Ο Τζορτζίνιο Βαϊνάλντουμ είναι ένα μεγάλο ταλέντο της ιστορικής (αλλά παρακμάζουσας) Φέγενορντ. Είναι άγνωστο αν η καριέρα του θα είναι επιτυχημένη, αλλά σίγουρα εδώ και μερικές εβδομάδες (δεν είναι τόσο φρέσκο το βίντεο) έκανε κάτι που θα το θυμάται για καιρό. Τραυμάτισε τρεις αντιπάλους του και μάλιστα στην ίδια φάση. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν χρειάστηκε ούτε καν να τους ακουμπήσει. Η φάση από τον αγώνα Φέγενορντ-Ντεν Χααγκ στο ακόλουθο βιντεάκι:

Για να μην ξεχνάμε και το όνομα μας… Sombrero λοιπόν και ο Καφού το … παρακάνει. Μέσα σε έξι δευτερόλεπτα , τρία … σομπρέρος και ο καημένος ο αντίπαλος για ασπιρίνες…Οποιος και να εισαι δε λες τίποτα και κανεις τον κουτό…

Συμβουλή! Μην το κάνετε ποτέ στον καλύτερο φίλο σας… Υπάρχει φόβος να μη σας ξαναμιλήσει… Ή στην χειρότερη να σας φιλοδωρήσει με την ίδια κλωτσά που τρώει ο Βραζιλιάνος…

Δύσκολα τα πράματα και όταν έχει κέφια ο (παλιός) Ροναλντίνιο. Σομπρέρο, σομπρέρο, σομπρέρο, καπελωμένος ο δυστυχής αντίπαλος, έστω και αν είναι σκληροτράχηλος Βάσκος…

Καμιά φορά η ξεφτίλα είναι πολύ κοντά. Γι’ αυτό οι ποδοσφαιριστές πρέπει να συγκρατούν τα νεύρα τους. Όχι, όχι για το φόβο κάρτας ή οτιδήποτε άλλο…

Να μωρέ, κάνεις το τσαφάκι ξεφεύγει το κοντρόλ ο αντίπαλος παίρνει τη μπάλα  και πλασάρει αναγκάζοντας τον τερματοφύλακά σου να κάνει φάουλ εκτός περιοχής, πιάνοντας τη μπάλα με τα χέρια.

Κι εσύ; Εσύ εκείνη την ώρα πάνω στα νεύρα σου έχεις ξεχάσει τα πάντα όπως ο φίλτατος παίκτης της Σαρλερουα. Ξέχασες ότι δεν ακούστηκε … κανένα σφύριγμα από τον ρέφερη ο οποίος … δεν είδε τίποτα !!!!!!!!!!!! Μόνο αυτός απ’ όλον τον πλανήτη. Ήταν ανάγκη όμως να αντιδράσεις έτσι; Και ιδού πως γίνεσαι ρόμπα…

Επίσης κάτι σημαντικό. Εντάξει τα έχεις πάρει στο κρανίο που ο ρέφερης έδωσε το μουσαντένιο πέναλτι και μόλις ο τέρμας σου το αποκρούσει αισθάνεσαι δικαιωμένος και θες να ξεσπάσεις, έστω και στην πόρνη τη μπάλα κλωτσώντας την…

Μια συμβουλή…

Περίμενε πρώτα να βγεί έξω γιατί κινδυνεύεις να συμβεί το παρακάτω….

Άκουσα για πολλοστή φορά σήμερα το «κρατάμε το αποτέλεσμα» (για έναν άσχετο αγώνα) και ανακάλυψα μέσα από την κουβέντα που ακολούθησε ότι οι αγαπημένες μου ομάδες, οι ομάδες που «λάτρεψα» δεν ασπάζονταν ποτέ αυτό το ρητό. Και φυσικά καμία δεν υπάρχει πια, μιλάμε για χρόνια πίσω.

Έτσι είπα απλά να το ρίξω στη βιντεοθεραπεία και να μην πω πολλά. Βραζιλία 1982. Μετά την ομάδα του Πελέ (που δεν πρόλαβα παρά μόνο σε φάσεις) η καλύτερη που έχω δει. Και ας μην κερδισε τίποτα.

