Ήταν πριν από τουλάχιστον δέκα χρόνια. Ένα από εκείνα τα βράδια που σαν υπνωτισμένο και άβουλο ον καταλήγεις να πατάς μηχανικά το κουμπί του επόμενου καναλιού ψάχνοντας για την λιγότερο κακή από μια σειρά επιλογών οι οποίες μπορούν να σε κρατήσουν στο ίδιο κανάλι για περισσότερα από πέντε λεπτά μόνο εάν τελειώσουν ξαφνικά οι μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ και η τηλεόραση είναι σε απόσταση που δεν φτάνει το τεντωμένο σου πόδι.
Το ανελέητο ζάπινγκ μου κάνει παύση ασυναίσθητα στο κανάλι που γεμίζει την οθόνη μου με χόρτο. Στίβος. Έχει μόλις ξεκινήσει ο τελικός των 10.000 μέτρων. Ένα μπουλούκι αθλητών, κατά κύριο λόγο κάτι μελαψοί και καχεκτικοί τύποι που σπάνια θα συναντήσεις σε φαστφουντάδικο, καταπίνουν τους γύρους όπως ο Οβελίξ καταπίνει αγριογούρουνα. Σε μια γωνία στην κερκίδα 50-100 Αφρικανοί ντυμένοι πολύχρωμα με παραδοσιακές, εξωτικές φορεσιές έχουν στήσει ένα δικό τους πάρτι με τύμπανα, ταμπούρλα και ασταμάτητο χορό. Η κάμερα ζουμάρει πάνω σ’ έναν απ’ τους δρομείς. Πιο αδύνατος και απ’ τους αδύνατους. Πιο κοντός και απ’ τους κοντούς. Αλλά με το δεύτερο πιο ξεχωριστό χαμόγελο που έχω δει ποτέ στην ζωή μου, πίσω μόνο απ’ την κάτασπρη οδοντοστοιχία στο κατάμαυρο πρόσωπο του μοναδικού Λούις Άρμστρονγκ. «Χάιλε Γκεμπρεσελασιέ, κυρίες και κύριοι. Ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ και στα 5.000 και στα 10.000 μέτρα, ο Αιθίοπας ‘Αυτοκράτορας’ των μεγάλων αποστάσεων».
Ο ‘Αυτοκράτορας’ δεν είναι όμως πρώτος, ούτε καν στις πρώτες θέσεις. Ακολουθεί με προσήλωση το μπουλούκι και δεν πτοείται απ’ τους δρομείς που σπριντάρουν για ένα γύρο, ανεβαίνουν στην πρώτη θέση για μερικές εκατοντάδες μέτρα και μετά τα παρατάνε και εξαφανίζονται απ’ τον αγώνα. Τα χιλιόμετρα περνάνε, ο ρυθμός παραμένει ίδιος, το ενδιαφέρον μου κλονίζεται και ψάχνει απεγνωσμένα λόγους, γιατί να μην αφήσει τον αγώνα στην δικιά του παράλληλη ζωή, κάπου μακριά σε μια Ευρωπαϊκή πόλη την οποία δεν θυμάμαι καν, για να ασχοληθεί με κάτι καλύτερο. Μέχρι που το τέμπο αρχίζει σταδιακά να αλλάζει, σαν κάποιος να πάτησε το σωστό κουμπάκι. Ο Χάιλε ανεβάζει στροφές, με την ίδια ευκολία που κάποιος αλλάζει ταχύτητες στο αυτοκίνητο του. Οι γύροι πλέον λιγοστεύουν, οι δρομείς μπροστά του κάνουν χώρο και ο ‘Αυτοκράτορας’ μπαίνει μπροστά αλλά ο ρυθμός του δεν πέφτει. Δευτερόλεπτο με δευτερόλεπτο η διαφορά του από τον δεύτερο μεγαλώνει, μέχρι που λίγους γύρους πριν το τέλος, ο τελικός των 10.000 μέτρων αλλάζει όνομα και γίνεται «ο Χάιλε και οι άλλοι».
Το αρχικό μου ενδιαφέρον μετατρέπεται πάτημα με το πάτημα σε θαυμασμό. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως κανένας δεν ψάχνει τον νικητή. Ο στόχος είναι το παγκόσμιο ρεκόρ. Το οποίο κατέχει ο ίδιος. Ο στόχος είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός. Ο Γκεμπρεσελασιέ τρέχει για να κερδίσει τον εαυτό του. Να ξεπεράσει τα όρια του. Τρέχει για να κερδίσει την ίδια του την υπόσταση, μερικά χρόνια πριν στην Ολλανδία, όταν κατέρριπτε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο κόσμος στις κερκίδες ξεσηκώνεται, οι Αφρικανοί εντείνουν τα χτυπήματα στα ταμπούρλα, οι Αφρικανές λικνίζονται όλο και περισσότερο στον ρυθμό που τα αδύνατα πόδια του Χάιλε πατάνε κάθε φορά στο ταρτάν.
