Να γράψω λέει σε δυο παραγράφους για τον καλύτερο του 2011. Ούτε γραμμή παραπάνω. Α, ναι και χωρίς πολλά κλισέ. Τσάβι-Μέσι-Ρονάλντο. Τον Ρονάλντο τον αποκλείουμε εξαρχής. Όχι επειδή μου είναι εξαιρετικά αντιπαθής, έτσι κι αλλιώς ούτε Ρεάλ, ούτε Μπαρσελόνα υποστηρίζω. Πολύ απλά γιατί ότι στατιστικά να μου φέρεις, αν έχει παραπάνω Μ.Ο. σε ασίστ, σε γκολ, σε ευστοχία έξω από τα 6.75 ή οτιδήποτε άλλο δεν παίζει κανέναν ρόλο. Γιατί στο τέλος της κουβέντας θα πω ότι έπαιζε στην ομάδα που στο C.L. δεν έκανε τίποτα, γιατί στο πρωτάθλημα δεν τα κατάφερε, γιατί η Μπάρσα τον ταπείνωσε, γιατί ο ίδιος στα μεγάλα ντέρμπυ και στις μεγάλες στιγμές της καριέρας του είναι πάντα κρυμμένος. Πιθανόν αν έπαιζε κι ο ίδιος στην Μπάρσα να είχε παραπάνω ελπίδες, δεν παίζει όμως. Ήταν στους χαμένους και δυστυχώς για αυτόν οι ήττες ήταν πολλές και εμφατικές πέρσι και η κατάκτηση του κυπέλλου δεν είναι αρκετή. Γιατί για να είσαι ο κορυφαίος πρέπει να έχεις κάνει τη διαφορά και να είσαι και με τους κορυφαίους. Όταν τα αγόρια γίνουν άντρες, ο Κριστιάνο θα έχει την ευκαιρία.
Ναι, ο Τσάβι. Ξέρω, ξέρω… Το μυαλό, ο ιθύνων νους, χωρίς αυτόν ο Μέσι δεν υπάρχει στην Εθνική Αργεντινής. Μας τα είπατε παιδιά, τα ξέρουμε. Συμπαθέστατος ο Τσάβι, χαμηλών τόνων και υπερ-τεράστιος παίκτης. Γεννημένος άτυχος. Σε έναν άλλον κόσμο, μια άλλη στιγμή θα ήταν αυτός το νούμερο 1. Σε έναν κόσμο που θα έλειπε ο πρωταγωνιστής μπροστά και θα είχε να ανταγωνιστεί παίκτες που παίζουν στο κέντρο και δεν σκοράρουν τόσο θα έπαιρνε το βραβείο κάθε χρόνο φορώντας παντόφλες. Γιατί είναι τέτοια παιχτούρα. Αλλά κάθε καλός σούπερ-ήρωας θέλει το sidekick του. Ο Μπάτμαν έχει τον Ρόμπιν, ο Σέρλοκ Χολμς έχει τον Γουότσον, ο Φρόντο έχει τον Σαμ (ο οποίος σίγουρα τον γουστάρει) και στην εποχή μας ο Μέσι έχει τον Τσάβι.
Πώς να μην είναι ο καλύτερος ο Λιονέλ; Έκανε διαστημικά πράγματα και συνεχίζει να κάνει. Σπάει τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο. Γιατί μπορεί η… τούρτα των Καταναλών να έχει βάσεις από κάτω διάφορους παίκτες και μια απίστευτη ομοιογένεια, αλλά το κερασάκι σε αυτή είναι από το Ροζάριο. Γιατί και στα εύκολα και στα δύσκολα είναι εκεί. Και ας μας πληγώνει κάθε φορά που η Αργεντινή πατώνει. Θα γυρίσει ο τροχός και θα κάνει κι εκεί το θαύμα του. Λιονέλ ήσουν ο καλύτερος ΚΑΙ το 2011.
(Elaith)
Xavier Hernández i Creus: Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.
Τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ. Αν μπορείς ανάμεσα στις αιωρήσεις του μετρονόμου να δεις τις κινήσεις και τις κάθετες πάσες που κάνουν ευτυχισμένους τόσους πολλούς, ξέρεις γιατί ο Τσάβι δικαιούταν να σηκώσει εχθές το βράδυ το ιερό «κιούπι» στον ουρανό της Ζυρίχης.
(ausencia)
Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να στοιχειοθετήσω επαρκώς την επιλογή μου, πόσο μάλλον σε μια χρονιά όπου το αντίπαλον δέος επικράτησε στα πάντα πλην ενός Κυπέλλου. Αλλά αυτό το πράγμα είναι κάτι προσωπικό, δεν πρέπει να έχει να κάνει με τίτλους, σωστά; (Γιατί αν οι τίτλοι παίζουν ρόλο τότε ο Γουέσλι Σνάιντερ είναι στο τηλέφωνο και θέλει το περσινό βραβείο.)
Όμως είναι κάτι που απλά το βλέπω. Έχει πολλά πράγματα πάνω του που βρίσκω αποκρουστικά, για την ακρίβεια πιστεύω πως σε οτιδήποτε αφορά το άτομό του έξω από το γήπεδο θα ήθελα διακαώς να τον δείρω αν τον γνώριζα. Αλλά παρόλ’αυτά, όταν τον βλέπω να παίζει μπάλα τα ξεχνάω όλα. Μπορεί να μην κέρδισε σχεδόν τίποτα μες στο ’11, αλλά υπήρξε η χρονιά της απόλυτης ποδοσφαιρικής του ολοκλήρωσης. Η χρονιά που πέραν αμφιβολίας, καθόσουν να δεις ένα παιχνίδι της υπέροχης Ρεάλ του Ζοζέ Μουρίνιο και περίμενες από αυτόν να βάλει μεγάλο γκολ, να κάνει μεγάλη μπαλιά, να αποτελέσει τον πυρήνα του φανταστικού παιχνιδιού της ομάδας του.
Το ξέρεις ότι είσαι μέγιστος όταν σε καθορίζει η στιγμιαία σου αδυναμία. Ο ΛεΜπρόν Τζέιμς δεν ήταν καλός στην 4η περίοδο του φετινού τελικού. Ο Νίκος Γκάλης δεν έπαιρνε το τελευταίο σουτ. Ο Κριστιάνο δεν έβαλε γκολ στη Μπαρτσελόνα φέτος. ΟΚ. Έβαλε πέρσι, στον τελικό του Κυπέλλου, στη στιγμή που θεμελίωσε τη ρεαλιστική αμφισβήτιση της κυριαρχίας της Μπάρτσα στην Ισπανία. (Κυριαρχία που, ασχέτως της αδυναμίας της Ρεάλ να την κερδίσει, θα απωλέσει φέτος.)
