Πολλές φορές λέμε για τους οπαδούς που γκρινιάζουν και θέλουν να περνάει ο λόγος τους σε διάφορες αποφάσεις. Δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο και δεν είναι μόνο οι ελληνικές διοικήσεις που φαίνεται να κάνουν τραγικές επιλογές. Στην πολύ πιο οργανωμένη Ολλανδία το πρωτάθλημα παίζεται μεταξύ της PSV, της Τβέντε και του Άγιαξ. Η διοίκηση της Αϊντχόβεν αποφάσισε να πουλήσει τον Λάζοβιτς στη Ζενίτ, όπου ο Λάζοβιτς θα παίρνει κοντά στα 2 εκατομμύρια Ευρώ καθαρά (!!), και όπως κάθε σοβαρή διοίκηση που σέβεται τον εαυτό της θα έκανε, έψαξε για αντικαταστάτη εκεί μπροστά και δεξιά.

Μόνο που η επιλογή της διοίκησης ήταν τελικά ο Φαν ντερ Μέιντε. Και αν σας θυμίζει κάτι αυτό το όνομα, o Άντι ήταν κάποτε από τα πιο καυτά ονόματα στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική αγορά. Τόσο που η Ίντερ, ομάδα που δεν φημίζεται για την ικανότητά της να μην σκορπάει σε παλτά τα χρήματά της, τον αγόρασε. Και αργότερα τον αγόρασε και η Έβερτον. Σε καμία από τις δύο δεν έπιασε, στη δε Έβερτον οι εμφανίσεις του ήταν τόσο σπάνιες που λέγεται ότι τα εισιτήρια από τους αγώνες που έπαιξε ήταν συλλεκτικά.

Αλλά δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχει παίξει σε περίπου 10 ματς τα τελευταία 3 χρόνια (!!) ο αγαπημένος μας Άντι. Ούτε που μοιάζει σαν Ολλανδός Αντριάνο (σαν ολλανδικό γιουβαρλάκι δηλαδή) με καμιά 20αριά παραπανίσια κιλά:

Ο Άντι είναι προϊόν του μεγάλου σχολείου (και ενίοτε βιομηχανίας) που λέγεται Άγιαξ και δηλωμένος οπαδός της ομάδας του Άμστερνταμ. Μάλιστα σε μια από τις γάμπες του υπάρχει και το τατουάζ της αγαπημένης του ομάδας. Δεν είναι λοιπόν η πλήρης αγωνιστική αποχή, δεν είναι τα παραπάνω κιλά, είναι η συμπάθειά του στον Άγιαξ που έφερε την οργή των οπαδών της Αϊντχόβεν (σαν να λέμε βγήκαν οι αγρότες με τα τρακτέρ) που εξεδήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους με πανό και υποσχέθηκαν να πληρώσουν αυτοί τα χρήματα για να αλλάξει τατουάζ ο Άντι…

Μέχρι ο Άντι να σημειώσει το νικητήριο γκολ στο ντέρμπυ που θα γίνει στο Άμστερνταμ, εμείς να είμαστε καλά…

Η Μάλαγα κατέβηκε αποφασισμένη χθες βράδυ να πουλήσει ακριβά το τομάρι της στο Καμπ Νόου.

Προσηλωμένη απόλυτα στα αμυντικά της καθήκοντα, δεν πτοήθηκε ούτε από το εκπληκτικό 81-19 στην κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, ούτε από το γκολ του Πέδρο στο 68′.

Ισοφάρισε με τον Βάλντο στο 81′ και έδειξε πως θα κατάφερνε ένα καίριο πλήγμα στην μεγάλη της αντίπαλο στην μάχη που δίνει με την Ρεάλ Μαδρίτης γιά την κατάκτηση του φετινού τίτλου της Primera.

