Τον Ιούνιο του 1999 ο συγγραφέας Στέφεν Κίνγκ, την ώρα που έκανε  ανέμελος την βόλτα του, έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου ατυχήματος φτάνοντας μια ανάσα από τον ακρωτηριασμό του ενός ποδιού του. Λίγα χρόνια μετά, ενθυμούμενος το συγκεκριμένο περιστατικό, κατέγραψε στο εισαγωγικό σημείωμα του ‘Ο τελευταίος πιστολέρο’ κάποιες γενικότερες σκέψεις:

(…) Άλλωστε το ίδιο συμβαίνει σε όλους, έτσι δεν είναι; Κάποια στιγμή, ο κόσμος στέλνει έναν μοχθηρό Τροχονόμο να φρενάρει την πορεία σου και να σου δείξει ποιος είναι τ’ αφεντικό. Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο έχεις χωρίς αμφιβολία συναντήσει τον δικό σου (ή θα τον συναντήσεις). Εγώ συνάντησα τον δικό μου και είμαι βέβαιος πως θα ξανάρθει. Έχει τη διεύθυνση μου. Είναι πολύ μοχθηρός, ένας Κακός Μπάτσος, ορκισμένος εχθρός του ρεμπελιού, της ανεμελιάς, της υπεροψίας, της φιλοδοξίας, της δυνατής μουσικής κι ότι άλλου σημαίνει το να είσαι δεκαεννιά.

Ο μοχθηρός Τροχονόμος κάποια στιγμή θα σου πριονίσει τα πόδια, κι αν είσαι κοντός στο ξεκίνημα σου, τότε δεν θα μείνουν παρά μόνο τα ρεβέρ σου όταν τελειώσει μαζί σου. «Πάει κι αυτός!» φωνάζει και προχωράει παραπέρα με το μπλοκάκι των κλήσεων στο χέρι. Έτσι, λίγη αλαζονεία (ακόμα και πολλή), δεν είναι τόσο κακή, αν και η μητέρα σου σίγουρα θα σου είπε το αντίθετο…

(Photo: Dieu Nalio Chery / AP)

Την Τετάρτη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την στιγμή που η Αϊτή ισοπεδώθηκε μερικώς από σεισμό. Έναν χρόνο μετά, ανεπίσημοι υπολογισμοί αναφέρουν ότι περισσότεροι από 220.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν εξαιτίας του ενώ περίπου 250.000 είναι αυτοί που τραυματίστηκαν, είτε ελαφρά είτε σοβαρά. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν και οι πρωταγωνιστές της παραπάνω φωτογραφίας που τραβήχτηκε την Δευτέρα, στο Πορτ-Ο-Πρενς όπου η ανεπίσημη εθνική ομάδα αναπήρων της Αϊτής αντιμετώπισε μια τοπική ομάδα της χώρας στα πλαίσια των γενικότερων εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν αυτές τις μέρες της επετείου.

Κι αν πριν λίγο καιρό δικαιολογούσαμε τον φωτογράφο μια φορά για την ‘θολούρα’ που δημιουργεί ο μεγάλος χρόνος έκθεσης, τώρα τον δικαιολογούμε εκατό φορές για την θέλω-να-πω-κάτι-παραπάνω-απ’-αυτό-που-απλά-βλέπει-το-μάτι επιλογή να αποτυπώσει την κίνηση κάποιων ανθρώπων, που σε μια ανύποπτη στιγμή πέρσι έχασαν ένα σημαντικό μέρος της ικανότητας τους να κινούνται.

Οι παίκτες της Αϊτής (όπως και ο αδάμαστος Ντάριο Σίλβα παλιότερα) έχουν σίγουρα συναντήσει τον Τροχονόμο τους αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν του επέτρεψαν να τους σβήσει από το μπλοκάκι του.

Η φάτσα του μοιραίου Μπλάνκο, προπομπός για το τι ακολούθησε…

(AFP PHOTO / Juan Mabromata)

Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στιγμιότυπο από κάποιο πόνημα του Τζον Κάρπεντερ στο οποίο μάλιστα εύκολα διακρίνεις την μισή ταινία: το, υποσυνείδητα, τρομακτικό σκηνικό με τα σύρματα, την κολασμένη ατμόσφαιρα σε κόκκινη απόχρωση, τα σημάδια του ..απροσδιόριστου Thing στο βάθος και το χέρι του πρωταγωνιστή στο προσκήνιο με αδιευκρίνιστη την λεπτομέρεια αν από κάτω βρίσκεται, όπως θα όφειλε, το υπόλοιπο σώμα.

