Την εποχή που όλος ο πλανήτης είχε στραμμένο το ενδιαφέρον του στο μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής που πλησίαζε η Mariana van Zeller και οι συνεργάτες της συγκέντρωναν σ’ ένα ντοκιμαντέρ, για λογαριασμό της Current TV, όλα όσα – πιθανόν – έχεις ακούσει ή διαβάσει για το κυνήγι ποδοσφαιρικών ταλέντων που συντελείται τα τελευταία χρόνια στην Αφρική.
Στα 44 λεπτά που διαρκεί προλαβαίνεις να αηδιάσεις απ’ αυτό το αδίστακτο παγκοσμιοποιημένο εμπορικό σύστημα που έχουμε δημιουργήσει και να απογοητευτείς από την απίστευτη αφέλεια που εντοπίζεται στους ανθρώπους που ζώντας στην φτώχεια επιλέγουν να εμπιστευτούν όλα τους τα λεφτά σε κάθε λογής απατεώνα ‘έμπορο ελπίδας’, στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν απ’ τα σκατά και να γίνουν κάποτε οι νέοι Ετό ή Ντρογκμπά που θα σώσουν την ζωή τους και την ζωή των δικών τους, καταλήγοντας τελικά στο Μαρόκο, σ’ ένα μικρό δωματιάκι με άλλους έξι πιτσιρικάδες που είχαν τα ίδια όνειρα και οι οποίοι επίσης ψάχνουν ακόμα τον τύπο που τους υποσχέθηκε μια δοκιμή σε κάποια μεγάλη Ευρωπαϊκή ομάδα.
Πριν λίγο καιρό το ITV4 μάζεψε τα γκολ που οι συντελεστές του πιστεύουν ότι έχουν επηρεάσει περισσότερο, με οποιονδήποτε τρόπο, τον πλανήτη κι αφού τα ‘έντυσε’ με ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις και αναλύσεις τα παρουσίασε σε μια 45λεπτη εκπομπή την οποία μπορείς τώρα να απολαύσεις χάρη σ’ αυτό το μαγικό πράγμα που ονομάζεται youtube.
Τετάρτη στη Μπορίσοφ, Κυριακή στη Χιχόν. Ο Λιονέλ Μέσσι αποδεικνύει πως καταστρέφεται με δυο φαινομενικά απλές επαφές με τη μπάλα – δυο πάσες για τις οποίες θα μπορούσε εύκολα να σχολιάσει ότι ήταν γι’ αυτόν τόσο εύκολες όσο η κίνηση κάποιου να βάλει ένα ποτήρι νερό, χωρίς καμία δόση υπεροψίας πάντα – μια ολόκληρη αμυντική διάταξη (οποιαδήποτε αμυντική διάταξη) τεσσάρων-πέντε-έξι παικτών (οποιονδήποτε παικτών) και επιβεβαιώνει όσους πιστεύουμε εδώ και λίγο καιρό ότι ο καλύτερος παίκτης της Γης αυτή την στιγμή, που σπάει τα ρεκόρ σκοραρίσματος το ένα μετά το άλλο, είναι και ο καλύτερος και πιο θεαματικός πασέρ που κυκλοφορεί στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, τίτλος που ακούγεται υπερβολικός αλλά κερδίζεται επάξια παιχνίδι με το παιχνίδι και στη φετινή χρονιά.
Στο ρεζουμέ, ένας μεσοεπιθετικός που σκοράρει περισσότερο από κάθε επιθετικό και πασάρει καλύτερα από κάθε μέσο. Και είναι ακόμα 24 χρονών…
Στις 13 Ιουλίου στη Μελβούρνη ο φωτογράφος Joe Armao και ο κινηματογραφιστής Dave Pavlich ένωσαν τις δυνάμεις τους και έφτιαξαν το πιο ιδιαίτερο ποδοσφαιρικό βίντεο της χρονιάς, κινηματογραφώντας το φιλικό παιχνίδι μεταξύ της Νίκης Μελβούρνης Melbourne Victory και της Σέλτικ μ’ ένα πολύ ξεχωριστό τρόπο, παίζοντας συνεχώς με τον Χρόνο, την ταχύτητα και την τεχνική Tilt-shift. Το αποτέλεσμα είναι τέσσερα λεπτά που ακροβατούν μεταξύ του αστείου και του όμορφου, πηδώντας από την μια κατάσταση στην άλλη σε κάθε διαφορετικό πλάνο.
