Ότι και να πιστεύει κανείς για αυτήν την εθνική, ότι άποψη και αν έχει για το πόσο αντιπροσωπεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο ή όχι, ότι γνώμη και αν έχει για τον Ρεχάγκελ, την ΕΠΟ, το που πρέπει να είναι η έδρα κλπ κλπ κλπ, βαθιά μέσα μας,θέλουμε το καλοκαίρι του 2010 να δούμε την ελληνική σημαία να κυματίζει στο ποδοσφαιρικό πανηγύρι του Μουντιάλ.

Καλή επιτυχία λοιπόν!

Μόλις τελείωσε το παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ουκρανία και δύο πράγματα μου έρχονται στο μυαλό. Πρώτον ότι κλαίω για το χαμένο μου δίωρο που θα μπορούσα να το αξιοποιήσω με 1003 διαφορετικούς τρόπους, και δεύτερον…έχω έναν απίστευτο εκνευρισμό για τον κριτή των πάντων Σωτηρακόπουλο. Και για τι δεν γκρίνιαξε σήμερα ο καβαλημένος δημοσιογράφος… Στην τελική, ας μας ξεκαθαρίσει από την αρχή της μετάδοσης ότι θα κάνει έναν άνευ προηγουμένου μανιφέστο κατά του Ρεχάγκελ, να ξέρουμε να κλείσουμε τον ήχο και να συντονιστούμε στο ραδιόφωνο, μήπως και έχουμε καλύτερη τύχη εκεί. Αναρίθμητες οι φορές που «έκραξε» τον  Ρεχάγκελ ενώ στο τέλος, θέλοντας να κρατήσει πισινή, επικαλέστηκε και την Θεά Τύχη για τις ως τώρα επιτυχίες του προπονητή και της Εθνικής. Και αναρωτιέμαι εγώ. Ποιος του δίνει αυτό το δικαίωμα; Γιατί να σφυρηλατεί με αυτόν τον ύπουλο τρόπο τις απόψεις εκατομμυρίων τηλεθεατών;

Στην τελική είναι κρίμα να μην μεταδίδει αυτά τα παιχνίδια ο μόνος αξιόλογος αθλητικός δημοσιογράφος που διαθέτει η Ελλάδα, ο οποίος είναι κατά την γνώμη μου,ο Αλέξης Σπυρόπουλος και να ανεχόμαστε τέτοιου είδους μεταδόσεις βασισμένες στην φήμη που κουβαλάει ο κάθε δημοσιογράφος.

Έχει γίνει πολύ λόγος τελευταία για τι συνθήκες θα συναντήσει στο Κίεβο η Εθνική Ομάδα. Σύμφωνα με την διεθνή ειδησεογραφία, στην Ουκρανία έχουν σημειωθεί πολλοί θάνατοι εξαιτίας του νέου ιού των χοίρων, που οδηγεί σε αναπνευστικές λοιμώξεις. Και αν όλα αυτά φαίνονται κινδυνολογία, η φωτογραφία έρχεται να επιβεβαιώσει την κατάσταση που επικρατεί εκεί. Τελικά η ΕΠΟ τείνει να αποφασίσει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό όλων των διεθνών παικτών αλλά όχι για τον ιό H1N1 αλλά για την κοινή εποχιακή γρίπη! Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή, για άλλη μια φορά από την ΕΠΟ.