Ομάδα φτιαγμένη για το joga bonito 100%

Με τον τρισκακομοιρούλη Βαλντίρ Πέρεζ κάτω από τα δοκάρια (ο χειρότερος κάθεται τέρμα όπως και με μας στις αλάνες) που ότι πήγαινε μέσα το έπνιγε παρα τη Βίβλο που ακουμπαγε μεσα στο τέρμα του, και τον Τέλε Σαντάνα στον πάγκο, επαφιόταν στις διαθέσεις… δέκα «δεκαριών» πρώτης τάξης. Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι οι … σέντερ μπακ εκείνης της ομάδας έπαιξαν…σαν δεκάρια στην Ευρώπη και με εξαιρετική επιτυχία….

Λεάντρο, Όσκαρ, Λουιζίνιο, Ζούνιορ (αμυντικοί που έκαναν καριέρα σαν … εκπληκτικοί μέσοι στην Ευρώπη), Τονίνιο Σερέζο, Φαλκάο, Σόκρατες, Ζίκο, Έντερ, Σερζίνιο.

Και τα μυαλά στα κάγκελα και ο λόγος στην εικόνα.

Η Μάλαγα κατέβηκε αποφασισμένη χθες βράδυ να πουλήσει ακριβά το τομάρι της στο Καμπ Νόου.

Προσηλωμένη απόλυτα στα αμυντικά της καθήκοντα, δεν πτοήθηκε ούτε από το εκπληκτικό 81-19 στην κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, ούτε από το γκολ του Πέδρο στο 68′.

Ισοφάρισε με τον Βάλντο στο 81′ και έδειξε πως θα κατάφερνε ένα καίριο πλήγμα στην μεγάλη της αντίπαλο στην μάχη που δίνει με την Ρεάλ Μαδρίτης γιά την κατάκτηση του φετινού τίτλου της Primera.

Τα βλέμματα όλων είχαν αρχίσει να παγώνουν, όταν ο Τσάβι …

Από την τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με την Βραζιλία μέχρι σήμερα οι Βραζιλιάνοι δεν έχουν αλλάξει διοργάνωση, άρα η ανάγνωση του κειμένου συνεχίζεται με δεδομένο το ότι μιλάμε ακόμα για τα περιφερειακά πρωταθλήματα της χώρας και όχι για την εθνική κατηγορία, την οποία παρεμπιπτόντως ούτε καν αυτοί οι εφετζήδες Λατινοαμερικάνοι δεν τόλμησαν να ονομάσουν «Σούπερ».

Στα πλαίσια του πρωταθλήματος της περιοχής του Σαο Πάολο, η Σάντος αντιμετώπισε την (ομάδα) Σαο Πάολο – σ’ ένα τοπικό ντέρμπι που, χαριτωμένα και δίχως αίσθηση του μάρκετινγκ, οι ντόπιοι αποκαλούν San-São – έχοντας στην σύνθεση της για πρώτη φορά τον Ρομπίνιο, ο οποίος σε περίπτωση που δεν το μάθατε, σιχάθηκε την βροχερή ζωή του Μάντσεστερ και τους ..κουραστικούς Ευρωπαίους αμυντικούς και γύρισε δανεικός στην καλοκαιρινή Βραζιλία, ενστερνιζόμενος το ρητό «σαν το καρναβάλι της χώρας σου δεν έχει πουθενά». Κρίνοντας από την άνεση με την οποία βρίσκεται ολομόναχος μέσα στην μικρή περιοχή για να πετύχει το πανέμορφο γκολ που βλέπουμε στο τέλος του βίντεο, το οποίο και χάρισε μια σημαντική νίκη στην Σάντος, η επιστροφή του δεν ήταν και άσχημη επιλογή.

Πριν φτάσουμε στο παρθενικό γκολ του Ρομπίνιο όμως, στο πρώτο ημίχρονο η Σάντος προηγήθηκε μ’ ένα Ελληνικής εμπνεύσεως πέναλτι που είδε ο διαιτητής και το οποίο εκτέλεσε εύστοχα ο πιτσιρικάς – αποκάλυψη της ομάδας, Νεϊμάρ χρησιμοποιώντας την τεχνική «paradinha».

