Την προηγούμενη εβδομάδα συμπληρώθηκαν 35 χρόνια από το βράδυ εκείνο στο Βελιγράδι που ο Αντονιν Πανένκα, ένας σχετικά άσημος για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα Τσέχος ποδοσφαιριστής αποδείκνυε στο τελευταίο πέναλτι του τελικού του Euro 1976 ότι αρκετή φαντασία και αμέτρητα κιλά θράσους και τρέλας στο κατάλληλο momentum μπορούν να στιγματίσουν το πιο δημοφιλές παιχνίδι στον κόσμο και να μεταφέρουν το όνομα σου από γενιά σε γενιά και η Μεξικάνικη τηλεόραση άδραξε την ευκαιρία για να θυμηθεί τις 10 καλύτερες/πιο διάσημες εκτελέσεις πέναλτι με το σύστημα Πανένκα που ακολούθησαν.
Όση προπόνηση κι αν κάνεις, όσες ώρες τακτικής ανάλυσης κι αν παρακολουθήσεις, όσο καλό κι αν είναι το προπονητικό τιμ που θα σε καθοδηγήσει, όσο ιδρώτα κι αν ρίξεις γυμνάζοντας τους μύες σου, ανοίγοντας τα πνευμόνια σου, αυξάνοντας την ταχύτητα σου, δουλεύοντας την ταχυδύναμη, την ευκαμψία και την στιγμιαία επιτάχυνση σου, όσα νανοδευτερόλεπτα κι αν κατεβάσεις τον μέσο χρόνο αντίληψης και αντίδρασης σου, το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα αυτό το παιχνίδι, γιατί είναι πολύ βασικό να μην λησμονηθεί το γεγονός ότι παρά την όποια επιστημονική, κερδοσκοπική και επαγγελματική του προσέγγιση στο βάθος, στην Ψυχή του ουσιαστικά, το ποδόσφαιρο παραμένει ένα απλό παιχνίδι που είναι αδύνατον να ρυθμιστεί ολοκληρωτικά, στο οποίο εμφανίζονται μικρές στιγμές στις οποίες όλη η επιστημονική δουλειά που έχει συσσωρευθεί στο ποδοσφαιρικό σου Είναι εκμηδενίζεται, χάνεται, πάει περίπατο γιατί κυνηγώντας τον προσωπικό σου αντίπαλο σε μια ανύποπτη φάση στο κέντρο, σε μια φάση κατά την οποία αυτός κινείται με πλάτη στο τέρμα για να δεχτεί μια απλή και ακίνδυνη εκ των δεδομένων πάσα η φαντασία του πάει πολύ πιο πέρα απ’ ότι μπόρεσε να πάει η δικιά σου, τόσο απλά, τόσο εύκολα και τόσο ‘αποστομωτικά’ που καταλήγεις να χάσεις τον βηματισμό σου, τον έλεγχο των χεριών σου και για μερικά δέκατα του δευτερολέπτου την όλη ισορροπία σου, συνειδητοποιώντας το πόσο ανέφικτο είναι να τα βάλεις με την Φαντασία όταν αυτή βρίσκει τις κατάλληλες διεξόδους για να γίνει εικόνα.
Τί κι αν η Σάλκε πήρε το κύπελλο; Τί κι αν ο Νόϊερ είχε σημαντική συμβολή στην κατάκτηση όχι μόνο αυτού του τροπαίου αλλά της οποιασδήποτε επιτυχίας της ομάδας τα τελευταία χρόνια, γιά κάποιους οπαδούς της ομάδας, η μετακίνησή του από αυτό το καλοκαίρι στη Μπάγερν ισοδυναμεί με προδοσία που δεν συγχωρείται ούτε κατά την διάρκεια των πανηγυρισμών. Νόϊερ … Νικοπολίδης … τελικά το έχει η μοίρα των μετακινούμενων τερματοφυλάκων.
