WAGs

Βαμμένες γυμνές.

Επειδή ξέρω ότι δεν έχει νόημα να συνεχίσω να γράφω, ένα δωράκι από το Sombrero στους αναγνώστες του!

ΥΓ. Στην φώτο είναι το λινκ…

Αύριο, Σάββατο στον περιβάλλοντα χώρο του Γηπέδου (πλεον) Καραϊσκάκη θα γίνει το μνημόσυνο των αδικοχαμένων παιδιών του Φλεβάρη του 1981. Για πολλοστή φορά θα γράψω αυτό που γράφω και αλλού. Δεν πρόκειται για κανένα μνημόσυνο «των νεκρών της 7″. Πρόκειται για μνημόσυνο ανθρώπων που ΠΕΘΑΝΑΝ στη Θύρα 7 εκείνη τη μέρα, λίγο μετά τη λήξη του ντέρμπι κορυφής της 20ης αγωνιστικής. 19 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή παγιδευμένοι ανάμεσα σε κραυγές χαράς και θριάμβου , ανάμεσα στα σώματα των «πίσω» που έτρεχαν να βρεθούν στη Θύρα 1 και στα κάγκελα της κλειστής μοιραίας πόρτας της θύρας 7. Δύο την επόμενη μέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Ολα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, έχω χορτάσει από «ρίγη συγκίνησης» και λοιπές δημοσιογραφικές κορόνες.  Θα πάω κόντρα στα κλισέ. Τα παιδιά εκείνα , και κάθε ένας που έχασε τη ζωή του μέσα ή γύρω από τα «γραφικά» μας γήπεδα, δεν πέθαναν για κανέναν Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και δε συμμαζεύεται. Πέθαναν για πολλούς και διάφορους λόγους που σχετίζονται με την αδιαφορία, την προχειρότητα, τις μίζες, την ανευθυνότητα κάποιων. Και μου τη δίνει να οικοιοποιείται όποιος θέλει τον θάνατό τους και να τον παρουσιάζει κάθε χρόνο σα φτηνό «σωου μνήμης». Τέλος παντων ξεφεύγω.

Αιωνία η μνήμη των παιδιών αυτών, άδικη η μοίρα τους που έκλεισε τόσα σπίτια. Οικογένειες που τις βλέπω κάθε χρόνο, με τον ίδιο πόνο σκαμμένο στα πρόσωπά τους και το ίδιο «γιατί». Το γιατί που τις κράτησε ενωμένες όταν ο χάρος πέτυχε το συντριπτικό του χτύπημα επάνω τους. Γιατί δεν πλήρωσε (και δεν θα πληρώσει σε ανάλογη περιπτωση) ποτέ κανείς για το θάνατο των παιδιών τους. Των συζύγων τους. Των πατεράδων , των αδερφών τους.

Δεν ζήτησαν να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Πέθαναν επειδή κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Αυτοί οι κάποιοι σήμερα είναι ελεύθεροι, και το «κέρδος» είναι ένα «ετήσιο μνημόσυνο» που ουδόλως πιστεύω ότι απαλύνει τον πόνο κανενός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην τραγωδία.

Αλλο κείμενο θα περίμενε κανείς από έναν «αρρωστο Ολυμπιακό». Δεν πειράζει. Υπάρχουν κι άλλοι που θα ξαναγράψουν τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι την 40η, 50η επέτειο. Ή μέχρι να ξανασυμβεί μια νέα «Θύρα 7″ για να έχουμε πιο φρέσκο «προϊόν».

Και αν «δεν πέρασε μια μέρα» όπως γράφω στον τίτλο, είναι σαν να μην έγινε και τίποτα. Σαν να κάνουμε…γιορτή. Άλλο ενα «κέρδος» των νεκρών είναι να γίνεται και το όνομά τους ανάμπαιγμα από κάφρους ανα την επικράτεια. Και η οικοιοποίηση συμβόλων, ημερομηνιών, ονομάτων και δεν ξέρω τι άλλο από τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Υ.Γ. Εκείνη τη μέρα αν πιστέψεις τα λεγόμενα του καθενός πρέπει να ήτανε στο Καραϊσκάκη περίπου 2 εκατομμύρια κόσμος. Εγώ δεν ήμουνα.

Υ.Γ. 1 Συγχωρήστε την όποια κυνικότητά μου, αν στα 40 μου είμαι όπως είμαι δε φταίω μόνο εγώ.

