Η Ροζάριο Σεντράλ κερδίζει 2-0 την Χιμνάσια υ Εσγκρίμα Χουχούι (για τους φίλους Χουχούι). Ο προπονητής Χουάν Πίτσι κάνει μια κίνηση που εκπλήσσει πολύ κόσμο καθώς λίγο πριν το τέλος περνάει στο παιχνίδι τον γνωστό μας από τον Ηρακλή Ματίας Λέκι. Έκπληξη καθώς ο Λέκι είναι τραυματίας με διάταση και γι’ αυτό δεν ξεκίνησε τον αγώνα. Το μυστήριο λύνεται λίγο αργότερα, όταν ο Λέκι αναλαμβάνει να εκτελέσει ένα φάουλ στο κέντρο του παιχνιδιού.

Πηγαίνει μια φορά προς την μπάλα, πηγαίνει δεύτερη, πηγαίνει τρίτη, τεταρτη και τέλος μια πέμπτη. Κάπου εκει ο διαιτητής καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Του βγάζει την κίτρινη κάρτα. Είναι η τέταρτη και ο Ματίας έτσι θα πρέπει να χάσει ένα παιχνίδι στην περίοδο που θα κάνει αποθεραπεία. Ευτυχισμένος ο ποδοσφαιριστής αποχωρεί με το σφύριγμα της λέξης. Πιθανώς να πάρει και πριμ νίκης, ποιος ξέρει…

Η Κινγκ’ς Λυνν Τάουν είναι μια ομάδα κάπου στις (πολύ) χαμηλές κατηγορίες της Αγγλίας, εκεί που οι παίκτες μαζεύονται για να παίξουν αφού έχουν πιει 3-4 pints. Θα μας ήταν παντελώς αδιάφορη αν δεν είχε συμβεί αυτό το γεγονός σε ένα παιχνίδι της πριν καμιά 10αριά μέρες. Ένα γκολ που μπαίνει στις κορυφαίες στιγμές του fair-play. Λιουκ Θέρλμπορν (ή όπως αλλιώς προφέρεται το όνομά σου) είσαι μια φορά ελεεινός επειδή έβαλες αυτό το γκολ και άλλες δέκα επειδή το πανηγύρισες. Αν αποφασίσεις να κάνεις διεθνή καριέρα, σίγουρα θα βρεθούν ελληνικές ομάδες να σε αποκτήσουν…

Ένα απίστευτο παιχνίδι έγινε στο σημαντικότερο παιχνίδι πλέον (μετά τον υποβιβασμό της Ρίβερ) του αργεντίνικου πρωταθλήματος. Στο Μπομπονέρα η Μπόκα υποδέχτηκε την Ιντεπεντιέντε των 0 βαθμών και είχαμε 9 γκολ (το πρώτο στα 30″ και το τελευταίο στο 94′) και επικές ανατροπές σε ένα παιχνίδι με τρομερό ρυθμό και ωραίες φάσεις. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ας μιλήσουν οι εικόνες…

ΥΓ  Ερνέστο «Ελ Τέκλα» Φαρίας, παντοτινό πουλέν στο Football Manager…

Πολλοί από σας θα μάθατε τι έπαθε ο Αργεντίνος χαφ της Βαλένθια Έβερ Μπανέγκα. Πηγαίνοντας να βάλει βενζίνη σε ένα βενζινάδικο ξέχασε να βάλει το χειρόφρενο, το αυτοκίνητο τσούλησε και του τραυμάτισε σοβαρά τον αστράγαλο με αποτέλεσμα ο παίκτης να κάνει επέμβαση και να χάσει τη χρονιά (καθόλου τυχαίο που αυτό συνέβη στον αγαπημένο παίκτη της αγαπημένης μου ομάδας στην Ισπανία).

Παρά το γραφικό του τραυματισμού και τα διάφορα άρθρα που θυμήθηκαν κωμικούς τραυματισμούς από το άφτερ-σέιβ του Κανιθάρες μέχρι τη ρήξη χιαστών του Άντονι Πελ από μια πόρτα ασανσέρ, το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό αφού φαίνεται ότι υπάρχει μια άτυπη κόντρα μεταξύ των βενζινάδικων και των ποδοσφαιριστών (!). Τελευταίο θύμα των βενζινάδικων ο Ντανιέλ Γκουίθα. Ο Ισπανός στράικερ μετά το αγροτικό του στην Τουρκία επέστρεψε στην Ισπανία όπου και αγωνίζεται στη Χετάφε και από ότι φαίνεται είναι μεγάλο παλικάρι.

Βρισκόμαστε στην Μαδρίτη λίγο πριν τον αγώνα της Χετάφε με την Μάλαγα. Οι παίκτες των δύο ομάδων έχουν βγει για… περίπατο στο γήπεδο (ανάμεσά τους κι ο… δικός μας Μίτσελ) και κάνουν χαβαλέ, μέχρι που το τρολλ που ακούει στο όνομα Σάντι Καθόρλα λέει στον Γκουίθα ότι πρέπει να διηγηθεί την ιστορία του με το αυτοκίνητο στην ομήγυρη. Ο Ντανιέλ αντιδρά καθώς πίστευε ότι θα μείνει μυστικό λέγοντας: «Γιατί πρέπει να τους λες τα δικά μου;». Οι υπόλοιποι τσιμπάνε αμέσως (προφανώς ξέρουν ότι οι ιστορίες του Γκουίθα έχουν ενδιαφέρον) και ρωτάνε τι έκανε. «Πες τους, πες τους» λέει ο Σάντι.

