Από αντιπρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ σε νεροκουβαλητή και κωνομάχο.

Από προϊστάμενος του Σάντος, σε υφιστάμενος του.

Από θύμα του προέδρου της ΕΠΟ ελέω Σπάθα, σε υπάλληλό του.

Από διευθυντικό στέλεχος και εργαζόμενο στον ΠΑΟΚ, σε δημόσιο υπάλληλο!

Δεν ξέρω αν οι προσδοκίες του κόσμου του ΠΑΟΚ τελικά ήταν πολλές για τον Βρύζα ή οι δικές του προσδοκίες ήταν μικρές για τον λαό του ΠΑΟΚ αλλά το αποτέλεσμα παραμένει. Παρόλαυτα ο κόσμος του ΠΑΟΚ πρέπει να τον ευχαριστήσει για όσα προσέφερε, για τους παίκτες που γουστάρει να βλέπει στο γήπεδο και για το ότι ήταν ίσως το σημαντικότερο γρανάζι στο 3ετές, πετυχημένο πλάνο της ΠΑΕ.

Και μια πρόβλεψη: Με το καλό να πάρει εμπειρίες που θα του δώσουν την δυνατότητα να οδηγήσει την Ξάνθη σε λίγα χρόνια.

Συνέχεια απο το … προηγούμενο λεμε…

Λιγο μετα που αναρωτήθηκα τι θα ακολουθήσει τον Νέμεθ και τον Φούστερ (ο πρώτος ενα ταλέντο ο δεύτερος ενα … λαχείο που σε αλλους δε βγηκε) εσκασε το ονομα του Παντελιτς.

Απο τον Ηρακλή τον θυμάμαι (εστω και αν καρφώνω ηλικίες) αμυδρά. 1995-97 με 8 συμμετοχες και 4 τεμάχια, παιδάκι τότε και αυτος (και εγώ…αν και οχι τοοοοοσο παιδακι). Η συνέχειά του δεν έδειχνε τόσο καλή μέχρι που πήγε σε κάποια…Σμεντέροβο. Εκεί έκανε το ξεπέταγμά του ουσιαστικά και στη συνέχεια με Ερ.Αστέρα, Χέρτα και Άγιαξ έκανε το «όνομα». Τριανταδυάρης και βάλε πια, έρχεται στον Ολυμπιακό με τις δικές μας ελπίδες να εναποτίθενται σε επανάληψη του έργου Κοβάσεβιτς. Θα δούμε.

Πάντως εγώ θυμάμαι που γέλαγα με την πάρτη του πρόπερσι με τη Χέρτα όταν σε άδειο τέρμα κατάφερε να στείλει την μπάλα άουτ. Δε βαριέσαι αρκεί…να μην το ξανακανει.

Ακούγεται και ο Ουρτάδο. Καλή λύση θα είναι , ιδίως όταν έχεις αμυντικά χαφ τον Κατσικογιάννη και τον Παπαδόπουλο τον Γιαννάκη. Για Μαρέσκες και Ντουντούδες δε λεω κάτι, να μην κολαστώ. Εν αναμονή καθώς και ο χρόνος πλέον πιέζει. Ο Ολυμπιακός σε μια χρονιά που μας φαίνεται «ξερή» (Ευρώπη γιοκ) έχει αρκετά μάτια επάνω του. Φίλων και αντιπάλων. Περίεργη σαιζόν, έχω τη σχετική αγωνία να δω πως θα την διαχειριστεί η ομάδα.

Αν και η παρουσία της εθνικής σ’ αυτό το μουντιάλ προσέφερε αρκετές ενδιαφέρουσες εικόνες (κατά βάση θετικές αν αναλογιστούμε την προϊστορία της ομάδας στην διοργάνωση), όπως το πρώτο μας γκολ στην ιστορία των Μουντιάλ, η πρώτη μας νίκη, οι πολλές φάσεις που βγήκαν έστω και με την Νιγηρία των 10 παικτών και τα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου του χθεσινού αγώνα – όταν η Ελλάδα έσπασε κάθε ρεκόρ, αγωνιζόμενη με 1 τερματοφύλακα, 9 αμυντικογενείς παίκτες και τον Σαμαρά – αυτή που έχει κολλήσει στο μυαλό μου και θα μου θυμίζει την παρουσία της σ’ αυτό το Μουντιάλ, δεν είναι από τις κραυγαλέες.