Υπάρχει σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης μια απλουστευμένη θεώρηση πως ο οπαδός είναι ένας αμόρφωτος τύπος, του οποίου η μόνη σοβαρή επαφή με την ομάδα που άρρωστα υποστηρίζει είναι το μεσημέρι της Κυριακής, όταν σε μια κερκίδα ξελαρυγγιάζεται περιμένοντας από έντεκα τύπους να σπρώξουν μια μπάλα σε κάτι δίχτυα. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική…

Για να ‘επιζήσει’ στην πιάτσα, ένας κοινός – Έλληνας επί παραδείγματι – οπαδός οφείλει να έχει αναπτύξει τις γνώσεις του σε διάφορα πεδία που με την πρώτη ματιά δεν φαίνονται καν να σχετίζονται με το ποδόσφαιρο και την ομάδα του. Πιο συγκεκριμένα, ο σύγχρονος οπαδός πέρα απ’τους κανόνες του αθλήματος γνωρίζει τις αρχιτεκτονικές έννοιες ‘συντελεστής δόμησης’ ή ‘μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος περιοχής’, έχει πλήρη ιατρική γνώση των διάφορων διαστρεμμάτων, τραβηγμάτων ή καταγμάτων σε βαθμό που μερικές φορές μπορεί να κάνει την διάγνωση από την τελευταία σειρά της κερκίδας, πριν καν ο παίκτης αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο («αν κρίνω πως το πατάει το πόδι, καμιά ελαφριά ρήξη συνδέσμων θα’ναι»), έχει ασχοληθεί τουλάχιστον μια φορά με τις κλιματολογικές συνθήκες που βοηθούν την ‘υγεία’ ενός χλοοτάπητα και την περίοδο που είναι προτιμότερο αυτός να τοποθετείται και έχει αναλύσει αρκετές φορές τις οικονομικές έννοιες ‘μετοχολόγιο’, ‘αύξηση μετοχικού κεφαλαίου’ και ‘έλεγχος ορκωτών λογιστών’.

Πέρα απ’ τα παραπάνω, διαθέτει ανώτερες γεωγραφικές γνώσεις από έναν μέσο πολίτη ξέροντας που είναι το Γκράτς, η Λιλ, το Τρόντχαιμ (το οποίο μερικές φορές από ..βιασύνη πιθανόν να αποκαλεί και «Ρόζενμποργκ») και δεκάδες άλλες μικρομεσαίες πόλεις της Ευρώπης, έχει ψαχτεί σε μεσιτικά θέματα όπως η ανταλλαγή οικοπέδων ή σε βιολογικά, όπως η επιβίωση των κορμοράνων, έχει διαβάσει τουλάχιστον μια φορά το νόμο περί εργασιακού δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει εντρυφήσει σε θέματα αναζήτησης πληροφοριών στο Google και οπτικού υλικού σε δυο, το λιγότερο, διαφορετικά video-site και μπορεί να μην γνωρίζει δέκα ξένες γλώσσες αλλά είναι ικανός ανά πάσα στιγμή να σου μεταφράσει δημοσίευμα ξένης εφημερίδας για έναν μεταγραφικό στόχο, σε όποια γλώσσα κι αν είναι γραμμένο αυτό.

Πρόσφατα, στο ήδη παραγεμισμένο γνωσιακό του υπόβαθρο έχουν προστεθεί και κανόνες σχεδίου, όπως η χάραξη νοητών γραμμών, λαμβάνοντας υπόψη και την προοπτική, που σου επιτρέπουν να ελέγξεις αν κάποιος παίκτης είναι σε θέση οφσάιντ. Έτσι έχει την δυνατότητα να απαντήσει μόνος του σε ηλικιωμένους τηλεοπτικούς καθηγητές διαιτησίας που έχουν μείνει στάσιμοι, παρά την σημασία (και την χρηματική ανταμοιβή που την συνοδεύει) της ιδιότητας τους, στην ανάπτυξη των δικών τους γνώσεων.

Είτε περάσετε τα Χριστούγεννα χαλαρά σπίτι τρώγοντας μέχρι σκασμού, είτε τα περάσετε δουλεύοντας ή σε κάποιο στρατόπεδο, είτε τα περάσετε στα μπουζούκια μέχρι πρωίας, είτε τα περάσετε φορώντας… μια πρόχειρη αλεπού:

Το sombrero σάς εύχεται Χρόνια Πολλά

Ποιος Γιωργάκης, ποιος Κωστάκης. Ο Γιώργαρος μπαίνει (από ότι φαίνεται) στο ελληνικό κοινοβύλιο. Με την ευρωπαϊκή του εμπειρία από την παρουσία του στο Champions League και την σκληροτράχηλη αντιπολιτευτική του τακτική, ο Ανατολάκης είναι σίγουρο ότι θα δικαιώσει τους περίπου 4.000 ψηφοφόρους του Πειραιά που τον έστειλαν στη Βουλή ώστε να αγωνιστεί με τα χρώματα του ΛΑΟΣ.

