Εδώ στο sombrero δεν είμαστε και ιδιαίτερα τυπικοί. Αλλά φτάνουμε καμιά φορά στο σημείο να ξεχνάμε και τα αυτονόητα. Χθες είχαμε γενέθλια, σήμερα το πήραμε χαμπάρι. Δε βαριέσαι… Κι αν στον έναν χρόνο είμαστε χαρούμενοι που καταφέραμε να κάνουμε το καλοκαιρινό εγχείρημά μας να κρατήσει, στα 2 χρόνια που το μωρό έχει αρχίσει και περπατάει είμαστε ικανοποιημένοι από την πορεία που έχουμε πάρει.  Υποσχέσεις δεν δίνουμε, μεγάλα λόγια δεν λέμε, γεροί να είμαστε να μεγαλώσουμε κι άλλο. Το δώρο μας το πήραμε άλλωστε από τον Κάρλος Βέλα που έκανε τρία (!!) σομπρέρο στην ίδια φάση:

- 9 λόγοι γιατί πηγαίνεις στην πρώτη προπόνηση

- Ο πλήρης οδηγός για να μην ‘χαθείς’ στα καλοκαιρινά ρεπορτάζ των εφημερίδων

- Φιλώντας το σήμα της νέας σου ομάδας

- Έξυπνοι τρόποι για να προωθήσεις τον παίκτη σου

- Το sombrero στα ενδότερα των ομάδων την χρονιά που μας πέρασε:
Μια ημέρα στην προετοιμασία της ΑΕΚ
Μια ημέρα στην προπόνηση του ΠΑΟΚ
Η προετοιμασία του Παναθηναικού για το Βουκουρέστι
Ένα οικογενειακό διπλό του Ολυμπιακού
Μια μέρα στην προετοιμασία του Άρη

- Πέρσι τέτοια εποχή:
Η Μπόκα Τζούνιορς στην Θεσσαλονίκη
Βαλερένγκα, δέρνουμε;
Αντίο Μπόμπυ Ρόμπσον
Η έξοδος του Σωτήρη Μπαλάφα
Περί Κατσουράνη
Δεν είναι τάβλι οι μεταγραφές, αγόρι μου

Στη χώρα που οι δημοσιογράφοι εκτελούνται εν ψυχρώ έξω απ την πόρτα του σπιτιού τους, το ποδόσφαιρο καταντά ασήμαντη λεπτομέρεια. Καμιά όρεξη γιά οτιδήποτε άλλο σήμερα απ τη πάρτη μου …

Καλό ταξίδι Σωκράτη Γκιόλια

«Offside is the second short film in the trilogy by Erez Tadmor & Guy Nattiv regarding the Middle East conflict. This short is a fallow-up to their last short film Strangers, Offside was shot in Israel, during September 2005, at the security zone that separates between Israel and the Palestine Authority».

(Πόλεμος και ποδόσφαιρο, Vol 1)

ΒΑΤΙΚΑΝΟ (el sombrero): Ολοκληρώθηκε αυτές τις ημέρες στην Ρώμη το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Καθολικής Εκκλησίας που έχει το καθόλου ευφάνταστο όνομα «Κύπελλο των Κληρικών». Ο στόχος του συγκεκριμένου τουρνουά είναι να πειστεί ο κόσμος ότι και οι καθολικοί ιερείς (ή μαθητευόμενοι ιερείς) στον ελεύθερο χρόνο τους, όταν δεν χαϊδεύουν μικρά παιδάκια κηρύττουν, απολαμβάνουν τα λαϊκά σπορ με πρωταρχικό σκεπτικό βεβαίως-βεβαίως ότι πάνω απ’ όλα είναι το fair play και ο μη βίαιος συναγωνισμός. Στον τελικό της διοργάνωσης, απ’ όπου και το βίντεο (το οποίο μπορείς να δεις μόνο αν πατήσεις πάνω του και μεταφερθείς στο Youtube), το ίδρυμα ‘Μητέρα του Λυτρωτή’ – που σύμφωνα με τα κατορθώματα του τα τελευταία χρόνια είναι κάτι σαν την Μπαρτσελόνα των κληρικών, απλά χωρίς τα πρόστυχα συνθήματα κατά της Μαδρίτης στα πανηγύρια – επικράτησε του ‘Κολεγίου Βόρειας Αμερικής του Ποντίφικα’, με 1-0 κι έτσι διατήρησε τον ‘θρόνο’ του.