Ο σέντερ-φορ κοιτάζει την κάμερα με στυλ «λες να γίνουμε ρόμπα;» και αποκαλύπτει στον κόσμο την περιπέτειά του:

«Αντί να βάλω βενζίνη, έβαλα πετρέλαιο στο αυτοκίνητο. Έφτασα αργά αδερφέ. Έφτασα αργά και φεύγαμε για τη Σεβίλλη να παίξουμε με την Μπέτις. Τι καταστροφή φίλε…» Και ενώ όλοι νομίζουμε ότι κάπου εδώ η ιστορία τελειώνει, ο Ντάνι συνεχίζει κάνοντας πλέον και χαρακτηριστική κίνηση: «Και δεν είναι μόνο αυτό. Δεν έμπαινε η μάνικα. Κι εγώ από μακρυά να βάζω έτσι… Και όταν το αυτοκίνητο ξεκίνησε «μπουμ-μπουμ-μπουμ». Γαμώτο. Και έφτασα αργά.» Ανάμεσα στα γέλια, κάποιος ρωτάει και για το αυτοκίνητο. Ο κουλ Γκουίθα τους καθησυχάζει ότι το αυτοκίνητο είναι καλά. «Την πετούσε από μακρυά λέει, τι τύπος…» ψελλίζει κάποιος για να πάρει την απάντηση του Γκουίθα: «Μου έμεναν 15 λεπτά και εγώ ήμουν σταματημένος εκεί.»  Μια απάντηση που δικαιολογεί τα πάντα και δείχνει για μια ακόμα φορά το δράμα που περνάνε οι ποδοσφαιριστές κάθε φορά που βάζουν βενζίνη. Για την ιστορία, το παιχνίδι με την Μπέτις έληξε 1-1 και ο Γκουίθα ήταν ο ηθικός αυτουργός του αυτογκόλ της Μπέτις που έδωσε το Χ στη Χετάφε.

Το παιχνίδι που έκρινε τον τίτλο της περσινής Clausura στο Μεξικό: Πούμας εναντίον Μονάρκας. Ένα πολύ φωτεινό και ανοιξιάτικο time-Lapse με την κλασσική, πλέον, τεχνική tilt Shift. Ανθρωπάκια, χιλιάδες κινούμενα μικροσκοπικά ανθρωπάκια. Ένα τραγούδι του οποίου το ρεφρέν κολλάει στο μυαλό όπως ένα πολύ πετυχημένο και χιλιοπαιγμένο διαφημιστικό τζινγκλ. Και ένας επίλογος γεμάτος με χαρούμενα, ευτυχισμένα και ανέμελα πρόσωπα.

(Μικρή λεπτομέρεια: Οι οπαδοί της Μονάρκας μένουν εκτός πλάνων για να μην χαλάσουν το κλίμα.)

Σχετικά κείμενα:
Ένα τυπικό ματς από τις κερκίδες του Καμπ Νου
Μια νύχτα στον κόσμο
Πρωτάθλημα σε επιτάχυνση
Ένα απίστευτο φωτογραφικό πείραμα
Το σουμπούτεο στην πραγματική ζωή

Το Τορνέο ντελ Ιντεριόρ είναι η 5η σε τάξη κατηγορία της Αργεντινής που διοργανώνεται υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας. Στόχος των ομάδων είναι η άνοδος στην 4η κατηγορία που ονομάζεται Τορνέο Αρχεντίνο Β. Μην φανταστείτε κάτι το εντυπωσιακό, οι ομάδες είναι από μικρές πόλεις ή και χωριά επί της ουσίας και αρκετά συχνά λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν μπορούν να αντέξουν τα οικονομικά δεδομένα της 4ης Εθνικής (!!) οπότε παραιτούνται από την άνοδο. Σύμφωνα με την γουικιπίντια στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν 325 ομάδες (!!) γεγονός που ακόμα και να μην είναι αληθινό ότι αποτελεί ρεκόρ Γκίνες, δείχνει σε μεγάλο βαθμό την τρέλα των Αργεντίνων για το ποδόσφαιρο.

Μεταφερόμαστε στο μεγάλο ματς της Σαν Λορένσο ντε Σάενς Πένια με την Λιμπερτάδ ντε Τσαρατά. Συγκεκριμένα θα δούμε μία φάση που θυμίζει λίγο τα παιδικά μας χρόνια γιατί μόνο σε ποδόσφαιρο αλάνας θα μπορούσε να γίνει. Το σκορ είναι 1-3 (αν κάνω λάθος δείξτε κατανόηση) για τους φιλοξενούμενους που βγαίνουν σε μια φοβερή αντεπίθεση. Ο αίλουρος τερματοφύλακας της ΣΛΣΠ κάνει μεγάλη έξοδο κατά την οποία χάνει το καπέλο του στα χώματα, αλλά σώζει την ομάδα από ένα 4ο γκολ. Η φάση συνεχίζεται, ο τερματοφύλακας συνεχίζει να μάχεται μόνος του, το σουτ του Τσαρατέου χτυπάει στο δοκάρι και στη συνέχεια η μπάλα φεύγει ψηλά και σπάει 2-3 κλαδιά από το δέντρο που δεσπόζει πάνω από την εστία.