Ο σκηνοθέτης είναι μάγκας. Πιάνει το momentum αμέσως. Μικρά πλάνα. Γρήγορες εναλλαγές. Ζουμ εκεί που πρέπει. Γενικό πλάνο: Ο Γκεμπρεσελασιέ είναι ήδη μισό γύρο μπροστά από τον δεύτερο. Ζουμ στο πρόσωπο του: Χαμόγελο-μορφασμός, ένα μείγμα έντονης προσπάθειας και ευτυχίας. Ζουμ στα ταμπούρλα των Αφρικανών. Ζουμ στα πόδια του Γκέμπρε. Ζουμ στην Ευρωπαϊκή οικογένεια που έχει σηκωθεί όρθια και δεν σταματάει να χειροκροτεί αυτόν τον απίστευτο Αιθίοπα. Ζουμ στο πρόσωπο. Ζουμ στα πόδια. Ζουμ στα ταμπούρλα. Ταπ-ταπ-ταπ-ταπ. Πόδια. Ταμπούρλα. Χέρια που χειροκροτούν. Ο Γκέμπρε να χαμογελάει. Καμπανάκι τελευταίου γύρου.
Έχει αφήσει πίσω του 9,6 χιλιόμετρα, αλλά ο ‘Αυτοκράτορας’ δεν φαίνεται επηρεασμένος. Τα ταμπούρλα χτυπάνε πλέον σε δαιμονιώδη ρυθμό θαρρείς και είναι ιερή υποχρέωση τους να μην τον αφήσουν να τρέξει μόνος. Είναι ξεκάθαρο πια σε όλους ότι οι χρόνοι είναι καλοί. Είναι αρκετά κοντά. Είναι αυτός και το ρεκόρ. Αλλά εκείνα τα δευτερόλεπτα, δεν το νιώθεις έτσι απομακρυσμένο και αποξενωμένο από σένα. Είσαι εσύ, μπροστά σε μια τηλεόραση χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, και το ρεκόρ. Είναι ο Αφρικανός που χοροπηδάει δίπλα στα ταμπούρλα και το ρεκόρ. Είναι ο αθλητής κάποιου άλλου αθλήματος, που σταματάει την προθέρμανση του και παρακινεί τον Γκέμπρε να τρέξει ακόμα πιο γρήγορα, και το ρεκόρ. Είναι η αγχωμένη πιτσιρίκα, που τρώει τα νύχια της στην κερκίδα και στην οποία εστιάζει για λίγο ο σκηνοθέτης, και το ρεκόρ. Για λίγο το ρεκόρ αυτό είναι το κέντρο όλου του σύμπαντος μερικών χιλιάδων ανθρώπων.
Και κάθε φορά που μέσα σου τσιρίζεις «λίγο πιο γρήγορα» ο Γκεμπρεσελασιέ χαμογελάει και αυξάνει την ταχύτητα του. Σαν τόση ώρα να μην έτρεχε αυτός. Σαν κάποιος άλλος δρομέας που ξεκουραζόταν όλη του την ζωή γι’ αυτόν τον τελευταίο γύρο να μπήκε στο σώμα του. Σ’ αυτό το σώμα που ήδη είχε κάνει 24 γύρους. Ένα απίστευτο φαινόμενο. Τελευταία μέτρα. Τα πλάνα αλλάζουν ασταμάτητα. Η κόρη του ματιού σου βρίσκεται σε έκσταση, κοιτάζοντας μια το χαμόγελο του στο κέντρο του πλάνου και μια το χρονόμετρο κάτω δεξιά. Τύμπανα. Πόδια. Χαμόγελο. Χρονόμετρο. Τύμπανα. Πόδια. Χαμόγελο…
Το καταραμένο ρεκόρ δεν έσπασε εκείνο το βράδυ για πολύ λίγο. Ο Γκεμπρεσελασιέ του 1998 νίκησε τον Γκεμπρεσελασιέ εκείνης της κούρσας. Έχω δει πολλούς αγώνες στίβου από τότε αλλά ποτέ κανένας άλλος δεν μπόρεσε να μου προκαλέσει παρόμοια, έντονα συναισθήματα. Δυσκολευόμουν πάντα να εξηγήσω τους λόγους που δεν μ’ αγγίζει ο στίβος χωρίς να χαθώ σε μια ατέλειωτη ανάλυση της σημασίας που δίνω στον παράγοντα φαντασία, ένα στοιχείο σχεδόν απαγορευμένο στην φιλοσοφία του ‘πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο γρήγορα’ που διαφεντεύει τον στίβο. Μέχρι εχθές το βράδυ που ένας φίλος μου έστειλε άθελα του τον πιο απλό τρόπο εξήγησης της διαφοράς που εντοπίζω στους δυο ‘βασιλιάδες των σπορ’: ένα βίντεο με συγκεντρωμένες κάποιες άλλες ‘κούρσες’, ενός άλλου φαινομένου. Κι έτσι το ποιοτικό διάκενο μεταξύ των δυο κουρσών που υπάρχει στο μυαλό μου πλημμύρισε με οπτικοποιημένη φαντασία. (Και χωρίς να δείχνει ούτε ένα γκολ.)
«There’s a big a big hard sun beating on the big people in the big hard world»
Eddie Vedder – Hard Sun
Τις τελευταίες μέρες αρκετοί από εσάς θα παρατηρήσατε ότι το sombrero λειτουργούσε λίγη ώρα παραπάνω από το Άλτερ. Το τηλεφωνικό μας κέντρο δέχθηκε σωρεία μηνυμάτων από φανατικούς φίλους και από σομπρερίτσες (κατά το Ρουβίτσες) που ανησύχησαν. Τελικά όλα είναι υπό έλεγχο και υπό νέα διεύθυνση για να μην πέφτουμε πιο συχνά και από τον Καραγκούνη. Οι αλλαγές όμως δεν περιορίζονται σε έναν σέρβερ, αλλά είναι πολύ πιο μεγάλες.
