Ο Τζόρβας έχει πληγεί από γαστρεντερίτιδα και κάτω απ τα δοκάρια του Παναθηναϊκού στον αγώνα με την Σταντάρ κάθεται μετά από πολύ καιρό ο Μάριο Γκαλίνοβιτς.

Τα λάθη διαδέχονται το ένα το άλλο και κάποια στιγμή ο φίλαθλος δεν άντεξε:

- Ρε δεν έβαζε τον Τζόρβα με μιά χέστρα δίπλα;

Ξέρω είναι το δεύτερο σερί αλλά δεν κόλλαγε στο πρώτο… Και είναι και καλό ανέκδοτο.

Θελει ο μέγιστος λέει να φέρει πίσω τον Βαλβέρδε. Και η φυλλάδα του το διαφημίζει κιόλας με πηχιαίους τίτλους. Ωραία φάση. Μόνο που δε μας έχουνε πει ακόμα (όχι πως χρειάζεται) γιατί ακριβώς ο μέγιστος άλλαξε θέση σε σχέση με το περασμένο καλοκαίρι (λες και είναι πρώτη φορά…) που δεν ήθελε να δει τον «άπιστο» που μου ήθελε και Πριμέρες.

Μου ψιλοθυμίζει βέβαια κάτι φάσεις Μπάγιεβιτς, Λεμονή, Ιωαννίδη αν θέλετε και μπάσκετ… Που » επέστρεψαν» με τις ευλογίες του «Μεγάλου αφεντικού» για να γίνουνε ρόμπα αυτοί, μπάχαλο ο κόσμος και να … ξεχάσει τον Μεγάλο. Και τις παπαριές του οφ κορς.

Γιατί ου γαρ έρχεται μόνο το καημένο. Φέρνει αρρώστιες, φέρνει αδυναμία της μνήμης, φέρνει πολλά. Και τι να κάνεις; Κανείς δεν το απέφυγε συμβαίνει και τοις βασιλεύσι αυτό.

Αντε και ήρθε ο Βαλβίδας. Ωραία. Και τι έγινε; Από τώρα και χωρίς να υπάρχει κάτι σίγουρο (αφού υπάρχει περίπτωση να πέσει ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ γέλιο με το καρτούν που λεγεται Γκέρετς, και ελπίζω να είναι απλά ένα άσχημο αστείο ότι προσεγγίστηκε) έχουν αρχίσει να σφάζονται παλικάρια. Και ο Σωκράτης, με τον Λαυρεντιάδη του περνάνε χαμογελαστοί πίσω από την κουρτίνα.

Αληθεύει άραγε ότι το όνομα του Βαλβέρδε είχε πέσει την επόμενη της απόλυσης του καραφλού ήλιου της προπονητικής του ατελείωτου Τιμούρη (ε,με τέτοια μούρη…) αλλά ο Ισπανός δεν έγινε … Λεμονής (ξέρει η Ξάνθη…);

Αληθεύει ότι η εν λόγω φυλλάδα που τα έσουρνε του Ισπανού ασχημότατα (στις «μεσα» σελίδες, έτσι «Κύριε Πρόεδρε»; ) τώρα τα γυρίζει μαζί με τον μεγάλο; Αλλα και οτι ο Ισπανός δεν είναι τόσο ζώο και θυμάται;

Γιατί αν αληθεύει έχει να πέσει πολύ γέλιο το καλοκαίρι.Ατιμα γεράματα.

Συνέχεια από εδώ… Χρειάστηκαν χρόνια, μια οικονομική κρίση, αυστηρά οικονομικά μέτρα, μια απεργιακή κινητοποίηση και ένας Άγγλος σπίκερ για να ακούσουμε στην τηλεόραση αυτό που έχουμε πει πολλές φορές είτε στο γήπεδο, είτε βλέποντας τον αγώνα στην τηλεόραση.

«Karagounis should keep his mouth shut…»

Η αλήθεια είναι, ότι μετά το χαλαρό παιχνίδι του Σαββάτου έβγαλα ένα συμπέρασμα. Ο Φερνάντο Σάντος αρχίζει να νιώθει επιτέλους ΠΑΟΚ. Και δεν εννοώ ότι τον νιώθει έτσι όπως τον νιώθει ο κόσμος στις κερκίδες, αλλά έτσι όπως ο κόσμος στις κερκίδες θέλει να νιώθει ο προπονητής του ΠΑΟΚ, τον ΠΑΟΚ! Μπερδευτήκατε; Με μια δεύτερη ανάγνωση θα βγει νόημα! Ο προπονητής του ΠΑΟΚ λοιπόν, πρέπει να είναι ζοχαδιασμένος και με προσδοκίες χωρίς ταβάνι. Η επική αντίδρασή του ζοχάδα Σάντος προς τον κάμεραμαν μετά το δεύτερο γκολ του στυλ, «πάρε την κάμερα σου και φύγε από δω», προϊόν της ξενέρας του για την εικόνα της ομάδας μέχρι εκείνο το σημείο αλλά και η δήλωσή του στο τέλος ενός παιχνιδιού που η ομάδα του κέρδισε 3-0: «Πιθανόν η χειρότερη εμφάνιση του ΠΑΟΚ φέτος», αποδεικνύουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μείνει στον ΠΑΟΚ μέχρι το 2012 ή πιο σύντομα, μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Και τώρα ο Άρης στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Άκουσα από φίλο του Άρη ότι ο μοναδικός στόχος του ΠΑΟΚ σε αυτό το παιχνίδι θα είναι να αφήσει τον Άρη εκτός των Play Off. Ας είναι έτσι λοιπόν. Ας κατέβει ο ΠΑΟΚ την Κυριακή στο γήπεδο του Άρη, για να πληγώσει τις ελπίδες του Άρη για είσοδο στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος… Και αν τελικά στο τέλος προκύψει και κανά πρωτάθλημα… καλοδεχούμενο θα είναι! Φτάνει ο Άρης να μην καταφέρει… να τερματίσει πέμπτος.

Θαυμαστός ο κόσμος της οπαδικής «λογικής»!