Μπορεί στην Ελλάδα η χρήση του ρήματος ‘πουλάω’ δίπλα στο ουσιαστικό ‘ποδοσφαιριστής’ να έχει δαιμονοποιηθεί, στο Οπόρτο όμως και πιο συγκεκριμένα στο γραφείου του τυπά που βλέπετε παραπάνω η φράση ‘αγόραζε φτηνά, πούλα ακριβά’ είναι πιθανόν γραμμένη παντού με χρυσά γράμματα – αν και η χρήση της λέξης φτηνά σηκώνει συζήτηση. Κι αυτό γιατί χάρη σ’ αυτήν την φιλοσοφία ο πρόεδρος της Πόρτο Jorge Nuno Pinto da Costa έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ομάδα που μετράει την νέα χιλιετία, εφτά πρωταθλήματα Πορτογαλίας, πέντε κύπελλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και δυο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ (ένα ΟΥΕΦΑ κι ένα Europa League). Κι όλα αυτά έχοντας ως βάση μια φτωχή και ζορισμένη οικονομικά χώρα στην οποία οι περισσότερες ομάδες παλεύουν, όπως και στην Ελλάδα, με την οικονομική καταστροφή.
Πριν μερικούς μήνες, το ‘The Swiss Ramble’, ένα εξαιρετικό blog αφιερωμένο στο επιχειρηματικό κομμάτι του ποδοσφαίρου, ανέλυσε διεξοδικά το μοντέλο λειτουργίας της νέας κατόχου του Europa League. Στο μακροσκελέστατο αλλά ευανάγνωστο αφιέρωμα μπορείς να διαβάσεις για τα 350 περίπου εκατομμύρια ευρώ που έχει αποφέρει στην ομάδα η πώληση πρωτοκλασάτων παικτών τα τελευταία χρόνια…
The numbers are simply incredible for a club of Porto’s size. Since that Champions League win in 2004, the club has raked in almost €350 million revenue from player sales, though its net surplus is “only” €190 million, as it also spent €160 million on buying players in the same period. Looking at this another way, Porto have spent a lot on buying players, but have made even more on selling them. In fact, in the last 11 years, only twice have Porto had a (small) net spend in the transfer market and that was way back in 2002 and 2004.
…για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα (τα οποία σχετίζονται κυρίως με την σύνδεση που υπάρχει με την Λατινική Αμερική και την απύθμενη δεξαμενή ταλέντων της) που έχει η Πορτογαλία σαν χώρα-βάση της ομάδας, για τις πετυχημένες συμφωνίες που σχετίζονται με ποσοστά στα δικαιώματα κάποιων παικτών…
Much of this is down to Porto’s world-class scouting network, which is especially formidable in South America. They need to search far and wide for promising prospects, as they cannot afford to pay top dollar for foreign players, though they address this financial weakness in an innovative way by sharing the player’s rights with an agency, which means that they do not have to fund a transfer in one fell swoop.
For example, in April 2005, Porto bought 50% of the sporting rights of Lisandro Lopez (from Racing Club) and Lucho Gonzalez (from River Plate) with the remaining 50% only acquired in season 2007/08. Clearly, this type of deal is a double-edged sword, as it means that any future profits are shared proportionally with the agency, but it does reduce Porto’s initial outlay and de-risks their activities in the transfer market.
…για την άψογη διαχείριση του γηπέδου Ντραγκάο και των λοιπών παράπλευρων εσόδων και πολλά ακόμα δεδομένα που προφανώς αγνοούσες κι εσύ αλλά – δυστυχώς – κι ένας μέσος Έλληνας παράγοντας ομάδας. Ίσως μια εκτύπωση και μια μετάφραση του κειμένου και μια αποστολή σ’ όλες τις Ελληνικές ΠΑΕ, ανεξαρτήτως κατηγορίας, να ήταν ένα πολύ μικρό βήμα προς τα εμπρός για το ποδόσφαιρο της χώρας μας.
Ο Γοέην Ρούνεϊ βρήκε αυτόν τον πρωτότυπο γιά όλους τους ανθρώπους πλην Βρεττανών ενδεχομένως, τρόπο γιά να πανηγυρίσει την κατάκτηση του 19ου τίτλου της Μαν Γιού, τίτλου που έχει ξεχωριστή σημασία αφού έδωσε την πρωτοπορεία στην εγχώρια κόντρα με την Λίβερπουλ που έχει ξεμείνει εδώ και χρόοοοοοονια στους 18.
