Όπως και κάθε ΑΕΚτζής θεωρώ ότι ο Φερνάντο Σάντος είναι δικός μας άνθρωπος.  Όχι με την έννοια του φανατικού ΑΕΚτζή, αλλά κάποιου που ανήκει στην ευρύτερη οικογένεια της ΑΕΚ. Επειδή προφανώς ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην ΑΕΚ και επειδή όταν ξαναήρθε  το έκανε και πάλι στην ΑΕΚ και γιατί μάλλον έχουμε ζήσει πολλά μαζί τόσο καλά, όσο και άσχημα.. Να πω εδώ ότι ποτέ δεν ήμουν φανατικός υποστηρικτής του, οπότε τα όσα γράφω δεν είναι προϊόν λατρείας και αγάπης. Όταν έφυγε ο Ρεχάγκελ (με τα καλά του και τα κακά του, αλλά σίγουρα με ένα ισοζύγιο υπερθετικό) οι περισσότεροι ψάχναμε να δούμε ποιος είναι ο προπονητής που μπορεί να τον αντικαταστήσει επάξια. Δεν νομίζω ότι μπορούσε να υπάρξει καλύτερη λύση από τον Φερνάντο Σάντος.

Όχι μόνο γιατί μας ξέρει και τον ξέρουμε, αλλά για έναν σωρό λόγους σημαντικούς και μη. Γιατί έχει μάθει να δουλεύει κάτω από δύσκολες συνθήκες είτε αυτές είναι ένα αφεντικό όπως ο Μάκης Ψωμιάδης που τον παρακολουθεί σαν ζηλιάρα σύζυγος, είτε αυτές είναι ένα ρόστερ «μπουρμποκρασάδων». Γιατί δουλεύει πολύ, δεν φοβάται να δουλέψει, δεν θα γκρινιάξει γι’ αυτό. Γιατί ξέρει να εκμεταλλεύεται ότι έχει στα χέρια του και αν καμιά φορά πει για σαρδέλες ή κάτι τέτοιο, την άλλη μέρα θα κάτσει να δουλέψει με τις σαρδέλες του. Ζώντας σε μια χώρα με χαμηλό επίπεδο ποιότητας ποδοσφαιριστών και ένα κοινό 10 εκατομμυρίων προπονητών και δημοσιογράφων με ειδικότητα στην κωλοτούμπα, ο Φερνάντο Σάντος έβαλε το κεφάλι του στην λαιμητόμο αναλαμβάνοντας την Εθνική από τον Μίδα αγαπημένο μας Χεράκλες.

Και πολύ απλά έκανε αυτό που ξέρει να κάνει, πατώντας πάνω στις βάσεις του προκατόχου του. Σφιχτή άμυνα, δουλεμένα στημένα, τσούκου τσούκου και όπου μας βγει. Κακό θέαμα πολλές φορές ναι, αλλά αποτέλεσμα πάνω από όλα. Γιατί το να περιμένεις θέαμα από την εθνική Ελλάδος, είναι σαν να περιμένεις να βρεις γυναίκα που δεν γκρινιάζει. Ο Σάντος δεν ήρθε ούτε με μεγάλα λόγια, ούτε προσπάθησε να κάνει κάτι εντυπωσιακό, να αφήσει τη σφραγίδα του με κάποιο εξεζητημένο σχήμα. Έβαλε και κάποιες δικές του πινελιές παίρνοντας και παίκτες που μέχρι τώρα δεν έβλεπαν την Εθνική, συνέχισε να στηρίζει όμως και παλιοσειρές φτάνοντας να ξαναπαίρνει πίσω στην ομάδα τον Χαριστέα. Όλα αυτά πέτυχαν, έστω και αν ζοριστήκαμε χθες. Έχει κάνει μια ομάδα που ξέχασε τι σημαίνει ήττα και έφτασε και πάλι σε μια μεγάλη διοργάνωση.

Φυσικά και δεν είναι τέλειος. Το λούζερ τον έχει ακολουθήσει και όχι τυχαία. Έχασε πρωτάθλημα με την Πόρτο από την Μποαβίστα, έχασε πρωτάθλημα στην Ελλάδα πηγαίνοντας για το Χ2 σε ντέρμπυ, έχασε και πρωτάθλημα με γκολ του Νατσούρα. Έχει αρκετές σημαντικές αποτυχίες, αρκετά ντέρμπυ στα οποία φάνηκε να υπολειτουργεί. Είναι ίσως αμυντικογενής, πολλές φορές σε συλλόγους κολλάει σε συγκεκριμένους παίκτες. Έχει και το ρημάδι το πέτσινο μπουφάν, για το οποίο τόσο χλευάστηκε. Αλλά δεν χαμπαριάζει ιδιαίτερα. Ούτε όταν μπουκάρουν οπαδοί και του φωνάζουν «Σάντος go village» σε συνέντευξη τύπου, ούτε όταν τα αποδυτήρια της Εθνικής έγιναν μπουρδέλο με αποχωρήσεις παικτών όπως ο Γκέκας. Σε μια ομάδα με παικταράδες δεν θα τον ήθελα για προπονητή, σε μια ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ που προπονούσε, η ΑΕΚ του 2004 και η Εθνική του 2011 είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη δουλειά. Αρκεί να μην έρθει καμιά κατραπακιά στο Euro και οι πατριδοκάπηλοι φουστανελοφόροι δημοσιογράφοι αρχίσουν τον γνωστό τους πόλεμο.