Τα βλέμματα όλων είχαν αρχίσει να παγώνουν, όταν ο Τσάβι …

Ψάχνοντας στο ίντερνετ για φωτογραφίες του παθιασμένου, μ’ έναν άγνωστο Ιταλό διαιτητή, Σάμουελ Ετο έπεσα πάνω στην φωτογραφία που δείχνει τα αδέρφια Νέβιλ να μπαίνουν στο γήπεδο ως αρχηγοί στο χθεσινό Έβερτον-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Γκάρι και ο Φιλ Νέβιλ είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία, που ξεπερνάει τα στενά όρια της ευτυχισμένης, αθλητικής οικογένειας των Νέβιλ και της περιοχής του Bury. Μεγαλώνοντας, ουσιαστικά, με τα ‘κατορθώματα’ τους στην τηλεόραση, ποτέ μου δεν κατάλαβα πως γίνεται να παίζουν ακόμα μπάλα σε τόσο υψηλό επίπεδο. (Εδώ, βέβαια, δεν έχω ακόμα καταλάβει πως κατάφερε ο Μπέκαμ να πείσει τόσα εκατομμύρια ανθρώπους – και όχι, δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα ξαναμμένα κοριτσόπουλα και τους Ασιάτες με σύνδρομα καταναλωτισμού – ότι είναι ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής.) Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, έχω σκεφτεί κάποιους πιθανούς λόγους, αλλά η προσωπική μου αισθητική πάνω στο θέμα της «απύθμενης βλακείας» τους απορρίπτει στιγμιαία.

Ο Γκάρι Νέβιλ, από την μια, εδώ και πολλά χρόνια μου θυμίζει τον Νίκο Γεωργέα. Για την ακρίβεια, δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν ο Γεωργέας φέρνει στον Γκάρι ή ο Γκάρι στον Γεωργέα. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις ποδοσφαιριστών, που για να τους περιγράψεις ολοκληρωμένα αρκεί να αραδιάσεις όλα τα επίθετα του λεξικού που σχετίζονται με την προσπάθεια: «Φιλότιμος. Αφοσιωμένος. Εργατικός». Παίκτης μιας άλλης εποχής, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να προσαρμοστεί στο νέο ποδόσφαιρο των πολυσύνθετων ποδοσφαιριστών. Ακραία μπακ σαν κι αυτόν πρέπει να υπάρχουν πάντα, κι αν δεν υπάρχουν να τα επινοούμε, ώστε να μπορούμε να εκτιμάμε, αιώνια, παίκτες σαν τον Ντάνι Άλβες.

Βλέποντας τον Γκάρι σε φωτογραφία διαβατηρίου, σίγουρα δεν μπορείς να πεις ότι το χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η σπιρτάδα. Βλέποντας τον όμως σε οικογενειακή φωτογραφία με τον αδερφό του, Φιλ, τότε αυτόματα γίνεται ο έξυπνος της παρέας. Γιατί ο Φιλ είναι μια κατηγορία μόνος του. Λένε ότι είναι αβάσιμο να κρίνεις την ευφυΐα ενός ανθρώπου, χωρίς να έχεις συζητήσει μαζί του τουλάχιστον για ένα σοβαρό θέμα, όπως τα χρέη των PIGS της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν πάντως ο Φιλ είναι ιδιοφυΐα, τότε σίγουρα το καμουφλάρει τέλεια, κάτω από μια στολή ηλίθιου! Είναι από τις περιπτώσεις ανθρώπων, που δεν θα εμπιστευόσουν να βγάλει βόλτα, ούτε τα πλέιμομπιλ σου. Το γεγονός, όμως, ότι ακόμα και ο Άβερελ της οικογένειας Νέβιλ έχει να επιδείξει μια εξαιρετική καριέρα με αρκετά πρωταθλήματα και κύπελλα καθώς κι έναν Ευρωπαϊκό τίτλο, αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι στο παιχνίδι αυτό όλοι χωράνε.

Στο παιχνίδι «Ναι ή όχι», απ’ την άλλη, κάποιοι είναι ξεκάθαρα σε χώρο εκτός των δυνατοτήτων τους.

Όσο προχωρανε οι γύροι των Ευρωπαϊκών διοργανώσεων τόσο μειώνεται η ελπίδα να δουμε καλή μπάλα λέει μια θεωρία. Και αυτό γιατί παρ’ όλο που οι ομάδες που μένουν είναι θεωρητικά οι καλύτερες όλων, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η νίκη ή το καλό αποτέλεσμα είναι υπεράνω όλων. Κι έτσι θυσιάζεται το θέαμα.