ΥΓ. Οχι δεν είναι τατού. Ξούρισμα είναι όλου του στήθους εκτός του … τριχωτού 19 που βλέπετε
Οι κυρίες Τσίλια Σαβίτσκαγια (100 ετών σύμφωνα με τους θρύλους) και Ρετζίνα Ντόντε (102 ετών) δίνουν το παρόν για μια ακόμα φορά σε αγώνα της αγαπημένης του Ζενίτ με αντίπαλο την Λοκομοτίβ Μόσχας στην Αγία Πετρούπολη. Οι ηλικίες τους μπορεί να ελέγχονται, η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο όμως όχι.
Πριν ανακαλυφθεί το youtube υπήρχε μια εποχή που για να παρακολουθήσεις ένα βίντεο έπρεπε να το θέλεις πολύ. Τόσο πολύ που έπρεπε να περιμένεις υπομονετικά να κατέβει στον υπολογιστή σου kilobyte-kilobyte, αρκετές φορές με την ταχύτητα που ωριμάζει ένα ουίσκι. Όπως γίνεται αντιληπτό αν ήθελες να δεις ένα παρέα με τους φίλους σου ήταν πιο εύκολο να τους φωνάξεις σπίτι σου παρά να τους πεις να το ψάξουν και να το κατεβάσουν. Κάτω απ’ αυτές τις ζόρικες επικοινωνιακές συνθήκες ένα απ’ τα ποδοσφαιρικά βίντεο που έκαναν πάταγο στο ίντερνετ, ήταν το γκολ του Ντένις Μπέργκαμπ απέναντι στην Αργεντινή, σε εκστασιασμένη περιγραφή του Ολλανδού Jack van Gelder. Εκείνη η εποχή ανήκει στο παρελθόν αλλά το βίντεο της φάσης, το γκολ και φυσικά ο ίδιος ο Ντένις Μπέργκαμπ παραμένουν all-time classic.
Nederland gaat in de halve finale komen ik heb opeens zo’n gevoel dat we in de halve finale gaan komen / Τελευταίο λεπτό του αγώνα στον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 και η Ολλανδία κατεβάζει την μπάλα / met balbezit voor Frank de Boer, Frank de Boer speelt de bal / Ο Φράνκ Ντε Μπουρ κάνει ένα γέμισμα-πάσα προς τον κολλητό του φίλο Ντένις Μπέργκαμπ / heel goed naar Dennis Bergkamp / Παρόλο που μιλάμε για δυνατή μπαλιά 50 περίπου μέτρων και παρόλο που βρίσκεται εν κινήσει προς το σημείο που υπολογίζει ότι θα κατηφορίσει η μπάλα, ο Ολλανδός καταφέρνει το τέλειο πρώτο άγγιγμα, μια απαλή επαφή σήμα κατατεθέν της λεπτεπίλεπτης τεχνικής του η οποία κατεβάζει την μπάλα ακριβώς εκεί που θα την χρειαστεί στο επόμενο δευτερόλεπτο / Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp neemt de bal aan… / Με το που η μπάλα ακουμπάει στο έδαφος, με το ίδιο πόδι που πριν την είχε χαϊδέψει ο Μπέργκαμπ την ‘σπάει’ γρήγορα αριστερά του – σαν πλέι μέκερ που επιχειρεί διαγώνια ντρίπλα για να αποφύγει το χέρι του κλεπτομανή αμυντικού – εξουδετερώνοντας ουσιαστικά μ’ ένα μόνο άγγιγμα τον προσωπικό του αντίπαλο που, για την Ιστορία και για να ανυψώσουμε περισσότερο και δικαιωματικά το κατόρθωμα του Μπέργκαμπ, είναι απαραίτητο να αναφέρουμε πως είναι ο Ρομπέρτο Αγιάλα, ένας αμυντικός θρύλος, ο νούμερο δυο σε συμμετοχές στην εθνική Αργεντινής και ο παίκτης που φόρεσε περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο το ασήκωτο περιβραχιόνιο της / Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp / Ευρισκόμενος πλέον σε καθαρή θέση τετ-α-τετ αλλά από αρκετά πλάγια και από την λάθος, με βάση το καλό του πόδι, πλευρά ο Μπέργκαμπ ακουμπάει για τρίτη και τελευταία φορά την μπάλα σ’ όλη την φάση και με λίγο πασπάλισμα εξωτερικού φάλτσου την στέλνει στα δίχτυα / Dennis