Μια ομάδα με την οποία δεν ασχολούμαστε αρκετά είναι ο Ηρακλής. Νομίζω ότι η κύρια αιτία είναι η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται τον τελευταίο καιρό. Μια ομάδα που στο παρελθόν σε διάφορες περιόδους (και δεν μιλάω μόνο για τον Χατζηπαναγή, αλλά και πιο πρόσφατα) έχει παίξει αρκετά καλό ποδόσφαιρο, ενώ έχει βγάλει και ορισμένους αξιόλογους ποδοσφαιριστές. Tα οικονομικά προβήματα τον έφεραν πολύ κοντά στον υποβιβασμό (ειδικά την μια χρονιά σώθηκε ως εκ θαύματος) καθώς η ομάδα του ήταν εξαιρετικά αδύναμη. Το φετινό καλοκαίρι ο Ηρακλής φαίνεται να προσπαθεί να κάνει κάποια βήματα μπροστά. Μπορεί να μην έχει τα πολλά χρήματα, αλλά δείχνει να ισχυροποιείται τουλάχιστον στα χαρτιά.
Και μπορεί να μην έγινε θέμα για το αν είχε παραπάνω κόσμο από τον Άρη και τον ΠΑΟΚ στην πρώτη προπόνηση, αλλά δεν ήταν λίγοι οι οπαδοί του που υπό βροχή πήγαν να αποθεώσουν την ομάδα. Ο Προτάσοφ δεν ξέρω πόσο καλός προπονητής είναι γιατί στον Ολυμπιακό κάποιες φορές και ένα κούτσουρο να βαζες στον πάγκο θα έπαιρνε το πρωτάθλημα, αλλά δείχνει πιο έμπειρος από την προηγούμενη θητεία του. Από εκεί και πέρα έχουν γίνει κάποιες καλές κινήσεις. Το κακό είναι ότι αρκετοί από αυτούς τους παίκτες ανήκουν στην κατηγορία «στοίχημα». Για παράδειγμα ο Μιλάνο. Είχα την τύχη να τον έχω παρακολουθήσει όταν έπαιζε στην Ουρακάν παρέα με τον Λαριβέι και με είχε εντυπωσίασει με τα όργια που έκανε στο γήπεδο. Όταν τον πήρε ο Αστέρας μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, αλλα από εκεί και πήρε χτύπησε η γκαντεμιά. Δυο σοβαρότατοι τραυματισμοί και ένα ρίσκο για τον Ηρακλή για το αν θα μπορέσει ο παίκτης να ξαναγίνει αυτό που κάποτε ήταν.
Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Ντίκα, πουλέν από το Football Manager, που πέρασε και δεν ακούμπησε στην Ιταλία, ενώ ακόμα ένας κλασσικός παίκτης του FM ο Σαρμπέλ Τουμά που ήταν στο ψυγείο της Γκλάντμπαχ ήρθε εδώ για να αναστήσει την καριέρα του. Μαζί τους απ’ ότι φαίνεται κι ένας κλασσικός παίκτης της κατηγορίας «Έρχεται» που τον έχουν αποκτήσει σχεδόν οι μισές ομάδες της Ελλάδας κατά καιρούς ο Ματίας Λέκι. Μπορούν όλοι αυτοί να φτιάξουν μια καλή ομάδα; Είναι τελικά αυτή η φιλοσοφία η σωστή για να φτιάξεις μια ομάδα ή θα ήταν καλύτερο να πηγαίνει o Ηρακλής σε παίκτες χαμηλότερου βεληνεκούς που όμως δεν βρίσκονται σε πτώση;
Ο εφοπλιστής Βασίλης Ξενιάδης δηλώνει φίλαθλος της ΑΕΚ, ασχολήθηκε με τα διοικητικά του Αίαντα Σαλαμίνας, αλλά θέλει να «μπουκάρει» στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου μέσω του Ηρακλή.
Είναι διατεθειμένος και λεφτά σκέτα να βάλει, απλά γιά να βοηθήσει ο άνθρωπος, έστω κι αν μας λέει πως «δεν έχει σχέση που είμαι ΑΕΚτζής, άλλο η ιδεολογία (σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα ακούγεται αυτό) κι άλλο οι επιχειρήσεις»
Πρότεινε μάλιστα στον Αντώνη Ρέμο να βάλουν λέει από 20 εκατομμύρια ο καθένας γιά το καλό του Ηρακλή.