Δεν έχει υπάρξει στιγμή στην καριέρα του Κριστιάνο που να μην ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας του. Με το καλημέρα. Και τι ομάδες κιόλας. Όταν ξεχωρίσει κάποιος άλλος, νιώθουμε την ανάγκη να το δηλώσουμε με έμφαση. (Δε συμβαίνει συχνά.) Νιώθεις πως αν πάρεις το καστ φανταστικών ποδοσφαιριστών που βρίσκονται γύρω από αυτόν σε μια ομάδα και τους αλλάξεις με άλλους, πάλι θα την οδηγήσει μακριά. Τον ίδιον, δε γίνεται να τον αλλάξεις. Στην καρδιά μιας ομάδας με άκρατα επιθετική φιλοσοφία βασισμένη σε ταχύτητα και τεχνική ως ισοδύναμα γρανάζια, ο Κριστιάνο είναι η αρχή και το τέλος. Είναι καταδικασμένος να είναι έτσι για πάντα, για όλη του την καριέρα. Και για την καριέρα του, το 2011 ήταν η καλύτερη χρονιά.
Ως τώρα.
(dark_tyler)
Μέσα στο 2011 σκόραρε πάνω-κάτω τα ίδια γκολ με τον Κριστιάνο Ρονάλντο (νούμερα αδιανόητα, βγαλμένα από στατιστικά στο Football Manager τα οποία κάποτε θεωρούσαμε αστεία λόγω έλλειψης αληθοφάνειας), μοίρασε περισσότερες και πιο θεαματικές ασίστ ακόμα και από τον μετρ του είδους Τσάβι (πάσες εντυπωσιακές, πανέξυπνες, διορατικές, ικανές να προκαλέσουν επιφώνημα θαυμασμού πριν καν ακουμπήσει την μπάλα ο παραλήπτης τους), συνέχισε να προσφέρει φάσεις στις οποίες κάποιος απελπισμένος αμυνόμενος τον κλωτσάει σε θέση ιδανική για εκτέλεση φάουλ λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή κι όμως αυτός συνεχίζει την προσπάθεια του (φάσεις τόσο ξένες στη γενικότερη νοοτροπία του σύγχρονου ποδοσφαίρου), δήλωσε για άλλη μια χρονιά βροντερό παρών στα περισσότερα απ’ τα μεγάλα ματς που ο ‘καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου’ οφείλει να δηλώνει παρών (όπως αποστομωτικά δείχνει ένας σχετικός πίνακας που κάποιος φανατικός στατιστικολόγος έφτιαξε και στον οποίο, όπως ένας οποιοσδήποτε πολέμιος του Μέσσι θα φώναζε, δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποτυχημένες προσπάθειες του με την εθνική, μειονέκτημα το οποίο μπορείς να καταθέσεις με στόμφο σαν επιχείρημα μόνο αν προσπαθείς πρόωρα και λανθασμένα να τον συγκρίνεις με τον Μαραντόνα) και πρόσθεσε στο ήδη γεμάτο σχετικό παλμαρέ του αμέτρητες νέες στιγμές κατά τις οποίες αποφάσιζε να ξεφύγει από τον καλοδουλεμένο ομαδικό ρυθμό που βγάζει η ορχήστρα της Μπαρτσελόνα και να προσπεράσει με μια ασύλληπτη απλότητα και άνεση (μια τέτοια άνεση που ορισμένες φορές υποβιβάζει άθελα της όλη την ενέργεια, κάνοντας την να φαίνεται κοινότυπη και – το χειρότερο και πιο ειρωνικό – εύκολη στα μάτια του θεατή, ειδικά αυτού που έχει παίξει λίγες φορές μπάλα στη ζωή του) οποιονδήποτε βρεθεί στο δρόμο του, αδιαφορώντας παντελώς για το πόσους θα συναντήσει, πόσο μεγάλης ποιότητας παίκτες είναι αυτοί και πόσα τετραγωνικά μέτρα ή εκατοστά έχει στη διάθεση του για να τους ντριπλάρει.
Μαγικές στιγμές, βγαλμένες από τα παιδικά όνειρα όλων μας, που πολλές φορές δεν τελείωναν με την μπάλα στα δίχτυα, γεγονός που αυτόματα τις αφήνει εκτός κάθε ιστορικού αφιερώματος που μένει άφθαρτο στον Χρόνο αναγκάζοντας έτσι οποιονδήποτε αγαπάει αυτό το παιχνίδι να αναρωτηθεί βλέποντας το ριπλέι «can we make it go in?»:
Ο «υπέροχος λαός» του Άγιαξ ήπιε λίγο παραπάνω αυτή τη φορά. Στο λαβύρινθο του αυτιού βαράνε αλύπητα τα ντεσιμπέλ από τα ηχεία του ghetto blaster που αναπαύεται στον ώμο του LL Cool J: «Hush baby, wanna let ya know this is how its gonna go». Δεν βλέπω τίποτα, προηγούμαστε 1-0, δεν έχει σημασία, περνάω δίπλα από τους stewards. Τρέχω στον ψηλό με τα κίτρινα, είναι εύκολος στόχος. Ώπα, είναι δίφυλλη ντουλάπα ο τύπος. Δε γ@*#έται, ούτε που θα προλάβει να με δει, τι θα μου κάνει; Πηδάω, απτσάκι, μαύρο, χορτάρι στο στόμα, δύο κλωτσιές σαν βιαστικό βολέ μετά από άουτ. Su nombre es Esteban. Esteban Alvarado.
(21/12 Ajax-Alkmaar, Photo: AFP-Getty images)
Τάδε έφη: ausencia στις 15:42, 22 Δεκεμβρίου, 2011
Ο Άριεν Ρόμπεν ήταν τραυματίας για μεγάλο διάστημα. Μετά από την αποθεραπεία του ακολούθησε ένα ακόμα διάστημα σταδιακής προσαρμογής του στις αγωνιστικές υποχρεώσεις της Μπάγερν και εχθές μετά από πάρα πολύ καιρό βρέθηκε επιτέλους στην βασική ενδεκάδα της ομάδας στον εκτός έδρας αγώνα κυπέλλου με την Μπόχουμ. Όντας υγιής πλέον ο αντιπαθητικός αλλά, αντικειμενικά, πολύ ταλαντούχος Ολλανδός σκόραρε για την ομάδα του το νικητήριο γκολ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα.
Ο Άριεν Ρόμπεν, όμως, ήταν και μεγάλος καραγκιόζης. Κι αυτό δυστυχώς δεν θεραπεύεται…
Η Άρσεναλ προχώρησε στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Τιερί Ανρί για τον εορτασμό των 125ων γενεθλίων της και ο Γάλλος άσος ξέσπασε σε λυγμούς κατά την ομιλία του.
Φορώντας ένα ερυθρόλευκο κασκόλ στο λαιμό και έχοντας για συνοδεία την κόρη του Τέα, ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των Λονδρέζων (226 γκολ) πήρε το λόγο μετά την αποκάλυψη του αγάλματός του έξω από το «Emirates Stadium» και τόνισε ότι η Άρσεναλ θα παραμείνει για πάντα στην καρδιά του.