Ο πόλεμος του Παναθηναϊκού με την Εθνική Ελλάδας και τον Οτο Ρεχάκελ καλά κρατεί.
Μετά το γνωστό θέμα Σεϊταρίδη ο οποίος απεχώρησε απ την χθεσινή προπόνηση με σφίξιμο στη γάμπα, διέρευσε πως διεθνής παίκτης επέστρεψε στην Παιανία δύο κιλά βαρύτερος!
Ολοι ψάχνουν να βρουν ποιος είναι αυτός που ανάγκασε την ζυγοπλάστιγγα να πετάξει λευκή πετσέτα, αλλά μόνο εμείς σήμερα, πάντα κοντά στα γεγονότα και με σεβασμό στον καταναλωτή θα σας το αποκαλύψουμε.
Προχθές λοιπόν, ο Τεν Κάτε παρέθεσε γεύμα σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική οικογένεια του Παναθηναϊκού σε γνωστό κυριλέ εστιατόριο της Γλυφάδας (μην θέλετε να σας τα αποκαλύπτουμε και όλα, κάντε – όχι Καντέ- και κάτι μόνοι σας!)
Ο Σουριναμέζος τεχνικός του Παναθηναϊκού βρήκε έτσι την ευκαιρία να την βγάλει φτηνά, αφού καμιά εικοσαριά διεθνείς απουσίαζαν σε υποχρεώσεις με τις Εθνικές ομάδας.
Όμως, όπως αποκάλυψε το ρεπορτάζ, κάποιος εκ των διεθνών παρευρέθη τσακίζοντας τα θαλασσινά ορεκτικά, τις αστακομακαρονάδες, τα ψαρονέφρια και τα φλιετάκια μινιόν με σάλτσα μέντας.
Ποιος θα είχε τον «αέρα» να ζητήσει τέτοιου είδους άδεια απ τον χερ Οτο, ο οποίος ως γνωστόν έχει δηλώσει πως την βγάζει λιτοδίαιτα λόγω ηλικίας;
Μα φυσικά ο Γιώργος Καραγκούνης! Ο άνθρωπος που αφού μασαμπούκιασε το γεύμα των διεθνών, την έπεσε μετά και στην Γλυφάδα για να πει μια καλησπέρα στον Χενκ και τους συν αυτώ.
Ανεπιβεβαίωτες παραμένουν οι πληροφορίες πως ο Κώστας Αντωνίου επικοινώνησε με τον Τάκη Φύσσα και του εξέφρασε τα δικαιολογημένα παράπονά του:
- Αφού ξέρατε πως θα έρθει στο γεύμα μας, γιατί τον αφήσατε να φάει και σε σας;
Σφοδρή αναμένεται η αντίδραση του προπονητή της Εθνικής ο οποίος δήλωσε σε φιλικούς του κύκλους (βλέπε Τοπαλίδη) πως αν γινόταν σπριντ εκατό μέτρω ν μετά το φαγητό, ο Καραγκούνης θα έβγαινε άνετα πρώτος!

Παρά τα τρομακτικά και πανθομολογουμένως καταδικασθέντα επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Σουρωτή πριν λίγες μέρες από μερίδα αλητών, παρά το πρωτοφανές «πέσιμο» στο αυτοκίνητο του Κυριάκου Αλεξανδρίδη, παρά την μικρότερης σημασίας βλάβη στο μηχανάκι του «κατεψυγμένου» επόπτη Καρατζίκα, παρ ότι πριν από πολλά χρόνια είχε φάει ξύλο ο Μπάκας, παρ ότι κακές διαιτησίες υπάρχουν από καταβολής ελληνικού ποδοσφαίρου, παρ ότι για όλα δεν φταίει μόνο ο Ολυμπιακός (το τονίζω αυτό), χθες έπαιξε κι ένα παιχνίδι η Εθνική Ελλάδας των Ανδρών.
Παρ ότι ποδόσφαιρο δεν είδαμε, παρ ότι ακόμα και με ομάδες δυναμικότητας Λουξεμβούργου δεν μπορούμε να βγάλουμε πάνω από 3 φάσεις σε 90 λεπτά αν πρώτα δεν ισοφαρίσουν το ένα μας γκολ ή δεν προηγηθούν (βλέπε Λετονία που μας υποχρέωσε να κουραστούμε Οκτώβρη μήνα), παρ ότι ο Φωτάκης βγήκε στο ημίχρονο χωρίς κανείς να καταλάβει τον λόγο, παρ ότι ο Νίνης δεν παίζει στην Ελπίδων για να μπορεί απρόσκοπτα να μην παίζει στην Ανδρών ούτε με το Λουξεμβούργο, παρ ότι ο Καραγκούνης απ ότι φαίνεται θα βαλσαμωθεί μετά από 20 χρόνια όταν πιά θα έχει κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του υποδήματα, παρ ότι ο Αβραάμ έσωσε έστω και στο τέλος το όβερ που δεν φιλοτιμούντο να «καθαρίσουν» οι επιθετικοί και μεσοεπιθετικοί του συμπαίκτες, τελικά κερδίσαμε με το εκοφαντικό 2-1 και θα συμμετέχουμε στα μπαράζ που οδηγούν στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής.
Παρ ότι ο πλανήτης ελάχιστη καούρα πρέπει να έχει για να παρακολουθήσει αυτό το έκτρωμα το καλοκαίρι, οι βουβουζέλες ίσως τελικά να είναι πιο ενοχλητικές.
Παρ ότι πάντως πολλά απ αυτά που κάνει ο Οτο εξοργίζουν τη μέση ποδοσφαιρική αντίληψη όχι μόνο την δική μας αλλά ενδεχομένως και της γιαγιάς μας, εγώ θα συνεχίσω να τον στηρίζω και να υποστηρίζω πως απ αυτή την ομάδα πρέπει να φύγει όχι όποτε επιθυμούμε εμείς, αλλά όποτε θέλει αυτός.
Γιατί επιτέλους σ αυτό τον τόπο πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε αυτούς που κάποτε μας οδήγησαν εκεί που ούτε καν είχαμε ονειρευτεί, παρ ότι το μέτρο σύγκρισης μέχρι τότε ήταν οι Αρχοντίδηδες, οι Πολυχρονίου, οι Γεωργιάδηδες και οι Παπαποστόληδες.

«Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν είναι μεγάλο κράτος, για την ακρίβεια είναι το έκτο μικρότερο στον κόσμο, με έκταση μήκους 80 χλμ. και πλάτους περίπου 55 χλμ. Είναι «στριμωγμένο» ανάμεσα στο Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία και στους περισσότερους χάρτες της Ευρώπης δεν φαίνεται καν τόσο μεγάλο ώστε να χωρά γραμμένο ολόκληρο το όνομά του! (…)

Αν εξαιρεθεί μία νίκη με 2-0 επί της Τουρκίας τον Οκτώβριο του 1972 και ακολούθως κάποιες μεμονωμένες ισοπαλίες απέναντι σε Βέλγιο και Ισλανδία, το αρνητικό ρεκόρ του Λουξεμβούργου σε προκριματικές φάσεις παραμένει μοναδικό. Σε περισσότερα από 100 παιχνίδια σε προκριματικές φάσεις Μουντιάλ μετρά μόλις τρεις νίκες και πέντε ισοπαλίες, με παθητικό περισσότερων από 370 τερμάτων…»

Τουλάχιστον αυτή τη φορά απέτυχαν… καλύτερα – Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Ακόμα κι έτσι όμως, το Λουξεμβούργο παραμένει ψηλότερα από το ηρωικό Ανατολικό Τιμόρ στην επίσημη κατάταξη της ΦΙΦΑ.

Ναι, η Εθνική μας δεν παίζει ποδόσφαιρο αξιώσεων.

Ναι, ο Ρεχάγκελ είναι ίσως κομματάκι αμυντικογενής.

Ναι, κάποιοι που παίζουν στην Εθνική ίσως δεν θα έπρεπε να παίζουν και κάποιοι άλλοι που είναι σπίτια τους έχουν θέση στην ομάδα.

Ναι, υπάρχει απ’ ότι λέγεται κακό κλίμα στα αποδυτήρια.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχίζεται για πολλή ώρα. Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα μετά από 2 παρουσίες σε τελικά Euro (και μία κατάκτηση), είναι μια νίκη μακρυά από τα μπαράζ για την πρόκριση στο δεύτερο Μουντιάλ της ιστορίας της.

Ναι, ο όμιλος ήταν εύκολος…  Ώπα… Είπαμε όχι άλλα τέτοια.