Κάποια από τα ματς αυτής της εβδομάδας, και να αναφέρω το παιγνίδι του Παναθηναϊκού με την Ρόμα, την μεγάλη ανατροπή που πέτυχε η Σταντάρ επί της Σαλτσμπουργκ κάθε άλλο παρά «υποστηρίζουν» αυτή την άποψη. Από την άλλη όμως ομάδες όπως η Σταντάρ, ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός αν θέλετε , ουδέποτε θα αποκτήσουν το δικαίωμα στο όνειρο , με βάση τις γνώμες των ευρωπαίων. Έτσι αναρωτιέμαι ακόμα. Τι αξίζει τον κόπο όταν δεν μπορείς να έχεις και τα δύο;

Να παίζεις μπαλίτσα ή να παίρνεις το αποτέλεσμα;

Στην Ελλάδα ο «γρίφος» έχει λυθεί προτού καν δημιουργηθεί. Φυσικά το αποτέλεσμα μετράει. Και αυτό δεν θα ήταν λυπηρό αν αφορούσε τις ομάδες και τους παραγοντες. Δυστυχώς όμως αφορά και τους Έλληνες φιλάθλους. Που έχουν μάθει ότι αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Εξαιρέσεις; Λίγες και … κλασικά από ομάδες που δεν βλέπουν «ψηλά σκαλιά». Και ελάχιστοι φίλαθλοι των ονομαζόμενων «μεγάλων» προτιμάνε τη μπαλιτσα από το αποτέλεσμα. Τα γεγονότα αυτό δειχνουν παρά τις όποιες διαψεύσεις.

Τελικά πρέπει να ξενιτευτούμε για να δούμε μπάλα;

Μάλλον. Στο εξωτερικό μια ομάδα που θεωρείται «επαρχιακή» ή «μικρή» μπορεί να έχει καποιες στιγμές δικαίωμα στο όνειρο. Η Μπιλμπάο, η Σεβίλλη, η Φούλαμ …

Θα μου πείς εδώ παίζει χρήμα. Δεν αρκεί όμως. Πρέπει να παίζει και η κατάλληλη αθλητική και όχι μόνο παιδεία.

Τελικά στην Ελλάδα ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα; Η παιδεία ή το χρήμα;

Συγχαρητήρια στον Παναθηναϊκο που γύρισε το παιγνίδι απέναντι στη Ρόμα. Αχώνευτοι Ιταλοι…

Επηρεασμένος από το γεγονός ότι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο Λίβερπουλ, Μπαρσελόνα και Αλμερια κέρδισαν τους αγώνες τους παρά το γεγονός ότι αγωνιζόταν για αρκετή ώρα με παίκτη λιγότερο, ο Jonathan Wilson επιχείρησε μια ανάλυση του φαινομένου προσπαθώντας να απαντήσει στο ερώτημα: «Παίζουν, πλέον, οι ομάδες καλύτερα όταν μένουν με 10 παίκτες»;

Μέσα σε ..μερικές χιλιάδες λέξεις – γιατί όταν γράφεις για την Guardian δεν τσιγκουνεύεσαι τις λέξεις και τα αχρείαστα παραδείγματα – ο Wilson αποδεικνύει στατιστικά ότι τα τελευταία χρόνια η αποβολή ενός παίκτη δεν επηρεάζει τόσο πολύ την ομάδα του. Για την ακρίβεια, δεν την επηρεάζει στον βαθμό που το έκανε παλιά, τότε που το ποδόσφαιρο ήταν αγνό και ρομαντικό και μπορούσες να ‘διαβάσεις’ τις θέσεις των παικτών κοιτώντας απλά τον αριθμό της φανέλας που φορούσαν. Ένας εκ των προφανών λόγων είναι η ανάπτυξη που έχει επέλθει στα αμυντικά συστήματα και η κατάργηση του αρχαίου man-to-man που απλοποιούταν στο «ο αριστερός μπακ θα μαρκάρει τον δεξιό χαφ» ή πιο ερασιτεχνικά «Αβραάμ, εσύ πιάνεις τον Σωτήρη».  Οι ομάδες έχουν γίνει πιο συμπαγείς και ‘δεμένες’ και με λεπτομερέστατη τακτική οργάνωση, με αποτέλεσμα η απουσία ενός κρίκου της αλυσίδας να καλύπτεται αρκετές φορές αποτελεσματικά από τους υπόλοιπους.