Για όσους μας διαβάζουν, είναι προφανές ότι εδώ και καιρό το βάρος του μπλογκ είχε πέσει πλέον στις (στιβαρές) πλάτες των δύο εξ ημών. Και παρά τα κουτσομπολιά στις καφετέριες: «Τρία μισθά του χρωστάνε του Darth, το ξέρω γιατί κουρεύεται εκεί που κάνει περμανάντ η πεθερά μου» ή «Ο Εξαρχιώτης τα έχει τσουγκρίσει γιατί ζήτησε να φύγει ο Κριστιάνο Ρονάλντο από την μαρκίζα» η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή. Καλώς ή κακώς το μπλογκ μας είναι κάτι για τις ελεύθερες μας ώρες και όταν ο χρόνος και η διάθεσή μας δεν αρκούν είναι λογικό να έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Έτσι τον τελευταίο χρόνο τα κείμενα λιγόστεψαν σε μεγάλο ποσοστό και σταδιακά βρεθήκαμε να γράφουμε λιγότεροι και λιγότερο.
Για τον λόγο αυτό εδώ και αρκετό καιρό συζητούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Αφού αποκλείσαμε την ιδέα να το γυρίσουμε σε μπλογκ του στυλ «ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΠΑΤΙΝΑΖ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ ΠΙΑΝΟ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ» και στη συνέχεια την ιδέα να βάζουμε αποκλειστικά φωτογραφίες από WAGs (εγώ ακόμα δεν το κατάλαβα γιατί το απορρίψαμε) αποφασίσαμε ότι χρειαζόταν κάτι ουσιαστικό. Και έτσι προχωράμε επί της ουσίας στην 3η εποχή του sombrero.
Φυσικά τώρα κοιτάτε και λέτε «καλά μας δουλεύουν; ΟΚ, την πατήσαμε και πήραμε το καινούριο άιφόουν που είναι ίδιο με το παλιό, αλλά τι αλλάξανε στο σομπρέρο; δεν την ξαναπάταμε έτσι…» Μόνο που οι αλλαγές δεν είναι αισθητικές, αλλά στο εσωτερικό του σομπρέρο. Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ο πρόεδρος μπήκε δυναμικά στο μεταγραφικό παζάρι και από σήμερα και ελπίζουμε για καιρό θα έχουμε τρεις προσθήκες στο ρόστερ μας.
…από την μέρα που ο τύπος με το μουστάκι και την φανέλα της εθνικής Αργεντινής, που στις συγκεκριμένες φωτογραφίες του 1981 στέκεται δίπλα ακριβώς στον τύπο που – ω, τι ειρωνεία – φοράει μπλουζάκι με την Αγγλική σημαία (λίγα χρόνια πριν συστήσει στους Άγγλους και στον πλανήτη το «χέρι του Θεού»), ‘έφυγε’ μακριά μας αλλά το χαμόγελο του «still stays on».
Στον πρώτο χρόνο θυμηθηκάμε τα καλύτερα της πρώτης σεζόν, στη δεύτερη χρονιά αργήσαμε μια μέρα να το γιορτάσουμε αλλά ο Κάρλος Βέλα μας έκανε δώρο. Κατά διαβολική σύμπτωση φέτος και πάλι μας έκαναν δώρο και ποιος θα περίμενε να μας το κάνει κάποιος που έχουμε κράξει ουκ ολίγες φορές. Να’ σαι καλά αντιπαθέστατε Νεϊμάρ που με διπλό σομπρέρο μας επιτρέπεις να το γιορτάσουμε.
Κατά τα άλλα δεν είναι και εποχή για μεγάλα πανηγύρια. Η αλήθεια είναι ότι η γενικότερη κατάσταση στη χώρα, αλλά και ειδικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο που έχει πιάσει πάτο δεν μας γεμίζει και με διάθεση να ασχοληθούμε τόσο πολύ με την μπαλίτσα που αγαπάμε. Ο τρίτος χρόνος ήταν και ο πιο δύσκολος και όλοι μας ελπίζουμε τα πράγματα να βελτιωθούν από δω και πέρα. Άντε και του χρόνου με βίντεο από τριπλό σομπρέρο του Γεωργέα…
Με δεδομένο όμως το καθησυχαστικό γεγονός ότι «λεφτά υπάρχουν», στο γνωστό μέρος γινόμαστε σοβαροί επιδιώκοντας τον χαβαλέ:
Άντε, να γυρίσουμε στις δραχμές, να βγαίνουν στις φυλλάδες οι προεδράρες και να περηφανεύονται ότι έκαναν μεταγραφές εκατομμυρίων.
Μας υποβιβάζει που μας υποβιβάζει η Moody’s, δεν μας ρίχνει στην Δ’ εθνική, να σβηστούν τα χρέη και να τελειώνουμε μ’ αυτήν την ιστορία;
Μετά και την νέα υποβάθμιση απ’ την Standard & Poor’s η Ελλάδα είναι στην ίδια κατηγορία με Κένυα, Λίβανο και Γεωργία. Βατός όμιλος θα έλεγα.
