Και μη βιαστείτε να απαντήσετε στην ερώτηση του τίτλου του άρθρου…

Λέμε ότι το ποδόσφαιρο είναι αντρικό σπορ. Λέμε ότι ο άντρας παρατάει τα … πάντα (ή σχεδόν τα πάντα) για τη μπάλα, αλλιώς δέχεται την…κατακραυγή από τους υπόλοιπους. Λέμε πολλά.

Το θέμα είναι πως αντιδράμε όλοι εμείς οι ακραιφνείς ποδοσφαιρόφιλοι όταν μαθαίνουμε ότι μουντιαλικός άσος, παίκτης αρκετών «αστέρων» αποφάσισε να «προδώσει» το άθλημά μας για το … καλλιτεχνικό πατινάζ; Ναι καλά διαβάσατε. Ούτε προπονητής θελει να γίνει, ούτε σχολιαστής αγώνων ,ούτε τίποτα. Πατινέρ θέλει να γίνει…

Ο λόγος για τον γνωστό Τούρκο διεθνή Ιλχαν Μανσίζ. Στο Μουντιάλ του 2002 είχε κάνει μεγαλειώδεις εμφανίσεις, και αυτός και η Τουρκία. Τώρα είναι στα 35 του και επόμενος στόχος; Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί αγώνες του 2012 στους οποίους φιλοδοξεί να συμμετάσχει ως αθλητής του … καλλιτεχνικού πατινάζ!!! (ήμαρτον!!!!)

Όλα ξεκίνησαν πριν από τρία χρόνια όταν ο Ιλχάν Μανσίζ πήρε μέρος στην τουρκική έκδοση του τηλεοπτικού προγράμματος «Stars on Ice». Κάτι σαν το «Χορεύοντας με τα αστέρια» ή πως στο καλό λένε το αντίστοιχο Ελληνικό σώου. Ο Τούρκος πρώην ποδοσφαιριστής των Μπεσίκτας και Χέρτα αφιέρωνε καθημερινά οχτώ ώρες για διάστημα τριών μηνών. Και ασχολήθηκε τόσο πολύ που … κόλλησε για τα καλά!

Ρε τι πάθαμε…Τώρα τι να του πεις;

Ακόμα και οι «καλύτεροι ποδοσφαιριστές στην Ευρώπη» αυτήν την στιγμή, φτιάχνονται με την παιδική πρόκληση του να αφήσεις ξαφνικά τον φίλο σου μόνο με το σώβρακο.

Συνεχίζοντας την καμπάνια «Σεβασμός στους μεσήλικες ποδοσφαιριστές με τους οποίους μεγαλώσαμε» το sombrero, μετά τους Γκίγκς και Ντάβιντς, σας παρουσιάζει τον επίσης 37χρονο Φίλιπο Ινζάγκι – τον πιο προικισμένο ‘άμπαλο’ της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας – να κάνει (στο χθεσινό φιλικό παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα) αυτό το οποίο χρηματοδοτεί εδώ και πολλά χρόνια τα ακριβά Ιταλικά του γούστα.

Η κάλυψη της γερμανικής τηλεόρασης στους ποδοσφαιρικούς αγώνες είναι παράδειγμα προς μίμηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν εμπεριέχει και τα ρίσκα της. Η Τζέσικα Κάστροπ του γερμανικού Sky το έζησε για τα καλά…

Στις 2 Μαρτίου του μακρινού 1991, ο 17χρονος Ράιαν Γκίγκς έμπαινε αλλαγή στην θέση του Ντένις Έργουιν, στον αγώνα απέναντι στην Έβερτον στο Όλντ Τράφορντ.

Είκοσι ένα (21) σεζόν μετά, ο 37χρονος Ράιαν Γκίγκς συνεχίζει να σπάει κάθε απίθανο ρεκόρ προσπερνώντας τα χρόνια με την ίδια άνεση και το ίδιο χαρακτηριστικά αέρινο και ντελικάτο στυλ με το οποίο απέφευγε τους αμυντικούς της Άρσεναλ στην ιστορική κούρσα του το 1999.

