Μετά το πιο δύσκολο καλοκαίρι στην ιστορία του Ηρακλή οι φίλοι της ομάδας εξουθενωμένοι ψυχολογικά πήγαν χθες να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδας χωρίς να περιμένουν πολλά. Με οικονομικά προβλήματα, με προετοιμασία γεμάτη απρόοπτα και μια πρόσφατη αλλαγή προπονητή, με σημαντικούς παίκτες να φεύγουν και μάλιστα χωρίς οικονομικό αντίκρισμα και με καινούριους παίκτες χωρίς δικαίωμα συμμετοχής μια που η μπλε κάρτα τους έρχεται με ποδήλατο μάλλον και δεν φτάνει με τίποτα.

Απέναντί τους ο Ολυμπιακός των αρκετών προβλημάτων πέρσι, με νέα ιδιοκτησία όμως και μυριάδες μεταγραφές, τόσες που κι οι οπαδοί του Ολυμπιακού ξεχνάνε κάποιους παίκτες και λένε: «Α, έχουμε κι αυτόν στον πάγκο». Το φαβορί σίγουρο και οι προβλέψεις μάλλον εύκολες.

Και όντως, ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Καλύτεροι παίκτες, πιο ομάδα. Την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε Ιμπαγάσα και Ρόμενταλ στον πάγκο, ο Ηρακλής είχε τον βετεράνο Κατσαμπή και τον πιτσιρικά Κατσικά βασικούς. Ο Ολυμπιακός έκανε κάποιες φάσεις, ο Ηρακλής προσπαθούσε όπως μπορούσε και το ημίχρονο πέρασε. Το Β’ ημίχρονο ξεκινάει, ο Ιμπαγάσα μπαίνει και αρχίζει να μοιράζει μπάλες, ο δύσμοιρος Λίμα παλεύει με Φετφατζίδη και Τοροσίδη, ο Μήτρογλου χάνει το άχαστο και βάζει το δύσκολο και κάπου εκεί η σεμνή τελετή φαίνεται να λαμβάνει τέλος.

Ο Ολυμπιακός παίζει ακόμα λίγα λεπτά μπάλα,  δεν βάζει δεύτερο γκολ και χαλαρώνει. Ο Ουζουνίδης παίρνει το ρίσκο και αφήνει την ομάδα χωρίς χαφ αφήνοντας τον μέτριο Παπαστεριανό μόνο του και εκεί κάπου οι περισσότεροι φοβούνται ότι ο Ηρακλής θα μαζέψει πολλά. Κι όμως… Ο Σολτάνι βοηθάει πολύ και η μεγάλη ανατροπή γίνεται. Ο Ελευθερόπουλος που έχει σώσει πολλά, βλέπει ότι η προσπάθειά του δεν πήγε χαμένη κι ο Ηρακλής πανηγυρίζει. Πανηγυρίζει λες και σήμερα επικυρώνεται η απόφαση για αδειοδότηση, λες και τώρα βγαίνει όλη αυτή η ταλαιπωρία του καλοκαιριού στο γήπεδο. Μια μεγάλη νίκη, σε έναν μαραθώνιο που έρχεται. Γιατί ποτέ μία νίκη στην πρεμιέρα δεν καθόρισε ολόκληρη τη χρονιά…

Ξεκινήσαμε λοιπόν.

Δε μου αρέσει να κάνω κριτική στα δύσκολα, την αφήνω για άλλους. Προτιμώ να κριτικάρω την ομάδα μου στα εύκολα. Ετσι δίνω ευκαιρίες να με πούνε γκρινιάρη, αντιολυμπιακό και πολλά άλλα όμορφα πραγματάκια, ενώ βλέπω και πιο καθαρα τα πράγματα. Έτσι όποιος περιμένει κρίσεις για τον Ολυμπιακό,τον Βαλβέρδε κτλ, ατύχησε πανηγυρικά. Απλά και όμορφα, ο Ολυμπιακός έδειξε ανέτοιμος, ασύνδετος και με κενά στο ρόστερ (με το συμπάθειο κατι κενά «ΝΑ») και έχασε δικαίως. Τα υπόλοιπα στις «καλές μέρες».

Όπως έχω πει κατ’ επανάληψη η αλαζονεία είναι κακό πράγμα. Σε προσγειώνει απότομα και απο πολύ ψηλά με αποτέλεσμα … άσχημα χτυπήματα. Ούτε μου αρέσουν τα «κλισέ» του τύπου «δεν έγινε και τίποτα» , «είναι ακόμα αρχή» και παρόμοιες φράσεις για καλύτερο ηδονισμό μετά την ήττα.