Γι’ αυτό ας απολαύσουμε ξανά το υπέροχο γκολ του Σαμαρά, ενός παίκτη που άλλες φορές μου φαίνεται μπλαζέ, αργός και σοφτ και άλλες φορές ότι ξέρει αρκετά κιλά μπάλα. Ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι όντως καλός, ίσως γιατί ούτε Χέρενφεν έβλεπα, ούτε Σκωτία βλέπω ιδιαίτερα και η μόνη επαφή που έχω από τον Σαμαρά είναι στην εθνική και στην Πρέμιερ Λιγκ παλαιότερα.  Το sombrero αυτής της εβδομάδας πάντως το παίρνει δικαιωματικά:

3 ημίχρονα με παίκτη λιγότερο ήταν πάρα πολλά γιά την Εθνική Ελλάδας που φυσιολογικά λύγισε στο τέλος και πέταξε δύο πολύτιμους βαθμούς σήμερα στη Μολδαβία. Συγκεκριμένα ο Σουηδός διαιτητής της αναμέτρησης απέβαλε πριν την έναρξη του αγώνα τον Αγγελο Χαριστέα. Φήμες πως καθ όλη την διάρκεια του ματς περιφερόταν στο γήπεδο το φάντασμά του χωρίς ο Ρεχάκελ να μπορέσει να το ξορκίσει κρίνονται ως ανυπόστατες

Είναι ημίχρονο του αγώνα της Εθνικής Ελλάδας με τη Μολδαβία σε αυτό που υποτίθεται λέγεται ποδόσφαιρο. Ακόμα ένας βιασμός του ποδοσφαίρου από το «αντιπροσωπευτικό» (αλήθεια ΤΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ; ) συγκρότημα του Ρεχάγκελ. Κοιτάξτε. Ολα καλα κι ολα ωραια μας έδωσε το Euro επειδή κοιμήθηκε ο Θεούλης με το ίδιο ακριβώς εμετικό ποδόσφαιρο αλλα ως εδώ και μη παρέκει. Εγω το β’ ημιχρονο δε χαλαω 45 λεπτά να το δώ και λετε ότι θέλετε.

Κατα τα αλλα χαθηκα γιατι είναι και λιγο κόπος να κουβαλήσεις πέντε τεμάχια από την Κρήτη ως εδώ. Τα «νέα» μου μετα την «συνέντευξη» του Επανιδρυτή του Ολυμπιακού την Παρασκευή αν θυμάμαι καλά.

Αυτος ο Χαριστεας παντως…μονο εναν τροπο βλεπω να παιζει βασικος σε ομαδα και δεν θα τον πω γιατι ειναι…αισχρότης

Ε,ρε κατακαημένη Εθνική…

Απομονώνοντας την αστεία διαιτητική απόφαση της αποβολής του Βύντρα και βλέποντας το σημερινό παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ελβετία από καθαρά τεχνική άποψη, θα έλεγα πως δεν γίνεται να βγάλεις τίποτα καλό σε ένα παιχνίδι όπου είναι δεδομένο πως θα δεχτείς πίεση κι εσύ πάς να το βγάλεις με δύο αμυντικά και σχετικά αργά χαφ.
Οσο κι αν η προσπάθεια ήταν γενναία, η Εθνική μας σήμερα προδόθηκε απ το γεγονός πως δεν μπόρεσε να κρατήσει σχεδόν καθόλου τη μπάλα.
Με 3 στόπερ (που αργότερα έγιναν 4 με την είσοδο του Αβραάμ) και 3 επιθετικούς παίκτες, η Εθνική απομάκρυνε απλώς τη μπάλα και προσπαθούσε να φτιάξει κάτι καλό απ τα ριμπάουντς που πάλευαν να πάρουν οι Αμανατίδης, Χαριστέας και Σαλπιγγίδης ( και αργότερα Σαμαράς και Γκέκας).
Κάποτε θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε στην Ελλάδα πως η γραμμή του κέντρου δεν υφίσταται τυχαία και πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (γιά να μην πω και στο παλαιότερο) η μπάλα θα πρέπει να περνάει απ την άμυνα στο κέντρο κι απ το κέντρο να φτάνει στην επίθεση. Οι καμινάδες απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη, είναι γιά το ράγκμπυ, άντε και γιά κάποιες αγγλικές ομάδες που όμως μπροστά έχουν κατοστάρηδες κι όχι επιθετικούς με ταχύτητα …ριπλέϊ σε παλιό βίντεο.
Ε λοιπόν όχι χερ Οτο. Οσο κι αν σε εκτιμώ, σήμερα δεν έκανες ό,τι μπορούσες …

Παρακολουθώντας τα παιχνίδια της εθνικής, διακρίνεις πράγματα που έχεις ξαναδεί αμέτρητες φορές τα τελευταία χρόνια, σε συλλογικό επίπεδο. Η Εθνική Ελλάδος είναι ένα σύνολο που δεν διαφέρει και πολύ από τις Ελληνικές ομάδες.