Τώρα θα μου πεις αν είχε ο Ρέμος να βάλει 20 εκατομμύρια μόνος του δεν θα τα έβαζε και πιό πριν;
- Γιατί υπάρχουν ακόμα κάποιοι που σκέφτονται αν θα πρέπει να ανανεώσει ο καλύτερος παίκτης του ΠΑΟΚ, ο Κονσεισάο; Έχουν καλύτερο ποδοσφαιριστή με την ακριβή έννοια του όρου στην ομάδα τους;
- Γιατί ο Αναστασάκος συνεχίζει να βάζει γκολ; Μα ποιός νομίζει οτί είναι;
- Πόσα γκολ οφσαίντ πρέπει να βάλει ο Ολυμπιακός για να του ακυρωθεί έστω το ένα;
- Έχουν πάρει μήπως εντολή οι επόπτες να μην ακυρώνουν γκολ του Ντάρμπυσαιρ για να χαίρονται οι Ολυμπιακοί για την μεταγραφή τους;
- Ο Σαλπιγγίδης αφού… θέλει να έρθει στον ΠΑΟΚ γιατί πανηγυρίζει τα γκολ που βάζει; Βασικά γιατί βάζει γκολ;
- Η ΑΕΚ γιατί δεν έβαλε γκολ πάλι στο 93; Η μάλλον γιατί ο αντίπαλος της ΑΕΚ δεν δέχτηκε γκολ στο 90φεύγα όπως κάνουν όλοι οι άλλοι;
- Ο Ηρακλής πως κέρδισε Λάρισα, Πανιώνιο, Αστέρα Τρίπολης εκτός έδρας και έφερε Χ με τον Θρασύβουλο;
- Ο Άρης πιστεύει ότι θα κόψει βαθμό απο την ΑΕΚ την επόμενη αγωνιστική;
Βρέστε ποιά ερώτηση ΔΕΝ είναι ρητορική, και κερδίζετε μια δωρεάν διάλεξη τακτικής απο τον Τεν Κάτε…
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 19:59, 6 Απριλίου, 2009
Σε παιχνίδι που τελείωσε πριν από λίγο στην μαγευτική Θεσσαλονίκη, ο Άρης επικράτησε του Ηρακλή με 1-0, μέσα στο Καυτατζόγλειο στο πλαίσιο της Σούπερ Λίγκ. Το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης – το οποίο συνάμα ήταν και το πρώτο γκολ που μπήκε στην συμπρωτεύουσα τις τελευταίες εφτά μέρες, μετά από ένα γκολ στην προπόνηση του Αγροτικού Αστέρα – σημείωσε με κεφαλιά ο Αργεντίνος Μπατιόν, ο οποίος βρήκε ελεύθερο χώρο στην περιοχή του αντιπάλου, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι μέχρι εκείνο το σημείο κανένας δεν είχε αντιληφτεί την ύπαρξη του στο γήπεδο. Το γκολ δεν πανηγυρίστηκε άμεσα από τους φιλάθλους του Άρη, καθώς κανένας τους δεν πίστεψε ότι θα κατοχυρωθεί τελικά υπέρ της ομάδας τους, μετά από 789 λεπτά αφλογιστίας, διάστημα αρκετά μεγάλο για να αναθεωρήσει και ο τελευταίος οπαδός την άποψη του, πως ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να μπαίνει η μπάλα στα δίχτυα.
Μετά την επίτευξη του αναπάντεχου γκολ, δεν υπήρξε καμία άλλη ευκαιρία, καθώς οι άνθρωποι και των δυο ομάδων αδυνατούσαν να συνειδητοποιήσουν, πως ο ηλεκτρονικός πίνακας δεν έδειχνε το συνηθισμένο ’0-0′. Αποτέλεσμα της αδράνειας αυτής, ήταν να εισέλθει αγανακτισμένος οπαδός των γηπεδούχων στον στίβο του γηπέδου, να φτάσει ανενόχλητος δίπλα στον πάγκο του Ηρακλή κι εκεί κατά πρόσωπο να εκδηλώσει στους υπεύθυνους της ομάδας, την δυσαρέσκεια του για την απρόσμενη τροπή του αγώνα.