Στα αξιοσημείωτα της διοργάνωσης, εκτός από την παραπάνω φωτογραφία που απεικονίζει τους Αμερικάνους μαθητευόμενους  κληρικούς στην κερκίδα ντυμένους σαν σούπερ ήρωες – ένας Θεός ξέρει γιατί -, συμπεριλαμβάνεται το γεγονός ότι εκτός από τις γνωστές κάρτες, οι διοργανωτές έχουν θεσπίσει και μια τρίτη, την μπλε κάρτα η οποία στέλνει τον παίκτη στον πάγκο για πέντε λεπτά! Οι θεούληδες που αποκαλούνται Άγγλοι ποδοσφαιρικοί αρθρογράφοι, αποκάλεσαν την μπλε κάρτα «το εδώλιο του κατηγορημένου», αν και κανένας δεν μπορεί να μας πει με σιγουριά αν η ολιγόλεπτη παραμονή στον πάγκο συνοδεύεται από προσευχές και εξομολογήσεις με στόχο την άνωθεν συγχώρεση για το αμάρτημα της αντιαθλητικής συμπεριφοράς.

Η ιδέα της μπλε κάρτας έχει απασχολήσει στα σοβαρά και την FIFA, ως πρόσθετο και ενδιάμεσο μέτρο τιμωρίας ενός αντιαθλητικού παίκτη, χωρίς όμως να έχει προχωρήσει για την ώρα η εφαρμογή της σε κάποια σοβαρή διοργάνωση, ούτε καν στην Σούπερ Λιγκ. Στην Ελλάδα πάντως για σίγουρο παραδειγματισμό, θα ήταν προτιμότερο η πεντάλεπτη αποβολή του παίκτη να μην συνδυάζεται με παραμονή στον πάγκο αλλά με υποχρεωτική τοποθέτηση του μπροστά στην κερκίδα των αντιπάλων οπαδών. Πέντε λεπτά εκεί, είναι αρκετά για να συνετίσουν ακόμα και τον Γκράβεσεν.

Πικραμένος ο Sir Φέργκιουσον απέδωσε τον αποκλεισμό της ομάδας του … στο Γερμανικό ιδεώδες όπως θέλησε να υπαινιχθεί, δικαιολογώντας την ανοησία του Ράφαελ να αποβληθεί. Δηλώνει ο Sir λοιπόν:

«There is no doubt about it. They were never getting through that tie, with 11 men we had no problem. The young boy showed a bit of inexperience, but they got him sent off, everyone sprinted towards the referee – typical Germans. We played better today than they did in their own ground. Without the extra man they made the ball work and I thought we defended very well, it’s taken an exceptional strike to settle the tie. We have done well, the performance was excellent, we were very unlucky.»

Θα προτιμούσα ο Φέργκιουσον να μην έψαχνε για δικαιολογίες αλλά να αναλογιστεί τα δικά του λάθη και τον τρόπο που διαχειρίζεται το υλικό του. Γιατί όταν προτιμάς να έχεις μέσα τον ανάπηρο χθες Ρούνεϋ από τον υγιή Μπερμπάτωφ ή Ο’Σέι, τότε κάπου έχεις κάνει λάθος. Είτε στις μεταγραφές (πράγμα που δεν το πιστεύω, θαύματα έκανε ο Βούλγαρος στην Τότεναμ), είτε στην επιλογή της ενδεκάδας.

Επίσης όσον αφορά την ειρωνεία ¨τυπικοί Γερμανοί¨ που δήλωσε ο Φέργκιουσον σε άπταιστα Γερμανικά Αγγλικά, μας αποδεικνύει ακόμα μια φορά την εθνολογική προέλευση των κατοίκων της Αγγλίας. (για αυτό και η επιλογή της φωτογραφίας…)

Μια κοινωνική προσφορά του Sombrero προς το φιλό-ιστορικό κοινό του!

WAGs

Βαμμένες γυμνές.

Επειδή ξέρω ότι δεν έχει νόημα να συνεχίσω να γράφω, ένα δωράκι από το Sombrero στους αναγνώστες του!