Ο Ολυμπιακός πήγε με τη μύτη ψηλά στο Καυταντζόγλειο, και μύρισε τον ωραιότατο κρίνο. Δίκαια και ας πρόσεχε. Θα περίμενε κανείς η ομάδα μετά την περσινή καταστροφική χρονιά, και την Ευρωπαϊκή «Παλαιά Διαθήκη» φέτος να είχε τουλάχιστον το μυαλό να μιλάει λιγότερο, και να κοιτάει περισσότερο τη δουλειά της. Μπαααα… Θα κρίνω μόνο τον κόσμο που παραμένει Έλλην οπαδός μέχρι το κόκκαλο. Δηλαδή δε βάζει μυαλό με τίποτα και δε μαθαίνει μπαλίτσα. Φουσκώνει μυαλά και μυθοποιεί ανύπαρκτους και συνταξιούχους. Και φυσικά δε μαθαίνει μπάλα που να  βγάλει ο ήλιος κέρατα. Και διαφωνώ με πολλούς που λένε ότι είναι δύσκολη η μπαλίτσα. Πιο απλό άθλημα δεν υπάρχει κατα βάθος. Δεν πάνε μόνο στον Ολυμπιακό και τους οπαδούς του  αυτά , θα το καταλάβατε φαντάζομαι.

Εν πάσει περιπτώσει το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Ολυμπιακός αντί του «ιδανικού ξεκινήματος» βρέθηκε ξάπλα ανάσκελα. Και ιδού η ευκαιρία να δούμε πως θα διαχειριστεί τόσο η ομάδα όσο και ο κόσμος το ξεκίνημα αυτό. Αν και η προσωπική μου πείρα μιλάει για σπασμωδικές αντιδράσεις του τύπου «στηρίχτε την ομάδα μέχρι να την διαλύσουμε». Θα δείξει σύντομα.

Το σκάνδαλο και η δικαίωση.

Ανεξαρτήτως δικαίου ή αδίκου, η θέση μας είναι ότι όλα κρίνονται στο χορτάρι. Και οι οπαδοί του ΟΦΗ, που πολύ θα ήθελα να τον δω στην Super League, πρέπει να βάλουν το κεφάλι κάτω για να ανέβουν την επόμενη χρονιά ως πρώτοι και με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο. Όσον αφορά τον Ηρακλή, πρέπει να δουλέψει για να μην συμβεί το μοιραίο, αυτή την φορά, εντός αγωνιστικού χώρου.

Την ώρα που παρακολουθούσα τις ηρωικές προσπάθειες των παικτών της Εθνικής να κρατήσουν το 0 απέναντι στην Αργεντινή, ο Γιάννης Δάρρας που έκανε ρεπορτάζ μέσα από τον αγωνιστικό χώρο είχε καταφέρει με κάποιον μαγικό τρόπο να παρακολουθεί και τον αγώνα της Νιγηρίας με την Ν. Κορέα. Αφού ξεπέρασα το σοκ μου όταν το διαπίστωσα, άρχισα να σκέφτομαι πώς διάολο το έκανε. Κάπου εκεί όμως και ενώ η Εθνική το πάλευε, άκουσα τον δαιμόνιο ρεπόρτερ να λέει για την απίστευτη ευκαιρία που έχασε η Νιγηρία. Με το πονηρό μυαλό μου υπέθεσα ότι θα ήταν κάποια πατριωτική υπερβολή, αλλά γύρισα στο άλλο κανάλι. Ως δια μαγείας όμως, ο γίγας Δάρρας είχε δίκιο και αντίκρισα αυτή τη φάση:

Με το που είδα όμως τη φάση και αφού για 2-3″ άρχισα να βρίζω τον Αγιεγκμπένι (που τόσες χαρές μου έχει προσφέρει στο παρελθόν) θυμήθηκα μια αντίστοιχη φάση από το μακρινό παρελθόν. Χατζηπαναγής-Μιτόσεβιτς και το απολαμβάνουμε περίπου στο 1.15:

Ο Ηρακλής βιώνει αυτές τις ημέρες μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, απ’ αυτές που αν είσαι στην απ’ έξω και ειδικά κάτω από τις παρούσες συνθήκες (δηλαδή με πλήρη – και περίεργη – άγνοια των αιτιών της απόρριψης του φακέλου του) είναι πολύ δύσκολο να σχολιάσεις και να τοποθετηθείς απέναντι της.