«Δεν σκέφτηκα ποτέ ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα ότι θα είχα ένα άγαλμα όπως αυτό μπροστά στο στάδιο της ομάδας που αγαπώ και υποστηρίζω», ξεκίνησε τις δηλώσεις του ο 34χρονος επιθετικός, και συνέχισε: «Η εικόνα που δείχνει το άγαλμα δίνει το τέλειο παράδειγμα για την αγάπη που έχω προς το σύλλογο. Το να έχω γονατίσει και να έχω πίσω μου το Emirates Stadium και το Χάιμπουρι είναι κάτι το εκπληκτικό.»
Αφού η μπάλα έχει καταλήξει στα δίχτυα ο ‘Τιτι’ – ο ποδοσφαιριστής που έδωσε εικόνα στην έννοια «υπεροπτικός πανηγυρισμός» με το χαρακτηριστικό στυλάκι του που άγγιζε πολλές φορές τα όρια της αλαζονείας – διανύει για δεύτερη φορά όλο το γήπεδο, αυτή τη φορά προς την αντίθετη κατεύθυνση και καταλήγει με προκλητικό σύρσιμο στο χόρτο μπροστά στην κερκίδα των φιλοξενούμενων φορώντας το πιο εριστικό του βλέμμα, προσφέροντας έτσι στους φωτογράφους μια από τις πιο ωραίες και χαρακτηριστικές φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί στα Αγγλικά γήπεδα, μια φωτογραφία για την οποία μπορείς να χαραμίσεις χωρίς δεύτερη σκέψη πέντε λεπτά από τη ζωή σου μόνο και μόνο για να απολαύσεις με προσοχή αμέτρητα ανθρώπινα συναισθήματα αποτυπωμένα σε κλασσικές Αγγλικές φάτσες, συναισθήματα που ξεκινάνε από το θυμό και το μίσος, περνάνε από την αδιαφορία και την απόγνωση και καταλήγουν ακόμα και στην παραδοχή και τον (συγκαλυμμένο) θαυμασμό.
(Ανίκητη) Ανθρώπινη ηλιθιότητα είναι να είσαι οπαδός της Φέγενορντ, να υποδέχεσαι στο γήπεδο σου μερικές εκατοντάδες οπαδούς-εκδρομείς της Αϊντχόφεν για ένα μεγάλο ντέρμπι, να φτάνει το 12ο λεπτό του αγώνα – το λεπτό δηλαδή του 12ου παίκτη, όπως συμβολικά αναφέρονται σε πολλές ομάδες οι φανατικοί οπαδοί της – να σηκώνεις το κασκόλ σου και να τραγουδάς το θρυλικό «You will never walk alone» για χάρη ενός συνοπαδού σου, ενός 60χρονου καρκινοπαθή στον οποίο οι γιατροί δεν δίνουν αρκετό χρόνο ζωής και ο οποίος βρίσκεται στο γήπεδο για να βιώσει την τελευταία μεγάλη του επιθυμία, να ζήσει ένα εντός έδρας ματς της αγαπημένης του ομάδας, να βλέπεις στο απέναντι πέταλο τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας να ακολουθούνε πιστά την κίνηση σου (μετά από επίσημη προτροπή της ίδιας τους της ομάδας μερικές μέρες πριν, μέσω της επίσημης σελίδας της), να σηκώνουν κι αυτοί τα κασκόλ τους και να ενώνουν τη φωνή τους μαζί σου ξεπερνώντας το γεγονός ότι όλα γίνονται για έναν αντίπαλο οπαδό, για έναν ποδοσφαιρικό εχθρό, να γράφετε ιστορία, να προκαλείτε ανατριχίλα, να εξυψώνετε την οπαδική, και όχι μόνο, αλληλεγγύη και να κάνετε έναν άνθρωπο που βρίσκεται στα όρια της ζωής του ευτυχισμένο, τουλάχιστον για εκείνες τις στιγμές, στιγμές που σπάνια συναντάς σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα υπάρχουν ‘αντίπαλα στρατόπεδα’ οποιουδήποτε είδους…
…και παρ’ όλα αυτά στο τέλος του αγώνα, όταν η ομάδα σου έχει κερδίσει το ντέρμπι, όταν οι περισσότεροι αποθεώνουν τους παίκτες για την νίκη τους, εσύ να κάνεις ντου στους αντιπάλους εκδρομείς πετώντας τους καπνογόνα και ξεχνώντας τα όσα διαδραματίστηκαν λίγη ώρα πριν.
Η Μπενφίκα πριν λίγες ημέρες επικράτησε με 1-0 της Σπόρτινγκ στο πορτογαλικό ντέρμπι και άφησε πίσω της αρκετούς βαθμούς την ομάδα της Λισαβόνας.
Λίγες ημέρες αργότερα ωστόσο βγήκε ένα απίστευτο πραγματικά βίντεο, το οποίο δείχνει τον προπονητή της Μπενφίκα, Ζοσέ Ζέσους, να πηγαίνει μέχρι την άκρη της γραμμής και να κάνει νόημα στον τερματοφύλακα του να πέσει κάτω!
Ο Αρτούρ τον… άκουσε και χωρίς κανένα απολύτως λόγο έπεσε κάτω λες και τον χτύπησε το ρεύμα!
Ρετρό ιστορία, περιγράφει ο συγγραφέας-ποιητής Σωτήρης Κακίσης:
Έπαιζε η Α.Ε.Κ. μ’ εκείνη την απαίσια Ρουμανική ομάδα, τη βρωμερή Άρτζες Πιτέστι, που έκανε εκείνη την αισχρή αναφορά στην ΟΥΕΦΑ και τη θάψανε απ’ την Ευρώπη την Α.Ε.Κ. Οι Ρουμάνοι στις ομοσπονδίες είναι χειρότεροι απ’ τους Ιταλούς, άσε που νομίζουνε ότι είναι κι η ελίτ των Βαλκανίων, με κάτι τρίχες να στα πόδια τους οι σικ Ρουμάνες.
Ο ποιητής Τάσος Δενέγρης το ‘βλεπε το ματς σε μια θεία του στο Κολωνάκι, που είχε έγχρωμη τηλεόραση, κι ήτανε κι άλλες δυο-τρεις κυρίες με τη θεία, αριστοκράτισσες, καθισμένες και πίνανε τσάι γύρω του. Τους είπε μερικές κουβέντες στην αρχή, και μετά αφοσιώθηκε στον αγώνα, στο Πιτέστι.
Θυμόσαστε, βέβαια, ότι ο Ντουρονικολάε, ο μετέπειτα αποτυχών στον Π.Α.Ο.Β., είχε βρει το δικό μας Νικολάου πλάγιο μπακ και μας είχανε διαλύσει κυριολεκτικά. Δεν τους έφτανε όμως που μας ρίχνανε γκολ, ρίχνανε και καμιά καθυστέρηση σπαστική η ελίτ των Βαλκανίων, κι άντε πάλι Τσαουσέσκου, κι η μαντάμ Τσαουσέσκου, με τις μύτες κ.λ.π.