Με αφορμή τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, ας επιχειρήσουμε μαζί μιά σύγκριση προσωπικοτήτων απ τους δύο χώρους και ας δώσουμε το προβάδισμα όπου νομίζουμε. Η λίστα είναι μεγάλη και μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερη. Περιμένω προτάσεις!!!

Παναγιώτης Ψωμιάδης Vs Νίκος Αλέφαντος

Στην γραφικότητα έρχονται ισόπαλοι, αλλά τουλάχιστον ο κυρ Νίκος έχει θητεύσει δίπλα στον Χάπελ

Κυριάκος Βελόπουλος Vs Τάσος Μητρόπουλος

Τσαμπουκάδες και αγανακτισμένοι χωρίς λόγο. Ο Βελόπουλος έχει γράψει και βιβλία. Ο Τάσος όχι. Ακόμα…

Αλέξης Τσίπρας Vs Σωτήρης Νίνης

Νεαροί, ταλαντούχοι με κακές παρέες

Πουρουπουπού Vs Αδωνις Γεωργιάδης

Γιατί η τσιρίδες και η σπαστική φωνή δεν είναι προνόμιο της «Αθλητικής Κυριακής»

Στέλιος Παπαθεμελής Vs Αγγελος Αναστασιάδης

Τον Θεόν πολλοί ηγάπησαν

Θόδωρος Πάγκαλος Vs Ζοζέ Μουρίνιο

Ειδικό βάρος, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ατάκες που τσακίζουν κόκκαλα

Κώστας Καραμανλής Vs Κριστιάν Φαμπιάνι

Χοντρούληδες, ψιλομπουνταλάδες με όμορφες συζύγους

Γιώργος Παπανδρέου Vs Μαρσέλο Μορέτο

Γιατί οι γκάφες ομορφαίνουν τη ζωή

Γιώργος Καρατζαφέρης Vs Φλορεντίνο Πέρες

Κριστιάνο, Κακά εσύ; Ψινάκη, Ανατολάκη εγώ!

Αλέκα Παπαρήγα Vs Φρανκ Ράϊκαρτ

Αχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι

Αλέκος Θεοφιλόπουλος Vs Σπύρος Χαλβατζής

- Επαναλαμβάνω. Εμείς τα λέγαμε, λέει ο ένας.
- Απ το 1917, συμπληρώνει ο άλλος

Βαγγέλης Βενιζέλος Vs Παύλος Γιαννακόπουλος

Προσπαθούν να γίνουν αφεντικά σε μαγαζιά άλλων

Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για τις προσεχείς πρόωρες εκλογές του Καραμανλή, αλλά πριν φτάσω καν στην τρίτη σειρά κι αφού είχα ήδη γράψει τις λέξεις ‘Βουλγαράκης’, ‘κανιβαλισμός’ και ‘ανθρωποφαγία’ στην ίδια πρόταση, ένα μείγμα αηδίας και οργής με κυρίευσε, κάνοντας με να σταματήσω άμεσα την πληκτρολόγηση, για το καλό μου, το καλό του blog και το καλό της νέας μου οθόνης.  Ασυναίσθητα όμως, ο εγκέφαλος μου αναγνώρισε αυτό το κράμα συναισθημάτων και έφερε στην επιφάνεια μαγικές γηπεδικές στιγμές.

Εντός έδρας αγώνας με αντίπαλο μικρότερης δυναμικότητας. Λίγα λεπτά πριν το τέλος του παιχνιδιού, το σκορ είναι 0-1, χάρη σε τραγικό λάθος του δεύτερου τερματοφύλακα της ομάδας σου, τον οποίο ψώνισε απ’ το πανέρι, γιατί «έλα μωρέ, σάμπως θα παίξει και ποτέ;» – κι όμως παίζει, γιατί η ..ρουφιάνα η ατυχία έβγαλε νοκ αουτ τον βασικό τερματοφύλακα αλλά κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει αυτό και κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι γι’αυτό – γιατί η λέξη ‘πρόβλεψη’ στην Ελλάδα, σχετίζεται μόνο με τον καιρό και τα ζώδια – και στην τελική «φταίει το χόρτο για τον τραυματισμό, γιατί όσο ωραίο και να είναι» παραμένει σκληρότερο από το ..στρώμα θαλάσσης.