Μέχρι τότε ο Σάντος θα είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και θα δουλεύει για να πετύχει. Για τους λόγους αυτούς και παρ’ ότι ποτέ δεν θα τον κάνω τατουάζ στο μπράτσο μου, θα τον σέβομαι για όσα έχει καταφέρει στην προπονητική του καριέρα.

11+1 μικρά σχόλια από την προσπάθεια που έκανε τις τελευταίες μέρες η εθνική ομάδα να εναρμονιστεί με την επιθυμία του Βενιζέλου να γυρίσουμε στο 2004:

• Ας ενημερώσει κάποιος τον Ότο τον Ρεχάγκελ ότι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο 2004 και ότι πρέπει να γυρίσει για να κερδίσει ξανά το Euro.
• Το πρώτο βήμα για να επιστρέψουμε «στα επίπεδα ζωής του 2004″ έγινε: Ο Χαριστέας στη βασική ενδεκάδα στο αυριανό κρίσιμο ματς με τη Γεωργία.
• Το να περιμένεις σε ούρα σε βενζινάδικο είναι ελαφρώς πιο ενδιαφέρον και διασκεδαστικό από το παιχνίδι Γεωργία-Ελλάδα έως τώρα.
• Ο Τζιόλης είναι πιο αργός κι απ’τη σκιά του.
• Ο Τζόρβας έχει τόσο μεγάλο θέμα με τις χαμένες εξόδους που ξεκινάει από Αθήνα για να πάει στη Λάρισα και καταλήγει στη Θεσσαλονίκη.
• (Μετά το 1-1) Δεν πιστεύω να είχε κανείς σας άγχος…
• Για τον Τζόρβα έξοδος είναι μόνο αυτή του σαββατόβραδου για ποτάκι.
• Να δεις που θα βρουν τώρα ευκαιρία οι Ευρωπαίοι να μας χτυπήσουν εκεί που πονάμε: «Θα σας διώξουμε και από το Ευρώ και από το Euro αν δεν…»
• Καπαρώνω από τώρα το «σκέψου τώρα το καλοκαίρι που θα είναι απασχολημένοι όλοι με το Euro, τι μέτρα θα βρει ευκαιρία να περάσει η κυβέρνηση».
• Κάτι μου λέει ότι τον Ιούνη στο Euro θα είμαστε εκείνος ο συγγενής που κανένας δεν γουστάρει αλλά με κάποιο τρόπο εμφανίζεται στις μαζώξεις.
• Το κλίμα στην Ευρώπη είναι τόσο αρνητικό για εμάς που αν πάρουμε το Euro όπως τότε, θα’ρθουν με φτυάρια και θα μας ξεκολλήσουν απ’ την ήπειρο.

• Το έχουμε καταλάβει όλοι ότι με Σάντος-Ρεχάγκελ δίδυμο στην πρωθυπουργία θα βρίσκαμε πετρέλαιο κάτω από το Σύνταγμα, ε;

Περάσαμε βαρετά στους καναπέδες μπροστά απ’ τις τηλεοράσεις μας κατά την διάρκεια του χθεσινού ματς κι αυτό βγήκε στο twitter μας:

• Θα είχε ενδιαφέρον να ξέρουμε πόσοι Έλληνες μπορούν να δείξουν σ’ έναν χάρτη χωρίς ονόματα που ακριβώς πέφτει η Μάλτα.
• Όταν ο Σωτηρακόπουλος λέει στον αέρα «ένα νησί 450.000 κατοίκων πάνω-κάτω» να ‘σαι σίγουρος ότι μέσα του υποφέρει απ’ την έλλειψη ακρίβειας.
• Όταν βλέπεις ότι αυτήν την στιγμή υπάρχουν εκεί έξω 46 χειρότερες χώρες-ομάδες απ’ την Μάλτα συνειδητοποιείς πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος μας.
• Αν οι Μαλτέζοι έσβηναν τώρα τα φώτα για την Ώρα της Γης δεν νομίζω ότι θα άλλαζε και πολύ το θέαμα που βλέπουμε.
• Μέχρι και το ..γεράκι της Μάλτας έχει αποκοιμηθεί από το θέαμα.
• Για να καταλάβεις το επίπεδο της Μάλτας, μέχρι και το Λιχτενστάιν είναι πιο ψηλά στην κατάταξη της ΦΙΦΑ. Το Λιχτενστάιν!
• Στην περιγραφή Αλέξανδρος Σπυρόπουλος και Χρήστος Σωτηρακόπουλος και στο ρεπορτάζ ο ..Αλέξανδρος Σωτηρόπουλος; Πλάκα μας κάνουν, ε;
• Μόνο εγώ διακρίνω στην ενδεκάδα της Μάλτας κάποιους ..ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ;
• Αν κάνει ο Αλέξης Σπυρόπουλος τις αλλαγές το πιθανότερο είναι να χάσουμε το παιχνίδι στα χαρτιά επειδή χρησιμοποιήσαμε 12 παίκτες.
• Έχω παραγγείλει απ’ το 1ο ημίχρονο. Στο τηλέφωνο ακουγόταν το ματς. Περιμένω ακόμα. Δεν θέλει τρελή φαντασία για να καταλάβεις τι έπαθε ο ντελιβεράς.
• Θέλω να τους πάρω τηλέφωνο και να τους πω: «Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις. Υποφέρω κι υποφέρεις. Αλλά πρέπει να φάμε κιόλας».
• Με σύστημα Σάντος η νίκη.
• Τώρα είναι η στιγμή που μετριόμαστε ξανά για να δούμε αν είμαστε όλοι εδώ. Σώοι και ξύπνιοι.
• Στο ΜΕΓΚΑ κατάφεραν να αναλύσουν τρισδιάστατα ακόμα και το ματς-ορισμός της ανίας. Να χρεωθεί αυτό στα έργα της κυβέρνησης.

