[2 Σχόλια]
Ο Γοέην Ρούνεϊ βρήκε αυτόν τον πρωτότυπο γιά όλους τους ανθρώπους πλην Βρεττανών ενδεχομένως, τρόπο γιά να πανηγυρίσει την κατάκτηση του 19ου τίτλου της Μαν Γιού, τίτλου που έχει ξεχωριστή σημασία αφού έδωσε την πρωτοπορεία στην εγχώρια κόντρα με την Λίβερπουλ που έχει ξεμείνει εδώ και χρόοοοοοονια στους 18.
ΥΓ. Οχι δεν είναι τατού. Ξούρισμα είναι όλου του στήθους εκτός του … τριχωτού 19 που βλέπετε
Οι κυρίες Τσίλια Σαβίτσκαγια (100 ετών σύμφωνα με τους θρύλους) και Ρετζίνα Ντόντε (102 ετών) δίνουν το παρόν για μια ακόμα φορά σε αγώνα της αγαπημένης του Ζενίτ με αντίπαλο την Λοκομοτίβ Μόσχας στην Αγία Πετρούπολη. Οι ηλικίες τους μπορεί να ελέγχονται, η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο όμως όχι.
Την ντρίμπλα που είχε κάνει ο Ντένις Μπέργκαμπ σε έναν αγώνα της Άρσεναλ κόντρα στη Νιούκαστλ πάνω στον Νίκο Νταμπίζα θύμισε η κίνηση του Ντιέγκο Μαρτινόνιες, στην αναμέτρηση της Μπλούμινγκ με τους Ντιστρόιερς, για το πρωτάθλημα Βολιβίας. Ο Ουρουγουανός επιθετικός έκανε κοντρόλ στην αντίπαλη περιοχή πέρασε με… reverse ντρίμπλα τον αντίπαλό του και πριν η μπάλα σκάσει κάτω, «εκτέλεσε» τον αντίπαλό τερματοφύλακα.
Πριν ανακαλυφθεί το youtube υπήρχε μια εποχή που για να παρακολουθήσεις ένα βίντεο έπρεπε να το θέλεις πολύ. Τόσο πολύ που έπρεπε να περιμένεις υπομονετικά να κατέβει στον υπολογιστή σου kilobyte-kilobyte, αρκετές φορές με την ταχύτητα που ωριμάζει ένα ουίσκι. Όπως γίνεται αντιληπτό αν ήθελες να δεις ένα παρέα με τους φίλους σου ήταν πιο εύκολο να τους φωνάξεις σπίτι σου παρά να τους πεις να το ψάξουν και να το κατεβάσουν. Κάτω απ’ αυτές τις ζόρικες επικοινωνιακές συνθήκες ένα απ’ τα ποδοσφαιρικά βίντεο που έκαναν πάταγο στο ίντερνετ, ήταν το γκολ του Ντένις Μπέργκαμπ απέναντι στην Αργεντινή, σε εκστασιασμένη περιγραφή του Ολλανδού Jack van Gelder. Εκείνη η εποχή ανήκει στο παρελθόν αλλά το βίντεο της φάσης, το γκολ και φυσικά ο ίδιος ο Ντένις Μπέργκαμπ παραμένουν all-time classic.
Nederland gaat in de halve finale komen ik heb opeens zo’n gevoel dat we in de halve finale gaan komen / Τελευταίο λεπτό του αγώνα στον προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 και η Ολλανδία κατεβάζει την μπάλα / met balbezit voor Frank de Boer, Frank de Boer speelt de bal / Ο Φράνκ Ντε Μπουρ κάνει ένα γέμισμα-πάσα προς τον κολλητό του φίλο Ντένις Μπέργκαμπ / heel goed naar Dennis Bergkamp / Παρόλο που μιλάμε για δυνατή μπαλιά 50 περίπου μέτρων και παρόλο που βρίσκεται εν κινήσει προς το σημείο που υπολογίζει ότι θα κατηφορίσει η μπάλα, ο Ολλανδός καταφέρνει το τέλειο πρώτο άγγιγμα, μια απαλή επαφή σήμα κατατεθέν της λεπτεπίλεπτης τεχνικής του η οποία κατεβάζει την μπάλα ακριβώς εκεί που θα την χρειαστεί στο επόμενο δευτερόλεπτο / Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp neemt de bal aan… / Με το που η μπάλα ακουμπάει στο έδαφος, με το ίδιο πόδι που πριν την είχε χαϊδέψει ο Μπέργκαμπ την ‘σπάει’ γρήγορα αριστερά του – σαν πλέι μέκερ που επιχειρεί διαγώνια ντρίπλα για να αποφύγει το χέρι του κλεπτομανή αμυντικού – εξουδετερώνοντας ουσιαστικά μ’ ένα μόνο άγγιγμα τον προσωπικό του αντίπαλο που, για την Ιστορία και για να ανυψώσουμε περισσότερο και δικαιωματικά το κατόρθωμα του Μπέργκαμπ, είναι απαραίτητο να αναφέρουμε πως είναι ο Ρομπέρτο Αγιάλα, ένας αμυντικός θρύλος, ο νούμερο δυο σε συμμετοχές στην εθνική Αργεντινής και ο παίκτης που φόρεσε περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο το ασήκωτο περιβραχιόνιο της / Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp / Ευρισκόμενος πλέον σε καθαρή θέση τετ-α-τετ αλλά από αρκετά πλάγια και από την λάθος, με βάση το καλό του πόδι, πλευρά ο Μπέργκαμπ ακουμπάει για τρίτη και τελευταία φορά την μπάλα σ’ όλη την φάση και με λίγο πασπάλισμα εξωτερικού φάλτσου την στέλνει στα δίχτυα / Dennis Bergkamp, / Ο Ολλανδός σπίκερ φτάνει σε οργασμό ‘στον αέρα’, ο Μπέργκαμπ πανηγυρίζει, η Ολλανδία είναι στον ημιτελικό κι όλος ο κόσμος έχει δώσει πλέον εικόνα στο μυαλό του στην δύσκολα προσδιοριζόμενη λέξη «κουλ»: Αυτό ήταν το πιο διάσημο κουλ γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου και δεν θα μπορούσε να το πετύχει κάποιος άλλος από τον πιο ντελικάτο παίκτη των τελευταίων πολλών χρόνων… / Dennis Bergkamp / …τον Ντένις Μπέργκαμπ, που ακόμα κι αν τον πέταγες στο γήπεδο του Λεβαδειακού, μια μέρα με βροχή, που το χρώμα του αγωνιστικού χώρου θα προσέγγιζε περισσότερο το σκατί παρά το πράσινο και η λάσπη θα έφτανε στα κορδόνια του, αυτός θα κατέβαζε μια γιόμα από το πουθενά μ’ ένα ανεπαίσθητο τσιμπηματάκι με την μύτη του ποδιού και πριν η μπάλα πνιγεί μέσα στον βούρκο θα την ακουμπούσε άλλη μια φορά χωρίς ιδιαίτερη δύναμη – στις ομορφότερες στιγμές της καριέρας του δεν χρειάστηκε ποτέ να βάλει αρκετή δύναμη στο τελείωμα – στέλνοντας την στα δίχτυα, την ίδια ώρα που αυτός θα πανηγύριζε ήδη, αγέλαστος όπως συνήθως αλλά στιλάτος όπως πάντα… / Dennis Bergkamp, ooohhhhwwwoooo!!
Ο Βραζιλιάνος αμυντικός της Πόρτο Μαϊκόν Ρόκε, μόλις έχει σκοράρει εναντίον της Ακαντέμικα και δεν αισθάνεται καλά …
Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Λυόν ζήτησαν ειδική άδεια από την ΟΥΕΦΑ ώστε οι παίκτες τους να φορέσουν κατά την είσοδο τους στον σημερινό αγώνα φανελάκια με κάποιο μήνυμα υποστήριξης προς τον Ερίκ Αμπιντάλ, που αύριο θα υποβληθεί σε επέμβαση αφαίρεσης όγκου στο συκώτι. Η ομοσπονδία έλαβε το αίτημα, έβγαλε τα επίχρυσα κουμπιουτεράκια από την απύθμενη τσέπη, υπολόγισε το πιθανό οικονομικό κέρδος από μια τέτοια – εκτός προγράμματος και μη χρηματοδοτούμενη – ενέργεια, είδε το ψηφιακό μηδενικό που αναγράφτηκε στην οθονούλα και αποφάσισε πως δεν συντρέχει σοβαρός λόγος για να αλλάξει η συνηθισμένη εισαγωγική ρουτίνα των αγώνων, με αποτέλεσμα οι παίκτες να πάρουν την εξαιρετική πρωτοβουλία και να δείξουν τα φανελάκια συμπαράστασης μετά το τέλος του ματς, την ώρα που οι αξιωματούχοι της ΟΥΕΦΑ ήταν απασχολημένοι μετρώντας τα σημερινά έσοδα.
Η είδηση προκάλεσε αίσθηση στην Ευρώπη για λόγους αδιευκρίνιστους αφού είναι γνωστό στους περισσότερους πως η σχέση της ΟΥΕΦΑ με τους παίκτες είναι αντίστοιχη με την σχέση που είχε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ με τον τελευταίο κομπάρσο που πεθαίνει κάπου στο μακρινό φόντο στην πρώτη σκηνή, της απόβασης στην Νορμανδία, στην ‘Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν’: Τυπική. Ζει ή πεθαίνει μας είναι αδιάφορο, αρκεί να γράφει καλά στην κάμερα.
Βρισκόμαστε στο 81ο λεπτό του αγώνα κυπέλλου στο Μάντσεστερ, μεταξύ Γιουνάιτεντ και Άρσεναλ, όταν το χαρακτηριστικό κόκκινο κεφαλάκι του Πολ Σκόουλς και το «δυναμικό» σώμα που το συνοδεύει μπαίνουν ως αλλαγή. Στοιχείο που με μια απλή αφαίρεση υποδηλώνει ότι απομένουν εννιά λεπτά μέχρι το τέλος ενός αγώνα στον οποίο – Έλληνα διαιτητή κρατήσου γερά στην καρέκλα, πιάσε το σταυρουδάκι στον λαιμό και ζήτησε συγχώρεση από τον Ύψιστο για χάρη των αμαρτωλών και ανίδεων βαρβάρων – μέχρι εκείνο το σημείο έχουν-δεν έχουν σφυριχτεί εφτά φάουλ. Συνολικά. Και απ’ τις δυο ομάδες!