ΥΓ. Στην φώτο είναι το λινκ…

Αύριο, Σάββατο στον περιβάλλοντα χώρο του Γηπέδου (πλεον) Καραϊσκάκη θα γίνει το μνημόσυνο των αδικοχαμένων παιδιών του Φλεβάρη του 1981. Για πολλοστή φορά θα γράψω αυτό που γράφω και αλλού. Δεν πρόκειται για κανένα μνημόσυνο «των νεκρών της 7″. Πρόκειται για μνημόσυνο ανθρώπων που ΠΕΘΑΝΑΝ στη Θύρα 7 εκείνη τη μέρα, λίγο μετά τη λήξη του ντέρμπι κορυφής της 20ης αγωνιστικής. 19 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή παγιδευμένοι ανάμεσα σε κραυγές χαράς και θριάμβου , ανάμεσα στα σώματα των «πίσω» που έτρεχαν να βρεθούν στη Θύρα 1 και στα κάγκελα της κλειστής μοιραίας πόρτας της θύρας 7. Δύο την επόμενη μέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Ολα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, έχω χορτάσει από «ρίγη συγκίνησης» και λοιπές δημοσιογραφικές κορόνες.  Θα πάω κόντρα στα κλισέ. Τα παιδιά εκείνα , και κάθε ένας που έχασε τη ζωή του μέσα ή γύρω από τα «γραφικά» μας γήπεδα, δεν πέθαναν για κανέναν Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και δε συμμαζεύεται. Πέθαναν για πολλούς και διάφορους λόγους που σχετίζονται με την αδιαφορία, την προχειρότητα, τις μίζες, την ανευθυνότητα κάποιων. Και μου τη δίνει να οικοιοποιείται όποιος θέλει τον θάνατό τους και να τον παρουσιάζει κάθε χρόνο σα φτηνό «σωου μνήμης». Τέλος παντων ξεφεύγω.

Αιωνία η μνήμη των παιδιών αυτών, άδικη η μοίρα τους που έκλεισε τόσα σπίτια. Οικογένειες που τις βλέπω κάθε χρόνο, με τον ίδιο πόνο σκαμμένο στα πρόσωπά τους και το ίδιο «γιατί». Το γιατί που τις κράτησε ενωμένες όταν ο χάρος πέτυχε το συντριπτικό του χτύπημα επάνω τους. Γιατί δεν πλήρωσε (και δεν θα πληρώσει σε ανάλογη περιπτωση) ποτέ κανείς για το θάνατο των παιδιών τους. Των συζύγων τους. Των πατεράδων , των αδερφών τους.

Δεν ζήτησαν να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Πέθαναν επειδή κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Αυτοί οι κάποιοι σήμερα είναι ελεύθεροι, και το «κέρδος» είναι ένα «ετήσιο μνημόσυνο» που ουδόλως πιστεύω ότι απαλύνει τον πόνο κανενός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην τραγωδία.

Αλλο κείμενο θα περίμενε κανείς από έναν «αρρωστο Ολυμπιακό». Δεν πειράζει. Υπάρχουν κι άλλοι που θα ξαναγράψουν τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι την 40η, 50η επέτειο. Ή μέχρι να ξανασυμβεί μια νέα «Θύρα 7″ για να έχουμε πιο φρέσκο «προϊόν».

Και αν «δεν πέρασε μια μέρα» όπως γράφω στον τίτλο, είναι σαν να μην έγινε και τίποτα. Σαν να κάνουμε…γιορτή. Άλλο ενα «κέρδος» των νεκρών είναι να γίνεται και το όνομά τους ανάμπαιγμα από κάφρους ανα την επικράτεια. Και η οικοιοποίηση συμβόλων, ημερομηνιών, ονομάτων και δεν ξέρω τι άλλο από τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Υ.Γ. Εκείνη τη μέρα αν πιστέψεις τα λεγόμενα του καθενός πρέπει να ήτανε στο Καραϊσκάκη περίπου 2 εκατομμύρια κόσμος. Εγώ δεν ήμουνα.

Υ.Γ. 1 Συγχωρήστε την όποια κυνικότητά μου, αν στα 40 μου είμαι όπως είμαι δε φταίω μόνο εγώ.