Πριν την επίτευξη του τέρματος, οι δυο ομάδες κατά κύριο λόγο ταλαιπώρησαν το άθλημα, αν και γι’αυτό δεν παίρνουμε και όρκο καθώς η συνδρομητική τηλεόραση – η οποία, να σημειωθεί, σκοπεύει να αποκτήσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα του πρωταθλήματος και τα επόμενα χρόνια! – έχασε το 20% του, έτσι κι αλλιώς ελάχιστου, πραγματικού χρόνου παιχνιδιού, για να μας δείξει σε κοντινά πλάνα τον κάμερα μαν να τραβάει από ψηλά (δυο φορές!), τους ρεπόρτερ του σταθμού να κρυώνουν, εφτά παιδάκια, πέντε γκόμενες και το νερό να πέφτει απ’το πρόσωπο του Λαμπριάκου σε ..Αγγελοπουλική κίνηση.
Ο ρυθμός του αγώνα ήταν ..ανύπαρκτος, καθώς ο νεαρός διαιτητής σφύριξε περισσότερες φορές απ’οσες έχει σφυρίξει ο Πιτσίλκας, στην καριέρα του. Στο μπάσκετ! Οποιαδήποτε στιγμή, το μυαλό κάποιου παίκτη σκεφτόταν να πλησιάσει την αύρα αντιπάλου, ο κ. Κωνσταντινέας σταματούσε το παιχνίδι και χάιδευε το κεφάλι του δόλιου ποδοσφαιριστή για λόγους συνετισμού. Στις ελάχιστες φορές που ανταλλάχτηκαν περισσότερες από 6 πάσες, χωρίς να ακουστεί σφύριγμα, ο Ηρακλής κατάφερε να χαραμίσει όλες τις ευκαιρίες που του δόθηκαν απέναντι απ’τον Σηφάκη κι έτσι με άμεση εφαρμογή του πρώτου και βασικότερου άγραφου νόμου του αθλήματος, ο Άρης σκόραρε και κέρδισε για πρώτη φορά από …παλιά.
Στα αξιοσημείωτα, τέλος του αγώνα, πέρα απ’το γκολ φυσικά, είναι η αντικατάσταση του Ρεγκέιρο, η αντικατάσταση του Κόκε και η επίτευξη τέρματος για τον Άρη, από στημένη φάση. Κι όλα αυτά, στο ίδιο παιχνίδι!
Στη «χώρα που γέννησε τον πολιτισμό» λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες αποφασίσαμε να βγάλουμε τα κάγκελα από κάποια γήπεδα. Ήταν ένα μικρό βήμα στην πράξη αλλά ένα μεγάλο βήμα για τον αθλητισμό μας. Η έμπνευση αποδείχτηκε τελικά άστοχη αφού δεν βρέθηκε κανείς να επισημάνει ότι το γεγονός πως στα εδάφη μας γεννήθηκε ο πολιτισμός δεν σημαίνει αυτόματα πως γεννιούνται ακόμα σ’ αυτά πολιτισμένοι άνθρωποι. Παρά την αποτυχία του πειράματος στο Χαριλάου, την οποία πλήρωσε δίκαια και με το παραπάνω ο Άρης, στο Καυτατζόγλειο ο… πολιτισμός έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες να μας πείσει ότι μπορεί να επιβληθεί. Μάταια.
Μόνο στον φετινό πρώτο γύρο μπορούμε χωρίς κανένα ιδιαίτερο ζόρι να ανακαλέσουμε την εικόνα των οπαδών του ΠΑΟΚ να κόβουν βόλτες μερικά μέτρα από το τέρμα πριν, κατά την διάρκεια και μετά το τέλος του ντέρμπι με τον Ηρακλή αλλά και την εικόνα «γνωστών-άγνωστων» να εισβάλλουν από την θύρα των φανατικών του Ηρακλή πριν τελειώσει ο αγώνας με τον Θρασύβουλο και να σημαδεύουν τους παίκτες με το σημαιάκι του κόρνερ για να… διαμαρτυρηθούν για τον φόνο του νεαρού Αλέξανδρου – όπως τουλάχιστον αποφάνθηκε μετά ο αθλητικός δικαστής, αθωώνοντας την ομάδα!