Το στατιστικό είναι εντυπωσιακό ακόμα και για την Αγγλία, αλλά τα νούμερα είναι για να τα υπολογίζουν οι λογιστάδες και οι δάσκαλοι και ο Πολ Σκόουλς δεν είναι τίποτα απ’ τα δυο. Τα μαθηματικά δεν προσφέρουν ευκαιρία για δράση άλλωστε – αν και κανείς δεν βάζει το χέρι του στην φωτιά ότι αυτή η περίεργη κλίση της γραμμούλας του ολοκληρώματος δεν προήλθε από θυμωμένο τάκλιν του Πολ κάποια στιγμή στο σχολείο.
Ο διαιτητής του αγώνα σφυρίζει την λήξη καθυστερημένα, στο 98ο λεπτό, λόγω ενός τραυματισμού – τον οποίο δεν προκάλεσε ο κοκκινοτρίχης μέσος. Στα 17 αυτά λεπτά συμμετοχής ο Πολ ο Σκόουλς, θα κάνει τάκλιν με τα δυο πόδια πάνω στον Σαμάκ (ενέργεια που θα αναγκάσει τον διαιτητή να του δείξει την κίτρινη κάρτα, που είναι και η πρώτη και μοναδική φυσικά στο παιχνίδι), θα βγάλει μια απίστευτη μπαλιά 40 μέτρων στον Ρούνει η οποία θα σπαταληθεί στην συνέχεια από τον Ερνάντες, θα επιχειρήσει νέο εγκληματικό τάκλιν με τα δυο πόδια στις καθυστερήσεις, το οποίο θα προκαλέσει νεύρα και σπρωξίματα μεταξύ πολλών παικτών αλλά τελικά θα μείνει – αδίκως – ατιμώρητο και θα βγάλει μια ακόμα απίστευτη πάσα απ’ αυτές που χαρακτηρίζουμε «πάρε-βάλε» την οποία θα χαραμίσει ο Ρούνει.
Δεκαεφτά λεπτά που κάλλιστα μπορούν να χαρακτηριστούν «story of his life». Της ζωής του Πολ Σκόουλς, ενός από τους πιο χαρισματικούς Άγγλους μέσους των τελευταίων πολλών χρόνων, ενός απ’ τους καλύτερους πασέρ στο Αγγλικό πρωτάθλημα, ενός σύγχρονου θρύλου της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 17 χρόνια επιτυχημένης καριέρας σε υψηλό επίπεδο που παρ’ όλα αυτά θα είναι πάντα χαραγμένος στο μυαλό μου (και στο μυαλό χιλιάδων ακόμα σ’ όλο τον κόσμο) και ως ένας ‘ξυλοκόπος’ που μετά από τόσα χρόνια καριέρας δεν έμαθε ακόμα να κάνει τάκλιν ή, εναλλακτικά, δεν μπόρεσε ποτέ να συγκρατήσει τον εαυτό του από ετεροχρονισμένες κλωτσιές!
Η καριέρα του κάποια στιγμή θα τελειώσει (Αν και πάντα υπάρχει η υποψία ότι στο χλιδάτο δωμάτιο του ξενοδοχείου που ο Διάβολος έκλεινε συμφωνία με τους Ρόλινγκ Στόουνς και τον Μητσοτάκη για αιώνια δραστήρια ζωή βρισκόταν κι αυτός, μαζί με τον Φαν Ντερ Σαρ, την Μαρινέλα και τον Ράιαν Γκίγκς.), οι κούπες που θα έχει σηκώσει θα είναι ατέλειωτες και κατ’ επέκταση οι φωτογραφίες θριάμβου που θα τον συμπεριλαμβάνουν θα είναι άπειρες αλλά στην μνήμη μου πάντα θα είναι αποτυπωμένος με τον δείκτη να ξεχωρίζει απ’ τα άλλα δάχτυλα σε μια προσπάθεια να εξηγήσει στον διαιτητή ότι το εγκληματικό τάκλιν που μόλις έκανε με τα δυο πόδια, ένα δευτερόλεπτο αφότου η μπάλα είχε φύγει απ’ τον αντίπαλο, ήταν απλά το πρώτο του στο συγκεκριμένο παιχνίδι…
(Κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)
Ο German Aczel, ένας από τους καλύτερους καρτουνίστες στην Λατινική Αμερική, κυκλοφόρησε πέρσι από την Γερμανία στην οποία διαμένει πλέον ένα βιβλίο για το Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο έχει συμπεριλάβει μερικά απ’ τα καλύτερα σχέδια του. Σχολιάζοντας το δισέλιδο που έχει αφιερώσει στο γκολ-απόδειξη της ποδοσφαιρικής θεϊκής υπόστασης του Μαραντόνα το 1986 εξομολογήθηκε στο BBC ότι την ώρα που το σχεδίαζε τον πήραν τα κλάματα ενθυμούμενος ότι όταν γινόταν αυτή η φάση αυτός ήταν 12 χρονών, μια ηλικία στην οποία «αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι συμβαίνει γύρω σου και εντυπωσιάζεσαι». Το να κλαις 36 χρονών άνθρωπος πάνω από το σχέδιο ενός γκολ κάποιου άλλου είναι σοβαρή υπόθεση, αλλά ο German Aczel δικαιολογείται από το γεγονός ότι είναι Αργεντινός. (Και η έκρηξη ευτυχίας μετά από ένα γκολ της ‘ομάδας σου’ είναι μια στιγμή που σου επιτρέπει να δικαιολογήσεις αρκετές μορφές συναισθηματικής εκτόνωσης.)
