Την στιγμή που στην Μπόκα περιμένουν πώς και πώς την επιστροφή του Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, η Λαρίσα Ρικέλμε επιστρέφει για μια ακόμα αρπαχτή, καθώς η Νόκια την επέλεξε για τη διαφήμιση του νέου μοντέλου της C3 και την παρουσίασή του στη Γουαδαλαχάρα.

Κάποια στιγμή πέρσι σας είχαμε δείξει τη διαφήμιση για το Gran DΤ, το fantasy παιχνίδι της Clarin με τον… Νασούτι να φοράει τα πόδια του Μαραντόνα (αξίζει για όσους δεν το έχουν δει).

Το παιχνίδι φυσικά συνεχίζεται και φέτος και οι διαφημίσεις γίνονται ακόμα καλύτερες. Φέτος πρωταγωνιστεί ο Παλέρμο ως Λεονάρντο Ντι Κάπριο στον Τιτανικό μαζί με έναν φοβερό τυπάκο (προσοχή στην λεπτομέρεια να φοράει ρούχο σαν εμφάνιση της Ρίβερ) που τον ευχαριστεί για το γκολ του:

Κι επειδή μας αρέσει να μαθαίνουμε, ανακαλύψαμε ότι πέρσι υπήρχε και δεύτερη διαφήμιση. Αυτή τη φορά ο κόσμος έχει χωριστεί στα δύο. Το ying yang του παγκόσμιου ποδοσφαιρού. Οι μισοί με τον μυστακιοφόρο Άνχελ Κάππα και οι άλλοι μισοί με τον μουσάτο Καρούσο Λομπάρντι. Ο Άνχελ Κάππα, τωρινός προπονητής της Ρίβερ και παλαιότερα της Ουρακάν, με το επιθετικό του 4-3-3 και θεωρία του «4-3-3 και όλοι μπροστά» και ο Καρούσο Λομπάρντι, ο Σούλης Παπαδόπουλος της Αργεντινής με δική του άποψη «4-4-2 και όλοι πίσω».

Στη Λατινική Αμερική η μόδα της κολύμβησης παρέα με εκπαιδευμένα δελφίνια είναι ευρέως διαδεδομένη. Μιά τέτοια επιχείρηση στο Μεξικό διαφημίζει στο παρακάτω βίντεο ο Λιονέλ Μέσσι μαζί με την μνηστή του Antonella Rocuzzo.

Παπούτσια, πατατάκια, δελφίνια …

«Δελφίνι, δελφινάκι, πάμε πιό γρήγορα» λέει το λαϊκό άσμα. Ελπίζω όχι γιά να συναντήσουμε μιά ώρα αρχίτερα τον Ροναλντίνιο …

Μια που φίλοι αναγνώστες επικρατεί γενικότερη νέκρα αγωνιστική με εξαιρέση τους ευρωπαϊκούς αγώνες, ας ασχοληθούμε με κάτι χρηστικό για όσους από σας ακόμα δεν πήγαν διακοπές. Το sombrero πάντα πρωτοπόρο σε θέματα μόδας είναι εδώ για να σας δείξει τι επικρατεί φέτος στις παραλίες στα ανδρικά μαγιό. Και τι καλύτερο από τους ζάμπλουτους ποδοσφαιριστές που σίγουρα θα ντύνονται και σωστά; Ας ξεκινήσουμε λοιπόν…

Ξεκινάμε με ένα μαγιό κατάλληλο για τον μέσο Έλληνα που έχει μερικά κιλά παραπάνω. Με ειδικό σύστημα στο λάστιχο για να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της κοιλιάς σας, το μαγιό Ροναλντίνιο είναι πάνω από όλα άνετο. Δεν χρειάζεται πλέον να αγχώνεστε για το πόσα κιλά θα βάλετε στις διακοπές σας, το μαγιό Ροναλντίνιο αντέχει σε εφελκυστικές δυνάμεις μέχρι και 1000Ν.

Για όσους αντίθετα είναι ιδιαίτερα αδύνατοι, η τελευταία μόδα έρχεται από το Ρίο και την λανσάρει ο Μέσσι. Ναι υπάρχει κι ο Μέσσι στη φωτογραφία και όχι δεν φοράει πορτοκαλί μπικίνι.