Ο αμυντικός των γηπεδούχων θεωρώντας ότι το δέντρο αποτελεί το φυσικό όριο του γηπέδου πιάνει την μπάλα για το άουτ και ο διαιτητής σφυρίζει αμέσως πέναλτι. Οι διαμαρτυρίες των παικτών της ΣΛΣΠ είναι έντονες, αλλά ο διαιτητής έχει πάρει την απόφασή του. Ο σπεσιαλίστας Ματίας Φλόρες παίρνει λίγα μέτρα φόρα και σκοράρει για 4η φορά χαρίζοντας την μεγάλη νίκη στην ομάδα από την Τσαρατά, κάπου στα Βόρεια της χώρας. Οι φήμες ότι στην επόμενη προπόνηση των γηπεδούχων οι παίκτες θα φέρουν και αλυσοπρίονα ελέγχεται ως αναληθής.

Κάπου στη Βραζιλία

Θάνατος στο «Ai si tu pego». Σοβαρά. ΘΑΝΑΤΟΣ. Δεν το αντέχω άλλο. Να τελειώσουν και τα καρναβάλια να ησυχάσουμε. Έχουν αρχίσει να μου φαίνονται η Μακαρένα και η Λαμπάντα σαν κομμάτια κλασσικής μουσικής. Εδώ έχουμε την εκτέλεση του γνωστού τραγουδιού στο «Neymar drunken mix» κατά τη διάρκεια κάποιου καρναβαλιού. Είναι αρκετά αντιπαθής έτσι κι αλλιώς ο Νεϊμάρ, όταν τραγουδάει γίνεται περισσότερος. Ειδικά έτσι όπως ντύνεται. Που γενικά πάντα ντύνεται σαν καρνάβαλος.  Αυτά. Πάμε παρακάτω…

Βαρσοβία, Πολωνία

Η Λέγκια είναι η νέα ομάδα του αγαπημένου Ίσμαελ Μπλάνκο και έδινε αγώνα για το Γιουρόπα Λιγκ. Το χιόνι από ότι φαίνεται έχει καλύψει την πρωτεύουσα της Πολωνίας και οι φανατικοί οπαδοί των γηπεδούχων αποφάσισαν να το εκμεταλλευτούν. Φρόντισαν μάλιστα να οργανωθούν γιατί ως γνωστόν όπως κάθε πόλεμος, έτσι κι ο χιονοπόλεμος θέλει στρατηγική.

Παρίσι, Γαλλία

Η Παρί Σεν Ζερμέν αντιμετωπίζει την ευχάριστη έκπληξη Μονπελιέ και το σκορ είναι 2-2 στα χασομέρια του αγώνα. Τα νεύρα είναι τεντωμένα, οι παίκτες αρπάζονται και ο Νενέ τρέχει να μαζέψει την μπάλα για να εκμεταλλευτεί τα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα. Απρόσεχτος όμως δεν κοιτάει το ball boy και τρώει την μπάλα μεγαλοπρεπώς στα μούτρα. Έτσι γράφεται ακόμα μια χρυσή ιστορία στο βιβλίο του ακήρυχτου πολέμου μεταξύ ποδοσφαιριστών και ball boys, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά το ball boy ήταν της ίδιας ομάδας.

Μόσχα, Ρωσία

Η ΤΣΣΚΑ αντιμετωπίζει την Ρεάλ Μαδρίτης για το Τσάμπιονς Λιγκ και με το γκολ του 1ου 2ου καλύτερου παίκτη του κόσμου έχει τη νίκη στα χέρια της μέχρι το τέλος του αγώνα. Ισοφαρίζεται όμως από το γκολ κάποιου Πόντους Βέρνμπλουμ. Η ιστορία μέχρι εδώ δεν λέει κάτι. Αυτό που την κάνει ενδιαφέρουσα είναι το γεγονός ότι ο Πόντους είναι μέλος της Pena Madridista της Σουηδίας και μάλιστα κατέχει τον αριθμό Νο2, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο του Real Madrid TV που έκανε την σχετική έρευνα. Ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής πάντως το χάρηκε ιδιαίτερα και με ειλικρίνεια δήλωσε: «Θα ήθελα να ήμουν παίκτης της Ρεάλ, αλλά μπορώ να υποθέσω ότι αυτό δεν θα συμβεί».

Ο Mauro Raffaeli είναι Ιταλός ψυχίατρος. Το 1993 είχε μια επαναστατική ιδέα. Οργάνωσε τα ραντεβού με τους ασθενείς του εκτός ιατρείου, σ’ ένα μικρό γήπεδο στα περίχωρα της Ρώμης. Εκεί συναντιόταν δυο φορές την εβδομάδα και έπαιζαν ποδόσφαιρο.

Το ιδιαίτερο πείραμα του, που για λόγους απλότητας μπορεί να περιγραφεί ως ‘θεραπεία μέσω του ποδοσφαίρου’, αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από πετυχημένο. Από τους 80 ψυχικά ασθενείς παίκτες που έπαιξαν μαζί του στη Gabbiano FC όλα αυτά τα χρόνια, περισσότεροι από τους μισούς όχι μόνο σταμάτησαν με τον καιρό τη λήψη φαρμάκων αλλά επέστρεψαν και στις δουλειές τους, αποδεικνύοντας πως το ποδόσφαιρο μπορεί μακροπρόθεσμα κάποιες φορές να κερδίσει ακόμα και τη σχιζοφρένεια. Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο 41χρονος Benedetto Quirino, που πριν αρχίσει τη θεραπεία υπέφερε από εσωτερικές φωνές, «όταν τρέχεις στο γήπεδο, οι φωνές σταματάνε. Ο αντίπαλος σου δεν βρίσκεται πλέον μέσα σου αλλά μπροστά σου και μπορείς να τον ντριπλάρεις και να τον κερδίσεις».

