Νέο στυλ παιχνιδιού προσπαθεί να προμοτάρει ο ΠΑΟΚ στην Ελλάδα, με το μότο «άσε τον κοντό να τρέχει».

Βιερίνια – Σαλπιγγίδης – Ελ Ζαρ και Βιτόλο, ίσως από τους τέσσερις πιο κοντούς παίκτες της Super League, θα είναι φέτος οι παίκτες κλειδιά του ΠΑΟΚ.

Όπως έδειξε όμως ο Βιερίνια στο γκολ της Τουρκίας, σημασία δεν έχει το μέγεθος… αλλά πόσο καλά πηδάς.

Και οι τέσσερις κοντοί του ΠΑΟΚ θα πηδάνε πολύ καλά!

ΥΓ. Περιμένω συνέντευξη του προέδρου της Λίβερπουλ αναφορικά με την μεγάλη συμβολή του Παντελή Κωνσταντινίδη στην μεταγραφή του Μαροκινού πουλέν.

«Εμείς από εδώ και πέρα κοιτάμε τα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τώρα, αν μας πάρει τηλέφωνο ο… Μέσι, τα πράγματα αλλάζουν»

Κάρλος Φρέϊτας, τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού

Ο άνθρωπος που πήρε αμυντικό χαφ αντί για στόπερ προκειμένου να στείλει τον Κατσουράνη στα στόπερ στην περίπτωση που χτυπήσει ή κλατάρει ο Ζιλμπέρτο Σίλβα (καταλάβατε τίποτα; ) και αριστεροδέξιο εξτρέμ αντί για σέντερ φορ επειδή στην ανάγκη παίζει και πίσω απ το σέντερ φορ που αν δεν είναι ο Σισέ θα είναι ο Πετρόπουλος, τώρα είναι έτοιμος να ξαναχτυπήσει. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για συμφωνία του με τον πατέρα του Λιονέλ Μέσσι. Ο δαιμόνιος Πορτογάλος σχεδιάζει να μετατρέψει τον Μέσσι σε τερματοφύλακα προκειμένου να αξιοποιήσει τον Καρνέζη σε ρόλο σέντερ φορ σε περίπτωση που πάθει χλαπάτσα ο Πετρόπουλος και σκουλαμέντο ο Σισέ. Σύμφωνα με τον Φρέϊτας ο νεαρός τερματοφύλακας έχει σωματοδομή σέντερ φορ και τσάμπα χαραμίζεται στον πάγκο του τριφυλλιού περιμένοντας να πάθει σκορβούτο ο Τζόρβας για να του πάρει τη θέση.

Το μόνο που απομένει για να κλείσει η μεταγραφή είναι να πείσει ο μπαμπάς Μέσσι την διοίκηση της Μπαρσελόνα ν αφήσει τον Λίο ελέυθερο.

Πράγμα που όπως εκτιμά ο Φρέϊτας δεν θα είναι και τόσο δύσκολο με δεδομένο το πρωτοφανές για την εποχή επίπεδο υγρασίας (καταλάβατε τίποτα; )

Εχεις πάρει που λες αγαπητέ αναγνώστη τη λίστα για τα ψώνια απ την κυρά σου και αφού της ρίχνεις μια τελευταία ματιά προσπαθώντας να θυμηθείς απ έξω τι γράφει (πράγμα συνήθως μάταιο) εφορμάς με το καροτσάκι σου γεμάτο με άδεια μπουκάλια μπύρας για επιστροφή και κατευθύνεσαι προς τα ράφια τα οποία αν και έχεις επισκεφθεί άλλες πεντακόσιες φορές στη ζωή σου συνήθως τα μπερδεύεις. Εγώ να σας πω την αλήθεια ζαλίζομαι μόλις μπω σε σούπερ μάρκετ. Θες η αλλοπρόσαλλη κίνηση του πλήθους, θες τα πολλά χρώματα, θες το γεγονός ότι το μάτι σου τρέχει για να βρει τον διάδρομο, το ράφι και τελικά το προϊόν που αποζητάς, τα παίζω ο άνθρωπος και όταν βγαίνω έξω στον καθαρό αέρα θέλω κανένα πεντάλεπτο για να συνέλθω.

Αλλά ας μην ξεφεύγουμε απ το θέμα μας. Το χαρτί το γράφει καθαρά: σέντερ φορ για πάγκο, κεντρικός αμυντικός με στοιχειώδη ευφυία και ταχύτητα και αν περισσέψουν λεφτά ένα επιτελικό χαφ αποφλοιωμένο με θύρα WiFi.

Κοιτάς και ξανακοιτάς τη λίστα, πηγαίνεις στο διάδρομο που γράφει «σοκολάτες – ζαχαρώδη – κεντρικοί αμυντικοί» αλλά δεν μπορείς να βρεις άκρη με τίποτα. Η μια ετικέτα γράφει «στόπερ με χαμηλά λιπαρά», η άλλη «λίμπερο με φτερά», τι στο διάολο να πάρεις απ αυτά τώρα;

Μάλλον τίποτα γιατί τα κόβεις και ακριβά και εν τω μεταξύ σ έχει πιάσει κι ένα άγχος γιατί σε ένα τέταρτο το σούπερ μάρκετ κλείνει, άσε που δεν πιάνει και το ρημαδιασμένο το κινητό εκεί μέσα και δεν μπορείς να καταφύγεις στη γυναίκα σου για επιπλέον οδηγίες.

Βλαστημάς μέσα απ τα δόντια και συνεχίζεις να ψάχνεις τα ράφια με τους σέντερ φορ.

«Σέντερ φορ ευθυτενείς και ψηλόλιγνοι», «σέντερ φορ κοντοί και γρήγοροι», «σέντερ φορ της μίας επαφής», τι να διαλέξεις πάλι; Μάλλον τίποτα για τους γνωστούς λόγους και προχωράς για το τρίτο προϊόν της λίστας σου, το αποφλοιωμένο επιτελικό χαφ. Όταν φτάνεις μπροστά στο ράφι με τα επιτελικά χαφ διαπιστώνεις με έκπληξη και οργή πως δεν υπάρχει τίποτ άλλο εκτός από ένα τσαλακωμένο και ανοιγμένο σακουλάκι με ένα αμφιβόλου προελεύσεως προϊόν. Ρίχνοντας μια πιο προσεχτική ματιά ανακαλύπτεις πως η ημερομηνία λήξης έχει παρέλθει και βρίζοντας μέσα απ τα δόντια σου κατευθύνεσαι προς την έξοδο αφού μάλιστα βλέπεις τις ταμίες στα περισσότερα γκισέ να έχουν αρχίσει ήδη την καταμέτρηση της ημέρας.