Το σίγουρο όμως είναι ότι οι οπαδοί του κάνουν τα πάντα για να επηρεάσουν την τελική απόφαση. Και δεν φαίνονται διατεθειμένοι να βάλουν όριο στις απειλές του, οι οποίες αν μη τι άλλο, παρουσιάζουν μια θεαματική  και αλματώδη εξέλιξη που κανένας δεν είναι σίγουρος που μπορεί να καταλήξει:

Ένα από τα χαρακτηριστικά του ασχέτου, ή έστω του ημιμαθούς, είναι να χαρακτηρίζει ως εύκολη την εργασία των υπολοίπων.

- Και τι κάνεις δηλαδή εκεί; Σιγά το πράγμα. Κι η γιαγιά μου το κάνει αυτό. Α ρε λεφτά για πέταμα … λέει ο ξερόλας αδαής και κουνάει το κεφάλι του με αγανάκτηση.

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου για τον Σισέ. Για τον Σισέ έχουν γραφτεί πολλά. Κι εγώ ο ίδιος έχω γράψει αρκετά υποτιμητικά, κυρίως λόγω της ικανότητάς του να βγαίνει περισσότερες φορές οφ σάϊτ απ όσες ακουμπάει τη μπάλα συνολικά σ ένα παιχνίδι. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να χαρακτηρίσω ως τίποτα το ιδιαίτερο τα γκολ που πετυχαίνει. Γιατί στην τελική αν το παραδεχόμουν αυτό, θα έπρεπε στη συνέχεια να βρω πειστική απάντηση στο ερώτημα πως αφού δεν κάνει τίποτα το σπουδαίο, γιατί δεν μπορεί να σημειώσει το ίδιο πλήθος τερμάτων και ο Πετρόπουλος για παράδειγμα ή ο Σαλπιγγίδης με τον ίδιο τρόπο.

Να ξεκαθαρίσω πως το κείμενο γράφτηκε πριν το παιχνίδι του Αλκαζάρ. Οπου δεν φαντάζομαι πως ακόμα και ο πιο ακραιφνής εχθρός του Γάλλου θα σκεφτόταν να πει πως τα γκολ του δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Για τα υπόλοιπα γκολ έγραφε ο Αλέξης. Για τα … εύκολα. Γι αυτά που οι συμπαίκτες του τον βγάζουν τετ-α-τετ κι εκείνος δεν έχει παρά να τη σπρώξει στα δίχτυα. Η κάπως έτσι. Σαν να είναι το ευκολότερο πράγμα του κόσμου. Σαν να είναι δουλειά όλων των υπόλοιπων να σε βγάλουν τετ-α-τετ και όχι και δική σου ικανότητα να ξεμαρκαριστείς.

Βγαίνεις λέει τετ-α-τετ. Σαν να λέμε βγαίνεις για ψώνια, ή βγαίνεις να πιείς ένα ποτό, ή βγαίνεις μισό λεπτό στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα. Τόσο εύκολο πράγμα είναι το τετ-α-τετ. Βγαίνεις για τετ-α-τετ και περιμένεις να σου στείλουν οι άλλοι οι ταλαίπωροι τη μπάλα να τη σπρώξεις στα δίχτυα.

Και αναρωτιέται εύλογα ο Αλέξης. Αν είναι να χρειάζεσαι 10 εκατομμύρια ευρώ για να βρεις αυτόν που θα δίνει τη μπάλα σ αυτόν που είναι τετ-α-τετ και που στοίχισε κι αυτός με τη σειρά του δέκα εκατομμύρια ευρώ, τότε γιατί να σπαταλάς τα λεφτά σου στον τελευταίο; Παίρνεις μόνο τον πρώτο, τον παικταρά που ξέρει να πασάρει και για σέντερ φορ βάζεις τη γιαγιά σου. Κι εκείνη εκεί που πλέκει ένα πουλόβερ, εκεί που βλέπει το εξηκοστό επεισόδιο της σειράς «γιατί χώρισε η Μενεγάκη», εκεί που ξεκλωστιάζει τα φασολάκια, κάνει μια έτσι με την παντούφλα, βάζει ένα γκολ και συνεχίζει. Σαν να διώχνει μια ενοχλητική μύγα ένα πράγμα, σαν να κλωτσάει το γατί που μπήκε στην κουζίνα να της φάει το ψάρι.