Έπεσε, λοιπόν, εκείνο το γομάρι ο τερματοφύλακάς τους κάτω κι έκανε τον πεθαμένο. Τότε σηκώθηκε όρθιος στην πολυθρόνα του ο ποιητής Τάσος Δενέγρης και φώναξε, τριγυρισμένος από γριές που πίνανε τσάϊ: «Σήκω πάνω, πουτάνα, μπαλαρίνα!».
Όποτε πηγαίνω στο εξωτερικό προσπαθώ αν μου δίνεται η ευκαιρία να πηγαίνω σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Αφενός για να παίρνω λίγο τη δόση μου από τον εθισμό που λέγεται μπάλα και αφετέρου για να βλέπω διαφορές με τα όσα έχω γνωρίσει στα χρόνια που πηγαίνω στο γήπεδο στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά μπόρεσα να δω τον αγώνα Χέρτα-Λεβερκούζεν. Παρ’ ότι είχα την ευκαιρία να ξαναδώ αγώνα στη Γερμανία (στο Αλλιάνζ Αρένα αγώνα Β’ Εθνικής με γηπεδούχο τη Μόναχο 1860) είπα να δω τι διαφορετικό υπάρχει στο Βερολίνο. Για σιγουριά τα εισιτήρια τα είχα κλείσει online από τη σελίδα της Χέρτα. Οι τιμές τους ξεκινάνε από χαμηλά (κοντά στα 20 Ευρώ) και φτάνουν μέχρι και αρκετά ακριβά στις καλές θέσεις.
Παρά το γεγονός ότι το Βερολίνο είναι μια αρκετά μεγάλη πόλη και όχι και τόσο ποδοσφαιρική (η Χέρτα δεν συγκρίνεται σε τίποτα με ομάδες από άλλες πόλεις όπως Μόναχο, Αμβούργο, Ντόρντμουντ κτλ) από το πρωί υπήρχαν διάφοροι τύποι που τριγύριζαν στους δρόμους με κασκόλ της Χέρτα. Πολλοί από αυτούς στημένοι κάπου και πίνοντας μπύρες. Αν και οι ποσότητες μπύρας που καταναλώνονται είναι πολύ μεγάλες, οι τύποι δεν φάνηκαν σε καμία περίπτωση να έχουν διάθεση για τίποτα παραπάνω από λίγο τραγούδι. Ούτε επίσης φάνηκε κανείς να ενοχλείται όταν στην στάση του μετρό υπήρχαν και εκδρομείς οπαδοί της Λεβερκούζεν, μεταξύ των οποίων και κυρίες άνω των 50 ετών.
Το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου είναι σχετικά έξω από την πόλη σε μια περιοχή που δεν σε ενθουσιάζει όταν κατέβεις από το τρένο. Η παρουσία της αστυνομίας είναι διακριτική και το γήπεδο δεν πολυφαίνεται (σε αντίθεση π.χ. με το Αλιάνζ που ξεχωρίζει από μακρυά) με πρώτη μάτια. Απλά ακολουθείς το μπουλούκι και αν θες αγοράζεις κανένα κασκόλ, αφού δεν εναι ελληνικό φαινόμενο οι πλανόδιοι πωλητές. Αν πάλι πεινάς πριν αρχίσει ο αγώνας μπορείς να δοκιμάσεις κανένα λουκάνικο ή να πιεις καμια μπύρα. Το περπάτημα είναι σκάρτα κανένα 10λεπτο και τριγύρω σου βλέπεις φάτσες όλων των ηλικιών και των δύο φύλων. Από ψιλομυστήριους τύπους μέχρι τρομερά κυριλάτους και από αγοράκια μέχρι γιαγιάδες.
Εξωτερικά το γήπεδο δεν εντυπωσιάζει και σου δίνει την αίσθηση ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ από το 1936 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν τότε. Δεσπόζουν στην είσοδο οι κολώνες με το μεγάλο σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων και εσύ σαν τουρίστας δεν μπορείς παρά να φέρεις στο μυαλό σου τις ασπρόμαυρες σκηνές με τον Αδόλφο που έχεις δει σε κάποιο παλιό ντοκιμαντέρ. Ξεπερνώντας αυτές τις σκέψεις φτάνεις στις εισόδους και εκεί σου έρχεται μια απογοήτευση. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές είσοδοι με τουρνικέ η όλη διαδικασία είναι αρκετά αργή. Σίγουρα ο κόσμος ήταν πολύς (στο συγκεκριμένο αγώνα, τα μάτριξ ανακοίνωσαν 45.000 θεατές περίπου), αλλά έχοντας πάει και στο ΟΑΚΑ σε μεγάλα παιχνίδια έχω να πω ότι το αργούν πολύ. Ο λόγος; Ο έλεγχος γίνεται στην πρώτη είσοδο, πολύ πριν φτάσεις στις θύρες. Αλλά μιλάμε για έλεγχο. Γερμανικό έλεγχο που σημαίνει τερατώδεις σεκιουριτάδες που ψάχνουν μέχρι και μικρά παιδάκια κανονικά με σωματικό έλεγχο λες και θα κρύβουν κανένα μπαζούκα. Ομολογώ πως μου έκανε εντύπωση και με κούρασε λίγο. Στη Γερμανία είσαι. Σε 2-3 ματς το χρόνο να γίνουν επεισόδια και ξέρεις ποιες ομάδες είναι…
Αφού περάσεις τον έλεγχο ψάχνεις τη θύρα σου (αν καταφέρεις να ξεπεράσεις τους διάφορους πλανόδιους με τα λουκάνικα που υπάρχουν) και εκεί απλά ελέγχουν το εισιτήριό σου χωρίς πολλά πολλά. Φυσικά πηγαίνεις ακριβώς στην θέση σου (κάτι που παρ’ ότι τα τελευταία χρόνια με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ισχύει στις περισσότερες θύρες, μάλλον είναι η εξαίρεση στον κανόνα στην Ελλάδα) και κάθεσαι να δεις μπάλα. Εσωτερικά το γήπεδο είναι πολύ όμορφο και αν και έχει και κουλουάρ έχει αρκετά καλή ακουστική. Φυσικά τα συνθήματα τα φωνάζουν αποκλειστικά από το πέταλο, καθώς το υπόλοιπο γήπεδο δεν συμμετέχει ιδιαίτερα (κάτι που μου φάνηκε ιδιαίτερα περίεργο). Για τον αγώνα δεν θα πω τίποτα, ήμουν αρκετά τυχερός μια που τέλειωσε με… 3-3. Η Χέρτα μπήκε δυνατά, έχασε πέναλτυ και στη συνέχεια έκανε το σκορ 2-0. Η Λεβερκούζεν αντέδρασε και με τον Ντερντιγιόκ σε μεγάλη μέρα το γύρισε στο Β΄ημίχρονο σε 2-3. Τελικά η Χέρτα ισοφάρισε και έφυγαν όλοι μάλλον ικανοποιημένοι. Το καλό με το γερμανικό ποδόσφαιρο είναι ότι δεν έχει πολλές διακοπές, έχει γυμνασμένους και γρήγορους παίκτες με σχετική τακτική παιδεία και συνήθως βλέπεις ανοιχτούς αγώνες με αρκετά γκολ.