Αν είσαι οπαδός του Άρη και ψάχνεις ακόμα λογική στο πως κατάφερνε η ομάδα του Μαζίνιο στον πρώτο γύρο να μην κερδίζει συνεχόμενα παιχνίδια εναντίον αντιπάλων που παίζαν για αρκετή ώρα με αριθμητικό μειονέκτημα, ολόκληρο το κείμενο μπορείς να το διαβάσεις στην σελίδα της Guardian. Η στατιστική κάλυψη του άρθρου και τα ποδοσφαιρικά παραδείγματα που παραθέτει ο τύπος εντυπωσιάζουν σε τέτοιο βαθμό που αν η μοίρα τον έφερνε να λογομαχήσει με τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο για κάποιο σχετικό θέμα, πιθανόν η συζήτηση να συνεχιζόταν μέχρι το τέλος του κόσμου ή μέχρι την μέρα που η Ελλάδα θα ξεχρεώσει – γεγονότα που πάνω-κάτω τοποθετούνται στο ίδιο χρονικά σημείο.

O Mats Magnusson είναι Σουηδός επιθετικός, με αξιόλογη καριέρα σε ομάδες της χώρας του, την εθνική Σουηδίας αλλά και την Μπενφίκα. Η πιθανότητα να τον θυμάσαι είναι απειροελάχιστη εκτός κι αν έχεις φωτογραφική μνήμη, όπως ο χαρακτήρας στο ‘Rain Man’ και μπορείς ανά πάσα στιγμή να ανακαλέσεις απ’ το κεφάλι σου τι καιρό είχε μια τυχαία μέρα του Νοέμβρη του 1992, όταν άκουγες στο ράδιο το Κόρινθος-ΟΦΗ. Ο λόγος βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Mats έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο εδώ και 16 χρόνια.

Το άκρως επιτυχημένο πενταετές πέρασμα του από την Μπενφίκα, δεν φαίνεται να έχει ξεχαστεί από τους Πορτογάλους, οι οποίοι απλόχερα του πρόσφεραν μια πρόσκληση για το φιλικό παιχνίδι που διεξήχθη προχθές στην Λισαβόνα, μεταξύ των Φίλων του Ζινεντίν Ζιντάν (Κακά, Ανρί, Ντάνι Άλβες, Ντάβιντς, Φίγκο κτλ.) και κάποιων All-star παλαιμάχων της Μπενφίκα, με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα που θα αποσταλούν στην Αϊτή, για να τα φάει ο Wyclef Jean.

Αυτό που δεν λογάριαζαν όμως οι άνθρωποι της ομάδας ήταν ότι ο Mats αφού έζησε μια ποδοσφαιρική ζωή γεμάτη πειθαρχία και στερήσεις αποφάσισε μετά την απόσυρση του να κάνει πράξη το τετράπτυχο της ευτυχίας «σεξ-φαΐ-σκατά και ύπνος», που πρωτοτραγούδησε ο Τζιμάκος, απόρροια του οποίου ήταν να χάσει …αισθητά την σπιρτάδα που είχε παλιά. Έτσι όταν στο 86′ του φιλικού ετοιμάστηκε να περάσει στον αγωνιστικό χώρο σαν αλλαγή, φορώντας την στολή του Κώστα Καραμανλή – και όπως αποδείχτηκε αργότερα, αντιγράφοντας και τις κινήσεις του -, όλο το γήπεδο κατάλαβε πως τα τελευταία λεπτά δεν θα είναι διαδικαστικού χαρακτήρα, αλλά διασκεδαστικού:

Μπορεί ο Κριστιάνο Ρονάλντο να είναι η ακριβότερη μεταγραφή που έγινε ποτέ στον πλανήτη (ενδεχομένως μέχρι την επόμενη του Φλορεντίνο), όμως οι απόψεις σχετικά με το αν αξίζει τόσα λεφτά ή αν είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στο κόσμο διίστανται.

Αντίθετα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο πιό αναγνωρίσιμος οπαδός στη γη είναι ο περίφημος Μανόλο με το τύμπανο. Χρόνια τώρα ταξιδεύει ανά την υφήλιο γιά να υποστηρίξει την αγαπημένη του Βαλένθια ή τις εθνικές ομάδες της Ισπανίας.