Προχωράμε στο μαγιό κάρβουνο. Με μια ειδική τεχνολογία με μικροτσίπ, το μαγιό κάρβουνο απορροφάει τις ακτίνες του ηλίου την ίδια στιγμή που ενεργοποιεί την έκκριση μελανίνης στο σώμα δίνοντάς σας ένα υπέροχο μαύρισμα. Κυκλοφορεί σε  7 μοντέλα ανάλογα με την απόχρωση που επιθυμεί ο αγοραστής. Ο Λουίς Φίγκο επέλεξε το μοντέλο «παϊδάκι στη θράκα».

Επειδή όμως η οικονομική κρίση μαστίζει τη χώρα, υπάρχουν και φτηνότερες λύσεις. Η πρώτη από αυτές είναι το σωβρακομαγιό. Ένα απλό βαμβακερό βρακί μετατρέπεται σε χαριτωμένο μαγιό όπως μας δείχνει με μοναδική φινέτσα ο Φραντσέσκο Τόττι.

Τέλος, μια ακόμα οικονομική λύση είναι το σορτσακομαγιό. Οι μεγαλύτεροι που έζησαν την δεκαετία του ‘80, σίγουρα θα θυμούνται τις χρυσές εποχές όταν ο Γκάλης και τα άλλα παιδιά φορούσαν σορτσάκια που ίσα ίσα κάλυπταν τα ευαίσθητα σημεία αφήνοντας όλο το μπούτι έξω. Όλο και κάποιο adidas θα έχει περισσέψει σε καμιά ντουλάπα, τότε που παίζαμε μπάσκετ σε ομάδες και πίναμε ΑΓΝΟ για να γίνουμε σαν τον Νικ. Αρχίστε την έρευνα και έτσι θα έχετε ένα μοδάτο μαγιό (όπως μας δείχνουν Σνάιντερ και Βίγια) χωρίς να σας στοιχίσει τίποτα.

Ψάχνεις τώρα κι εσύ φίλε αναγνώστη να βρεις πού θα πας φέτος στις διακοπές σου. Ξαναθυμάσαι τις χρυσές εποχές που έκανες ελεύθερο κάμπινγκ στο Αγκίστρι, είσαι έτοιμος να ρίξεις τα μούτρα σου και να τηλεφωνήσεις στη θειά τη Θανάσαινα που έχει εξοχικό στην Ερμιόνη και την είχες σκυλοβρίσει πριν τρία χρόνια επειδή δεν ενέκρινε το γάμο σου, κοιτάς την περίπτωση μπάνιων με πούλμαν στη Λίμνη του Λάμπρου στη Βουλιαγμένη, να στείλεις τα παιδάκια σου να κάνουν καμιά βουτιά μη σου μείνουν όλο το καλοκαίρι μέσα στο σπίτι και στο ρημάξουν και γενικά κάνεις ό,τι μπορείς για να τη βγάλεις φτηνά και οικονομικά, καθότι η κρίση σου χει φάει τα σκώτια.

Και λέω εγώ τώρα. Την περίπτωση του Αλγκάρβε την κοίταξες;

Τι εστί Αλγκάρβε; Παραθαλάσσιο θέρετρο στην Πορτογαλία είναι φίλε μου, πού ζεις εσύ και δεν το ξέρεις;

Εχει και ξενοδοχεία, αλλά έχει και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Καλή λύση αυτή αν είναι να πας μεγάλες διακοπές με όλη την οικογένεια. Διαμερίσματα τώρα δεν είναι η ακριβής λέξη. Επαύλεις να το πώ, ανάκτορα να το πω, θα σε γελάσω. Δες εσύ μόνος σου και κρίνε. Και σπεύσε γρήγορα, γιατί όπως καταλαβαίνεις, με τέτοια τιμή θα γίνει λαϊκό προσκύνημα.

Με τι τιμή; Μόνο 1350 ευρώ την ημέρα!

Ναι, ναι, καλά διάβασες. 1350 ευρώ την ημέρα. Και δεν θέλω τσιγγουνιές. Θα πάρεις μαζί και τη μαμά, την αδερφή με τον γαμπρό σου και τα παιδάκια τους, αλλά για να μην τους έχεις μέσα στα πόδια σου, θα τους νοικιάσεις ένα λίγο πιο ταπεινό δίπλα απ το δικό σου.

Με τέτοια φτήνια άλλωστε, όλοι μπορούν να το παίξουν χουβαρντάδες!