Σχετικά:
Ωδή στον Λιονέλ Μέσσι
Ωδή στον Ζινεντίν Ζιντάν
Ωδή στον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε
Ωδή στον Κάρλες Πουγιόλ
Ωδή στον Πάολο Μαλντίνι
Ωδή στον Τσάβι
Ωδή στον Αντρές Ινιέστα

Το παιγνίδι του Ολυμπιακού με την Ντεπορτίβο έφερε στην επιφάνεια για ακόμα μια φορά , τα καλά και τα άσχημα της ομάδας λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Πίεση ψηλά , και εξαναγκασμός του αντιπάλου σε λάθη, αρκετές ευκαιρίες οσο η ομάδα ήταν φρέσκια. Όμως και κακή αμυντική λειτουργία, αγχωμένες αντιδράσεις (ίσως αναμενόμενες από την προσπάθεια ανάδειξης του κάθε παίκτη στον νέο κόουτς) και έλλειψη χαρισματικού σκόρερ. Ο Ολυμπιακός φαίνεται να έχει άμεση ανάγκη του παίκτη που θα κάνει «τη μισή ευκαιρία γκολ» όπως λέμε.

Αυτό ως εισαγωγή για την απόκτηση των Νέμεθ-Φούστερ, καθώς μετά τον Ντιόγκο που μας αφήνει , δανεικός για τη Φλαμένγκο (άλλωστε ποτέ δεν απέδειξε ότι είναι ο «χαρισματικός» σκόρερ) είχε μείνει μόνο ο «περίεργος» Μήτρογλου μπροστά. Ένας παίκτης με αρκετά σκαμπανεβάσματα στον οποίο δεν μπορείς να στηριχθείς. Και όμως ακόμα και μετά τους Νέμεθ (απλώς ένα ταλέντο, με 3 γκολ σε 17 ματς πέρσι τον οποίο θα κρίνουμε … κάποτε) και Φούστερ (άγνωστο… «λαχείο», από τις κινήσεις που απεχθάνομαι) η αίσθηση μου ότι ο Ολυμπιακός πάσχει ακόμα μπροστά παραμένει. Κι έτσι περιμένω να δω τι θα γίνει τις επόμενες δέκα μέρες καθώς ακόμα και στη θέση του αμυντικού χαφ η ομάδα δείχνει «γυμνή».

Έν αναμονή για περισσότερα σχόλια…

Είναι ο γίγας Ντόργκε Κουεμάχα. Αν είστε Αρεiανοί θα τον θυμάστε σίγουρα μια που πέρασε από την ομάδα σας με όχι και τόσο μεγάλη επιτυχία. Επειδή οι καλοί όμως δεν χάνονται, ο Καμερουνέζος φορ πήγε πρώτα στην Ντέμπρετσεν και μετά στην Ντούισμπουργκ όπου και έβαλε αρκετά γκολάκια και τελικά από πέρσι αγωνίζεται στην Μπριζ όπου δεν τα πηγαίνει και ιδιαίτερα άσχημα. Χθες πάντως κέρδισε τις εντυπώσεις στο τοπικό ντέρμπυ με την Σερκλ με τις επιδόσεις του στο καράτε (κάπου εκεί κοντά στο 4:35 του βίντεο)…

Η Αρλ είναι μιά πανέμορφη κωμόπολη στα Νότια της Γαλλίας, γεμάτη ρωμαϊκά μνημεία μεταξύ των οποίων δεσπόζει μιά αρένα τύπου «Κολοσσαίου».

Ο Βαν Γκογκ έζησε εκεί μόλις δύο χρόνια (1888-1889) και εμπνεύστηκε ούτε λίγο ούτε πολύ 300 ζωγραφικούς πίνακες!

Από το 1970, στην Αρλ διοργανώνεται ένα απ τα πιό διάσημα φωτογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης.

