Η Μάλαγα κατέβηκε αποφασισμένη χθες βράδυ να πουλήσει ακριβά το τομάρι της στο Καμπ Νόου.

Προσηλωμένη απόλυτα στα αμυντικά της καθήκοντα, δεν πτοήθηκε ούτε από το εκπληκτικό 81-19 στην κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, ούτε από το γκολ του Πέδρο στο 68′.

Ισοφάρισε με τον Βάλντο στο 81′ και έδειξε πως θα κατάφερνε ένα καίριο πλήγμα στην μεγάλη της αντίπαλο στην μάχη που δίνει με την Ρεάλ Μαδρίτης γιά την κατάκτηση του φετινού τίτλου της Primera.

Τα βλέμματα όλων είχαν αρχίσει να παγώνουν, όταν ο Τσάβι …

Η (αγαπημένη μου) Ρεάλ αντιμετωπίζει την Μπαρτσελόνα στο Estadio Santiago Bernabeu. Η μητέρα των μαχών, το θρυλικό «el classico» , και φυσικά το γήπεδο γεμάτο από νωρίς με τον κόσμο να βράζει στην εξέδρα. Τα περισσότερα «αναθέματα» εκτοξεύονται προς αυτόν τον κοντό , κεφτεδοειδή τύπο με το γύφτικο μαλλί και παρουσιαστικό ένος μαμόθρεφτου μπούλη με το Νο10. Ξεχειλιζουν τα μπουτάκια του , τα μαγουλάκια του (όχι τόσο όσο κάποια χρόνια αργότερα, αλλά είναι εμφανές ότι το παχουλό τούτο παιδάκι δεν έχει θέση στον αγώνα των αγώνων).

Πόσο θα μας διαψεύσει , χρόνο με το χρόνο…

H Barca δείχνει καλύτερη από την αρχή. Και δείχνει καλύτερη γιατί αυτός ο … κακοφτιαγμένος κεφτές κάνει στην κυριολεξία ότι θέλει. Το ματς στην ουσία έχει χαθεί όταν σε μια αντεπίθεση αυτός ο … χοντρός φεύγει σα … σαϊτα μόνος με τον τερματοφύλακα. Οσο κι αν κανεις δεν θελει να δει τη συνέχεια, αυτή είναι γνωστή. Περνάει τον δύσμοιρο γκολκίπερ και … περιμένει δίπλα στο αριστερό δοκάρι. Περιμένει για το τάκλιν που ΞΕΡΕΙ οτι θα του κανουν, διασύρει και τον δύστυχο αμυντικό (τα ονόματα όσο γνωστά κι αν είναι δεν έχουν καμία σημασία γι’ αυτό αποφεύγω να πω οποιοδήποτε) ο οποίος διακινδυνεύει … τον αντρισμό του χτυπώντας στο δοκάρι, κι έτσι χαμογελαστός αυτός ο «ατιμος» ο «αργεντίνος γύφτος» όπως τον αποκαλούσαν οι πρωτευουσιάνοι της Ρεάλ «τελειώνει» τη βασίλισσα και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.

Και ξαφνικά … οι οπαδοί της Ρεάλ όρθιοι χειροκροτούν αυτόν τον άσχημο, κοντό μάγο. Γιατί καμιά φορά η μαγεία του ποδοσφαίρου ξεπερνά ακόμα και τα πιο σκληρά σύνορα. Τα οπαδικά.