Ο Roberto Saviano απ’ την άλλη είναι Ιταλός. Και όχι ένας απλός Ιταλός. Είναι ο πιο επικηρυγμένος συγγραφέας της χώρας, ο άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να γράψει το αποκαλυπτικό ‘Γόμορρα‘ (στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία), να μιλήσει πολλές φορές δημόσια για την Μαφία, να την εμπλέξει με το ποδόσφαιρο και το βασικότερο όλων, να παραμένει ζωντανός – έστω και υπό διαρκή προστασία. Στην προαναγγελία του νέου του βιβλίου (στο οποίο θα υπάρχει και μια ιστορία για τον Μέσσι), ο Saviano έκανε μια λίστα με τα δέκα πράγματα για τα οποία αξίζει να ζει κανείς. Και παρ’ όλο που «το ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι» ή «22 τύποι που κυνηγάνε πάνω-κάτω στο χόρτο, μια μπάλα που τρέχει» και παρ’ όλο που ως Ιταλός στο γκολ εκείνο του Μαραντόνα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας απλός τηλεθεατής, τα 10 δευτερόλεπτα εκείνα, τα 60 εκείνα μέτρα που διένυσε ανεμπόδιστος ο Ντιεγκίτο, η φάση εκείνη γενικότερα που έβγαινε από την φαντασία εκατομμυρίων παιδιών-ανθρώπων που κάποια στιγμή στην ζωή τους κλώτσησαν μια μπάλα και γινόταν ρεαλιστική πραγματικότητα μπροστά στα μάτια τους σ’ έναν μεγάλο αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, κέρδισε μια θέση στην προσωπική του λίστα:
1) Η βουβαλίσια µοτσαρέλα από την Αβέρσα 2) Ο Μπίλυ Εβανς στο τραγούδι «Love theme from Spartacus 3») Να πας τον άνθρωπο που αγαπάς περισσότερο στον τάφο του Ραφαήλ και να του διαβάσεις την επιγραφή στα λατινικά: «Αυτός είναι ο Ραφαήλ, από τον οποίο η Φύση φοβάται πως θα νικηθεί και, όταν εκείνος πεθάνει, πως θα πεθάνει κι αυτήµαζί του» 4) Το γκολ του Μαραντόνα στο 2-1 κατά της Αγγλίας, στο Μουντιάλ του Μεξικού, το 1986 5) Η Ιλιάδα 6) Να ακούς στα ακουστικά σου το τραγούδι του Μποµπ Μάρλεϊ «Redemption song», ενώ κάνεις µια χαλαρή βόλτα 7) Να κάνεις µια βουτιά, αλλά στα βαθιά, εκεί που η θάλασσα είναι θάλασσα 8 ) Να ονειρεύεσαι ότι θα γυρίσεις σπίτι αφού αναγκάστηκες να µείνεις µακριά για πολύ, πολύ καιρό 9) Να κάνεις έρωτα 10) Στο τέλος µιας ηµέρας κατά την οποία συγκέντρωσαν υπογραφές εναντίον σου, να ανοίγεις τον υπολογιστή και να βρίσκεις µήνυµα από τον αδελφό σου που λέει: «Είμαι υπερήφανος για σένα».
Ο ντε Ζέου είναι ένας καλός ποδοσφαιριστής. Πάνω από όλα όμως είναι ένας άντρας και όπως όλοι μας γνωρίζουμε οι άντρες έχουν δικαίωμα να σχολιάζουν τις γυναίκες (δικαίωμα που κατέκτησαν μέσα από αγώνες ετών). Όταν λοιπόν, η στρουμπουλή κυρία βγήκε να τραγουδήσει στο ημίχρονο του αγώνα του Άγιαξ, ο Ντέμι δεν εκτίμησε τις φωνητικές της ικανότητες. Αντίθετα, σαν άντρας που έχει βγει με τα φιλαράκια του έξω σχολίασε το… physique της:
«Σαν τραπεζάκι είναι… Μπορώ να βάλω άνετα την μπύρα μου επάνω»
ΥΓ All credits στον σομπρερο-ρεπόρτερ μας από την Ολλανδία
Τις καλύτερες ποδοσφαιρικές φωτογραφίες της περσινής χρονιάς προσπάθησε να συλλέξει με την βοήθεια των αναγνωστών του και επαγγελματιών φωτογράφων το FourFourTwo.