Επειδή όμως στην Ελλάδα τέτοια περιστατικά δεν σημαίνουν τίποτα, από την στιγμή που δεν υπάρχει μέσα η λέξη ‘νεκρός’ (ή σε κάποιες περιπτώσεις ‘ανάπηρος’ και ‘σε κώμα’) που μπορεί να προκαλέσει «σοκ» στην κοινή γνώμη άρα και να επηρεάσει πολιτικές καταστάσεις, κανένα μέτρο πρόληψης μιας παρόμοιας κατάστασης δεν πάρθηκε. (Και αν κρίνουμε από την σημερινή κωμικοτραγική, ως συνήθως, αντίδραση του αθλητικού Τύπου που λόγω του βεβαρημένου ιατρικού παρελθόντος του άτυχου φιλάθλου περνάει το περιστατικό σε δεύτερη μοίρα επιλέγοντας να προβάλλει κυρίως το γεγονός ότι η ΑΕΚ πήρε το πρώτο της διπλό, δεν πρόκειται να παρθεί ούτε τώρα.) Έτσι σε μια χώρα ατιμωρησίας το να κάνεις ντου σε οποιονδήποτε μέσα στο γήπεδο, το να πετάξεις οτιδήποτε στις κερκίδες ή το να κόβεις βόλτες μέσα στον αγωνιστικό χώρο, μετατρέπεται σε ένδειξη μαγκιάς και δύναμης.
Το να πηδήξει ο οποιοσδήποτε φανατικός ένα καγκελάκι μισού μέτρου και να πάρει μια διαφημιστική πινακίδα με σκοπό να ανοίξει το κεφάλι του απέναντι οπαδού που τόλμησε με την σειρά του να κάνει βόλτες στο δικό του αγωνιστικό χώρο, αποτελεί γι’ αυτόν σκέψη δίχως επιμέρους προβληματισμό σχετικά με το πως μπορεί να του στοιχίσει αυτή η ενέργεια. Όταν η λέξη ‘τιμωρία’ ξεκινάει και τελειώνει σ’ενα ανούσιο και απρόσωπο ντου των ΜΑΤ προς μια ολόκληρη κερκίδα με στόχο απλά να ανοιχτεί κάποιο κεφάλι, τότε είναι εξαιρετικά δύσκολο να σταματήσει να υφίσταται η αρχική σκέψη πως «ότι κι αν κάνω θα την βγάλω καθαρή, όπως στο παρελθόν τόσοι και τόσοι άλλοι».
Στην τελική, αν η Ελληνική Αστυνομία είναι ανίκανη να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα, οι ομάδες αδύναμες να ελέγξουν τα γήπεδα τους χωρίς την παρουσία αντιαισθητικών κάγκελων που υποβαθμίζουν την έτσι κι αλλιώς μηδαμινή ποιότητα του ποδοσφαίρου μας και η δικαιοσύνη ανεπαρκής στο να τιμωρήσει όσους προκαλούν οποιοδήποτε επεισόδιο ας προωθηθούν εναλλακτικές λύσεις, πιο ριζοσπαστικές: Τάφρος ανάμεσα στις κερκίδες και τον αγωνιστικό χώρο. Γεμάτες νερό. Και κροκόδειλους. Νηστικούς.
Έτσι τουλάχιστον οι ‘απώλειες’ μας θα περιοριστούν σε λόγους ατομικής ηλιθιότητας και όχι σε λόγους κοινωνικής ανικανότητας.
Χθες το βράδυ ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του στο χώρο που ίδιος είχε υπηρετήσει και τώρα πλέον ως φίλαθλος πήγαινε να δει την αγαπημένη του ομάδα. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του…
Έχω τη συνήθεια να είμαι επιφυλακτικός με τους Κύπριους ποδοσφαιριστές. Στα… χρόνια μου, έχω δει τον τεράστιο Γιώργο Σαββίδη, αλλά έχω δει και Μαλέκκους, Αγαθοκλέους, Εγκωμίτες κι άλλους που ήρθαν με ύμνους και τεράστια γράμματα και αποδείχτηκαν πολύ λίγοι ακόμα και για τα δεδομένα του ελληνικού πρωταθλήματος. Ένας τέτοιος ΔΕΝ ήταν ο Μιχάλης Κωνσταντίνου. Τα πράγματα που έκανε στον Ηρακλή ήταν εντυπωσιακά. Ένα πλήρες φορ, δυνατό με καλά τελειώματα. Εκείνη την εποχή, δεν ήρθε στην ΑΕΚ να κάνει δίδυμο με τον Ντέμη ενώ ήταν σχεδόν κλεισμένος και αργότερα πήγε στον Παναθηναϊκό. Η εκεί παρουσία του συνοδεύτηκε με το όνομα «παλτό», αλλά πιστεύω ότι ήταν αρκετά άδικο. Είχε και καλές και κακές στιγμές, αλλά τα χρήματα που είχε δώσει τότε ο Παναθηναϊκός πάντα τον βάραιναν (όπως βάραιναν και την κρίση του κόσμου). Σε συνδυασμό και με τις εξωγηπεδικές επιδόσεις του, ο Κωνσταντίνου δεν έγινε ποτέ ο πρωταγωνιστής και ο ηγέτης του Παναθηναϊκού, αν και μάλλον η προσφορά του ήταν θετική. Ο κύκλος του στην Παιανία έκλεισε με τον Κωνσταντίνου να πηγαίνει στον Ολυμπιακό (και οι οπαδοί του που τον αποκαλούσαν «παλτό» άρχισαν να τρώνε τα καπέλα τους). Στον Πειραιά μάλλον είχε τη χειρότερη παρουσία του και η πορεία του ήταν πτωτική σε συνδυασμό με τους συχνούς τραυματισμούς του.