Για τον ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο του Αλέξη, αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχουν οι … Κακάδες. Αν υπάρχουν οι Κακάδες, οι Ετοί, οι Ζλατανέοι και οι Ρούνηδες βρίσκονται εύκολα ή μάλλον δεν χρειάζονται καθόλου.

Με την ποδοσφαιρική λογική του Αλέξη, ηλίθιος δεν είναι μόνο ο Αντωνίου που πέταξε ένα σκασμό λεφτά για τον Σισέ, αλλά και ο Βαλντάνο που εκτός του Κακά, έδωσε περισσότερα για να πάρει και τον Κριστιάνο, αντί να φέρει πίσω απ το «αγροτικό» του τον Σολντάτο. Κι ενώ ακόμα διέθετε Ραούλ και Ιγκουαϊν, πήγε και πέταξε κι άλλα για να πάρει και τον Μπενζεμά. Καλά για την Μπαρσελόνα που έχει τους καλύτερους πασέρ του κόσμου δεν το συζητώ. Κανονικά κάθε βδομάδα θα έπρεπε να γίνεται κλήρωση μεταξύ των φιλάθλων και ο νικητής να έπαιζε φουνταριστός. Τόσο σίγουρο θα ήταν το τετ-α-τετ και το πάρε-βάλε.

Κι ενώ αυτά τα μαγικά συμβαίνουν στον ποδοσφαιρικό κόσμο του Αλέξη Σπυρόπουλου, εγώ δεν μπόρεσα να μην θυμηθώ ένα απ τα πολλά δράματα του Βασίλη Χατζηπαναγή.

Να είναι ένα απ τα δύο-τρία καλύτερα δεκάρια στον κόσμο και να αφήνει την … εύκολη δουλειά σε κάποιους Μιτόσεβιτς και Αδάμου.

Αλήθεια, τους θυμάσαι αυτούς Αλέξη μου;

Από 30 γκολ έβαζαν έκαστος κάθε χρόνο. Η μήπως όχι;

Και εκεί που πας να σπάσεις μια παράδοση που πλάκα πλάκα κρατάει 12 χρόνια, και εκεί που έχεις τόσο καλύτερη ομάδα, και εκεί που συνεχίζεις να κάνεις πρωταθλητισμό, ο Βιτόλο ξαφνικά θυμάται τον μικρό Χουάν στην Σάντα Κρούζ της Τενερίφης που τον πείραζε «Δεν θα γίνει μπασκεμπολίστας ποτέ, ρε κοντέ, ρε κοντέ».

Κατά τ’άλλα, μια μάχη χάθηκε, αλλά ο ΠΑΟΚ οφείλει να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό. Με την απώλεια του Κυπέλλου, ο μοναδικός ρεαλιστικός στόχος μοιάζει η έξοδος στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ (που από φέτος κουνάνε και εκεί σεντόνι). Ίσως σε ένα deja-vu της περσινής και προ περσινής χρονιάς να είναι καλύτερα να τερματίσει ο Ολυμπιακός δεύτερος, και να είναι αυτός στην δυσάρεστη θέση να προασπίσει τα κεκτημένα. Μένει να δούμε την αντιμετώπιση των επόμενων παιχνιδιών από τους παίκτες του ΠΑΟΚ, για να δούμε ένα δείγμα γραφής των παιχνιδιών των play offs.

Τέλος κάτι για τον μέχρι πριν λίγες ώρες δικό μας παιδί. Ο Ντάνι Φερνάντεζ είχε δυο επιλογές. Πρώτη, να δείξει σεβασμό στο σωματείο που τον πήρε  από τα αζήτητα, τον πλήρωσε με 2 καλά συμβόλαια, του έδωσε την δυνατότητα να ζήσει για 2 χρόνια το όνειρο της Μπουντεσλίγκα και να χαίρει τον αντίστοιχο σεβασμό από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Δεύτερη επιλογή ήταν, να το παίξει μάγκας, να συμμετέχει σε καυγάδες, να σπρώχνει παίκτες, να γραπώνει από τον λαιμό άλλους παίκτες και να γίνει αρεστός στους οπαδούς του Ηρακλή και αξιολύπητος στα μάτια των ΠΑΟΚτσήδων. So be it Dani, όπως επιθυμείς….