Δεν είναι.

Είναι απλά ένα, αξιοσημείωτο και μη συνηθισμένο για ποδοσφαιρικό φωτορεπορτάζ, ‘κλικ’ από την κερκίδα των φίλων της Ιντεντιέντε στον πρόσφατο τελικό του Σουνταμερικάνα.

Για τους λάτρεις του μινιμαλισμού και για όσους δεν μπόρεσαν να δούνε το χθεσινό παιχνίδι:

Όλο το el clasico σε μια φωτογραφία.

Όλο το el clasico όλη η φιλοσοφία της Μπαρτσελόνα σ’ ένα βίντεο.

Είναι τα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου, με το σκορ στο 2-0. Είναι ουσιαστικά η στιγμή εκείνη που όλος – σχεδόν κυριολεκτικά – ο πλανήτης στοιβαγμένος σε σπίτια και καφετέριες περιμένει πως η Ρεάλ θα βγει στο γήπεδο για να προσπαθήσει τουλάχιστον να κάνει την μεγάλη της αντεπίθεση, γιατί έχει μερικούς απ’ τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, γιατί έχει στον πάγκο της τον καλύτερο προπονητή στον κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τον «λούζερ Βενγκέρ» και τα ρομαντικά κολλήματα του (που αφελώς κατέβασε πέρσι την Άρσεναλ στο Καμπ Νου χωρίς να στήσει λεωφορείο και δεν κατάλαβε από που του ήρθαν τα 4, τα οποία ανεξαρτήτως ποδοσφαιρικής οπτικής παραμένουν πάντα λιγότερα από τα 5!), γιατί είναι 20ποσα παιχνίδια αήττητη φέτος, γιατί ..είναι η Ρεάλ Μαδρίτης ρε αδερφέ, ανανεωμένη και παντοδύναμη.

(Αυτή θα ήταν η φυσιολογική εξέλιξη απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, που έχοντας το σκορ υπέρ του θα περίμενε υπομονετικά τους φιλοξενούμενους να κάνουν την κίνηση τους, ώστε να τους αποτελειώσει σε κάποια αντεπίθεση. Αλλά η Μπάρτσα στο Ελληνικό μυαλό μου δεν είναι mes que un club για λόγους που σχετίζονται με την Καταλωνία. Είναι, γιατί έχει καταφέρει να αναπτύξει το παιχνίδι της σε τέτοιο εξωπραγματικό βαθμό που αδυνατώντας να το καλουπώσεις σε κάποια γνωστή ποδοσφαιρική θεώρηση, απλά το δέχεσαι ως κάτι δικό της. Είναι το ποδόσφαιρο όλων των άλλων, μικρών και μεγάλων, Μουρίνιων και Σούληδων Παπαδόπουλων, που υπόκειται σε κάποιους συγκεκριμένους άτυπους και τυπικούς κανόνες και παραδόσεις και είναι και το ποδόσφαιρο το δικό της, ένα άλλο παιχνίδι, σχεδόν ουτοπικό, στο οποίο δεν υπάρχουν συμβατικά προβλήματα όπως κολασμένες έδρες, πολύ μεγάλος αντίπαλος, χρόνοι προσαρμογής και κλείσιμο στην περιοχή. Δεν υπάρχουν, γιατί δεν τα επιτρέπει να εμφανιστούν.

Είναι ένα ολόκληρο σύστημα, που ξεκινάει από τον τελευταίο κηπουρό στις ακαδημίες και καταλήγει στα πόδια του Μέσσι, το οποίο προσκολλημένο (με τέτοιο τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και το ΚΚΕ) στα πιστεύω του και την ποδοσφαιρική κοσμοθεωρία του δεν θα δεχτεί να αλλάξει για κανέναν και για τίποτα, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα να το εκθέτει μια στο τόσο κάποια Τσέλσι (επί Ράικαρντ) ή κάποια Ίντερ. Είναι ένα σύστημα το οποίο τα τελευταία χρόνια έφτασε στην κορύφωση του προσφέροντας ταυτόχρονα και τα υλικά – από τον δικό του μπαχτσέ – και την συνταγή για το πιο όμορφο ποδοσφαιρικό παγκόσμιο τσιμπούσι όλων των εποχών. Και παρ’ όλους τους χιλιάδες παραλληλισμούς του ποδοσφαίρου της Μπάρτσα με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ένα σύστημα καθαρά ανθρώπινο κι αυτό είναι η μεγαλύτερη μαγκιά του.)

