες και να έχει επιτυχίες, η ομάδα από τη Χιλή είναι σίγουρα κάτι καινούριο.
Παρά τα 84 χρόνια ιστορίας της και τις πολλές επιτυχίες στη Χιλή, η μισητή αντίπαλος της Κόλο Κόλο ποτέ δεν κατάφερε να μιμηθεί την συμπολίτισσα της στους διεθνείς θεσμούς. Έτσι, το 2-0 επί της Βάσκο και η πρόκριση για πρώτη φορά σε τελικό έφεραν πανηγύρια και ελπίδες ώστε να ολοκληρωθεί το όνειρο για τους Χιλιανούς. Η LDU και λόγω εμπειρίας είναι μάλλον το φαβορί, αλλά η δίψα των Χιλιανών αναμένεται να προσφέρει δύο ενδιαφέροντες τελικούς, τους οποίους μαζί μας θα δουν από την τηλεόραση και οι Αργεντίνοι με τους Βραζιλιάνους.
Η έλλειψη της Ρίβερ Πλέιτ φέτος από το πρωτάθλημα Αργεντινής πήρε κάποια από την λάμψη των ντέρμπυ. Παρ’ όλα αυτά μπορεί να μην έχουμε σούπερ-κλάσικο φέτος, έχουμε όμως μπόλικα… σκέτα κλάσικο. Ένα από αυτά είναι το Μπόκα – Ράσινγκ το οποίο θα γίνει την Κυριακή στο Μπομπονέρα. Κατά διαβολική σύμπτωση, οι δυο ιστορικές ομάδες φαίνεται να αναστήθηκαν φέτος και να έβαλαν μυαλό από το πάθημα της Ρίβερ (σε αντίθεση με την Σαν Λορένσο που κινδυνεύει). Η Μπόκα οδηγεί την κούρσα εκ του ασφαλούς, χωρίς να εντυπωσιάζει αλλά παίζοντας ιδιαίτερα σοβαρά. Βρίσκεται στην 1η θέση με 32 βαθμούς και δύσκολα θα κινδυνεύσει. Επί της ουσίας το τελευταίο μεγάλο εμπόδιο ακούει στο όνομα της Ράσιγνκ που βρίσκεται 2η με 24 βαθμούς. Η «Ακαδημία» έχει την δεύτερη καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος (πίσω από την Μπόκα) καθώς ο Σάχα έχει δεχτεί μόλις 4 γκολ. Εκεί που πονάει όμως είναι το σκοράρισμα με μόλις 11 γκολ σε 14 παιχνίδια. Η αδυναμία αυτή είναι που της έχει στοιχίσει σημαντικούς βαθμούς και αν θέλει να έχει ελπίδες για τον τίτλο θα πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει μέσα στο Μπομπονέρα.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν βλέπουμε ότι η Ράσινγκ είναι μια από τις ομάδες που έχει καταφέρει να κάνει σπουδαίες νίκες επί της Μπόκα όπως το 1-7 το 1933 (όχι όμως για το πρωτάθλημα). Αντίστοιχα βέβαια έχει και σημαντικές ήττες όπως το 6-0 του 1991 και το 6-1 του 1993 (από τον πρώτο αγώνα είναι και η φωτογραφία με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να πανηγυρίζει το πρώτο από τα τρία του γκολ απέναντι στον ιστορικό Σέρχιο Γκοϊκοετσέα). Εμείς όμως θα θυμηθούμε μια άλλη νίκη της Ράσινγκ λίγα χρόνια μετά.
3 Δεκεμβρίου του 1995 και στο Μπομπονέρα η Μπόκα του Ντιέγκο Μαραντόνα υποδέχεται τη Ράσινγκ των Κλαούντιο Λόπες και Μαρσέλο Ντελγκάδο. Οι ομάδες μάχονται για τον τίτλο, μόλις 3 αγωνιστικές πριν το τέλος της σεζόν. Η Ράσινγκ κάνει ένα επικό ξεκινήμα βγαλμένο από τα πιο υγρά όνειρα των οπαδών της και στο 10′ κερδίζει με 0-3. Στο 21′ όμως μένει με παίκτη λιγότερο και λίγα λεπτά αργότερα ο πιο αταίριαστος (εμφανισιακά) παίκτης του γηπέδου σκοράρει, o κοκκινοτρίχης Αργεντίνος Χαβιέρ Κάρλος… Μακ Άλιστερ κάνει το 1-3. Στο 35′ τα πράγματα όσον αφορά στους παίκτες έρχονται σε ισορροπία με την αποβολή παίκτη και της Μπόκα. Παρ’ όλα αυτά με πέναλτυ του Μαραντόνα το ημίχρονο κλείνει με 2-3 και τους Μποστέρος να είναι έτοιμοι για την μεγάλη ανατροπή.