Εκεί που θα σταθώ είναι στα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση. Πρώτον, οι άνθρωποι πίνουν μπύρα, πολλή μπύρα. Ένα παλικάρι μπροστά είχε πάρει την συσκευασία του ενός λίτρου η οποία έχει και γραμμές πάνω: «εναρκτήριο λάκτισμα», «ημίχρονο» και «τέλος αγώνα» ώστε να την μοιράσεις σωστά. Γύρω στο 25′ του αγώνα, είχε ήδη μπει στις καθυστερήσεις της μπύρας του και σύντομα αγόρασε δεύτερη. Συνέχεια μπαινοβγαίνουν για να αγοράσουν κάτι να καταβροχθίσουν ή να πιουν, αν και φυσικά κυκλοφορούν και πωλητές μέσα στο γήπεδο. Καλό όλο αυτό βέβαια, μόνο που προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορείς να αφήνεις το ματς της ομάδας σου να παίζεται και εσύ να πηγαίνεις για ψώνια χάνοντας πολλές φορές πάνω από 5 λεπτά αγώνα. Είναι μια νοοτροπία που όσο και να θεωρείται «πολιτισμένη» ή «ευρωπαϊκή» ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Το δεύτερο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι αυτό το κλασσικό που ακούμε από μεγαλύτερους: «Κάποτε παιδί μου πηγαίναμε μαζί στο Άρης-ΠΑΟΚ δίπλα δίπλα» και συνήθως λέμε «άσε μας ρε πατέρα». Τελικά είναι αληθινή ιστορία. Πέρα από τους φιλοξενούμενος που ήταν σε μια γωνιά του γηπέδου, στα γκολ της Λεβερκούζεν πετάγονταν διάφοροι ξέμπαρκοι οπαδοί της που πανηγύριζαν έξαλλα, χωρίς κανείς όχι να τους αγγίζει, αλλά ούτε καν να τους κοιτάει. Εμείς σαν Ελληνάρες περιμέναμε να πέσει ξύλο, αλλά μάταια.
Τέλος, παρά τα προβλήματα στην είσοδο, η έξοδος ήταν πολύ εύκολη. Οι συρμοί που περίμεναν ήταν πολλοί και υπήρχε οργάνωση ούτως ώστε να μην είναι ο κόσμος πακτωμένος σαν τις σαρδέλες. Είναι εντυπωσιακό δυο αστυνομικοί να κρατάνε με μια κορδέλα ορδές οπαδών. Δεν είναι πάντα μόνο θέμα οργάνωσης, είναι και θέμα πολιτισμού και παιδείας του κόσμου. Στην Ελλάδα δυο αστυνομικοί μόνοι θα είχαν τσαλαπατηθεί από δεκάδες οπαδούς που δεν θα μπορούσαν να περιμένουν 2′ ακόμα.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι ιδιαίτερα φτηνό αγαθό στη Γερμανία, αλλά είναι σίγουρα αρκετά πιο άνετο και ποιοτικό από ότι στη χώρα μας. Δεν χρειάζεται να μιμηθούμε κάθε συνήθεια των ξένων, χρειάζεται όμως κάποια στιγμή να κάνουμε τα βασικά. Και όσο και κλισέ να ακούγεται, αφού χάσαμε την ευκαιρία με το 2004 και αφού άνθρωποι που είχαν μια διαφορετική προσέγγιση (όπως π.χ. ο Ντέμης) έφυγαν από το ποδόσφαιρο, δεν πιστεύω ότι θα καταφέρουμε σύντομα να ανέβουμε επίπεδο.
Ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν επιστρέφει μετά από τραυματισμό στους αγώνες της Εστουδιάντες, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Η Μπάνφιλντ προηγείται με 0-1 και κάποιοι από τους οπαδούς της ομάδας αρχίζουν να πετάνε κροτίδες και άλλα αντικείμενα προς τον τερματοφύλακα των φιλοξενούμενων Λουκέτι. Ο Βερόν μες στα νεύρα πάει προς το πέταλο, αλλά οι φανατικοί δεν λένε να καταλάβουν. «Κατέβα, γ..μώ το μ..νί της μάνας σου» είναι μόνο ένα από αυτά που ο Βερόν είπε μάταια. Ο αγώνας διακόπτεται, ο Βερόν στην τελευταία σεζόν του στο ποδόσφαιρο βλέπει την ομάδα του να αντιμετωπίζει προβλήματα και ο πρόεδρος της Εστουδιάντες μιλάει για οπαδούς που προσπαθούν να κάνουν πολιτική.
Λονδίνο, Αγγλία
Οπαδός της Σίτι, όχι άσπρου χρώματος, σηκώνει ένα μικρό πανό με μήνυμα προς τον κύριο Μπλάτερ. Αφορμή οι ρατσιστικές επιθέσεις ποδοσφαιριστών άλλων ομάδων όπως ο Τέρρι κι ο Σουάρες που κυριαρχόυν τον τελευταίο καιρό. Σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα όπως αυτό του ρατσισμού κάποιες φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα και οι υπερβολές από όλες τις πλευρές μεγάλες.
Κάλι, Κολομβία
Μια άγνωστη ομάδα κάνει προετοιμασία. Είναι οι… Ρέγκιας FC και διαφέρουν από όποια άλλη ομάδα ξέρετε. Ο λόγος; Πρόκειται για μια ομάδα αποτελούμενη αμιγώς από τραβεστί. Ιδρύθηκε το 1992 με μοναδικό στόχο την μάχη ενάντια στις διακρίσεις, αυτή τη φορά απέναντι στο… κοινωνικό σύνολο των τραβεστί. Μπορεί αυτό να φαίνεται λίγο γραφικό, αλλά στην Κολομβία αρκετές δεκάδες τρανσέξουαλ το χρόνο δολοφούνται. Οι Ρέγκιας συνήθως αγωνίζονται σε φιλικούς αγώνες απέναντι σε ομάδες γυναικών και έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς. Παρά την παντελή έλλειψη ποδοσφαιρικών ικανοτήτων (όπως φαίνεται στο βίντεο), δεν χάνουν το κέφι τους, καθώς το κίνητρο της συμμετοχής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των γκέι είναι μεγάλο.
Αγία Πετρούπολη, Ρωσία
Ο Μπουσουφά κάνει αυτό που θέλουμε εμείς ως οπαδοί πολλές φορές. Παίρνει φόρα, βάζει δύναμη, σουτάρει και σκοράρει. Πετυχαίνει τον διαιτητή και βγάζει το άχτι του. Ναι παίρνει και μια κόκκινη. Μικρό το κακό.