Φέτος το καλοκαίρι έψαχνε ομάδα και κανείς δεν φαινόταν να θέλει να ρισκάρει παίρνοντας ένα… κουτσό άλογο. Ο Ηρακλής αποφάσισε να τον πάρει πίσω και ο Κωνσταντίνου ανέτοιμος και σε κακή κατάσταση δεν έδειχνε ικανός να προσφέρει. Τελικά όμως επέστρεψε και χθες (και ενώ οι φήμες μιλάνε για επιστροφή του στην Κύπρο) με δυο δικά του γκολ ο Ηρακλής πήρε μια σπουδαία νίκη μέσα στο Παγκρήτιο απέναντι στον ΟΦΗ. Το sombrero αυτής της εβδομάδας του ανήκει δικαιωματικά.
ΥΓ Αν και, για να είμαι ειλικρινής, το sombrero θα έπρεπε να το μοιραστεί με τον προπονητή του Ηρακλή, τον Μάκη Κατσαβάκη. Έναν Έλληνα προπονητή που δεν πίνει καφέ στο Ντα Κάπο, δεν έχει φίλους μεγαλοδημοσιογράφους, δεν ήταν προπονητής σε ιδιωτικό σχολείο, δεν είναι βετεράνος παίκτης-οπαδός, δεν έτυχε να είναι κολλητός του Πηλαδάκη, δεν βγαίνει να γλύφει προέδρους και είδε πέρσι την ομάδα του να καταστρέφεται επειδή τόλμησε να κερδίσει τον Ολυμπιακό. Παρ’ όλα αυτά έχει να επιδείξει έργο σε αρκετές ομάδες και φαίνεται ότι το ίδιο πάει να κάνει και στον Ηρακλή.
Ο αγώνας Νανσύ-Λοριάν αναβλήθηκε λόγω του…πολικού ψύχους στη Γαλλία, αλλά όπως βλέπουμε εκεί υπάρχει οργάνωση και το γήπεδο ήταν σχεδόν πεντακάθαρο. Στην Ελλάδα συνήθως ρίχνει λίγο χιόνι και απλά παίζουν χιονοπόλεμο οι οπαδοί των ομάδων, μέχρι να πλακωθούν μεταξύ τους, όπως έγινε στο Πανσερραϊκός-Ηρακλής λίγες μέρες πιο πριν…
Ενδείξεις : Όταν ο Κοντρέρας κάνει το 1ο του φάουλ μετά απο 8 αγωνιστικές και αυτό είναι ένα χαζό πέναλτι. Όταν ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς τυγχάνει να χάσει ευκαιρίες που μέχρι και ο Σάλμον θα τις μετουσίωνε σε γκολ. Παρόλο που με 1500 εισιτήρια έχεις 6000 οπαδους στο γήπεδο. Παρόλο που ο Μπακαγιόκο θυμίζει τον παίκτη της Μαρσέιγ και ο Κονσεισάο τον παίκτη της Λάτσιο ΚΑΙ Επειδή σου ακυρώνεται καθαρό γκολ του Μπακαγιόκο. Επειδή δεν σου δίνεται καθαρό πέναλτι. Επειδή σε διαιτήτευσε ένας διαιτητής που πέρυσι υποβιβάστηκε στην Β’ Εθνική «εξαιτίας» σου (εγκληματικά λάθη στον αγώνα ΟΦΗ-ΠΑΟΚ) και προφανώς είχε απύθμενο κόμπλεξ μέσα του.