Κι ενώ είσαι έτοιμος να περάσεις έξω και να πάρεις τηλέφωνο τη γυναίκα σου για να της πεις πως δεν βρήκες τίποτα και … «άλλη φορά να έρχεσαι μόνη σου, μην με ξαναανακατέψεις μ αυτές τις μαλακίες», το μάτι σου πέφτει στο ράφι με τις προσφορές.

«Ηλεκτρονικός πολυκόφτης για φασόλια γίγαντες σε έξι άτοκες δόσεις» γράφει η ταμπελίτσα κι εσύ χαζογελάς ενώ γραπώνεις χαιρέκακα την ευκαιρία προλαβαίνοντας στο τσακ ένα ναύτη που μάλλον συνόδευε την θεία του με προβλήματα καταρράκτη απ ότι κατάλαβες και χαλβάδιαζε αρκετή ώρα τον πολυκόφτη. Παραδίπλα το μάτι σου πέφτει σε μια άλλη προσφορά: επιθετικοί πολυσουγιάδες για το ξελέπισμα του κυπρίνου, πληρώνεις κάτι λίγα κι αν δεν σου κάνει, το επιστρέφεις μέσα σ ένα χρόνο και παίρνεις τα λεφτά σου πίσω.

Με τον πολυκόφτη και τον πολυσουγιά στο καροτσάκι τρέχεις τώρα να προλάβεις να ξεφορτωθείς τα άδεια μπουκάλια μπύρας.

Ουφ! Στο τσακ τα κατάφερες, αφού μπροστά σου στην ουρά ήταν μια αντιπαθέστατη Αγγλίδα απ το Λίβερπουλ που ξεφόρτωσε καμιά οχτακοσαριά μπουκάλια. Πω πω, είπες από μέσα σου, πόσο πίνουν αυτοί οι Αγγλοι …

Στο ταμείο η υπάλληλος σε κοιτάζει με νυσταγμένο και επιτιμητικό ύφος όταν ακούμπησες την πραμάτεια σου στο πάσο για να πληρώσεις. Στριφογύρισε τον πολυκόφτη για αρκετή ώρα μέχρι να βρει το barcode με την τιμή, ενώ είναι σίγουρο πως από μέσα της έλεγε «πώς διάολο αγοράζουν αυτές τις μαλακίες»

Εσύ δεν δίνεις σημασία, εισπράτεις τα λεφτά απ τα μπουκάλια και βγαίνοντας έξω βγάζεις με γρήγορες κινήσεις το κινητό απ την κωλότσεπη και παίρνεις τηλέφωνο στο σπίτι.

- Ελα Σούλα. Λάκης εδώ. Κοίτα Σούλα, δεν βρήκα τίποτα απ αυτά που μου έγραφες στο χαρτί … μη φωνάζεις ρε μάνα μου … ρε κάτσε να σου πω … ψώνισα ρε μανίτσα μου … αφού δεν μ αφήνεις να μιλήσω … τι πήρα; … Πήρα ένα πολυκόφτη για γίγαντες κι ένα πολυσουγιά να ξελεπίζεις ψάρια … Το ξέρω ρε Σούλα πως δεν ήθελες αυτά … αλλά τα βρήκα σε τιμή ευκαιρίας … Τι να τον κάνεις τον πολυκόφτη, αφού σου έχω αγοράσει άλλους πέντε; Ρε Σούλα, αυτός είναι άλλο πράγμα. Ευρωπαϊκός, γερή κατασκευή. Γιατί δεν παίρνεις τον άλλο που αγοράσαμε πρόπερσι απ το πανηγύρι της Πάτρας να τον βάλεις να σκουπίζει τα χαλιά; Μη φωνάζεις ρε μανίτσα μου … Μια ιδέα είπα … Τέλος πάντων ρε Σούλα, εγώ τον ψώνισα κάτι θα τον κάνουμε. Το πολύ – πολύ αν δεν σ αρέσει δώστον δανεικό του χρόνου στη θειά σου τη Θανάσαινα που μας δίνει φρέσκα αυγουλάκια για τα μικρά. Τι είναι το άλλο; Πολυσουγιάς μανίτσα μου. Επιθετικός πολυσουγιάς για ψάρια ποταμίσια. Ωραίο πράμα! Τι σημαίνει αυτό; Δεν ξέρω ρε Σούλα, όταν τον δεις ρώτα τον. Το ξέρω ρε Σούλα πως δεν ήθελες τέτοια μαλακία, αλλά δεν γίνεται να το βάλεις να ξεβουλώνει τα σιφώνια; Μια ιδέα είπα ρε μάνα μου, μη φωνάζεις … Τα μπουκάλια; Αυτά ναι. Τα ξεφορτώθηκα! Ε είδες που με αποπαίρνεις; Εκανα και μια δουλειά της προκοπής , γαμώ τα σούπερ μάρκετ μου μέσα και τις ευκαιρίες τους!

Ο Κριστιάν Χαβιέρ «Τάνο» Νασούτι γεννήθηκε το 1982 στο Σαν Μαρτίν του Μπουένος Άιρες. Το παρατσούκλι «Τάνο» ή «Τανίτο» σημαίνει «ο Ιταλός». Έκανε ντεμπούτο στην Ατλέτικο Πλατένσε σε ηλικία 19 ετών στη Β’ Εθνική σε μια κακή σεζόν για την ομάδα η οποία τελικά υποβιβάστηκε στην Γ’ Εθνική της Αργεντινής.