Παρακολουθώντας με φοβερή προσήλωση την μεγάλη νίκη της Εθνικής μας επί της ισχυρής Μάλτας (μια νίκη που ήρθε μια μέρα μετά την επέτειο της 25ης Μαρτίου) και διαβάζοντας/ακούγοντας τα σχόλια του κόσμου για την εικόνα του αγώνα, εκνευρίστηκα από το ύφος τους που άγγιζε τα όρια της εθνικής μειοδοσίας. Ο περισσότερος κόσμος μετάνιωσε που το είδε και δεν μπορούσε να φανταστεί κάτι χειρότερο από το να βλέπει τα καμάρια μας να περπατάνε στο τερέν.

Κι όμως… Υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από το να βλέπεις την Εθνική Σάββατο βράδυ:

1. Να περιμένεις 3 ώρες στην ουρά για να πάρεις το iPad 2 και στο τέλος να σου λένε ότι εξαντλήθηκε…
Γιατί: Γιατί ήσουν όρθιος. Άσε που πας να αγοράσεις κάτι που δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα. Βλέποντας την Εθνική κάθεσαι και μπορεί να λύσεις και τα προβλήματα αϋπνίας σου.

2. Να ακούσεις ένα CD του Μιχάλη Χατζηγιάννη (δυο φορές).
Γιατί: Εντάξει, το δέχομαι. Το να ακούς τον Αλέξη Σπυρόπουλο να μιλάει για κορμιά γεμάτα χυμούς και τον Σωτηρακόπουλο να σου λέει ότι οι Μαλτέζοι είναι κράμα Αράβων και Τσιτσιλιάνων δεν είναι ότι το καλύτερο. Σκέψου όμως να ακούς για δυο ώρες έναν ατάλαντο, ενώ θα μπορούσες να δεις μια παράσταση του Μαλτέζου γίγαντα που τραγούδησε τους ύμνους:

3. Να περιμένεις μια ώρα στο σκοτάδι στην μέση του δωματίου αναλογίζομενος ότι κάπως έτσι σώζεις τον πλανήτη.
Γιατί: Γιατί δεν πρόκειται να σώσεις τον πλανήτη και γιατί μπορεί να σκοντάψεις πουθενά και να χτυπήσεις. Ο μοναδικός κίνδυνος που διατρέχεις βλέποντας την Εθνική είναι να κοιμηθείς ξεσκέπαστος και να κρυώσεις.

4. Nα περιμένεις μια ώρα στην ουρά της τράπεζας για να κάνεις ανάληψη, αφού σε έπεισε το mail του φανοποιού για την κατάρρευση της χώρας χθες.
Γιατί: Γιατί νιώθεις λιγότερο μαλάκας. Άσε που ο φανοποιός σίγουρα θα βλέπει κι αυτός το ματς και θα έχει παίξει και στοίχημα (έχει inside info και παίζει στα σίγουρα).

5. Να κάτσεις να αλλάξεις την ώρα σε όλα τα ρολόγια του σπιτιού.
Γιατί: Γιατί όση ώρα μπροστά και να τα βάλεις, το ματς θα είναι πάντα βασανιστικά αργό.

6. Να βλέπεις μαγνητοσκοπημένη μια συνεδρίαση στο Κανάλι της Βουλής.
Γιατί: Γιατί όσο και να περιμένεις δεν θα έρθουν στα χέρια ο Πάγκαλος με τον Τσίπρα.

7.  Να παρακολουθείς την αναμετάδοση της παρέλασης και να μαθαίνεις πόσα μέτρα μήκος έχει κάθε άρμα και πόσες οβίδες ανα λεπτό ρίχνει.
Γιατί: Γιατί στην Εθνική έχεις να μάθεις μόνο πόσα μέτρα μήκος έχει το πούλμαν που πάρκαρε μπροστά στην εστία ο Σάντος και πόσες φορές θα πέσουν κάτω ο Τοροσίδης και ο Καραγκούνης για να πάρουν πέναλτυ.

8. Να έχεις πάει για τριήμερο στη Βόρεια Αφρική.
Γιατί: Δεν έχει γιατί…

Και τέλος, το χειρότερο όλων, να σε έχουν πείσει να κατέβεις στις πορείες στο Λονδίνο με ψεύτικες υποσχέσεις:

Προσπέρασε τον (ας πουμε) σκόπελο της Λετονίας η Εθνική και παει να βρει το … Ισραήλ για να … τσακωθούνε. Εκτός από τις 100 συμμετοχές του Καραγκούνη, για τους γάβρους η «ιστορία» ήτανε η συμμετοχή του Φετφατζίδη. Που να μη λέμε και πολλά, εντάξει ξεψάρωτο το παλικαράκι αλλα τι να σου δείξει σε 10 λεπτά (και αν) που έπαιξε. Τελος παντων τον γουστάρω και πιστεύω ότι εάν ήταν Ισπανός ή κάτι τέτοιο θα μιλάγαμε για πολύ μεγάλο παίκτη ήδη και όχι απλά ταλέντο.