Όσο η μια εταιρεία ψάχνει σε διάφορες μελέτες τα αίτια της αποτυχίας όλων των μεγάλων της σταρ, η άλλη μετράει με ενθουσιασμό τα γκολ που πετυχαίνουν οι πρώτοι σκόρερ του Μουντιάλ με τα παπούτσια της. Πόλεμος εκατομμυρίων με φόντο τους χωματόδρομους της Νότιας Αφρικής.

Αν δεν είσαι εργαζόμενος/μέτοχος/αρρωστημένος οπαδός της Adidas, είναι σχεδόν απίθανο να έχεις δει την επική διαφήμιση της Nike που σκηνοθέτησε ο γνωστός Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναριτου και να μην σου άρεσε. Ένα σχεδόν μήνα μετά την πρώτη προβολή της, στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου παίχτηκε μια μικρή συνέχεια – βασισμένη πάντα πάνω στην ίδια φιλοσοφία, δηλαδή την προβολή των μακροπρόθεσμων συνεπειών, θετικών ή αρνητικών, μιας στιγμιαίας ενέργειας μέσα στο γήπεδο – με μοναδικό πρωταγωνιστή αυτήν την φορά τον μικρό καραγκιοζάκο Ρομπίνιο. Κρίνοντας πάντως από την παρουσία των πρωταγωνιστών του πρώτου βίντεο αλλά και από την αντίστοιχη του Ρομπίνιο, σ’ αυτό το Μουντιάλ, μπορείς άνετα να σχολιάσεις ότι δεν ήταν και τόσο γουρλίδικες οι επιλογές της εταιρείας.

Θυμίζει εκπληκτικά b-movie, Χολιγουντιανή ταινία απ’ αυτές που προβάλλουν τα Ελληνικά κανάλια το μεσημέρι της Κυριακής μετά το φαγητό:

Ηλικιωμένος θρυλικός Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, με δια βίου συνδρομή με προνόμια στην Mastercard και έμφυτο ταλέντο στις αποτυχημένες προβλέψεις θέλει οπωσδήποτε να πετύχει ένα τελευταίο γκολ με την φανέλα της εθνικής ομάδας, παραβλέποντας το γεγονός ότι έχει πλέον μπάκα Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου. Λόγω του μεγάλου ονόματος του (Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο) η ομοσπονδία αποδέχεται την επιθυμία του και τον ρίχνει στο χορτάρι απέναντι στην αιώνια αντίπαλο Αργεντινή. Εκεί, αφού ακολουθήσει το πατροπαράδοτο Χολιγουντιανό μονοπάτι «αποτυχία-χλευασμός-αμφισβήτηση-πείσμα-επιστροφή-επιτυχία-αποθέωση» θα αγγίξει την ονείρωξη σκοράροντας πίσω από το κέντρο ένα γκολ που δεν μπόρεσε να βάλει ούτε καν όταν ήταν στα ντουζένια του (βλέπε: Βραζιλία-Τσεχοσλοβακία στο Mουντιάλ του 1970).

Δεν είναι όμως. Είναι κάτι-σαν-διαφήμιση-κάτι-σαν-μικρού-μήκους-ταινία της μεγαλύτερης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας στην Βραζιλία. Και είναι προσεγμένη. Και γραφική. Τόσο γραφική που σίγουρα κάνει τον Μαραντόνα να πεθαίνει στα γέλια…

Το Μουντιάλ βρίσκεται πιά προ των πυλών και η θεματολογία των διαφημίσεων στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά επάνω του.

Την τιμητική τους έχουν μπύρες, πίτσες και πατατάκια, αφού συνειρμικά συνδέονται με την παρακολούθηση αγώνων ποδοσφαίρου εκ του καναπέως ή εκ της σεζ λογκ εφ όσον ομιλούμε για παγκόσμιο κύπελλο.

Ετσι λοιπόν γνωστή βραζιλιάνικη μπύρα, αποφάσισε να κουβαλήσει τη μισή «σελεσάο» στη Βαρκελώνη για τις ανάγκες γυρίσματος δύο διαφημιστικών σποτς. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στο νέο γήπεδο της Εσπανιόλ το οποίο σημειωτέον έχει μπλε καθίσματα. Αυτό βεβαίως δεν εμπόδισε σε τίποτα τους τεχνικούς της διαφημιστικής εταιρείας να τα … βάψουν κόκκινα προκειμένου να συμφωνούν με τα χρώματα του λογότυπου της ζυθοποιϊας.