Το 2003 πηγαίνει στην Ρίβερ Πλέιτ και κάνει ντεμπούτο υπό τις οδηγίες του Πελεγκρίνι παίζοντας μαζί με τους υπόλοιπους αναπληρωματικούς της Ρίβερ βασικός στα 4 τελευταία παιχνίδια της Απερτούρα καθώς οι βασικοί ξεκουράζονταν για το Κούπα Σουνταμερικάνα. Στην Κλαουζούρα της ίδιας σεζόν αγωνίζεται 11 φορές και στα 22 του χρόνια σηκώνει το πρώτο του πρωτάθλημα στην Αργεντινή με προπονητή τον Αστράδα. Παράλληλα, η Ρίβερ κάνει καλή πορεία και στο Κόπα Λιμπερταδόρες φτάνοντας ως τα ημιτελικά του θεσμού. Εκεί αντιμετωπίζει την μισητή Μπόκα και στον επαναληπτικό, και ενώ όλα μοιάζουν χαμένα, ο Νασούτι σκοράρει στις καθυστερήσεις και βάζει ένα από τα γκολ που έχουν πανηγυριστεί περισσότερο στην ιστορία της Ρίβερ στέλνοντας το ματς στα πέναλτυ, όπου τελικά η Μπόκα επικρατεί.

Ο Νασούτι αγωνίζεται και στην Απερτούρα όπου η Ρίβερ καταλαμβάνει την 3^η θέση, αλλά φεύγει τον Δεκέμβριο δανεικός για το Μεξικό για ένα χρόνο αποχαιρετώντας με δάκρυα την αγαπημένη του Ρίβερ (παρ’ ότι ως παιδί ήταν οπαδός της Ιντεπεντιέντε). Η Μονάρκας Μορέλια βγαίνει πρώτη στο γκρουπ της και στη γενική βαθμολογία έχοντας την καλύτερη άμυνα, αλλά αποκλείεται στα πλέι-οφς και έτσι δεν παίρνει το πρωτάθλημα.

Στην Απερτούρα του 2005 αγωνίζεται σε 16 αγώνες συνολικά, αλλά η Μορέλια δεν τα πηγαίνει τόσο καλά. Οι Μεξικάνοι πετυχαίνουν να επεκτείνουν τον δανεισμό του και ο Νασούτι μένει και για την Κλαουζούρα 2006. Το καλοκαίρι του 2006 οι Μεξικάνοι αδυνατούν να πληρώσουν τη ρήτρα και έτσι ο Νασούτι μετά από 1,5 χρόνο επιστρέφει στη Ρίβερ του Πασαρέλα και παίζει 13 ματς στην Απερτούρα με τη Ρίβερ να βγαίνει 3^η. Οι εμφανίσεις του μειώνονται σταδιακά στη Ρίβερ με αποκορύφωμα το 2^ο μισό του 2008 που παίζει μόλις σε ένα ματς παρακολουθώντας από τον πάγκο την πορεία της Ρίβερ προς το πρωτάθλημα.

Έτσι, το καλοκαίρι του 2008 φεύγει για 2^η φορά από τη Ρίβερ. Ενδιαφέρονται γι’ αυτόν η Ράσινγκ, η Ιντεπεντιέντε και η Σπόρτινγκ Χιχόν, αλλά τελικά πηγαίνει δανεικός στην Μπάνφιλντ όπου και παίζει συνολικά σε 29 αγώνες σε όλη τη σεζόν με πολύ καλές εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 2009 μετακομίζει για πρώτη φορά στην Ευρώπη και παίζει δανεικός στον Άρη.

Ο Νασούτι είναι ένα δυναμικό σέντερ μπακ που προσπαθεί να βγει πρώτο στην μπάλα. Έχει συνήθως καλές τοποθετήσεις, παίζει με πάθος και τα δίνει όλα στο γήπεδο και γι’ αυτό ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς της Ρίβερ, ενώ έχει φορέσει και το περιβραχιόνιο του αρχηγού στους Μιλλιονάριος. Δεν διακρίνεται ιδιαίτερα για το ψηλό του παιχνίδι και την τεχνική του, ενώ όπως φαίνεται και από τους αριθμούς παίρνει αρκετές κίτρινες κάρτες.

2003-04 Ρίβερ Πλέιτ: Απερτούρα 4(0) – 0 γκολ, 1 κίτρινη /  Κλαουζούρα 9 (2) – 0 γκολ, 3 κίτρινες, 1 κόκκινη

2004-05 Ρίβερ Πλέιτ: Απερτούρα 14 (0) – 0 γκολ, 4 κίτρινες / Μορέλια Μονάρκας 14 (1) – 1 γκολ, 8 κίτρινες, 1 κόκκινη

2005-06 Μορέλια Μονάρκας: Απερτούρα 15 (1) – 1 γκολ, 5 κίτρινες, 1 κόκκινη / Κλαουζούρα 18 (1) – 1 γκολ, 5 κίτρινες, 1 κόκκινη

2006-07 Ρίβερ Πλέιτ: Απερτούρα 13 (1) – 1 γκολ, 5 κίτρινες, 2 κόκκινες / Κλαουζούρα 7 (0), 0 γκολ, 3 κίτρινες

2007-08 Ρίβερ Πλέιτ: Απερτούρα 3 (0) – 0 γκολ, 0 κίτρινες / Κλαουζούρα 1 (0) – 1 γκολ, 0 κίτρινες

2008-09 Μπάνφιλντ: Απερτούρα 12 (1) – 0 γκολ, 3 κίτρινες / Κλαουζούρα  16 (0) – 0 γκολ, 5 κίτρινες

2009-10 Άρης: 23 – 1 γκολ, 10 κίτρινες

Γκολ του Νασούτι:

Κόντρα στην Σαν Μαρτίν (στο 4.00 περίπου)