Ο Manolo el del Bombo λοιπόν, πήρε … μεταγραφή γιά την μικρή και άσημη CF Reus του πέμπτου ομίλου της τέταρτης εθνικής. Το Ρέους είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Baix Camp, της επαρχίας Tarragona της Καταλωνίας (ουφ με αυτή την ισπανική γεωγραφία … ) και μπορεί να διαθέτει μιά απ τις ισχυρότερες ομάδες χάντμπολ στην Ευρώπη, όμως από ποδόσφαιρο δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά.

Την επόμενη αγωνιστική λοιπόν αντιμετωπίζει την Santboià και ο σύνδεσμος υποστηρικτών της ομάδας, ζήτησε απ τον Μανόλο να βοηθήσει προκειμένου να γεμίσει το γήπεδο.

Ο διάσημος τυμπανιστής θα περιδιαβεί το μεσημέρι τους δρόμους του Ρέους καλώντας τους κατοίκους στο δημοτικό στάδιο.

Εκεί, θα φωτογραφηθεί αγκαλιά με τις δύο ομάδες και τους διαιτητές και ακολούθως θα … πιάσει δουλειά στην εξέδρα.

Στέλνοντας κι αυτός (όπως κάνει εδώ και χρόνια) ένα αποτελεσματικό μήνυμα κατά της βίας.

Ισως το αποτελεσματικότερο

Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου

ΣΚΑΤΑ …

Κάπως έτσι αρχίζουν να χαλάνε όλοι

Γιατί θέλει τρομερή ωριμότητα για να αντέξεις στην ιδέα πως πρέπει να εξακολουθήσεις να παραμένεις ο καλύτερος …

Πέρυσι την άνοιξη, η Μπάρσα πέρασε σαν σίφουνας απ το Σαντιάγκο Μπερναμπέου συντρίβοντας την αιώνια αντίπαλό της με 2-6

Ο Τιερί Ανρί πέτυχε εκείνο το βράδυ δύο γκολ (χωρίς να δώσει καμιά ασίστ με το χέρι), αλλά εγώ πολύ αργότερα και αφού είχα δει καμιά δεκαριά φορές τα ριπλέϊ απ όλα τα γκολ, συνειδητοποίησα πως ο Γάλλος και στις δύο περιπτώσεις δεν ακούμπησε την μπάλα παραπάνω από μιά φορά προκειμένου να τη στείλει στα δίχτυα.

Σήμερα το βράδυ, ένας άλλος συμπατριώτης του με έκανε να αναρωτηθώ αν τελικά πρόκειται γιά κάποια ιδιαίτερη σχολή ή πρόκειται απλά γιά σύμπτωση.

Τελικά, ένας ικανός επιθετικός μπορεί να κάνει θαύματα με ένα άγγιγμα, όταν βεβαίως δεν βγαίνει οφ σάϊτ …

Δουλεύοντας πυρετωδώς τις τελευταίες μέρες, οι τεχνικοί του sombrero προσπάθησαν να φτιάξουν ένα προγραμματάκι το οποίο δεχόμενο ως είσοδο κάποια παράπλευρα δεδομένα ενός γκολ, όπως η σημασία του αγώνα στο οποίο επετεύχθη, ο βαθμός σωματικής και νοητικής δυσκολίας του, η σημασία του λεπτού και το επίπεδο του σκόρερ αλλά και των αντιπάλων του, θα μας ανακοίνωνε το καλύτερο γκολ της δεκαετίας. Φυσικά, το προγραμματάκι δεν δούλεψε, με αποτέλεσμα να εφαρμόσουμε παλιές πατροπαράδοτες, χειρωνακτικές μεθόδους όπως η ‘ερώτηση («Είναι το ψαλιδάκι του Ριβάλντο στο τελευταίο λεπτό του αγώνα με την Βαλένθια που έκρινε την έξοδο στο Τσάμπιονς Λίγκ το καλύτερο γκολ αυτής της δεκαετίας;»)- ανάταση του χεριού’. Mε ..οριακή πλειοψηφία και αγνοώντας επιδεικτικά τα κωμικά αντιπολιτευόμενα σχόλια του στυλ «τέτοιο έβαλε και ο Μίετσελ», αποφασίσαμε πως «ναι, είναι».