Υπάρχει σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης μια απλουστευμένη θεώρηση πως ο οπαδός είναι ένας αμόρφωτος τύπος, του οποίου η μόνη σοβαρή επαφή με την ομάδα που άρρωστα υποστηρίζει είναι το μεσημέρι της Κυριακής, όταν σε μια κερκίδα ξελαρυγγιάζεται περιμένοντας από έντεκα τύπους να σπρώξουν μια μπάλα σε κάτι δίχτυα. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική…

Για να ‘επιζήσει’ στην πιάτσα, ένας κοινός – Έλληνας επί παραδείγματι – οπαδός οφείλει να έχει αναπτύξει τις γνώσεις του σε διάφορα πεδία που με την πρώτη ματιά δεν φαίνονται καν να σχετίζονται με το ποδόσφαιρο και την ομάδα του. Πιο συγκεκριμένα, ο σύγχρονος οπαδός πέρα απ’τους κανόνες του αθλήματος γνωρίζει τις αρχιτεκτονικές έννοιες ‘συντελεστής δόμησης’ ή ‘μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος περιοχής’, έχει πλήρη ιατρική γνώση των διάφορων διαστρεμμάτων, τραβηγμάτων ή καταγμάτων σε βαθμό που μερικές φορές μπορεί να κάνει την διάγνωση από την τελευταία σειρά της κερκίδας, πριν καν ο παίκτης αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο («αν κρίνω πως το πατάει το πόδι, καμιά ελαφριά ρήξη συνδέσμων θα’ναι»), έχει ασχοληθεί τουλάχιστον μια φορά με τις κλιματολογικές συνθήκες που βοηθούν την ‘υγεία’ ενός χλοοτάπητα και την περίοδο που είναι προτιμότερο αυτός να τοποθετείται και έχει αναλύσει αρκετές φορές τις οικονομικές έννοιες ‘μετοχολόγιο’, ‘αύξηση μετοχικού κεφαλαίου’ και ‘έλεγχος ορκωτών λογιστών’.

Πέρα απ’ τα παραπάνω, διαθέτει ανώτερες γεωγραφικές γνώσεις από έναν μέσο πολίτη ξέροντας που είναι το Γκράτς, η Λιλ, το Τρόντχαιμ (το οποίο μερικές φορές από ..βιασύνη πιθανόν να αποκαλεί και «Ρόζενμποργκ») και δεκάδες άλλες μικρομεσαίες πόλεις της Ευρώπης, έχει ψαχτεί σε μεσιτικά θέματα όπως η ανταλλαγή οικοπέδων ή σε βιολογικά, όπως η επιβίωση των κορμοράνων, έχει διαβάσει τουλάχιστον μια φορά το νόμο περί εργασιακού δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει εντρυφήσει σε θέματα αναζήτησης πληροφοριών στο Google και οπτικού υλικού σε δυο, το λιγότερο, διαφορετικά video-site και μπορεί να μην γνωρίζει δέκα ξένες γλώσσες αλλά είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να σου μεταφράσει δημοσίευμα ξένης εφημερίδας για έναν μεταγραφικό στόχο, σε όποια γλώσσα κι αν είναι γραμμένο αυτό.

Πρόσφατα, στο ήδη παραγεμισμένο γνωσιακό του υπόβαθρο έχουν προστεθεί και κανόνες σχεδίου, όπως η χάραξη νοητών γραμμών, λαμβάνοντας υπόψη και την προοπτική, που σου επιτρέπουν να ελέγξεις αν κάποιος παίκτης είναι σε θέση οφσάιντ. Έτσι έχει την δυνατότητα να απαντήσει μόνος του σε ηλικιωμένους τηλεοπτικούς καθηγητές διαιτησίας που έχουν μείνει στάσιμοι, παρά την σημασία (και την χρηματική ανταμοιβή που την συνοδεύει) της ιδιότητας τους, στην ανάπτυξη των δικών τους γνώσεων.