Κόντρα στην Εστουδιάντες

Κόντρα στον Ατρόμητο

Φάσεις από το Μεξικό και γκολ κόντρα στην Κρουζ Αζουλ και τους Τέκος

• Ο Νασούτι έχει ένα μοναδικό ρεκόρ. Σε όσα κλάσικο Ρίβερ-Μπόκα έχει παίξει, η Ρίβερ δεν έχει χάσει ποτέ.
• Ήταν ο πρωταγωνιστής σε μια από τις πιο επιτυχημένες αθλητικές διαφημίσεις της Αργεντινής.
• Θα μπορούσε να είναι συμπαίκτης του παίκτη που θα αντικαταστήσει στην ΑΕΚ, καθώς η Βασιλεία ενδιαφέρθηκε γι’ αυτόν τον Ιανουάριο του 2008 τελευταία σεζόν του Μαϊστόροβιτς στην Ελβετία με ένα ποσό που θα έφτανε περίπου τα 2,5 εκατομμύρια.
• Γνώρισε τη γυναίκα του το 2002 στο Σαν Κλεμέντε. Ο Νασούτι ήταν για προετοιμασία εκεί με την Πλατένσε και η γυναίκα του για διακοπές με την οικογένειά της.
• Χαρακτηρίζεται ως παίκτης χαμηλών τόνων που δεν δημιουργεί προβλήματα στην ομάδα. Το 2008 ο Σιμεόνε τον είχε σχεδόν μονίμως εκτός αποστολής. Πριν από ένα παιχνίδι στο οποίο παρά τις απουσίες στην άμυνα άφησε το Νασούτι στο ξενοδοχείο, τον κάλεσε για να του εξηγήσει γιατί δεν τον βάζει. Ο Νασούτι στη συνέχεια σε δηλώσεις του είπε: «Ο προπονητής πάντα έχει δίκιο, ο ποδοσφαιριστής πρέπει να δουλεύει και να κοιτάει μπροστά». Μόνο αφού έφυγε ο Σιμεόνε ο Νασούτι δήλωσε απλά ότι ένιωσε αδικημένος και ότι ο προπονητής δεν τον σεβάστηκε.
• Ο ίδιος σε συνέντευξή του έχει πει για τον εαυτό του: «Είμαι ο παίκτης που σε κάθε αγώνα δίνω το μάξιμουμ και ιδρώνω τη φανέλα. Δεν είμαι ο ποδοσφαιριστής της ποιότητας, είμαι ο ποδοσφαιριστής της θυσίας»

H AEK κατάφερε να χάσει χθες από μια ομάδα που στην πρώτη φορά που κατέβηκε το κέντρο (άντε δεύτερη) έβαλε γκολ χωρίς να πατήσει περιοχή. Κατάφερε ενώ είχε υπεροχή, ενώ έκανε φάσεις να σκοράρει τελικά από ένα φάουλ. Δεν έδειξε υπομονή στο παιχνίδι της και κυρίως δεν έδειξε δουλεμένη. Περίμενε και πάλι με ατομικές ενέργειες να κάνει ότι κάνει, ενώ αρκετοί ποδοσφαιριστές της επιδόθηκαν σε ρεκόρ ατομιστίας. Ο προπονητής άργησε να αλλάξει τον τραγικό Λεονάρντο, ενώ αποδείχτηκε ότι η αλλαγή του κακού Σκόκκο ήταν αποτυχημένη μια που η ομάδα σταμάτησε να κάνει φάσεις. Κυρίως όμως, έκανε το λάθος να αφήσει την ομάδα χωρίς χαφ κάτι που το έχει κάνει και στο παρελθόν σε αγώνες στους οποίους βρεθήκαμε πίσω στο σκορ. Εφτά επιθετικοί σε μια εντεκάδα δεν σημαίνει ότι θα βγάλεις και φάσεις…

Το αποτέλεσμα εύκολα θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Να είχε πιάσει ο Σάχα το σουτ, να είχε μπει κάποια από τις αρκετές φάσεις που έχασε η ομάδα, να είχε μπει νωρίτερα ο Μπλάνκο και πάει λέγοντας. Το θέμα είναι όμως ότι με τον ανορθόδοξο τρόπο παιχνιδιού που έπαιξε η ΑΕΚ και να κέρδιζε χθες, θα την πατούσε σε κάποιο άλλο παιχνίδι με κάποιον καλύτερο αντίπαλο. Με τα άκρα Καράμπελα-Γιάχιτς, με τον ντεφορμέ Καφέ, με τον Σκόκκο να βολοδέρνει και τον Τζεμπούρ να κουράζει τα μηνύματα δεν είναι θετικά. Τα φιλικά είναι καλά, αλλά δεν θα σκιστεί κι ο αντίπαλος. Όταν απέναντί σου έχεις μια ομάδα με τον επιθετικό της να πέφτει νεκρός σε κάθε του άλμα για να κερδίσει λίγο χρόνο χρειάζεσαι καθαρό μυαλό και όχι βεβιασμένες ενέργειες. Χρειάζεται καλύτερη κυκλοφορία και σίγουρα καλύτερη ψυχολογία. Ειδικά το τελευταίο μετά το χθεσινό ματς, είναι ιδιαίτερα αμφίβολο κατά πόσο θα υπάρχει.

Ευτυχώς η ΠΑΕ ΑΕΚ δεν έκανε κανένα λάθος να κάνει ένσταση για το χθεσινό και αυτό είναι προς τιμή της γιατί θα ερχόταν σε διαφωνία με την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου της. Ότι κάποιος παίκτης πήρε μια κόκκινη σε ένα φιλικό είναι λίγο τραβηγμένο από τα αυτιά, ειδικά μετά από τέτοιο ματς. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η «ένσταση» από μόνη της δεν είναι κάτι το ανήθικο. Αν έχεις αδικηθεί, αν σε έχουν κλέψει ΠΡΕΠΕΙ να διεκδικείς το δίκιο σου. Ανήθικο είναι να χρησιμοποιείς την Ομοσπονδία ώστε να κάνει αυτή παρατυπίες, ανήθικο είναι να στηρίζεσαι σε κάποιο παραθυράκι και σε κάποια αστεία δικαιολογία για να πάρεις κάτι που δεν σου αξίζει. Αυτά προς απάντηση όσων περιμένουν στη γωνία και χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ακόμα και πασιφανείς αδικίες (π.χ. την ένσταση για εκπρόθεσμο καλάθι στο μπάσκετ) για να εξιλεωθούν για τις δικές τους πομπές.

Σε οποιαδήποτε προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, η δική μας πρώτη αγωνιστική θα χαρακτηριζόταν απολύτως φυσιολογική. Καθώς ούτε ντροπή είναι, ούτε η συντέλεια του κόσμου να μην κερδίσει ο «μεγάλος» τον «μικρό». Ισα – ίσα που κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μας γεμίζει με αισιοδοξία γιά το μέλλον, αφού φαίνεται πως το πρωτάθλημα μπορεί να γίνει πιό ανταγωνιστικό. Στον καταραμένο αυτό τόπο όμως, όταν ο Γολιάθ δεν νικά τον Δαυίδ τότε έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Το μαστίγωμα και το αυτομαστίγωμα πάνε σύννεφο, η υψηλή κριτική και η αγανάκτιση έχουν την τιμητική τους, ενώ στο παιχνίδι εισέρχονται (αν και δεν έλειψαν ποτέ) πύρινες δηλώσεις γιά την διαιτησία που με το καλημέρα ξεκίνησε άσχημα γιά τα γούστα μας.

