Ο Νοέμβριος για την Ισπανία ήταν ιδιαίτερα άσχημος καθώς μέσα σε έναν μήνα χάθηκαν περίπου 60.000 θέσεις εργασίας και η ανεργία έφτασε στο 21%, ποσοστό ρεκόρ από το 1996 και μετά οπότε το Υπουργείο Εργασίας την καταγράφει επίσημα. Το κορυφαίο αυτό ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη μεταφράζεται σε περίπου 4,2 εκατομμύρια ανέργους πολλοί εκ των οποίων κάνουν ουρές έξω από τα γραφεία ανεργίας. Η μεγάλη αυτή άνοδος στην ανεργία οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στις μαζικές απολύσεις από τον Δημόσιο τομέα που έγιναν ώστε να βελτιωθούν οι αριθμοί εις βάρος των ανθρώπων.
Ο Δεκέμβριος όμως είναι άλλος μήνας και παρ’ ότι τα πράγματα δεν φαίνεται να βελτιώνονται, μπορεί από άρτο να έχουμε πρόβλημα πλέον, δεν έχουμε όμως πρόβλημα με το θέαμα. Το μεγάλο clasico έρχεται και πάλι και για πρώτη φορά ίσως τα τελευταία χρόνια η Ρεάλ βρίσκεται σε βαθμολογική θέση ισχύος. Οι ακριβοπληρωμένοι σούπερ σταρς δεν φαίνεται να αγωνιούν για την οικονομική κατάσταση της χώρας, οι σύλλογοι έχουν τεράστια έσοδα και η λάμψη του αγώνα καλύπτει για αρκετές μέρες κάθε άλλο πρόβλημα που μπαίνει προσωρινά κάτω από το χαλάκι. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αυτοκινητοβιομηχανία της Audi που έχει την φαεινή ιδέα να σπονσοράρει και τους δυο μεγάλους αντιπάλους βγάζει το δικό της διαφημιστικό σποτάκι το οποίο αν μη τι άλλο είναι αρκετά όμορφο:
Μερικές από τις καλύτερες ραδιοφωνικές διαφημίσες των τελευταίων ετών ανήκουν σε ένα ποτό που λέγεται Γιαγκερμάιστερ. Το γερμανικό αυτό λικέρ, παρ’ ότι έγινε μεγάλη μόδα τα τελευταία χρόνια έχει σημαντική ιστορία σχεδόν 80 ετών από πίσω του. Και αν αναρωτιέστε «μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με την μπάλα;» και «πόσα πήρατε για την γκρίζα διαφήμιση» οι απαντήσεις είναι «μεγάλη» και «τίποτα». Γιατί πολύ απλά το συγκεκριμένο ποτό έκανε πραγματικότητα τη διαφήμιση πάνω στις ποδοσφαιρικές εμφανίσεις.
Ήταν το 1973 όταν ο πανέξυπνος Γκούντερ Μαστ, ο άνθρωπος πίσω από το ιδιαίτερο αυτό ποτό είχε την έμπνευση να διαφημίσει το προϊόν του στο δημοφιλές άθλημα του ποδοσφαίρου. Ο Μαστ κατάφερε να κάνει ένα τοπικό ποτό της Σαξωνίας σε δημοφιλές ποτό πρώτα στη χώρα του και στη συνέχεια και αλλού. Το εντυπωσιακό ήταν ότι δεν χρειαζόταν στρατούς από διαφημιστές από πίσω του, καθώς ο ίδιος έβρισκε τα πρωτότυπα και συνήθως αστεία σλόγκαν των διαφημίσεων (Πώς κάνει γνωστή αλυσίδα παιχνιδιών εδώ; Ε, καμία σχέση.) Η ιδέα του ήρθε όταν στα μέσα του 1972 γνώρισε τον Ερνστ Φρίκε πρόεδρο της Άιντραχτ Μπράουνσβαικ. Η Άιντραχτ ήταν σε κακή κατάσταση καθώς είχε βγει από ένα σκάνδαλο δωροδοκίας με παίκτες της να χρηματίζονται όχι για μειωμένη, αλλά για αυξημένη απόδοση. Παράλληλα αντιμετώπιζε σημαντικά οικονομικά προβλήματα, ενώ και ο κόσμος δεν πήγαινε στο γήπεδο απογοητευμένος.