Θα μπορούσε να είναι κομμάτι από ταινία του Χάρρυ Κλύν, δεν είναι όμως. Έτσι είναι τα πράγματα εκεί. Τύποι με κελεμπίες στον πάγκο, πιο πολύ ασπρίλα και από νησί των Κυκλάδων στις κερκίδες (αλήθεια άμα γίνουν επεισόδια εκεί πώς ξεχωρίζουν μεταξύ τους για να πλακωθούν;), μοναδική βλάστηση κάποιοι θάμνοι στο βάθος και ένας σπίκερ που αλαλάζει (λέει Αλλάχ Αλλάχ στην αρχή ή μου φαίνεται;). Νάτσο Σκόκκο τι κάνεις εκεί; Μας έλειψες…
Όπως για τον καθέναν από εμάς το σπίτι μας είναι σημαντικό, έτσι και για μια ποδοσφαιρική ομάδα το γήπεδό της παίζει τεράστιο ρόλο. Είτε γιατί μια καλή έδρα δίνει ώθηση και στους παίκτες, είτε γιατί τα προσδοκώμενα έσοδα τόσο από την αυξημένη προσέλευση του κόσμου, όσο και από τις πωλήσεις προϊόντων της ομάδας είναι σημαντικά. Η Γιουβέντους πέρασε (και συνεχίζει να περνάει) δύσκολα τα τελευταία χρόνια. Το σκάνδαλο Καλτσίοπολις, η πτώση στη Β’ Εθνική και οι πολλές κακές επιλογές των τελευταίων ετών τόσο σε προπονητές, όσο και σε παίκτες έφεραν την ομάδα να είναι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από τις ομάδες του Μιλάνου και να προσπαθεί να ανακτήσει όσα έχασε. Το νέο γήπεδο είναι ένα γεγονός που δίνει ελπίδα ξανά στους οπαδούς της μεγαλύτερης ιταλικής ομάδας και μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για νέες επιτυχίες. Μέσα σε 80 δευτερόλεπτα στο παραπάνω βίντεο φαίνεται όλη η εξέλιξη στο χτίσιμο του γηπέδου μέσα σε 2 χρόνια. Για κάποιους από εμάς που η ομάδα μας έχει ένα χωράφι με μελίσσια αντί για γήπεδο το παραπάνω βίντεο αποτελεί όνειρο ζωής…
Πιθανότατα όσοι είστε παλιοί σομπρερίστας να θυμάστε το όνομα του Τζίμυ Μπούλαρντ, ο οποίος μάλλον είναι ο αγαπημένος μας Άγγλος (δεν είναι βέβαια και κατόρθωμα, καθώς δεν συμπαθούμε πολλούς Άγγλους). Αυτό το υπέροχο αγόρι αγωνίζεται πλέον με τα χρώματα της Ίπσουιτς και δεν θέλει να κακοκαρδίσει κανέναν. Έτσι αντί να το παίξει Μήτρογλου και να παίρνει την μπάλα για να μην σουτάρει κανείς το φάουλ, ο Τζίμυ φίλες και φίλοι βρήκε τη σωστή λύση για μια επαγγελματική ομάδα. Πέτρα-ψαλίδι-χαρτί και ο Κιθ Άντριουζ δεν έχει κανέναν λόγο να αισθάνεται αδικημένος. Για την ιστορία η Ίπσουιτς κέρδισε με 3-0 την Κόβεντρι.
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Η Γαλατά έχει μόλις σκοράρει με τον Ελμάντερ και έχει πάρει το προβάδισμα απέναντι στην μαχητική Σαμσουνσπόρ (δεν έχω ιδέα, έτσι το φαντάζομαι όμως). Μόλις 1,5 λεπτό πιο μετά ο ελεεινός κοτσίδας τερματοφύλακας (πού πας ρε φίλε με κοτσίδα, δεν έχεις δει τον Σίμαν και τον Πίντο;) πάει να κάνει μαγκιά, ο διαιτητής δίνει το πέναλτυ και μέσα σε δυο λεπτά το ματς γυρίζει.