Κάθε φορά που παρατηρώ από την τηλεόραση τον Νάτσο Σκόκο να παίζει, καταλήγω στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα στο οποίο  είχα φτάσει βλέποντας τον και στο γήπεδο: Βαριέται! Και εδώ δεν μιλάμε για μικρές στιγμές βαρεμάρας, όπως αυτές που μπορεί να νιώσει κάποιος για μερικά δευτερόλεπτα περιμένοντας να ανάψει το φανάρι. Μιλάμε για απύθμενη βαρεμάρα που συναντάς σε νυχτοφύλακα που μόλις έχει ξεκινήσει η βάρδια του και η τηλεόραση του είναι χαλασμένη. Το κολάζ των αγώνων του, ουσιαστικά αποτελείται από 70 λεπτά αόριστης παρατήρησης του εκπληκτικού αυτού βιολογικού φαινομένου που αποκαλείται ζωή και 20 λεπτά ενεργής συμμετοχής στον αγώνα. Αν και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η χρήση του όρου ‘ενεργή συμμετοχή’ σ’ αυτό το κείμενο, να προσβάλλει τον Γιώργο Καραγκούνη. Γιατί ο Σκόκο κυρίως ασχολείται με φάσεις και όχι με τον αγώνα γενικότερα. Μια «φάση Σκόκο» ξεκινάει όταν η μπάλα πλησιάζει αρκετά στο σημείο στο οποίο έχει βρεθεί την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σημείο που μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε στο μισό γήπεδο στο οποίο επιτίθεται η ΑΕΚ – κάτι που κάποιοι καλοπροαίρετοι μπορούν να αποδώσουν στην ελευθερία κινήσεων των επιθετικών της ομάδας και κάποιοι κακόβουλοι να χαρακτηρίσουν «επιθετικό μπάχαλο» που για να λυθεί στηρίζεται στην ευφυΐα και το ταλέντο των παικτών μπροστά – και ολοκληρώνεται όταν η μπάλα φύγει από τα πόδια του Νάτσο.

Ο μοναδικός λόγος που ασχολούμαστε μαζί του βρίσκεται  σ’ αυτά που συμβαίνουν κατά την διάρκεια μιας καλής «φάσης Σκόκο». Γιατί ο κερατάς, ξέρει μπάλα. Καντάρια μπάλα. Για την ακρίβεια, αν χρησιμοποιούσαμε την κλασσική λαική τακτική του «να τις βγάλουμε, να τις μετρήσουμε» και επιχειρούσαμε να συγκρίνουμε τα ..πόσα κιλά μπάλα ξέρει ο καθένας σ’ αυτό το υποβαθμισμένο πρωτάθλημα, ο Σκόκο θα καπάρωνε μια θέση στην πρώτη τριάδα με την ίδια χαρακτηριστική άνεση που, όποτε αποκτάει στιγμιαίο νόημα η ποδοσφαιρική του ύπαρξη, προσπερνάει αντιπάλους εκμεταλλευόμενος την τρομερή του τεχνική και την εντυπωσιακή του επιτάχυνση με την μπάλα στα πόδια.

Εδώ ακριβώς, όμως, εντοπίζεται και το μεγάλο πρόβλημα της υπόθεσης. Στο ότι ξεχωρίζει σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, αγωνιζόμενος με απλές εκλάμψεις μερικών λεπτών. Το επίπεδο του πρωταθλήματος σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η φετινή ΑΕΚ είναι πιο ασόβαρη και από Έλληνα πολιτικό σε περίοδο εκλογών, αδυνατούν να πείσουν τον Σκόκο να παίξει στο φουλ των δυνατοτήτων του. Είναι σαν να βάζεις τον Σατριάνι να παίζει κάθε Κυριακή απόγευμα με τους Ονιράμα σε in μπαράκι της παραλιακής. Θα σολάρει μια, θα σολάρει δυο, θα νιώσει το χάσμα ποιότητας και μετά θα σταματήσει να ασχολείται. Όταν ξεχωρίζεις σαν την μύγα μέσα στο γάλα, χρειάζεται άκρατος επαγγελματισμός για να πιέζεις τον εαυτό σου προς το καλύτερο, σε κάθε ματς και να μην παρασυρθείς από ελιτισμό και υπεροψία. Και αν κρίνουμε από τις ασταμάτητες δηλώσεις του παίκτη για το πόσο θέλει να φύγει και κάποιες βαριεστημένες εμφανίσεις του (όπως η προχθεσινή στην Λάρισα) που τις συνοδεύουν, ο επαγγελματισμός αυτός δεν είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου.

Εκμεταλλευόμενος την απουσία οπαδικού δεσίματος με τον παίκτη, θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να δοκιμάσει κάπου αλλού. Κάπου που το ποδοσφαιρικό επίπεδο δεν είναι τόσο χαμηλό, οι διαιτητές δεν είναι τόσο ανίκανοι, τα γήπεδα δεν είναι χωράφια και  οι πρόεδροι δεν είναι «εν δυνάμει». Έτσι θα έχουμε όλοι μας την ευκαιρία να δούμε τις πραγματικές του δυνατότητες. Σε περίπτωση που ‘πιάσει’ θα μπορούμε άνετα στο μέλλον να μονολογούμε ότι το Ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν πολύ μικρό για να χωρέσει το ταλέντο ενός τέτοιου παίκτη. Σε περίπτωση που αποδειχτεί λίγος για τις απαιτήσεις μιας σοβαρής επαγγελματικής ομάδας, τότε είμαι σίγουρος ότι οι αγκαλιές των Ελλήνων θα παραμείνουν ανοιχτές γι’ αυτόν και τα 20-30, τόσο ποιοτικά, λεπτά του.

Έλλειψη σωστής νοοτροπίας είναι η αιτία που η Καβάλα για τριάντα ολόκληρα λεπτά, σε έστησε στα σχοινιά ψάχνοντας για την ισοφάριση, που και ο πιο αστοιχείωτος καταλάβαινε ότι ερχόταν.

Έλλειψη εμπιστοσύνης στον τερματοφύλακα είναι η αιτία που ο Νασούτι αγωνιζόταν σε όλο το παιχνίδι σαν στόπερ και λίμπερο μαζί, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να ‘σκουπίσει’ οποιαδήποτε μπαλιά πλησιάζε το τέρμα του Άρη – παίρνοντας θέση πάνω στην γραμμή, στην πλευρά που κάλυπτε το τείχος, ακόμα και στο φαουλ απ’το οποίο προήλθε η ισοφάριση.

Έλλειψη εμπειρίας ή στιγμιαίο λάθος (σημαντική η διαφορά μεταξύ των δυο αλλά και αδύνατη η επιλογή ενός εκ των δυο όταν έχεις δει έναν τερματοφύλακα σε 1,5 παιχνίδι όλο κι όλο) είναι η αιτία που ο Πέσκοβιτς κάθισε σε λάθος σημείο στο φάουλ της ισοφάρισης, καταφέρνοντας να δεχτεί γκολ – έστω και από καλοχτυπημένη εκτέλεση – στην πλευρά που όφειλε να καλύπτει.

Έλλειψη προγραμματισμού είναι η αιτία που παρά το πέρσινο πάθημα, η ομάδα δεν απέκτησε έναν δεύτερο τερματοφύλακα τον οποίο να μπορεί να εμπιστευθεί όταν λείπει ο Σηφάκης.