Η λογική περιγραφή:

«Βρισκόμαστε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων στο Καμπ Νου και η Μπαρτσελόνα προηγείται πάντα της Χετάφε με 2-1. Θυμίζουμε ότι οι ‘μπλαουγκράνα’ αγωνίζονται με έναν παίκτη λιγότερο από το 25ο λεπτό και με δυο παίκτες λιγότερους από το ξεκίνημα των καθυστερήσεων! Η Χετάφε πιέζει απεγνωσμένα για την ισοφάριση. Ο Αμπιντάλ με μια μεγάλη μπαλιά βρίσκει στην άλλη άκρη του γηπέδου τον Πέδρο, ο οποίος κατεβάζει την μπάλα για τον Μέσσι. Ο αμυντικός της Χετάφε τον πλησιάζει, ο Μέσσι αντιλαμβανόμενος το χρονικό σημείο του αγώνα, τα δυσμενή για την ομάδα του δεδομένα και την σημασία των τριών βαθμών εν όψει της συνέχειας του πρωταθλήματος, σταματάει και καλύπτει την μπάλα. Ο αμυντικός τον τζαρτζάρει από πίσω προσπαθώντας να του κλέψει την μπάλα για να προλάβει η ομάδα του ένα τελευταίο γέμισμα στην αντίπαλη περιοχή αλλά ο Μέσσι την καλύπτει αριστοτεχνικά με το σώμα του, κερδίζοντας δευτερόλεπτα και στην συνέχεια και φάουλ, αφού η παραμικρή επαφή είναι αρκετή για να σωριάσει στο έδαφος. Ο χρόνος που χρειάζεται για να σηκωθεί από το χόρτο και να εκτελέσει αργά-αργά το φάουλ είναι αρκετός για να σφυρίξει ο διαιτητής την λήξη του αγώνα. Η Μπαρτσελόνα κερδίζει τους τρεις βαθμούς χωρίς να προλάβει να απειληθεί καθόλου στις τελευταίες φάσεις.»

Η ‘παράλογη’ πραγματικότητα:

Με αφορμή την στιγμιαία έκρηξη φαντασίας του Γκούτι, ο Phil Ball αρθρογραφεί – φυσικά όχι στα Ελληνικά, «τα γράμματα είναι απ’ τα ανάσκελα» που θα έλεγε και ο Χατζηχρήστος – για την ταινία του Κεν Λόουτς  για τον Έρικ Καντονά, τον Γκούτι και το απροσδόκητο που κρύβει ένα τέτοιο τακουνάκι…

«…είναι το απροσδόκητο που προκαλεί την μεγαλύτερη επίδραση στην ζωή σου – ίσως μια στιγμή που τολμήσατε να πάρετε το ρίσκο και δεν σας βγήκε και μετά το θυμόσαστε για πάντα σαν μια απόφαση ζωής, επειδή γνωρίζετε ότι μπορούσατε να επιλέξετε μια μια ασφαλέστερη επιλογή. Αλλά αν το είχατε κάνει η ζωή σας θα ήταν ‘φτωχότερη’ με κάποιον τρόπο…«

…και στον επίλογο θυμάται μια παλιότερη, ανάλογη στιγμή του Γκούτι, όταν ακόμα ο Ζιζού  ήταν θέμα για τα κατορθώματα του μέσα στο γήπεδο και όχι για τα ντοκιμαντέρ που προβάλλονται γι’ αυτόν:

Παλιότερα αναρωτιόμασταν πως γίνεται και στα ντέρμπι του εξωτερικού βλέπουμε θέαμα αντάξιο των προσδοκιών που δημιουργούν τα ονόματα των αντιπάλων και στην Ελλάδα αρκούμαστε σε μια συλλογή κλοτσιών, νευρών και συνεχών παύσεων του ρυθμού. Από τότε έχει μια υπάρξει μια σχετική πρόοδος στην Σούπερ Λίγκ και το ποσοστό των σημαντικών παιχνιδιών που τουλάχιστον δεν σε κάνουν να σιχαθείς το ποδόσφαιρο έχει φτάσει σε ανεκτά επίπεδα ενώ μια στο τόσο, βλέπουμε και κανένα εντυπωσιακό γκολ.