Kάπου στην Ισπανία
Είπαμε, η φτώχεια οδηγεί στις απομιμήσεις και στα… κινέζικα προϊόντα. Έτσι, όποιος είναι συλλέκτης αξεσουάρ ποδοσφαιρικών ομάδων έχει πλέον μια λύση παραπάνω. Το νέο υπέροχο μαϊμουδοκαπέλο της ισπανικής Λίγκας είναι 3 σε 1. Το σήμα της Μπαρσελόνα, το όνομα της Ρεάλ Μαδρίτης και τα χρώματα της Ατλέτικο Μαδρίτης. Μια νυχτερίδα μόνο του λείπει και θα ήταν το καλύτερο δώρο για γκάτζετ. Μην μας ρωτάτε, τα αποθέματα εξαντλήθηκαν.
Στοκχόλμη, Σουηδία
Άγγλος ποδοσφαιριστής. Οπαδός της Μίλγουολ. Παίζει στη Σουηδία. Μπορούμε όλοι να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για κάποιον δαντελένιο χαφ. Στη γουκιπίντια λέει ότι κέρδισε και τον τίτλο του πιο βρώμικου ποδοσφαιριστή στη Σουηδία. Μετά από αυτό τη φάση είναι σίγουρο ότι πάει για repeat. Τον λένε Κένι Πέιβι και στη συγκεκριμένη φάση πρέπει να έχει κάνει γύρω στα 3 με 4 ποινικά αδικήματα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Σάντα Φε, Αργεντινή
Η Ράσινγκ ήταν μπροστά στο σκορ μέχρι που οι γηπεδούχοι κέρδισαν πέναλτυ. Την απόφαση να το εκτελέσει πήρε ο γκολκίπερ Ενρίκε Μπολόνια. Ο «δικός μας» Σεμπαστιάν Σάχα έκανε την απόκρουση, αλλά ο αντίπαλος τερματοφύλακας πήρε το ριμπάουντ και έδωσε τον πολύτιμο βαθμό στην ομάδα του. Μια ακόμα μάχη μεταξύ τερματοφυλάκων στην Λατινική Αμερική…
Στο μακρινό Περού πριν έναν μήνα περίπου ανέλαβε προπονητής στην Κλουμπ Σοσιάλ ι Ντεπορτίβο Κάρλος Α. Μανούτσι (ή για τους φίλους απλά Μανούτσι) ο αμφιλεγόμενος (που είναι το politically correct του γραφικός) Αργεντίνος προπονητής Οράσιο Μπαλντεσάρι (ή για τους φίλους Λα Πέπα). Η Μανούτσι αγωνίζεται στο Κόπα Περού που όπως λανθασμένα καταλάβατε δεν είναι το κύπελλο του Περού, αλλά μια άλλη διοργάνωση που για να την εξηγήσουμε χρειάζονται γνώσεις κβαντομηχανικής. Ας αρκεστούμε στα απλά: το Κόπα Περού είναι ένα πρωτάθλημα στο οποίο παίζουν διάφορες ομάδες και η πρωταθλήτρια ανεβαίνει στην Α’ Εθνική και η δεύτερη στη Β’ Εθνική (!!).
Ο Μπαλντεσάρι μπορεί να είναι γραφικός, αλλά απ’ ότι φαίνεται είναι τίμιος. Πριν τον αγώνα με την Γκράου του Χουαμαντσούκο, εκπρόσωποι της ομάδας πλησίασαν τον τερματοφύλακα Βίκτορ Ουγιόα της Μανούτσι και του προσέφεραν 1.400 σολ (όχι τις μπύρες, αλλά το νόμισμα του Περού). Ο τίμιος φίσκουλας πλησίασε τον προπονητή του και τον ενημέρωσε για το γεγονός και ο προπονητής αντέδρασε με τον δικό του τρόπο μετά τον αγώνα (στον οποίο η Μανούτσι τελικά έχασε με 0-1). Αφού έκανε δημόσια καταγγελία στην τηλεόραση για τη διαφθορά στο Κόπα Περού, σε ένα απίστευτο ρεσιτάλ γραφικότητας πήρε τα χρήματα που είχε μπροστά του και φρόντισε να δείξει… πού τα βάζει (!!):
Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθεί για τα όσα είπε και όσα έκανε από την Ομοσπονδία του Περού και να μην μπορεί να ξαναπροπονήσει ομάδα της χώρας. Ο δρόμος πλέον είναι ανοιχτός για να έρθει στη χώρα μας, όπου μπορεί να δοκιμάσει και την αφή των Ευρώ στα οπίσθιά του.