Κάπου εκεί όμως τα πράγματα αλλάζουν και πάλι, καθώς με δυο γκολ του «Ελ Μάγο» Κάπρια η Ράσινγκ κάνει το 2-5. Η Μπόκα μειώνει και πάλι σε 3-5, ο «Πιόχο» Λόπες κάνει το 3-6 και τελικά το παιχνίδι λήγει με σκορ 4-6. Ο Μαραντόνα στη συνέντευξη τύπου αρχίζει να λέει τα δικά του: «Σήμερα πήραν απάντηση όσοι έλεγαν ότι το πρωτάθλημα είναι στημένο για να το πάρει η Μπόκα», ενώ στο Αβεγιανέδα πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Η Μπόκα δεν κερδίζει ούτε στα δυο επόμενα ματς, σε αντίθεση με την Βέλεζ που μετά την ήττα της στο Μπομπονέρα την 13η αγωνιστική κάνει το 6/6 και στέφεται πρωταθλήτρια, με την Ράσινγκ 2η. Ίσως όμως το πιο σημαντικό εκείνη την μέρα να ήταν ένα άλλο γεγονός, αφού τις εκλογές στην Μπόκα κερδίζει ο Μαουρίτσιο Μάκρι, ένας άνθρωπος που έφερε μεγάλες αλλαγές στον σύλλογο και σταδιακά τον οδήγησε σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Αργά χθες το βράδυ έγινε ο προημιτελικός για το Κόπα Σουνταμερικάνα μεταξύ της Βέλεζ Σάρσφιλντ και της Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε από την Κολομβία. Με το πρώτο ματς στο 1-1, οι πιο έμπειροι Αργεντίνοι είχαν το πλεονέκτημα και αυτό φάνηκε και στο γήπεδο καθώς μόλις στο 20′ είχαν κάνει το 2-0 και όλα έμοιαζαν ιδανικά. Με δυο γκολ του βετεράνου Γκιγιέρμο Φράνκο οι πρωταθλητές πήγαν με σκορ πρόκρισης στα αποδυτήρια.
Κανείς όμως δεν περίμενε ότι οι Κολομβιανοί είχαν μέσα τους δυνάμεις και έτσι κατάφεραν να γυρίσουν το ματς ισοφαρίζοντας σε 2-2 και έχοντας την πρόκριση στα χέρια τους πλέον. Το αποκορύφωμα ήταν το 2-2 που σημειώθηκε με πέναλτυ του Αργεντίνου Ομάρ Πέρεζ ο οποίος ήταν αμφίβολο αν θα αγωνιστεί. Ο λόγος; Έχασε τον παππού του αλλά και άλλα μέλη της οικογένειάς του σε τροχαίο και ενώ ταξίδευαν στο Μπουένος Άιρες για να καμαρώσουν τον Ομάρ που βγάζει το ψωμί του στην Κολομβία εδώ και χρόνια. Ο Ομάρ είχε άδεια να μην παίξει, αλλά τελικά αποφάσισε να αγωνιστεί. Το γκολ που έκανε το 2-2 ήταν μια μικρή εξιλέωση για τον πρώην χαφ της Μπόκα που πίστεψε ότι έτσι ήρθε η λύτρωση.
Δυστυχώς όμως πολλές φορές η πραγματικότητα δεν μοιάζει με ταινία και έτσι στο 89′ οι γηπεδούχοι κέρδισαν πέναλτυ (το οποίο και αμφισβητήθηκε έντονα) για να γράψουν το 3-2 και να πάρουν την πρόκριση για τα ημιτελικά που θα αντιμετωπίσουν την Βάσκο. Από την άλλη πλευρά περιμένουμε ακόμα τους προημιτελικούς μεταξύ της Άρσεναλ και της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε και της Λιμπερτάδ με την LDU του Κίτο. Τα καλά αρχίζουν…
Ο Ηρακλής είναι μια σε γενικές γραμμές συμπαθής ομάδα (εκτός αν είσαι Αρειανός) που ενώ τερμάτισε σε σχετικά ψηλή θέση βαθμολογικά αγωνίζεται πλέον στη Δ’ Εθνική. Δυστυχώς γι’ αυτή την ομάδα δεν έστησε πολλά ματς ούτως ώστε η ΕΠΟ να τη δικαιώσει και κανείς δεν την λυπήθηκε παρά τις πολλές φορές που οι φίλοι της βγήκαν στους δρόμους. Φυσικά αθώα δεν είναι, καθώς έκανε κι αυτή τη βρωμιά της, απλά στην Ελλάδα που κανείς δεν είναι καθαρός είδαμε με μαγικό τρόπο άλλες ομάδες να δικαιώνονται (π.χ. ο Πανιώνιος) και τον Ηρακλή να τιμωρείται. Πιθανότατα αν είχαν τιμωρηθεί όλες οι ομάδες που έπρεπε σήμερα να είχαμε ένα πρωτάθλημα που θα διεξαγόταν σε φάιναλ φορ και τότε πώς θα μπορούσε ο Πατρίκ ο Κομνηνός να λέει φλόμπες στην κλήρωση του πρωταθλήματος;