Ένα σύστημα που μας προσφέρει μια ομάδα η οποία, αγνοώντας επιδεικτικά το μέγεθος οποιουδήποτε αντιπάλου και τα κλασσικά ποδοσφαιρικά πρότυπα που πρέπει να ακολουθηθούν όταν κατεβαίνεις να παίξεις για παράδειγμα στο Μπερναμπέου, το Αλιαντζ Αρίνα, το Εμιρειτς ή όταν είσαι μπροστά στο σκορ απέναντι σε μια πολύ μεγάλη ομάδα, επιτίθεται διαρκώς χρησιμοποιώντας αυτό το εξωγήινο passing game της, που άλλους ενθουσιάζει κι άλλους εκνευρίζει, μέχρι να καταφέρει να βρει την σωστή τρύπα που θα την οδηγήσει και σ’ άλλο γκολ. Κι όλα αυτά, την ώρα που υποτίθεται θα έπρεπε να αμύνεται…

Remember, remember the 17th of November.

(Εναλλακτικός τίτλος: Μ for Messi, αν προσέξει κανείς την διάταξη των ποδιών!)

(AFP Photo: Josep Lago / Από το Μπαρτσελόνα-Θέουτα της Τετάρτης)

Όπως υπάρχουν ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές που ξέρουν πότε μπορούν να παίξουν λίγο παραπάνω με την μπάλα χωρίς να καταστρέψουν την φάση, υπάρχουν και ταλαντούχοι φωτογράφοι που γνωρίζουν πότε μπορούν να παίξουν λίγο παραπάνω με τον χρόνο έκθεσης χωρίς να καταστρέψουν την εικόνα.

Σχετικά φωτογραφικά:
Η μαγεία του μεγάλου χρόνου έκθεσης Vol 1
Η μαγεία του μικρού χρόνου έκθεσης
Η «αποφασιστική στιγμή» Vol 1 και Vol 2
Η μαγεία του ανοιχτού διαφράγματος
Η μέθοδος Tilt-shift

Σκόραρε. Μάτωσε. Έκλαψε.

Είναι πολύ δυνατός στο ψηλό παιχνίδι, έχει τρομερό συνδυασμό εκτίναξης και ταχύτητας, το δεξί του πόδι είναι ‘μηχανή του γκολ’ από οποιαδήποτε θέση και απόσταση, όταν έχει την μπάλα στα πόδια (και δεν επιλέγει να χοροπηδάει ανούσια από πάνω της σαν τραγί περιμένοντας πότε θα ζαλιστεί και θα ξεράσει και ο πιο ανθεκτικός των τηλεθεατών) μπορεί να σου προσφέρει εντυπωσιακές στιγμές, έχει τρομερή έφεση στο σκοράρισμα παρ’ ότι δεν είναι καθαρός επιθετικός, έχει δουλέψει πάρα πολύ τις εκτελέσεις των φάουλ του. Είναι ένας πολύ μεγάλος ποδοσφαιριστής. Αλλά άτυχος.

Γιατί δεν γεννήθηκε 5-6 χρόνια νωρίτερα κι έτσι το μεσουράνημα του συνέπεσε με το αντίστοιχο ενός άλλου πολύ μεγάλου ποδοσφαιριστή. Που, αν και είναι 17 εκατοστά πιο μικροκαμωμένος από τον σωματαρά Πορτογάλο, δεν πέφτει εύκολα. Που δεν ψάχνει το πολυπόθητο σφύριγμα που αναζητούν όλοι. Που είναι ντεμοντέ, εκτός εποχής και κλίματος, παράλογος. Που η φάτσα του δεν θα φωνάξει ποτέ για λίγη διαιτητική ελεημοσύνη αλλάζοντας χρώμα. Που μπορεί να αναγνωρίσει αν ένας πόνος βρίσκεται στον λαιμό ή στο πρόσωπο. Που έχει ήδη καπαρώσει την θέση στις φαντασιώσεις των περισσοτέρων φιλάθλων . Γιατί σε κανένα φυσιολογικό ποδοσφαιρικό όνειρο ο ήρωας δεν φτάνει τόσο κοντά στο κλάμα για μια επαφή που χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα συνειδητοποίησης – και τσιρίδας προς τον διαιτητή – για να επιδράσει. (Αν θέλαμε τέτοια όνειρα μπορούσαμε άνετα να περιοριστούμε στον Καραγκούνη και τον Τοροσίδη.)