Τον χορό σύρουν τα ΜΜΕ, ευτυχισμένα και τυχερά καθώς βρήκαν δουλειά γιά κανένα μήνα, αν υπολογίσουμε πως παρεμβάλονται και οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας.

Ειδικά οι ραδιοφωνικές εκπομπές με παρεμβάσεις ακροατών ετοιμάζουν … χαρτόκουτες γιά να υποδεχτούν τα … κέρματα των φιλάθλων ένθεν κακείθεν που θα τηλεφωνούν γιά να διατρανώσουν την πίστη τους πως η ομάδα τους δεν είναι χειρότερη απ τις άλλες, ενώ βεβαίως δεν θα λείψουν κι εκείνοι που θα γκρινιάξουν γιά τις μεταγραφές, τους προπονητές και τους προέδρους.

C’ est la vie στην Ελλάδα του ποδοσφαιρικού μεσαίωνα, εκεί όπου το Χ του απαράδεκτου Παναθηναϊκού χαρακτηρίζεται … πλάτη με το καλημέρα έναντι του αιώνιου αντιπάλου που μπορεί να έχασε, αλλά ήταν μιά κλάση καλύτερος ως ομάδα.

Ας χαρούμε λοιπόν και ας απολαύσουμε τη στιγμή.

Το πανηγύρι άρχισε!

Μετά το πιο δύσκολο καλοκαίρι στην ιστορία του Ηρακλή οι φίλοι της ομάδας εξουθενωμένοι ψυχολογικά πήγαν χθες να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδας χωρίς να περιμένουν πολλά. Με οικονομικά προβλήματα, με προετοιμασία γεμάτη απρόοπτα και μια πρόσφατη αλλαγή προπονητή, με σημαντικούς παίκτες να φεύγουν και μάλιστα χωρίς οικονομικό αντίκρισμα και με καινούριους παίκτες χωρίς δικαίωμα συμμετοχής μια που η μπλε κάρτα τους έρχεται με ποδήλατο μάλλον και δεν φτάνει με τίποτα.

Απέναντί τους ο Ολυμπιακός των αρκετών προβλημάτων πέρσι, με νέα ιδιοκτησία όμως και μυριάδες μεταγραφές, τόσες που κι οι οπαδοί του Ολυμπιακού ξεχνάνε κάποιους παίκτες και λένε: «Α, έχουμε κι αυτόν στον πάγκο». Το φαβορί σίγουρο και οι προβλέψεις μάλλον εύκολες.

Και όντως, ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Καλύτεροι παίκτες, πιο ομάδα. Την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε Ιμπαγάσα και Ρόμενταλ στον πάγκο, ο Ηρακλής είχε τον βετεράνο Κατσαμπή και τον πιτσιρικά Κατσικά βασικούς. Ο Ολυμπιακός έκανε κάποιες φάσεις, ο Ηρακλής προσπαθούσε όπως μπορούσε και το ημίχρονο πέρασε. Το Β’ ημίχρονο ξεκινάει, ο Ιμπαγάσα μπαίνει και αρχίζει να μοιράζει μπάλες, ο δύσμοιρος Λίμα παλεύει με Φετφατζίδη και Τοροσίδη, ο Μήτρογλου χάνει το άχαστο και βάζει το δύσκολο και κάπου εκεί η σεμνή τελετή φαίνεται να λαμβάνει τέλος.

Ο Ολυμπιακός παίζει ακόμα λίγα λεπτά μπάλα,  δεν βάζει δεύτερο γκολ και χαλαρώνει. Ο Ουζουνίδης παίρνει το ρίσκο και αφήνει την ομάδα χωρίς χαφ αφήνοντας τον μέτριο Παπαστεριανό μόνο του και εκεί κάπου οι περισσότεροι φοβούνται ότι ο Ηρακλής θα μαζέψει πολλά. Κι όμως… Ο Σολτάνι βοηθάει πολύ και η μεγάλη ανατροπή γίνεται. Ο Ελευθερόπουλος που έχει σώσει πολλά, βλέπει ότι η προσπάθειά του δεν πήγε χαμένη κι ο Ηρακλής πανηγυρίζει. Πανηγυρίζει λες και σήμερα επικυρώνεται η απόφαση για αδειοδότηση, λες και τώρα βγαίνει όλη αυτή η ταλαιπωρία του καλοκαιριού στο γήπεδο. Μια μεγάλη νίκη, σε έναν μαραθώνιο που έρχεται. Γιατί ποτέ μία νίκη στην πρεμιέρα δεν καθόρισε ολόκληρη τη χρονιά…

Οι περισσότερες ομάδες έχουν τον …Παπάζογλου τους.

(Ντάρμπισιρ: Ο προκάτοχος της ‘κόκκινης’ θέσης)

Ξεκινήσαμε λοιπόν.

Δε μου αρέσει να κάνω κριτική στα δύσκολα, την αφήνω για άλλους. Προτιμώ να κριτικάρω την ομάδα μου στα εύκολα. Ετσι δίνω ευκαιρίες να με πούνε γκρινιάρη, αντιολυμπιακό και πολλά άλλα όμορφα πραγματάκια, ενώ βλέπω και πιο καθαρα τα πράγματα. Έτσι όποιος περιμένει κρίσεις για τον Ολυμπιακό,τον Βαλβέρδε κτλ, ατύχησε πανηγυρικά. Απλά και όμορφα, ο Ολυμπιακός έδειξε ανέτοιμος, ασύνδετος και με κενά στο ρόστερ (με το συμπάθειο κατι κενά «ΝΑ») και έχασε δικαίως. Τα υπόλοιπα στις «καλές μέρες».

Όπως έχω πει κατ’ επανάληψη η αλαζονεία είναι κακό πράγμα. Σε προσγειώνει απότομα και απο πολύ ψηλά με αποτέλεσμα … άσχημα χτυπήματα. Ούτε μου αρέσουν τα «κλισέ» του τύπου «δεν έγινε και τίποτα» , «είναι ακόμα αρχή» και παρόμοιες φράσεις για καλύτερο ηδονισμό μετά την ήττα.