Η λέξη «ταλέντο» αναφερόμενη σε παίκτες κυρίως ανω των 22 (πχ Μήτρογλου για τα Ολυμπιακά) μου προξενεί μια απίστευτη φαγούρα σε καίριο σημείο και πάρα πολλά νεύρα. Ο Ρονάλντο στα 17 του ήταν «το φαινόμενο» (φυσικά καταλαβατε οτι μιλάω για τον κανονικό Ρονάλντο και όχι τον πλασιέ τζελ για μαλλιά) , ο Μέσι στην ίδια ηλικία ήταν ήδη «ο παικταρας» ή αν θέλετε » ο Νέος Μαραντόνα» (φτου κακα), γιατί οι δικοί μας μένουν «ταλέντα» ως την σεβαστή ηλικία των 30 περίπου; Τέλος πάντων αλλη κουβέντα αυτή.

Ο Σάντος φαίνεται να εμπιστεύεται τον μικρό αφού τον κράτησε στην επιλογή της Εθνικής και δεν τον ξαπέστειλε στην προπόνηση των ελπίδων. Είναι θετικό να βλέπεις μια προσπάθεια ανανέωσης με νέα παιδια (Νινης, Φετφα, Μητρογλας κτλ) αλλά από την άλλη έχουμε ψιλοκαεί ως έθνος από τέτοια. Βλέπεις δεν υπάρχει «Ελληνική Σχολή» ποδοσφαίρου για να βγάζει κάθε τόσο παικτάκια.Από την άλλη υπάρχει θα λέγαμε το «τσιμέντο» των παλιών για να «κολλήσουν» τα νέα υλικά. Όχι δεν τους είπα τούβλα ρε παλιόπαιδα. Με τη σωστή μίξη θα κάνουμε καλό μπετόν αρμέ (εκτος αν κάποιος ονειρεύεται εθνική που να παίζει μπαλάρα, οπότε να γυρίσει πλευρό παρακαλώ)

Εύχομαι στους πιτσιρικάδες, έστω και αν δεν είμαι φαν της Εθνικής ομάδας, να πετύχουν περισσότερα απ’ όσα οι προκάτοχοί τους. Και κυρίως να μην τους φάνε οι οπαδικές παπαριές που ακόμα και τώρα που μιλάμε εχουν απλά τον πρώτο λόγο στην Εθνική ομάδα. Όπως και να πάψουνε κάτι γελοίες κινήσεις τύπου «αποχωρώ από την εθνική». Σώπα ρε μεγάλε που αποχωρείς (ξέρω αργά το σχολιάζω). Μαγαζί σου είναι η Εθνική μπαρμπα-ΓιδιΓκέκα; Μεσω ποιάς ομάδας έκανες όνομα και καριέρα στο εξωτερικο ρε μπουζουκτζή Χαριστέα; Οποτε μας βολεύει πετάμε μια παπαρια και τελειώνουμε; Τέλος πάντων για άλλη φορά αυτά. Τώρα περιμένει το Ισραήλ και για μένα σε περίπτωση μη νίκης, ή έστω και ισοπαλίας , ψιλοτελειώνουνε οι ελπίδες.

(Σομπρερικές) Κακίες…

1. Οι παίκτες φαίνονται…αφρόντιστοι. Ο εδώ και 15 χρόνια φροντιστής του ΠΑΟΚ, Γιασέρ φαίνεται αναγκαία προσθήκη στο τιμ της ομάδας, με ικανότητες μάλιστα πέρα των αρμοδιοτήτων του.

2. Λέγεται ότι ο Σάντος δεν μπορεί να αποδώσει τα αναμενόμενα, αφού του λείπουν οι παρτίδες τάβλι με τον Κώστα Ιωσηφίδη. Για μια ακόμα φορά, ο κ. Πιλάβιος δεν θα χρειαστεί να ψάξει για τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή αφού τυγχάνει να ανήκει στο προπονητικό τιμ του ΠΑΟΚ.

3. Σε περίπτωση απομάκρυνσης του Τεχνικού Διευθυντή της Εθνικής, Τάκη Φύσσα, ένας νέος εκκολαπτόμενος παράγοντας ονόματι Παντελής Κωνσταντινίδης προσλήφθηκε μόλις από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ.

4. Αν τελικά η εθνική Ελλάδος δεν αποδώσει τα αναμενόμενα, μπορείτε να απευθυνθείτε στον καινούργιο βοηθό προπονητή σας, Ζήση Βρύζα. Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζει έναν Ιταλό προπονητή, εγνωσμένης αξίας, ονόματι Μάριο Μπερέττα, που απολύθηκε κατά την διάρκεια του καλοκαιριού από την προηγούμενη ομάδα του.

5. Φέτος προσπαθήστε να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο σε θέματα της αρμοδιότητας σας και όχι σε ορισμούς διαιτητών προς όφελος της αγαπημένης σας ομάδας.

Ένας φίλαθλος (;) της Εθνικής Ελλάδος.