Αποτέλεσμα: ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ. Τότε πολύ απλά η εξήγηση είναι μια : Η κατάρα της …
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 17:52, 3 Νοεμβρίου, 2008
Η ευτυχία του να κερδίζεις με γκολ στο 94′ σ’ ένα κρίσιμο παιχνίδι δεν μπορεί να περιγραφεί με κανένα συμβατικό συντακτικό τρόπο..
Σέντρα στην περιοχή, γούρλωμα των ματιών, χέρια σηκώνονται, τσιρίδες («έεεελααα»), κόντρα πάνω στον αμυντικό, τσιρίδες («έεεεεελαααααααα»), σπρώξιμο της μπάλας στα δίχτυα, κενό δευτερόλεπτο, σκοτάδι, χοροπηδηχτό, τσιρίδες («γκοοοοοοοοοοοοοοοολ»), τα δάχτυλα γίνονται γροθιά, όλο το άγχος και η αδρεναλίνη 94 λεπτών συσσωρευμένα εκεί, ένας άγνωστος σε αγκαλιάζει, τον αγκαλιάζεις κι εσύ, κουνάς τους φίλους σου με βλέμμα σεληνιασμένο, νέες τσιρίδες για να σιγουρευτείς ότι σε άκουσαν όλοι («γκοοοοοοοολ»), χειρονομίες και ‘ευχές’ προς τους οπαδούς του Ηρακλή, ευχαριστήρια προσευχή στον Θεό, στον Μωάμεθ, στον σκόρερ, στον Βούδα, στον Όσιμ, χειρονομίες και ‘ευχές’ προς τους παίκτες του Ηρακλή, τσιρίδες («ποιοοοος το έεεβαλεεεε;;»), χειρονομίες και ‘ευχές’ προς τον πάγκο του Ηρακλή, ύμνοι για τον σκόρερ («Λέμπο παικταρά μου, άρχοντα μου»), σύνθημα για τον Άρη, χαλάρωμα ενός δευτερολέπτου, επιστροφή στην πραγματικότητα, τσιρίδες («λήηηηηηξτοοο επιτέεεελους»).
Αντίθετα, η δυστυχία του να χάνεις από γκολ στο 94′ μπορεί να συνοψιστεί στην πρόταση «σέντρα, γκαντεμιά, γκολ, ..κενές ώρες με βλέμμα εστιασμένο στο άπειρο».
Κάπου στο 1900, σύμφωνα με τον μύθο, ένας εκ των ιδρυτών της ομάδας του Παλέρμο, ερωτόληπτος και ρομαντικός, όπως κάθε Λατίνος που σέβεται τον εαυτό του και το DNAπου κουβαλάει, προτείνει για χρώματα της ομάδας, το μαύρο και το ροζ! «Το ροζ αντιπροσωπεύει την γλυκύτητα της ζωής και το μαύρο το σκοτάδι, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο» ισχυρίζεται.
Έναν αιώνα και μερικά χρόνια αργότερα, η Δρ. Βερόνικα Κόλερ, λέκτορας του πανεπιστημίου του Λάνκαστερ και ειδική στην ανάλυση της σημασίας των χρωμάτων, είναι ξεκάθαρη. «Το ροζ είναι πλέον απαραίτητο για τους άντρες! Οι άντρες που φοράνε ροζ, στέλνουν ένα σαφές μήνυμα ότι είναι ξεχωριστοί και μοντέρνοι»!
Ένα χρόνο πριν, στα blogsτης Guardian, γίνεται ολόκληρη ανάλυση για το θέμα, με τίτλο «Οι αληθινοί άντρες φοράνε ροζ». Μετά από δεκάδες σχόλια και αναλύσεις για την βαθύτερη σημασία του ροζ και την πορεία του στις φανέλες διαφόρων αθλητικών ομάδων, ο …κλασσικός ανώνυμος χρήστης πετάγεται για να πει αυτό που οι περισσότεροι σκέφτηκαν αλλά κανένας δεν τόλμησε να πει: ‘Pink = Gay’!