Το νευρικό σου σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινο και τα χέρια σου είναι κλεισμένα σε γροθιές από ώρα. Η απόγνωση είναι πολύ φτωχή λέξη για να περιγράψει την κατάσταση. Ο αντίπαλος είναι κλεισμένος καλά στο 1/3 του γηπέδου και ανά δυο λεπτά ένας παίκτης του σωριάζεται στο χόρτο, προτιμώντας να μείνει εκεί μέχρι την γλυκιά λύτρωση του θανάτου, παρά να σηκωθεί για να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο διαιτητής σταματάει τον αγώνα κάθε εφτά πάσες για να σφυρίξει μια επαφή ή μια υποψία επαφής και μετά ζητάει ένα λεπτό υπομονής από 20.000 ανθρώπους, για να στηθεί η μπάλα καλά και να σιγουρευτεί ότι ελέγχει απόλυτα κι απ’άκρη σ’άκρη την κατάσταση, ώστε να μην τον πάρει το βράδυ τηλέφωνο, η θεία του από το Παγκράτι για να του πει ότι τον δείχνει η κρατική τηλεόραση. Η ομάδα σου είναι ανίκανη να δημιουργήσει μια ευκαιρία και κανείς δεν φαίνεται ικανός να αλλάξει οτιδήποτε. Παίζει μ’εναν μόνο επιθετικό, που είναι ελάχιστα πιο ψηλός απ’το χόρτο κι όμως οι από πίσω προσπαθούν να τον βρούνε με σέντρες – μόνο που το πρόβλημα έχει διπλή διάσταση, γιατί δεν ξέρουν και να σεντράρουν! Σκέφτεσαι ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως μια αλλαγή, κοιτάς όμως τις επιλογές στον πάγκο και η κατάθλιψη σου χτυπάει την πόρτα άμεσα. Ο προπονητής έχει σταυρώσει τα χέρια, έχει πάρει την φάτσα της ανίκανης απόγνωσης και δείχνει πιο κουρασμένος κι από μαραθωνοδρόμο. Η κατάσταση είναι πιο σκατένια και από το να σε πιάσει κόψιμο σε μποτιλιάρισμα στον Περιφερειακό, με ξένο κόσμο μάλιστα μέσα στο αμάξι.

Την ίδια ώρα, που θέλεις να πάρεις μια καραμπίνα για να βοηθήσεις κι εσύ στο δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, (αλλά τουλάχιστον να σώσεις την ψυχική σου υγεία) ένας παππούς δίπλα σου γκρινιάζει, γιατί τα παλιά τα χρόνια, που παίζανε Ελληνάκια, τα πράγματα ήταν καλύτερα. Από πίσω του ένας 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου, βρίζει τον προπονητή που έχει κάνει την ομάδα μπουρδέλο, σιχτιρίζοντας ταυτόχρονα όσους τον έβαλαν σ’αυτήν την θέση. «Βάλε τον Ψηλέα, βάλε τον Ψηλέα, άχρηστε» είναι η πρόταση του, με ύφος σιγουριάς, τέτοιο που αποκτάς μόνο μετά από τέσσερα χρόνια εσώκλειστος σε σχολή προπονητικής του εξωτερικού. Τρία σκαλοπάτια πιο αριστερά, δυο τύποι αναπολούν τον προηγούμενο προπονητή, που μπορεί να έστειλε την ομάδα στον πάτο, αλλά τουλάχιστον σε μια αντίστοιχη περίπτωση θα έκανε σαματά για να ξυπνήσει τους παίκτες. Μπροστά σου, ένας ογκώδης κύριος ανακαλεί ανά μερικά δευτερόλεπτα τα ποσά των συμβολαίων των παικτών, τελειώνοντας κάθε πρόταση με την σκέψη «τζάμπα σε πληρώνουμε».

Ο Ψηλέας μπαίνει και χάνει ευκαιρία σε άδειο τέρμα – ο Μέρφι έχει φτάσει σε οργασμό για μια ακόμα φορά -, το παιχνίδι τελειώνει, η ομάδα χάνει, ο προπονητής ρίχνει τις ευθύνες στην ατυχία, στον προηγούμενο προπονητή και στις ..Ηλιακές κηλίδες και υπόσχεται μια καλύτερη εμφάνιση στο επόμενο παιχνίδι, η διοίκηση στηρίζει την επιλογή της, αλλά μιλάει ψιθυριστά για ανασχηματισμό και αλλαγές κι εσύ ξεκινάς για την μαρτυρική επιστροφή. Στην έξοδο του γηπέδου, ο 40αρης με φάτσα δημοσίου υπαλλήλου, αναρωτιέται φωναχτά «ποιος ανίκανος καραγκιόζης έφερε τον Ψηλέα στην ομάδα»…

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με καταστάσεις πολιτικής, δεν είναι τυχαία, δυστυχώς)