(Όπως πιθανόν να γνωρίζεις ήδη, το FourFourTwo είναι το πιο γνωστό Αγγλικό περιοδικό που ασχολείται με το ποδόσφαιρο και το οποίο φυσικά πήρε το όνομα του από την ποδοσφαιρική διάταξη με την οποία μεγάλωσαν όλοι οι εν ζωή Άγγλοι αυτού του κόσμου.
(Για να καταφέρεις έστω και λίγο να μπεις στην ψυχοσύνθεση ενός Άγγλου οπαδού πρέπει μια μέρα που βρέχει ασταμάτητα, να αγοράσεις δυο εξάδες μπύρες και να βάλεις διαδοχικά να δεις το ‘The Damned United‘ και το ‘Mike Bassett: England manager‘. Τότε και μόνο τότε, στα τελειώματα της δεύτερης κι όταν ο Mike Bassett δίνει την συνέντευξη τύπου της ζωής του απαγγέλοντας το ‘If’ του – επίσης Άγγλου – ποιητή Κίπλινγκ και καταλήγει με την ιστορική φράση «Ladies and gentlemen, England will be playing four – four – fucking two» ίσως νιώσεις κι εσύ αυτό το ανατριχιαστικό σκίρτημα που νιώθει ο μέσος Άγγλος βλέποντας τόση βρετανιά μαζεμένη σε μια σκηνή. Κι αν δεν το νιώσεις στην καρδιά, σίγουρα θα το νιώσεις στην κύστη μετά από τόση μπύρα…)
Το παράδοξο με την κυκλοφορία του FourFourTwo όμως, το οποίο μπορεί να συνδυαστεί και με το απίστευτο δεδομένο ότι στο Νησί δεν υπάρχουν αθλητικές εφημερίδες, είναι ότι ενώ απευθύνεται σ’ έναν λαό που βάζει το ποδόσφαιρο στο ίδιο επίπεδο με άλλες βιοτικές ανάγκες, όπως η αναπνοή, βρίσκεται πολύ χαμηλά στην σχετική λίστα πωλήσεων των περιοδικών. Έτσι, πολύ πιο πάνω απ’ αυτό συναντάμε πάρα πολλά περιοδικά για τις γυναίκες, για το σπίτι, για τις γυναίκες και το σπίτι, για το φαγητό, για την τηλεόραση, για τα παιδιά, για τα παζλ, για τα αμάξια και τις μηχανές, το «Hair ideas», το «Psychologies Magazine», τρία τέσσερα περιοδικά για τον κήπο – όπως το «Gardeners’ World» – που ασχολούνται με το πως θα καταπολεμήσετε τα ζιζάνια που θέλουν να σας χαλάσουν την σπιτική σας γαλήνη και τάξη και το «Weightwatchers Magazine». Ναι, Weightwatchers Magazine. Υπάρχει. Γιατί οι Άγγλοι είναι περίεργη φάρα.)
Στην σελίδα του περιοδικού μπορείς να χαζέψεις τις νικήτριες φωτογραφίες από κάθε κατηγορία καθώς και κάποιες από αυτές που έχασαν, σε μια αρκετά καλή, αντικειμενικά, συλλογή των καλύτερων κλικ που έγιναν πέρσι στα ποδοσφαιρικά γήπεδα ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων αυτών του μουντιάλ.
Ναι, ναι. Και το Weightwatchers Magazine…
Αλλοδαπός τύπος ονόματι Brooks Peck διατηρεί εδώ και περίπου δυο χρόνια στο ποδοσφαιρικό του blog σατιρική στήλη με κεντρικό ήρωα τον τερματοφύλακα της Φιορεντίνα Άρθουρ Μπόρουτς, στην οποία ο, κάπως οξύθυμος και στην πραγματική ζωή, Πολωνός υποτίθεται ότι ξεσπάει σχολιάζοντας διάφορα τεκταινόμενα που συμβαίνουν στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ξέσπασμα που χαρακτηριστικά αποτυπώνεται σε μορφή κειμένου με την χρήση κεφαλαίων γραμμάτων και μόνο και με την συχνή παρεμβολή της καρτουνίστικης έκφρασης οργής «AHHHHHHHHHHHH» ανάμεσα στις προτάσεις.
Στο χθεσινό κομμάτι της ‘Artur Boruc’s Friday Rage List’, η οποία πάνω-πάνω έχει την υπογραφή του αρθρογράφου (δηλαδή ένα ξεκάθαρο «By Brooks Peck» που πρέπει να είσαι …δημοσιογράφος για να μην το δεις), ο φανταστικός Άρθουρ Μπόρουτς που ζει στο μυαλό του Peck και προφανώς δανείζεται χαρακτηριστικά από ήρωες όπως ο Τσακ Νόρις, αρχίζει την δημόσια ψυχοθεραπεία του αυτής της εβδομάδας με τα κάτωθι σχόλια:
AHHHHHHHH I AM ARTUR BORUC AND THIS IS A LIST OF THINGS THAT MADE ME ANGRY THIS WEEK:
1. AHHHHHHHHHHHH — AHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!
2. OLYMPIAKOS FANS TEARING DOWN GOALS UNLEASHING FIREBALLS AND ATTACKING PLAYERS AFTER A WIN — HOW COULD YOU BE SO CRUEL!?!?!???!?!?!?! MAKING MY DREAMS COME TRUE AND NOT INVITING ME TO TAKE PART IS INCREDIBLY MEAN AND DISHEARTENING!!!!!!!!!!! IF I WAS A PANATHINAIKOS PLAYER I WOULD HAVE FOUGHT YOUR FIREBALLS WITH A SERIES OF ROUNDHOUSE KICKS SO POWERFUL THAT THEY WOULD HAVE MADE YOU ILLITERATE!!!!!!!!!!