Και μιάς και αναφέρθηκα στην τέχνη της φωτογραφίας από φέτος ο επισκέπτης – φωτογράφος θα έχει την ευκαιρία μαζί με την αρένα τύπου Κολοσσαίο, να φωτογραφίσει και δύο αξιόλογα μπρούτζινα αγάλματα που αναπαριστούν τους Αρχαγγέλους να παίζουν ποδόσφαιρο. Μεταφέρθηκαν εκεί απ τα βάθη της Ρηνανίας και θα παραμείνουν γιά τουλάχιστον ένα χρόνο καθώς δένουν απόλυτα με το περιβάλλον…

Εδώ και ένα μήνα το FC Barcelona απέκτησε ένα πολύ ιδιαίτερο μέλος. Ο νεογέννητος Beeckman, γιός του 23χρονου φοιτητή αρχιτεκτονικής Wesley και της 24χρονης νοσοκόμας Annekke Maes απ το Nieuwerkerk, μια μικρή πόλη 60 χιλιόμετρα έξω απ τις Βρυξέλλες, πήρε το όνομα της αγαπημένης ομάδας των γονιών του και λέγεται … Μπάρσα!

Το ζευγάρι κατέληξε σ αυτή την όχι και τόσο συνηθισμένη απόφαση, αφού την ημέρα που συζητούσε για το όνομα που θα έπαιρνε το παιδί τους αν γεννιόταν αγόρι, κάνοντας ζάπιγκ στην τηλεόραση έπεσε πάνω σ έναν αγώνα των blaugrana.

Η Annekke είχε την ιδέα την οποία υιοθέτησε αμέσως και ο Wesley (σιγά μην το αρνιόταν).

Τώρα το ζεύγος περιμένει να μεγαλώσει λίγο ο μικρούλης τους για να τον πάρουν μαζί τους στο Camp Nou και να μπορέσει να ακούσει με τα αυτάκια του τους στίχους του ύμνου της ομάδας:

Εχει ένα όνομα γνωστό σε όλους, Μπάρσα Μπάρσα Μπάρσα!

ΥΓ. Αν αναρωτιέστε τι όνομα θα έδιναν στο παιδάκι σε περίπτωση που γεννιόταν κορίτσι, η απάντηση είναι απλή

Θα το έβγαζαν … Λόνα

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Έχει γίνει ένας μικρός πανικός στο ίντερνετ, μετά την ευρηματικό τρόπο πανηγυρισμού των παικτών της Στγιάρναν όπως πήρε το ρίσκο να την μεταφράσει ο Elaith, με αποτέλεσμα να αναζητηθούν και άλλα βίντεο από τα παλικαράκια, πάνω στην στιγμή της δημιουργίας τους.

Στο πρώτο βιντεάκι, όπως αναφέρεται στα σχόλια, την ώρα που ξάπλωσε, σκόπευσε αλα sniper στυλ τον τερματοφύλακα της δικιάς του ομάδας.

Σε αυτόν τον πανηγυρισμό, οι ψαράδες δίνουν μια άλλη, περίεργη προέκταση στον πανηγυρισμό τους. Εγώ ρουφιάνος δεν είμαι, αλλά δυο-τρία πράγματα που βλέπω θα τα λέω, και εδώ μου φαίνεται ότι ίσως έχουν και άλλη μια κρυφή προσωπικότητα! Στεναχωριέμαι για τον χαρούμενο, κύριο 4 που γεμάτος χαρά ψάχνει παρτενέρ αλλά φευ…

Εδώ βλέπουμε μια προσπάθεια για μίμηση παρέλασης ή απεικόνιση γραμμής παραγωγής ρομπότ. Μέτρια μεν, αλλά δικαιολογούνται λόγο πρότερου βίου.