Ο Γκούντερ Μαστ είδε μια ευκαιρία και δεν την άφησε να πάει χαμένη. Πρότεινε να μπει το σήμα της Γιαγκερμάιστερ στην εμφάνιση της Άιντραχτ και πρόσφερε 100.000 μάρκα, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για κάτι που γινόταν για πρώτη φορά παγκοσμίως. Για να γίνει όμως ιδέα η πράξη, χρειάστηκε να περάσουν 8 μήνες καθώς η γερμανική Ομοσπονδία δεν ήταν σύμφωνη αρχικά στο εγχείρημα. Όπως επίσης υπήρξαν οι αντιδράσεις από τους δημοσιογράφους και κυρίως τον κόσμο της ομάδας που θεωρούσε ότι η ιερή φανέλα της Άιντραχτ Μπράουνσβαικ θα λερωνόταν. Τελικά όπως σε όλες τις ιστορίες εμπορευματοποίησης χρειάστηκε μια ψηφοφορία. Τα μέλη της Άιντραχτ με ψήφους 145 υπέρ και 7 κατά συμφώνησαν να μπει το σήμα της ομάδας στην εμφάνισή της. Το κυριότερο όμως ήταν ότι αποφάσισαν να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια την Ομοσπονδία και να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση χωρίς την έγκρισή της. Η Ομοσπονδία προσπάθησε να αντιδράσει, μετρώντας τις διαστάσεις της διαφήμισης που είχε αντικαταστήσει το σύμβολο της ομάδας, αλλά τελικά τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Έτσι, στις 24 Μαρτίου του 1973 κόντρα στην Σάλκε η εμφάνιση έκανε το ντεμπούτο της.
Η μόδα συνεχίστηκε στη Γερμανία, καθώς στην έναρξη της επόμενης σεζόν ομάδες όπως το Αμβούργο, η Φορτούνα Ντίσελντορφ κι η Ντούισμπουργκ εμφανίστηκαν με διαφημίσεις εταιριών όπως το Καμπάρι και η Ρέμινγκτον. Ακολούθησε και η Μπάγερν που πλέον έβαλε το σήμα της Αντίντας στις εμφανίσεις της. Οχτώ χρόνια μετά όλες οι ομάδες της Μπουντεσλίγκα είχαν σπόνσορα στις φανέλες τους. Η Άιντραχτ πιθανότατα θα είχε πρωτοτυπήσει σε έναν ακόμα τομέα, αλλά οι άνθρωποι της αρνήθηκαν την μετονομασία του συλλόγου σε Άιντραχτ Γιαγκερμάιστερ (ένα όνομα που ηχητικά θυμίζει Γερμανό βασανιστή σε ταινία του Χάρρυ Κλυν) το 1983 όταν και ο Μαστ είχε γίνει πρόεδρος της ομάδας.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Γκούντερ Μαστ δεν ήταν ποδοσφαιρόφιλος. «Ξέρω πότε μπαίνει γκολ, αλλά δεν θα μπορούσα να σας εξηγήσω το οφσάιντ» είχε δηλώσει. H διαφήμιση του ποτού έμεινε μέχρι το 1985 με το ποσό να αυξάνεται συνεχώς και να φτάνει το 1977 το 1,5 εκατομμύριο Μάρκα. Χρήματα που έφεραν τον Μπράιτνερ στην Άιντραχτ και οδήγησαν την ομάδα στη 2η θέση του πρωταθλήματος το οποίο και έχασε για μόλις έναν βαθμό.