- Έλα Αννούλα.
- Έλα Γιώργο μου. Πού θα με πας απόψε;
- Απόψε θα πάμε Καραϊσκάκη.
- Καινούριο μαγαζί; Δεν το ξέρω. Έκλεισες τραπέζι;
- Ε… Έχω δυο εισιτήρια.
- Κοντά στην πίστα;
- Ε… Στο ύψος του κόρνερ.
- Καλέ στη γωνία έκλεισες; Ποιος τραγουδάει και δεν βρήκες αλλού;
- Με τη Γεωργία παίζουμε.
- Ποια είναι αυτή; Μια που έκανε δεύτερα φωνητικά στη Θέλξη;
- Από την Σοβιετική Ένωση παιδί μου.
- Αχ μετανάστρια είναι; Συγκινητική ιστορία. Τι ώρα;
- 21.30 να είμαστε Πειραιά.
- Τόσο νωρίς βγαίνουν αυτές οι δευτεράντζες ε; Τι να φορέσω; Πώς είναι το μαγαζί;
- Στα κόκκινα.
- Κόκκινο; Μα πού πάνε και τα βρίσκουν αυτά τα χρώματα οι διακοσμητές. Θα βάλω εκείνο το τιραντέ το ροδοπορτοκαλοκόκκινο που αγόρασα τις προάλλες και που σου έλεγα όταν έβλεπες το Μακάμπι-Ολυμπιακός στην οθόνη του κομπιούτερ και δεν μου έδινες σημασία. Και θα βάλω και τις γόβες που μου πήρες στα γενέθλιά μου.

Από το παρελθόν:
Πιο απλό ντύσιμο για γήπεδο
Ενδεδειγμένο ντύσιμο για το γήπεδο

Από αντιπρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ σε νεροκουβαλητή και κωνομάχο.

Από προϊστάμενος του Σάντος, σε υφιστάμενος του.

Από θύμα του προέδρου της ΕΠΟ ελέω Σπάθα, σε υπάλληλό του.

Από διευθυντικό στέλεχος και εργαζόμενο στον ΠΑΟΚ, σε δημόσιο υπάλληλο!

Δεν ξέρω αν οι προσδοκίες του κόσμου του ΠΑΟΚ τελικά ήταν πολλές για τον Βρύζα ή οι δικές του προσδοκίες ήταν μικρές για τον λαό του ΠΑΟΚ αλλά το αποτέλεσμα παραμένει. Παρόλαυτα ο κόσμος του ΠΑΟΚ πρέπει να τον ευχαριστήσει για όσα προσέφερε, για τους παίκτες που γουστάρει να βλέπει στο γήπεδο και για το ότι ήταν ίσως το σημαντικότερο γρανάζι στο 3ετές, πετυχημένο πλάνο της ΠΑΕ.

Και μια πρόβλεψη: Με το καλό να πάρει εμπειρίες που θα του δώσουν την δυνατότητα να οδηγήσει την Ξάνθη σε λίγα χρόνια.

Συνέχεια απο το … προηγούμενο λεμε…

Λιγο μετα που αναρωτήθηκα τι θα ακολουθήσει τον Νέμεθ και τον Φούστερ (ο πρώτος ενα ταλέντο ο δεύτερος ενα … λαχείο που σε αλλους δε βγηκε) εσκασε το ονομα του Παντελιτς.

Απο τον Ηρακλή τον θυμάμαι (εστω και αν καρφώνω ηλικίες) αμυδρά. 1995-97 με 8 συμμετοχες και 4 τεμάχια, παιδάκι τότε και αυτος (και εγώ…αν και οχι τοοοοοσο παιδακι). Η συνέχειά του δεν έδειχνε τόσο καλή μέχρι που πήγε σε κάποια…Σμεντέροβο. Εκεί έκανε το ξεπέταγμά του ουσιαστικά και στη συνέχεια με Ερ.Αστέρα, Χέρτα και Άγιαξ έκανε το «όνομα». Τριανταδυάρης και βάλε πια, έρχεται στον Ολυμπιακό με τις δικές μας ελπίδες να εναποτίθενται σε επανάληψη του έργου Κοβάσεβιτς. Θα δούμε.

Πάντως εγώ θυμάμαι που γέλαγα με την πάρτη του πρόπερσι με τη Χέρτα όταν σε άδειο τέρμα κατάφερε να στείλει την μπάλα άουτ. Δε βαριέσαι αρκεί…να μην το ξανακανει.

Ακούγεται και ο Ουρτάδο. Καλή λύση θα είναι , ιδίως όταν έχεις αμυντικά χαφ τον Κατσικογιάννη και τον Παπαδόπουλο τον Γιαννάκη. Για Μαρέσκες και Ντουντούδες δε λεω κάτι, να μην κολαστώ. Εν αναμονή καθώς και ο χρόνος πλέον πιέζει. Ο Ολυμπιακός σε μια χρονιά που μας φαίνεται «ξερή» (Ευρώπη γιοκ) έχει αρκετά μάτια επάνω του. Φίλων και αντιπάλων. Περίεργη σαιζόν, έχω τη σχετική αγωνία να δω πως θα την διαχειριστεί η ομάδα.