Εξήντα εφτά δευτερόλεπτα πριν ο διαιτητής σφυρίξει την λήξη του αγώνα η Ολλανδία συνεχίζει με ζήλο και αξιοσημείωτη πειθαρχία να επιτίθεται κατά του Σαν Μαρίνο. Το σκορ είναι ήδη 10-0 αλλά χωρίς καμία διάθεση χρονοτριβής οι παίκτες των γηπεδούχων φτάνουν στην μεγάλη περιοχή και σκοράρουν για τέταρτη φορά στα τελευταία 13 λεπτά του αγώνα.
(Πρόκειται για επίσημο παιχνίδι απέναντι σε μια εθνική ομάδα που παρατάχθηκε στο γήπεδο με 11 παίκτες, «είναι 11 αυτοί και 11 εμείς», οι ομάδες ξεκίνησαν και οι δυο από το μηδέν, δεν υπήρξε κανένα αθέμιτο αβαντάζ, κάθε γκολ μετράει. Μερικές φορές τα τυπικά δεδομένα δεν αρκούν για να δικαιολογήσεις τα πάντα, γιατί οι «11 αυτοί» είναι 11 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, κατάλληλα καταρτισμένοι και προετοιμασμένοι, αντλημένοι από μια τεράστια δεξαμενή ταλέντων που ‘αλιεύονται’ από μια χώρα 17 εκατομμυρίων ανθρώπων ενώ οι «11 εμείς» είναι – κατά βάση και με ελάχιστες εξαιρέσεις – κάποιοι καθημερινοί τύποι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, part-time ποδοσφαιριστές που το πρωί βγάζουν τα προς το ζην κάνοντας οτιδήποτε άλλο, ποδοσφαιριστές που επιλέχθηκαν από μια δεξαμενή της πλάκας που ψάχνει να ανακαλύψει ψίχουλα ταλέντου σε 30.000 όλους κι όλους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες μαζί, άνθρωποι που παίζουν για το χόμπι τους, για την πλάκα τους, για την μπαλίτσα. Ίσως αυτή η στάση να είναι η ενδεδειγμένη, ίσως ο σεβασμός στον αντίπαλο να εντοπίζεται στο να τον αντιμετωπίσεις ως το τελευταίο λεπτό σαν κάτι ικανό και επικίνδυνο ακόμα κι όταν αυτός δεν νιώθει ικανός και επικίνδυνος απέναντι σου, ίσως το να αλλάζεις πασούλες στο μεγαλύτερο μέρος του δευτέρου ημιχρόνου και να ψάχνεις μπροστά μόνο τις θεαματικές φάσεις να ‘βρωμάει’ ελεημοσύνη και οίκτο, ίσως το να μην παρεκκλίνεις από το παιχνίδι σου παρά την οποιαδήποτε ευνοϊκή τροπή που έχει πάρει το ματς να δίνει κάποιου είδους αξία στον ηττημένο, κάτι που από παιδιά γνωρίζουμε πως επιστρέφεται σαν επιπλέον δόξα σ’ εσένα. Τα όρια σε θέματα που σχετίζονται με την αξιοπρέπεια είναι πάντα μεταβλητά και δυσδιάκριτα, τα όρια τα θέτεις εσύ ανάλογα με τις εμπειρίες και την κοσμοθεωρία σου, το που θέτεις αυτά τα όρια είναι αιώνιο σημείο αντεγκλήσεων αλλά διάολε, το σκορ έχει περάσει το μαθηματικό όριο που χωρίζει μονοψήφιους και διψήφιους αριθμούς, το σκορ είναι δέκα-μηδέν, απομένουν μερικά δευτερόλεπτα όλα κι όλα, ακόμα κι αν τα προηγούμενα 89 λεπτά η ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια των ερασιτεχνών από το Σαν Μαρίνο δεν είχε σμπαραλιαστεί από την εξελισσόμενη συντριβή, τότε σ’ αυτό το σημείο η μπάλα εκτός από την γραμμή του τέρματος περνάει και την γραμμή του ξεφτιλίσματος, απλά και αντικειμενικά απ’ όποια οπτική και μ’ όποια κοσμοθεωρία και να το δεις.)