Μέσα στις επόμενες ώρες το θέμα, απαγκιστρωμένο από την προκλητικά εμφανή ειρωνεία του, κυκλοφορεί στα περισσότερα Ελληνικά αθλητικά portals/site σαν σοβαρή, αληθινή είδηση που σχετίζεται με τον αντίκτυπο που είχε το ντέρμπι των αιωνίων στην υπόλοιπη ποδοσφαιρική Ευρώπη με τίτλους του στυλ «Επίθεση Μπόρουτς στους οπαδούς του Ολυμπιακού», «Μπόρουτς: Αν ήμουν παίκτης του ΠΑΟ θα τους έριχνα κλωτσιές» και «Στηρίζει τους παίκτες του ΠΑΟ ο Μπόρουτς».
Κάπου στην Αμερική λογικά – και χωρίς καμία δημοσιογραφική έρευνα σχετικά με την εγκυρότητα της μεταδιδόμενης πληροφορίας – τα κόκαλα του δημοσιογράφου Edward Murrow τρίζουν…
Παλιότερα δημοσιογραφικά μαργαριτάρια:
Το twitter του Μαραντόνα
Το πουτσοσκάμπιλο του Βιειρά
Για πολλά χρόνια η έδρα της εθνικής Βολιβίας ήταν το γήπεδο Hernando Siles, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λα Παζ η οποία με την σειρά της βρίσκεται σε υψόμετρο 3637 μέτρων, ύψος που όχι μόνο ακούγεται μεγάλο αλλά είναι, αν σκεφτείς ότι το ορεινό καμάρι της Ελλάδας, το βουνό των Θεών, ο Όλυμπος, δεν φτάνει καν τα τρία χιλιόμετρα. Το 1997 και μετά από αμέτρητα παράπονα των φιλοξενούμενων ομάδων, η ΦΙΦΑ αποφάσισε πως είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται αγώνες υπό τέτοιες συνθήκες, καθώς η αναπνοή σε τέτοιο υψόμετρο δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όπως την έχεις συνηθίσει, αν έχεις μεγαλώσει κοντά στην θάλασσα. Παρά την πολύ σοβαρή ιατρική αιτιολόγηση που συνόδευε την απόφαση και είχε να κάνει με την υγεία των ποδοσφαιριστών, ένα ενορχηστρωμένο κράξιμο από τις χώρες των Άνδεων με μπροστάρη τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, ανάγκασε την παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία να ανακαλέσει την απόφαση της μέσα σ’ έναν μήνα, επιστρέφοντας στην παλιότερη παγιωμένη κατάσταση που αναμφισβήτητα δίνει σε κάθε παιχνίδι στην τοπική ομάδα ένα σοβαρό πλεονέκτημα.
Αυτές τις μέρες στο επίκεντρο των Ελληνικών ρεπορτάζ (ή για την ακρίβεια στο παρασκήνιο, αφού στο προσκήνιο της Ελληνικής αθλητικογραφίας εντοπίζουμε εδώ και δέκα μέρες – ενημερωτικά σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι τσεκάροντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αυτών που κάνουν «μη εμπορική δημοσιογραφία» όπως περηφανεύονται: μέρες γεμάτες Ευρωπαϊκούς αγώνες στους οποίους η χώρα μας εκπροσωπείται από δυο ομάδες! – μόνο το ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός) βρίσκεται το κρύο. Όχι το Ελληνικό κρύο των 0 βαθμών Κελσίου που όταν έρχεται σοκάρει κάθε φορά τα δελτία ειδήσεων, αλλά το Ρώσικο κρύο, αυτό που από μικρό παιδί άκουγες πως «νίκησε ακόμα και τον επεκτατισμό του Χίτλερ».
Πριν από τον ΠΑΟΚ την «παγωμένη Μόσχα» επισκέφτηκε η Τβέντε, στα πλαίσια της ίδιας διοργάνωσης. Οι Ολλανδοί πέρασαν νικηφόρα από την Ρωσία αλλά το πέρασμα αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ. Παρακάτω ακολουθεί επικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ του αγώνα το οποίο επικεντρώνεται στα όσα έγιναν μέχρι το πρώτο – παγωμένο – σφύριγμα του διαιτητή (αν και δεν σημειώνεται η επίσημη διαμαρτυρία της Τβέντε η οποία θεώρησε απάνθρωπο το να γίνει το παιχνίδι με τέτοιο κρύο και η οποία απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη από την ΟΥΕΦΑ, η οποία και στο άμεσο παρελθόν έδειξε το πόσο ενδιαφέρεται για την υγεία των ποδοσφαιριστών):
Rubin’s Europa League tie against Dutch champions FC Twente was under threat of being cancelled because of extreme weather. And the decision to let the teams take to the artificial pitch in Moscow’s empty Luzhniki stadium was made an hour before the 3pm Thursday kick-off.