ΜΠΛΟΥΜΦΟΝΤΕΙΝ (Νιγηρία – Ελλάδα):
Η Ελλάδα βρίσκεται πίσω στο σκορ, πιέζει για την ισοφάριση κι έχει κερδίσει κόρνερ απ’ την δεξιά πλευρά καθώς επιτίθεται. Ο Γιώργος Καραγκούνης, αρχηγός, ψυχή και ειδικός επί του κερδισμένου χρόνου που δίνει ανάσες στους συμπαίκτες του, τρέχει γρήγορα να το εκτελέσει. Την ώρα που οι υπόλοιποι παίρνουν θέσεις στην περιοχή, ο «Γιώργος», όπως θα τον αποκαλούσε φιλικά και πατριωτικά ο Πουρουπουπου, στήνει την μπάλα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο κόρνερ, χώρος ο οποίος όμως δεν είναι ικανοποιητικά μεγάλος για τις ανάγκες μας. Μπροστά ακριβώς – στα λίγα εκατοστά για την ακρίβεια! – από τα μάτια του Κολομβιανού επόπτη, ο Καραγκούνης τοποθετεί προσεκτικά την μπάλα τόσο έξω από την ειδική θέση που δεν μπορείς καν να πεις ότι «δεν έχει περάσει όλη την γραμμή». Η κοντινή κάμερα δείχνει τον επόπτη να έχει κολλήσει το βλέμμα του χαμηλά στο σκηνικό.

(Κάπου εδώ εκνευρίζομαι που η τεχνολογική εξέλιξη, που μας έχει προσφέρει ήδη τα σούπερ-ντούπερ-slow-motion replay και τις νοητές γραμμές για τον εντοπισμό του οφσάιντ, δεν μου δίνει την δυνατότητα να δω τι ακριβώς σκέφτονται οι δυο πρωταγωνιστές: Τι ακριβώς υπάρχει στο μυαλό του Καραγκούνη – και κατά προέκταση στο μυαλό κάποιου που μπαίνει σε μονόδρομο ενώ βλέπει πως μπροστά είναι σταματημένο περιπολικό! -, πόσο μεγάλο σοκ υπέστη ο Κολομβιανός προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει αν ο καμπουριασμένος τυπάκος μπροστά του κάνει πλάκα ή πραγματικά νομίζει ότι τον έχει κοροϊδέψει.)

Αφού η μπάλα έχει σταθεί όπως ακριβώς ήθελε, ο «τυπάρας της καρδιάς μας» ξεκινάει να πάρει φορά. Κάπου εκεί ο Κολομβιανός αποφασίζει να κάνει την προσωπική του επανάσταση και να σταματήσει να είναι ο πανηλίθιος του ζευγαριού. Με το χέρι, δείχνει στον Καραγκούνη ότι οι κανονισμοί δεν έχουν εφαρμοστεί σωστά. Ο «Γιώργος» με το χαρακτηριστικό του στυλ – άνοιγμα θώρακα, σύσπαση προσώπου, χέρια σε ανάταση που μετατρέπουν το σώμα σε σταυρό, σαν να λέει «με σταυρώνεις τώρα φίλε» – αντιδράει αλλά υποχωρεί αναλογιζόμενος ότι έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος. Το κόρνερ εκτελείται σύμφωνα με τους νόμους. Χάσαμε μια μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο – όπως αποδείχτηκε στο τέλος του αγώνα.

Καταρχήν πρέπει από την αρχή να δηλώσω, ότι στο Sombrero δεν έτυχε κανείς μας να είναι οπαδός της Εθνικής Ελλάδος. Η λέξη οπαδός, δεν γράφτηκε τυχαία, την εννοώ ακριβώς όπως ο καθένας που διαβάζει αυτό το blog, νιώθει οπαδός της ομάδας του. Κανένας μας δεν νιώθει αυτό το ψυχολογικό βάρος της ήττας, κανείς δεν ξόδεψε πάνω από 30 λεπτά για να ερμηνεύσει την λογική του Ρεχάγκελ και από ότι βλέπω στο MSN μου κανείς δεν ακύρωσε τα πλάνα του για το βράδυ.