65ο – στο περίπου – λεπτό του αγώνα με τον Ηρακλή και ο, εξαιρετικός σήμερα, Σάκης Πρίττας κάνει στον χώρο του κέντρου μια βεβιασμένη και τελικά λανθασμένη προωθημένη μπαλιά προς τον Ντέιλι. Το σκορ είναι 4-1 υπέρ του Άρη, έχει προηγηθεί ένα μαγικό δεκαπεντάλεπτο γεμάτο ποδοσφαιρική απλότητα και εκπληκτική αποτελεσματικότητα που επέφερε δυο γκολ και στο Χαριλάου επικρατεί κλίμα γιορτής. Στις κερκίδες. Όχι όμως και στο μυαλό του Κούπερ. Με έντονες κινήσεις ο Αργεντινός πετάγεται από τον πάγκο και αρχίζει τις χειρονομίες, τα νοήματα και τα ..Ισπανικά προς τον Πρίττα, ενοχλημένος από την επιπολαιότητα που επέδειξε, αγνοώντας τα δεδομένα του αγώνα εκείνη την στιγμή και την ασημαντότητα της φάσης. Λίγο αργότερα θα επαναλάβει τις κινήσεις δυσφορίας του και σε άλλες ‘ανύποπτες’ φάσεις, πριν αγγίξει το ζενίθ του εκνευρισμού του στο δεύτερο γκολ του Ηρακλή, λίγα μόλις λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι.

Στο τέλος της αναμέτρησης, θα αποχωρήσει από το γήπεδο χωρίς φανφάρες και αποθεώσεις, δεν θα καταλάβει ..Χριστό από τις καφενειακές ατάκες του στυλ «αυτός θα μας κάνει επιτέλους Ομάδα», θα εμφανιστεί προσγειωμένος στην συνέντευξη τύπου και αφού πει όλα τα κλασσικά θα δηλώσει χαρακτηριστικά: «Έχω έναν μικρό εκνευρισμό για τα δύο γκολ που δεχθήκαμε με μένα να ζητάω πάντα από την ομάδα μου το κάτι παραπάνω.»

Μικρές αλλά όμορφες στιγμές, ανεκτίμητης – για έναν στερημένο από αγωνιστική σοβαρότητα και πειθαρχία οπαδό – αξίας…

Η μετακόμιση στο Λονδίνο για ακόμα καλύτερη Sombreroκάλυψη τoυ Αγγλικού πρωταθλήματος (…και για σπουδές) είναι η υπαίτια για την 15ήμερη σχεδόν αποχή από το blog. Αφού λοιπόν τακτοποιηθήκαν όλα, και νιώθοντας πιο φακελωμένος από ποτέ, επιστρέφω με τις σημαντικότερες ειδήσεις, έτσι όπως προσπαθούσα να εκμαιεύσω.

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε! Και μάλιστα με γκολ… του αγαπημένου παιδιού της κερκίδας, Ίβιτς. Απίστευτη Αγγελοαναστασιαδική κίνηση του Σάντος να βάλει τον Κοντρέρας επιθετικό στα τελευταία λεπτά, ελλείψει άλλης αξιόπιστης λύσης. Σε 5 λεπτά ο Κοντρέρας πρόλαβε να κάνει σουτ, να χάσει ευκαιρία και να δώσει ασσίστ. Σαν επιθετικός όλα αυτά. Είναι ένας παίχτης που ταλαιπωρήθηκε τραυματισμένος επί ενάμιση μήνα, αλλά πιο πολύ από αυτόν ταλαιπωρήθηκε ο κόσμος του ΠΑΟΚ που νιώθει ότι με τον περσυνό MVP παρόντα δεν θα χανόταν ούτε η πρόκριση στους ομίλους, ούτε κατ’ επέκταση τα εκτός έδρας παιχνίδια που χαθήκαν. Ο Κοντρέρας είναι πολυτέλεια για τον ΠΑΟΚ, παίκτης που κάνει τα πάντα στο γήπεδο, παίκτης που γνωρίζει μπάλα. Κατά τα άλλα, μεγάλη ευκαιρία απώλεσε για άλλη μια φορά ο Παπάζογλου να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά και να σκοράρει. Ψυχολογικό η όχι, αγωνιστικό ή όχι πρέπει να συνέλθει άμεσα, να δείξει τι αξίζει και στη τελική αν αξίζει γιατί είναι ο 2ος βαρύς επιθετικός του ΠΑΟΚ.