Ο Ολυμπιακός πήγε με τη μύτη ψηλά στο Καυταντζόγλειο, και μύρισε τον ωραιότατο κρίνο. Δίκαια και ας πρόσεχε. Θα περίμενε κανείς η ομάδα μετά την περσινή καταστροφική χρονιά, και την Ευρωπαϊκή «Παλαιά Διαθήκη» φέτος να είχε τουλάχιστον το μυαλό να μιλάει λιγότερο, και να κοιτάει περισσότερο τη δουλειά της. Μπαααα… Θα κρίνω μόνο τον κόσμο που παραμένει Έλλην οπαδός μέχρι το κόκκαλο. Δηλαδή δε βάζει μυαλό με τίποτα και δε μαθαίνει μπαλίτσα. Φουσκώνει μυαλά και μυθοποιεί ανύπαρκτους και συνταξιούχους. Και φυσικά δε μαθαίνει μπάλα που να  βγάλει ο ήλιος κέρατα. Και διαφωνώ με πολλούς που λένε ότι είναι δύσκολη η μπαλίτσα. Πιο απλό άθλημα δεν υπάρχει κατα βάθος. Δεν πάνε μόνο στον Ολυμπιακό και τους οπαδούς του  αυτά , θα το καταλάβατε φαντάζομαι.

Εν πάσει περιπτώσει το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Ολυμπιακός αντί του «ιδανικού ξεκινήματος» βρέθηκε ξάπλα ανάσκελα. Και ιδού η ευκαιρία να δούμε πως θα διαχειριστεί τόσο η ομάδα όσο και ο κόσμος το ξεκίνημα αυτό. Αν και η προσωπική μου πείρα μιλάει για σπασμωδικές αντιδράσεις του τύπου «στηρίχτε την ομάδα μέχρι να την διαλύσουμε». Θα δείξει σύντομα.

Από αντιπρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ σε νεροκουβαλητή και κωνομάχο.

Από προϊστάμενος του Σάντος, σε υφιστάμενος του.

Από θύμα του προέδρου της ΕΠΟ ελέω Σπάθα, σε υπάλληλό του.

Από διευθυντικό στέλεχος και εργαζόμενο στον ΠΑΟΚ, σε δημόσιο υπάλληλο!

Δεν ξέρω αν οι προσδοκίες του κόσμου του ΠΑΟΚ τελικά ήταν πολλές για τον Βρύζα ή οι δικές του προσδοκίες ήταν μικρές για τον λαό του ΠΑΟΚ αλλά το αποτέλεσμα παραμένει. Παρόλαυτα ο κόσμος του ΠΑΟΚ πρέπει να τον ευχαριστήσει για όσα προσέφερε, για τους παίκτες που γουστάρει να βλέπει στο γήπεδο και για το ότι ήταν ίσως το σημαντικότερο γρανάζι στο 3ετές, πετυχημένο πλάνο της ΠΑΕ.

Και μια πρόβλεψη: Με το καλό να πάρει εμπειρίες που θα του δώσουν την δυνατότητα να οδηγήσει την Ξάνθη σε λίγα χρόνια.

Με διαφορά λοιπόν ο MVP του καλοκαιριού είναι το νέο καυτό όνομα του ελληνικού ποδοσφαίρου μας ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Πάνω που το ποδοσφαιρικό σύστημα της δυαρχίας φαινόταν να καταρρέει ήρθε ο επιχειρηματίας να σώσει την παρτίδα. Πρώτα σώθηκαν τα ελληνικά τιμημένα ΜΜΕ, που μετά από μια 15ετία (αν δεν κάνω λάθος) γλυψίματος στον Σωκράτη Κόκκαλη βρέθηκαν σε δυσμενή θέση μην έχουν ποιον να αποθεώσουν. Η 5η θέση φυσικά και ο αγωνιστικός ξεπεσμός του Ολυμπιακού πέρσι, αντιμετωπίστηκαν όπως πάντα με την γνωστή ψυχραιμία των ελληνικών ΜΜΕ και έτσι ο ηγέτης Σωκράτης ξαφνικά έγινε αποδιοπομπαίος τράγος. Ήρθε όμως ο Βαγγέλης, έκανε τις μεταγραφές του και όλα μέλι γάλα. Το γεγονός δε ότι παραλίγο ο Λίνεν να μείνει για πάντα στο Ισραήλ και να καταταγεί στη Χεσμπολάχ, πέρασε στο ντούκου ή μάλλον προστέθηκε σαν παράσημο ανδρείας και παντελονάτης μαγκιάς του νέου ισχυρού άνδρα.

Στη συνέχεια σώθηκαν οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί, που καλομαθημένοι καθώς ήταν όλα αυτά τα χρόνια με τίτλους με διάφορους τρόπους δεν θα μπορούσαν να αντέξουν και δεύτερη χρονιά μετριότητας. Δώσε στον λαό μεταγραφές και όραμα τίτλου και όλα καλά. Εκτός όμως από τους Ολυμπιακούς σώθηκαν και οι Παναθηναϊκοί γιατί δεν μπορούν να μην έχουν ένα αντίπαλο δέος και κυρίως δεν μπορούν να μην κράζουν το Τζιγκερικό σύστημα. Κάνει νταμπλ η ομάδα και οι Παναθηναϊκοί πρέπει να τρώγονται. Ο Μαρινάκης με το να πάρει τον… Νέμεθ και να πάρει και μερικούς παίκτες ακόμα ξύπνησε τους τριφυλλοφόρους οπαδούς από την καλοκαιρινή ραστώνη τους και τους έκανε να αρχίσουν πάλι να τρώγονται με τα ρούχα τους, αγαπημένο τους χόμπι.Φιλικό με την Τζένοα και ήδη άρχισε ο πόλεμος με πανό και συνθήματα…

Κυρίως όμως, σώθηκε το ίδιο το ελληνικό το ποδόσφαιρο. Γιατί ενώ τόσο καιρό είχαμε ΠΑΟ και ΟΣΦΠ να μαλώνουν μεταξύ τους για τη Σούπερ Λιγκ έχοντας κάνει εκπροσώπους τύπου τους, άξιους παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου όπως οι κ.κ. Μπέος και Ψωμιάδης με γνώμονα πάντοτε το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου, τώρα βρέθηκε η λύση. Τα συμφώνησαν λέει και ο Μαρινάκης έγινε πρόεδρος και της Σούπερ Λιγκ. Στην ερώτηση «μα καλά γιατί τόσο καιρό δεν συμφωνούσατε και προτείνατε αχυρανθρώπους;» η απάντηση είναι άγνωστη. Ίσως γιατί πολύ απλά τα κουκιά βγαίναν υπέρ της μια πλευράς και η άλλη δεν ήθελε να χρεωθεί μια μεγάλη ήττα. Λέω εγώ τώρα…

Νίκη λοιπόν του Βαγγέλη και στην Σουφρολίγκα και ποιος τον πιάνει τώρα…

Οι τραγελαφικές καταστάσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουν τελειωμό. Το ΟΑΚΑ, το και καλά στολίδι του ελληνικού αθλητισμού που συντηρείται τα τελευταία χρόνια από τις ΠΑΕ ΑΕΚ και ΠΑΟ δεν μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες. Ναι… Πρώτα γέμισε τρύπες λες και το έφαγε γιγάντιος σκόρος.