Αν και η παρουσία της εθνικής σ’ αυτό το μουντιάλ προσέφερε αρκετές ενδιαφέρουσες εικόνες (κατά βάση θετικές αν αναλογιστούμε την προϊστορία της ομάδας στην διοργάνωση), όπως το πρώτο μας γκολ στην ιστορία των Μουντιάλ, η πρώτη μας νίκη, οι πολλές φάσεις που βγήκαν έστω και με την Νιγηρία των 10 παικτών και τα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου του χθεσινού αγώνα – όταν η Ελλάδα έσπασε κάθε ρεκόρ, αγωνιζόμενη με 1 τερματοφύλακα, 9 αμυντικογενείς παίκτες και τον Σαμαρά – αυτή που έχει κολλήσει στο μυαλό μου και θα μου θυμίζει την παρουσία της σ’ αυτό το Μουντιάλ, δεν είναι από τις κραυγαλέες.

ΜΠΛΟΥΜΦΟΝΤΕΙΝ (Νιγηρία – Ελλάδα):
Η Ελλάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ, πιέζει για την ισοφάριση κι έχει κερδίσει κόρνερ απ’ την δεξιά πλευρά καθώς επιτίθεται. Ο Γιώργος Καραγκούνης, αρχηγός, ψυχή και ειδικός επί του κερδισμένου χρόνου που δίνει ανάσες στους συμπαίκτες του, τρέχει γρήγορα να το εκτελέσει. Την ώρα που οι υπόλοιποι παίρνουν θέσεις στην περιοχή, ο «Γιώργος», όπως θα τον αποκαλούσε φιλικά και πατριωτικά ο Πουρουπουπου, στήνει την μπάλα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο κόρνερ, χώρος ο οποίος όμως δεν είναι ικανοποιητικά μεγάλος για τις ανάγκες μας. Μπροστά ακριβώς – στα λίγα εκατοστά για την ακρίβεια! – από τα μάτια του Κολομβιανού επόπτη, ο Καραγκούνης τοποθετεί προσεκτικά την μπάλα τόσο έξω από την ειδική θέση που δεν μπορείς καν να πεις ότι «δεν έχει περάσει όλη την γραμμή». Η κοντινή κάμερα δείχνει τον επόπτη να έχει κολλήσει το βλέμμα του χαμηλά στο σκηνικό.

(Κάπου εδώ εκνευρίζομαι που η τεχνολογική εξέλιξη, που μας έχει προσφέρει ήδη τα σούπερ-ντούπερ-slow-motion replay και τις νοητές γραμμές για τον εντοπισμό του οφσάιντ, δεν μου δίνει την δυνατότητα να δω τι ακριβώς σκέφτονται οι δυο πρωταγωνιστές: Τι ακριβώς υπάρχει στο μυαλό του Καραγκούνη – και κατά προέκταση στο μυαλό κάποιου που μπαίνει σε μονόδρομο ενώ βλέπει πως μπροστά είναι σταματημένο περιπολικό! -, πόσο μεγάλο σοκ υπέστη ο Κολομβιανός προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει αν ο καμπουριασμένος τυπάκος μπροστά του κάνει πλάκα ή πραγματικά νομίζει ότι τον έχει κοροϊδέψει.)

Αφού η μπάλα έχει σταθεί όπως ακριβώς ήθελε, ο «τυπάρας της καρδιάς μας» ξεκινάει να πάρει φορά. Κάπου εκεί ο Κολομβιανός αποφασίζει να κάνει την προσωπική του επανάσταση και να σταματήσει να είναι ο πανηλίθιος του ζευγαριού. Με το χέρι, δείχνει στον Καραγκούνη ότι οι κανονισμοί δεν έχουν εφαρμοστεί σωστά. Ο «Γιώργος» με το χαρακτηριστικό του στυλ – άνοιγμα θώρακα, σύσπαση προσώπου, χέρια σε ανάταση που μετατρέπουν το σώμα σε σταυρό, σαν να λέει «με σταυρώνεις τώρα φίλε» – αντιδράει αλλά υποχωρεί αναλογιζόμενος ότι έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος. Το κόρνερ εκτελείται σύμφωνα με τους νόμους. Χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο – όπως αποδείχτηκε στο τέλος του αγώνα.

Καταρχήν πρέπει από την αρχή να δηλώσω, ότι στο Sombrero δεν έτυχε κανείς μας να είναι οπαδός της Εθνικής Ελλάδος. Η λέξη οπαδός, δεν γράφτηκε τυχαία, την εννοώ ακριβώς όπως ο καθένας που διαβάζει αυτό το blog, νιώθει οπαδός της ομάδας του. Κανένας μας δεν νιώθει αυτό το ψυχολογικό βάρος της ήττας, κανείς δεν ξόδεψε πάνω από 30 λεπτά για να ερμηνεύσει την λογική του Ρεχάγκελ και από ότι βλέπω στο MSN μου κανείς δεν ακύρωσε τα πλάνα του για το βράδυ.

Θα κρίνω λοιπόν την εθνική σαν φίλαθλος που φυσικά γνωρίζω για την ομάδα την ειδησεογραφία της και σαν Έλληνας ποδοσφαιρόφιλος.

Δεν υπάρχει καμία λογική, τουλάχιστον εμφανής, στις εμπνεύσεις του προπονητή που πήρε το Σαν Μαρίνο της Ευρώπης το έκανε Πρωταθλητή Ευρώπης και το επέτρεψε να συμμετέχει σε δύο γιορτές του ποδοσφαίρου όπως το προηγούμενο Euro και αυτό το Μουντιάλ. Αρνούμαι με κάθε τρόπο να κατηγορήσω αυτόν τον άνθρωπο, γιατί απλά σαν παρατηρητής, βλέπω μόνο θετικά στα αποτελέσματά του. Και όμως, όπως έγραψα, δεν υπάρχει λογική εξήγηση στα σημερινά του πεπραγμένα:

1. Να αλλάξει τον Χαλκιά από βασικό τερματοφύλακα. Αυτόν που παίζει στην ομάδα με τα λιγότερα γκολ παθητικό τα δυο τελευταία χρόνια.

