Ο καθαρός μεγάλος πρωταγωνιστής, ο ευδιάκριτος συμπρωταγωνιστής και το απρόσωπο κοινό.
Real Madrid’s Cristiano Ronaldo runs with the ball during their Spanish first division soccer match against Almeria at the Santiago Bernabeu Stadium in Madrid, May 21, 2011. His 39th goal in the league this season set a new La Liga record as he passed previous holders Hugo Sanchez and Telmo Zarra who had scored 38. REUTERS/Juan Medina
GOSFORD, AUSTRALIA – MAY 15: Sam Kerr of Australia shoots at goal during the International friendly match betweeen the Australian Matildas and the New Zealand Football Ferns at Bluetongue Stadium on May 15, 2011 in Gosford, Australia. (Photo by Ryan Pierse/Getty Images)
Boca Juniors’ mildfielder Leandro Somoza (L) and River Plate’s forward Rogelio Funer Mori jump for the ball during an Argentina’s first division football match at La Bombonera stadium in Buenos Aires, on May 15, 2011. (Photo credit should read Maxi Failla/AFP/Getty Images)
Wolves goalkeeper Wayne Hennessey catches the ball in the warm up during the Barclays Premier League match between Wolverhampton Wanderers and Everton at Molineux on April 9, 2011 in Wolverhampton, England. (Photo by Richard Heathcote/Getty Images)
Ο Έντβιν Φαν Ντερ Σαρ (που οδεύει ολοταχώς προς τα 41, λεπτομέρεια την οποία όμως κρύβει επιμελώς κάτω από μια εξαιρετική αγωνιστική φόρμα) σε μια χθεσινή εικόνα βγαλμένη από μάθημα φωτογραφίας που αναλύει τον ‘Κανόνα της διαγωνίου‘ σύμφωνα με τον οποίο τα σημαντικά στοιχεία μιας εικόνας καλό είναι να τοποθετούνται ανάμεσα από δυο νοητές γραμμές που χωρίζουν διαγώνια το κάδρο μας.
BIRMINGHAM, ENGLAND – MARCH 19: Marc Albrighton of Aston Villa and George Elokobi of Wolves battle for the ball during the Barclays Premier League match between Aston Villa and Wolverhampton Wanderers at Villa Park on March 19, 2011 in Birmingham, England. (Photo by Mike Hewitt/Getty Images)
An old woman fan of the Costa Rican team Deportivo Saprissa supports her team during their Concacaf Champions League qualifier football match against Olimpia from Honduras at the Ricardo Saprissa stadium in San Jose, Costa Rica, on February 24, 2011. Saprissa won the match 1-0.
Τάδε έφη: duendes στις 22:43, 25 Φεβρουαρίου, 2011
Τον Ιούνιο του 1999 ο συγγραφέας Στέφεν Κίνγκ, την ώρα που έκανε ανέμελος την βόλτα του, έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου ατυχήματος φτάνοντας μια ανάσα από τον ακρωτηριασμό του ενός ποδιού του. Λίγα χρόνια μετά, ενθυμούμενος το συγκεκριμένο περιστατικό, κατέγραψε στο εισαγωγικό σημείωμα του ‘Ο τελευταίος πιστολέρο’ κάποιες γενικότερες σκέψεις:
(…) Άλλωστε το ίδιο συμβαίνει σε όλους, έτσι δεν είναι; Κάποια στιγμή, ο κόσμος στέλνει έναν μοχθηρό Τροχονόμο να φρενάρει την πορεία σου και να σου δείξει ποιος είναι τ’ αφεντικό. Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο έχεις χωρίς αμφιβολία συναντήσει τον δικό σου (ή θα τον συναντήσεις). Εγώ συνάντησα τον δικό μου και είμαι βέβαιος πως θα ξανάρθει. Έχει τη διεύθυνση μου. Είναι πολύ μοχθηρός, ένας Κακός Μπάτσος, ορκισμένος εχθρός του ρεμπελιού, της ανεμελιάς, της υπεροψίας, της φιλοδοξίας, της δυνατής μουσικής κι ότι άλλου σημαίνει το να είσαι δεκαεννιά.