(«Paradinha penalty» – εμπνευσμένο από την Πορτογαλική λέξη paradinha που σημαίνει το ‘μικρό σταμάτημα’ – ουσιαστικά είναι το πέναλτι στο οποίο ο εκτελεστής κάνει ένα απότομο σταμάτημα λίγο πριν ακουμπήσει την μπάλα, δηλαδή μια προσποίηση που αναγκάζει τον τερματοφύλακα να ξεκινήσει την βουτιά του την ώρα που η μπάλα είναι ακόμα σταματημένη. Με τον τερματοφύλακα πεσμένο, ο εκτελεστής του πέναλτι έχει την άνεση να την στείλει στην άλλη γωνία χωρίς άγχος και ιδιαίτερη προσπάθεια. Σύμφωνα με τον μύθο, πρώτος φαντάστηκε και εκτέλεσε αυτό το πέναλτι ο Πελέ, και επειδή ο Πελέ είναι ο ‘Βασιλιάς’ κανένας λογικός άνθρωπος δεν τολμάει να αμφισβητήσει τις πηγές αυτού του μύθου.)

Μετά το τέλος του αγώνα, ο τερματοφύλακας της Σαο Πάολο, ο πασίγνωστος 37χρονος Ροζέριο Σένι, διαμαρτυρήθηκε έντονα αναφέροντας ότι είναι αδικία να επιτρέπεται ακόμα στην Βραζιλία η εκτέλεση πέναλτι μ’ αυτόν τον τρόπο όταν σ’ όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο έχει απαγορευτεί. Πριν καν οι δηλώσεις του φτάσουν όμως στην άλλη άκρη της χώρας, δαιμόνιοι υπολογιστάκηδες οπαδοί της Σάντος που είχαν φτιαχτεί με το κορόιδεμα του Σένι από τον 18χρονο Νεϊμάρ, ‘τάπωσαν’ τον ηλικιωμένο τερματοφύλακα ανεβάζοντας ένα παλιότερο βίντεο στο οποίο και ο ίδιος χρησιμοποιεί την μέθοδο ‘paradinha’ σ’ έναν αγώνα πριν δυο χρόνια. «Πληρωμένη απάντηση» που θα σχολίαζε – αν μπορούσε – και ο Ρενέ Γκοσινί…

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina, El túnel/el puente, rabona.

Στο Αλκαζάρ, παίχτηκε σήμερα το απόγευμα ένα κρισιμότατο παιχνίδι για την κορυφή αλλά και την ουρά της βαθμολογίας

Σ έναν γνήσια πατροπαράδοτο ελληνικό αγωνιστικό χώρο που βρίσκεται στα καλύτερά του όταν βρέχει, όλοι προετοιμάστηκαν να δουν μια αναμέτρηση στην οποία θα κυριαρχούσε η δύναμη και το πάθος.

Και ως ένα βαθμό είχαν δίκιο. Αυτό όμως που δεν θα περίμεναν σίγουρα να δουν, ήταν ένα από το ομορφότερα γκολ του πρωταθλήματος να επιτυγχάνεται εις διπλούν και μέσα σε διάστημα δύο λεπτών.

Τόσο δεν θέλει να πατήσει ο παππούς το STOP στο βίντεο και να γυρίσει λίγο την ταινία πίσω;

Σπυρόπουλος σερβίρει (ναι, και στις δύο περιπτώσεις), Σισέ εκτελεί, επί δύο, σ ένα διπλό sombrero της αγωνιστικής.

Η λογική περιγραφή:

«Βρισκόμαστε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων στο Καμπ Νου και η Μπαρτσελόνα προηγείται πάντα της Χετάφε με 2-1. Θυμίζουμε ότι οι ‘μπλαουγκράνα’ αγωνίζονται με έναν παίκτη λιγότερο από το 25ο λεπτό και με δυο παίκτες λιγότερους από το ξεκίνημα των καθυστερήσεων! Η Χετάφε πιέζει απεγνωσμένα για την ισοφάριση. Ο Αμπιντάλ με μια μεγάλη μπαλιά βρίσκει στην άλλη άκρη του γηπέδου τον Πέδρο, ο οποίος κατεβάζει την μπάλα για τον Μέσσι. Ο αμυντικός της Χετάφε τον πλησιάζει, ο Μέσσι αντιλαμβανόμενος το χρονικό σημείο του αγώνα, τα δυσμενή για την ομάδα του δεδομένα και την σημασία των τριών βαθμών εν όψει της συνέχειας του πρωταθλήματος, σταματάει και καλύπτει την μπάλα. Ο αμυντικός τον τζαρτζάρει από πίσω προσπαθώντας να του κλέψει την μπάλα για να προλάβει η ομάδα του ένα τελευταίο γέμισμα στην αντίπαλη περιοχή αλλά ο Μέσσι την καλύπτει αριστοτεχνικά με το σώμα του, κερδίζοντας δευτερόλεπτα και στην συνέχεια και φάουλ, αφού η παραμικρή επαφή είναι αρκετή για να σωριάσει στο έδαφος. Ο χρόνος που χρειάζεται για να σηκωθεί από το χόρτο και να εκτελέσει αργά-αργά το φάουλ είναι αρκετός για να σφυρίξει ο διαιτητής την λήξη του αγώνα. Η Μπαρτσελόνα κερδίζει τους τρεις βαθμούς χωρίς να προλάβει να απειληθεί καθόλου στις τελευταίες φάσεις.»

Η ‘παράλογη’ πραγματικότητα:

Στην αρχή απλά τον γνωρίσαμε, μετά τον αγαπήσαμε, αργότερα εθιστήκαμε μαζί του όσο και ο Λεβέντης με το παράθυρό του, πλέον κρεμόμαστε από τα χείλη του αδημονώντας για μια ακόμα συνέντευξή του όπως και η Όλγα Φαρμάκη για μια γυμνή φωτογράφηση.

Απολαύστε τον :

Είμαι σίγουρος ότι και εγώ θα έχω προσφέρει άπειρες στιγμές γέλιου εδώ στο Λονδίνο προσπαθώντας να εξηγήσω… τα ανεξήγητα στους Άγγλους, όποτε δεν με πολυπαίρνει να τον κράξω για τα αγγλικά του. Αλλά αυτός παίρνει κάποια εκατομμύρια λίρες τον χρόνο. Οπότε θα τον κράξω.

- Ο Σολ Κάμπελ είναι διπλός σαν αυτόν.

- Και του λέω ότι είναι πολύ αργός. Μάλλον δεν είναι, αλλά εγώ λέω ότι είναι.

- Ποιος είναι ο εξυπνότερος; Ο Σιλβέστρε. Γιατί; Δείχνει ευφυής και έξυπνος. Για αυτό.

- Το Best Initiation δεν το κατάλαβα. Συγγνώμη.

- Χειρότερο γούστο στην μουσική; «Εγώ, γιατί δεν έχω ipod». Όποιος δεν έχει ipod έχει άθλιο γούστο στην μουσική λοιπόν! (Εξάλλου είναι και γνωστή η σχέση του Αρσάβιν με την τεχνολογία!)

- Στα αποδυτήρια περνάνε… πολύ kinky καταστάσεις χορεύοντας γυμνοί. (Και εκεί το μαύρο στοιχείο είναι έντονο!)

- Για την τελευταία ερώτηση είμαι πολύ λίγος να την σχολιάσω. Τιμή και δόξα στον Αρσάβιν!

Στο ποδόσφαιρο που μου αρέσει να βλέπω (και βλέπω όλο και σπανιότερα) η μπάλα παίζεται με τη μία, γίνεται «θύμα» ταχυδακτυλουργικών τρικ, εξαφανίζεται και ξαναεμφανίζεται στα δίχτυα ενός καταπτοημένου γκολκίπερ. Ναι , ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!

Γκολ που θες να τα βλέπεις και να τα ξαναβλέπεις. Τέλειοι συνδυασμοί, εμπνεύσεις εφάμιλλες ενός Ντα Βιντσι κι ενός Μιχαήλ Άγγελου έστω και αν δεν προέρχονται κατ’ ανάγκη από «διάσημους». «Δράστες» των ποδοσφαιρικών αυτών καλλιτεχνιών είναι και διάσημοι αρτίστες αλλά και άσημα παικτάκια που ίσως η συγκεκριμένη φάση να μείνει ως ο «κολοφώνας» της ποδοσφαιρικής τους καριέρας.

Χωρίς περαιτέρω λόγια, απλά απόλαυση. Με την κρυφή (και ίσως μάταιη) ελπίδα να τα βλέπουμε συχνότερα.