Στην κατάσταση και στην βαθμολογική θέση που είναι ο ΠΑΟΚ μόνο οι νίκες μετράνε και αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ομάδα κέρδισε. Αν θέλει να ελπίζει στο πρωτάθλημα πρέπει να επιστρέψει το συντομότερο στην περσινή συνταγή αφού όπως φαίνεται δυστυχώς το καλοκαίρι δεν διορθώθηκαν οι αδυναμίες της ομάδας. Ο Ίβιτς γλύτωσε τον ΠΑΟΚ από 15 μέρες απίστευτης εσωστρέφειας και γκρίνιας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σάντος πανηγύρισε αυτό το γκολ πιο έντονα από κάθε άλλη φορά στα ελληνικά γήπεδα. Ένα αποτέλεσμα που μπόρεσε η ΠΑΕ να αφιερώσει στην μνήμη των 6 παιδίων που χάθηκαν στα Τέμπη λίγα χρόνια πριν.

Επόμενος στόχος λοιπόν, επιστροφή στις νίκες και κυρίως σφυρηλάτηση της ομάδας για τα ντέρμπυ, εκεί που τελικά θα κριθούν όλα. Μήπως και τελικά βγει  κάποιο κέρδος από την φωτεινή χρονιά πέρα από τις εμφανίσεις του Βιερίνια.

Τέλος ένα σχόλιο για τον Ηρακλή και την διαιτησία γενικά. Όσον αφορά τον Ηρακλή, έχει πολύ πιο ανταγωνιστική ομάδα από αυτήν που αποφάσισε ο Προτάσοφ να κατεβάσει στην Τούμπα. Και δεν μιλάω για την σύνθεση, αλλά την νοοτροπία που είχε στο γήπεδο. Απαράδεκτη για τέτοιο ιστορικό σωματείο. Όσον αφορά την διαιτησία φέτος, ήδη μπορεί να ανακηρυχτεί σαν η χειρότερη των τελευταίων ετών. Δυστυχώς ο πόλεμος στο παρασκήνιο μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού είναι αδυσώπητος με αποτέλεσμα να τον πληρώνουν ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ και ο Άρης.

Δεν κυριάρχησε μόνο το μίσος στο χθεσινό ντέρμπυ…

«Αρχικά να πούμε ότι δε δεχόμαστε μαθήματα αντίστασης από τη «σκιώδη» διοίκηση της παε Άρης. Ειδικά από τη στιγμή, που αυτή υποτάσσεται πρώτη στις διαταγές της Βασίλισσας και του Mονάρχη (Superleague-Κράτος) μην ανάβωντας ούτε έναν πυρσό την 1η αγωνιστική. Το αν θέλουμε η όχι, να πηγαίνουμε σε όλα τα γήπεδα και αντίστοιχα να φιλοξενούμε οπαδούς όλων των ομάδων, το έχουμε αποδείξει με πράξεις και μάλιστα όχι μαντρωνοντάς τους σε ειδικά διαμορφωμένα κλουβιά, σε μια γωνιά του γηπέδου όπως εσείς!

Υ.γ Η κερκίδα είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και όχι ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ»

Ανακοίνωση «Αυτόνομης Θύρας 10″, τέσσερις ημέρες πριν

Λίγα λεπτά αφότου ο γνωστός-άγνωστος οπαδός του Ηρακλή έχει κάνει την δικιά του οπαδική ..αντίσταση, εκμεταλλευόμενος την εξωγήινη υπομονή και ψυχραιμία του Σηφάκη, η κάμερα τον εντοπίζει στην κερκίδα. Στέκεται στις πρώτες σειρές, άνετος και σοβαρός και παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, με τον κόσμο γύρω του, να αδιαφορεί για την ύπαρξη του, για το γεγονός ότι – θεωρητικά – ένας, μόνος του, εξέθεσε έναν ολόκληρο λαό, μια ολόκληρη ομάδα. Κανένας δεν φαίνεται να του «βάζει χέρι»! Κανένας δεν ζητάει τον λόγο, την ώρα που ο διαιτητής είναι ακόμα στα αποδυτήρια και συζητάει για το αν πρέπει να γίνει το παιχνίδι. Οι συν-οπαδοί του, επιβεβαιώνουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο ότι πράγματι, η κερκίδα του Ηρακλή είναι ..ελευθερία.