Εκλαμβάνω ως μεγάλη παράλειψη το γεγονός ότι στο βίντεο για την …αλλαγή της χώρας δεν εκθειάστηκε η πρώτη μας νίκη σε μουντιάλ. #20monthsgap
Το να πάει ο Παπανδρέου ολομόναχος στο Σύνταγμα κ. Βαρουφάκη είναι αντίστοιχο του να πάει βάζελος με κασκόλ στην θύρα 7: Σκηνή του Animal Planet.
Σαν προπονητής ο Παπανδρέου θα ήταν από εκείνους που μετά από 20 συνεχόμενες ήττες θα επέμενε «είμαστε σε καλό δρόμο, σύντομα θα φανεί η δουλειά μας».
Ελλείψει αντιπάλου η Ελλάδα ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια στην κατηγορία CCC της Standard & Poor’s!
Πρέπει κάποια στιγμή ο λαός να αντιδράσει σ’ αυτούς τους συνεχόμενους υποβιβασμούς: Να απαιτήσει να ανοίξουν οι φάκελοι όλων των χωρών.
Αν μας υποβιβάσουν άλλη μια φορά νομίζω ότι φτάνουμε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες πλέον και κοντραριζόμαστε με την Χώρα των Βάσκων, την Παλαιστίνη κτλ.
Ακούει ο Καραμανλής ότι η Ελλάδα ανήκει πλέον στην ‘CCC’ και απορεί γιατί δεν βρίσκει την κατηγορία στο Pro για να μας οδηγήσει στον τίτλο.
Ψάχνουμε για πρωθυπουργό «κοινής αποδοχής» σε μια χώρα στην οποία μερικούς μήνες μετά το έπος του 2004 δεν ήταν «κοινής αποδοχής» ο Ρεχάγκελ.
Το King’s Landing το θέλουν τέσσερις βασιλιάδες και στην Ελλάδα κανείς δεν θέλει να γίνει πρωθυπουργός… #Game_of_Thrones
Αλκέτα, η χώρα σε χρειάζεται. Πάλι. #proswpikotites_koinis_apodoxis
- «Γιατί μπλέκεις με την πολιτική Αχιλλέα;»
- «Γιατί δεν γίνεται να μεγαλώνουν σε τέτοιο κόσμο τα παιδιά μου»! #proswpikotites_koinis_apodoxis
Το θετικότερο όλων είναι ότι η πείρα μας έχει δείξει πως συνήθως μετά από αλλαγή ‘καθοδηγητή’ η ομάδα πετάει τον πρώτο καιρό.
Ανασχηματισμός: Στέλνουμε τον Δαλούκα στους επόπτες, βάζουμε τον Βαρούχα διαιτητή, τον Παμπορίδη παρατηρητή διαιτησίας κι όλα αλλάζουν.
Ανασχηματισμός είναι όταν βρίσκεται στην κερκίδα μια παρέα και στο ημίχρονο επειδή η ομάδα πάει σκατά όλοι αλλάζουν θέσεις για να γυρίσει η Τύχη.
Ο ανασχηματισμός σ’ αυτήν την φάση είναι σαν ματς που χάνεις 3-0 και στο 86′ ο προπονητής αλλάζει και τους δυο επιθετικούς για να πει ότι το πάλεψε.
Σήμερα (16/6) που έχει γενέθλια ο Παπανδρέου είναι ευκαιρία να του πάρουμε για δώρο μια νέα χώρα. Το Βέλγιο για παράδειγμα.
Η προειδοποίηση δολοφονίας του Καραμανλή ήταν ανατριχιαστική. Άφησαν στο κρεβάτι του ένα χειριστήριο του Pro με κομμένο καλώδιο! #godfather
Κυριακή, 17. Ο Ρουμάνος φωτογράφος Αντρέας Σολάρο φωτογραφίζει στην Φλωρεντία τον Ντελ Πιέρο της Ιταλίας – ποδοσφαιριστή με δυνατό του ‘όπλο’ το δεξί του πόδι – μετά από μια χαμένη ευκαιρία στο παιχνίδι με αντίπαλο την Φιορεντίνα. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος 0-0.
Τρίτη, 19. Ο Ελληνοαμερικανός φωτογράφος Κρις Χόνδρος φωτογραφίζει στην Μισράτα τον Ντελ Πιέρο της Λιβύης – ‘στρατιώτη’ με δυνατό του όπλο, το όπλο που κουβαλάει στην πλάτη – σ’ ένα διάλειμμα του εμφυλίου που διεξάγεται μεταξύ των αντικαθεστωτικών και των δυνάμεων του Καντάφι. Ο αγώνας δεν έχει λήξει ακόμα, κανείς δεν γνωρίζει πόσος χρόνος υπολείπεται αλλά οι ‘αποβολές’ είναι ήδη πολλές.
Να κάνω ένα διάλειμμα στην κασετολογία (ή κασετολαγνεία όπως προτιμάει ο καθένας) να θέσω ένα ερωτηματάκι που με απασχολεί τελευταία (ιδίως στους πιο «παλιούς» που έχουνε προλάβει και το «άλλο» ποδόσφαιρο.