Θα κρίνω λοιπόν την εθνική σαν φίλαθλος που φυσικά γνωρίζω για την ομάδα την ειδησεογραφία της και σαν Έλληνας ποδοσφαιρόφιλος.

Δεν υπάρχει καμία λογική, τουλάχιστον εμφανής, στις εμπνεύσεις του προπονητή που πήρε το Σαν Μαρίνο της Ευρώπης το έκανε Πρωταθλητή Ευρώπης και το επέτρεψε να συμμετέχει σε δύο γιορτές του ποδοσφαίρου όπως το προηγούμενο Euro και αυτό το Μουντιάλ. Αρνούμαι με κάθε τρόπο να κατηγορήσω αυτόν τον άνθρωπο, γιατί απλά σαν παρατηρητής, βλέπω μόνο θετικά στα αποτελέσματά του. Και όμως, όπως έγραψα, δεν υπάρχει λογική εξήγηση στα σημερινά του πεπραγμένα:

1. Να αλλάξει τον Χαλκιά από βασικό τερματοφύλακα. Αυτόν που παίζει στην ομάδα με τα λιγότερα γκολ παθητικό τα δυο τελευταία χρόνια.

2. Να αφήσει έξω τον καλύτερο παίκτη στην άμυνα, τον παίκτη της Λίβερπουλ Κυργιάκο.

3. Να αλλάξει θέση τον Τοροσίδη, ώστε… 4. να βάλει μέσα τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή Σεϊταρίδη (τον χαρακτηρισμό τον κέρδισε μόνος του)

5. Να βάλει τον Τζιώλη, ενώ θα μπορούσε στην θέση του να βάλει τον Κατσουράνη και 6. στην θέση του Κατσουράνη έναν δημιουργικό παίκτη.

7. Η επιλογή του Πατσατζόγλου

8. Η μη χρησιμοποίηση του Νίνη και 9.  του επαγγελματία ποδοσφαιριστή Σαλπιγγίδη (και αυτός κέρδισε μόνος του τον χαρακτηρισμό!)

10. Η χρησιμοποίηση δύο ψηλών και σχετικά αργών παικτών (για τις απαιτήσεις του 4-3-3) Χαριστέα και Σαμαρά στα άκρα

Δύο εξηγήσεις μπορώ να δώσω για αυτές τις αποφάσεις. Ή μας εκδικείται επειδή είναι Γερμανός ή έβαλε σε κλήρωση τις θέσεις και τις αλλαγές των παικτών και τους άφησε να τραβήξουν τα χαρτάκια και να ορίσουν μόνοι τους την τύχη τους.

Αν και δεν ξέρω πόσο νόημα έχει πλέον να μάθουμε, αφού από ότι φαίνεται, ο μόνος στόχος της Εθνικής είναι αν οι παίκτες θα επιδείξουν αυταπάρνηση, αρνούμενοι να χαρακτηριστούν περισσότερο τουρίστες από την ομάδα του 1994 ή θα σκεφτούν τις πιθανές μεταγραφές τους και θα παίξουν στοιχειώδη μπάλα. Όσον αφορά τον Ρεχάγκελ, είναι δεδομένο ότι ο κύκλος του θα τελειώσει μετά το Μουντιάλ και εφόσον στην ΕΠΟ (αν βρούνε χρόνο να ασχοληθούν με την Εθνική και όχι με τους ορισμούς των διαιτητών της επόμενης χρονιάς) θέλουν το καλό της ομάδας, η πρόσληψη του Σάντος δείχνει μονόδρομος.

- Τι είν αυτοί οι Κορεάτες ρε Μήτσο; Τους έχεις δει καθόλου;

- Τι να είναι ρε φίλε. Ασιάτες είναι. Ολοι μοιάζουνε, είναι κοντοί και γρήροροι και επειδή κάνουνε και πολεμικές τέχνες κουγκ φου, καράτε, τζούντο και ζίου ζίτσου να πούμε έχουνε και καλά αντανακλαστικά

- Κι εμείς τι είμαστε τελικά ρε Μήτσο;

- Εμείς αφού δεν είμαστε κοντοί και γρήγοροι σαν κι αυτούς, πρέπει να είμαστε ψηλοί και αργοί.