Το ερώτημα πάντως παραμένει αναπάντητο: αφού ξενιτεύτηκαν που ξενιτεύτηκαν, χάθηκε ένα γήπεδο με κόκκινα καθίσματα; Τι παραπάνω δηλαδή έχει το «Κορνεγιά ελ Πρατ» απ το «Γεώργιος Καραϊσκάκης»;

Ο πυρετός του Μουντιάλ δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τις εταιρίες που ζούνε από τον αθλητισμό. Ο πόλεμος μεταξύ της Nike και της Adidas, κρατεί γερά, ενώ οι δύο κολοσσοί εκμεταλλεύονται όλο το οπλοστάσιο που τους παρέχει το τμήμα Μάρκεντιγκ. Και αν μέχρι τώρα ήταν μια μάχη διαγαλαξιακή λόγω…των αστεριών που πρωταγωνιστούσαν, η Adidas είπε να παίξει σε άλλο επίπεδο… γαλαξία καλύτερα. Όπως καταλαβαίνετε και από το όνομα μου, δεν είμαι ο πλέον αντικειμενικός για να ψηφίσω τον νικητή της κόντρας, αλλά θα το πω. ΝΑΙ ΡΕ Adidas!

Σε πρώτη φάση λοιπόν, έχουμε μια ποδοσφαιρική προσέγγιση των πραγμάτων, προερχόμενη από την χώρα που ακόμα λένε το ποδόσφαιρο, soccer. Ιδιαίτερη σκηνοθεσία, πολύ φαντασία, επίκληση στο συναίσθημα και το αποτέλεσμα:

Από την άλλη έχουμε μια πλήρης εκμετάλλευση της συμφωνίας της Adidas με τον υπερκόσμο που δημιούργησε ο Lucas, σε μια αναπαράσταση μια από τις πλέον cult στιγμές του Star Wars IV : A New Hope. Στην καντίνα του Moss Eisley.

Τότε στα παλιά τα χρόνια που δεν υπήρχε Ίντερνετ (ούτε αργό, ούτε γρήγορα), που δεν υπήρχε δορυφορική τηλεόραση, ούτε καν πολλά κανάλια στην τηλεόραση, το να ασχολείσαι με το ξένο ποδόσφαιρο ήταν δύσκολη δουλειά. Ενώ τώρα μπορείς να πέσεις σε συζήτηση 12χρονων που με ύφος Αρσέν Βενγκέρ θα σου πουν ότι ο Μπακαρί Σανιά είναι το καλύτερο DR στον κόσμο (άτιμο Championship και μετέπειτα Football Manager), τότε περίμενες να διαβάσεις σε κάποια γωνιά της εφημερίδας τα σκορ της Ιταλίας ή περίμενες να δεις στην ΕΡΤ-2 τον Αργυρίου και τον Γερακάρη να σου λένε ότι οι «κόκκινοι διάβολοι» είναι η Λίβερπουλ.

Κάπου εκεί, στους χαλεπούς (ποδοσφαιρικά) αυτούς καιρούς μια από τις παιδικές μας ασχολίες ήταν τα αυτοκόλλητα της Πανίνι, τα χαρτάκια όπως μάθαμε να τα λέμε. Πλησίαζαν οι μεγάλες διοργανώσεις και τρέχαμε να αγοράσουμε τα φακελάκια, να συμπληρώσουμε τα άλμπουμ και να ανταλλάξουμε με τους φίλους μας. Ήταν κυρίως η επαφή με το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, οι φάτσες, τα ονόματα αγνώστων (ποιος Μπόσμαν, ποια κοινοτικά διαβατήρια και ποιοι άπειροι ξένοι στις ομάδες) πρωταγωνιστών που μας δελέαζαν. Προσωπικά, νομίζω ότι το πρώτο άλμπουμ μου ήταν αυτό του Μουντιάλ στο Μεξικό (ελπίζω να φτάσει ο χρόνος στον Dracula, ώστε να θυμηθούμε και Μουντιάλ που τα έχουμε ζήσει) που καθόλου τυχαία είχε μασκότ με σομπρέρο και ακόμα θυμάμαι την περηφάνεια που ένιωθα βλέποντας το αυτοκόλλητο του Εστερχάζι και από κάτω το όνομα της ΑΕΚ (πού σκέψεις για να φτάσει τότε η ελληνική ομάδα σε Μουντιάλ).