Είναι καθιερωμένο, κάτι σαν παράδοση, κάθε χρόνο να έχουμε μερικά φιλικά στα οποία πέφτει ξύλο που δεν βλέπουμε συνήθως ούτε σε μεγάλους αγώνες. Οι αιτίες είναι άγνωστες. Άλλοι λένε ότι επειδή υπάρχει γενικότερη ατιμωρησία έχουν οι παίκτες την ευκαιρία να νιώσουν ότι βρίσκονται στην αλάνα και ότι οι ενέργειές τους δεν θα ζημιώσουν την ομάδα. Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι επειδή οι παίκτες έχουν πήξει στο τρέξιμο, στα βάρη, είναι μακρυά από τα σπίτια τους κτλ βρίσκονται μέσα στη ζοχάδα και ξεσπάνε έτσι. Το θέμα είναι ότι κάθε καλοκαίρι έχουμε ένα ματς σαν το παρακάτω, τον αγώνα της Κάλιαρι με την Μπαστιά. Οι Ιταλοί παίζοντας αρκετά καλά πέταξαν 3 μπαλάκια στους Γάλλους, αλλά το γεγονός του αγώνα ήταν το πολύ ξύλο που έπεσε από μια φάση που δεν το προδίκαζε. Ο Λαριβέι (που και στο παρελθόν τον έχουμε δει να μπλέκει σε παρόμοιες καταστάσεις) προσπαθεί να υπερασπιστεί τον συμπαίκτη του και all hell broke loose:

Πόσες και πόσες φορές φίλοι αναγνώστες δεν έχουμε αναφερθεί στους Σκανδιναβούς και τις ομάδες τους ως ψαράδες. Αυτούς τους ξανθομπάμπουρες με την περιορισμένη τεχνική που τα πρωινά μπαίνουν στις ψαρόβαρκες και αφού γυρίσουν πάνε για προπόνηση. Ως εδώ όμως… Αυτός ο ρατσισμός πρέπει να σταματήσει. Το σύνθημα το έδωσαν οι παίκτες της ισλανδικής Στγιάρναν (πιθανότατα δεν λέγεται έτσι) και συγκεκριμένα ο αθλητής Μπγιόρνσον με τους πανηγυρισμούς του ύστερα από το 2ο γκολ της ομάδας στην επική της επικράτηση επί της Φίλκιρ με 2-1.

Αλήθεια μήπως δεν έχουν ακουστεί πολλές φορές ιστορίες με τραβεστί και Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές και εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε σπεύσει να τις υιοθετήσουμε; Έρχεται όμως τώρα ένας Βραζιλιάνος παιδαράς, ο Τζίμι Τζαμπ του Σάο Πάολο να μας αποδείξει ότι όλα αυτά δεν ισχύουν:

Αγώνας για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, κάτω των 19 ετών. Η αήττητη – τι πρωτότυπο – Ισπανία, αντιμετωπίζει τα μελλοντικά αστέρια της Ιταλίας:
Το ‘16′ των Ισπανών κερδίζει πέναλτι, με το σκορ στο 2-0. Το ‘16′ των Ισπανών, ζητάει επίμονα από τον προπονητή του να το εκτελέσει. Το ‘16′ των Ισπανών παίρνει φόρα. Το ‘16′ των Ισπανών φτάνοντας στην μπάλα ρίχνει το βάρος στο αριστερό και σηκώνει το δεξί για αντιπερισπασμό, όπως κάθε ήρωας δράσης που σέβεται τον εαυτό του και τον κλάδο και ξέρει ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποπροσανατολίσεις έναν ηλίθιο φρουρό του Κακού είναι να οδηγήσεις την προσοχή του αλλού, συνήθως μ’ ένα ..πετραδάκι. Το ‘16′ των Ισπανών σουτάρει τελικά με το αριστερό αφήνοντας τον τερματοφύλακα καρφωμένο ακόμα στο δεξί του πόδι.