- Και με κακά αντανακλαστικά;

- Δεν μας νοιάζουνε τα αντανακλαστικά τώρα. Το λοιπόν … Εμείς θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε τα στημένα: φάουλ, κόρνερ, πλάγια άουτ, βολέ του τερματοφύλακα, σέντρα στην αρχή του αγώνα, σέντρα μετά από γκολ, ελεύθερο απ τον διαιτητή, μπενάλτυ

- Και βγαίνει έτσι ένα ολόκληρο παιχνίδι ρε Μήτσο; Μπάλα δεν χρειάζεται να παίξουμε καθόλου;

- Δεν ξέρω αδερφέ. Εγώ αυτά άκουσα από ανθρώπους που το κατέχουνε το άθλημα και αυτά πιστεύω. Τα στημένα θα μας δώσουνε τη νίκη

- Και ποιοι λες να παίξουνε Μήτσο;

- Μπροστά οι ψηλότεροι και πίσω οι κοντότεροι

- Δηλαδή;

- Πίσω Γκάλης και Γιαννάκης, μπροστά Φασούλας και Χαριστέας

- Και μια τελευταία ερώτηση Μήτσο. ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΙ ΤΑΓΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΛΙΓΟ;;;

- Τι μου λες ρε φίλε; Αφού τα είπαμε. Ολοι οι Ασιάτες μοιάζουνε. Και να τους δεις τι θα καταλάβεις; Ολοι είναι κοντοί και γρήγοροι. Δηλαδή αν το γκολ δεν το έβαζε ο Παρκ αλλά το έβαζε ο Τεγκ Σιάο Πιγκ θα το καταλάβαινες;

- Σωστό κι αυτό Μήτσο. Τη Νιγηρία την έχεις δει καθόλου Μήτσο;

- Όχι μωρέ, αλλά αυτοί είναι Αφρικανοί. Ξέρεις τώρα για τι διακρίνονται αυτοί.

- Ξέρω Μήτσο μου ξέρω, αλλά προσπαθώ να το ξεχάσω…

Το Zonal Marking είναι ένα εξειδικευμένο ποδοσφαιρικό blog, το οποίο υποθέτω ότι συντηρεί κάποιος καμένος με τα συστήματα ποδοσφαιρόφιλος, απ’ αυτούς που σχεδιάζουν ενδεκάδες γεμάτες βελάκια σε τετράδια και χαρτοπετσέτες και αποκοιμιούνται το βράδυ παρακολουθώντας βιντεοκασέτες ασπρόμαυρων αγώνων του 70′ απλά και μόνο για να εμβαθύνουν στον τομέα της τακτικής και να μπορούν να αναλύσουν την εξέλιξη του 4-4-2 μέσα στα χρόνια, σε οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους πουλήσει ..πνεύμα. Παραβλέποντας κανείς τον μαζοχισμό του – είναι τόσο αστείο άλλωστε να τον κατακρίνουμε εμείς που ασχολούμαστε ακόμα με το Ελληνικό ποδόσφαιρο – μπορεί να απολαύσει άπειρες αναλύσεις των Ευρωπαϊκών αγώνων, συνοδευόμενες από διαγράμματα και στατιστικά στοιχεία.

Πιστός στο πνεύμα των ημερών (έστω και λίγο αργοπορημένα), ο τύπος επιχείρησε να κάνει μια λίστα με τις είκοσι καλύτερες ομάδες της δεκαετίας, εστιαζόμενος κυρίως στο τακτικό κομμάτι και όχι στο θέαμα που αυτές πρόσφεραν. Όταν, λοιπόν, τοποθέτησε την περσινή Μπαρτσελόνα στην δεύτερη θέση της κατάταξης, ομολογώ πως κίνησε την περιέργεια μου αναφορικά με το ποια θα βάλει στην κορυφή της λίστας. Και η έκπληξη ήρθε εχθές: Εθνική Ελλάδος 2004, κύριες και κύριοι!