Λονδίνο, Αγγλία
Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «κοντρόλ με το γόνατο», αλλά ο Αντεμπαγιόρ σκόραρε δις στον αγώνα την Τότεναμ με την Άστον Βίλα και έδωσε τρεις ακόμα πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα του Χάρι Ρέντναπ. Η Τότεναμ κάνει καταπληκτική πορεία, εκμεταλλεύεται τα προβλήματα των άλλων Λονδρέζων αλλά και της Λίβερπουλ και πάει φουλ για μια από τις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Σαν να μην της έφτανε η κακή της αγωνιστική παρουσία, η Γρανάδα έχει να τα βάλει και με άμυαλους οπαδούς της! Ενώ η ομάδα είχε ανατρέψει το σκορ και νικούσε 2-1 τη Μαγιόρκα, εκτοξεύθηκε από την εξέδρα μία ομπρέλα στον βοηθό διαιτητή, Τσάβι Αγκιλάρ, τον τραυμάτισε και ο διαιτητής Κλος Γκόμες διέκοψε οριστικά το παιχνίδι. Η ισπανική λίγκα αναμένεται να κατοχυρώσει το ματς υπέρ των νησιωτών, ενώ ο δράστης συνελήφθη, με τους… ομοϊδεάτες του να τον δείχνουν και να φωνάζουν «έξω-έξω»!
Επεισοδιακό ήταν, όπως αναμενόταν, το τοπικό ντέρμπι ανάμεσα στη Χάνσα Ροστόκ και τη Ζανκτ Πάουλι για τη 15η αγωνιστική της δεύτερης κατηγορίας της Γερμανίας!
Οι οπαδοί των γηπεδούχων υποδέχθηκαν τους «πειρατές» με εκατοντάδες μπανάνες, ενώ κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης δεν έλειψαν οι φωτιές από εμπρησμούς πανό στις εξέδρες, αλλά και οι ανταλλαγές φωτοβολίδων! Χαρακτηριστικό μάλιστα ήταν πως ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει για δέκα περίπου λεπτά την αναμέτρηση, ενώ επιστρατεύτηκαν μέχρι και ομπρέλες προκειμένου οι παίκτες της Ζανκτ Πάουλι να προστατευτούν στις εκτελέσεις κόρνερ.
Μερικές από τις καλύτερες ραδιοφωνικές διαφημίσες των τελευταίων ετών ανήκουν σε ένα ποτό που λέγεται Γιαγκερμάιστερ. Το γερμανικό αυτό λικέρ, παρ’ ότι έγινε μεγάλη μόδα τα τελευταία χρόνια έχει σημαντική ιστορία σχεδόν 80 ετών από πίσω του. Και αν αναρωτιέστε «μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με την μπάλα;» και «πόσα πήρατε για την γκρίζα διαφήμιση» οι απαντήσεις είναι «μεγάλη» και «τίποτα». Γιατί πολύ απλά το συγκεκριμένο ποτό έκανε πραγματικότητα τη διαφήμιση πάνω στις ποδοσφαιρικές εμφανίσεις.
Ήταν το 1973 όταν ο πανέξυπνος Γκούντερ Μαστ, ο άνθρωπος πίσω από το ιδιαίτερο αυτό ποτό είχε την έμπνευση να διαφημίσει το προϊόν του στο δημοφιλές άθλημα του ποδοσφαίρου. Ο Μαστ κατάφερε να κάνει ένα τοπικό ποτό της Σαξωνίας σε δημοφιλές ποτό πρώτα στη χώρα του και στη συνέχεια και αλλού. Το εντυπωσιακό ήταν ότι δεν χρειαζόταν στρατούς από διαφημιστές από πίσω του, καθώς ο ίδιος έβρισκε τα πρωτότυπα και συνήθως αστεία σλόγκαν των διαφημίσεων (Πώς κάνει γνωστή αλυσίδα παιχνιδιών εδώ; Ε, καμία σχέση.) Η ιδέα του ήρθε όταν στα μέσα του 1972 γνώρισε τον Ερνστ Φρίκε πρόεδρο της Άιντραχτ Μπράουνσβαικ. Η Άιντραχτ ήταν σε κακή κατάσταση καθώς είχε βγει από ένα σκάνδαλο δωροδοκίας με παίκτες της να χρηματίζονται όχι για μειωμένη, αλλά για αυξημένη απόδοση. Παράλληλα αντιμετώπιζε σημαντικά οικονομικά προβλήματα, ενώ και ο κόσμος δεν πήγαινε στο γήπεδο απογοητευμένος.
Ο Γκούντερ Μαστ είδε μια ευκαιρία και δεν την άφησε να πάει χαμένη. Πρότεινε να μπει το σήμα της Γιαγκερμάιστερ στην εμφάνιση της Άιντραχτ και πρόσφερε 100.000 μάρκα, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για κάτι που γινόταν για πρώτη φορά παγκοσμίως. Για να γίνει όμως ιδέα η πράξη, χρειάστηκε να περάσουν 8 μήνες καθώς η γερμανική Ομοσπονδία δεν ήταν σύμφωνη αρχικά στο εγχείρημα. Όπως επίσης υπήρξαν οι αντιδράσεις από τους δημοσιογράφους και κυρίως τον κόσμο της ομάδας που θεωρούσε ότι η ιερή φανέλα της Άιντραχτ Μπράουνσβαικ θα λερωνόταν. Τελικά όπως σε όλες τις ιστορίες εμπορευματοποίησης χρειάστηκε μια ψηφοφορία. Τα μέλη της Άιντραχτ με ψήφους 145 υπέρ και 7 κατά συμφώνησαν να μπει το σήμα της ομάδας στην εμφάνισή της. Το κυριότερο όμως ήταν ότι αποφάσισαν να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια την Ομοσπονδία και να προχωρήσουν σε μια τέτοια κίνηση χωρίς την έγκρισή της. Η Ομοσπονδία προσπάθησε να αντιδράσει, μετρώντας τις διαστάσεις της διαφήμισης που είχε αντικαταστήσει το σύμβολο της ομάδας, αλλά τελικά τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Έτσι, στις 24 Μαρτίου του 1973 κόντρα στην Σάλκε η εμφάνιση έκανε το ντεμπούτο της.
Η μόδα συνεχίστηκε στη Γερμανία, καθώς στην έναρξη της επόμενης σεζόν ομάδες όπως το Αμβούργο, η Φορτούνα Ντίσελντορφ κι η Ντούισμπουργκ εμφανίστηκαν με διαφημίσεις εταιριών όπως το Καμπάρι και η Ρέμινγκτον. Ακολούθησε και η Μπάγερν που πλέον έβαλε το σήμα της Αντίντας στις εμφανίσεις της. Οχτώ χρόνια μετά όλες οι ομάδες της Μπουντεσλίγκα είχαν σπόνσορα στις φανέλες τους. Η Άιντραχτ πιθανότατα θα είχε πρωτοτυπήσει σε έναν ακόμα τομέα, αλλά οι άνθρωποι της αρνήθηκαν την μετονομασία του συλλόγου σε Άιντραχτ Γιαγκερμάιστερ (ένα όνομα που ηχητικά θυμίζει Γερμανό βασανιστή σε ταινία του Χάρρυ Κλυν) το 1983 όταν και ο Μαστ είχε γίνει πρόεδρος της ομάδας.