Είτε περάσετε τα Χριστούγεννα χαλαρά σπίτι τρώγοντας μέχρι σκασμού, είτε τα περάσετε δουλεύοντας ή σε κάποιο στρατόπεδο, είτε τα περάσετε στα μπουζούκια μέχρι πρωίας, είτε τα περάσετε φορώντας… μια πρόχειρη αλεπού:

Το sombrero σάς εύχεται Χρόνια Πολλά

Ποιος Γιωργάκης, ποιος Κωστάκης. Ο Γιώργαρος μπαίνει (από ότι φαίνεται) στο ελληνικό κοινοβύλιο. Με την ευρωπαϊκή του εμπειρία από την παρουσία του στο Champions League και την σκληροτράχηλη αντιπολιτευτική του τακτική, ο Ανατολάκης είναι σίγουρο ότι θα δικαιώσει τους περίπου 4.000 ψηφοφόρους του Πειραιά που τον έστειλαν στη Βουλή ώστε να αγωνιστεί με τα χρώματα του ΛΑΟΣ.

Με αφορμή τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, ας επιχειρήσουμε μαζί μιά σύγκριση προσωπικοτήτων απ τους δύο χώρους και ας δώσουμε το προβάδισμα όπου νομίζουμε. Η λίστα είναι μεγάλη και μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερη. Περιμένω προτάσεις!!!

Παναγιώτης Ψωμιάδης Vs Νίκος Αλέφαντος

Στην γραφικότητα έρχονται ισόπαλοι, αλλά τουλάχιστον ο κυρ Νίκος έχει θητεύσει δίπλα στον Χάπελ

Κυριάκος Βελόπουλος Vs Τάσος Μητρόπουλος

Τσαμπουκάδες και αγανακτισμένοι χωρίς λόγο. Ο Βελόπουλος έχει γράψει και βιβλία. Ο Τάσος όχι. Ακόμα…

Αλέξης Τσίπρας Vs Σωτήρης Νίνης

Νεαροί, ταλαντούχοι με κακές παρέες

Πουρουπουπού Vs Αδωνις Γεωργιάδης

Γιατί η τσιρίδες και η σπαστική φωνή δεν είναι προνόμιο της «Αθλητικής Κυριακής»

Στέλιος Παπαθεμελής Vs Αγγελος Αναστασιάδης

Τον Θεόν πολλοί ηγάπησαν

Θόδωρος Πάγκαλος Vs Ζοζέ Μουρίνιο

Ειδικό βάρος, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ατάκες που τσακίζουν κόκκαλα

Κώστας Καραμανλής Vs Κριστιάν Φαμπιάνι

Χοντρούληδες, ψιλομπουνταλάδες με όμορφες συζύγους

Γιώργος Παπανδρέου Vs Μαρσέλο Μορέτο

Γιατί οι γκάφες ομορφαίνουν τη ζωή

Γιώργος Καρατζαφέρης Vs Φλορεντίνο Πέρες

Κριστιάνο, Κακά εσύ; Ψινάκη, Ανατολάκη εγώ!

Αλέκα Παπαρήγα Vs Φρανκ Ράϊκαρτ

Αχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι

Αλέκος Θεοφιλόπουλος Vs Σπύρος Χαλβατζής

- Επαναλαμβάνω. Εμείς τα λέγαμε, λέει ο ένας.
- Απ το 1917, συμπληρώνει ο άλλος

Βαγγέλης Βενιζέλος Vs Παύλος Γιαννακόπουλος

Προσπαθούν να γίνουν αφεντικά σε μαγαζιά άλλων

Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για τις προσεχείς πρόωρες εκλογές του Καραμανλή, αλλά πριν φτάσω καν στην τρίτη σειρά κι αφού είχα ήδη γράψει τις λέξεις ‘Βουλγαράκης’, ‘κανιβαλισμός’ και ‘ανθρωποφαγία’ στην ίδια πρόταση, ένα μείγμα αηδίας και οργής με κυρίευσε, κάνοντας με να σταματήσω άμεσα την πληκτρολόγηση, για το καλό μου, το καλό του blog και το καλό της νέας μου οθόνης.  Ασυναίσθητα όμως, ο εγκέφαλος μου αναγνώρισε αυτό το κράμα συναισθημάτων και έφερε στην επιφάνεια μαγικές γηπεδικές στιγμές.