Με αφορμή την στιγμιαία έκρηξη φαντασίας του Γκούτι, ο Phil Ball αρθρογραφεί – φυσικά όχι στα Ελληνικά, «τα γράμματα είναι απ’ τα ανάσκελα» που θα έλεγε και ο Χατζηχρήστος – για την ταινία του Κεν Λόουτς  για τον Έρικ Καντονά, τον Γκούτι και το απροσδόκητο που κρύβει ένα τέτοιο τακουνάκι…

«…είναι το απροσδόκητο που προκαλεί την μεγαλύτερη επίδραση στην ζωή σου – ίσως μια στιγμή που τολμήσατε να πάρετε το ρίσκο και δεν σας βγήκε και μετά το θυμόσαστε για πάντα σαν μια απόφαση ζωής, επειδή γνωρίζετε ότι μπορούσατε να επιλέξετε μια μια ασφαλέστερη επιλογή. Αλλά αν το είχατε κάνει η ζωή σας θα ήταν ‘φτωχότερη’ με κάποιον τρόπο…«

…και στον επίλογο θυμάται μια παλιότερη, ανάλογη στιγμή του Γκούτι, όταν ακόμα ο Ζιζού  ήταν θέμα για τα κατορθώματα του μέσα στο γήπεδο και όχι για τα ντοκιμαντέρ που προβάλλονται γι’ αυτόν:

Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου

ΣΚΑΤΑ …

Έχουμε πολύ καιρό να ασχοληθούμε με το εθνικό πρωτάθλημα της Βραζιλίας αλλά, πιστέψτε μας, από τότε που αναφερθήκαμε για τελευταία φορά σ’ αυτό, δεν έγινε τίποτα το αξιομνημόνευτο ή τουλάχιστον τίποτα πιο εντυπωσιακό απ’ όσα απίθανα έχουμε δει τόσα χρόνια. Η διοργάνωση τελείωσε τον προηγούμενο μήνα με νικήτρια την Φλαμένγκο και η επόμενη πρόκειται να ξεκινήσει τον Μάιο, εξαιρουμένης της περίπτωσης να ξυπνήσουν μια μέρα στραβά οι υπεύθυνοι και να αλλάξουν εντελώς για πολλοστή φορά την μορφή της, επειδή ..έτσι. Φυσικά μέχρι να έρθει ο Μάιος η αγωνιστική δράση δεν σταματάει, καθώς αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα είχατε ήδη ακούσει στις ειδήσεις για μαζικές αυτοκτονίες λόγω πλήξης. Αυτήν την περίοδο όλα τα φώτα στρέφονται στα περιφερειακά πρωταθλήματα στα οποία δίνεται η ευκαιρία στον κόσμο να δει μαζεμένα και πολλά τοπικά ντέρμπι τα περισσότερα εκ των οποίων κουβαλάνε έχθρες δεκαετιών.

Σ’ ένα απ’τα πιο διάσημα τοπικά πρωταθλήματα της χώρας, το Campeonato Paulista, στο οποίο μετέχουν και τα ‘μεγαθήρια’ Κορίνθιανς, Παλμέιρας, Σάντος και Σαο Πάολο έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Κορίνθιανς και ο Ρομπέρτο Κάρλος. Ο κοντοστούπης αριστερός μπακ επέστρεψε στην χώρα του και συνάντησε εκεί ξανά τον Ρονάλντο, σε μια προσπάθεια αναβίωσης των ιστορικών γκαλάκτικος της Ρεάλ. H Βragatino δεν αποτέλεσε δύσκολο εμπόδιο για τους δυο ‘Ρο’ αλλά καλού-κακού ο Ρομπέρτο Κάρλος έστειλε το μήνυμα ότι έχει γυρίσει ορεξάτος και δυναμικός, παρά τα 37 του χρόνια, πετυχαίνοντας με ένα τάκλιν τρεις παίκτες αλλά και την μπάλα!

Τι Ροναλντίνιο :

Και τι Λίνο;

Κακή εμφάνιση του ΠΑΟΚ, ανεβασμένος Κουτσιανικούλης, σταθερά καταπληκτικός Βιτόλο, κακή διαιτησία, 6000 ΠΑΟΚτσήδες στις Σέρρες.

Να περάσει ο επόμενος…