Αυτό ανησύχησε τους αρμόδιους, όχι φυσικά γιατί νοιάζονται για τις δυο ΠΑΕ, αλλά γιατί υπάρχει και το πανηγύρι του Μπόνο και της παρέας του το Σάββατο που μας έρχεται. Έτσι, με… απευθείας ανάθεση τα έργα ανέλαβε εταιρεία παναθηναϊκών συμφερόντων που φρόντισε σε χρόνο ρεκόρ (όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ) να ετοιμάσει το γήπεδο και έτσι να παίξουν σερί ΑΕΚ, ΠΑΟ και ο Δι Ετζ την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο ΠΑΟ δεν κρατιόταν να παίξει μπροστά στον κόσμο του (την ώρα που η ΑΕΚ αναγκαζόταν να τραβηχτεί στην Καλλιθέα για ένα φιλικό παρωδία στο οποίο έχασε την εσωτερική της ηρεμία, τον Γκέντσογλου με τραυματισμό και αρκετά κέρδη από ένα πιθανό φιλικό στο ΟΑΚΑ) και αποφάσισε με τις παραινέσεις της τριφυλλοεταιρείας να παίξει εκεί το φιλικό, κερδίζοντας 20.000 οπαδούς και χάνοντας τον Σισέ, μια που το γήπεδο δεν ήταν έτοιμο.

Τώρα άλλοι λένε ότι φταίει το ΟΑΚΑ και το πότισμα, άλλοι ότι φταίει η εταιρεία κ.ο.κ., αλλά το θέμα δεν αλλάζει. Το ΟΑΚΑ δεν κάνει για αγώνα και η  ΑΕΚ αναγκάζεται να δώσει ευρωπαϊκό αγώνα χωρίς να ξέρει πού θα παίξει, μόλις τρεις μέρες πριν το παιχνίδι. Εδώ το φιάσκο συνεχίζεται. Ο Ολυμπιακός αρνείται να δώσει το Καραϊσκάκη, εκτός κι αν γίνει χωρίς οπαδούς το ματς, η προσφυγομάνα πατατακιοφάγα Νέα Σμύρνη ασχολείται κυρίως με το σφράγισμα επιταγών, η ΑΕΚτζήδικη Ριζούπολη από ότι λέγεται έχει χορτάρι επιπέδου ΟΑΚΑ και το Περιστέρι δεν χωράει ούτε καν τα διαρκείας. Κάπου εκεί φαίνεται να βρίσκεται η λύση της Λεωφόρου (ο ΠΑΟ δεν είναι κορόιδο σαν την ΑΕΚ να την γκρεμίσει), αλλά ο ΠΑΟ που εν μέρει ευθύνεται για την κατάσταση δείχνοντας το φιλάνθρωπο πνεύμα του αρνείται να την παραχωρήσει μήπως και χαλάσει το χορτάρι εκεί αν γίνουν 2 ματς σε 2 μέρες. Άγνωστο βέβαια γιατί τώρα δεν αλλάζει μέρα το ματς με την Ξάνθη, αφού εξ όσων γνωρίζω ο Άνταμ Κλέιτον δεν θα παίξει κι εκεί μουσική.

Έτσι λοιπόν, αυτή την στιγμή (και το τονίζω αυτό, μια που στο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα κανείς δεν ξέρει) η εκπληκτική λύση είναι το γήπεδο του Ατρομήτου. Ένα γήπεδο υπερβολικά μικρό για τις ανάγκες του αγώνα. Αν από σπόντα βέβαια η ΑΕΚ έπαιζε προκριματικό για το Τσου Λου το πιθανότερο θα ήταν να παιζόταν σε άλλη χώρα το παιχνίδια, μια που δεν θα βρισκόταν στάδιο κατάλληλο. Είναι τυχερή η ΑΕΚ που κέρδισε 0-1 και φαίνεται να έχει καθαρίσει την πρόκριση. Οικονομικά βέβαια δεν το συζητάμε. Δεν χωράνε ούτε καν τα διαρκείας και ήδη έχουν πωληθεί εισιτήρια σε ανθρώπους που δεν θα μπορούν να μπουν. Τα διαφυγόντα κέρδη μιας ΑΕΚ που δεν έχει μαντίλι να κλάψει, ποιος θα τα πληρώσει άραγε;

Η Αρλ είναι μιά πανέμορφη κωμόπολη στα Νότια της Γαλλίας, γεμάτη ρωμαϊκά μνημεία μεταξύ των οποίων δεσπόζει μιά αρένα τύπου «Κολοσσαίου».

Ο Βαν Γκογκ έζησε εκεί μόλις δύο χρόνια (1888-1889) και εμπνεύστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ 300 ζωγραφικούς πίνακες!

Από το 1970, στην Αρλ διοργανώνεται ένα απ τα πιό διάσημα φωτογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης.