Απ το πρωί ξύπνησα με χάλια διάθεση. Απ τη μια οι πρόωρες εκλογές που με κάνουν και τρέχω γιατί στην Ελλάδα κάτι τέτοιες μέρες θυμούνται όλοι ότι πρέπει να φαίνεται πως γίνονται έργα.
Απ την άλλη η επέκταση συμβολαίου του Καραγκούνη μέχρι το 2012 που με απειλεί να φύγω μετανάστης μπας και δώ διά ζώσης κανέναν αγώνα, πώς ν αντέξω ο άνθρωπος;
Κάνει και μια αφόρητη ζέστη εδώ στα Μέγαρα, έχει και υγρασία, τι θ απογίνω;
Τώρα θα μου πεις πως οι εκλογές είναι σ ένα μήνα, τριάντα μέρες δηλαδή, θα περάσουν, πού θα πάει;
Αλλά 3 ακόμα χρόνια με Καραγκούνη πώς διάολο περνάνε αδέρφια;
Παρηγορούμαι βέβαια όταν βλέπω άλλους που δεν μπορούν ν αντέξουν ούτε λεπτό χωρίς την αύρα του. Όπως αυτός ο μάνατζερ της Εθνικής, ο Τάκης ο Φύσσας που είπε πως δεν κλαίμε για τις απουσίες (όπου απουσία, εννοεί τον Καραγκούνη).
Τώρα που το θυμήθηκα, να ρωτήσω ρε παιδιά: τι ρόλο βαράει ακριβώς ο μάνατζερ της Εθνικής; Ποιες είναι οι αρμοδιότητές του; Παρακολουθεί παίκτες και τους προτείνει στον Ρεχάκελ;
Είναι ο ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ Ρεχάκελ και παικτών;
Είναι εμψυχωτής; Είναι φυσουνιέρης σαν τον ανυπέρβλητο Τάσο Μητρόπουλο;
Ποιος πραγματικά είσαι Γιάγκο Δράκο;
Κλείνει εδώ η παρένθεση.
Τι έλεγα; Αααααααα για τον Καραγκούνη. Που έμεινε μέχρι το 2012. Λογικό μου ακούγεται.Μέχρι το 2012 προλαβαίνουμε να δώσουμε τον Νίνη να ψηθεί στον ΠΑΟΚ. Τζόβενο θα γυρίσει, γιομάτο εμπειρίες. Και τον Χριστοδουλόπουλο μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω. Τώρα βέβαια θα μου πεις πως δεν τον γουστάρουν οι ΠΑΟΚτσήδες. Τον φωνάζουν και οικοδόμο. Ε ας τον δώσουν κι αυτοί δανεικό στον ΠΑΣ, σαν τον Μπαλάφα. Δεν υπάρχει επινοικίαση στους ποδοσφαιριστές;
Και τέλος πάντων, όλοι κάτι πρέπει να βρουν να κάνουν στον Παναθηναϊκό μέχρι το 2012, αν και τέτοιος εφιάλτης κάτι μου λέει πως δεν θα τελειώσει έτσι εύκολα. Και δηλαδή γιατί να πιστέψω πως αυτό είναι το τελευταίο συμβόλαιο του Γιώργαρου;
Κολώνει να το ανανεώσει μέχρι το 2017; Δεν μασάει από ηλικίες ο τυπάρας μάγκες.
Ξέρω πως τώρα που τα γράφω αυτά, υπάρχει κάποιος άλλος που κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Ναι, ναι για τον Ρινκλέμε λέω (ή μήπως Ρινκέλμε; Θα ρωτήσω …)
Που περιμένει και ξεροσταλιάζει ο άνθρωπος να τον πάρει τηλέφωνο ο Κωστάκης, αλλά πού;
Αφού έχουμε τον οργανωτή μας, τον εγκέφαλό μας να πούμε.
Πώς έχει ο Ολυμπιακός τον Μαρέσκα;
Ε, εμείς έχουμε τον Καραγκούνη. Τον είχαμε, τον έχουμε και θα τον έχουμε. Και όπως του ρίχνω και δώδεκα χρόνια στο κρανίο, φοβάμαι πως μέχρι να σταματήσει αυτός, εγώ θα έχω βγάλει καταρράκτη και δεν θα μπορώ να δώ τίποτα.
Τραγικό δεν είναι να ξέρεις πως μέχρι να ξαναδείς λίγο μπάλα απ την ομάδα σου, μπορεί πιά να μην βλέπεις καθόλου;
- Το είδες αυτό παππού;
- Ποιο παιδάκι μου;
- Την κάθετη του Νίνη με το τακούνι
- Όχι να σε χαρώ… Για λέγε … για λέγε …
Όλα αυτά φοβάμαι σήμερα και δεν μπορώ να ηρεμήσω με τίποτα. Είναι κι αυτός ο εφιάλτης με τις γιγανταφίσσες που θα πημμυρίσουν πάλι τις Εθνικές οδούς και τις ταράτσες κεντρικών κτιρίων. Αυτές λέω, που ο Κωστάκης (όχι ο Αντωνίου, ο άλλος) είναι 30 κιλά πιο αδύνατος και χωρίς σακούλες κάτω απ τα μάτια και ο Γιωργάκης (όχι ο Καραγκούναρος, ο άλλος) δεν έχει πιά καράφλα αλλά την αλογοουρά του Λέτο.
Και κάνει και μια κωλοζέστη εδώ στα Μέγαρα …