Το ποδόσφαιρο αλλάζει πολύ για να το δεχτώ εγώ ή απλα γερνάω; Είναι αλήθεια ότι δεν βλέπουμε το «είδος» του ποδοσφαίρου που βλέπαμε παλιότερα;. Ποιος να είναι ο λόγος που παίκτες σαν τον Μαραντόνα, τον Ρομάριο, τον Μπονιεκ, τον Πλατινί (δε συνεχίζω γιατί σέβομαι την υπομονή σας) ή ακόμα και σαν το Δομάζο, τον Δεληκάρη, τον Μαύρο και ουκ ων εστί αριθμός δεν βγαίνουν πια; Γιατί το δε βγαίνουν είναι γεγονός. Δεν τους βλέπω έτσι απλά. Δεν βλέπω τους παίκτες που θα με κάνουν να «απολαύσω» τον αγώνα όπως παλιότερα. Πετάγεται που και που κανένας τύπου Μέσι αλλά δε μου φτάνει. Δε λέω μπορεί να φταίει και το κεφάλι μου και το ότι γερνάω όπως είπα.
Πάντως θυμάμαι για παράδειγμα στο μουντιάλ του 82 ή του 86 ή ακόμα και στο «στημένο» (για μας τους Έλληνες τουλάχιστον) μουντιάλ του 78 (μέχρι και συνθημα είχε γίνει στα Ελληνικά αθλητικά στέκια), όλες οι ομάδες , και όταν λέω όλες, εννοώ τουλάχιστον οι 9 στις 10 είχαν να παρουσιάσουν ένα «αστέρι» (τουλάχιστον ένα) που «καιγόσουνα» να το δεις να παίζει.
Τώρα; Ειλικρινά στα τελευταία μουντιάλ, αλλά και στα ευρωπαϊκά κύπελλα, στους διεθνείς αγώνες των Εθνικών ομάδων, και στα πρωταθλήματα ακόμα των χωρών, όλο και μειώνεται το ενδιαφέρον μου όσον αφορά το θέαμα. Παικταράδες δεν «βλέπω» , ομαδάρες λίγες (ίσως γιατί δεν θεωρώ «ομαδάρες» τα «ρομποτ»). Ίσως απλά αυτό που λένε για την «εξέλιξη» του ποδοσφαίρου προς το πιο «αθλητικό-τρεχαλατζίδικο-πνευμονοειδές» να είναι αλήθεια, αλλά εμένα αυτή η αλήθεια μου χαλάει τη διασκέδαση να πω την αμαρτία μου. Κάπου μέσα μου επαναστατεί το «σαράκι» για το «παλιό καλό δεκάρι» που αραχτός κάπου μπροστά από το κέντρο περίμενε την πάσα του άμπαλου συμπαίκτη του αμυντικού-τσεκουροφόρου για να ξεφτιλίσει με τη σειρά του τον δύστυχο αντίπαλο δρεπανηφόρο. Και ενίοτε (ε,ναι το παραδέχομαι) να αφήσει κάποιο πόδι του λάφυρο στον επίδοξο Γκοϊκοετσέα (ε,τι να κάνω με στοιχειώνει ο «χασάπης του Μπιλμπάο») αλλά και αυτό, καθώς και οι κατάρες από την εξέδρα ήταν μέσα στο παιγνίδι.
Κάπου αποζητάω που και που τον «σκηνίτη» σεντερ φορ που του αρκούσε μια μπαλιά κατά 10% σωστή για να χορέψει λίγο με την μπαλίτσα και μετά να κάνει κουτό τον τερματζή. Εκτός αν ήταν η σειρά του μεγάλου τερματζή που θα έπεφτε ντουγρού στα πόδια του επιθετικού και θα σηκωνόταν γεμάτος αίματα, όχι για να τσακωθεί αλλά για να βγάλει γρήγορα τον δικό του «μάγο» στην αντεπίθεση. Και παει λέγοντας.
Πιο πρωτόγονο ίσως το ποδόσφαιρο που αναπολώ. Και όπως είπα ίσως να φταίει ότι ήμουν κάπως νεότερος… Που και που το βρίσκω σε τίποτα μικρότερα ματς στην Αγγλία , και όσο «ζει» ακόμα στη Λατινική Αμερική. Αλλά κι εκεί φαίνεται μια τάση «αυτοματοποίησης» και εισόδου στο «σύγχρονο» ποδόσφαιρο. Και αυτό το «σύγχρονο» ρε παιδιά, στο στομάχι μου κάθεται…
Tελικά το πήρα κι εγώ απόφαση ότι δε γίνεται τίποτα.
Οσο κι αν προσπαθώ απεγνωσμένα να βρώ κατι να …. «γελάσω» και να γραψω κανα αστειάκι δε μου βγαίνει με την καμία. Ήταν προφανές φυσικά εδώ και καιρό, αφού το Ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει τίποτα αστείο και τίποτα καλό ή άξιο αναφοράς. Μια στημένη (τώρα είμαι πλέον σίγουρος 100%) πορεία εθνικής ομάδας, και ενίοτε «πορείες» συλλόγων βασισμένες στις καλές καγαθές σχέσεις κάποιων με κάποιους, ονόματα δε λεω και υπολήψεις θίγω αβέρτα γιατί στην Ελλάδα είμαστε και η υπόληψη πλέον είναι είδος προς εξαφάνιση.
Τέλος πάντων. Αφού επέστρεψε και ο αγαπητός μου καπετάνιος, το μόνο που απομένει είναι να ξαναδώ , μάχιμο , στις επάλξεις τον εξίσου λατρευτό μου Σωκράτη με ένα πλατύ «χοχοχο» στο πρόσωπο. Και τότε πιστεύω και ο πλέον δύσπιστος θα πάψει να αμφιβάλλει ότι το Ελληνικό κλωτσοσκούφι δεν θα προχωρήσει μπροστά ΠΟΤΕ, ποτέ, ποτέ , ποτέ. Στον αιώνα τον άπαντα.