Με μια ανάλυση που ξεκινάει με το επεξηγηματικό σχόλιο…

«Remember them as negative, defensive, cycnical and unimaginative if you like, but it’s interesting that this only became the prevailing mood when Greece actually looked like winning the thing…»

…και περιλαμβάνει την τακτική προσέγγιση του Ρεχάγκελ σε καθένα από τα τελευταία τρία παιχνίδια της διοργάνωσης με σχεδιαγράμματα που προκαλούν δυσφορία και τάσεις για εμετό σε κάθε φανατικό του joga bonito, το Zonal Marking υποκλίνεται στον, αμυντικο-λάτρη μεν αλλά ρεαλιστή, Γερμανό που, όπως τονίζει και ο επίλογος του κειμένου, «μεγιστοποίησε όλα τα δυνατά σημεία της Ελλάδας και αχρήστευσε όλα τα αντίστοιχα των αντιπάλων, προκαλώντας έτσι το μεγαλύτερο σοκ στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία ή ως φάρσα. Εκτός αν πρόκειται για σίριαλ του Παπακαλιάτη που συνήθως αποτελεί συνδυασμό και των δύο.  Την ποδοσφαιρική τραγωδία τη βιώσαμε το 1994 όταν μια ομάδα που έμοιαζε περισσότερο με εκδρομή ΚΑΠΗ έγινε έρμαιο στα χέρια Αμερικάνων, Αφρικανών και Ευρωπαίων. Και μπορεί οι 6-7 Κιμ που θα παίζουν στη βασική εντεκάδα της Κορέας να μην έχουν την ποδοσφαιρική ποιότητα του Στόιτσκοφ, την καράφλα του Λέτσκοφ και την ασχήμια του Ιβάνοφ, αλλά κι η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ από τότε.

Κυρίως χάρη στον Ότο Ρεχάγκελ που έχει φέρει σημαντικές επιτυχίες σε μια ομάδα που ναι μεν δεν παίζει ποδόσφαιρο ποιότητας, αλλά σίγουρα έχει γίνει υπολογίσιμη. Το τι θα γίνει θα το δούμε το καλοκαίρι  αρκεί να μην παίξουμε ξανά… 4-4-2, αλλά μέχρι τότε θα ασχολούμαστε ακόμα περισσότερο με τον καλό μας φίλο και πλέον αντίπαλό μας Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ο Ντιεγκίτο στην ψηφοφορία των προπονητών των εθνικών ομάδων παρουσιάστηκε αρκετά ειλικρινής ψηφίζοντας τη Βραζιλία ως καλύτερη ομάδα του ομίλου της Νότιας Αμερικής, ως αποκάλυψη το Εκουαδόρ, ως καλύτερο παίκτη τον Βερόν, ως παίκτη αποκάλυψη τον Λουίς Βαλένσια του Εκουαδόρ και ως καλύτερο παιχνίδι το Εκουαδόρ-Αργεντινή 2-0. Εκεί που πρωτοτύπησε ήταν στην ψηφοφορία για τον καλύτερο προπονητή που απάντησε «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ».

Με την ελπίδα τα χέρια του εξωγήινου πλάσματος που ακούει στο όνομα Σαρλίζ Θέρον να φέρουν γούρι στην Ελλάδα, ελπίζουμε ο Ντιεγκίτο να ψηφίσει με χέρια και με πόδια Ρεχάγκελ μετά το Μουντιάλ…

Ότι και να πιστεύει κανείς για αυτήν την εθνική, ότι άποψη και αν έχει για το πόσο αντιπροσωπεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο ή όχι, ότι γνώμη και αν έχει για τον Ρεχάγκελ, την ΕΠΟ, το που πρέπει να είναι η έδρα κλπ κλπ κλπ, βαθιά μέσα μας,θέλουμε το καλοκαίρι του 2010 να δούμε την ελληνική σημαία να κυματίζει στο ποδοσφαιρικό πανηγύρι του Μουντιάλ.

Καλή επιτυχία λοιπόν!