Όπως όλα τα καλά όμως, κάποτε τελειώνουν. Η ομάδα άρχισε να αποδυναμώνεται, τα χρήματα να μην αρκούν και τελικά υποβιβάστηκε χάνοντας και τη διαφήμιση του διάσημου ποτού. Μπορεί τα «Λιοντάρια του Βορρά» να αγωνίζονται στην Β’ Εθνική πλέον (ανέβηκαν φέτος), αλλά η παρακαταθήκη που άφησαν άλλαξε για πάντα το ποδόσφαιρο. Ο Γκούντερ Μαστ πέθανε φέτος τον Μάρτιο, η Γιαγκερμάιστερ συνεχίζει και χωρίς αυτόν και το ποδόσφαιρο γίνεται μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο ένα εμπορικό προϊόν και λιγότερο μια απλή διασκέδαση.
Κάθε οπαδός που σέβεται τον εαυτό του θέλει να κάνει κάτι για την ομάδα του που θα μείνει. Στην Ελλάδα αυτό συνήθως είναι να κλέψει ένα αντίπαλο πανό, να την πέσει σε κάποιον αντίπαλο φίλαθλο ή να χτυπήσει με κέρμα κάποιον αντίπαλο παίχτη. Αυτές τις μέρες όμως θα έχει την ευκαιρία να το κάνει με έναν αρκετά πιο αθώο τρόπο. Η γνωστή εταιρία EA Sports κυκλοφορεί το καινούριο παιχνίδι της σειράς FIFA το οποίο για όσους δεν ξέρουν (που θα πρέπει να παρακολουθούν «Χορεύοντας με τους σταρ» ή κάτι τέτοιο για να μη το γνωρίζουν) λέγεται FIFA12. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια ποδοσφαίρου που κάποιοι από εμάς έχουν φάει πολλές ώρες παίζοντάς το.
Με την ευκαιρία της νέας αυτής κυκλοφορίας, η EA Sports φτιάχνει το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό κασκόλ που έγινε ποτέ και καλεί φιλάθλους από όλον τον κόσμο να στείλουν το δικό τους μήνυμα το οποίο θα εμφανιστεί πάνω στο κασκόλ. Οι πληροφορίες για το πώς μπορείτε να συμμετέχετε στον διαγωνισμό, αλλά και τα μηνύματα που ήδη υπάρχουν στο κασκόλ υπάρχουν στο αντίστοιχο site για το FIFA12. Το sombrero όμως σας προσφέρει την ευκαιρία να ξεπεράσετε όλα αυτά τα διαδικαστικά και να έχετε μια σίγουρη θέση στο κασκόλ χωρίς να μπαίνετε σε χρονοβόρες διαδικασίες. Με λίγα λόγια το sombrero είναι το βύσμα σας και προσφέρει 2 σίγουρες θέσεις για δυο από τους τηλεθεατές αναγνώστες μας.
Αυτό που έχετε να κάνετε είναι να στείλετε το μήνυμά σας για την αγαπημένη σας ομάδα μέσα σε 140 χαρακτήρες και (το τονίζω) με λατινικούς χαρακτήρες και το χρώμα στο οποίο θέλετε το μήνυμα πάνω στο κασκόλ (γιατί βρε αδερφέ μπορεί να μην σου αρέσει το χρώμα της αγαπημένης σου ομάδας). Τα μηνύματα θα τα στείλετε στο e-mail: elaith@sombrero.gr και δυο από σας θα μπορούν να καυχηθούν στα εγγόνια τους ότι εκπροσώπησαν την ομάδα τους στο ιστορικά μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό κασκόλ που έγινε ποτέ. Μπορείτε να μας στέλνετε μέχρι Κυριακή μεσάνυχτα. Μετά τις 00.00 δεν θα δεχτούμε τίποτα όσο και και να βαράτε τα κουδούνια.
Με την εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά και την εξέλιξη του ίδιου του προϊόντος (όσο κι αν πονάει ο χαρακτηρισμός της μπαλίτσας σαν προϊόν), ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή οι ποδοσφαιρικές διαφημίσεις θα ξεφύγουν απ’ τα στενά όρια του ρεαλισμού και του συγκεκριμένου καλουπιού όπου κάποιος διάσημος ποδοσφαιριστής κάνει κάτι εντυπωσιακό στη διάρκεια ενός κρίσιμου αγώνα, σ’ ένα κατάμεστο ποδοσφαιρικό γήπεδο.