Σήμερα παίζει και ο Ολυμπιακός με τον ΠΑΟΚ και φαντάζομαι ότι οι οπαδοί των δύο ομάδων αυριο θα έχουν ξεχάσει τις διαφορές τους και θα είναι μονοιασμένοι (χοχοχο). Ποιές είναι οι διαφορές μπορω να τις πω πριν το παιγνίδι. Μας έσφαξε ο Ρέφερης (και οι δύο). Το παρακράτος της Αθήνας (οι ασπρόμαυροι). Οι βολεμένοι της Θεσσαλονίκης (οι ασπροκόκκινοι). Αλήτες (και οι δύο). Σκοτώστε τους (και οι δύο). Καλή τύχη σε όλους.
Κατά τα άλλα παραιτείται ο Κούπερ (αυτος ξέρει γιατί τουλάχιστον), ο Μαρινάκης και ο Πατέρας (ναι τα δυο…φιλαράκια) ανταλάσσουν τόσο φαρμάκι που καλύτερα να έχω ορκισμένους εχθρούς παρά τέτοιους … φίλους (ήταν και «αδερφια» λένε οι μαλάκες…), και η ζωή … συνεχίζεται. Ρε δε με χε….
Τελικά κάποιος να μάθει τον αριθμό των νεκρών και των τραυματιών. Αν για κακή τύχη του οπαδικού τύπου δεν υπάρξουν τέτοιοι ας μάθουμε τον αριθμό των συγγενών που … σεξουαλίσθησαν. Ωστε να μπορούμε να πούμε Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ σημειώσατε…. Λες και με νοιαζει…
Α,στο μεταξύ είδα και λίγο ποδόσφαιρο και ανοιξε το μάτι μου. Ας κλείσω το άρθρο με ενα βίντεο, και μία «είδηση» όπως ακριβως θα γραφόταν και στις Ελληνικές φυλλάδες (και θα το πιστευαν ενα σωρο ουγκ)
«Το ενδιαφέρον του για Τέβες-Φορλάν έκανε γνωστό ο Ολυμπιακός που κινείται για να μπει σε διαπραγματεύσεις….»
Τάδε έφη: Draculas στις 17:47, 19 Ιανουαρίου, 2011
«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα»
Τζώρτζ Όργουελ : Η Φάρμα των Ζώων (1945)
Bolivian President Evo Morales has been caught on camera apparently kneeing an opponent in the groin during a football game.
The kick, which came after the president had been fouled, happened during a friendly match against a team led by the mayor of La Paz. The opposing player and one of Mr Morales’ bodyguards were both sent off.
Reports say police tried to arrest the opposition player at the end of the match before the mayor intervened.
Evo Morales led out a team of his governing Movement towards Socialism (Mas) party against the opposition Movement Without Fear (MSM) led by the mayor of La Paz, Luis Revilla. The match was a friendly to inaugurate a new football field in Pa Paz, Bolivia’s political capital.
Στη χώρα που γέννησε τη σάτιρα, η επιθεώρηση μεγαλούργησε στις αρχές του 20ου αιώνα.
Σπουδαίοι συγγραφείς και θεατράνθρωποι σατίρισαν καταστάσεις, πολιτικές, νοοτροπίες, κυβερνήσεις, με τον πιο αμείλικτο τρόπο χωρίς να χρειαστεί να βρίσουν ποτέ τους. Οι ατάκες τους πονούσαν πιο πολύ κι από μαστίγωμα, έτσουζαν πιο απάνθρωπα κι από χοντρό αλάτι σε ανοιχτή πληγή. Γιατί τελικά αυτό ήταν το νόημα της επιθεώρησης. Να κρίνει, να επικρίνει και να κατακρίνει αν χρειαζόταν, βάζοντας μπροστά την τέχνη, τον ορθό λόγο και την φαντασία, ξεκινώντας απ την θεμελιώδη παραδοχή πως το κοινό μπορεί να καταλάβει τα πάντα, αρκεί εσύ να το σέβεσαι. Και πως τελικά, κάτι που σου προσφέρεται μασημένο, δεν έχει την αξία της «ζωντανής» και φρέσκιας τροφής.
Ο μακαρίτης ο πατέρας μου είχε μανία με την επιθεώρηση. Ισως γιατί τα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα τα ένιωσε μαθητής μέσα στο θέατρο για κάποια σταρλετίτσα της εποχής.
Ξεροστάλιαζε υπομονετικά έξω απ το θέατρο περιμένοντάς την να βγει μετά την παράσταση μόνο και μόνο για να την δει και να κλειδώσει μέσα του λίγες απ τις ιδιωτικές στιγμές της, τις πιο αληθινές όπως πίστευε. Ισως για να υποκλέψει και κάποιο βλέμμα της ή ένα χαμόγελο.
Τα χρόνια πέρασαν, το σχολείο τέλειωσε, ο πατέρας μου τράβηξε το δρόμο του και η σταρλετίτσα τον δικό της, αλλά η αγάπη για το θέατρο δεν έσβησε ποτέ.