Είναι από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος σταματάει για να δώσει στην εικόνα αυτή, την βαρύτητα και την προσοχή που της αξίζει. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ο τερματοφύλακας ότι και αν δοκιμάσει, ότι και αν επιχειρήσει, δεν πρόκειται να φτάσει την μπάλα γιατί στο βάθος της ψυχής του, ως γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος, δεν θέλει και ο ίδιος να χαλάσει αυτήν την μαγική εικόνα.

Ο Ριβάλντο, ένας από τους τελευταίους ‘μάγους-θεούς’ της μπάλας, που απολύτως δίκαια λατρεύονται όσο λίγοι θνητοί στον κόσμο, έχει υποσχεθεί πως θα κάνει κάτι σημαντικό στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς. Η ‘γιόμα’ προς τα καρέ της Βαλένθια δεν είναι όσο δυνατή θα έπρεπε για να πλησιάσει στην μικρή περιοχή, αλλά μια μαγική δύναμη την κατεβάζει σ’ εκείνον που ξέρει να την …χαϊδέψει καλύτερα, όπως συνηθίζουν να λένε αλλά και να κάνουν οι Λατινοαμερικάνοι. Ο Ριβάλντο στοπάρει την μπάλα με το στήθος, με την χάρη και την άνεση που θα το έκανε παίζοντας με φίλους στις ατέλειωτες παραλίες της Κόπα Καμπάνα και όχι βιώνοντας μια απ’ τις πιο αγχωτικές στιγμές της καριέρας του, μπροστά σε 100.000 κόσμο, στο 89ο λεπτό του πιο κρίσιμου αγώνα της χρονιάς στην οποία επικρίθηκε όσο ποτέ στην ζωή του. Ο χρόνος γύρω του φαίνεται πως σταματάει σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο, καθώς το ανθρώπινο μάτι όλων όσων παρακολουθούσαν το ματς από το γήπεδο ή την τηλεόραση κατέγραψε ελάχιστες κινήσεις γύρω του. Λες και το μόνο πράγμα που κινούταν σε ολόκληρο το θρυλικό Καμπ Νου ήταν το σώμα του Βραζιλιάνου που χόρευε στον αέρα.

Συμπαίκτες, αντίπαλοι, φίλαθλοι, αντίπαλοι φίλαθλοι, ουδέτεροι φίλαθλοι, διαιτητές, παρατηρητές, πρόεδροι, εκείνη την στιγμή είχαν παραλύσει. Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν σκέφτηκε την στιγμή εκείνη πως σ’ αυτήν την απίστευτη πιρουέτα του μεγαλύτερου, εν ενεργεία, χορευτή του ποδοσφαίρου, παιζόταν αμέτρητα δισεκατομμύρια. Η βιομηχανοποίηση του ποδοσφαίρου που το έχει κάνει σπορ του σπρίντ, της πειθαρχίας, της δύναμης και των συστημάτων, εκείνη την στιγμή της απόλυτης ποδοσφαιρικής μαγείας δεν υφίστατο. Είχε απλώς παραδώσει τα σκήπτρα στο αγνό ποδόσφαιρο, μέσω μιας ενέργειας που ποτέ δεν πρόκειται να διδαχθεί σε προπόνηση γιατί πολύ απλά δεν εξυπηρετεί τον στόχο των ‘κυνηγών των τριών βαθμών’. Ο Ριβάλντο δεν έμαθε να κάνει ψαλιδάκια, τακουνάκια και σέντρες με το εκπληκτικό σύστημα του σταυρωτού ποδιού στην Μπαρτσελόνα, ούτε καν στις πρώτες του ομάδες στην Βραζιλία. Τα έμαθε στις παραλίες και στις φτωχογειτονιές της Βραζιλίας, εκεί όπου τα παιδιά θεωρούνται «παιδιά ενός κατώτερου Θεού» αλλά σίγουρα είναι «παιδιά ενός ανώτερου ποδοσφαιρικού Θεού».