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Γκούντερ Μαστ δεν ήταν ποδοσφαιρόφιλος. «Ξέρω πότε μπαίνει γκολ, αλλά δεν θα μπορούσα να σας εξηγήσω το οφσάιντ» είχε δηλώσει. H διαφήμιση του ποτού έμεινε μέχρι το 1985 με το ποσό να αυξάνεται συνεχώς και να φτάνει το 1977 το 1,5 εκατομμύριο Μάρκα. Χρήματα που έφεραν τον Μπράιτνερ στην Άιντραχτ και οδήγησαν την ομάδα στη 2η θέση του πρωταθλήματος το οποίο και έχασε για μόλις έναν βαθμό.
Όπως όλα τα καλά όμως, κάποτε τελειώνουν. Η ομάδα άρχισε να αποδυναμώνεται, τα χρήματα να μην αρκούν και τελικά υποβιβάστηκε χάνοντας και τη διαφήμιση του διάσημου ποτού. Μπορεί τα «Λιοντάρια του Βορρά» να αγωνίζονται στην Β’ Εθνική πλέον (ανέβηκαν φέτος), αλλά η παρακαταθήκη που άφησαν άλλαξε για πάντα το ποδόσφαιρο. Ο Γκούντερ Μαστ πέθανε φέτος τον Μάρτιο, η Γιαγκερμάιστερ συνεχίζει και χωρίς αυτόν και το ποδόσφαιρο γίνεται μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο ένα εμπορικό προϊόν και λιγότερο μια απλή διασκέδαση.
A streker makes an apperance during the German first division Bundesliga football match FC Augsburg vs FC Bayern Munich in the southern German city of Augsburg on November 6, 2011. (Photos: Getty Images)
Πιθανότατα όσοι είστε παλιοί σομπρερίστας να θυμάστε το όνομα του Τζίμυ Μπούλαρντ, ο οποίος μάλλον είναι ο αγαπημένος μας Άγγλος (δεν είναι βέβαια και κατόρθωμα, καθώς δεν συμπαθούμε πολλούς Άγγλους). Αυτό το υπέροχο αγόρι αγωνίζεται πλέον με τα χρώματα της Ίπσουιτς και δεν θέλει να κακοκαρδίσει κανέναν. Έτσι αντί να το παίξει Μήτρογλου και να παίρνει την μπάλα για να μην σουτάρει κανείς το φάουλ, ο Τζίμυ φίλες και φίλοι βρήκε τη σωστή λύση για μια επαγγελματική ομάδα. Πέτρα-ψαλίδι-χαρτί και ο Κιθ Άντριουζ δεν έχει κανέναν λόγο να αισθάνεται αδικημένος. Για την ιστορία η Ίπσουιτς κέρδισε με 3-0 την Κόβεντρι.
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία
Η Γαλατά έχει μόλις σκοράρει με τον Ελμάντερ και έχει πάρει το προβάδισμα απέναντι στην μαχητική Σαμσουνσπόρ (δεν έχω ιδέα, έτσι το φαντάζομαι όμως). Μόλις 1,5 λεπτό πιο μετά ο ελεεινός κοτσίδας τερματοφύλακας (πού πας ρε φίλε με κοτσίδα, δεν έχεις δει τον Σίμαν και τον Πίντο;) πάει να κάνει μαγκιά, ο διαιτητής δίνει το πέναλτυ και μέσα σε δυο λεπτά το ματς γυρίζει.
Kάπου στην Ισπανία
Είπαμε, η φτώχεια οδηγεί στις απομιμήσεις και στα… κινέζικα προϊόντα. Έτσι, όποιος είναι συλλέκτης αξεσουάρ ποδοσφαιρικών ομάδων έχει πλέον μια λύση παραπάνω. Το νέο υπέροχο μαϊμουδοκαπέλο της ισπανικής Λίγκας είναι 3 σε 1. Το σήμα της Μπαρσελόνα, το όνομα της Ρεάλ Μαδρίτης και τα χρώματα της Ατλέτικο Μαδρίτης. Μια νυχτερίδα μόνο του λείπει και θα ήταν το καλύτερο δώρο για γκάτζετ. Μην μας ρωτάτε, τα αποθέματα εξαντλήθηκαν.
Στοκχόλμη, Σουηδία
Άγγλος ποδοσφαιριστής. Οπαδός της Μίλγουολ. Παίζει στη Σουηδία. Μπορούμε όλοι να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για κάποιον δαντελένιο χαφ. Στη γουκιπίντια λέει ότι κέρδισε και τον τίτλο του πιο βρώμικου ποδοσφαιριστή στη Σουηδία. Μετά από αυτό τη φάση είναι σίγουρο ότι πάει για repeat. Τον λένε Κένι Πέιβι και στη συγκεκριμένη φάση πρέπει να έχει κάνει γύρω στα 3 με 4 ποινικά αδικήματα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Σάντα Φε, Αργεντινή
Η Ράσινγκ ήταν μπροστά στο σκορ μέχρι που οι γηπεδούχοι κέρδισαν πέναλτυ. Την απόφαση να το εκτελέσει πήρε ο γκολκίπερ Ενρίκε Μπολόνια. Ο «δικός μας» Σεμπαστιάν Σάχα έκανε την απόκρουση, αλλά ο αντίπαλος τερματοφύλακας πήρε το ριμπάουντ και έδωσε τον πολύτιμο βαθμό στην ομάδα του. Μια ακόμα μάχη μεταξύ τερματοφυλάκων στην Λατινική Αμερική…
Εξήντα εφτά δευτερόλεπτα πριν ο διαιτητής σφυρίξει την λήξη του αγώνα η Ολλανδία συνεχίζει με ζήλο και αξιοσημείωτη πειθαρχία να επιτίθεται κατά του Σαν Μαρίνο. Το σκορ είναι ήδη 10-0 αλλά χωρίς καμία διάθεση χρονοτριβής οι παίκτες των γηπεδούχων φτάνουν στην μεγάλη περιοχή και σκοράρουν για τέταρτη φορά στα τελευταία 13 λεπτά του αγώνα.