Κι αν έχεις φτάσει ως εδώ και συνεχίζεις να σκέφτεσαι ότι η πλευρά του νομίσματος που προφανώς κοιτάνε οι Ολλανδοί, παίκτες και εκστασιασμένοι οπαδοί, έχει κάποια σοβαρά επιχειρήματα στήριξης αυτής της διάθεσης εξευτελισμού του αντιπάλου, ακόμα κι αν αυτός είναι ένα απ’ τα μικρότερα κράτη στον κόσμο το οποίο έχει να περηφανεύεται ότι από την ποδοσφαιρική του ομάδα έχει περάσει ένας (και μόνο ένας!) παίκτης που έχει καταφέρει να πετύχει πάνω από ένα γκολ στην 21χρονη ιστορία της ομάδας, δεν γίνεται να παρατηρήσεις τον Ολλανδό μέσο που, μετά το ενδέκατο γκολ κι ενώ βρισκόμαστε πλέον εφτά δευτερόλεπτα πριν συμπληρωθεί το ενενηντάλεπτο και το Σαν Μαρίνο κάνει σέντρα για δωδέκατη φορά στο παιχνίδι, σπριντάρει προς τον παίκτη των φιλοξενούμενων που έχει την μπάλα και επιχειρεί τζαρτζάρισμα και τάκλιν για να τον εμποδίσει να κάνει… οτιδήποτε είχε στο μυαλό να κάνει σ’ εκείνο το σημείο και να μην αναφωνήσεις εκνευρισμένος: «Ε, είσαι μεγάλος μαλάκας ρε φίλε».
Δυο Αμερικάνοι, πρώην ποδοσφαιριστές κολεγιακού επιπέδου, γύρισαν μέσα σε δυο χρόνια 25 χώρες παίζοντας ποδόσφαιρο με τους ντόπιους και το αποτέλεσμα ήταν ένα 90λεπτο ντοκιμαντέρ, το «Pelada» – που στην Βραζιλία είναι η ονομασία που δίνουν στα τσαλιμάκια – το οποίο και προβλήθηκε το 2010 σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο αποσπώντας θετικότατες κριτικές για το γεγονός ότι καταγράφει απλά και αυθεντικά το πάθος για το παιχνίδι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Στο χορταστικό 5λεπτο βίντεο μπορείς να δεις μερικές από τις ιστορίες που περιλαμβάνονται στο ντοκιμαντέρ, στην επίσημη σελίδα του μπορείς να διαβάσεις περισσότερες πληροφορίες και να αγοράσεις και το DVD και στο youtube μπορείς να βρεις και το επίσημο τρέιλερ του με κάποιες επιπλέον εικόνες.
Με αφορμή το Παγκόσμιο κύπελλο γυναικών που διεξήχθη πριν λίγο καιρό το ESPN δημιούργησε το «HERoics film«, μια σειρά από έξι μικρού μήκους ντοκιμαντέρ με θέμα το γυναικείο ποδόσφαιρο τα οποία σκηνοθετήθηκαν και από γυναίκες. Τα πολύ αξιόλογα φιλμάκια προβλήθηκαν στην τηλεόραση τον Ιούνιο και τον Ιούλιο και πλέον είναι διαθέσιμα και από την σελίδα του καναλιού.