Referee Robert Schörgenhofer and the UEFA team decided that if at 2pm, an hour before kick-off, the temperature on the pitch was lower than -15, then either team would have the right to refuse to play, Sovietsky Sport reported.
The referee, the teams and UEFA representatives went onto the field and used three different thermometers to show temperatures ranging between -13 and -20 and had to argue for almost an hour.
Στο πρόσφατο παρελθόν πίστευα για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι τα ίδια ακριβώς που σκεφτόμουν για τον Μάκαρο τον Ψωμιάδη: Ότι δεν γίνεται να είναι αληθινός, ότι είναι ένας ψεύτικος καλλιτεχνικός χαρακτήρας που σπάει πλάκα με την κοινωνία κάνοντας ότι γουστάρει, αδιαφορώντας για τα συλλογικά όρια της νομιμότητας ή της ηθικής, ότι έχει στήσει ένα ασύλληπτο, για τα κοινά μυαλά, σχέδιο μαζί με άλλους χαρισματικούς ανθρώπους, όπως ο Ρομπέρτο Μπενίνι, ο Ουμπέρτο Έκο και ο Νάνι Μορέτι που τεχνηέντως τον πολεμάνε λυσσασμένα κι ότι μια ωραία μέρα θα βγει μαζί τους στην τηλεόραση να αποκαλύψει όλη την αλήθεια και να καταδείξει πόσο λάθος δρόμο έχει πάρει αυτό το είδος.
Όλα αυτά μέχρι εχθές που, βλέποντας στον αγώνα με την Κιεβο την επετειακή φανέλα των παικτών της Μίλαν προς τιμή των 25 χρόνων που βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας, συνειδητοποίησα ότι ο Σίλβιο aka «party animal» έχει περάσει πλέον τα 75, που λίγο πολύ σημαίνει πως αν ήταν να αποκαλύψει κάτι θα το είχε κάνει πριν φτάσει σ’ αυτήν την ηλικία που δεν είσαι σίγουρος αν ο επόμενος οργασμός με κάποια προικισμένη 17χρονη θα’ ναι και η χαριστική βολή της ζωής σου.
Έτσι, αναλογιζόμενος πως ακριβώς δίπλα μας, σε μια έκταση που πολύ άνετα βάσει κάποιων κοινών χαρακτηριστικών και ανθρώπινων ‘αξιών’ και ‘ιδανικών’ θα μπορούσε να ονομάζεται και Δυτική Ελλάδα, βρίσκεται ένα τέτοιο πετυχημένο παράδειγμα μεγαλοεπιχειρηματία-προέδρου μεγάλης ομάδας-πρωθυπουργού, ανησυχώ λιγάκι μήπως ο Μαρινάκης κάνει στο μέλλον πολιτικές σκέψεις…
Είσαι ο Στιν Στίνεν (ή κάπως έτσι τέλος πάντων). Είσαι βασικούρα στην ιστορική Μπριζ και έχεις γίνει και διεθνής με την εθνική του Βελγίου. Η ομάδα σου δεν πάει καλά και χάνεις τη θέση σου στην εντεκάδα καθώς παίζουν και οι άλλοι δυο τερματοφύλακες μήπως και αλλάξει κάτι. Τι κάνεις;
Αν είσαι ο Στίνεν όμως δεν κάνεις τίποτα από αυτά και βρίσκεις άλλη λύση. Ο Στιν Στίνεν λοιπόν μπήκε σε όλα τα φόρουμ των οπαδών της ομάδας (ανώνυμα ή με κάποιο ψευδώνυμο) και άρχισε να γράφει εκεί. Να γράφει και να κράζει τους ανταγωνιστές του αλλά και τη διοίκηση ενίοτε, ψάχνοντας προφανώς το… λαϊκό έρεισμα. Με ατάκες όπως «πάλι λάθος του ντε Βίγκλερ, πρέπει να παίξει άμεσα ο Στίνεν, ο ντε Βίγκλερ κάνει μόνο αποκρούσεις σε εύκολα σουτ» ή ακόμα κράζοντας και αμυντικούς και λέγοντας ότι είναι τραγικοί ο διεθνής κίπερ προσπάθησε και πάλι να κερδίσει την θέση του στην 11αδα. Τελικά όλο αυτό αποκαλύφθηκε και μπορεί περήφανος να παίζει βασικός. Στη δεύτερη ομάδα της Μπριζ όμως, στην οποία και τον έστειλε ο προπονητής.
Ιδού και κάποια από τα γραπτά του Βέλγου γίγαντα:
Κατηγορίες: ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο 
Οκτώβριος του 1996, μια μόλις εβδομάδα μετά από εκείνο το –φημισμένο πλέον- απόγευμα στην Κομποστέλα όταν σκόραρε ξεκινώντας από το κέντρο εφαρμόζοντας το αντιεκπαιδευτικό σύστημα «εγώ μόνος απέναντι σ’ όλα τα υπόλοιπα παιδάκια», και η Μπαρτσελόνα υποδέχεται στο Καμπ Νου την άσημη Λογκρόνες. Λίγο πριν την λήξη του πρώτου ημιχρόνου γίνεται ένα γέμισμα στην περιοχή απ’ τα δεξιά, ο Ρονάλντο κολλάει την μπάλα στα πόδια του στο ύψος της μικρής περιοχής και με μικρά ανεπαίσθητα αγγίγματα προσπερνάει ανάμεσα από δυο αμυντικούς την ίδια ώρα που το πάνω μέρος του σώματος του τζαρτζάρει αποτελεσματικά τα σώματα τους που προσπαθούν να τον συνθλίψουν.