Τα παλιά τα χρόνια, πριν την κατοχή, το ραδιόφωνο έπαιζε αυτούσιες θεατρικές παραστάσεις. Και ο πατέρας μου καθόταν τα βράδια με τις ώρες και τις αντέγραφε στα καρούλια του μαγνητοφώνου του. Ηταν σαν να λέμε το βίντεο και το DVD recorder της εποχής, μόνο που δεν υπήρχε εικόνα αλλά μοναχά ήχος. Την εικόνα έπρεπε να την φανταστείς εσύ, αλλά και ο ήχος έφτανε και περίσσευε αφού ο λόγος ήταν κυρίαρχος.
Οι πομπίνες έπαιζαν και ξαναέπαιζαν τις επιθεωρήσεις και μ αυτό τον τρόπο εντυπώθηκαν στη μνήμη του πατέρα μου που μπορούσε πιά να τις απαγγέλει σχεδόν αυτούσιες μετά από πολλά πολλά χρόνια, ακόμα κι όταν η ταινία είχε πιά απομαγνητιστεί.
Μεγάλωσα ακούγοντας οπερέτες και θεατρικές ατάκες απ τον πατέρα μου. Κι όταν κάποια πράγματα τα ακούς και τα μαθαίνεις μικρός δεν τα ξεχνάς ποτέ, γίνονται … μητρώα συστήματος και σε συντροφεύουν σε ολόκληρη τη ζωή σου.
Ετσι καταφέρνω να θυμάμαι ακόμα και σήμερα κομμάτια από επιθεωρήσεις της δεκαετίας του 20 και του 30 και δυστυχώς, αναπόφευκτα, να τις συγκρίνω με τις σημερινές αντίστοιχες.
Θα σας διηγηθώ λοιπόν μια μικρή ατάκα που αφορά ένα σκάνδαλο οδοποιϊας ενός υπουργού του Ελευθερίου Βενιζέλου (Γαλόπουλος λεγόταν για την ιστορία).
Περπατούν λοιπόν δύο τουρίστες στο δρόμο και συναντούν διάφορα πράγματα που αφορούν την Ελλάδα της εποχής.
Εν προκειμένω, συναντούν δύο κομματάκια ασφάλτου.
Λέει λοιπόν ο ένας
- Να και της οδοποιϊας δυό πλακάκια ξεχασθέντα
υπό πλήθος μεσαζόντων και υπουργόν παραιτηθέντα
που απορρίψαντες τα μαύρα της ασφάλτου πετραδάκια
τα εβάλανε στο φούρνο και τα έκαμαν «πλακάκια»
Χρειαζόταν να πουν κάτι άλλο; Δεν νομίζω. Τα είχαν πει όλα με δύο στίχους, χωρίς μπινελίκια και γαμοσταυρίδια. Ο κόσμος καταλάβαινε, γελούσε και χειροκροτούσε.
Αργότερα, τα χρόνια δυσκόλεψαν πιο πολύ. Ηρθαν δικτατορίες που περνούσαν τις λέξεις από κοσκίνισμα και έκοβαν και έραβαν ανάλογα με ό,τι θεωρούσαν ότι βλάπτει τα συμφέροντα και την εικόνα τους.
Το θέατρο χρειάστηκε κι αυτό να γίνει ακόμα πιο «έμμεσο», όμως τα νοήματα και τα μηνύματα παρέμειναν δυνατά την ίδια στιγμή που ο λόγος έπαιζε κρυφτούλι με τους τύπους της λογοκρισίας.
Για να σας φέρω σε κάτι πιο πρόσφατο και ενδεχομένως πιο οικείο σας, η σειρά «Εκείνος κι Εκείνος» με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο παίχτηκε στην ασπρόμαυρη ελληνική τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, δηλαδή μέσα στη χούντα!
Μια σειρά που κατάγγελνε το καθεστώς μέσα απ την τηλεόρασή ΤΟΥ χωρίς εκείνο να μπορεί να την «κόψει», γιατί τυπικά δεν έδινε αφορμές. Ο κόσμος καταλάβαινε. Ο κόσμος καταλαβαίνει. Και τότε και τώρα και πάντα. Οσοι λένε πως ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πιά, είναι εκείνοι που δεν θέλουν να προσπαθήσουν περισσότερο, να κάνουν τη δική τους ζωή πιο δύσκολη για να του δώσουν τέχνη κι όχι σκουπίδια. Κι αν ο κόσμος σήμερα αποδέχεται τα σκουπίδια, το κάνει γιατί πιά δεν έχει με τι να συγκρίνει, ή για να μην γίνομαι άδικος τα σκουπίδια έχουν πνίξει και τις λίγες καλές προσπάθειες.
Τα χρόνια πέρασαν, η χούντα έπεσε, αλλά τι τραγική ειρωνεία, μαζί της έπεσε και το επίπεδο της σάτιρας. Κάποιοι εξέλαβαν την ελευθερία σαν ευκολία.
Τα σκάνδαλα σήμερα δεν περιγράφονται με «μεταφορικά» δίστιχα και τρίστιχα, αλλά με μπινελίκια και βωμολοχίες. Ο κόσμος πιά δεν γελάει. Χαχανίζει. Δεν γίνεται καλύτερος, απλά εκτονώνεται.
Ο κόσμος πιά δεν χρειάζεται να σκεφτεί. Το μόνο που πρέπει να λειτουργεί είναι το ένστικτο. Ο κόσμος βρίζει πιά πολύ. Αλλά τι παράξενο; Αντιδρά ουσιαστικά πολύ λιγότερο απ ότι παλιά. Θαρρείς και όλη του η ενέργεια εξαντλείται σε ένα μπινελίκι ή μια μούτζα.