Το παράδειγμα του Δρ. Raffaeli ακολούθησαν κι άλλα ιδρύματα της χώρας κι έτσι το 2006 διοργανώθηκε ακόμα και τουρνουά με τη συμμετοχή 50 ομάδων απ’ όλη την Ιταλία. Όπως είναι εύκολα προβλέψιμο, η ιστορία έχει γίνει ήδη βιβλίο, θέμα στη Guardian και το Newsweek και ταινία-ντοκιμαντέρ με το χαρακτηριστικό τίτλο ‘Matti per il calcio‘, δηλαδή ‘Τρέλα για το ποδόσφαιρο’. Ένα ποδόσφαιρο διαφορετικό απ’ το συνηθισμένο, «ένα αληθινό ποδόσφαιρο» όπως λέει και ο αρχηγός της ομάδας Carlo Strappaghetti, «ένα ποδόσφαιρο εξαιρετικά υγιές και θεραπευτικό που σώζει ζωές με την κυριολεκτική έννοια της λέξης».

Ο Νταβίντ Τρεζεγκέ, στα 35 του πλέον, έχει σταματήσει να είναι εδώ και καιρό ένας ποδοσφαιριστής πρώτης διαλογής. Τα χρόνια και οι τραυματισμοί έφεραν μια ένδοξη καριέρα σε πτώση. Μια καριέρα με Μουντιάλ, Euro, πρωταθλήματα Ιταλίας και Γαλλίας και πολλές προσωπικές επιτυχίες. Μπορεί όλα αυτά να είναι σημαντικά επιτεύγματα και μπορεί να έχει σκοράρει πάνω από 200 γκολ στην καριέρα του, πολλά από τα οποία σε σημαντικούς αγώνες, αλλά το τελευταίο του γκολ το Σάββατο που μας πέρασε ήταν ένα από τα πιο σημαντικά της καριέρας του.

Ένα γκολ που δεν έκρινε τον αγώνα, ένα γκολ που απλά έκανε το 3-0 σε έναν αγώνα Β’ Εθνική. Κι όμως ήταν ένα γκολ που το χάρηκε με την ψυχή του. Ο Τρεζεγκέ γύρισε να παίξει στην Αργεντινή μετά από πολλά χρόνια και το έκανε για να παίξει στην αγαπημένη του ομάδα τη Ρίβερ Πλέιτ. Το έκανε για να πραγματοποιήσει το παιδικό του αυτό όνειρο. Οι τραυματισμοί της Ρίβερ του έδωσαν ευκαιρία να μπει αλλαγή στον αγώνα με την Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια και το 3-0 (με κλασσική τρεζεγκίστικη κεφαλιά) πανηγυρίστηκε έξαλλα τόσο από τον ίδιο, όσο και από τους οπαδούς της Ρίβερ στο Μονουμεντάλ.

«Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για μένα, ζω κάτι μοναδικό» δήλωσε ο Γάλλος φορ που αποδεικνύει ότι υπάρχουν και ποδοσφαιριστές που θέλουν κι άλλα πράγματα εκτός από το να μεγαλώνουν τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Παράτησε τα χρήματα στα Εμιράτα και δεν έψαξε κάποιο γραφικό ποδοσφαιρικό προορισμό για να κερδίσει ένα ακόμα συμβόλαιο. Προτίμησε να κάνει κάτι που αγαπάει όπως και όταν έμεινε στη Γιουβέντους παρά τον υποβιβασμό μαζί με τον Μπουφόν, τον Νέτβεντ και τον Ντελ Πιέρο.

Την ίδια στιγμή στο ίδιο γήπεδο εξελισσόταν μια άλλη ιστορία, καθώς δεν ξεχνάμε ότι η Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια είναι η ομάδα του Κριστιάν Φαμπιάνι. Ένας ακόμα ποδοσφαιριστής που πραγματοποίησε το παιδικό του όνειρο να παίξει στην ομάδα τής οποίας το σήμα έχει χτυπήσει και τατουάζ. Μόνο που ο Φαμπιάνι πέρασε από τη Ρίβερ και δεν ακούμπησε και έφυγε τελικά ως αποτυχημένος. Ο Φαμπιάνι έγραψε στο τουίτερ πριν το παιχνίδι ότι έχει τρομερό άγχος, σαν να πρόκειται να παίξει σε αγώνα πρώτη φορά. Το άγχος του μάλλον ήταν δικαιολογημένο τελικά. Οι οπαδοί των Μιλιονιάριος δεν ξεχνούν και κάθε φορά που ο «Όγκρο» έπιανε την μπάλα, το γήπεδο έπαιρνε φωτιά από τις αποδοκιμασίες.