‘Ελλειψη ενδιαφέροντος (και πίεσης), πάντως, είναι δεδομένο ότι δεν θα έχουμε από εδώ και πέρα, και μέχρι το τέλος της περιόδου, έτσι όπως τα φέραμε τα πράγματα…

Στην Ελλάδα εδώ και χρόνια υπάρχει ένα ερώτημα που πλανάται αμείλικτο επάνω από το ποδοσφαιρικό εποικοδόμημα: πόσα καρπούζια χωράνε σε μια μασχάλη;

Η ερώτηση αυτή αρχίζει να βασανίζει τους φιλάθλους απ τη στιγμή που μια ομάδα παραμείνει στο κυνήγι πέραν του ενός στόχου. Συνήθως τίθεται απ τους αντιπάλους της με σχετική ζηλοφθονία, δεδομένου πως οι περισσότεροι θα ήθελαν να γνωρίζουν την απάντηση του ερωτήματος για την δική τους ομάδα. Το ερώτημα μπορεί να μην απαντιέται με σαφήνεια, πλην όμως όλοι φροντίζουν να θυμηθούν τι έπαθαν κατά το παρελθόν διάφορες ομάδες που κυνηγούσαν πολλούς στόχους και μέσα σε λίγες μέρες τους έχασαν όλους.

Βεβαίως υπάρχουν και αντιπαραδείγματα, όπως η περσινή Μπαρσελόνα, που αποδεικνύουν πως μάλλον δεν έχει σημασία το πλήθος των καρπουζιών αλλά το μέγεθος της μασχάλης.

Αν η μασχάλη ανήκει στον … Κοντορεβυθούλη και ένα καρπούζι είναι πολύ. Αν ανήκει στον Κιγκ Κογκ μπορεί να κρεμάσει όσα καρπούζια θέλει απ τις τρίχες του και να τα κάνει βραχιολάκι.

Και επειδή είμαι αρκετά μεγάλος, θυμήθηκα την πρώτη φορά που άκουσα για μασχάλες και καρπούζια.

Ηταν τον Νοέμβριο του 1987, όταν ο Παναθηναϊκός έπρεπε μέσα σε μια βδομάδα να αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα, την Γιουβέντους στο Κομουνάλε για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ (ρεβάνς του 1-0 στην Αθήνα) και τέλος τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ (εκτός έδρας) πάλι για το πρωτάθλημα.

Την πρώτη Νοεμβρίου, ο Παναθηναϊκός κερδίζει τον ΠΑΟΚ με 2-1 σ ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Ο τύπος της εποχής διατείνεται πως η ομάδα κουράστηκε και δεν έχει καμιά τύχη στο Τορίνο όπου την περιμένει η «μεγάλη κυρία» του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, ο Παναθηναϊκός πετυχαίνει μια απ τις μεγαλύτερες προκρίσεις της ιστορίας του. Χάνει στο Τορίνο με 3-2 αλλά περνάει λόγω του 1-0 της Αθήνας.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου περιμένει ο Ολυμπιακός του Αλκέτα Παναγούλια και του Γιώργου Κοσκωτά (ατυχώς γι αυτόν και του Καζιμιέρσκι …). Ο Παναθηναϊκός κερδίζει με συνοπτικές διαδικασίες με 1-4 ολοκληρώνοντας θριαμβευτικά την μεγαλύτερη εβδομάδα της ιστορίας του.

Κι όμως… Το πρωτάθλημα δεν θα το πάρει. Θα το κατακτήσει η μεγάλη Λάρισα του Γιάτσεκ Γκμοχ. Ο Παναθηναϊκός θα αρκεστεί στο κύπελλο και στους ημιτελικούς του ΟΥΕΦΑ, όπου θα αποκλειστεί απ την Κλαμπ Μπριζ.

Το ένα … καρπούζι μπορεί να ξέφυγε απ τη μασχάλη, τα «καρπουζόμετρα» μπορεί να δικαιώθηκαν, όμως ποιος είναι στ αλήθεια ο λόγος που όλοι θέλουν να παίζουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις;

Κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της θα πρέπει να φροντίζει πρώτ απ όλα να μην της πέφτει το ευρωπαϊκό της «καρπούζι». Να τα δίνει όλα για να το κρατήσει στη μασχάλη της όσο μπορεί περισσότερο. Γιατί αλλοιώς δεν έχει κανένα νόημα να πασχίζει και για τα υπόλοιπα καρπούζια.

Το πρωτάθλημα ή το κύπελλο δεν είναι απλά τρόπαια. Είναι τα εισιτήρια για να παίξεις στην Ευρώπη.

Προσωπικά αγανακτώ κάθε φορά που ακούω κάποιους να δικαιολογούν ευρωπαϊκές αποτυχίες λέγοντας πως είχαν κρίσιμο αγώνα την Κυριακή για το πρωτάθλημα.

Γιατί το θέμα δεν είναι πόσα καρπούζια μπορεί να σου ξεφύγουν στη διαδρομή, το θέμα είναι να μην ανοίγεις τη μασχάλη μόνος σου.

Αυτή η αγωνιστική, ήταν ίσως από τις σημαντικότερες ως τώρα στην Σούπερ Λιγκ, αφού έδειξε ξεκάθαρα, ότι εδώ είναι Ελλάντα και πρωτάθλημα δεν παίρνει ο καλύτερος, αλλά ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Υπάρχει ελπίδα όμως ακόμα;

Ο ΠΑΟΚ έχει μπλέξει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις για αυτόν, βρίσκεται ανάμεσα σε ένα αβυσσαλέο πόλεμο κόκκινων και πράσινων πρωτοσέλιδων, όπως τα σημερινά.

Το κείμενο στην φωτογραφία (δεν είναι δικό μου) λέει μια μεγάλη αλήθεια. Ο πόλεμος αυτός θα συνεχιστεί και το μόνο που θα φέρει είναι και άλλα σφυρίγματα υπέρ των δύο ομάδων.

Αλλά πραγματικά, ποια δύναμη είναι αυτή που επιθυμεί τον φετινό, χειρότερο Ολυμπιακό της 15ετιάς να πάρει το πρωτάθλημα;  Θα είναι δίκαιο; Στην τελική θα είναι… καλό για το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Θα αντέξει ο Παναθηναϊκός, όντας ακόμα σε Κύπελλο και Europa League, να κερδίσει σε αθλητικά πλαίσια 6 παιχνίδια και να πάρει το πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική λογική λέει όχι. Αν για τον Ολυμπιακό δεν υπάρχει καμία απάντηση όμως, ο Παναθηναϊκός μπορεί να κερδίσει ακόμα το πρωτάθλημα, αν καταφέρει να κερδίσει όλα τα παιχνίδια. Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες και όχι σαν της Κυριακής.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2010, έχουμε καταφέρει να κάνουμε εκφράσεις όπως «θα είναι καλό… για το ελληνικό ποδόσφαιρο;» και «Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες…» να φαντάζουν ανέκδοτα.

Έχει φτάσει όμως η σήψη της ποδοσφαιρικής μας πραγματικότητας τόσο χαμηλά;

Από σήμερα, φωνές σαν του (κατά τα άλλα πολύ εμπαθή προς τον ΠΑΟΚ) Αντώνη Καρπετόπουλου, δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα. Συνθήματα όπως των Πανθήρων (διασταυρωμένο από φίλο Πανιώνιο) »Αυτό είναι σωστό, πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, να βάλετε μυαλό» δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα.