Αυτή η στιγμή έφτασε με τον ερχομό της τελευταίας διαφημιστικής καμπάνιας της Heineken για το Τσάμπιονς Λιγκ η οποία, με τίτλο ‘Legendary Football’ και πρωταγωνιστές τον Μπουφόν, τον Ζέεντορφ και μερικούς ακόμα γνωστούς παίκτες, μεταφέρει όλη τη δράση σ’ ένα σκηνικό γεμάτο θεατρικές αναφορές και δραματικά στοιχεία που μυρίζει έντονα Τέχνη, με ότι αυτό συνεπάγεται συνειρμικά.
Αυτό όμως που κάνει όλη την διαφορά και προκαλεί έκπληξη είναι ότι ενώ το ύφος της διαφήμισης εξ αρχής δείχνει να βγήκε από manual για το «πως να ερεθίσετε το σημείο εκείνο του εγκεφάλου του τηλεθεατή που ανταποκρίνεται στις ηρωικο-επικές καταστάσεις και μετέπειτα προκαλεί διάθεση κατάκτησης του κόσμου μέσω αγοράς του προϊόντος», από ένα σημείο και μετά εμφανίζονται μικρές χιουμοριστικές πινελιές, όπως το πρώτο – αγγελικό μάλιστα – «μπιπ» στην ιστορία των ποδοσφαιρικών διαφημίσεων ή η κούραση από το υπερβολικό slow motion στο πέσιμο μιας μπάλας, οι οποίες ανεβάζουν την συγκεκριμένη καμπάνια της Heineken στην κορυφή της διαφημιστικής πυραμίδας και της απονέμουν τον βαρύγδουπο και άκρως τιμητικό τίτλο: Η πρώτη επική ποδοσφαιρική διαφήμιση που αυτοσαρκάζεται.
Πιθανότατα όσοι είστε παλιοί σομπρερίστας να θυμάστε το όνομα του Τζίμυ Μπούλαρντ, ο οποίος μάλλον είναι ο αγαπημένος μας Άγγλος (δεν είναι βέβαια και κατόρθωμα, καθώς δεν συμπαθούμε πολλούς Άγγλους). Αυτό το υπέροχο αγόρι αγωνίζεται πλέον με τα χρώματα της Ίπσουιτς και δεν θέλει να κακοκαρδίσει κανέναν. Έτσι αντί να το παίξει Μήτρογλου και να παίρνει την μπάλα για να μην σουτάρει κανείς το φάουλ, ο Τζίμυ φίλες και φίλοι βρήκε τη σωστή λύση για μια επαγγελματική ομάδα. Πέτρα-ψαλίδι-χαρτί και ο Κιθ Άντριουζ δεν έχει κανέναν λόγο να αισθάνεται αδικημένος. Για την ιστορία η Ίπσουιτς κέρδισε με 3-0 την Κόβεντρι.
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Η Γαλατά έχει μόλις σκοράρει με τον Ελμάντερ και έχει πάρει το προβάδισμα απέναντι στην μαχητική Σαμσουνσπόρ (δεν έχω ιδέα, έτσι το φαντάζομαι όμως). Μόλις 1,5 λεπτό πιο μετά ο ελεεινός κοτσίδας τερματοφύλακας (πού πας ρε φίλε με κοτσίδα, δεν έχεις δει τον Σίμαν και τον Πίντο;) πάει να κάνει μαγκιά, ο διαιτητής δίνει το πέναλτυ και μέσα σε δυο λεπτά το ματς γυρίζει.
Kάπου στην Ισπανία
Είπαμε, η φτώχεια οδηγεί στις απομιμήσεις και στα… κινέζικα προϊόντα. Έτσι, όποιος είναι συλλέκτης αξεσουάρ ποδοσφαιρικών ομάδων έχει πλέον μια λύση παραπάνω. Το νέο υπέροχο μαϊμουδοκαπέλο της ισπανικής Λίγκας είναι 3 σε 1. Το σήμα της Μπαρσελόνα, το όνομα της Ρεάλ Μαδρίτης και τα χρώματα της Ατλέτικο Μαδρίτης. Μια νυχτερίδα μόνο του λείπει και θα ήταν το καλύτερο δώρο για γκάτζετ. Μην μας ρωτάτε, τα αποθέματα εξαντλήθηκαν.