Και μιάς και αναφέρθηκα στην τέχνη της φωτογραφίας από φέτος ο επισκέπτης – φωτογράφος θα έχει την ευκαιρία μαζί με την αρένα τύπου Κολοσσαίο, να φωτογραφίσει και δύο αξιόλογα μπρούτζινα αγάλματα που αναπαριστούν τους Αρχαγγέλους να παίζουν ποδόσφαιρο. Μεταφέρθηκαν εκεί απ τα βάθη της Ρηνανίας και θα παραμείνουν γιά τουλάχιστον ένα χρόνο καθώς δένουν απόλυτα με το περιβάλλον…

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (el sombrero): Τα αποκαλυπτήρια του στο Ελληνικό κοινό έκανε εχθές στο γήπεδο του Περιστερίου, ο νέος Ατρόμητος. Η ομάδα του Γιώργου Δώνη ενθουσίασε τους οπαδούς της με την εμφάνιση της στο πρώτο ημίωρο του αγώνα όταν και εκμεταλλευόμενη την ποιότητα των επιθετικών της και τα αμυντικά κενά του αντιπάλου, κυριάρχησε στο παιχνίδι και έχασε αρκετές ευκαιρίες να πετύχει περισσότερα τέρματα. Τις εντυπώσεις έκλεψε ο Σενεγαλέζος, Ανρί Καμαρά που δημιούργησε πολλά προβλήματα στην άμυνα των αντιπάλων, συνδυαζόμενος άψογα με τους επίσης ταλαντούχους Περόνε και Φαβάλι και τον πιτσιρικά Καραγκούνη, που έδειξε ότι έχει προοπτικές ικανές να αντέξουν το ..βάρος του ονόματος που κουβαλάει.

Εκτός από εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, γρήγορη ανάπτυξη και αρκετές ωραίες ατομικές εμπνεύσεις στην επίθεση, ο Ατρόμητος κυριάρχησε και στον χώρο του κέντρου. Εκεί, ο αεικίνητος Σαρμιέντο και ο Oompa-Loompa του ποδοσφαίρου, Κώστας Νεμπεγλέρας έκλειναν υποδειγματικά όλους τους χώρους, μην επιτρέποντας στους αντιπάλους να κάνουν παιχνίδι. Δυστυχώς για τον Γιώργο Δώνη μια ενόχληση που ένιωσε ο Καμαρά μετά το 1-0 και προκάλεσε την αντικατάσταση του, επηρέασε αρνητικά την λειτουργία όλου του συνόλου, με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να βρει από εκείνο το σημείο και μετά κάποιους ελεύθερους χώρους για να απειλήσει. Εκτός αυτού, σε μια ανύποπτη φάση μια λάθος πάσα και μια ολιγωρία της άμυνας επέστρεψε στον αντίπαλο να ισοφαρίσει, εκνευρίζοντας τον τεχνικό του Ατρομήτου, που σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από τα νεύρα του χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο.

Το τελικό 1-1 δεν απασχολεί κανέναν, καθ’ ότι το παιχνίδι ήταν φιλικό και στα φιλικά όταν δεν κερδίζεις όλα δικαιολογούνται (εκτός αν οι δημοσιογράφοι/παράγοντες έχουν προηγούμενα με τον προπονητή, άρα η ήττα μπορεί να λάβει διαστάσεις τραγωδίας), αλλά η απόδοση της ομάδας του Περιστερίου αφήνει σίγουρα υποσχέσεις για μια πετυχημένη χρονιά.

Εναλλακτικοί πρωτότυποι τίτλοι: «Ατρόμητος να τον πιεις στο ποτήρι» / «Ενθουσίασε» / «‘Ατρόμητος να τον Καμαρ-ώνεις»

Μετά και την φυγή του Βρύζα, η ομάδα που είχε ένα καταπληκτικό μοντέλο διοίκησης έχει πέσει σε απόλυτο ξεπεσμό προσώπων. Το τρίπτυχο Ζαγοράκης – Βρύζας – Σάντος μετατράπηκε σε Ζαγοράκης – κανείς (μόνο γέλια φέρνουν αναφορές σε ονόματα όπως Παντελής Κωσταντινίδης) – Δερμιτζάκης, με ότι συνέπειες μπορεί αυτό να φέρει.

Όποιος πιστεύει ότι με την «μεταγραφή» του στην Εθνική Ελλάδος, ανεβαίνει ένα σκαλί στην καριέρα του, πλανάται πλάνην οικτρά, αφού δεν νομίζω ο επαγγελματίας Ζήσης Βρύζας να θεωρεί σαν προσωπική ανέλιξη, τον υποβιβασμό του από αντιπρόεδρος (και υπερβολικά αρεστός) της ΠΑΕ ΠΑΟΚ στο παιδί που θα πηγαίνει τους κώνους και τις μπάλες στον πρότερο υφιστάμενο του. Έκτος αν τελικά, δεν μιλάμε για τον Βρύζα που ξέραμε, αλλά έναν άλλον άνθρωπο, λιγόψυχο, χαμηλοτάβανο, που μπρος στην δόξα του αξιώματος του πανελληνίως, προτιμάει μια δημοσιοϋπαλληλική θέση που θα του αποφέρει στην καλύτερη, μια δουλεία πρώτου προπονητή στην Ξάνθη.

Το σημαντικότερο λοιπόν, είναι να βρεθούν οι πραγματικοί λόγοι της παραίτησής του, πράγμα που δυστυχώς πιστεύω δεν θα γίνει ποτέ, τουλάχιστον επίσημα. Όσοι έχουν τις γνωστές – άγνωστες άκρες, θα μεταφέρουν τις ειδήσεις – κουτσομπολιά στους γνωστούς δημοσιογράφους – παραγωγούς στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης, συντηρώντας ένα νοσηρό κλίμα στις τάξεις των ΠΑΟΚτσήδων.

Αυτών, που τις δυο τελευταίες μέρες, με 35 βαθμούς, σαρδελοποιούνται στα γραφεία της ΠΑΕ περιμένοντας να αγοράσουν εισιτήρια για το παιχνίδι με την Φενέρμπαχτσε, σε εξευτελιστικές (προς τα πάνω) τιμές, έχοντας πληρώσει ήδη ένα εισιτήριο διαρκείας.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα μετράει, και αυτό είναι ότι ο ΠΑΟΚ έχασε ένα στέλεχος δημιουργικότατο, το οποίο αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ΠΑΕ, ειδικά αν δεν προσεχθεί ιδιαίτερα η αντικατάστασή του. Τα ονόματα που ακούγονται φαίνονται αστεία, ίσως με την εξαίρεση του φίλου του Ζαγοράκη (μεγάλη υπόθεση τελικά να έχει κρατήσει κάποιος την επαφή του μαζί του σε όποια φάση της ζωής του και αν τον γνώρισε) Ζήκου. Το αποτέλεσμα επίσης δείχνει, ότι στελέχη αμφιβόλου ποιότητας και αποτελέσματος, μένουν στην ΠΑΕ, αλλά φεύγουν άλλα που δώσανε ότι μπορούσαν στον σύλλογο.