2. Να αφήσει έξω τον καλύτερο παίκτη στην άμυνα, τον παίκτη της Λίβερπουλ Κυργιάκο.

3. Να αλλάξει θέση τον Τοροσίδη, ώστε… 4. να βάλει μέσα τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή Σεϊταρίδη (τον χαρακτηρισμό τον κέρδισε μόνος του)

5. Να βάλει τον Τζιώλη, ενώ θα μπορούσε στην θέση του να βάλει τον Κατσουράνη και 6. στην θέση του Κατσουράνη έναν δημιουργικό παίκτη.

7. Η επιλογή του Πατσατζόγλου

8. Η μη χρησιμοποίηση του Νίνη και 9.  του επαγγελματία ποδοσφαιριστή Σαλπιγγίδη (και αυτός κέρδισε μόνος του τον χαρακτηρισμό!)

10. Η χρησιμοποίηση δύο ψηλών και σχετικά αργών παικτών (για τις απαιτήσεις του 4-3-3) Χαριστέα και Σαμαρά στα άκρα

Δύο εξηγήσεις μπορώ να δώσω για αυτές τις αποφάσεις. Ή μας εκδικείται επειδή είναι Γερμανός ή έβαλε σε κλήρωση τις θέσεις και τις αλλαγές των παικτών και τους άφησε να τραβήξουν τα χαρτάκια και να ορίσουν μόνοι τους την τύχη τους.

Αν και δεν ξέρω πόσο νόημα έχει πλέον να μάθουμε, αφού από ότι φαίνεται, ο μόνος στόχος της Εθνικής είναι αν οι παίκτες θα επιδείξουν αυταπάρνηση, αρνούμενοι να χαρακτηριστούν περισσότερο τουρίστες από την ομάδα του 1994 ή θα σκεφτούν τις πιθανές μεταγραφές τους και θα παίξουν στοιχειώδη μπάλα. Όσον αφορά τον Ρεχάγκελ, είναι δεδομένο ότι ο κύκλος του θα τελειώσει μετά το Μουντιάλ και εφόσον στην ΕΠΟ (αν βρούνε χρόνο να ασχοληθούν με την Εθνική και όχι με τους ορισμούς των διαιτητών της επόμενης χρονιάς) θέλουν το καλό της ομάδας, η πρόσληψη του Σάντος δείχνει μονόδρομος.

- Τι είν αυτοί οι Κορεάτες ρε Μήτσο; Τους έχεις δει καθόλου;

- Τι να είναι ρε φίλε. Ασιάτες είναι. Ολοι μοιάζουνε, είναι κοντοί και γρήροροι και επειδή κάνουνε και πολεμικές τέχνες κουγκ φου, καράτε, τζούντο και ζίου ζίτσου να πούμε έχουνε και καλά αντανακλαστικά

- Κι εμείς τι είμαστε τελικά ρε Μήτσο;

- Εμείς αφού δεν είμαστε κοντοί και γρήγοροι σαν κι αυτούς, πρέπει να είμαστε ψηλοί και αργοί.

- Και με κακά αντανακλαστικά;

- Δεν μας νοιάζουνε τα αντανακλαστικά τώρα. Το λοιπόν … Εμείς θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα στημένα: φάουλ, κόρνερ, πλάγια άουτ, βολέ του τερματοφύλακα, σέντρα στην αρχή του αγώνα, σέντρα μετά από γκολ, ελεύθερο απ τον διαιτητή, μπενάλτυ

- Και βγαίνει έτσι ένα ολόκληρο παιχνίδι ρε Μήτσο; Μπάλα δεν χρειάζεται να παίξουμε καθόλου;

- Δεν ξέρω αδερφέ. Εγώ αυτά άκουσα από ανθρώπους που το κατέχουνε το άθλημα και αυτά πιστεύω. Τα στημένα θα μας δώσουνε τη νίκη

- Και ποιοι λες να παίξουνε Μήτσο;

- Μπροστά οι ψηλότεροι και πίσω οι κοντότεροι

- Δηλαδή;

- Πίσω Γκάλης και Γιαννάκης, μπροστά Φασούλας και Χαριστέας

- Και μια τελευταία ερώτηση Μήτσο. ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΙ ΤΑΓΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΛΙΓΟ;;;

- Τι μου λες ρε φίλε; Αφού τα είπαμε. Ολοι οι Ασιάτες μοιάζουνε. Και να τους δεις τι θα καταλάβεις; Ολοι είναι κοντοί και γρήγοροι. Δηλαδή αν το γκολ δεν το έβαζε ο Παρκ αλλά το έβαζε ο Τεγκ Σιάο Πιγκ θα το καταλάβαινες;

- Σωστό κι αυτό Μήτσο. Τη Νιγηρία την έχεις δει καθόλου Μήτσο;

- Όχι μωρέ, αλλά αυτοί είναι Αφρικανοί. Ξέρεις τώρα για τι διακρίνονται αυτοί.