Ο Κριστιάν έφυγε τελικά με τρία γκολ στην πλάτη του και φρόντισε με την αποχώρησή του να σβήσει οριστικά κάθε ελπίδα συμφιλίωσης με τους οπαδούς της αγαπημένης του ομάδας, καθώς κατά την αποχώρησή του από τον αγωνιστικό χώρο έδειξε με εμφατικό τρόπο τα καμπανέλια του σε όσους τον έβριζαν.

Ο Κόλο Τουρέ περπατάει προς την άσπρη βούλα για να αντιμετωπίσει την πιο ιδιαίτερη φιγούρα του τελικού, τον τερματοφύλακα της Ζάμπια // Όλα τα προηγούμενα πέναλτι ήταν εύστοχα // Εκτός από του Ντρογκμπά, αλλά αυτό εκτελέστηκε κατά την κανονική διάρκεια του αγώνα // Ο Κόλο Τουρέ παίρνει δέκα μέτρα φόρα // Δεν υπάρχει καμία σχετική επιστημονική μελέτη που να επιβεβαιώνει ότι όσοι ξεκινάνε την εκτέλεση από τόσο μακριά αστοχούν περισσότερες φορές από τους υπόλοιπους, αλλά ένα μεγάλο μέρος αυτών που βλέπουν ζωντανά το ματς ξέρει κάπου μέσα του ότι θα το χάσει // Το ξέρει χάρη σ’ αυτήν την εμπειρική γνώση που αποκτάς μετά από την παρακολούθηση πολλών εκατοντάδων αγώνων όλων των επιπέδων, μια γνώση που αρκετές φορές βέβαια σε οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα γιατί νομίζεις ότι την έχεις κατακτήσει χαζεύοντας απλά τα παιχνίδια ενώ στην πραγματικότητα δεν έχεις καταλάβει παρά ελάχιστα απ’ όσα βλέπεις, γιατί το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι σχετικά απλό αλλά και τρομερά πολυσύνθετο ταυτόχρονα // Ο Κόλο Τουρέ, πράγματι, αστοχεί // Οι παίκτες της Ζάμπια πανηγυρίζουν με τη σκέψη της πρώτης μεγάλης κούπας στην ποδοσφαιρική ιστορία μιας ταλαιπωρημένης χώρας αλλά ο αρχηγός Κρίστοφερ Κατόνγκο κάνοντας τους νόημα να ηρεμήσουν και να σιωπήσουν τους προσγειώνει στη γη, εκεί που έχουν άτυπο ‘χρέος’ να βοηθήσουν τραγουδώντας γονατιστοί και αγκαλιασμένοι τον συμπαίκτη τους που αναλαμβάνει τη μεγάλη ευθύνη να τελειώσει το παιχνίδι // Το πρώτο πέναλτι στην ιστορία με ηχητική υπόκρουση το τραγούδι των συμπαικτών είναι γεγονός // Και είναι άστοχο // Κοντινό πλάνο στον, σίγουρα απογοητευμένο αλλά ανέκφραστο, Ερβ Ρενάρ, τον προπονητή της Ζάμπια, τον Γάλλο Ερβ Ρενάρ που πριν μερικά χρόνια ξυπνούσε στις 3 τη νύχτα για να πάει να καθαρίσει κτίρια και τώρα βρίσκεται μια ανάσα από το να γίνει εθνικός ήρωας μιας ολόκληρης χώρας, γιατί έτσι είναι η ζωή, απρόβλεπτη // Επόμενη σειρά εκτελέσεων // Ο Ζερβίνιο χάνει κι αυτός το πέναλτι // Και ξανά ένας πράσινος πάνω στη μπάλα και ξανά μια ολόκληρη χώρα ένα κλικ μακριά από μια τεράστια χαρά // Δευτερεύουσας σημασίας πάντα, αλλά χαρά // Λίγη φόρα // Τραγούδι στον πάγκο //  Τραγούδι από τον ίδιο τον εκτελεστή // Γκολ // Η Ζάμπια είναι η καλύτερη ομάδα της Αφρικής // Της Αφρικής που, όπως διαπίστωσε οποιοσδήποτε είδε έστω και λίγη ώρα από τον τελικό μόνο της μεγαλύτερης διοργάνωσης της, παραμένει διαφορετική // Ακόμα και στις αναμνηστικές φωτογραφίες.

Έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον Κριστιάν Φαμπιάνι. Όσοι δεν ξέρετε ποιος είναι αυτός, μπορείτε να ψάξετε παλαιότερα κείμενα όπως αυτό. Ο μεγάλος φορ αγωνίζεται πλέον με τα χρώματα της Ιντεπεντιέντε Ριβαντάβια και επανήλθε μετά την τιμωρία του για δυο αγωνιστικές αφού αποβλήθηκε στον αγώνα με την Χιμνάσια Χουχούι. Και μπορεί να μην το περιμένετε, αλλά αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε μαζί του για καθαρά αγωνιστικούς λόγους, αφού κατάφερε να σκοράρει από το κέντρο του γηπέδου στον αγώνα με την Αλμιράντε Μπράουν. Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του και γι’ αυτό σούταρε από εκεί, αλλά εμείς υποκλινόμαστε στο μεγαλείο του αθλητού. Άλλωστε έκανε ολόκληρη τη διαδρομή μέχρι το σημαιάκι του κόρνερ για να πανηγυρίσει.