Συγκρίνοντας την, με κάποια από τις μεγάλες ομάδες της χώρας, παρατηρείς πάνω-κάτω τα ίδια θετικά και τα ίδια αρνητικά γνωρίσματα, έναν κοινό τρόπο δουλειάς και μια ίδια παθητική νοοτροπία. Μια σφιχτή και δουλεμένη άμυνα, που όμως αναγκαστικά υποκύπτει τις περισσότερες φορές απέναντι σε καλοδουλεμένους επιθετικά αντιπάλους (Σεντ Ετιν, Βιγιαρεάλ, Euro 2008) και μια ανυπαρξία δημιουργικού πλάνου, που απέναντι σε μικρότερης δυναμικότητας ομάδες, συνήθως υπερφαλαγγίζεται από την αποτελεσματικότητα στις στημένες φάσεις και την φόρμα κάποιων μεμονωμένων παικτών, αλλά απέναντι σε καλύτερες ομάδες, τονίζεται έντονα και αντιαισθητικά – όταν τα σέντερ μπακ σου αλλάζουν πάνω από 15 πάσες, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Όσο κι αν ακούγεται αντεθνικό, τα περισσότερα παιχνίδια της εθνικής είναι πιο αδιάφορα και κουραστικά κι από την Νέα Εγνατία, μεταξύ Ξάνθης και Κομοτηνής. Δουλεύοντας αποκλειστικά και μόνο το αμυντικό κομμάτι του παιχνιδιού της, η Εθνική του Ρεχάγκελ – καθώς η προ Ρεχάγκελ ομάδα δεν είχε καν αυτό – βαδίζει στα ίδια ακριβώς βήματα, μ’αυτά των μεγάλων του Ελληνικού πρωταθλήματος. Ομάδες δουλεμένες για το μισό-μηδέν, που όταν βρίσκουν απέναντι τους μια επίσης δυνατή αμυντικά ομάδα, τα γραφεία στοιχημάτων κλειδώνουν αυτόματα το under.

Η δικαιολογία του «μικρού πηγαδιού» άντλησης παικτών δεν αρκεί, για να υπερασπίσει το ακαλαίσθητο ποδόσφαιρο που παρακολουθούμε συνέχεια. Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους από πλευράς ταλέντου. Το DNA δεν κάνει φυλετικές διακρίσεις. Η προβληματική ποδοσφαιρική γαλούχηση αυτών, από τα χωμάτινα γήπεδα των χωριών μέχρι την πρώτη κατηγορία και την ίδια την εθνική ομάδα, είναι αυτό που τους αφήνει πίσω στις διάφορες συγκρίσεις, με τους αλλοδαπούς συναδέλφους τους και μετατρέπει το σκεπτικό «μόνο έτσι μπορούμε να τους κοντράρουμε τους ξένους» σε εθνική καραμέλα υπεράσπισης του ‘κατενάτσιου’ που κάποιες φορές παρουσιάζουμε, απ’αυτές που τις μασάς με περηφάνια ακούγοντας ξανά το ηχητικό για το ‘πειρατικό’ που άλωσε την Πορτογαλία.

Δεν χρειάζονται πολλά πάρε-δώσε με αρκετούς ιθύνοντες του Ελληνικού ποδοσφαίρου άλλωστε που ‘κόβουν και ράβουν’ ουσιαστικά το μονοπάτι που θα ακολουθήσει ο ανερχόμενος πιτσιρικάς, για να καταλάβει κάποιος πως ελάχιστοι αγαπάνε το ποδόσφαιρο, αλλά πάρα πολλοί την νίκη.