Εντός έδρας αγώνας με αντίπαλο μικρότερης δυναμικότητας. Λίγα λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού, το σκορ είναι 0-1, χάρη σε τραγικό λάθος του δεύτερου τερματοφύλακα της ομάδας σου, τον οποίο ψώνισε απ’ το πανέρι, γιατί «έλα μωρέ, σάμπως θα παίξει και ποτέ;» – κι όμως παίζει, γιατί η ..ρουφιάνα η ατυχία έβγαλε νοκ αουτ τον βασικό τερματοφύλακα αλλά κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει αυτό και κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’αυτό – γιατί η λέξη ‘πρόβλεψη’ στην Ελλάδα, σχετίζεται μόνο με τον καιρό και τα ζώδια – και στην τελική «φταίει το χόρτο για τον τραυματισμό, γιατί όσο ωραίο και να είναι» παραμένει σκληρότερο από το ..στρώμα θαλάσσης.

Το νευρικό σου σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινο και τα χέρια σου είναι κλεισμένα σε γροθιές από ώρα. Η απόγνωση είναι πολύ φτωχή λέξη για να περιγράψει την κατάσταση. Ο αντίπαλος είναι κλεισμένος καλά στο 1/3 του γηπέδου και ανά δυο λεπτά ένας παίκτης του σωριάζεται στο χόρτο, προτιμώντας να μείνει εκεί μέχρι την γλυκιά λύτρωση του θανάτου, παρά να σηκωθεί για να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο διαιτητής σταματάει τον αγώνα κάθε εφτά πάσες για να σφυρίξει μια επαφή ή μια υποψία επαφής και μετά ζητάει ένα λεπτό υπομονής από 20.000 ανθρώπους, για να στηθεί η μπάλα καλά και να σιγουρευτεί ότι ελέγχει απόλυτα κι απ’άκρη σ’άκρη την κατάσταση, ώστε να μην τον πάρει το βράδυ τηλέφωνο, η θεία του από το Παγκράτι για να του πει ότι τον δείχνει η κρατική τηλεόραση. Η ομάδα σου είναι ανίκανη να δημιουργήσει μια ευκαιρία και κανείς δεν φαίνεται ικανός να αλλάξει οτιδήποτε. Παίζει μ’εναν μόνο επιθετικό, που είναι ελάχιστα πιο ψηλός απ’το χόρτο κι όμως οι από πίσω προσπαθούν να τον βρούνε με σέντρες – μόνο που το πρόβλημα έχει διπλή διάσταση, γιατί δεν ξέρουν και να σεντράρουν! Σκέφτεσαι ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως μια αλλαγή, κοιτάς όμως τις επιλογές στον πάγκο και η κατάθλιψη σου χτυπάει την πόρτα άμεσα. Ο προπονητής έχει σταυρώσει τα χέρια, έχει πάρει την φάτσα της ανίκανης απόγνωσης και δείχνει πιο κουρασμένος κι από μαραθωνοδρόμο. Η κατάσταση είναι πιο σκατένια και από το να σε πιάσει κόψιμο σε μποτιλιάρισμα στον Περιφερειακό, με ξένο κόσμο μάλιστα μέσα στο αμάξι.

Την ίδια ώρα, που θέλεις να πάρεις μια καραμπίνα για να βοηθήσεις κι εσύ στο δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, (αλλά τουλάχιστον να σώσεις την ψυχική σου υγεία) ένας παππούς δίπλα σου γκρινιάζει, γιατί τα παλιά τα χρόνια, που παίζανε Ελληνάκια, τα πράγματα ήταν καλύτερα. Από πίσω του ένας 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου, βρίζει τον προπονητή που έχει κάνει την ομάδα μπουρδέλο, σιχτιρίζοντας ταυτόχρονα όσους τον έβαλαν σ’αυτήν την θέση. «Βάλε τον Ψηλέα, βάλε τον Ψηλέα, άχρηστε» είναι η πρόταση του, με ύφος σιγουριάς, τέτοιο που αποκτάς μόνο μετά από τέσσερα χρόνια εσώκλειστος σε σχολή προπονητικής του εξωτερικού. Τρία σκαλοπάτια πιο αριστερά, δυο τύποι αναπολούν τον προηγούμενο προπονητή, που μπορεί να έστειλε την ομάδα στον πάτο, αλλά τουλάχιστον σε μια αντίστοιχη περίπτωση θα έκανε σαματά για να ξυπνήσει τους παίκτες. Μπροστά σου, ένας ογκώδης κύριος ανακαλεί ανά μερικά δευτερόλεπτα τα ποσά των συμβολαίων των παικτών, τελειώνοντας κάθε πρόταση με την σκέψη «τζάμπα σε πληρώνουμε».