Τα χρόνια πέρασαν, η παγκοσμιοποίηση πέρα από τα αρνητικά της μας έφερε πιο κοντά ποδοσφαιρικά και κάνοντας ένα search βρίσκεις και τα γήπεδα του Μουντιάλ και τις έγκυρες αποστολές των ομάδων (μια που τα άλμπουμ τυπώνονται αρκετό καιρό πριν και δεν έχουν πάντα τους σωστούς παίκτες) και το πρόγραμμα των αγώνων και φυσικά πολύ παραπάνω στοιχεία για κάθε παίκτη ξεχωριστά. Παρ’ όλα αυτά, η Πανίνι συνεχίζει να βγάζει τα άλμπουμ της. Δεν ξέρω πόσο μεγάλη επιτυχία έχουν πια στα παιδιά. Αυτό που ξέρω είναι ότι στο προηγούμενο Euro ξεπέρασα όλες τις ντροπές μου («ολόκληρος μαντράχαλος και αγοράζεις χαρτάκια;»), άφησα κατά πέρας όλες τις δικαιολογίες που σκεφτόμουν για να τα ζητήσω από τον τοπικό ψιλικατζή («Με ρώτησε το ανιψάκι μου για κάτι αυτοκόλλητα, Πανίνι τα είπε; Μήπως τα έχετε;») και έψησα αρκετούς φίλους να ξεκινήσουμε την παιδική μας συνήθεια.

Σίγουρα, η μαγεία δεν είναι η ίδια, αλλά η προσπάθεια για να συμπληρωθεί το άλμπουμ άξιζε τον κόπο. Με την ευκαιρία του φετινού Μουντιάλ ξεκίνησα και πάλι και από όσο ξέρω και αρκετοί φίλοι της ηλικίας μου (και αρκετά μεγαλύτεροι). Για όσους ενδιαφέρονται, το άλμπουμ είναι φυσικά δωρέαν και τα φακελάκια τα βρίσκει κανείς στην ιδιαίτερα αλμυρή τιμή των 60 λεπτών το ένα. Και μπορεί να έζησα τον επικό διάλογο:

- Θα ήθελα 4 μπαταρίες ΑΑΑ
- Ορίστε…
- Μήπως έχετε αυτοκόλλητα Πανίνι για το Μουντιάλ;
- Ναι, ορίστε. Αυτό θα τα πάρετε ή όχι; (δείχνοντας τις μπαταρίες, λες και αγόραζα προφυλακτικά και ντρεπόμουν και έπρεπε να αγοράσω το μισό μαγαζί πιο πριν)

Αλλά όπως να το κάνουμε, είμαστε άντρες (και κατά βάθος αγόρια ακόμα) και κατά 90% στις συζητήσεις μας επικρατεί το ποδόσφαιρο. Οπότε αφήστε μας να είμαστε παιδιά ακόμα…

ΥΓ Για όσους δεν έχουν την οικονομική άνεση, δεν μπορούν να ξεπεράσουν την ντροπή τους ή δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν, υπάρχει και το virtual άλμπουμ της Πανίνι, το οποίο είναι δωρεάν και μπορείτε να το συμπληρώσετε εδώ…

Ομολογώ πως ένα μήνα το κωλοβαρούσα και η αρχισυνταξία του sombrero ήταν έτοιμη να με πετάξει όξω.

Καθημερινά δεχόμουν ειρωνικά μηνύματα του τύπυ «πού σκατά εξαφανίστηκες;», «πήρε ντουμπλ ο βάζελος και δεν έχεις με τί να γκρινιάξεις», «έλα βγες, θα πούμε στον Μουρίνιο να μη σε πονέσει» κι άλλα τέτοια γλαφυρά που καταδεικνύουν το ποιόν των ανθρώπων που  βασανίζουν καθημερινά τον γραπτό λόγο εδώ μέσα.

Αντιπαρέρχομαι τις κακίες διότι είμαι ανώτερος άνθρωπος και απαντώ με το πρώτο διαφημιστικό βιντεάκι του σομπρέρου. Διότι εις τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε θα πρέπει να αξιοποιούμε πλήρως τα μέσα που μας παρέχει η τεγνολογία προκειμένου να κάνουμε γνωστό το τομάρι μας.