Στοκχόλμη, Σουηδία
Άγγλος ποδοσφαιριστής. Οπαδός της Μίλγουολ. Παίζει στη Σουηδία. Μπορούμε όλοι να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για κάποιον δαντελένιο χαφ. Στη γουκιπίντια λέει ότι κέρδισε και τον τίτλο του πιο βρώμικου ποδοσφαιριστή στη Σουηδία. Μετά από αυτό τη φάση είναι σίγουρο ότι πάει για repeat. Τον λένε Κένι Πέιβι και στη συγκεκριμένη φάση πρέπει να έχει κάνει γύρω στα 3 με 4 ποινικά αδικήματα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Σάντα Φε, Αργεντινή
Η Ράσινγκ ήταν μπροστά στο σκορ μέχρι που οι γηπεδούχοι κέρδισαν πέναλτυ. Την απόφαση να το εκτελέσει πήρε ο γκολκίπερ Ενρίκε Μπολόνια. Ο «δικός μας» Σεμπαστιάν Σάχα έκανε την απόκρουση, αλλά ο αντίπαλος τερματοφύλακας πήρε το ριμπάουντ και έδωσε τον πολύτιμο βαθμό στην ομάδα του. Μια ακόμα μάχη μεταξύ τερματοφυλάκων στην Λατινική Αμερική…
Στην Αργεντινή ασχολούνται με το καινούριο τους πρωτάθλημα, το οποίο όποιος περίμενε να γυρίσει σε νορμάλ συνθήκες έκανε μεγάλο λάθος, μια που σκέφτονται να το γυρίσουν σε πρωτάθλημα περίπου… 40 ομάδων. Μέχρι τότε απολαύστε τη διαφήμιση γνωστής αθλητικές εταιρίας για την Μπόκα:
Μπορεί να διαθέτει την πιο φημισμένη εθνική ομάδα του πλανήτη και να αποτελεί διαχρονικά μια από τις καλύτερες πηγές ποδοσφαιρικών ταλέντων (προβληματικών ή μη), παρ’ όλα αυτά η σύγχρονη Βραζιλία παραμένει μια εντελώς κουλή χώρα, άξια ‘απόγονος’ της Βραζιλίας των πρώτων δημοκρατικών χρόνων που έφτιαξε το πρώτο της πανεπιστήμιο μέσα σε λίγες μέρες διώχνοντας κακήν-κακώς από το Αυτοκρατορικό Ίδρυμα των Τυφλών τους καημένους ένοικους του μόνο και μόνο για να μπορέσει να απονείμει σ’ έναν φιλοξενούμενο Βέλγο βασιλιά τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα. Έτσι, πίσω από την λάμψη της ‘σελεσάο’, της κιτρινοπράσινης φανέλας, του joga bonito και των πέντε παγκοσμίων κυπέλλων, κρύβεται ένας ολόκληρος φτωχός λαός που θέλει τόσο πολύ να παίξει μπάλα κάπου που συμβιβάζεται με οτιδήποτε μοιάζει στα βασικά σημεία με ποδοσφαιρικό γήπεδο.
Ο φωτογράφος Joachim Schmid έφτιαξε μια συλλογή με αεροφωτογραφίες μερικών εκ των πιο περίεργων αγωνιστικών χώρων στην Βραζιλία και την κυκλοφορεί συνοδευόμενη από το παρακάτω περιγραφικό σχόλιο:
“O Campo”, or in its translation “The Field”, is a photographic compilation of football fields in Brazilian cities. The images were taken via satellite and they show the rather oddly shaped football pitches that seem to be built wherever possible – the desire for playing the game has clearly surpassed and ignored the limitations of natural topography and FIFA’s laws of the game. According to the official rules and regulations (which are included in the book as an epilogue) you would not be allowed to play football on any of these fields. However, the careers of some of the world’s best football players began on these very same fields despite their askew angles, odd proportions, mis-shapen border lines and pitch markings. Studying the architectual contexts of these fields we also get an idea about the social context where these players come from.