Μόλις τελείωσε το παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ουκρανία και δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. Πρώτον ότι κλαίω για το χαμένο μου δίωρο που θα μπορούσα να το αξιοποιήσω με 1003 διαφορετικούς τρόπους, και δεύτερον…έχω έναν απίστευτο εκνευρισμό για τον κριτή των πάντων Σωτηρακόπουλο. Και για τι δεν γκρίνιαξε σήμερα ο καβαλημένος δημοσιογράφος… Στην τελική, ας μας ξεκαθαρίσει από την αρχή της μετάδοσης ότι θα κάνει έναν άνευ προηγουμένου μανιφέστο κατά του Ρεχάγκελ, να ξέρουμε να κλείσουμε τον ήχο και να συντονιστούμε στο ραδιόφωνο, μήπως και έχουμε καλύτερη τύχη εκεί. Αναρίθμητες οι φορές που «έκραξε» τον  Ρεχάγκελ ενώ στο τέλος, θέλοντας να κρατήσει πισινή, επικαλέστηκε και την Θεά Τύχη για τις ως τώρα επιτυχίες του προπονητή και της Εθνικής. Και αναρωτιέμαι εγώ. Ποιος του δίνει αυτό το δικαίωμα; Γιατί να σφυρηλατεί με αυτόν τον ύπουλο τρόπο τις απόψεις εκατομμυρίων τηλεθεατών;

Στην τελική είναι κρίμα να μην μεταδίδει αυτά τα παιχνίδια ο μόνος αξιόλογος αθλητικός δημοσιογράφος που διαθέτει η Ελλάδα, ο οποίος είναι κατά την γνώμη μου,ο Αλέξης Σπυρόπουλος και να ανεχόμαστε τέτοιου είδους μεταδόσεις βασισμένες στην φήμη που κουβαλάει ο κάθε δημοσιογράφος.

Έχει γίνει πολύ λόγος τελευταία για τι συνθήκες θα συναντήσει στο Κίεβο η Εθνική Ομάδα. Σύμφωνα με την διεθνή ειδησεογραφία, στην Ουκρανία έχουν σημειωθεί πολλοί θάνατοι εξαιτίας του νέου ιού των χοίρων, που οδηγεί σε αναπνευστικές λοιμώξεις. Και αν όλα αυτά φαίνονται κινδυνολογία, η φωτογραφία έρχεται να επιβεβαιώσει την κατάσταση που επικρατεί εκεί. Τελικά η ΕΠΟ τείνει να αποφασίσει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των διεθνών παικτών αλλά όχι για τον ιό H1N1 αλλά για την κοινή εποχιακή γρίπη! Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή, για άλλη μια φορά από την ΕΠΟ.

Ο πόλεμος του Παναθηναϊκού με την Εθνική Ελλάδας και τον Οτο Ρεχάκελ καλά κρατεί.
Μετά το γνωστό θέμα Σεϊταρίδη ο οποίος απεχώρησε απ την χθεσινή προπόνηση με σφίξιμο στη γάμπα, διέρευσε πως διεθνής παίκτης επέστρεψε στην Παιανία δύο κιλά βαρύτερος!
Ολοι ψάχνουν να βρουν ποιος είναι αυτός που ανάγκασε την ζυγοπλάστιγγα να πετάξει λευκή πετσέτα, αλλά μόνο εμείς σήμερα, πάντα κοντά στα γεγονότα και με σεβασμό στον καταναλωτή θα σας το αποκαλύψουμε.
Προχθές λοιπόν, ο Τεν Κάτε παρέθεσε γεύμα σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική οικογένεια του Παναθηναϊκού σε γνωστό κυριλέ εστιατόριο της Γλυφάδας (μην θέλετε να σας τα αποκαλύπτουμε και όλα, κάντε – όχι Καντέ- και κάτι μόνοι σας!)
Ο Σουριναμέζος τεχνικός του Παναθηναϊκού βρήκε έτσι την ευκαιρία να την βγάλει φτηνά, αφού καμιά εικοσαριά διεθνείς απουσίαζαν σε υποχρεώσεις με τις Εθνικές ομάδας.
Όμως, όπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ, κάποιος εκ των διεθνών παρευρέθη τσακίζοντας τα θαλασσινά ορεκτικά, τις αστακομακαρονάδες, τα ψαρονέφρια και τα φλιετάκια μινιόν με σάλτσα μέντας.
Ποιος θα είχε τον «αέρα» να ζητήσει τέτοιου είδους άδεια απ τον χερ Οτο, ο οποίος ως γνωστόν έχει δηλώσει πως την βγάζει λιτοδίαιτα λόγω ηλικίας;
Μα φυσικά ο Γιώργος Καραγκούνης! Ο άνθρωπος που αφού μασαμπούκιασε το γεύμα των διεθνών, την έπεσε μετά και στην Γλυφάδα για να πει μια καλησπέρα στον Χενκ και τους συν αυτώ.
Ανεπιβεβαίωτες παραμένουν οι πληροφορίες πως ο Κώστας Αντωνίου επικοινώνησε με τον Τάκη Φύσσα και του εξέφρασε τα δικαιολογημένα παράπονά του:
- Αφού ξέρατε πως θα έρθει στο γεύμα μας, γιατί τον αφήσατε να φάει και σε σας;
Σφοδρή αναμένεται η αντίδραση του προπονητή της Εθνικής ο οποίος δήλωσε σε φιλικούς του κύκλους (βλέπε Τοπαλίδη) πως αν γινόταν σπριντ εκατό μέτρω ν μετά το φαγητό, ο Καραγκούνης θα έβγαινε άνετα πρώτος!