Όσο και αν θέλουν οι Ολυμπιακοί και οι Παναθηναϊκοί να το κρύψουν και γιατί άλλωστε να το παραδεχτούν αφού είναι μέρος του συστήματος, το να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, θα είναι υγεία. Δεν ξέρω αν θα είναι γιατρειά άλλα το σοκ στο κατεστημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου θα είναι μεγαλύτερο και από την κατάκτηση του Euro.

Ο ΠΑΟΚ έχει καταφέρει να βασίσει πάνω του τις ελπίδες όλων των φιλάθλων της Ελλάδας για κάτι διαφορετικό. Για μια κρυφή ελπίδα ότι, τουλάχιστον, μπορεί να θυμίσουμε ποδοσφαιρικά Ευρώπη. Θα αλλάξει όλες τις ισορροπίες στην ποδοσφαιρική Ελλάδα, θα δείξει ακόμα και στους οπαδούς του Άρη (που αηδιάζουν στην ιδέα του πρωταθλητή ΠΑΟΚ) ότι ίσως κάποια στιγμή, ακόμα και η ομάδα τους αν το αξίζει μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Το μόνο που μένει λοιπόν, είναι το 6×6 για τον ΠΑΟΚ. Αν το καταφέρει θα είναι ο ηθικός πρωταθλητής. Δεν θα με ενδιαφέρει το πρωτάθλημα της ΕΠΟ και της ΚΕΔ, μόνο για τα χαμένα χρήματα και δόξα του Τσάμπιονς Λιγκ θα στεναχωρηθώ.  Αν όχι, δεν πειράζει, άξιζε η προσπάθεια, το ταξίδι ήταν μαγευτικό. Αρκεί να αποτελέσει βάση για τον μελλοντικό ΠΑΟΚ.

Είναι στο χέρι των «υπευθύνων» να αποδείξουν αν το μέλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι μια από τα ίδια, ή πραγματικά ελπιδοφόρο, ακριβοδίκαιο και συναρπαστικό.

Μετά και τη πανδαισία ποδοσφαίρου που παρακολουθήσαμε στο Καραϊσκάκη στο Ολυμπιακός-Ατρόμητος δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται την πλάκα που έχει το όλο θέμα. Δεν είναι δυνατόν να μη γελάσεις βλέποντας κάτι απροπόνητα παλικάρια να γυρνάνε από τα μπουζούκια και να φοράνε τη φανέλα προσπαθώντας μάταια να αποδείξουν ότι … παίζουν ποδόσφαιρο.

Δε γίνεται να μη γελάσεις βλέποντας το γερο-Στολτίδη να μην κάνει κοντρόλ ούτε με τις … 10 και να χάνει μονίμως τη μπάλα χωρις να το … παίρνει χαμπάρι, σε ρυθμό επανάληψης που μόνο σε ταινίες με γκαγκς μπορείς να πετύχεις. Τον Ντάτολο να φωνάζει «δεν μπορώ θέλω αλλαγή» και τον κόουτς που εκκολάπτεται στη ζεστή αγκαλιά του Σωκράτη να βγάζει τον … Ντάρμπισιρ… Τον Παντούρου να παίζει δεξί μπακ-χαφ και να μοιάζει … Γκαρίντσα μπροστά στην Γκαλιτσιάρα… Τον Λούα Λούα να μην κάνει ούτε για το Κατάρ όμως μπροστά στα υπόλοιπα μανάρια να μοιάζει τουλάχιστον Μαραντόνα…Τον Λεντεσμα να δίνει μόνο μικρές πασίτσες προς τα πίσω (και για όσους αναρωτιούνται) γιατί αν κάνει μεγάλη μπροστά έρχεται θλαση και άντε να βρει ομάδα του χρόνου… Και πολλά άλλα. Τι να κάνω να βρίσω; Σιγα τα λάχανα. Γελάω και περνάω και καλά. Και όσοι γελάνε στην τελική με τα χάλια του Ολυμπιακού και δεν είναι Ολυμπιακοί , αύριο μεθαύριο θα κλαίνε και θα αναθεματίζουνε τα δικά τους χάλια. Ολα κυκλος είναι αρκεί να μην τα παίρνεις και πολύ σοβαρά.

Αγκομαχώντας ο Ολυμπιακός με τα μεγάλα «αστέρια» της νέας φουρνιάς Κόκκαλη κατάφερε να κερδίσει με τα χίλια ζόρια μια ομάδα του τύπου αυτών που επισκεπτόταν κάποτε τον Πειραιά για καθαρά τυπικούς  λόγους. Λίγα μπορεί να πει κανείς ,απλά ότι ο Ατρόμητος αφού δεν πήρε κάτι προχθές δεν δικαιούται να ομιλεί. Έπαιξε χωρίς αντίπαλο στο γήπεδο και … έχασε.

Ο Ολυμπιακός τώρα. Ο Ολυμπιακός του Σωκράτη πάσχει εδώ και καιρό. Φυσικά δε θα σταθώ στις κατηγορίες περί παράγκας και λοιπών συγγενών απλά επειδή παρακολουθώ το Ελληνικό αλλά και το διεθνές ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια και ξέρω τι πληθώρα … αποδείξεων υπάρχει και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Πως λέμε «η Μπαρτσελόνα είναι εκπρόσωπος των Καταλανών». Ε, τέτοιες μπαρούφες.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν πάσχει από υπεροψία κατ’ αρχήν όπως έχω πει και άλλη φορά. Η υπεροψία φέρνει την αδιαφορία και αυτή οδηγεί στη σαπίλα, σαπίλα που βλέπουμε στο γήπεδο φέτος αλλά τα σημάδια της είχαν φανεί από προηγούμενα  χρόνια.

Kαλώς ή κακώς ο πρόεδρος του Ολυμπιακού (καλώς κατά την προσωπική μου άποψη) δεν ενδιαφέρεται και τόσο πια. Είναι ένας γέρος και άρρωστος άνθρωπος που βλέπει ίσως και τα πράγματα με μια διαφορετική ματιά, όχι και τόσο «σύγχρονη». Ίσως για να το πω πιο απλά δεν «βλέπει μπροστά» γιατί δεν έχει και πολλά να δει. Φτάνει στο τέλος. Έτσι προτιμάει τις εφήμερες λύσεις και αποθεώσεις.