Ανθρωπάκια που τρέχουν ασταμάτητα πάνω στο χόρτο προσπαθώντας να σκοράρουν σε κάτι μικροσκοπικές εστίες, ποτιστήρια που ‘χορεύουν’ αστεία, τοσοδούλικες σημαιούλες που κουνιούνται στο απέναντι πέταλο, εξέδρες που γεμίζουν και αδειάζουν σε δευτερόλεπτα, κλασσική ‘όλα’ που μεταδίδεται από κερκίδα σε κερκίδα, χαρές και πανηγύρια για τα γκολ. Πολλά γκολ. Χειροκρότημα, αποθέωση, αποχώρηση, καληνύχτα.

Μια ακόμα συνηθισμένη βραδιά στο Καμπ Νου, με απλά λόγια, σε time-lapse με την τεχνική tilt shift. (Χωρίς Pearl Jam αυτή τη φορά.)

Σχετικά κείμενα:
Πρωτάθλημα σε επιτάχυνση
Ένα απίστευτο φωτογραφικό πείραμα
Το σουμπούτεο στην πραγματική ζωή

4 Μαΐου 1994. Ο Άιρτον Σένα είναι νεκρός. Το φέρετρο που τον μεταφέρει διασχίζει τους δρόμους του Σάο Πάολο που είναι πλημμυρισμένοι από κόσμο. Μια νεαρή κοπέλα, εμφανώς βουρκωμένη, λέει στην κάμερα πως ήταν το είδωλο της καθώς αντιπροσώπευε ότι καλύτερο είχε η Βραζιλία.

(14 Μαΐου 1988. Λίγους μόλις γύρους πριν τον τερματισμό στο Γκραν Πρι του Μόντε Κάρλο και ενώ βρίσκεται με τεράστια διαφορά μπροστά απ’ όλους τους υπόλοιπους ο Σένα παραβλέπει όλες τις συμβουλές των τεχνικών της ομάδας και αντί να εκλογικευτεί και να σιγουρέψει τη νίκη του μετριάζοντας το ρυθμό του – όπως θα έκανε ο, υπέρμετρα ρεαλιστής και μεγάλος του αντίπαλος εκείνα τα χρόνια, Αλεν Προστ – παραμένει κυριευμένος από την καύλα της οδήγησης, την αίσθηση της υπεροχής και το εκ γενετής ένστικτο που τον προτρέπει συνεχώς να πάει όλο και γρηγορότερα, όλο και γρηγορότερα… Σαν την Βραζιλία του Σώκρατες το 1982 που αδιαφόρησε προκλητικά να καλύψει τα νώτα της, ο Σένα θα ‘φάει τελικά τα μούτρα του’. Θα τρακάρει σε τοίχο και θα χαρίσει ουσιαστικά στον Προστ τη νίκη.

Η αποτυχία αυτή γίνεται ορόσημο για την καριέρα του. Μετά απ’ αυτόν τον αγώνα δεν είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, όπως ακριβώς και η εθνική Βραζιλίας δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια μετά το στραπάτσο στο Μουντιάλ της Ισπανίας. Εκλογικεύεται, προσαρμόζεται στις επαγγελματικές ανάγκες της Φόρμουλα 1, καταλαβαίνει με τον καιρό πως ακριβώς παίζεται το παιχνίδι εντός και εκτός της πίστας και τελικά κατακτάει τρία πρωταθλήματα φτάνοντας στο σημείο να προκαλέσει ουσιαστικά μια σύγκρουση με τον Προστ στο προτελευταίο Γκραν Πρι του 1990 για να διασφαλίσει τον τίτλο του.)

Μετά τη νεαρή κοπελίτσα μια γυναίκα όχι μικρότερη από 45-50 χρονών παίρνει το λόγο και λέει: «Οι Βραζιλιάνοι έχουν ανάγκη από φαγητό, μόρφωση, υγεία και λίγη χαρά. Αυτή η χαρά δεν υπάρχει πια». Δυο μήνες αργότερα οι ταλαιπωρημένοι από τη φτώχεια Βραζιλιάνοι θα ξαναβγούν στους δρόμους έχοντας βρει λίγη απ’ τη χαρά που έψαχναν στα σουτ του Ρομάριο και του Μπεμπέτο. Μια διαφορετική εθνική Βραζιλίας, πιο εξευρωπαϊσμένη, πιο προσηλωμένη στο στόχο της και λιγότερο θεαματική, θα επανέλθει στην κορυφή του κόσμου μετά από πολλά χρόνια.

Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Gustavo Serrate προσπάθησε να χωρέσει όλη αυτή τη χαρά που έχει προσφέρει η εθνική ομάδα στο λαό της χώρας σ’ ένα μικρό κάτι-σαν-ταινιάκι που κυκλοφόρησε στο ίντερνετ πριν λίγες μέρες με την ονομασία «Το μεγάλο παιχνίδι», ένα παιχνίδι στο οποίο συνυπάρχουν όλοι όσοι έκαναν τους Βραζιλιάνους ευτυχισμένους έστω και για λίγο: ο Γκαρίντσα, ο Ζαγκάλο, ο Πελέ, ο Ρομάριο, ο Ρονάλντο…

Ήταν πριν από τουλάχιστον δέκα χρόνια. Ένα από εκείνα τα βράδια που σαν υπνωτισμένο και άβουλο ον καταλήγεις να πατάς μηχανικά το κουμπί του επόμενου καναλιού ψάχνοντας για την λιγότερο κακή από μια σειρά επιλογών οι οποίες μπορούν να σε κρατήσουν στο ίδιο κανάλι για περισσότερα από πέντε λεπτά μόνο εάν τελειώσουν ξαφνικά οι μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ και η τηλεόραση είναι σε απόσταση που δεν φτάνει το τεντωμένο σου πόδι.