Η κερκίδα του Ηρακλή – η πιο ήσυχη της Ελλάδας όπως μας ενημέρωσε ο εκφωνητής του συνδρομητικού καναλιού, καθώς υπερίσχυσε η θεωρία πως τους παίκτες στο περσινό Ηρακλής-Θρασύβουλος τους κυνηγούσαν, με το ..κοντάρι του κόρνερ χρησιμοποιημένο οριζόντια, ..αναρχικοί που διαμαρτυρόταν για την δολοφονία του πιτσιρικά στα Εξάρχεια -, που  δεν υποτάσσεται σε κανέναν και γι’αυτό ανάβει ανεξέλεγκτα πυρσούς σε κάθε παιχνίδι. (Σε αντίθεση μ’αυτήν του Άρη που προσπάθησε να κοροϊδέψει το ..Τέρας της Σούπερ Λιγκ, μην ανάβοντας τίποτα στην πρεμιέρα, αλλά το Τέρας ήταν πιο πανούργο και της επέβαλε ακόμα κι έτσι πρόστιμο, για την καταγραφή ενός υβριστικού συνθήματος! Ηθικόν δίδαγμα της εβδομάδας: όταν λες τραγούδια των Λατινοαμερικάνων λένε ότι είναι μιμητισμός, όταν φώναξεις ένα πατροπαράδοτο Ελληνικό γαμοσταυρίδι, στο γήπεδο (!), σε χρεώνουν οχτώ χιλιάρικα)!

Η κερκίδα του Ηρακλή, που υποδέχεται χωρίς κανένα πρόβλημα στα σπλάχνα της τον εισβολέα και γιουχάρει τον Σηφάκη, που αντί να πέσει στο έδαφος από την σφαλιάρα και να απαιτήσει άμεσα ένα κολάρο, απ’αυτά που λογικά έχουν περισσέψει στο Καυτατζόγλειο από παλιές ανάλογες ιστορίες, καταφέρνει το αδιανόητο: να κόψει κάθε επαφή με τα νεύρα του, την ώρα που ένας άγνωστος τον βρίζει στα τρία εκατοστά από το πρόσωπο του και τον σφαλιαρίζει στην συνέχεια, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Τώρα που το παιχνίδι ανήκει στο παρελθόν, η απόφαση της διοργανώτριας αρχής, σχετικά με την τιμωρία της ομάδας που υποστήριζε ο γραφικός κύριος, θα δείξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει και φέτος το Ελληνικό ποδόσφαιρο στα θέματα της βίας. Η ατιμωρησία, στην οποία μας έχει συνηθίσει αυτή η χώρα, το μόνο που θα φέρει, θα είναι μερικές αντίστοιχες σφαλιάρες σε κάποιο άλλο γήπεδο. Γιατί, στην τελική, δεν έχει πλέον καμία πλάκα να είσαι εσύ το μόνο κορόιδο που τιμωρείται…

Ο Σισέ μπορεί να έβαλε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, ο Λέτο μπορεί σε ένα ματς να έβαλε τα διπλάσια γκολ από όλο το περσινό πρωτάθλημα, ο Μάκαρος μπορεί να κέρδισε τον Κομπόταρο στο πραγματικό ντέρμπυ της πρεμιέρας, ο Τζάνης του ΠΑΣ μπορεί να ήταν ο μοναδικός Έλληνας που σκόραρε, αλλά τα φώτα της δημοσιότητας κέρδισε ένας Ρουμάνος. Ο Ηρακλής κέρδισε το πρώτο του στοίχημα γι’ αυτή τη χρονιά παίρνοντας ένα σημαντικό διπλό, τονώνοντας την ψυχολογία των οπαδών του (πολλοί εκ των οποίων ταξίδεψαν στην Κομοτηνή για να δουν την ομάδα) και δημιουργώντας εξαιρετικό κλίμα στην συμπρωτεύουσα για το ντέρμπυ της επόμενης αγωνιστικής απέναντι στον Άρη. Τη νίκη αυτή την οφείλει σε τεράστιο ποσοστό στον Νικολάε Ντίκα που σκοράρε δυο πανέμορφα γκολ και έκανε ιδανικό ντεμπούτο στο πρωτάθλημα.