Η μεγαλύτερη ανελευθερία που βιώνουμε σήμερα δεν είναι ο παλιός φόβος του χωροφύλακα, είναι ότι το σύστημα μας στερεί τον πολιτισμό που μας αξίζει και που τον έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε και να υπάρχουμε σαν λογικά όντα.
Κάποιοι, ίσως άθελά τους, υπήρξαν πρωτεργάτες αυτής της λαίλαπας.
Για σας όμως, αγαπημένοι μου φίλοι, αξίζει ένα καλύτερο τέλος
Είναι μερικά λόγια του Ιάκωβου Καμπανέλη, με αφορμή τις παραστάσεις του «Μεγάλου μας Τσίρκου» το καλοκαίρι του 1973 στο Θέατρο «Αθήναιον»
Και μ αυτή την εντός – εκτός θέματος φλυαρία μου σας χαιρετώ και σας εύχομαι να έχετε πάντα στη ζωή σας το οξυγόνο που σας χρειάζεται για να ζείτε τη ζωή που ονειρεύεστε
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 17:37, 24 Σεπτεμβρίου, 2010
Τον Ιούνιο του 2004, ο 85χρονος Σουηδός Soren Gellerstedt εγκλωβίστηκε μέσα στο αυτοκίνητο του, μετά από ατύχημα σ’ έναν επαρχιακό δρόμο. Τέσσερις ημέρες μετά την εξαφάνιση του, εντοπίστηκε από ομάδα διάσωσης. Μετά τον απεγκλωβισμό του και σε ερώτηση για το πως κατάφερε να επιβιώσει τόσες μέρες ακίνητος, χωρίς τροφή και με λίγες σταγόνες βροχής για νερό, ο ταλαιπωρημένος παππούς υποστήριξε ότι άντλησε δύναμη και κουράγιο ακούγοντας στο ράδιο την μετάδοση του θριάμβου της Σουηδίας εναντίον της Βουλγαρίας (5-0)!
Σήμερα συμπληρώνεται ένας ολόκληρος μήνας από την μέρα που 33 μεταλλωρύχοι εγκλωβίστηκαν σ’ ένα υπόγειο καταφύγιο στην Χιλή σε βάθος 700 μέτρων. Έχοντας ανακτήσει επικοινωνία με τον ‘πάνω κόσμο’ οι δικοί τους άνθρωποι καθώς και οι υπεύθυνοι απεγκλωβισμού τους επιστράτευσαν για άλλη μια φορά το ποδόσφαιρο, σε μια προσπάθεια να απασχολήσουν τους παγιδευμένους εργάτες καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσουν σε κατάθλιψη μέχρι να ανοιχτεί μια διέξοδος από την οποία θα μπορέσουν να ανέβουν στην επιφάνεια:
Friends and relatives keeping up an emotional vigil outside the mine sent personal messages to the miners to lift their spirits: «We’d love to send you a football, but it won’t fit in the drill hole» from Carolina to her father Franklin Lobos.
Current Chile coach Marcelo Bielsa has sent a signed national team shirt to one of the miners trapped underground in the Copiapo area of the country, where 33 workers have been unable to leave since August 5th. Franklin Lobos was an ex-professional footballer, and played alongside Chile legend Ivan Zamorano at local club Cobresal. His daughter today revealed that ‘El Loco’ sent her the shirt signed by Roja stars Matias Fernandez, Claudio Bravo, Jorge Valdivia and Carlos Carmona, which she will shortly resend to her father. «My dad is going to be happy that Bielsa has sent him the shirt. He has a lot of respect for him as a trainer and for all he has done for the Seleccion,» Carolina Lobos commented to AFP.
The rescue group is also studying the possibility of establishing telephone communications between the miners and their families. But still it will take three or four months to rescue them. Now the miners need to keep their spirits up, need mental strength, peace of mind and encouragement to let them alive there. And so some relatives of miners are interested to send some great football matches videos of Pele, Maradona and Ronaldinho as they are huge football fans. The miners will watch those great videos through miniature projectors.
President Pinera said the cable would also allow the men to watch a live broadcast of a friendly soccer match between Chile and Ukraine next week. «On Tuesday, they will be able to see the match between Chile and Ukraine, as the same time as all Chileans,» he said.
Εδώ στο sombrero δεν είμαστε και ιδιαίτερα τυπικοί. Αλλά φτάνουμε καμιά φορά στο σημείο να ξεχνάμε και τα αυτονόητα. Χθες είχαμε γενέθλια, σήμερα το πήραμε χαμπάρι. Δε βαριέσαι… Κι αν στον έναν χρόνο είμαστε χαρούμενοι που καταφέραμε να κάνουμε το καλοκαιρινό εγχείρημά μας να κρατήσει, στα 2 χρόνια που το μωρό έχει αρχίσει και περπατάει είμαστε ικανοποιημένοι από την πορεία που έχουμε πάρει. Υποσχέσεις δεν δίνουμε, μεγάλα λόγια δεν λέμε, γεροί να είμαστε να μεγαλώσουμε κι άλλο. Το δώρο μας το πήραμε άλλωστε από τον Κάρλος Βέλα που έκανε τρία (!!) σομπρέρο στην ίδια φάση:
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[3 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