Ο Ψηλέας μπαίνει και χάνει ευκαιρία σε άδειο τέρμα – ο Μέρφι έχει φτάσει σε οργασμό για μια ακόμα φορά -, το παιχνίδι τελειώνει, η ομάδα χάνει, ο προπονητής ρίχνει τις ευθύνες στην ατυχία, στον προηγούμενο προπονητή και στις ..Ηλιακές κηλίδες και υπόσχεται μια καλύτερη εμφάνιση στο επόμενο παιχνίδι, η διοίκηση στηρίζει την επιλογή της, αλλά μιλάει ψιθυριστά για ανασχηματισμό και αλλαγές κι εσύ ξεκινάς για την μαρτυρική επιστροφή. Στην έξοδο του γηπέδου, ο 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου, αναρωτιέται φωναχτά «ποιος ανίκανος καραγκιόζης έφερε τον Ψηλέα στην ομάδα»…

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις πολιτικής, δεν είναι τυχαία, δυστυχώς)

Απ το πρωί ξύπνησα με χάλια διάθεση. Απ τη μια οι πρόωρες εκλογές που με κάνουν και τρέχω γιατί στην Ελλάδα κάτι τέτοιες μέρες θυμούνται όλοι ότι πρέπει να φαίνεται πως γίνονται έργα.
Απ την άλλη η επέκταση συμβολαίου του Καραγκούνη μέχρι το 2012 που με απειλεί να φύγω μετανάστης μπας και δώ διά ζώσης κανέναν αγώνα, πώς ν αντέξω ο άνθρωπος;
Κάνει και μια αφόρητη ζέστη εδώ στα Μέγαρα, έχει και υγρασία, τι θ απογίνω;
Τώρα θα μου πεις πως οι εκλογές είναι σ ένα μήνα, τριάντα μέρες δηλαδή, θα περάσουν, πού θα πάει;
Αλλά 3 ακόμα χρόνια με Καραγκούνη πώς διάολο περνάνε αδέρφια;
Παρηγορούμαι βέβαια όταν βλέπω άλλους που δεν μπορούν ν αντέξουν ούτε λεπτό χωρίς την αύρα του. Όπως αυτός ο μάνατζερ της Εθνικής, ο Τάκης ο Φύσσας που είπε πως δεν κλαίμε για τις απουσίες (όπου απουσία, εννοεί τον Καραγκούνη).
Τώρα που το θυμήθηκα, να ρωτήσω ρε παιδιά: τι ρόλο βαράει ακριβώς ο μάνατζερ της Εθνικής; Ποιες είναι οι αρμοδιότητές του; Παρακολουθεί παίκτες και τους προτείνει στον Ρεχάκελ;
Είναι ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ Ρεχάκελ και παικτών;
Είναι εμψυχωτής; Είναι φυσουνιέρης σαν τον ανυπέρβλητο Τάσο Μητρόπουλο;
Ποιος πραγματικά είσαι Γιάγκο Δράκο;
Κλείνει εδώ η παρένθεση.
Τι έλεγα; Αααααααα για τον Καραγκούνη. Που έμεινε μέχρι το 2012. Λογικό μου ακούγεται.Μέχρι το 2012 προλαβαίνουμε να δώσουμε τον Νίνη να ψηθεί στον ΠΑΟΚ. Τζόβενο θα γυρίσει, γιομάτο εμπειρίες. Και τον Χριστοδουλόπουλο μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω. Τώρα βέβαια θα μου πεις πως δεν τον γουστάρουν οι ΠΑΟΚτσήδες. Τον φωνάζουν και οικοδόμο. Ε ας τον δώσουν κι αυτοί δανεικό στον ΠΑΣ, σαν τον Μπαλάφα. Δεν υπάρχει επινοικίαση στους ποδοσφαιριστές;
Και τέλος πάντων, όλοι κάτι πρέπει να βρουν να κάνουν στον Παναθηναϊκό μέχρι το 2012, αν και τέτοιος εφιάλτης κάτι μου λέει πως δεν θα τελειώσει έτσι εύκολα. Και δηλαδή γιατί να πιστέψω πως αυτό είναι το τελευταίο συμβόλαιο του Γιώργαρου;
Κολώνει να το ανανεώσει μέχρι το 2017; Δεν μασάει από ηλικίες ο τυπάρας μάγκες.
Ξέρω πως τώρα που τα γράφω αυτά, υπάρχει κάποιος άλλος που κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Ναι, ναι για τον Ρινκλέμε λέω (ή μήπως Ρινκέλμε; Θα ρωτήσω …)
Που περιμένει και ξεροσταλιάζει ο άνθρωπος να τον πάρει τηλέφωνο ο Κωστάκης, αλλά πού;
Αφού έχουμε τον οργανωτή μας, τον εγκέφαλό μας να πούμε.
Πώς έχει ο Ολυμπιακός τον Μαρέσκα;
Ε, εμείς έχουμε τον Καραγκούνη. Τον είχαμε, τον έχουμε και θα τον έχουμε. Και όπως του ρίχνω και δώδεκα χρόνια στο κρανίο, φοβάμαι πως μέχρι να σταματήσει αυτός, εγώ θα έχω βγάλει καταρράκτη και δεν θα μπορώ να δώ τίποτα.
Τραγικό δεν είναι να ξέρεις πως μέχρι να ξαναδείς λίγο μπάλα απ την ομάδα σου, μπορεί πιά να μην βλέπεις καθόλου;
- Το είδες αυτό παππού;
- Ποιο παιδάκι μου;
- Την κάθετη του Νίνη με το τακούνι
- Όχι να σε χαρώ… Για λέγε … για λέγε …
Όλα αυτά φοβάμαι σήμερα και δεν μπορώ να ηρεμήσω με τίποτα. Είναι κι αυτός ο εφιάλτης με τις γιγανταφίσσες που θα πημμυρίσουν πάλι τις Εθνικές οδούς και τις ταράτσες κεντρικών κτιρίων. Αυτές λέω, που ο Κωστάκης (όχι ο Αντωνίου, ο άλλος) είναι 30 κιλά πιο αδύνατος και χωρίς σακούλες κάτω απ τα μάτια και ο Γιωργάκης (όχι ο Καραγκούναρος, ο άλλος) δεν έχει πιά καράφλα αλλά την αλογοουρά του Λέτο.
Και κάνει και μια κωλοζέστη εδώ στα Μέγαρα …