Το ‘16′ των Ισπανών είναι ο Ezequiel Calvente, παίζει στην Μπέτις και σήμερα έγραψε το όνομα του στην ιστορία του παιχνιδιού, με καθόλα νόμιμο τρόπο σε αντίθεση με το πέναλτι ‘paradinha’, κερδίζοντας αμέτρητα εγκωμιαστικά σχόλια από τον ξένο τύπο (όπως «ιδιοφυής», «θρασύς» κτλ.). Κι όλα αυτά σε ηλικία μόλις 19 χρονών. Μια ηλικία που στην Ελλάδα συνήθως σου επιτρέπει να γίνεις «μεγάλο ταλέντο» κάνοντας απλά κανένα καλό σουτ έξω από την περιοχή και μπαίνοντας δυνατά στις κόντρες.

Πέντε μόλις λεπτά πριν ο Ντίεγκο Μιλίτο χορέψει τους αμυντικούς της Μπάγερν κάνοντας το 2-0, ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Σέζαρ με μια απίστευτη εκτίναξη διώχνει σε κόρνερ την μπάλα πριν αυτή καρφωθεί στο δεξί του ‘παραθυράκι’, σημείο το οποίο είχε στοχεύσει (με απίστευτη ακρίβεια όπως έδειξε το ριπλέι πίσω από το τέρμα) ο Ολλανδός Άριεν Ρόμπεν. Η Ίντερ κατακτάει το τρόπαιο, ο συναισθηματικός Μουρίνιο γίνεται πρώτος μάγκας στον πλανήτη, ο Μιλίτο γίνεται η επιτομή του ‘killer’ που αν του δώσεις μια μπάλα και μια ολόκληρη άμυνα, τα δίχτυα θα κουνηθούν όπως και να’ χει και ο Ρόμπεν αποχαιρετάει το παλιό του γήπεδο μ’ αυτήν την ξινισμένη φάτσα που λατρεύεις να βλέπεις. Η στιγμή που αντικειμενικά και αναπόφευκτα έχει αλλάξει την ροή της ζωής όλων αυτών που ήταν στο χόρτο εκείνη την ώρα (και πιθανόν όχι μόνο αυτών, αν και είναι καλύτερο να μην ανοίξουμε κι άλλο τον συλλογισμό), περνάει στα μικρά γράμματα του αγώνα, κάπου εκεί στα περιγραφικά σχόλια του δεύτερου ημιχρόνου που κανένας δεν διαβάζει γιατί η παράγραφος με τις πικάντικες δηλώσεις Μουρίνιο είναι πιο χαμηλά ή πιο ψηλά. Ίδια πορεία και ίδια (λησμονημένη) κατάληξη με την εντυπωσιακή απόκρουση του ίδιου τερματοφύλακα στον ημιτελικό του Καμπ Νου, όταν η μπάλα μετά από το – σχεδόν – τέλειο σουτ του Μέσσι ήταν πάλι έτοιμη να ‘γράψει’ και να αλλάξει την ροή των Πάντων αλλά τα δάχτυλα του Σέζαρ είχαν διαφορετική οπτική της Ιστορίας, στην οποία όμως την καλύτερη θέση στην μαρκίζα κράτησαν πάλι ο Ζοσέ με τα ..ποτιστήρια του γηπέδου και ο κακός διαιτητής.

(Στην μεγαλειώδη διαφήμιση γνωστής εταιρείας παπουτσιών, τα οποία άμα φορέσεις σαρώνεις στα κλιπάκια αλλά πατώνεις στα αληθινά γήπεδα, πήραμε μια δόση – έστω και τραβηγμένη στα άκρα του ρεαλισμού για χάρη της μόνιμα υπερβολικής τηλεοπτικής πραγματικότητας -, της προέκτασης της Θεωρίας του Χάους στο ποδόσφαιρο: μια ασυναίσθητη, στιγμιαία ενέργεια του Ρούνει είναι αρκετή ώστε μια ολόκληρη ζωή ενός βρέφους να συνδυαστεί με την προσφώνηση ‘Γουέιν’. Καθημερινά όμως και σε διάφορους αγώνες η Θεωρία είναι εκεί, πιο αυθεντικά διατυπωμένη από ποτέ, χωρίς ιδιαίτερους φωτισμούς, παύσεις, μεικ απ, πρόβες και Μεξικανούς σκηνοθέτες. Το πρόβλημα της είναι ότι αν δεν εμπλέκεται σ’ αυτήν κάποιο στοιχείο που ‘πουλάει’ – ένα γκολ, ένας παίκτης-φίρμα, ένα πέναλτι, μια πολύ εντυπωσιακή εξέλιξη όπως είναι τα 3 δοκάρια σε μια φάση – τότε αυτή περνάει στα ψιλά γράμματα των ρεπορτάζ και κατά προέκταση στην συλλογική λήθη.)