Όποιος βρει το κρυμμένο νόημα της φωτογραφίας κερδίζει :

α) Μια υποδοχή στο αεροδρόμιο Μακεδονία από τον Duendes.

β) Μια 8ωρή παρουσίαση του Άρτσε και του Αραούχο, καθώς και ανάλυση των στατιστικών τους στην Απερτούρα και την Κλαουσούρα (σε powerpoint) από τον Elaith. (updated λόγω ναυαγίου με Ζόνας!)

γ) Δείπνο με τον Αντωνίου και Εxarchioti συζητώντας για τον μεταγραφικό σχεδιασμό του ΠΑΟ.

δ) Μια μέρα μίρλας από τον Darth Soccerius για τις επιπτώσεις του αποκλεισμού του ΠΑΟΚ από την Χέρενφεεν.

Η σύλληψη / αφορμή :
Θέση κάτω από τα δοκάρια θα έχει ο Κώστας Χαλκιάς. Στην άμυνα η μοναδική αλλαγή έχει να κάνει με την τοποθέτηση του Τζόε Μπιζέρα στη θέση του Στέλιου Μαλεζά. Ο Ουρουγουανός ξεπέρασε το πρόβλημα τραυματισμού που τον είχε θέσει νοκ άουτ για το πρώτο παιχνίδι και επιστρέφει σε θέση βασικού, όπως και στα παιχνίδια με τη Βαλερένγκα. Στο κέντρο ο Σάντος τοποθετεί τον Βίκτορ Βιτόλο σε ρόλο «κόφτη» και στις δυο πλάγιες άκρες του ρόμβου τους Πάμπλο Γκαρσία (αριστερά) και Γιώργο Φωτάκη (δεξιά), ενώ στην κορυφή τον Βλάνταν Ιβιτς. Στην επίθεση είναι οι Ζλάταν Μουσλίμοβιτς και Αντρές Βιεϊρίνια. (πηγή)

Το σχήμα του Σάντος είναι γεμάτο εκπλήξεις. Τραγική ειρωνεία; Στο ματς της χρονιάς ο ΠΑΟΚ μπορεί να πειραματίζεται, αλλά κατεβαίνει με ένα σχήμα που αρέσει στην πλειοψηφία των οπαδών του ΠΑΟΚ. Αν παίζανε 12 και χωρούσε έτσι και ο Κουτσιανικούλης μιλάμε για μια μικρή ονείρωξη.

Η προσπάθεια και το αποτέλεσμα :

Συμπεράσματα :

1. Ευτυχώς δεν είμαι προπονητής στον ΠΑΟΚ.

2. Έβαλα όσο το δυνατόν πιο προσεγγιστικό σύστημα με αυτό που διαβάζω. Αντί για Τσιρίλο έβαλα Μάρκος Αντώνιο, αντί για Βιτόλο…Ηλιάδη (λόγω σχετικά πανομοιότυπων χαρακτηριστικών, τουλάχιστον χαρακτηριστικών που προσδοκούσε ο ΠΑΟΚ από τον Ηλιάδη) και αντί για τον Φωτάκη τον Σορλέν.

3. Καλύτερα ο Σάντος να μεταθέσει τον Μπιζέρα στο κέντρο της άμυνας στην θέση του Μαλεζά και δεξιά να παίξει ο Σαβίνι. Ο Μαλεζάς ήταν και είναι εκτός κλίματος. Με φοβίζει.

4. Το κέντρο πήγε πολύ καλά, αλλά δυστυχώς δεν δημιούργησαν παιχνίδι. Προτίμησαν να το πάρουν στις πλάτες τους σκοράροντας…

5. Ο Βιερίνια δεν αντεπεξήλθε καλά στον νέο του ρόλο, ενώ ο Μουσλίμοβιτς δείχνει επηρεασμένος από τον τραυματισμό. Ίσως πρέπει να ετοιμάζεται ο Φιλομένο.