(Πρόκειται για επίσημο παιχνίδι απέναντι σε μια εθνική ομάδα που παρατάχθηκε στο γήπεδο με 11 παίκτες, «είναι 11 αυτοί και 11 εμείς», οι ομάδες ξεκίνησαν και οι δυο από το μηδέν, δεν υπήρξε κανένα αθέμιτο αβαντάζ, κάθε γκολ μετράει. Μερικές φορές τα τυπικά δεδομένα δεν αρκούν για να δικαιολογήσεις τα πάντα, γιατί οι «11 αυτοί» είναι 11 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, κατάλληλα καταρτισμένοι και προετοιμασμένοι, αντλημένοι από μια τεράστια δεξαμενή ταλέντων που ‘αλιεύονται’ από μια χώρα 17 εκατομμυρίων ανθρώπων ενώ οι «11 εμείς» είναι – κατά βάση και με ελάχιστες εξαιρέσεις – κάποιοι καθημερινοί τύποι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, part-time ποδοσφαιριστές που το πρωί βγάζουν τα προς το ζην κάνοντας οτιδήποτε άλλο, ποδοσφαιριστές που επιλέχθηκαν από μια δεξαμενή της πλάκας που ψάχνει να ανακαλύψει ψίχουλα ταλέντου σε 30.000 όλους κι όλους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες μαζί, άνθρωποι που παίζουν για το χόμπι τους, για την πλάκα τους, για την μπαλίτσα. Ίσως αυτή η στάση να είναι η ενδεδειγμένη, ίσως ο σεβασμός στον αντίπαλο να εντοπίζεται στο να τον αντιμετωπίσεις ως το τελευταίο λεπτό σαν κάτι ικανό και επικίνδυνο ακόμα κι όταν αυτός δεν νιώθει ικανός και επικίνδυνος απέναντι σου, ίσως το να αλλάζεις πασούλες στο μεγαλύτερο μέρος του δευτέρου ημιχρόνου και να ψάχνεις μπροστά μόνο τις θεαματικές φάσεις να ‘βρωμάει’ ελεημοσύνη και οίκτο, ίσως το να μην παρεκκλίνεις από το παιχνίδι σου παρά την οποιαδήποτε ευνοϊκή τροπή που έχει πάρει το ματς να δίνει κάποιου είδους αξία στον ηττημένο, κάτι που από παιδιά γνωρίζουμε πως επιστρέφεται σαν επιπλέον δόξα σ’ εσένα. Τα όρια σε θέματα που σχετίζονται με την αξιοπρέπεια είναι πάντα μεταβλητά και δυσδιάκριτα, τα όρια τα θέτεις εσύ ανάλογα με τις εμπειρίες και την κοσμοθεωρία σου, το που θέτεις αυτά τα όρια είναι αιώνιο σημείο αντεγκλήσεων αλλά διάολε, το σκορ έχει περάσει το μαθηματικό όριο που χωρίζει μονοψήφιους και διψήφιους αριθμούς, το σκορ είναι δέκα-μηδέν, απομένουν μερικά δευτερόλεπτα όλα κι όλα, ακόμα κι αν τα προηγούμενα 89 λεπτά η ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια των ερασιτεχνών από το Σαν Μαρίνο δεν είχε σμπαραλιαστεί από την εξελισσόμενη συντριβή, τότε σ’ αυτό το σημείο η μπάλα εκτός από την γραμμή του τέρματος περνάει και την γραμμή του ξεφτιλίσματος, απλά και αντικειμενικά απ’ όποια οπτική και μ’ όποια κοσμοθεωρία και να το δεις.)
Κι αν έχεις φτάσει ως εδώ και συνεχίζεις να σκέφτεσαι ότι η πλευρά του νομίσματος που προφανώς κοιτάνε οι Ολλανδοί, παίκτες και εκστασιασμένοι οπαδοί, έχει κάποια σοβαρά επιχειρήματα στήριξης αυτής της διάθεσης εξευτελισμού του αντιπάλου, ακόμα κι αν αυτός είναι ένα απ’ τα μικρότερα κράτη στον κόσμο το οποίο έχει να περηφανεύεται ότι από την ποδοσφαιρική του ομάδα έχει περάσει ένας (και μόνο ένας!) παίκτης που έχει καταφέρει να πετύχει πάνω από ένα γκολ στην 21χρονη ιστορία της ομάδας, δεν γίνεται να παρατηρήσεις τον Ολλανδό μέσο που, μετά το ενδέκατο γκολ κι ενώ βρισκόμαστε πλέον εφτά δευτερόλεπτα πριν συμπληρωθεί το ενενηντάλεπτο και το Σαν Μαρίνο κάνει σέντρα για δωδέκατη φορά στο παιχνίδι, σπριντάρει προς τον παίκτη των φιλοξενούμενων που έχει την μπάλα και επιχειρεί τζαρτζάρισμα και τάκλιν για να τον εμποδίσει να κάνει… οτιδήποτε είχε στο μυαλό να κάνει σ’ εκείνο το σημείο και να μην αναφωνήσεις εκνευρισμένος: «Ε, είσαι μεγάλος μαλάκας ρε φίλε».
Η Ισπανία αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι κυριαρχεί ποδοσφαιρικά κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κ-19 επικρατώντας στον τελικό της Τσεχίας. Η σπουδαία αυτή επιτυχία όμως επισκιάστηκε από ένα γεγονός που ήρθε κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών. Ο Χουάν Μουνίθ της Σπόρτινγκ Χιχόν εμφανίστηκε στα πανηγύρια με την τοπική σημαία των Αστούριας και ο προπονητής Χινές Μελέντεθ οργισμένος πήγε και του την πήρε. Το γεγονός έχει ξεσηκώσει μεγάλη συζήτηση στην Ισπανία με διαφορετικές απόψεις και μεγάλες διαφωνίες για το αν ο παίκτης δεν έπρεπε να κάνει κάτι τέτοιο και αν ο προπονητής είχε το δικαίωμα να προβεί σε αυτή του την ενέργεια. Κάποιοι μάλιστα σχολιάζουν και το γεγονός ότι ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης ο Αλβάρο Μοράτα (παίκτης της Ρεάλ Καστίγια, β’ ομάδας της Ρεάλ Μαδρίτης) άφησε την σημαία όταν πήγε να παραλάβει το βραβείο του.
LANDOVER, MD – JULY 30: Fans cheer before the start of the Manchester United and Barcelona friendly match at FedExField on July 30, 2011 in Landover, Maryland.
Μια νέα γενιά, μια νέα εποχή, μια νέα κοινωνία. O tempora o mores! Σημασία δεν έχει να ζεις κάτι, σημασία έχει να μπορείς να αποδείξεις ότι το έζησες. Μπορεί να μην σου μείνουν συναισθήματα να θυμάσαι για να περιγράψεις αλλά σίγουρα θα έχεις ως λάφυρο ένα τραγικό, θολό πλάνο ενός κιθαρίστα κάπου στο μισό χιλιόμετρο απόσταση να βγάζει ένα ακατάληπτο βουητό ή μια κουνημένη φωτογραφία κάποιου διάσημου ποδοσφαιριστή που ντριπλάρει στα 23 βήματα από εσένα. Έτσι φυσικά δεν θα μπορέσεις να απολαύσεις την ντρίπλα αλλά γι’ αυτό υπάρχει το Youtube: Σαν να την είδες με τα ίδια σου τα μάτια.
Όλα αυτά μέχρι την μέρα εκείνη που ακόμα και στα φημισμένα γήπεδα-’οπαδικούς ναούς’ οι ομάδες θα μπούνε στο γήπεδο, όλος ο κόσμος θα σηκώσει τα κινητά και τις μηχανές για να αποθανατίσει τον παθιασμένο, ρομαντικό, οπαδικό χαμό της υποδοχής και κανένας δεν θα έχει μείνει για να τραγουδήσει, για να χοροπηδήσει ή για να ‘σηκώσει χέρια’.
Και τότε χιλιάδες «Like» θα βρεθούν σε υπαρξιακό αδιέξοδο.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[8 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