Αυτό δε βγάζει πουθενά όμως. Με τον Δημητράκη αρχισκάουτερ (αλήθεια ποια είναι η προϋπηρεσία και οι συστάσεις αυτού του παιδιού;), τον … Νινιάδη και τον … Μπόζο προπονητές και ένα σωρό αλλοπρόσαλλους μέσα και έξω από την ομάδα τι μπορεί να περιμένει κανείς;

Με αντίπαλο έναν Παναθηναϊκό που είναι ΕΝΑΣ παίκτης. Ο γέρος και «τελειωμένος» Σισέ (κατά το γέρος και «τελειωμένος» Κοβάσεβιτς) που με τη σειρά του αποδεικνύει πόσο «χαμηλά» είμαστε και σε ποδοσφαιρικές γνώσεις και παιδεία αλλά και σε ποδοσφαιρικές αξίες γενικότερα. Είκοσι τεμάχια για πλάκα. Και άσε τους εικοσάρηδες να … «νιώθουν κουρασμένοι από τα συνεχή παιγνίδια» ενώ ο γερο Σισέ καταπίνει χιλιόμετρα για πλακίτσα. Αμ έτσι είναι παλικάρι μου. Διαφορά φιλοσοφίας.

Οπότε;

Τίποτα. Κάποιος θα πάρει και φέτος το πρωτάθλημα. Ίσως να αλλάξει και ο πρωταθλητής (επιτέλους θα πουν πολλοί, χ…κα θα πω εγώ και συγνώμη για τις κακές λέξεις μου βγαίνουν … αυθόρμητα). Ίσως να το πάρει και ο ΠΑΟΚ. Υπό κανονικές συνθήκες θα χαιρόμουνα, αλλά επειδή περιμένω σίφουνα «σχολίων» θα πω απλά ότι είμαι γάβρος και δε χαίρομαι για να βρίσουνε όσοι θέλουνε με την ησυχία τους. Έτσι κι αλλιώς να καλυτερέψει τίποτα δεν πρόκειται. Και στοιχηματάκι πέφτει άνετα.

Οπότε άντε να τελειώσει κι αυτό , να αρχίσει το επόμενο και ενδιάμεσα να δω Μουντιάλ. Δεν υποστηρίζω την Εθνική Ελλάδας, από μικρός ήμουνα Εθνική Μπουρουντί. Αλλά επειδή δεν πέρασε στο Μουντιάλ θα υποστηρίξω Ζάμπια. Αν δεν πέρασε και αυτή ίσως κάποιος σε αυτή την καημένη χώρα να υποστηρίξει το ποδόσφαιρο. Σπάνιο φαινόμενο

Υ.Γ. Συγχαρητήρια στον «αιώνιο» για την πρόκριση στη Ρώμη. Και είναι με το ένα πόδι και στους 8 κατά την ταπεινή μου άποψη.

Εφτασε λοιπόν η αποφράς εκείνη ημέρα κατά την οποία εις το πρωτοσέλιδο του Πρωταθλητού δεν θα είναι πρώτο θέμα ο Ολυμπιακός.

Οι ουρανοί σχίζονται και η δευτέρα παρουσία πλησιάζει.

Αλαλα τα χείλη των ασεβών …

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (el sombrero): Χωρίς να αντιμετωπίσει ιδιαίτερα προβλήματα, ο Άρης επικράτησε εχθές της Λάρισας, στο γήπεδο Χαριλάου, με σκορ 2-0. Το παιχνίδι δεν αντέχει κριτικής, καθώς μερίμνησε γι’ αυτό ο ποδοσφαιριστής της Λάρισας με το καλλιτεχνικό παρατσούκλι ‘Rade’, που αργότερα έμαθα ότι βγαίνει από το κακόηχο Ραντοσαβλίεβιτς, ο οποίος κατάφερε να αποβληθεί από το 16ο λεπτό, με δυο κίτρινες κάρτες δίπλα στην γραμμή του κέντρου.

Τα γκολ του Άρη σημείωσαν ο Ναφτί, ένας εκ των ποιοτικότερων αμυντικών χαφ στην Ελλάδα – ο οποίος όμως δεν μπορεί να συγκριθεί, ακόμα, με τον ..Ινιέστα (inside joke) – και ο συνήθης ύποπτος, Κάμπορα που είναι πλέον δεδομένο και από τον πιο άμπαλο εκ των φιλάθλων, ότι βρισκόταν στην ίδια σειρά που περίμενε και ο Ινζάγκι, την τρίτη μέρα της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας. Στην σειρά αυτή, αντιθέτως, είναι αποδεδειγμένο πως δεν βρισκόταν ο Χαβίτο γεγονός που στο, ελλειπέστατο από ποδοσφαιρική παιδεία, μυαλό του …πολύπειρου οπαδού του Άρη είναι εγκληματικό και άξιο χλευασμού.

Πριν την έναρξη του αγώνα υπήρξαν διάφορα happenings, με αφορμή την συμπλήρωση ενός ημερολογιακού χρόνου από την τελευταία φορά που ο Άρης κέρδισε πέναλτι. Ακριβέστερα, αποδόθηκε μια τούρτα στην βούλα του πέναλτι και ακολούθησε θεατρικό σκετσάκι με ανατροπές μέσα στην περιοχή.

(5 προτάσεις για το Pre-game show, που δεν υλοποιήθηκαν:

1. Ξεκίνημα με ομιλία διακεκριμένου καθηγητή διαιτησίας. Να αναγνωσθεί αργά και καθαρά ο ορισμός του ‘πέναλτι’ από κάποιο γνωστό Αγγλικό λεξικό και όλος ο σχετικός κανονισμός καταλογισμού του, από τα εδάφια της FIFA.
2. Προβολή στο μάτριξ του γηπέδου της φάσης του περσινού πέναλτι – φυσικά σε ασπρόμαυρη εκδοχή με μελό μουσική από πίσω. Με την ευκαιρία, να προβληθούν και τυχαία πέναλτι από την ιστορία του Άρη. Όσο παλιότερα τόσο το καλύτερο, για να προσομοιωθεί και η αγωνία του κόσμου για το αν θα μπει ή όχι.
3. Βράβευση του Τιάγκο Ζεντίλ (που κέρδισε το τελευταίο πέναλτι), του Κάμπορα (που το εκτέλεσε εύστοχα) και του αμυντικού του Θρασύβουλου (που το έκανε) και δηλώσεις αμέσως μετά για το πως βίωσαν την φάση. Φανέλα του Άρη με τις υπογραφές και των τριών να πωλείται από την μπουτίκ, με τον αριθμό 11 από πίσω.
4. Κλήρωση, με βάση το εισιτήριο του γηπέδου, ώστε 10 υπέρ-τυχεροί να μπούνε μέσα, να κερδίσουν και να εκτελέσουν πέναλτι.
5. Συμβολική αφαίρεση της βούλας του πέναλτι από την περιοχή στην οποία θα κάνει επίθεση ο Άρης στο πρώτο ημίχρονο.)