Bergkamp, / Ο Ολλανδός σπίκερ φτάνει σε οργασμό ‘στον αέρα’, ο Μπέργκαμπ πανηγυρίζει, η Ολλανδία είναι στον ημιτελικό κι όλος ο κόσμος έχει δώσει πλέον εικόνα στο μυαλό του στην δύσκολα προσδιοριζόμενη λέξη «κουλ»: Αυτό ήταν το πιο διάσημο κουλ γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου και δεν θα μπορούσε να το πετύχει κάποιος άλλος από τον πιο ντελικάτο παίκτη των τελευταίων πολλών χρόνων… / Dennis Bergkamp / …τον Ντένις Μπέργκαμπ, που ακόμα κι αν τον πέταγες στο γήπεδο του Λεβαδειακού, μια μέρα με βροχή, που το χρώμα του αγωνιστικού χώρου θα προσέγγιζε περισσότερο το σκατί παρά το πράσινο και η λάσπη θα έφτανε στα κορδόνια του, αυτός θα κατέβαζε μια γιόμα από το πουθενά μ’ ένα ανεπαίσθητο τσιμπηματάκι με την μύτη του ποδιού και πριν η μπάλα πνιγεί μέσα στον βούρκο θα την ακουμπούσε άλλη μια φορά χωρίς ιδιαίτερη δύναμη – στις ομορφότερες στιγμές της καριέρας του δεν χρειάστηκε ποτέ να βάλει αρκετή δύναμη στο τελείωμα – στέλνοντας την στα δίχτυα, την ίδια ώρα που αυτός θα πανηγύριζε ήδη, αγέλαστος όπως συνήθως αλλά στιλάτος όπως πάντα… / Dennis Bergkamp, ooohhhhwwwoooo!!
Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Λυόν ζήτησαν ειδική άδεια από την ΟΥΕΦΑ ώστε οι παίκτες τους να φορέσουν κατά την είσοδο τους στον σημερινό αγώνα φανελάκια με κάποιο μήνυμα υποστήριξης προς τον Ερίκ Αμπιντάλ, που αύριο θα υποβληθεί σε επέμβαση αφαίρεσης όγκου στο συκώτι. Η ομοσπονδία έλαβε το αίτημα, έβγαλε τα επίχρυσα κουμπιουτεράκια από την απύθμενη τσέπη, υπολόγισε το πιθανό οικονομικό κέρδος από μια τέτοια – εκτός προγράμματος και μη χρηματοδοτούμενη – ενέργεια, είδε το ψηφιακό μηδενικό που αναγράφτηκε στην οθονούλα και αποφάσισε πως δεν συντρέχει σοβαρός λόγος για να αλλάξει η συνηθισμένη εισαγωγική ρουτίνα των αγώνων, με αποτέλεσμα οι παίκτες να πάρουν την εξαιρετική πρωτοβουλία και να δείξουν τα φανελάκια συμπαράστασης μετά το τέλος του ματς, την ώρα που οι αξιωματούχοι της ΟΥΕΦΑ ήταν απασχολημένοι μετρώντας τα σημερινά έσοδα.
Η είδηση προκάλεσε αίσθηση στην Ευρώπη για λόγους αδιευκρίνιστους αφού είναι γνωστό στους περισσότερους πως η σχέση της ΟΥΕΦΑ με τους παίκτες είναι αντίστοιχη με την σχέση που είχε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ με τον τελευταίο κομπάρσο που πεθαίνει κάπου στο μακρινό φόντο στην πρώτη σκηνή, της απόβασης στην Νορμανδία, στην ‘Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν’: Τυπική. Ζει ή πεθαίνει μας είναι αδιάφορο, αρκεί να γράφει καλά στην κάμερα.
Βρισκόμαστε στο 81ο λεπτό του αγώνα κυπέλλου στο Μάντσεστερ, μεταξύ Γιουνάιτεντ και Άρσεναλ, όταν το χαρακτηριστικό κόκκινο κεφαλάκι του Πολ Σκόουλς και το «δυναμικό» σώμα που το συνοδεύει μπαίνουν ως αλλαγή. Στοιχείο που με μια απλή αφαίρεση υποδηλώνει ότι απομένουν εννιά λεπτά μέχρι το τέλος ενός αγώνα στον οποίο – Έλληνα διαιτητή κρατήσου γερά στην καρέκλα, πιάσε το σταυρουδάκι στον λαιμό και ζήτησε συγχώρεση από τον Ύψιστο για χάρη των αμαρτωλών και ανίδεων βαρβάρων – μέχρι εκείνο το σημείο έχουν-δεν έχουν σφυριχτεί εφτά φάουλ. Συνολικά. Και απ’ τις δυο ομάδες!