Ο μοχθηρός Τροχονόμος κάποια στιγμή θα σου πριονίσει τα πόδια, κι αν είσαι κοντός στο ξεκίνημα σου, τότε δεν θα μείνουν παρά μόνο τα ρεβέρ σου όταν τελειώσει μαζί σου. «Πάει κι αυτός!» φωνάζει και προχωράει παραπέρα με το μπλοκάκι των κλήσεων στο χέρι. Έτσι, λίγη αλαζονεία (ακόμα και πολλή), δεν είναι τόσο κακή, αν και η μητέρα σου σίγουρα θα σου είπε το αντίθετο…
(Photo: Dieu Nalio Chery / AP)
Την Τετάρτη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την στιγμή που η Αϊτή ισοπεδώθηκε μερικώς από σεισμό. Έναν χρόνο μετά, ανεπίσημοι υπολογισμοί αναφέρουν ότι περισσότεροι από 220.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν εξαιτίας του ενώ περίπου 250.000 είναι αυτοί που τραυματίστηκαν, είτε ελαφρά είτε σοβαρά. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν και οι πρωταγωνιστές της παραπάνω φωτογραφίας που τραβήχτηκε την Δευτέρα, στο Πορτ-Ο-Πρενς όπου η ανεπίσημη εθνική ομάδα αναπήρων της Αϊτής αντιμετώπισε μια τοπική ομάδα της χώρας στα πλαίσια των γενικότερων εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν αυτές τις μέρες της επετείου.
Κι αν πριν λίγο καιρό δικαιολογούσαμε τον φωτογράφο μια φορά για την ‘θολούρα’ που δημιουργεί ο μεγάλος χρόνος έκθεσης, τώρα τον δικαιολογούμε εκατό φορές για την θέλω-να-πω-κάτι-παραπάνω-απ’-αυτό-που-απλά-βλέπει-το-μάτι επιλογή να αποτυπώσει την κίνηση κάποιων ανθρώπων, που σε μια ανύποπτη στιγμή πέρσι έχασαν ένα σημαντικό μέρος της ικανότητας τους να κινούνται.
Οι παίκτες της Αϊτής (όπως και ο αδάμαστος Ντάριο Σίλβα παλιότερα) έχουν σίγουρα συναντήσει τον Τροχονόμο τους αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν του επέτρεψαν να τους σβήσει από το μπλοκάκι του.
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στιγμιότυπο από κάποιο πόνημα του Τζον Κάρπεντερ στο οποίο μάλιστα εύκολα διακρίνεις την μισή ταινία: το, υποσυνείδητα, τρομακτικό σκηνικό με τα σύρματα, την κολασμένη ατμόσφαιρα σε κόκκινη απόχρωση, τα σημάδια του ..απροσδιόριστου Thing στο βάθος και το χέρι του πρωταγωνιστή στο προσκήνιο με αδιευκρίνιστη την λεπτομέρεια αν από κάτω βρίσκεται, όπως θα όφειλε, το υπόλοιπο σώμα.
Δεν είναι.
Είναι απλά ένα, αξιοσημείωτο και μη συνηθισμένο για ποδοσφαιρικό φωτορεπορτάζ, ‘κλικ’ από την κερκίδα των φίλων της Ιντεντιέντε στον πρόσφατο τελικό του Σουνταμερικάνα.
Για τους λάτρεις του μινιμαλισμού και για όσους δεν μπόρεσαν να δούνε το χθεσινό παιχνίδι:
Όλο το el clasico σε μια φωτογραφία.
Όλο το el clasico όλη η φιλοσοφία της Μπαρτσελόνα σ’ ένα βίντεο.
Είναι τα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου, με το σκορ στο 2-0. Είναι ουσιαστικά η στιγμή εκείνη που όλος – σχεδόν κυριολεκτικά – ο πλανήτης στοιβαγμένος σε σπίτια και καφετέριες περιμένει πως η Ρεάλ θα βγει στο γήπεδο για να προσπαθήσει τουλάχιστον να κάνει την μεγάλη της αντεπίθεση, γιατί έχει μερικούς απ’ τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, γιατί έχει στον πάγκο της τον καλύτερο προπονητή στον κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τον «λούζερ Βενγκέρ» και τα ρομαντικά κολλήματα του (που αφελώς κατέβασε πέρσι την Άρσεναλ στο Καμπ Νου χωρίς να στήσει λεωφορείο και δεν κατάλαβε από που του ήρθαν τα 4, τα οποία ανεξαρτήτως ποδοσφαιρικής οπτικής παραμένουν πάντα λιγότερα από τα 5!), γιατί είναι 20ποσα παιχνίδια αήττητη φέτος, γιατί ..είναι η Ρεάλ Μαδρίτης ρε αδερφέ, ανανεωμένη και παντοδύναμη.