Αν σε συγκίνησε η ιδέα του κι έχεις την οικονομική δυνατότητα μπορείς να αγοράσεις και online το συγκεκριμένο coffee table book από εδώ. Αν όχι με μια μικρή αναζήτηση στο ίντερνετ με το όνομα της συλλογής μπορείς να βρεις μερικές ακόμα φωτογραφίες με γήπεδα στα οποία ο γκαντέμης αριστερός μπακ αναγκάζεται να καλύψει περισσότερους χώρους από τον αντίστοιχο δεξιό.
Μια που η Γιουβέντους φέτος έκανε μια τραγική χρονιά και πολλά βήματα προς τα πίσω στην προσπάθειά της να επανέλθει στην κορυφή του ιταλικού ποδοσφαίρου, η εκδίκηση που έπρεπε να πάρει ήταν εξωαγωνιστική. 384 τετραγωνικά μέτρα με τα μούτρα του Κράσιτς και την καμπάνια για τα νέα εισιτήρια διαρκείας της Γιούβε στον κεντρικό σταθμό του Μιλάνου είναι σίγουρα μια καλή αρχή. Πόσο μάλλον όταν όλα αυτά θα γίνουν στο καινούριο γήπεδο της Γιουβέντους που προχωράει κανονικά, με το πρώτο επίπεδο να έχει πλέον τα καθίσματα και να απομένουν αυτά στο πάνω διάζωμα (συνολικά 41.000 θέσεις).
Υπάρχουν στην πιάτσα των αθλητικογράφων αμέτρητα εθνικά ποδοσφαιρικά κλισέ – τα οποία κι εμείς στο sombrero χρησιμοποιούμε συχνά-πυκνά όταν στερεύουμε από άλλες ιδέες – σύμφωνα με τα οποία οι Ιταλοί είναι πάντα καλοντυμένοι, προσεγμένοι και εκνευριστικά τελειομανείς, ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές του ματς, με το μαλλί τους ενώ οι Άγγλοι, σαν λάτρεις του physical game και της σωματικής επαφής, είναι αυτοί που αρέσκονται στο να βουτάνε ολόκληροι στις λάσπες απλά και μόνο για να κάνουν τάκλιν σε μια ανυπεράσπιστη μπάλα που οδεύει με γοργό ρυθμό προς την πλάγια γραμμή κάπου στο κέντρο του γηπέδου με το σκορ στο 3-0 υπέρ τους. Σε φιλικό παιχνίδι.
Όταν όμως Άγγλοι αποφασίζουν να φορέσουν Ιταλικά ρούχα (για την επόμενη περίοδο) το πράγμα μπασταρδεύεται λίγο…
Με την Μπόκα να πηγαίνει χάλια, τον ίδιο να αντιμετωπίζει τραυματισμούς και να μην τα πηγαίνει καλά με τον προπονητή του, ο πάντα αγέλαστος, βαριεστημένος Χουάν Ρομάν Ρικέλμε δεν περνάει την καλύτερη του περίοδο. Όλοι αναρωτιούνται αν είναι χαρούμενος και στην παρακάτω διαφήμιση γίνονται αρκετά πιεστικοί μέχρι να πάρουν την τετριμμένη απάντηση «Ο Ρικέλμε είναι χαρούμενος» (μια που ο Ρικέλμε μιλάει για τον εαυτό στο τρίτο πρόσωπο, όπως κάθε μικρός θεούλης επί γης πρέπει να κάνει).
Τελικά ο Ρικέλμε βρίσκει την χαρά σε ένα σακουλάκι πατατάκια και μια κόλα και μας κάνει τη χάρη να τον δούμε να χαμογελάει αλλά και να χορεύει (!!):
Την ίδια στιγμή ο Αντρεσίτο Ινιέστα το ρίχνει στα παγωτά για να γλυκαθεί μετά την ήττα στον τελικό του κυπέλλου:
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[Καθόλου σχόλια]
Κατηγορίες: 