Το ανελέητο ζάπινγκ μου κάνει παύση ασυναίσθητα στο κανάλι που γεμίζει την οθόνη μου με χόρτο. Στίβος. Έχει μόλις ξεκινήσει ο τελικός των 10.000 μέτρων. Ένα μπουλούκι αθλητών, κατά κύριο λόγο κάτι μελαψοί και καχεκτικοί τύποι που σπάνια θα συναντήσεις σε φαστφουντάδικο, καταπίνουν τους γύρους όπως ο Οβελίξ καταπίνει αγριογούρουνα. Σε μια γωνία στην κερκίδα 50-100 Αφρικανοί ντυμένοι πολύχρωμα με παραδοσιακές, εξωτικές φορεσιές έχουν στήσει ένα δικό τους πάρτι με τύμπανα, ταμπούρλα και ασταμάτητο χορό. Η κάμερα ζουμάρει πάνω σ’ έναν απ’ τους δρομείς. Πιο αδύνατος και απ’ τους αδύνατους. Πιο κοντός και απ’ τους κοντούς. Αλλά με το δεύτερο πιο ξεχωριστό χαμόγελο που έχω δει ποτέ στην ζωή μου, πίσω μόνο απ’ την κάτασπρη οδοντοστοιχία στο κατάμαυρο πρόσωπο του μοναδικού Λούις Άρμστρονγκ. «Χάιλε Γκεμπρεσελασιέ, κυρίες και κύριοι. Ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ και στα 5.000 και στα 10.000 μέτρα, ο Αιθίοπας ‘Αυτοκράτορας’ των μεγάλων αποστάσεων».

Ο ‘Αυτοκράτορας’ δεν είναι όμως πρώτος, ούτε καν στις πρώτες θέσεις. Ακολουθεί με προσήλωση το μπουλούκι και δεν πτοείται απ’ τους δρομείς που σπριντάρουν για ένα γύρο, ανεβαίνουν στην πρώτη θέση για μερικές εκατοντάδες μέτρα και μετά τα παρατάνε και εξαφανίζονται απ’ τον αγώνα. Τα χιλιόμετρα περνάνε, ο ρυθμός παραμένει ίδιος, το ενδιαφέρον μου κλονίζεται και ψάχνει απεγνωσμένα λόγους, γιατί να μην αφήσει τον αγώνα στην δικιά του παράλληλη ζωή, κάπου μακριά σε μια Ευρωπαϊκή πόλη την οποία δεν θυμάμαι καν, για να ασχοληθεί με κάτι καλύτερο. Μέχρι που το τέμπο αρχίζει σταδιακά να αλλάζει, σαν κάποιος να πάτησε το σωστό κουμπάκι. Ο Χάιλε ανεβάζει στροφές, με την ίδια ευκολία που κάποιος αλλάζει ταχύτητες στο αυτοκίνητο του. Οι γύροι πλέον λιγοστεύουν, οι δρομείς μπροστά του κάνουν χώρο και ο ‘Αυτοκράτορας’ μπαίνει μπροστά αλλά ο ρυθμός του δεν πέφτει. Δευτερόλεπτο με δευτερόλεπτο η διαφορά του από τον δεύτερο μεγαλώνει, μέχρι που λίγους γύρους πριν το τέλος, ο τελικός των 10.000 μέτρων αλλάζει όνομα και γίνεται «ο Χάιλε και οι άλλοι».

Το αρχικό μου ενδιαφέρον μετατρέπεται πάτημα με το πάτημα σε θαυμασμό. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως κανένας δεν ψάχνει τον νικητή. Ο στόχος είναι το παγκόσμιο ρεκόρ. Το οποίο κατέχει ο ίδιος. Ο στόχος είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός. Ο Γκεμπρεσελασιέ τρέχει για να κερδίσει τον εαυτό του. Να ξεπεράσει τα όρια του. Τρέχει για να κερδίσει την ίδια του την υπόσταση, μερικά χρόνια πριν στην Ολλανδία, όταν κατέρριπτε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο κόσμος στις κερκίδες ξεσηκώνεται, οι Αφρικανοί εντείνουν τα χτυπήματα στα ταμπούρλα, οι Αφρικανές λικνίζονται όλο και περισσότερο στον ρυθμό που τα αδύνατα πόδια του Χάιλε πατάνε κάθε φορά στο ταρτάν.

Ο σκηνοθέτης είναι μάγκας. Πιάνει το momentum αμέσως. Μικρά πλάνα. Γρήγορες εναλλαγές. Ζουμ εκεί που πρέπει. Γενικό πλάνο: Ο Γκεμπρεσελασιέ είναι ήδη μισό γύρο μπροστά από τον δεύτερο. Ζουμ στο πρόσωπο του: Χαμόγελο-μορφασμός, ένα μείγμα έντονης προσπάθειας και ευτυχίας. Ζουμ στα ταμπούρλα των Αφρικανών. Ζουμ στα πόδια του Γκέμπρε. Ζουμ στην Ευρωπαϊκή οικογένεια που έχει σηκωθεί όρθια και δεν σταματάει να χειροκροτεί αυτόν τον απίστευτο Αιθίοπα. Ζουμ στο πρόσωπο. Ζουμ στα πόδια. Ζουμ στα ταμπούρλα. Ταπ-ταπ-ταπ-ταπ. Πόδια. Ταμπούρλα. Χέρια που χειροκροτούν. Ο Γκέμπρε να χαμογελάει. Καμπανάκι τελευταίου γύρου.