Στα παράδοξα του αγώνα τοποθετείται και η φάση του δεύτερου γκολ, όταν ο Κάμπορα περνάει τον τερματοφύλακα της Λάρισας, αυτός τον ανατρέπει αλλά ο Αργεντινός πεσμένος στο χόρτο προλαβαίνει να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα. Ο Σταθόπουλος κατοχυρώνει το γκολ αλλά οι παίκτες της Λάρισας πέφτουν πάνω του, ζητώντας του να το ακυρώσει και να σφυρίξει την παράβαση! Πρόκειται για μια ομολογουμένως περίεργη επιλογή, αν αναλογιστεί κανείς ότι η υπόδειξη του πέναλτι θα σήμαινε και την αποβολή του τερματοφύλακα, δηλαδή την συνέχιση του αγώνα με 9 παίκτες για 55 λεπτά (και έχοντας μόνο μια αλλαγή διαθέσιμη πλέον) και με τον Άρη να έχει την μεγάλη ευκαιρία, με το πέναλτι, να κάνει το σκορ 2-0 έτσι κι αλλιώς! Μια μέρα αργότερα και ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω αν η ενέργεια τους αυτή λέει πολλά, που δεν αντιλαμβάνομαι, ή τίποτα.

…το μόνο που κέρδισε ο ΠΑΟΚ σε αυτή την αγωνιστική ήταν τον σεβασμό των Ελλήνων φιλάθλων για την ευκολία με την οποία πέρασε από την Ξάνθη. Η οποία  Ξάνθη, αν και δεν είναι από τις αγαπημένες ομάδες του blog, είναι κρίμα που δείχνει σε μια έδρα που παλιότερα ήταν πραγματικά ακριτικό φρούριο, τόσο ανίκανη και ανήμπορη ομάδα. Βέβαια είχε να αντιμετωπίσει έναν πολύ καλύτερο και ανώτερο αντίπαλο, αλλά παλιότερα, σε ανάλογες συνθήκες έδειχνε κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Δυστυχώς πέρασε μια αγωνιστική που για τον ΠΑΟΚ ήταν χαμένη, αφού όντας κάτω από τον Παναθηναϊκό, απλά μείωσε τις πιθανές αγωνιστικές της προσπέρασης, από εφτά σε έξι. Και αν ο Παναθηναϊκός ήταν όντως καλύτερος από τον Πανιώνιο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ολυμπιακό, που χρειαζόταν την βοήθεια του διαιτητή για να αντεπεξέλθει στο 2ο ημίχρονο και τον επίμονο Ατρόμητο.

Όσον αφορά το Σαββατιάτικο παιχνίδι, πραγματικά ο Βιερίνια απέδειξε ότι τα λόγια του Ίβιτς περί «ο καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος» δεν ήταν υπερβολές. Και τι δεν έκανε το μικρό πουλέν; Δυο γκολ έβαλε, μια ασσίστ έδωσε, άλλο ένα γκολ σέρβιρε στον Μουσλίμοβιτς που το αρνήθηκε (για να ακολουθήσει η ανατροπή του Ίβιτς) και γενικά έδειξε ότι είναι το επιθετικό άκρο που κάθε προπονητής θα ήθελε.

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν και επισήμως είναι στα φαβορί για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος της Super League. Για ποιο λόγο και από ποιους πραγματικά θεωρείται φαβορί το αφήνω να το κρίνει ο καθένας με βάση τα όσα πιστεύει και γνωρίζει. Πάντως δύο νίκες, η μία μέσα στο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού και μία εχθές στην Τούμπα επί του Παναθηναϊκού, των δύο δηλαδή «αντιπάλων» για τον τίτλο της σαιζόν αυτό λένε. Ότι ο ΠΑΟΚ χρίζεται φαβορί.

Η πολυχρησιμοποιημένη και «κλισέ» φράση λέει ότι το φαβορί πρέπει να «αντέξει το βάρος της κορυφής» ή «της ευθύνης» αν θέλετε. Για τους περισσότερους οπαδούς του ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα αποτελεί μια παλιά γλυκιά ανάμνηση. Θες φταίει το «κράτος της Αθήνας» , θες η «έλλειψη επενδυτών», θες οτιδήποτε άλλο , η Θεσσαλονίκη γενικά , δεν μπόρεσε να σπάσει το κατεστημένο των ομάδων της Αθήνας και του Πειραιά (για να μη πεταχτεί κανένας … τοπικιστής γαύρος) και να γευτεί τη χαρά ενός τίτλου, παρά μόνο περιστασιακά ή σε θεσμούς όπως το Κύπελλο. Φέτος φαίνεται να είναι χρυσή ευκαιρία για τον δικέφαλο του Βορρά. Λες να αντέξουν την ευθύνη; Θα λυγίσουν από το βάρος της κορυφής; Δεν νομίζω ότι όλα αυτά ισχύουν. Ομάδα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση, δύο βαθμούς από την κορυφή , λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος , δεν νομιμοποιείται να αποτάσσεται το κυνήγι της κορυφής. Είναι διεκδικητής ο ΠΑΟΚ, και μάλιστα ισότιμος του τίτλου, αν σκεφτούμε ότι οι δύο άλλοι , έχουν και παιγνίδι μεταξύ τους. Και σε μια θαυμαστή για τον ΠΑΟΚ συγκυρία, ένα Χ στο ΟΑΚΑ, και αντίστοιχη νίκη των Θεσσαλονικέων, εφ’ όσον έχουν διατηρήσει την ίδια «πορεία» και απόσταση βαθμών, θα τους φέρει στην κορυφή της βαθμολογίας. Και σε βαθμολογία προχωρημένων αγωνιστικών, αυτό δεν είναι και συχνό φαινόμενο. Αυτά για τον ΠΑΟΚ.

Για τον Ολυμπιακό ισχύουν όσα σκέφτομαι και για τον Παναθηναϊκό. Η σειρά του Ολυμπιακού να τον ξελασπώσει ένας «γέρος» , «ξοφλημένος» , «συνταξιούχος» , «κουτσός» και άλλα πολλά ήταν επί ημερών Ντάρκο Κοβάσεβιτς. Που ήρθε στο λιμάνι εν μέσω κατακραυγής και των γνωστών «πούλα και φύγε» και χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να μας μάθει γιατί έξω παίζουνε άλλο άθλημα από αυτό που εμείς λέμε «ποδόσφαιρο». Κάπως έτσι και ο Παναθηναϊκός στο πρόσωπο του «συναρμολογούμενου» , «νεκρού», «ξοφλημένου» Σισέ βρήκε τον δικό του «ήρωα» για φέτος. Μένει να μάθουμε αν θα μπορέσει ο Γάλλος με τα γκολ του να φέρει την «άνοιξη» στο τριφύλλι.