Αφού λοιπόν ο Ηρακλής έκανε κι αυτός μια βρωμιά, έμπλεξε με νονούς και με ανίκανους παράγοντες, πήγε σε δικαστήρια, έμαθε ότι έπαιζε κάθε μέρα και σε μια διαφορετική κατηγορία, κατέληξε τελικά στη Δ’ Εθνική. Έτσι, άρχισε τις υποχρεώσεις του απέναντι στη Ν. Καλλικράτεια. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Ν. Καλλικράτεια είναι ένα παραθαλάσσιο μέρος λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη όπου αρκετές κόσμος έχει εξοχικά. Δεν είναι τόσο «χάι» όσο η Χαλκιδική, αλλά για μια γρήγορη βόλτα και βουτιά είναι καλή. Την προσπάθεια των πιτσιρικάδων του Ηρακλή συνόδευσαν και πολλοί φίλοι της ομάδας (τόσοι που πολλές φορές δεν τους είχαμε δει στο Καυτανζόγλειο) που έκαναν το όχι μακρινό ταξίδι στο συμπαθές θέρετρο. Και επειδή γι’ αυτούς είναι πρωτόγνωρο το θέμα, είπαν να το διασκεδάσουν στις κερκίδες (και όχι μόνο).
Ο Κάρλος Μπιλάρδο είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου όλων των εποχών. Τρομερά επιτυχημένος τόσο όσο παίκτης (της κορυφαίας Εστουδιάντες όλων των εποχών), όσο και προπονητής (έχοντας την τύχη να έχει τον Ντιέγκο υπό τις οδηγίες του). Φυσικά η καριέρα του είναι γεμάτη από περίεργες ιστορίες για το τζάκι με κάποιες από τις οποίες θα ασχοληθούμε στο μέλλον.
Ένας άνθρωπος γεννημένος να κερδίζει με οποιονδήποτε τρόπο, κορυφαίο χαφ σε μια από τις πιο βρώμικες ομάδες που βγήκανε ποτέ από την Λατινική Αμερική. Μέσα σε όλα τα άλλα όμως ο Μπιλάρδο σπούδασε και γιατρός και μάλιστα εξάσκησε το επάγγελμα για κάποιον καιρό. Όταν λοιπόν η Ομοσπονδία της Αργεντινής κατά του διαβήτη αποφάσισε να ξεκινήσει την καμπάνια της, δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο πρόσωπο. Όχι μόνο γιατί ο Μπιλάρδο είναι αναγνωρίσιμος ή γιατί ήταν και γιατρός. Αλλά γιατί το θέμα της καμπάνιας αυτής είναι το πόσο εύκολο είναι να εξεταστεί κάποιος και να διαγνωστεί, καθώς αρκεί μόνο ένα τσίμπημα. Και ο Μπιλάρδο τόσο ως γιατρός, αλλά κυρίως ως παίκτης ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει να τσιμπάς:
Αργά χθες το βράδυ ολοκληρώθηκε η εμβόλιμη αγωνιστική στην Αργεντινή σε ένα παιχνίδι με πολλούς γνώριμους μεταξύ της Ράσιγνκ και της Λανούς. Σάχα-Πελετιέρι από την μία και Αραούχο-Ρεγκέιρο από την άλλη ήταν λίγο ή περισσότερο πρωταγωνιστές στον αγώνα που έληξε ισόπαλος με 1-1 και είχε τρεις αποβολές. Μεταξύ των αποβολών ο Μάουρο Καμορανέζι που τα έβαλε με όλους και με όλα στη φάση του 30ου λεπτού. Η Ράσιγνκ που φέτος τα πάει καλά, αλλά επειδή δεν τα πάει ακόμα καλύτερα υπάρχει μια σχετική γκρίνια στους οπαδούς της, έπαιζε με παίκτη παραπάνω για αρκετή ώρα, αλλά οι παίκτες του Ντιέγκο Σιμεόνε δεν κατάφεραν να πάρουν την σημαντική νίκη που θα τους κρατούσε ζωντανούς στο κυνήγι του τίτλου. Έτσι, η Λανούς του επίσης γνώριμου Σούρερ δούλεψε και για την πρωτοπόρο Μπόκα που πάει να κατακτήσει ένα από τα πιο εύκολα πρωταθλήματα της ιστορίας της.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[Καθόλου σχόλια]
Κατηγορίες: 