Λίγο πριν την λήξη του ημιχρόνου στον προημιτελικό Ολλανδία-Βραζιλία, ο Κακά σημαδεύει το αριστερό ‘παραθυράκι’ του Μάρτεν Στεκέλεμπουργκ. Η μπάλα παίρνει πορεία προς τα δίχτυα, το σκορ παίρνει πορεία προς το 2-0 και η Βραζιλία παίρνει πορεία προς τον ημιτελικό που αρμόζει στην ιστορία της. Ο Ολλανδός όμως μ’ ένα τρομερό πέταγμα καταφέρνει να της αλλάξει πορεία και να κρατήσει το σκορ στο ‘ρευστό’ 1-0. Οι ‘οράνιε’ γυρίζουν το παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο εκμεταλλευόμενοι τις τρύπες της άμυνας των Βραζιλιάνων και την ηλιθιότητα ενός μυαλού και το πρόσωπο του Γουέσλει Σνάιντερ φιγουράρει στην σελίδα της FIFA κάτω από τον τίτλο του MVP του αγώνα. Ο Ολλανδός Στεκέλεμπουργκ χάρη στην στιγμή εκείνη, είναι πλέον τερματοφύλακας μιας ομάδας που πιθανόν σε λίγες μέρες θα διεκδικήσει το μεγαλύτερο κύπελλο του κόσμου με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της, ο Ολλανδός Ρόμπεν που βλέπει την φάση από μερικά μέτρα απόσταση είναι πλέον από την πλευρά των χαρούμενων ενώ ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Σέζαρ από την άλλη πλευρά του γηπέδου αδυνατεί ακόμα να αντιληφθεί ότι αυτή η γνώριμη σκηνή μετά από δυο ώρες θα τον αναγκάσει να ξεσπάσει σε λυγμούς μπροστά στην κάμερα και να γυρίσει σπίτι σαν χαμένος που ‘πρόδωσε’ έναν ολόκληρο, ποδοσφαιρικά τρελαμένο, λαό.

Παρακολουθώ τον Ντέκο να κάνει προθέρμανση στο ημίχρονο του αγώνα με την Ισπανία. Είναι άνετος, χαλαρός και χαμογελάει συνέχεια παρά την κρισιμότητα του αγώνα. Σύμφωνα με τα όσα έχει δηλώσει πριν την έναρξη της διοργάνωσης, αυτό πιθανόν να είναι και το τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα της εθνικής αλλά αυτό είναι λόγος νευρικότητας για έναν κοινό επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Όχι για τον χαλαρό Ντέκο. Ένας μικροτραυματισμός τον έχει αφήσει εκτός ομάδας μετά από το πρώτο παιχνίδι των ομίλων, αλλά κι αυτό είναι λόγος προβληματισμού και ανυπομονησίας για τα νέα παιδιά που το αίμα τους βράζει. Όχι για τον γερο-Ντέκο. Ο Βραζιλιανοπορτογάλος είναι πολύ μεγάλος για να ψάξει νέες προκλήσεις στην καριέρα του αλλά και αρκετά μικρός για να ανοίξει εστιατόριο στην Βραζιλία για να έχει ένα μέρος να συγκεντρώνει στις γιορτές την φαμίλια και τα διάφορα κουτσούβελα που έχει σπείρει δεξιά κι αριστερά.