Αν και τελικά πόρρω απέχει η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος Ελλάδας από το να χαρακτηριστεί «άνοιξη» για κάποιον από τους δύο «μεγάλους» της χώρας μας. Που μπορεί κατά διαστήματα να «χορτάσανε» τίτλους τους οπαδούς τους αλλά από μπάλα… ας μη το συζητάμε καλύτερα. Με ξενερώνει να μιλάω για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Ίσως γιατί με ξενερώνει, έστω και αν άργησε και ήρθε στα … γεράματα, η ιδέα του «ας πάρουμε εμείς την κούπα και του χρόνου βλέπουμε». Όπου «κούπα» βάλτε τα αντίστοιχα της κάθε ομάδας . «Ας μείνουμε στην κατηγορία». «Ας περάσουμε τον Χ». «Ας βγούμε Ευρώπη και βλέπουμε». Και ότι προαιρείσθε.

Αν πίστευα ότι η κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ θα ήταν κάποια «γιατρειά» θα ευχόμουνα ολόψυχα στον Darth να γιορτάσει φέτος κάτι που δεν το φανταζότανε όταν ξεκίναγε το πρωτάθλημα. Την κούπα του πρωταθλητή. Δεν το πιστεύω όμως όπως νομίζω δεν το πιστεύει κανείς. Τουλάχιστον μετά απ’ όλα αυτά μπορούμε τουλάχιστον να πούμε ότι έστω και τιμητικά μετά από πολλά χρόνια , που δε θυμάμαι καν πόσα είναι, την κούπα στη Σουπερλίγκα την κυνηγάνε τρεις ομάδες. Τουλάχιστον θα μας μείνει η «αγωνιώδης μάχη» αφού για να δούμε μπάλα πρέπει να βάλουμε Νόβα…

Εχει καταντήσει μονότονο, αλλά … δυστυχώς πάλι μετά από ήττα του Παναθηναϊκού δεν θα γκρινιάξω. Και δεν θα γκρινιάξω γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχασε χθες, έχασε απ το καλοκαίρι ή τον Γενάρη που δεν μπόρεσε να καλύψει τις αδυναμίες του ρόστερ του.

Αυτοί που έπαιξαν χθες και αυτός που καθόταν στον πάγκο, πιστεύω πως έκαναν ό,τι μπορούσαν. Όμως αυτή η ήττα έχει μαζεμένα όλα τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να οδηγήσουν το τεχνικό επιτελείο στις καλοκαιρινές μεταγραφές

1) Η μπάλα μένει 3 λεπτά αριστερά χωρίς κανείς να μπορεί να την διώξει, μέχρι να χτυπήσει το φάουλ και να πετύχει το εξαιρετικό του γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία

2) Ο Σαριέγκι μένει δέκα μέτρα πίσω απ τον έτσι κι αλλοιώς αργό Μουσλίμοβιτς. Δηλαδή αν στη φάση αυτή ήταν ο Βιερίνια, πόσα μέτρα πίσω θα τον άφηνε;

3) Ο μόνος που μπόρεσε να τελειώσει μια φάση ήταν ο Σισέ. Πήγε να τελειώσει κι άλλη μία, αλλά κόπηκε κακώς με οφ σάϊτ (μην προτρέχετε, συμβαίνουν αυτά, ο δικός μας ήταν ακριβώς στην ευθεία και εγώ δεν πρόκειται να καταλογίσω δόλο στον βοηθό για μια τέτοια φάση, έλεος πιά με τη μίρλα)

4) Κανείς άλλος πέραν του Σαλπιγγίδη δεν μπορούσε να δώσει απειλητική τελική πάσα.

Τα σουμάρουμε λοιπόν αυτά και γράφουμε στο τεφτέρι μας για τα καλοκαιρινά ψώνια:

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ : Επιτέλους ένα καλό στόπερ με όχι … τσολιαδοειδή χαρακτηριστικά, ένα γρήγορο αριστερό μπακ χαφ και ένα μέσο που να πασάρει προς την επίθεση με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Πάμε τώρα στην ουσία της τελευταίας αγωνιστικής.

Είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα με τρεις ομάδες να το διεκδικούν μέχρι τέλους με πραγματικές και όχι … Νικολακοπούλειες πιθανότητες.

Είναι θεμιτό να χάνεις όταν αξίζει να χάσεις, χωρίς κανείς να προσπαθεί να μην σ αφήσει να το πάθεις αυτό.

Ο,τι κι αν πούμε για το φετινό πρωτάθλημα, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όποιος και να το πάρει απ τους τρεις, δεν θα έχει «σπρωχτεί» τόσο, όσο «σπρώχτηκε» ο πρωταθλητής τα προηγούμενα χρόνια.

Προσέξτε την διατύπωση για να μην έχουμε παρεξηγήσεις: δεν είπα πως δεν υπήρχαν κακές διαιτησίες. Ειδικά για την ΑΕΚ το είπα και θα το ξαναπώ πως φέτος αντιμετωπίστηκε με απαράδεκτο τρόπο. Λέω απλώς πως οι τρεις πρώτοι δεν έχουν ευνοηθεί όσο ο μόνιμος πρώτος των τελευταίων ετών.

Και αυτό είναι καλό για το ποδόσφαιρό μας. Γιατί η αγωνία μέχρι το τέλος είναι μέσα στα συναρπαστικά συναισθήματα που χαρίζει αυτό το άθλημα. Η … πρεμούρα και το άγχος να καθαρίζει γρήγορα τον τίτλο αυτός που κάθε φορά έχει την καλύτερη πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων προσωπικά με ωθεί να στρέφω την πλάτη στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως φαντάζομαι και πολλούς άλλους.

ΥΓ1. Η απόλυτη δικαίωση των «σεναριογράφων» υπήρξε αυτή η αγωνιστική.

«Παράρτημα» και vivartia έκαναν το καθήκον τους …

Ελπίζω μετά απ αυτό να μας αφήσουν για μερικές βδομάδες ήσυχους.

Αλλά δεν το βλέπω …

ΥΓ2. Η χρυσή «λαβή» της NOVA έχει … μαγικές ιδιότητες. Τη μια εμφανίζεται και δεν την βλέπει ο εκφωνητής, την άλλη εμφανίζεται και τη βλέπει. Δεν χρειάζονται αυτά, ούτε και η σπουδή να δείξουμε πως οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν παίρνουν κάρτες, γιατί μετά στις περιπτώσεις Φωτάκη (αντικανονικό μαρκάρισμα με τα δύο πόδια) και Μουσλίμοβιτς (τσαμπουκάς στο πλάγιο) κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Δεν σας έβαλε κανείς εκεί να κάνετε τους ινστρούχτορες. Μια απλή κωλοπεριγραφή ζητάμε, τόσο δύσκολο είναι;

ΥΓ3. Λυπάμαι αλλά εμένα ο θαυμάσιος λαός του ΠΑΟΚ δεν μου άρεσε. Ούτε τα καπνογόνα και οι κροτίδες μου άρεσαν, ούτε τα μπουκάλια στα κόρνερ, ούτε όλοι αυτοί που τριγυρνούσαν γύρω απ τον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας να βάλει γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία για να πανηγυρίσουν μαζί του (σεκιουριτάδες υποτίθεται πως ήταν αυτοί; ), ούτε ο ψευτόμαγκας που την έπεσε στον Νίνη όταν πήγε να μαζέψει τη μπάλα για να εκτελέσει το πλάγιο. Και ούτε μ αρέσει να λέμε τα συνηθισμένα πως οι λίγοι δεν μπορούν να αμαυρώσουν την εικόνα των πολλών. Γιατί αρκετοί απ τους «λίγους» φαίνεται πως ήταν και «εκλεκτοί». Εκτός αν μπορεί ο καθένας να σουλατσάρει ακριβώς έξω απ τη γραμμή του πλάγιου ή να … βαστάει τα χασομέρια στα πλάγια άουτ.Να τα λέμε όλα δηλαδή, κόσμος στα γήπεδα ΝΑΙ, καφρίλα ΟΧΙ!