Τρομάρα μας και τρομάρα σας …

Ο μύθος λέει ότι πριν πολλά-πολλά χρόνια, όταν οι πανούργοι Ευρωπαίοι ξεκίνησαν να ανακαλύπτουν τις δυνατότητες της Αφρικής, μια μεγάλη εταιρεία υποδημάτων έστειλε στην ‘Μαύρη ήπειρο’ δυο αντιπροσώπους της ώστε να χαρτογραφήσουν τις δυνατότητες ανάπτυξης του συγκεκριμένου κλάδου της αγοράς, που υπάρχουν εκεί. Μετά από μήνες περιπλάνησης και επαφών, οι δυο ‘ανιχνευτές’ έστειλαν στην εταιρεία με τηλεγράφημα τα αποτελέσματα της έρευνας τους. Η απάντηση του πρώτου συνοψιζόταν στο: «Σκατά. Προβληματικό μέρος για ανάπτυξη δραστηριοτήτων. Εδώ δεν φοράει κανένας παπούτσια», την ίδια ώρα που η αναφορά του δεύτερου, πιο διορατικού και αισιόδοξου, κατέληγε επίσης στο ίδιο πόρισμα αλλά με διαφορετική οπτική: «Τέλειες συνθήκες. Δεν υπάρχει καμία δραστηριοποίηση στον τομέα των παπουτσιών. Μεγάλες ευκαιρίες ανάπτυξης. Χοντρά λεφτά»!

Εκατοντάδες χρόνια μετά, είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι οι διαφημιστικές εταιρείες ακολουθούν πάντα την δεύτερη λογική. Ακόμα κι αν το προϊόν «ξεζουμίζεται» ανελέητα, χρόνια τώρα. Το Παγκόσμιο Κύπελλο, που ξεκινάει ακριβώς σ’ έναν μήνα, έχει αποδείξει ότι μπορεί ακόμα να θρέψει πολλές χιλιάδες ανθρώπους.

Αλήθεια, ποιος έχει ξεχάσει τον θεούλη Ροζέ Μιλά;

Το Μουντιάλ πλησιάζει και οι διαφημίσεις γι’ αυτό στην Αργεντινή πληθαίνουν. Δεν ξέρω αν είμαι αντικειμενικός (δεν είμαι), αλλά διαχρονικά έβρισκα κάποιες από τις αργεντίνικες διαφημίσεις για το ποδόσφαιρο συγκλονιστικές. Σήμερα παρουσιάζουμε δυο καινούριες διαφημίσεις, που παρ’ ότι είναι στα ισπανικά αξίζουν ακόμα και γι’ αυτούς που δεν μιλάνε τη γλώσσα.

Πρώτα από το τηλεοπτικό κανάλι TyC. Διάφοροι Αργεντίνοι μιλάνε μεταξύ τους για άλλες χώρες ζηλεύοντας το γεγονός ότι οι οδηγοί σέβονται τους πεζούς, οι πολίτες δεν πετάνε σκουπίδια κάτω κ.ο.κ. (θυμίζει ελληνική συζήτηση). Κάπου εκεί περνάμε σε «ξένους» που μιλάνε για την Αργεντινή και την κουλτούρα της. Είτε Γάλλοι, είτε Γερμανοί, είτε Έλληνες, όλοι μιλάνε για το ποδόσφαιρο. Με μουσικό χαλί τον Κλιντ Μάνσελ ταξιδεύουμε στην μαγεία της Αργεντινής:

Και προχωράμε σε κάτι πιο ανάλαφρο. Κόκα Κόλα και Αργεντινή. Το… Λεσότο δεν προκρίθηκε στο Μουντιάλ και οι υπερήφανοι κάτοικοί του επιστρατεύονται για να στηρίξουν την Αργεντινή στο Παγκόσμιο Κύπελλο:

Αυτός είναι ο τίτλος της καινούριας καμπάνιας της Nike στην Αργεντινή. Μια καμπάνια που έχει προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς στηρίζεται στο σκεπτικό ότι η χώρα πρέπει να «ξεχάσει» το Μουντιάλ του 1986, να δει ότι πέρασαν 24 χρόνια από τότε και να στηρίξει το παρόν και το μέλλον της Εθνικής ποδοσφαίρου (με τον Ντιέγκο στον πάγκο βέβαια δεν είναι και τόσο απλό). Χρησιμοποιώντας πλάνα από τα πανηγύρια στην Πλάσα ντε Μάγιο μετά τον τελικό του 1986, τέσσερις εν ενεργεία ποδοσφαιριστές (Μαστσεράνο, Κουν, Τέβες και Ρομέρο) εμφανίζονται μέσα στο κοινό και κάνουν τα δικά τους…