Δέν έχει εικόνα. Έβαλε ο Darth Soccerius

Ούτε χλιδή.

Όπως δεν έχει και μεταγραφές.

Μόνο ανακοίνωση έχει. Μη φάτε, θα φάμε γάβρο.

Αναπληρώνοντας το κενό του το sombrero ανέθεσε στον κατάσκοπό του να βρεί και να παραδώσει στο blog γάβρο κειμενογράφο καθώς οι γράφοντες φαίνεται ότι βαρέθηκαν τις μπριζόλες και τα φιλέτα.

Και ιδού να! Η γης εσείσθη, το στερέωμα διαιρέθη, οι θάλασσες άφρισαν και το φραπόγαλο που έπινα έπεσε κάτω στο άκουσμα της ηχηρής μεταγραφής του Soco Meclasses, του θρυλικοού αριστερού χαφ, του γκολτζή από την Λάτιν Αμέρικα, του διαδόχου του Μαραντόνα, του Ρικέλμε, του Φραντζέσκολι και του Γιάννη του Λοστού.

Και μετά ήρθα εγώ , είδα φως, μπήκα κι έκατσα. Στο σβέρκο σας.

Πως είπατε;

Ναι,ναι έχει και Τσάμπιολίγκο. Τρομάρα του. Ελα τώρα να δεί ο Βενγκέρης τι έχασε που δεν υπόγραψε με τον Σωκράτη τοτενες και τι λαό πύρινο , τσαχπίνη και καραμπουζουκλή θα είχε.

Καλως σας βρήκα και θα τα λέμε.

Για την ώρα όλοι απολαμβάνουμε την πλήρη ομάδα του Ολυμπιακού. Οσοι κοιτούν αριστερά είναι αμετανόητοι εχθροί του Θρύλου και θα επιληφθώ λίαν συντόμως επ’ αυτού.

Καλο πρωταθλημα να έχουμε (στην Απερτούρα)