- Ξέρω Μήτσο μου ξέρω, αλλά προσπαθώ να το ξεχάσω…

Το Zonal Marking είναι ένα εξειδικευμένο ποδοσφαιρικό blog, το οποίο υποθέτω ότι συντηρεί κάποιος καμένος με τα συστήματα ποδοσφαιρόφιλος, απ’ αυτούς που σχεδιάζουν ενδεκάδες γεμάτες βελάκια σε τετράδια και χαρτοπετσέτες και αποκοιμιούνται το βράδυ παρακολουθώντας βιντεοκασέτες ασπρόμαυρων αγώνων του 70′ απλά και μόνο για να εμβαθύνουν στον τομέα της τακτικής και να μπορούν να αναλύσουν την εξέλιξη του 4-4-2 μέσα στα χρόνια, σε οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους πουλήσει ..πνεύμα. Παραβλέποντας κανείς τον μαζοχισμό του – είναι τόσο αστείο άλλωστε να τον κατακρίνουμε εμείς που ασχολούμαστε ακόμα με το Ελληνικό ποδόσφαιρο – μπορεί να απολαύσει άπειρες αναλύσεις των Ευρωπαϊκών αγώνων, συνοδευόμενες από διαγράμματα και στατιστικά στοιχεία.

Πιστός στο πνεύμα των ημερών (έστω και λίγο αργοπορημένα), ο τύπος επιχείρησε να κάνει μια λίστα με τις είκοσι καλύτερες ομάδες της δεκαετίας, εστιαζόμενος κυρίως στο τακτικό κομμάτι και όχι στο θέαμα που αυτές πρόσφεραν. Όταν, λοιπόν, τοποθέτησε την περσινή Μπαρτσελόνα στην δεύτερη θέση της κατάταξης, ομολογώ πως κίνησε την περιέργεια μου αναφορικά με το ποια θα βάλει στην κορυφή της λίστας. Και η έκπληξη ήρθε εχθές: Εθνική Ελλάδος 2004, κύριες και κύριοι!

Με μια ανάλυση που ξεκινάει με το επεξηγηματικό σχόλιο…

«Remember them as negative, defensive, cycnical and unimaginative if you like, but it’s interesting that this only became the prevailing mood when Greece actually looked like winning the thing…»

…και περιλαμβάνει την τακτική προσέγγιση του Ρεχάγκελ σε καθένα από τα τελευταία τρία παιχνίδια της διοργάνωσης με σχεδιαγράμματα που προκαλούν δυσφορία και τάσεις για εμετό σε κάθε φανατικό του joga bonito, το Zonal Marking υποκλίνεται στον, αμυντικο-λάτρη μεν αλλά ρεαλιστή, Γερμανό που, όπως τονίζει και ο επίλογος του κειμένου, «μεγιστοποίησε όλα τα δυνατά σημεία της Ελλάδας και αχρήστευσε όλα τα αντίστοιχα των αντιπάλων, προκαλώντας έτσι το μεγαλύτερο σοκ στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία ή ως φάρσα. Εκτός αν πρόκειται για σίριαλ του Παπακαλιάτη που συνήθως αποτελεί συνδυασμό και των δύο.  Την ποδοσφαιρική τραγωδία τη βιώσαμε το 1994 όταν μια ομάδα που έμοιαζε περισσότερο με εκδρομή ΚΑΠΗ έγινε έρμαιο στα χέρια Αμερικάνων, Αφρικανών και Ευρωπαίων. Και μπορεί οι 6-7 Κιμ που θα παίζουν στη βασική εντεκάδα της Κορέας να μην έχουν την ποδοσφαιρική ποιότητα του Στόιτσκοφ, την καράφλα του Λέτσκοφ και την ασχήμια του Ιβάνοφ, αλλά κι η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ από τότε.

Κυρίως χάρη στον Ότο Ρεχάγκελ που έχει φέρει σημαντικές επιτυχίες σε μια ομάδα που ναι μεν δεν παίζει ποδόσφαιρο ποιότητας, αλλά σίγουρα έχει γίνει υπολογίσιμη. Το τι θα γίνει θα το δούμε το καλοκαίρι  αρκεί να μην παίξουμε ξανά… 4-4-2, αλλά μέχρι τότε θα ασχολούμαστε ακόμα περισσότερο με τον καλό μας φίλο και πλέον αντίπαλό μας Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ο Ντιεγκίτο στην ψηφοφορία των προπονητών των εθνικών ομάδων παρουσιάστηκε αρκετά ειλικρινής ψηφίζοντας τη Βραζιλία ως καλύτερη ομάδα του ομίλου της Νότιας Αμερικής, ως αποκάλυψη το Εκουαδόρ, ως καλύτερο παίκτη τον Βερόν, ως παίκτη αποκάλυψη τον Λουίς Βαλένσια του Εκουαδόρ και ως καλύτερο παιχνίδι το Εκουαδόρ-Αργεντινή 2-0. Εκεί που πρωτοτύπησε ήταν στην ψηφοφορία για τον καλύτερο προπονητή που απάντησε «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ».

Με την ελπίδα τα χέρια του εξωγήινου πλάσματος που ακούει στο όνομα Σαρλίζ Θέρον να φέρουν γούρι στην Ελλάδα, ελπίζουμε ο Ντιεγκίτο να ψηφίσει με χέρια και με πόδια Ρεχάγκελ μετά το Μουντιάλ…