Μια ομάδα με την οποία δεν ασχολούμαστε αρκετά είναι ο Ηρακλής. Νομίζω ότι η κύρια αιτία είναι η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται τον τελευταίο καιρό. Μια ομάδα που στο παρελθόν σε διάφορες περιόδους (και δεν μιλάω μόνο για τον Χατζηπαναγή, αλλά και πιο πρόσφατα) έχει παίξει αρκετά καλό ποδόσφαιρο, ενώ έχει βγάλει και ορισμένους αξιόλογους ποδοσφαιριστές. Tα οικονομικά προβήματα τον έφεραν πολύ κοντά στον υποβιβασμό (ειδικά την μια χρονιά σώθηκε ως εκ θαύματος) καθώς η ομάδα του ήταν εξαιρετικά αδύναμη.  Το φετινό καλοκαίρι ο Ηρακλής φαίνεται να προσπαθεί να κάνει κάποια βήματα μπροστά. Μπορεί να μην έχει τα πολλά χρήματα, αλλά δείχνει να ισχυροποιείται τουλάχιστον στα χαρτιά.

Και μπορεί να μην έγινε θέμα για το αν είχε παραπάνω κόσμο από τον Άρη και τον ΠΑΟΚ στην πρώτη προπόνηση, αλλά δεν ήταν λίγοι οι οπαδοί του που υπό βροχή πήγαν να αποθεώσουν την ομάδα. Ο Προτάσοφ δεν ξέρω πόσο καλός προπονητής είναι γιατί στον Ολυμπιακό κάποιες φορές και ένα κούτσουρο να βαζες στον πάγκο θα έπαιρνε το πρωτάθλημα, αλλά δείχνει πιο έμπειρος από την προηγούμενη θητεία του. Από εκεί και πέρα έχουν γίνει κάποιες καλές κινήσεις. Το κακό είναι ότι αρκετοί από αυτούς τους παίκτες ανήκουν στην κατηγορία «στοίχημα». Για παράδειγμα ο Μιλάνο. Είχα την τύχη να τον έχω παρακολουθήσει όταν έπαιζε στην Ουρακάν παρέα με τον Λαριβέι και με είχε εντυπωσίασει με τα όργια που έκανε στο γήπεδο. Όταν τον πήρε ο Αστέρας μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, αλλα από εκεί και πήρε χτύπησε η γκαντεμιά. Δυο σοβαρότατοι τραυματισμοί και ένα ρίσκο για τον Ηρακλή για το αν θα μπορέσει ο παίκτης να ξαναγίνει αυτό που κάποτε ήταν.

Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Ντίκα, πουλέν από το Football Manager, που πέρασε και δεν ακούμπησε στην Ιταλία, ενώ ακόμα ένας κλασσικός παίκτης του FM ο Σαρμπέλ Τουμά που ήταν στο ψυγείο της Γκλάντμπαχ ήρθε εδώ για να αναστήσει την καριέρα του. Μαζί τους απ’ ότι φαίνεται κι ένας κλασσικός παίκτης της κατηγορίας «Έρχεται» που τον έχουν αποκτήσει σχεδόν οι μισές ομάδες της Ελλάδας κατά καιρούς ο Ματίας Λέκι. Μπορούν όλοι αυτοί να φτιάξουν μια καλή ομάδα; Είναι τελικά αυτή η φιλοσοφία η σωστή για να φτιάξεις μια ομάδα ή θα ήταν καλύτερο να πηγαίνει  o Ηρακλής σε παίκτες χαμηλότερου βεληνεκούς που όμως δεν βρίσκονται σε πτώση;

Ο εφοπλιστής Βασίλης Ξενιάδης δηλώνει φίλαθλος της ΑΕΚ, ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Αίαντα Σαλαμίνας, αλλά θέλει να «μπουκάρει» στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου μέσω του Ηρακλή.

Είναι διατεθειμένος και λεφτά σκέτα να βάλει, απλά γιά να βοηθήσει ο άνθρωπος, έστω κι αν μας λέει πως «δεν έχει σχέση που είμαι ΑΕΚτζής, άλλο η ιδεολογία (σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα ακούγεται αυτό) κι άλλο οι επιχειρήσεις»

Πρότεινε μάλιστα στον Αντώνη Ρέμο να βάλουν λέει από 20 εκατομμύρια ο καθένας γιά το καλό του Ηρακλή.

Τώρα θα μου πεις αν είχε ο Ρέμος να βάλει 20 εκατομμύρια μόνος του δεν θα τα έβαζε και πιό πριν;

Τον Γηραιό ΑΕΚτζή εκ Σαλαμίνος θα περίμενε;