Έχει αφήσει πίσω του 9,6 χιλιόμετρα, αλλά ο ‘Αυτοκράτορας’ δεν φαίνεται επηρεασμένος. Τα ταμπούρλα χτυπάνε πλέον σε δαιμονιώδη ρυθμό θαρρείς και είναι ιερή υποχρέωση τους να μην τον αφήσουν να τρέξει μόνος. Είναι ξεκάθαρο πια σε όλους ότι οι χρόνοι είναι καλοί. Είναι αρκετά κοντά. Είναι αυτός και το ρεκόρ. Αλλά εκείνα τα δευτερόλεπτα, δεν το νιώθεις έτσι απομακρυσμένο και αποξενωμένο από σένα. Είσαι εσύ, μπροστά σε μια τηλεόραση χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, και το ρεκόρ. Είναι ο Αφρικανός που χοροπηδάει δίπλα στα ταμπούρλα και το ρεκόρ. Είναι ο αθλητής κάποιου άλλου αθλήματος, που σταματάει την προθέρμανση του και παρακινεί τον Γκέμπρε να τρέξει ακόμα πιο γρήγορα, και το ρεκόρ. Είναι η αγχωμένη πιτσιρίκα, που τρώει τα νύχια της στην κερκίδα και στην οποία εστιάζει για λίγο ο σκηνοθέτης, και το ρεκόρ. Για λίγο το ρεκόρ αυτό είναι το κέντρο όλου του σύμπαντος μερικών χιλιάδων ανθρώπων.

Και κάθε φορά που μέσα σου τσιρίζεις «λίγο πιο γρήγορα» ο Γκεμπρεσελασιέ χαμογελάει και αυξάνει την ταχύτητα του. Σαν τόση ώρα να μην έτρεχε αυτός. Σαν κάποιος άλλος δρομέας που ξεκουραζόταν όλη του την ζωή γι’ αυτόν τον τελευταίο γύρο να μπήκε στο σώμα του. Σ’ αυτό το σώμα που ήδη είχε κάνει 24 γύρους. Ένα απίστευτο φαινόμενο. Τελευταία μέτρα. Τα πλάνα αλλάζουν ασταμάτητα. Η κόρη του ματιού σου βρίσκεται σε έκσταση, κοιτάζοντας μια το χαμόγελο του στο κέντρο του πλάνου και μια το χρονόμετρο κάτω δεξιά. Τύμπανα. Πόδια. Χαμόγελο. Χρονόμετρο. Τύμπανα. Πόδια. Χαμόγελο…

Το καταραμένο ρεκόρ δεν έσπασε εκείνο το βράδυ για πολύ λίγο. Ο Γκεμπρεσελασιέ του 1998 νίκησε τον Γκεμπρεσελασιέ εκείνης της κούρσας. Έχω δει πολλούς αγώνες στίβου από τότε αλλά ποτέ κανένας άλλος δεν μπόρεσε να μου προκαλέσει παρόμοια, έντονα συναισθήματα. Δυσκολευόμουν πάντα να εξηγήσω τους λόγους που δεν μ’ αγγίζει ο στίβος χωρίς να χαθώ σε μια ατέλειωτη ανάλυση της σημασίας που δίνω στον παράγοντα φαντασία, ένα στοιχείο σχεδόν απαγορευμένο στην φιλοσοφία του ‘πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο γρήγορα’ που διαφεντεύει τον στίβο. Μέχρι εχθές το βράδυ που ένας φίλος μου έστειλε άθελα του τον πιο απλό τρόπο εξήγησης της διαφοράς που εντοπίζω στους δυο ‘βασιλιάδες των σπορ’: ένα βίντεο με συγκεντρωμένες κάποιες άλλες ‘κούρσες’, ενός άλλου φαινομένου. Κι έτσι το ποιοτικό διάκενο μεταξύ των δυο κουρσών που υπάρχει στο μυαλό μου πλημμύρισε με οπτικοποιημένη φαντασία. (Και χωρίς να δείχνει ούτε ένα γκολ.)

Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη Βραζιλία με τους τραυματιοφορείς. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από το περσινό συμβάν και ο δόλιος Αρτούρ της Κονφιάνσα έγινε το φετινό θύμα κάποιου μικρού θεούλη που δεν ξέρει να κουβαλήσει έναν ποδοσφαιριστή. Αν ήταν στις Η.Π.Α. πάντως άνετα θα μπορούσε να κάνει μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση και να βγάλει μερικά χρήματα.

Αρκετά χιλιόμετρα πιο μακρυά, ο Βίνι Τζόουνς με το δικό του απαράμιλλο στυλ φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα στο εκπαιδευτικό βίντεο για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (και μάλιστα χωρίς φιλί της ζωής, οι σκληροί φιλάνε μόνο την «κυρά» τους). Μην ξεχνάτε όμως να σιγοτραγουδάτε Βee Gees.