Αύγουστος 2008 και μια Ελληνική ομάδα, αψηφάει τα κακόβουλα σχόλια, τα (ελπίζω) εμπνευσμένα συνθήματα που θα επινοηθούν και τον συντηρητισμό που διακατέχει το άθλημα σ’ αυτήν την χώρα και συνήθως εκφράζεται με ατάκες, του στυλ «άντε μωρή, άσε την σφυρίχτρα και πάνε πλένε κανένα πιάτο», προς τις γυναίκες-βοηθούς διαιτητών και παρουσιάζει τις νέες τις φανέλες…
««Θέλουμε τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο μαζί μας, για την εμπειρία του όχι τόσο στο ποδόσφαιρο, αλλά στην απονομή δικαιοσύνης«.»
Χειμώνας 2008, Κυριακή βράδυ. Λίγο μετά τα βραδινά δελτία κουτσομπολιού…
Όλη η (κλισέ alert!) ποδοσφαιρική Ελλάδα ξαπλωμένη στον καναπέ της, παρακολουθεί μαζοχιστικά, την χειρότερη εβδομαδιαία αθλητική εκπομπή στην ιστορία της παγκόσμιας τηλεόρασης. Ο Πουρουπουπού, σε συνεργασία με τον σχολιαστή φάσεων, Βαρούχα, δίνει νόημα στους καφέδες ολόκληρης της επόμενης εβδομάδας, αναλύοντας τις αμφισβητούμενες φάσεις της αγωνιστικής! Η προσοχή τους επικεντρώνεται κυρίως στον αγώνα του Καυτατζογλείου, στον οποίο ο διαιτητής κ. Λάκης Κοκοράκης, έχει ‘σφάξει με το βαμβάκι’ τον Ηρακλή. Τα δεκάδες replayκαι οι …βαθυστόχαστες αναλύσεις των ειδικών του χώρου, αποσαφηνίζουν όσο καλύτερα γίνεται τις φάσεις, τα λάθη τονίζονται αλλά ο διαιτητής αθωώνεται, γιατί μην ξεχνάμε «ένα παιχνίδι είναι μόνο» και «οι διαιτητές, σαν όλα τα ζώα-ανθρώπους, κάνουν και λάθη».
Μερικά Mhz πιο μακριά, σ’ έναν άλλο τηλεοπτικό σταθμό, ο Μάκης ξεκινάει την δικιά του εκπομπή. «Αγαπητέ Λάκη, η αμεροληψία ενός διαιτητή είναι πολύ σημαντική υπόθεση. Ας δούμε το βίντεο…»
Στις τρεις ώρες και είκοσι δύο λεπτά που ακολουθούν (μαζί με τις διαφημίσεις), όλη η διαιτητική ζωή του Λάκη Κοκοράκη περνάει μπροστά απ’ τα αδηφάγα μάτια της τηλεοπτικής Ελλάδας. Το ‘πάγωμα’ του χρονομέτρου που χρειάστηκε για να περάσει τα τεστ αντοχής των διαιτητών. Τα πέντε κιλά χόρτο, που κάποτε του είχαν ‘δωρίσει’ σε ένα απόκρημνο χωριό της Κρήτης για να …δει καλύτερα, ένα μελλοντικό πέναλτι στο τοπικό πρωτάθλημα. Το φιλικό νεύμα συμπαράστασης του αρχιδιαιτητή λίγο πριν ανακοινωθούν οι πίνακες διαιτητών της πρώτης εθνικής! Ακόμα και το ξέσπασμα του μέσα στα αποδυτήρια, σ’ έναν αγώνα Β’ εθνικής, όταν ωρυόταν στους αλλόφρονες ποδοσφαιριστές, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τις αποφάσεις του: “Όταν μιλάει ο Λάκης Κοκοράκης, εσείς θα κοιτάτε τις επικαλαμίδες σας»!
Ο Λάκης Κοκοράκης, ξεγυμνώνεται μπροστά σε όλη την Ελλάδα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκείνο το απόγευμα, είχε ‘ξεγυμνώσει’ από οργή, εκατοντάδες φίλους του Ηρακλή, που θα …άντεχαν άλλα τόσα δάνεια στην δανειοκαταπιεσμένη πλάτη τους, για μια μόνο ευκαιρία να βρεθούν στο ίδιο δωμάτιο μαζί του, με το κλειδί της κλειδωμένης πόρτας, στο χέρι τους!
Ο Μάκης μπήκε στο ποδόσφαιρο. Η απονομή της δικαιοσύνης, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[9 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