Το στατιστικό είναι εντυπωσιακό ακόμα και για την Αγγλία, αλλά τα νούμερα είναι για να τα υπολογίζουν οι λογιστάδες και οι δάσκαλοι και ο Πολ Σκόουλς δεν είναι τίποτα απ’ τα δυο. Τα μαθηματικά δεν προσφέρουν ευκαιρία για δράση άλλωστε – αν και κανείς δεν βάζει το χέρι του στην φωτιά ότι αυτή η περίεργη κλίση της γραμμούλας του ολοκληρώματος δεν προήλθε από θυμωμένο τάκλιν του Πολ κάποια στιγμή στο σχολείο.
Ο διαιτητής του αγώνα σφυρίζει την λήξη καθυστερημένα, στο 98ο λεπτό, λόγω ενός τραυματισμού – τον οποίο δεν προκάλεσε ο κοκκινοτρίχης μέσος. Στα 17 αυτά λεπτά συμμετοχής ο Πολ ο Σκόουλς, θα κάνει τάκλιν με τα δυο πόδια πάνω στον Σαμάκ (ενέργεια που θα αναγκάσει τον διαιτητή να του δείξει την κίτρινη κάρτα, που είναι και η πρώτη και μοναδική φυσικά στο παιχνίδι), θα βγάλει μια απίστευτη μπαλιά 40 μέτρων στον Ρούνει η οποία θα σπαταληθεί στην συνέχεια από τον Ερνάντες, θα επιχειρήσει νέο εγκληματικό τάκλιν με τα δυο πόδια στις καθυστερήσεις, το οποίο θα προκαλέσει νεύρα και σπρωξίματα μεταξύ πολλών παικτών αλλά τελικά θα μείνει – αδίκως – ατιμώρητο και θα βγάλει μια ακόμα απίστευτη πάσα απ’ αυτές που χαρακτηρίζουμε «πάρε-βάλε» την οποία θα χαραμίσει ο Ρούνει.
Δεκαεφτά λεπτά που κάλλιστα μπορούν να χαρακτηριστούν «story of his life». Της ζωής του Πολ Σκόουλς, ενός από τους πιο χαρισματικούς Άγγλους μέσους των τελευταίων πολλών χρόνων, ενός απ’ τους καλύτερους πασέρ στο Αγγλικό πρωτάθλημα, ενός σύγχρονου θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 17 χρόνια επιτυχημένης καριέρας σε υψηλό επίπεδο που παρ’ όλα αυτά θα είναι πάντα χαραγμένος στο μυαλό μου (και στο μυαλό χιλιάδων ακόμα σ’ όλο τον κόσμο) και ως ένας ‘ξυλοκόπος’ που μετά από τόσα χρόνια καριέρας δεν έμαθε ακόμα να κάνει τάκλιν ή, εναλλακτικά, δεν μπόρεσε ποτέ να συγκρατήσει τον εαυτό του από ετεροχρονισμένες κλωτσιές!