(Αυτή θα ήταν η φυσιολογική εξέλιξη απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, που έχοντας το σκορ υπέρ του θα περίμενε υπομονετικά τους φιλοξενούμενους να κάνουν την κίνηση τους, ώστε να τους αποτελειώσει σε κάποια αντεπίθεση. Αλλά η Μπάρτσα στο Ελληνικό μυαλό μου δεν είναι mes que un club για λόγους που σχετίζονται με την Καταλωνία. Είναι, γιατί έχει καταφέρει να αναπτύξει το παιχνίδι της σε τέτοιο εξωπραγματικό βαθμό που αδυνατώντας να το καλουπώσεις σε κάποια γνωστή ποδοσφαιρική θεώρηση, απλά το δέχεσαι ως κάτι δικό της. Είναι το ποδόσφαιρο όλων των άλλων, μικρών και μεγάλων, Μουρίνιων και Σούληδων Παπαδόπουλων, που υπόκειται σε κάποιους συγκεκριμένους άτυπους και τυπικούς κανόνες και παραδόσεις και είναι και το ποδόσφαιρο το δικό της, ένα άλλο παιχνίδι, σχεδόν ουτοπικό, στο οποίο δεν υπάρχουν συμβατικά προβλήματα όπως κολασμένες έδρες, πολύ μεγάλος αντίπαλος, χρόνοι προσαρμογής και κλείσιμο στην περιοχή. Δεν υπάρχουν, γιατί δεν τα επιτρέπει να εμφανιστούν.
Είναι ένα ολόκληρο σύστημα, που ξεκινάει από τον τελευταίο κηπουρό στις ακαδημίες και καταλήγει στα πόδια του Μέσσι, το οποίο προσκολλημένο (με τέτοιο τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και το ΚΚΕ) στα πιστεύω του και την ποδοσφαιρική κοσμοθεωρία του δεν θα δεχτεί να αλλάξει για κανέναν και για τίποτα, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα να το εκθέτει μια στο τόσο κάποια Τσέλσι (επί Ράικαρντ) ή κάποια Ίντερ. Είναι ένα σύστημα το οποίο τα τελευταία χρόνια έφτασε στην κορύφωση του προσφέροντας ταυτόχρονα και τα υλικά – από τον δικό του μπαχτσέ – και την συνταγή για το πιο όμορφο ποδοσφαιρικό παγκόσμιο τσιμπούσι όλων των εποχών. Και παρ’ όλους τους χιλιάδες παραλληλισμούς του ποδοσφαίρου της Μπάρτσα με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ένα σύστημα καθαρά ανθρώπινο κι αυτό είναι η μεγαλύτερη μαγκιά του.)
Ένα σύστημα που μας προσφέρει μια ομάδα η οποία, αγνοώντας επιδεικτικά το μέγεθος οποιουδήποτε αντιπάλου και τα κλασσικά ποδοσφαιρικά πρότυπα που πρέπει να ακολουθηθούν όταν κατεβαίνεις να παίξεις για παράδειγμα στο Μπερναμπέου, το Αλιαντζ Αρίνα, το Εμιρειτς ή όταν είσαι μπροστά στο σκορ απέναντι σε μια πολύ μεγάλη ομάδα, επιτίθεται διαρκώς χρησιμοποιώντας αυτό το εξωγήινο passing game της, που άλλους ενθουσιάζει κι άλλους εκνευρίζει, μέχρι να καταφέρει να βρει την σωστή τρύπα που θα την οδηγήσει και σ’ άλλο γκολ. Κι όλα αυτά, την ώρα που υποτίθεται θα έπρεπε να αμύνεται…
(AFP Photo: Josep Lago / Από το Μπαρτσελόνα-Θέουτα της Τετάρτης)
Όπως υπάρχουν ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές που ξέρουν πότε μπορούν να παίξουν λίγο παραπάνω με την μπάλα χωρίς να καταστρέψουν την φάση, υπάρχουν και ταλαντούχοι φωτογράφοι που γνωρίζουν πότε μπορούν να παίξουν λίγο παραπάνω με τον χρόνο έκθεσης χωρίς να καταστρέψουν την εικόνα.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[1 Σχόλιο]
Κατηγορίες: 