Παρακολουθώ τον Ντέκο στον αγώνα με την Ακτή στην πρεμιέρα της Πορτογαλίας στο τουρνουά. Για την ακρίβεια, κάνω προσπάθεια να τον παρακολουθήσω καθώς μ’ έναν μαγικό τρόπο καταφέρνει συνήθως να βρίσκεται εκτός του πλάνου της κάμερας η οποία ως γνωστόν συνήθως ακολουθεί την μπάλα. Στην μια ώρα που αγωνίζεται, επιχειρεί δυο αποτυχημένες πάσες με τακουνάκι χωρίς λόγο και αιτία  και αρκετές ακόμα «φρικτές» – όπως χαρακτηριστικά τις σχολίασε κάποιος ξένος αρθρογράφος – πάσες που δεν καταλήγουν πουθενά. Ενδιάμεσα περπατάει σ’ έναν καλά οριοθετημένο χώρο κουβαλώντας συνέχεια την βαριεστημένη μουσούδα που είχε ο Τσιάρτας τις μέρες που είχε πολύ ήλιο, το γήπεδο δεν είχε σπιθαμή σκιάς κι αυτός έπρεπε να δουλέψει. Οι Έλληνες σχολιαστές προσπαθούν αδιάκοπα για ένα ολόκληρο ημίχρονο να μας επιστήσουν την προσοχή στην δυσλειτουργία του κέντρου της Πορτογαλίας, μιλώντας για κακή συνεργασία μεταξύ των μέσων, νομίζοντας πως ο Ντέκο είναι απλά σε κακή μέρα. Το παιχνίδι τελικά λήγει, με τον Ντέκο στον πάγκο, 0-0 αφού Πορτογαλία χωρίς Νάνι (και Ρονάλντο), προκοπή δεν κάνει. Λίγες μέρες μετά, διαβάζω σε πρωτοσέλιδα Ελληνικών φυλλάδων πως ο Ολυμπιακός ενδιαφέρεται για τον Ντέκο. Χαμογελάω. Η συνταξιοδότηση του έχει πάρει τον δρόμο της. Αν δεν είναι η Ελλάδα στην επόμενη στροφή, θα είναι κάποια παραλία της Βραζιλίας, με την κλασσική πρόφαση: «Mου έλειψαν οι ρίζες μου».

Παρακολουθώ τυχαία ένα βίντεο της NIKE, στο οποίο μια κάμερα ακολουθεί τον Κριστιάνο Ρονάλντο στα αποδυτήρια της εθνικής Πορτογαλίας. Ανάμεσα από κουραστικά πλάνα στα οποία ο Κριστιάνο χαϊδεύει τα πόδια του κολλάω στην παραπάνω σκηνή ομαδικής εμψύχωσης «πάμε να τους δείξουμε πως ..κατακτούν τον κόσμο οι Πορτογάλοι, ου-α-ου-α κι όλα τα σχετικά». Πάνω στο ζενίθ του πάθους, ένας μόνο ψάχνει τρόπο να φύγει απ’ τους αγροίκους. Είπαμε, ήρθαμε να κάνουμε την δουλειά μας, δεν χρειάζεται να φωνάζουμε κιόλας…

Ο Anderson Luís de Souza ή αλλιώς Ντέκο, ο πιο σας-έχω-όλους-γραμμένους-πλέον-εγώ-τα-έχω-καταφέρει-σχεδόν-όλα ποδοσφαιριστής παγκόσμιας εμβέλειας μετά τον Ροναλντίνιο, έχει αποσυρθεί εδώ και λίγα χρόνια από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, απλά δεν έχει φιλοτιμηθεί να το ανακοινώσει στον πλανήτη. Είναι σαν εκείνους τους παππούδες που η γιαγιά τα κακαρώνει αλλά από γραφειοκρατικό λάθος η σύνταξη της συνεχίζει να έρχεται στο σπίτι κι αυτοί αποφασίζουν να το κρατήσουν μυστικό και να παριστάνουν τους παντρεμένους. Χαζοί είναι να κλείσουν μόνοι τους την κάνουλα της χρηματοδότησης;