Η καριέρα του κάποια στιγμή θα τελειώσει (Αν και πάντα υπάρχει η υποψία ότι στο χλιδάτο δωμάτιο του ξενοδοχείου που ο Διάβολος έκλεινε συμφωνία με τους Ρόλινγκ Στόουνς και τον Μητσοτάκη για αιώνια δραστήρια ζωή βρισκόταν κι αυτός, μαζί με τον Φαν Ντερ Σαρ, την Μαρινέλα και τον Ράιαν Γκίγκς.), οι κούπες που θα έχει σηκώσει θα είναι ατέλειωτες και κατ’ επέκταση οι φωτογραφίες θριάμβου που θα τον συμπεριλαμβάνουν θα είναι άπειρες αλλά στην μνήμη μου πάντα θα είναι αποτυπωμένος με τον δείκτη να ξεχωρίζει απ’ τα άλλα δάχτυλα σε μια προσπάθεια να εξηγήσει στον διαιτητή ότι το εγκληματικό τάκλιν που μόλις έκανε με τα δυο πόδια, ένα δευτερόλεπτο αφότου η μπάλα είχε φύγει απ’ τον αντίπαλο, ήταν απλά το πρώτο του στο συγκεκριμένο παιχνίδι…
Ο German Aczel, ένας από τους καλύτερους καρτουνίστες στην Λατινική Αμερική, κυκλοφόρησε πέρσι από την Γερμανία στην οποία διαμένει πλέον ένα βιβλίο για το Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο έχει συμπεριλάβει μερικά απ’ τα καλύτερα σχέδια του. Σχολιάζοντας το δισέλιδο που έχει αφιερώσει στο γκολ-απόδειξη της ποδοσφαιρικής θεϊκής υπόστασης του Μαραντόνα το 1986 εξομολογήθηκε στο BBC ότι την ώρα που το σχεδίαζε τον πήραν τα κλάματα ενθυμούμενος ότι όταν γινόταν αυτή η φάση αυτός ήταν 12 χρονών, μια ηλικία στην οποία «αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι συμβαίνει γύρω σου και εντυπωσιάζεσαι». Το να κλαις 36 χρονών άνθρωπος πάνω από το σχέδιο ενός γκολ κάποιου άλλου είναι σοβαρή υπόθεση, αλλά ο German Aczel δικαιολογείται από το γεγονός ότι είναι Αργεντινός. (Και η έκρηξη ευτυχίας μετά από ένα γκολ της ‘ομάδας σου’ είναι μια στιγμή που σου επιτρέπει να δικαιολογήσεις αρκετές μορφές συναισθηματικής εκτόνωσης.)
Ο Roberto Saviano απ’ την άλλη είναι Ιταλός. Και όχι ένας απλός Ιταλός. Είναι ο πιο επικηρυγμένος συγγραφέας της χώρας, ο άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να γράψει το αποκαλυπτικό ‘Γόμορρα‘ (στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία), να μιλήσει πολλές φορές δημόσια για την Μαφία, να την εμπλέξει με το ποδόσφαιρο και το βασικότερο όλων, να παραμένει ζωντανός – έστω και υπό διαρκή προστασία. Στην προαναγγελία του νέου του βιβλίου (στο οποίο θα υπάρχει και μια ιστορία για τον Μέσσι), ο Saviano έκανε μια λίστα με τα δέκα πράγματα για τα οποία αξίζει να ζει κανείς. Και παρ’ όλο που «το ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι» ή «22 τύποι που κυνηγάνε πάνω-κάτω στο χόρτο, μια μπάλα που τρέχει» και παρ’ όλο που ως Ιταλός στο γκολ εκείνο του Μαραντόνα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας απλός τηλεθεατής, τα 10 δευτερόλεπτα εκείνα, τα 60 εκείνα μέτρα που διένυσε ανεμπόδιστος ο Ντιεγκίτο, η φάση εκείνη γενικότερα που έβγαινε από την φαντασία εκατομμυρίων παιδιών-ανθρώπων που κάποια στιγμή στην ζωή τους κλώτσησαν μια μπάλα και γινόταν ρεαλιστική πραγματικότητα μπροστά στα μάτια τους σ’ έναν μεγάλο αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, κέρδισε μια θέση στην προσωπική του λίστα:
1) Η βουβαλίσια µοτσαρέλα από την Αβέρσα 2) Ο Μπίλυ Εβανς στο τραγούδι «Love theme from Spartacus 3») Να πας τον άνθρωπο που αγαπάς περισσότερο στον τάφο του Ραφαήλ και να του διαβάσεις την επιγραφή στα λατινικά: «Αυτός είναι ο Ραφαήλ, από τον οποίο η Φύση φοβάται πως θα νικηθεί και, όταν εκείνος πεθάνει, πως θα πεθάνει κι αυτήµαζί του» 4) Το γκολ του Μαραντόνα στο 2-1 κατά της Αγγλίας, στο Μουντιάλ του Μεξικού, το 1986 5) Η Ιλιάδα 6) Να ακούς στα ακουστικά σου το τραγούδι του Μποµπ Μάρλεϊ «Redemption song», ενώ κάνεις µια χαλαρή βόλτα 7) Να κάνεις µια βουτιά, αλλά στα βαθιά, εκεί που η θάλασσα είναι θάλασσα 8 ) Να ονειρεύεσαι ότι θα γυρίσεις σπίτι αφού αναγκάστηκες να µείνεις µακριά για πολύ, πολύ καιρό 9) Να κάνεις έρωτα 10) Στο τέλος µιας ηµέρας κατά την οποία συγκέντρωσαν υπογραφές εναντίον σου, να ανοίγεις τον υπολογιστή και να βρίσκεις µήνυµα από τον αδελφό σου που λέει: «Είμαι υπερήφανος για σένα».