Έχοντας αφήσει πίσω το εμπόδιο τους και ευρισκόμενος πλέον στα πέντε μέτρα από την τεράστια –βάσει της συγκεκριμένης θέσης του παρατηρητή– εστία με τους ήδη ηττημένους μια φορά αντιπάλους να ακολουθούν ψάχνοντας για εκδίκηση αποφασίζει στιγμιαία ότι δεν θα διαλέξει μια απ’ τις αφύλακτες γωνίες, δεν θα σουτάρει πριν προλάβει ο τερματοφύλακας να πέσει στα πόδια του, δεν θα διώξει απαλλακτικά την μπάλα απ’ το πόδι του πριν στραβώσει η φάση, δεν θα επιδιώξει το γκολ με τον πιο άμεσο δυνατό τρόπο, δεν θα ακολουθήσει την πεπατημένη αλλά θα σμπαραλιάσει την ποδοσφαιρική συμβατικότητα που διακρίνει τέτοιες φάσεις και θα ντριπλάρει και τον τερματοφύλακα!
Έτσι, εκεί στα πέντε μέτρα από την Ιθάκη του επιθετικού στην οποία άλλοι φτάνουν σπάνια, στο ένα απλό σουτ απόσταση από ένα ακόμα γκολ στο παλμαρέ και από την αποθέωση του λαού, ο Ρονάλντο προσπερνάει και τον τερματοφύλακα πριν σπρώξει την μπάλα στην ανυπεράσπιστη εστία απλά και μόνο για την χαρακτηριστική αποτύπωση της διαφοράς επιπέδου, για την επιβεβαίωση της διαφορετικότητας του από χιλιάδες άλλους στράικερ του σωρού και για την καύλα της υπεροχής.
Έχουν περάσει 15 χρόνια και χιλιάδες ποδοσφαιρικές εικόνες στα μάτια μου από τότε αλλά ποτέ δεν είδα ξανά κάποιον παίκτη να σκοράρει τόσες φορές ντριμπλάροντας στο τέλος και τον τερματοφύλακα σε κλασσική μονομαχία «ένας με έναν» με την μπάλα όχι διεκδικούμενη αλλά κοντρολαρισμένη στα πόδια του επιθετικού, αψηφώντας τον άτυπο επαγγελματικό κανόνα «πρώτα πλασάρουμε σωστά κι αφού η μπάλα καταλήξει στο πλεκτό σκεφτόμαστε αν θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι διαφορετικό». Θα μπορούσα να δικαιολογήσω την απουσία νέων παραδειγμάτων, τοποθετώντας την παρατήρηση αυτή σε μια γενικότερη παραδοχή ότι –παρά το μικρό βάθος χρόνου- οι άμυνες έχουν αλλάξει, η ταχύτητα του αγώνα έχει αλλάξει, το ποδόσφαιρο γενικότερα έχει αλλάξει κι έχει εμπορευματοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που κάθε επιπρόσθετο ρίσκο πριν το επικερδές γκολ είναι αχρείαστο.
Παρ’ όλα αυτά ο ίδιος ο Ρονάλντο θα επιστρέψει στο μυαλό μου με την σημερινή του φορεσιά, το «κουστούμι» του 35χρονου παλαίμαχου (πλέον) με την κοιλίτσα του συμβιβασμού με τον Χρόνο και τον Πλούτο και με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο με τα πεταχτά δόντια, θα μου τονίσει την μοναδικότητα του υπενθυμίζοντας μου μερικές ακόμα ανάλογες στιγμές της καριέρας του με την φανέλα της Ρεάλ ή της εθνικής Βραζιλίας, στιγμές που έλαβαν χώρα αφού είχε ζήσει τον Παράδεισο και την Κόλαση του παιχνιδιού, αφού είχε φτάσει στην παγκόσμια κορυφή, αφού τον είχαν σπρώξει κάτω πιέζοντας τον να υπερβεί τα όρια του κι αφού βρήκε το κουράγιο να επανέλθει στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στιγμές στις οποίες βρέθηκε ξανά σε τετ-α-τετ που έκριναν τίτλους και δόξα και στις οποίες πάλι –παραβλέποντας όλη αυτή την ανυπολόγιστη πίεση που κρύβει η σύνδεση του ποδοσφαίρου με το χρήμα– επέλεξε να προσπεράσει και τον τερματοφύλακα. Απλά γιατί …μπορούσε.
Κείμενο γραμμένο για το Fight Club
(Η συνέντευξη τύπου της ανακοίνωσης της αποχώρησης. Ο μεγάλος Ρονάλντο στο προσκήνιο, ο υιός Ρονάλντο στο παρασκήνιο)