Αυτός ο «ποδοσφαιρικός Θεός» που έστειλε τον Ριβάλντο στην Μπαρτσελόνα, που τον βοήθησε να γίνει από κοινός θνητός, μάγος της μπάλας, αυτός πήρε την μπάλα από τα αναποδογυρισμένα πόδια του Ρίμπο, που βρισκόταν σε κλίση 180 μοιρών από το έδαφος, και κρύβοντας την από τους αμυντικούς, αλλά όχι και από τον υπόλοιπο κόσμο, την οδήγησε στην γωνία του Κανιθάρες, αφήνοντας την, πιθανόν, να διανύσει τα τελευταία μέτρα μόνη της. Λίγα μέτρα πριν το τέρμα ο χρόνος άρχισε πάλι να τρέχει, ο Κανιθάρες όμως ήταν πλέον κάποια δευτερόλεπτα πίσω…

(Κομμάτι από κείμενο, γραμμένο το μακρινό 2001)

Όπως θα έχετε ήδη συνειδητοποίησει, σε λίγες μέρες μαζί με το 2009 μας αποχαιρετάει και η δεκαετία, η πρώτη ουσιαστικά από την μέρα που, ανέκαθεν γνωρίζαμε, ότι ο κόσμος θα καταστρεφόταν ή ο Υ2Κ θα τα έκανε όλα ..μαντάρα και δεν θα μπορούσαμε να δούμε την κόκκινη γραμμή που μας δείχνει αν ο Κόκε την στιγμή που παίρνει την μπάλα είναι σε θέση οφσάιτ.

Στα γραφεία του sombrero, πιστοί στην μόδα των ημερών, ‘έπεσε’ η ιδέα να κάνουμε μια λίστα με τις δέκα καλύτερες ομάδες που εμφανίστηκαν στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο την δεκαετία αυτή. Η υλοποίηση της δεν προχώρησε λόγω έλλειψης χρόνου – αν προλαβαίναμε να κάνουμε πράξη όλες τις ιδέες που έχουμε, δεν θα ήμασταν το sombrero, αλλά το New Yorker του ποδοσφαίρου – κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε, μέσω της Ρεάλ του 2002, τον καλύτερο επίλογο καριέρας στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Σε αντίθεση μ’ εμάς όμως, το Big Picture έκατσε και επέλεξε τις 50 πιο σημαντικές φωτογραφίες της δεκαετίας και ανάμεσα σε πολέμους, καταστροφές, βανδαλισμούς,  καταποντισμούς, τον Μπους, πόνο και ατέλειωτη φρίκη, τοποθέτησε και την παρακάτω φωτογραφία:

Μουντιάλ 2006. Ο Ζινεντίν Ζιντάν, μεταμορφωμένος, έχει οδηγήσει την εθνική Γαλλίας στον τελικό της διοργάνωσης, το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του όπως έχει ήδη ανακοινώσει. Είναι 34 και έμπειρος πλέον, αλλά για τον Ζιντάν αυτό δεν είναι ένα επίθετο που κληρονομείς με το πέρασμα των χρόνων, όπως στους περισσότερους. Ήταν ‘έμπειρος’ από τα 24 του ήδη – και δεν φταίει η συνοδευτική χαρακτηριστική καραφλίτσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, γι’αυτό το συμπέρασμα. Ήταν ώριμος σε κάθε πάσα, σε κάθε μαεστρικό κοντρόλ στον αέρα, σε κάθε τρίπλα, σε κάθε του επαφή με την μπάλα. Το έβλεπες στο διαπεραστικό βλέμμα του, το καταλάβαινες στον τρόπο που χειριζόταν την μπάλα ανεξαρτήτως σημασίας αγώνα ή ποδοσφαιρικής δυσκολίας της κάθε στιγμής.

Στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα, αψηφώντας την σπουδαιότητα της στιγμής και το γεγονός ότι έχει απέναντι του έναν απ’ τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο, εκτελεί το πιο τέλειο ‘πέναλτι Πανένκα‘ που έχουμε δει ποτέ. Τόσο τέλειο που αγγίζει τα όρια της αποτυχίας – χτυπώντας στο οριζόντιο δοκάρι και λίγα εκατοστά μέσα απ’ την γραμμή – αλλά δεν τα ξεπερνάει.