Ο ντε Ζέου είναι ένας καλός ποδοσφαιριστής. Πάνω από όλα όμως είναι ένας άντρας και όπως όλοι μας γνωρίζουμε οι άντρες έχουν δικαίωμα να σχολιάζουν τις γυναίκες (δικαίωμα που κατέκτησαν μέσα από αγώνες ετών). Όταν λοιπόν, η στρουμπουλή κυρία βγήκε να τραγουδήσει στο ημίχρονο του αγώνα του Άγιαξ, ο Ντέμι δεν εκτίμησε τις φωνητικές της ικανότητες. Αντίθετα, σαν άντρας που έχει βγει με τα φιλαράκια του έξω σχολίασε το… physique της:
«Σαν τραπεζάκι είναι… Μπορώ να βάλω άνετα την μπύρα μου επάνω»
ΥΓ All credits στον σομπρερο-ρεπόρτερ μας από την Ολλανδία
Τις καλύτερες ποδοσφαιρικές φωτογραφίες της περσινής χρονιάς προσπάθησε να συλλέξει με την βοήθεια των αναγνωστών του και επαγγελματιών φωτογράφων το FourFourTwo.
(Όπως πιθανόν να γνωρίζεις ήδη, το FourFourTwo είναι το πιο γνωστό Αγγλικό περιοδικό που ασχολείται με το ποδόσφαιρο και το οποίο φυσικά πήρε το όνομα του από την ποδοσφαιρική διάταξη με την οποία μεγάλωσαν όλοι οι εν ζωή Άγγλοι αυτού του κόσμου.
(Για να καταφέρεις έστω και λίγο να μπεις στην ψυχοσύνθεση ενός Άγγλου οπαδού πρέπει μια μέρα που βρέχει ασταμάτητα, να αγοράσεις δυο εξάδες μπύρες και να βάλεις διαδοχικά να δεις το ‘The Damned United‘ και το ‘Mike Bassett: England manager‘. Τότε και μόνο τότε, στα τελειώματα της δεύτερης κι όταν ο Mike Bassett δίνει την συνέντευξη τύπου της ζωής του απαγγέλοντας το ‘If’ του – επίσης Άγγλου – ποιητή Κίπλινγκ και καταλήγει με την ιστορική φράση «Ladies and gentlemen, England will be playing four – four – fucking two» ίσως νιώσεις κι εσύ αυτό το ανατριχιαστικό σκίρτημα που νιώθει ο μέσος Άγγλος βλέποντας τόση βρετανιά μαζεμένη σε μια σκηνή. Κι αν δεν το νιώσεις στην καρδιά, σίγουρα θα το νιώσεις στην κύστη μετά από τόση μπύρα…)
Το παράδοξο με την κυκλοφορία του FourFourTwo όμως, το οποίο μπορεί να συνδυαστεί και με το απίστευτο δεδομένο ότι στο Νησί δεν υπάρχουν αθλητικές εφημερίδες, είναι ότι ενώ απευθύνεται σ’ έναν λαό που βάζει το ποδόσφαιρο στο ίδιο επίπεδο με άλλες βιοτικές ανάγκες, όπως η αναπνοή, βρίσκεται πολύ χαμηλά στην σχετική λίστα πωλήσεων των περιοδικών. Έτσι, πολύ πιο πάνω απ’ αυτό συναντάμε πάρα πολλά περιοδικά για τις γυναίκες, για το σπίτι, για τις γυναίκες και το σπίτι, για το φαγητό, για την τηλεόραση, για τα παιδιά, για τα παζλ, για τα αμάξια και τις μηχανές, το «Hair ideas», το «Psychologies Magazine», τρία τέσσερα περιοδικά για τον κήπο – όπως το «Gardeners’ World» – που ασχολούνται με το πως θα καταπολεμήσετε τα ζιζάνια που θέλουν να σας χαλάσουν την σπιτική σας γαλήνη και τάξη και το «Weightwatchers Magazine». Ναι, Weightwatchers Magazine. Υπάρχει. Γιατί οι Άγγλοι είναι περίεργη φάρα.)