6. Καλά που δεν είμαι προπονητής στον ΠΑΟΚ.

(6α. …μήπως όμως ο προπονητής του ΠΑΟΚ να ξανασκεφτόταν το σχήμα που θα παρατάξει…; )

7. Πολύ θα ήθελα να λέγεται το ποστ «Μπορείς να προκριθείς v. 2.0 » αλλά… ο Ποπόφ (ο οποίος μου έβαλε γκολάρα από 40 μέτρα) και η παρέα του είχαν άλλη άποψη.

8. Και όμως, ο ΠΑΟΚ θα προκριθεί.

Aντί δακρύβρεχτου «μα πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο καιρός» ή κάτι σε στυλ «εμείς με αξιοπιστία και ειλικρίνια θα στηλιτεύουμε τα κακώς κείμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου» ας θυμηθούμε μερικά από αυτά που μας έμειναν:

• Ποια Μαντόνα, έχει αγώνα
• Η Ανόρθωση που έκανε περήφανους τους οπαδούς της
• Ο Μπαστία που ποτέ δεν θα ξεχάσουμε
• Ωδή στον Ρικέλμε
• Όταν η ποδοσφαιρική φωτογραφία είναι τέχνη
• Σεβασμός στους οπαδούς
• Όταν ο Άρης κατάφερε να σκοράρει
• Ο Γενς Λέμαν που μας αρέσει να μισούμε
• Ο Ρονάλντο (ο γλίτσας) που δεν χωνεύουμε, αλλά τον βάλαμε στο background (αρρώστεια)
• Ο άλλος ο Ρονάλντο (ο χοντρός) που τον γουστάρουμε κατά βάθος
• Ο Ριμπερί που λατρεύουμε
• Ο Φαμπιάνι που θα μας φάει
• Ωδή στον Λιονέλ Μέσσι
• Τα ποδο-oscars
• To πανό της χρονιάς
• Ο τελικός του CL σε φωτογραφίες
• Επιτέλους κάποιος τον έδεσε και δεν έφυγε για την Τουρκία
• Το μπαμ του Θρύλου
• Η αγαπημένη μας εφημερίδα
• Στηρίζοντας και τον επαρχιακό τύπο
• Οι προετοιμασίες Άρη και ΑΕΚ

Πιθανότατα να ξεχνάω κάποια ή ορισμένα από αυτά να μην ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ελπίζουμε του χρόνου να έχουμε πολύ καλύτερα από αυτά…

(Σκίτσο: Γιώργος Δουτσιόπουλος)

«Επιασα 358 km/h γυρνώντας από τη Θεσσαλονίκη πριν από μερικές εβδομάδες. Ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου αποθηκεύει τη μέγιστη ταχύτητα. Δεν κατάλαβα με πόσα πήγαινα, ούτε και πρόλαβα να κοιτάξω το κοντέρ. Μόλις συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα πήγαινα, αμέσως τράβηξα το πόδι μου από το γκάζι. Ξεκίνησε για πλάκα, όταν ένας τύπος με προσπέρασε με τη μηχανή του κάνοντας σούζα, ενώ πήγαινα με 265 χιλιόμετρα! Εκεί άρχισε μια άτυπη ‘κόντρα’, που με έκανε να ξεχαστώ».

Γιούρκας Σειταρίδης, ποδοσφαιριστής, σε συνέντευξη στο MAXIM

“Οδηγούσα γρηγορότερα και γρηγορότερα. Μία στροφή μετά την άλλη γρηγορότερος και γρηγορότερος, και γρηγορότερος. Συνέχιζα να αυξάνω ταχύτητα… Ξαφνικά κατάλαβα ότι ήμουν δύο ολόκληρα δευτερόλεπτα πιο γρήγορος από τους υπόλοιπους, ακόμη και από τον ομόσταυλό μου που οδηγούσε το ίδιο αυτοκίνητο. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν οδηγούσα το αυτοκίνητο με λογική σκέψη. Οδηγούσα με το ένστικτο. Τρομοκρατήθηκα.»

Αιρτον Σένα, οδηγός αγώνων ταχύτητας, 1988

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στο ποδόσφαιρο – αν εξαιρέσουμε το κατενάτσιο, τις βουβουζέλες, τις σκόπιμες καθυστερήσεις και τον Θεοφιλόπουλο -, από το λασπωμένο γήπεδο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα παιχνίδι στο γήπεδο του Κορυδαλλού, πριν αρκετά χρόνια, όταν μετά από βροχή, ο αγωνιστικός χώρος ήταν τόσο χάλια, που ούτε ελικόπτερο δεν θα μπορούσε να προσγειωθεί για τις ..ανάγκες της περιοχής. Η κατάσταση ήταν τόσο τραγική, που μέχρι να με πάρει ο ύπνος τουλάχιστον, δεν είχαν αλλαχθεί πάνω από τρείς πάσες, χωρίς η μπάλα να κολλήσει στην λάσπη.