Luccene Orima, the team’s captain, who had his leg amputated due to medical reasons as a child, wants to break misconceptions about people with disabilities, “most people say handicapped cannot do anything, but I have something I can do, I can play soccer.”

(Όλη η ιστορία και αρκετές ακόμα εκπληκτικές φωτογραφίες)

Οπαδισμός είναι να είσαι 56 χρονών, ένας άσημος μεταλλωρύχος σ’ ένα μέρος της Χιλής το οποίο οι περισσότεροι αγνοούν, να εγκλωβίζεσαι σ’ ένα καταφύγιο 700 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης με ακόμα 32 ανθρώπους, να ζεις 17 ολόκληρες μέρες χωρίς καμία επικοινωνία και γνώση για το αν θα καταφέρει κανείς να σε εντοπίσει, να αντέχεις άλλες 52 ημέρες εκεί κάτω περιμένοντας πότε θα καταφέρουν οι διασώστες να σε απεγκλωβίσουν και όταν φτάνει αυτή η μαγική μέρα, όταν η κάψουλα της σωτηρίας σε ανεβάζει ξανά στον ήλιο και τον κόσμο των ζωντανών, όταν εκεί σε περιμένουν η γυναίκα σου, τα 6 παιδιά σου, τα 14 εγγόνια σου και τα 4 δισέγγονα σου, όταν έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή της ζωής σου που όλος ο κόσμος σε παρακολουθεί, που το όνομα σου και η φάτσα σου είναι αποτυπωμένα στις οθόνες όλου του πλανήτη, όταν από άγνωστος εργάτης γίνεσαι ο ήρωας Omar που βγήκε ζωντανός από το χώμα, όταν όλες οι κάμερες και οι φωτογραφικές στοχεύουν εσένα, εσύ αποφασίζεις ότι θέλεις να ‘βροντοφωνάξεις’ και να δείξεις σε όλη την υφήλιο πως είσαι ένας περήφανος οπαδός της Κόλο Κόλο.

(REUTERS) Trapped miner Omar Reygadas holds up a flag of the Colo Colo soccer team as he is wheeled to a field hospital after reaching the surface to become the 17th to be rescued from the San Jose mine in Copiapo October 13, 2010.

Ο Τζουζέπε Ρόσσι της Βιγιαρεάλ έχει μόλις σκοράρει απέναντι στην Εσπανιόλ και πανηγυρίζει μπροστά στην κερκίδα με τους οπαδούς της ομάδας…

…μια κερκίδα γεμάτη από ανθρώπους που στην Ελλάδα συναντάς μόνο σε πολιτική ομιλία, σε πολιτιστική εκδήλωση του δήμου, στον τοπικό θερινό κινηματογράφο της περιοχής ή στην εκπομπή «Κυριακή στο χωριό». (Και πολύ-πολύ σπάνια στο γήπεδο)

Όσο καλά κι αν πηδάς, ένα ..χέρι βοηθείας είναι ευπρόσδεκτο.

Την μια εβδομάδα η ομάδα σου (Μπλάκπουλ), στο παρθενικό της παιχνίδι στην Πρέμιερ Λίγκ σαρώνει με 4 γκολ την Γουίγκαν…

(Ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας ήταν νούμερο 1 φωτογραφικό θέμα στο Νησί την προηγούμενη εβδομάδα, με την κωμικογραφική Sun να ψάχνει επιπλέον στοιχεία γι’ αυτόν)

…αλλά την επόμενη εβδομάδα, η Άρσεναλ την προσγειώνει στην δύσκολη πραγματικότητα, φιλοδωρώντας την με 6 γκολ!

Παίκτριες της γυναικείας ομάδας του Ιράν, με μοναδικό ακάλυπτο σημείο το πρόσωπο τους, πανηγυρίζουν με τις συμπαίκτριες τους στον πάγκο (που φυσικά είναι αναλόγως ενδεδυμένες) μετά από γκολ απέναντι στην Τουρκία, σε διεθνές τουρνουά στην Σιγκαπούρη.
Το παιχνίδι διεξήχθη σήμερα: 12 Αυγούστου.

(Φωτογραφία από το χθεσινό φιλικό Λέγκια Βαρσοβίας – Άρσεναλ)