Στο πιο ενδιαφέρον εξ αυτών η Sara Lozano μας παρουσιάζει την πιο αλλόκοτη ποδοσφαιρική ομάδα του πλανήτη, την El Chiquitín Fútbol Club της πόλης Χερέθ, μια παρέα από Ισπανίδες γιαγιάδες – βγαλμένες από την κουζίνα οποιουδήποτε χωριού της Μεσογείου – οι οποίες παρά τα 70 ή και 80+ τους χρόνια και το γεγονός ότι τα πρωινά δουλεύουν ακόμα για να ταΐσουν τις οικογένειες τους προσπαθούν από το 1995 να γεμίσουν τις ώρες τους παίζοντας μπαλίτσα και διασκεδάζοντας.
«I don’t want to die. I want to see things i’ve never seen. I don’t want to die. Now that i’m alive and kicking? Why would i die? No way. I didn’t enjoy anything before. I didn’t go anywhere. Now it’s my turn. Now i will.»
Η Ισπανία αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι κυριαρχεί ποδοσφαιρικά κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κ-19 επικρατώντας στον τελικό της Τσεχίας. Η σπουδαία αυτή επιτυχία όμως επισκιάστηκε από ένα γεγονός που ήρθε κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών. Ο Χουάν Μουνίθ της Σπόρτινγκ Χιχόν εμφανίστηκε στα πανηγύρια με την τοπική σημαία των Αστούριας και ο προπονητής Χινές Μελέντεθ οργισμένος πήγε και του την πήρε. Το γεγονός έχει ξεσηκώσει μεγάλη συζήτηση στην Ισπανία με διαφορετικές απόψεις και μεγάλες διαφωνίες για το αν ο παίκτης δεν έπρεπε να κάνει κάτι τέτοιο και αν ο προπονητής είχε το δικαίωμα να προβεί σε αυτή του την ενέργεια. Κάποιοι μάλιστα σχολιάζουν και το γεγονός ότι ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης ο Αλβάρο Μοράτα (παίκτης της Ρεάλ Καστίγια, β’ ομάδας της Ρεάλ Μαδρίτης) άφησε την σημαία όταν πήγε να παραλάβει το βραβείο του.
Ο Σουηδός σκηνοθέτης Mattias Löw αποφάσισε το 2009 να κινηματογραφήσει την ζωή του καλύτερου Σουηδού διαιτητή εκείνη την στιγμή, του Martin Hansson, στην πορεία του για τα τελικά του παγκοσμίου κυπέλλου της Αφρικής. Το πολυβραβευμένο μικρό μήκους ντοκιμαντέρ που προέκυψε με το πως είναι πραγματικά η ζωή και ποιες οι απόψεις κάποιου εξ αυτών που βρίζεις κάθε Κυριακή στο γήπεδο, είναι διαθέσιμο στο ίντερνετ για να το παρακολουθήσει ελεύθερα οποιοσδήποτε έχει 28 λεπτά να διαθέσει για χάρη ενός διαιτητή, που δεν είναι ο Κολίνα ή ο Τάσος ο Κάκος.
Ένα ενδιαφέρον και ενθαρρυντικό spoiler είναι ότι ο υπό κινηματογράφηση Hansson είναι ο διαιτητής που λίγο μόλις καιρό πριν τελειώσει η προκριματική φάση του Μουντιάλ και ανακοινωθούν οι διαιτητές που θα ταξίδευαν στην Νότια Αφρική κατάφερε και δεν είδε το χέρι του Ανρί στο πιο σημαντικό παιχνίδι της χρονιάς.
Υπάρχουν κλωτσιές. Υπάρχουν και κλωτσές. Η καλύτερη που έχουμε δει (και έχουμε δει πολύ ξύλο στην Λατινική Αμερική στη ζωή μας) πρέπει να είναι αυτή του τερματοφύλακα Γκουστάβο της Σπορτ Ρεσίφε σε κάποιον άτυχο παίκτη της Βάσκο. Το παιχνίδι είναι από αγώνα τζούνιορς και όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα παιδιά στη Βραζιλία μαθαίνουν από μικρά τα βασικά του ποδοσφαίρου. Απορίες όπως «πόση φόρα πήρε;», «σίγουρα δεν είναι ο Σούπερμαν;» και «έχει σκεφτεί να κάνει καριέρα στο καράτε;» κρίνονται ως απαράδεκτες και δεν θα απαντηθούν…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[1 Σχόλιο]
Κατηγορίες: 