Παρά τα τρομακτικά και πανθομολογουμένως καταδικασθέντα επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Σουρωτή πριν λίγες μέρες από μερίδα αλητών, παρά το πρωτοφανές «πέσιμο» στο αυτοκίνητο του Κυριάκου Αλεξανδρίδη, παρά την μικρότερης σημασίας βλάβη στο μηχανάκι του «κατεψυγμένου» επόπτη Καρατζίκα, παρ ότι πριν από πολλά χρόνια είχε φάει ξύλο ο Μπάκας, παρ ότι κακές διαιτησίες υπάρχουν από καταβολής ελληνικού ποδοσφαίρου, παρ ότι για όλα δεν φταίει μόνο ο Ολυμπιακός (το τονίζω αυτό), χθες έπαιξε κι ένα παιχνίδι η Εθνική Ελλάδας των Ανδρών.
Παρ ότι ποδόσφαιρο δεν είδαμε, παρ ότι ακόμα και με ομάδες δυναμικότητας Λουξεμβούργου δεν μπορούμε να βγάλουμε πάνω από 3 φάσεις σε 90 λεπτά αν πρώτα δεν ισοφαρίσουν το ένα μας γκολ ή δεν προηγηθούν (βλέπε Λετονία που μας υποχρέωσε να κουραστούμε Οκτώβρη μήνα), παρ ότι ο Φωτάκης βγήκε στο ημίχρονο χωρίς κανείς να καταλάβει τον λόγο, παρ ότι ο Νίνης δεν παίζει στην Ελπίδων για να μπορεί απρόσκοπτα να μην παίζει στην Ανδρών ούτε με το Λουξεμβούργο, παρ ότι ο Καραγκούνης απ ότι φαίνεται θα βαλσαμωθεί μετά από 20 χρόνια όταν πιά θα έχει κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του υποδήματα, παρ ότι ο Αβραάμ έσωσε έστω και στο τέλος το όβερ που δεν φιλοτιμούντο να «καθαρίσουν» οι επιθετικοί και μεσοεπιθετικοί του συμπαίκτες, τελικά κερδίσαμε με το εκοφαντικό 2-1 και θα συμμετέχουμε στα μπαράζ που οδηγούν στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής.
Παρ ότι ο πλανήτης ελάχιστη καούρα πρέπει να έχει για να παρακολουθήσει αυτό το έκτρωμα το καλοκαίρι, οι βουβουζέλες ίσως τελικά να είναι πιο ενοχλητικές.
Παρ ότι πάντως πολλά απ αυτά που κάνει ο Οτο εξοργίζουν τη μέση ποδοσφαιρική αντίληψη όχι μόνο την δική μας αλλά ενδεχομένως και της γιαγιάς μας, εγώ θα συνεχίσω να τον στηρίζω και να υποστηρίζω πως απ αυτή την ομάδα πρέπει να φύγει όχι όποτε επιθυμούμε εμείς, αλλά όποτε θέλει αυτός.
Γιατί επιτέλους σ αυτό τον τόπο πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε αυτούς που κάποτε μας οδήγησαν εκεί που ούτε καν είχαμε ονειρευτεί, παρ ότι το μέτρο σύγκρισης μέχρι τότε ήταν οι Αρχοντίδηδες, οι Πολυχρονίου, οι Γεωργιάδηδες και οι Παπαποστόληδες.

«Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν είναι μεγάλο κράτος, για την ακρίβεια είναι το έκτο μικρότερο στον κόσμο, με έκταση μήκους 80 χλμ. και πλάτους περίπου 55 χλμ. Είναι «στριμωγμένο» ανάμεσα στο Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία και στους περισσότερους χάρτες της Ευρώπης δεν φαίνεται καν τόσο μεγάλο ώστε να χωρά γραμμένο ολόκληρο το όνομά του! (…)

Αν εξαιρεθεί μία νίκη με 2-0 επί της Τουρκίας τον Οκτώβριο του 1972 και ακολούθως κάποιες μεμονωμένες ισοπαλίες απέναντι σε Βέλγιο και Ισλανδία, το αρνητικό ρεκόρ του Λουξεμβούργου σε προκριματικές φάσεις παραμένει μοναδικό. Σε περισσότερα από 100 παιχνίδια σε προκριματικές φάσεις Μουντιάλ μετρά μόλις τρεις νίκες και πέντε ισοπαλίες, με παθητικό περισσότερων από 370 τερμάτων…»

Τουλάχιστον αυτή τη φορά απέτυχαν… καλύτερα – Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Ακόμα κι έτσι όμως, το Λουξεμβούργο παραμένει ψηλότερα από το ηρωικό Ανατολικό Τιμόρ στην επίσημη κατάταξη της ΦΙΦΑ.

Ναι, η Εθνική μας δεν παίζει ποδόσφαιρο αξιώσεων.

Ναι, ο Ρεχάγκελ είναι ίσως κομματάκι αμυντικογενής.

Ναι, κάποιοι που παίζουν στην Εθνική ίσως δεν θα έπρεπε να παίζουν και κάποιοι άλλοι που είναι σπίτια τους έχουν θέση στην ομάδα.

Ναι, υπάρχει απ’ ότι λέγεται κακό κλίμα στα αποδυτήρια.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχίζεται για πολλή ώρα. Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα μετά από 2 παρουσίες σε τελικά Euro (και μία κατάκτηση), είναι μια νίκη μακρυά από τα μπαράζ για την πρόκριση στο δεύτερο Μουντιάλ της ιστορίας της.

Ναι, ο όμιλος ήταν εύκολος…  Ώπα… Είπαμε όχι άλλα τέτοια.

Γι’ αυτό ας απολαύσουμε ξανά το υπέροχο γκολ του Σαμαρά, ενός παίκτη που άλλες φορές μου φαίνεται μπλαζέ, αργός και σοφτ και άλλες φορές ότι ξέρει αρκετά κιλά μπάλα. Ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι όντως καλός, ίσως γιατί ούτε Χέρενφεν έβλεπα, ούτε Σκωτία βλέπω ιδιαίτερα και η μόνη επαφή που έχω από τον Σαμαρά είναι στην εθνική και στην Πρέμιερ Λιγκ παλαιότερα.  Το sombrero αυτής της εβδομάδας πάντως το παίρνει δικαιωματικά:

3 ημίχρονα με παίκτη λιγότερο ήταν πάρα πολλά γιά την Εθνική Ελλάδας που φυσιολογικά λύγισε στο τέλος και πέταξε δύο πολύτιμους βαθμούς σήμερα στη Μολδαβία. Συγκεκριμένα ο Σουηδός διαιτητής της αναμέτρησης απέβαλε πριν την έναρξη του αγώνα τον Αγγελο Χαριστέα. Φήμες πως καθ όλη την διάρκεια του ματς περιφερόταν στο γήπεδο το φάντασμά του χωρίς ο Ρεχάκελ να μπορέσει να το ξορκίσει κρίνονται ως ανυπόστατες