Δυστυχώς ή ευτυχώς – για τις μπάμιες και τους κατασκευαστές του Fiat Multipla – όμως, στην γη υπάρχει απίστευτη ποικιλία γούστου και κάποιοι την βρίσκουν, παίζοντας μπάλα σε λασποτόπια! Αυτές τις μέρες μάλιστα, στο εξωτικό Hyrynsalmi της Φινλανδίας, το οποίο μάλλον έχει την καλύτερη λασπούρα στο βόρειο ημισφαίριο, διεξάγεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Λάσπης, στο οποίο συμμετέχουν 325 ομάδες και 5000 ‘αθλητές’, από διάφορες χώρες. Αν έχεις χρόνο για χάσιμο, περισσότερες πληροφορίες για το άθλημα και τους κανόνες του, μπορείς να βρείς στην wikipedia.

Το σίγουρο είναι ότι το ‘ποδόσφαιρο λάσπης’ περνάει αυτόματα στην 3η θέση των πιο ηλίθιων ‘σπορ’, πίσω από το κέρλινγκ - στο οποίο κάτι ..νοικοκυρές, σφουγγαρίζουν τον πάγο για να γλιστρήσει ένα αντικείμενο και κάποιοι ψυχοπαθείς πληρώνουν για να το δούνε! – και το ‘ακραίο σιδέρωμα‘, το οποίο είναι ..αυτό που φαντάζεστε και το αντίστοιχο ..Μουντιάλ του, πιθανόν να περιλαμβάνει καλό σιδέρωμα ζόρικου πουκάμισου, στην μεσαία λωρίδα του περιφερειακού της Θεσσαλονίκης, σε ώρα αιχμής.

Συνοικιακή καφετέρια, 122 τετραγωνικών μέτρων. Επαναληπτικός ημιτελικός Κυπέλλου Ελλάδος, Άρης – ΠΑΟΚ. Πανζουρλισμός, όρθιοι ακόμα και μπροστά από τις τουαλέτες, καρέκλες τοποθετημένες μέχρι την είσοδο. Σκορ κανονικής διάρκειας και παράτασης 2-2, με τρία γκολ στα τελευταία λεπτά, έναν διαιτητή εκτός τόπου και χρόνου, αρκετές ευκαιρίες, 9 κίτρινες και 2 κόκκινες. Ο ιδιοκτήτης ήδη μετράει 6 σπασμένα ποτήρια, 3 σπασμένα μπουκάλια, δυο χαλασμένες καρέκλες και μια σερβιτόρα μείον. Διαδικασία των πέναλτι, δυο εκτελέσεις πριν το τέλος, με το σκορ πάλι ισόπαλο. Νεύρα τεντωμένα, πίεση ανεβασμένη, χέρια που τρέμουν, μπινελίκια που αιωρούνται, τηλέφωνα που χτυπάνε εκνευριστικά την λάθος στιγμή. «Βάαααλτοοοο αγόοορι μουυυ»!

Κι εκείνη την ώρα, σκάει μύτη στο μαγαζί η Δημοτική Αστυνομία, με το μπλοκάκι των κλήσεων στο χέρι…

Σε μιά μέρα που τουλάχιστον 500 εργαζόμενοι πετιούνται στο δρόμο, αφού ο Ελεύθερος Τύπος και ο ραδιοφωνικός σταθμός CITY έπαψαν να υπάρχουν.

Καλοκαιριάτικα. Με την αγορά να είναι έτοιμη γιά τα καλοκαιρινά της μπάνια. 500 άνθρωποι που την Παρασκευή έφυγαν απ τη δουλειά τους χωρίς να ξέρουν τίποτα. Και που σήμερα έμαθαν πως το μαγαζί βαράει οριστική διάλυση. Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αηδιάζεις περισσότερο με όλους αυτούς που σκορπάνε τα δις σαν μαρουλόφυλλα γιά τις ομαδάρες τους και τις μεταγραφάρες τους και την δημόσια εικόνα τους. Αλλά βλέπεις η κακοδιαχείριση σε μιά εφημερίδα, δεν είναι το ίδιο με την κακοδιαχείριση σε μιά μεγάλη ομάδα. Στην πρώτη περίπτωση βάζεις λουκέτο και καθαρίζεις. Στη δεύτερη, δεν χρειάζεται να βάλεις λουκέτο. Ερχεται το κράτος και ξεσκατώνει γιά σένα…