Για να φτάσει ο ΠΑΟΚ να πάρει αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι τίτλου, και μάλιστα συνεχόμενο μετά το παιχνίδι του Ολυμπιακού, περάσαμε πολλά. (εδώ, εδώ ΚΑΙ εδώ! ) Για να μην αναφέρω και τα περσινά παιχνίδια. Ίσως τελικά να ζητούσαμε αποτελέσματα πριν της ώρας μας. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μέγεθος του ΠΑΟΚ, αλλά την αγωνιστική του ετοιμότητα.

Στο χθεσινό ντέρμπι της Τούμπας ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι είναι έτοιμος για μεγαλύτερα πράγματα. Όπως την κατάκτηση του πρωταθλήματος ή -στην χειρότερη- την διεκδίκηση για την θέση που σε στέλνει στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λίγκ.

Υπεύθυνος για αυτό το αποτέλεσμα, ήταν κατά κύριο λόγο ο Γκαρσία, για τον οποίο δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι το Sombrero έχει τιμήσει δεόντως, ο οποίος πριν λίγες μέρες έχει χάσει την μητέρα του σε ηλικία μόλις 53 χρονών, ταξίδεψε στην Ουρουγουάη και γύρισε πίσω δηλώνοντας στον Σάντος: ¨Αυτό το ντέρμπι δεν το χάνω…¨

Ο Πάμπλο Γκαρσία δεν είναι άγνωστος στην ποδοσφαιρική Ευρώπη για τα στημένα του. Έχει αποδείξει πολλές φορές στην Ισπανία, στην Ιταλία και προσφάτως και στην Ελλάδα (με Πανθρακικό και Ολυμπιακό) ότι έχει και δυνατό και τεχνικό πόδι. Αποτέλεσμα του πάθους του, της τεχνικής του και της πίστης του ότι η μητέρα του ήταν κάπου εκεί ψηλά και τον έβλεπε ήταν το γκολ και ο πανηγυρισμός του. Παρακάτω παραθέτω κείμενο του egoist από το φόρουμ του PAOKWorld:

Ακριβώς αυτό το βλέμμα είναι το βλέμμα του πολεμιστή. Από πίσω του χιλιάδες κόσμου να χοροπηδάνε στο κάλεσμα του χορού του πολέμου, κουνώντας κασκόλ, πυρσούς και σημαίες και ο ίδιος, Ινδιάνος με την κορδέλα που τόσα σημαίνει για τον ίδιο στο κεφάλι, αντί φτερών τα χέρια των πολεμιστών της κερκίδας, να δείχνει απόλυτη συγκέντρωση, απόλυτη αποφασιστικότητα και απόλυτη επιθετικότητα. Μόνο εσύ μπόρεσες μέχρι τώρα να μας εκφράσεις, να σωματοποιήσεις όλα μας τα θέλω από τους παίκτες μας. Με το μυαλό-γροθιά και το πόδι-καταπέλτη έσπασες τα τείχη τους. Κονκισταδόρ, πήρες λίγο από το αίμα των προγόνων σου πριν από τρεις βδομάδες και λίγο ακόμα σήμερα. Σιγά σιγά θα γεμίσεις ένα ποτήρι και θα το ρίξεις στην κούπα του πρωταθλητή. Το αξίζεις. Πιες τους το αίμα, κι εμείς μαζί σου.

Με το που θα το σηκώσεις, πρέπει να σηκωθεί και άγαλμα για πάρτη σου. Μεγάλε πολεμιστή, μεγάλε Ινδιάνε, μεγάλε Πάμπλο.

Για να ξανά γυρίσουμε στα του παιχνιδιού, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, χωρίς να μπορώ να βρω εύκολα τον παίκτη που ήταν MVP. Στην άμυνα ο Λίνο ήταν μόνιμη πηγή κινδύνου για δύο λόγους. Πρώτον ήταν στην κακή του μέρα (αν και αυτός έβγαλε την βαθιά μπαλιά στο δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ) και δεύτερον γιατί δεν υπήρχε ένας Βιτόλο να τον βοηθάει στα αμυντικά του καθήκοντα. Οι Σνάουτσερ, Μαλεζάς και Κοντρέρας βρέθηκαν σε μέτρια μέρα, με καλές και κακές στιγμές, αλλά σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού ήταν διάχυτη η έλλειψη καθαρού μυαλού και στους τρεις. Ο Φωτάκης σήμερα ήταν εξαιρετικός προσπαθούσε με το πάθος του και την δίψα του για να διακριθεί, να καλύψει την δουλεία του απόντος Βιτόλο, τα κατάφερε περίφημα, αλλά πιστεύω ότι για να το επιτύχει αυτό έπιασε ταβάνι στην απόδοσή του. Ο Σορλέν ήταν σε πολύ κακή μέρα, ο μόνος λόγος που παρέμεινε στο παιχνίδι ήταν για να προσπαθήσει να καλύψει τον Λίνο στις επελάσεις του. Ο Βιερίνια ήταν στους διακριθέντες, αλλά δυστυχώς η βουτιά του αμαύρωσε και επισκίασε την εμφάνισή του αυτή και την φανέλα του ΠΑΟΚ. Τέλος ο Εντίνιο δεν βοήθησε καθόλου και ευτυχώς αντικαταστάθηκε από τον Μουσλίμοβιτς ο οποίος με την εμφάνιση του και το γκολ του παίρνει, τελικά, τον τίτλο του MVP. Έδειξε ξεκάθαρα ότι έχει την θέση του CF και είναι πραγματικά κρίμα να αδικεί έτσι τον εαυτό του στο τελείωμα των φάσεων. Αν το βελτιώσει θα μπορέσει να κάνει τον Σάντος να τον εμπιστευτεί και για την επόμενη χρονιά.

Sombrero of the week φυσικά στο γκολ του Πάμπλο Γκαρσία αλλά και στον κόσμο του ΠΑΟΚ, που κατάφερε (γιατί δυστυχώς λόγω του νοσηρού κλίματος που παράγουν τα Μ.Μ.Ε. της Θεσσαλονίκης περί κατορθώματος πρόκειται) να μην ασχοληθεί με τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Σαλπιγγίδη.