Το παιχνίδι πάει στην παράταση και στο 110ο λεπτό ο Ματεράτσι τον προσβάλλει λεκτικά, σε βαθμό που κανένας ξένος παρατηρητής δεν μπορεί να κρίνει. Ο Ζιντάν ‘απαγορεύεται’ να αντιδράσει. Είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, πάνω στην Ύπαρξη του στηρίζονται εκατομμύρια ευρώ χορηγών και διαφημιστών, εκπροσωπεί έμμεσα ένα ολόκληρο έθνος, το τελευταίο του παιχνίδι οφείλει να είναι πανηγυρικό, η Εικόνα του δεν πρέπει να έχει κι άλλα ‘στίγματα’, μετά από τις διάφορες κόκκινες που έχει συλλέξει στην καριέρα του.  Τρίχες! Ο Ζιζού παίρνει φόρα και κουτουλάει τον Ιταλό στο στήθος. Απαγκιστρωμένος από τα ‘πρέπει’ της φήμης του, σαν μερικούς άλλους, ενεργεί στιγμιαία και αυθεντικά – λανθασμένα μεν, αλλά αυθεντικά.

Ο διαιτητής τον αποβάλλει, η Γαλλία χάνει τον τελικό δέκα λεπτά αργότερα στα πέναλτι, ο Ζιζού δεν ξαναπαίζει μπάλα ποτέ. Σωστή ή λάθος – ανάλογα με την φιλοσοφία του θεατή – η κουτουλιά του στιγμάτισε την δεκαετία. Ο ίδιος είχε στιγματίσει θετικά, προ πολλού, το ίδιο  το ποδόσφαιρο.

Το πιό ακριβό τσιν-τσιν στο κόσμο και μιά ευχή: η κούπα με τα μεγάλα αυτιά μέσα στο σπίτι τους.

Οι πιθανότητες να δεχτείς δύο τέτοια γκολ στο ίδιο παιχνίδι είναι ελάχιστες, ωστόσο δεν θα πρέπει να καταριέσαι μόνο την κακή σου τύχη Πέπε Ρέϊνα

«Το τούνελ ή αλλιώς η γέφυρα όπως λένε οι ισπανόφωνοι, είναι μια ακόμα από αυτές τις κινήσεις, τις ντρίμπλες που δίνουν ομορφιά στο άθλημα-θρησκεία που λέγεται ποδόσφαιρο. Πρόκειται για την περίπτωση που ο επιτιθέμενος ξεπερνάει τον αντίπαλό του περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια. Μια κίνηση που ξεσηκώνει τους οπαδούς και ντροπιάζει τους αμυντικούς.»

Αν είσαι οπαδός οποιασδήποτε ομάδας εκτός του Ολυμπιακού, απολαμβάνεις 15 από τα πιο ντροπιαστικά δευτερόλεπτα της ποδοσφαιρικής καριέρας του Κιμ Κάλστρομ, της Λιόν, από το παιχνίδι του Σαββατοκύριακου με την Μπορντό.

Αν είσαι οπαδός του Ολυμπιακού δαγκώνεις τα χείλη και προβληματίζεσαι. Γιατί η Μπορντό είναι – κατά γενική ‘ερυθρόλευκη’ παραδοχή, με την οποία  ξεκάθαρα διαφωνώ – η καλύτερη δυνατή επιλογή σου στην αυριανή κλήρωση του Τσάμπιονς Λίγκ. Mαζί με την Φιορεντίνα του Μούτου και του Τζιλαρντίνο.  Που άφησε εκτός συνέχειας την Λίβερπουλ και πέρασε πρώτη στον όμιλο της, συλλέγοντας 15 βαθμούς, δεύτερη καλύτερη συγκομιδή όλης της φάσης των ομίλων. Πίσω μόνο από τους 16 βαθμούς που μάζεψε η …Μπορντό! Σ’ έναν όμιλο με Μπάγερν και Γιουβέντους. Φαύλος κύκλος απογοήτευσης. Από τον οποίο όμως δεν θέλεις να βγεις για να επιζητήσεις κάποια εκ των μεγάλων Αγγλοισπανικών ομάδων. Γιατί ο σοφός λαός το λέει ξεκάθαρα: Πρόσεχε τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να γίνει πραγματικότητα.