Στην σελίδα του περιοδικού μπορείς να χαζέψεις τις νικήτριες φωτογραφίες από κάθε κατηγορία καθώς και κάποιες από αυτές που έχασαν, σε μια αρκετά καλή, αντικειμενικά, συλλογή των καλύτερων κλικ που έγιναν πέρσι στα ποδοσφαιρικά γήπεδα ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων αυτών του μουντιάλ.
Αλλοδαπός τύπος ονόματι Brooks Peck διατηρεί εδώ και περίπου δυο χρόνια στο ποδοσφαιρικό του blog σατιρική στήλη με κεντρικό ήρωα τον τερματοφύλακα της Φιορεντίνα Άρθουρ Μπόρουτς, στην οποία ο, κάπως οξύθυμος και στην πραγματική ζωή, Πολωνός υποτίθεται ότι ξεσπάει σχολιάζοντας διάφορα τεκταινόμενα που συμβαίνουν στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ξέσπασμα που χαρακτηριστικά αποτυπώνεται σε μορφή κειμένου με την χρήση κεφαλαίων γραμμάτων και μόνο και με την συχνή παρεμβολή της καρτουνίστικης έκφρασης οργής «AHHHHHHHHHHHH» ανάμεσα στις προτάσεις.
Στο χθεσινό κομμάτι της ‘Artur Boruc’s Friday Rage List’, η οποία πάνω-πάνω έχει την υπογραφή του αρθρογράφου (δηλαδή ένα ξεκάθαρο «By Brooks Peck» που πρέπει να είσαι …δημοσιογράφος για να μην το δεις), ο φανταστικός Άρθουρ Μπόρουτς που ζει στο μυαλό του Peck και προφανώς δανείζεται χαρακτηριστικά από ήρωες όπως ο Τσακ Νόρις, αρχίζει την δημόσια ψυχοθεραπεία του αυτής της εβδομάδας με τα κάτωθι σχόλια:
AHHHHHHHH I AM ARTUR BORUC AND THIS IS A LIST OF THINGS THAT MADE ME ANGRY THIS WEEK:
2. OLYMPIAKOS FANS TEARING DOWN GOALS UNLEASHING FIREBALLS AND ATTACKING PLAYERS AFTER A WIN — HOW COULD YOU BE SO CRUEL!?!?!???!?!?!?! MAKING MY DREAMS COME TRUE AND NOT INVITING ME TO TAKE PART IS INCREDIBLY MEAN AND DISHEARTENING!!!!!!!!!!! IF I WAS A PANATHINAIKOS PLAYER I WOULD HAVE FOUGHT YOUR FIREBALLS WITH A SERIES OF ROUNDHOUSE KICKS SO POWERFUL THAT THEY WOULD HAVE MADE YOU ILLITERATE!!!!!!!!!!
Μέσα στις επόμενες ώρες το θέμα, απαγκιστρωμένο από την προκλητικά εμφανή ειρωνεία του, κυκλοφορεί στα περισσότερα Ελληνικά αθλητικά portals/site σαν σοβαρή, αληθινή είδηση που σχετίζεται με τον αντίκτυπο που είχε το ντέρμπι των αιωνίων στην υπόλοιπη ποδοσφαιρική Ευρώπη με τίτλους του στυλ «Επίθεση Μπόρουτς στους οπαδούς του Ολυμπιακού», «Μπόρουτς: Αν ήμουν παίκτης του ΠΑΟ θα τους έριχνα κλωτσιές» και «Στηρίζει τους παίκτες του ΠΑΟ ο Μπόρουτς».
Κάπου στην Αμερική λογικά – και χωρίς καμία δημοσιογραφική έρευνα σχετικά με την εγκυρότητα της μεταδιδόμενης πληροφορίας – τα κόκαλα του δημοσιογράφου Edward Murrow τρίζουν…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[4 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