Το κακό είναι ότι η άτιμη η τηλεόραση δεν λειτουργεί με εμπάργκο και συνεχίζει να μεταδίδει ανεξέλεγκτα παιχνίδια από το εξωτερικό, στο οποίο ..βρίσκεται η Ισπανία, εκεί που μέσα σε δυο μέρες σε δυο συνεχόμενα μεγάλα παιχνίδια, Γκούτι-Μπενζεμά προχθές και Νάβας-Νεγρέδο στο χθεσινό Σεβίλλη – Βαλένθια, ‘έκρυψαν’ κυριολεκτικά το τόπι από τους αμυντικούς την κατάλληλη στιγμή και το εμφάνισαν μέσα στην αντίπαλη εστία.

Τον έχουμε αποκαλέσει ξανθό ξαναμμένο αγόρι, νευρικό, πρόγονο των μετροσέξουαλ, άντρα (ας πούμε) της χρονιάς, τύπο με emo μαλλί και πληθώρα άλλων χαρακτηρισμών που όπως κι αν τα διαβάσεις καταλήγουν στο λογικό συμπέρασμα ότι μας είναι τόσο αντιπαθητικός που αν κάποιος τον έφτυνε γεμάτα στην προσεγμένη του κόμη εμείς θα καλύπταμε άμεσα και με υποχθόνια ικανοποίηση το θέμα. Με κάθε δυνατό multimedia υλικό.

Παρ’ όλες τις παραπάνω κακίες, άμπαλο δεν τον είπαμε ποτέ…

Μπορεί ο Κριστιάνο Ρονάλντο να είναι η ακριβότερη μεταγραφή που έγινε ποτέ στον πλανήτη (ενδεχομένως μέχρι την επόμενη του Φλορεντίνο), όμως οι απόψεις σχετικά με το αν αξίζει τόσα λεφτά ή αν είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στο κόσμο διίστανται.

Αντίθετα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο πιό αναγνωρίσιμος οπαδός στη γη είναι ο περίφημος Μανόλο με το τύμπανο. Χρόνια τώρα ταξιδεύει ανά την υφήλιο γιά να υποστηρίξει την αγαπημένη του Βαλένθια ή τις εθνικές ομάδες της Ισπανίας.

Ο Manolo el del Bombo λοιπόν, πήρε … μεταγραφή γιά την μικρή και άσημη CF Reus του πέμπτου ομίλου της τέταρτης εθνικής. Το Ρέους είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Baix Camp, της επαρχίας Tarragona της Καταλωνίας (ουφ με αυτή την ισπανική γεωγραφία … ) και μπορεί να διαθέτει μιά απ τις ισχυρότερες ομάδες χάντμπολ στην Ευρώπη, όμως από ποδόσφαιρο δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά.

Την επόμενη αγωνιστική λοιπόν αντιμετωπίζει την Santboià και ο σύνδεσμος υποστηρικτών της ομάδας, ζήτησε απ τον Μανόλο να βοηθήσει προκειμένου να γεμίσει το γήπεδο.

Ο διάσημος τυμπανιστής θα περιδιαβεί το μεσημέρι τους δρόμους του Ρέους καλώντας τους κατοίκους στο δημοτικό στάδιο.

Εκεί, θα φωτογραφηθεί αγκαλιά με τις δύο ομάδες και τους διαιτητές και ακολούθως θα … πιάσει δουλειά στην εξέδρα.

Στέλνοντας κι αυτός (όπως κάνει εδώ και χρόνια) ένα αποτελεσματικό μήνυμα κατά της βίας.

Ισως το αποτελεσματικότερο

Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου

ΣΚΑΤΑ …

‘Έκλεισε το σπίτι’ της Σεβίλλης το Σάββατο.
Τελείωσε τις φάσεις με στυλ και άνεση έμπειρου και δεινού σκόρερ.
Έφτασε ήδη τα τέσσερα γκολ σε εφτά παιχνίδια (εκ των οποίων στα τρία, μόλις, βασικός).
Πέρασε απ’ όλες τις μικρές εθνικές της Ισπανίας και απασχόλησε ήδη την Ρεάλ Μαδρίτης, πριν λίγο καιρό.
Κι όμως, θέλει ακόμα έναν μήνα για να κλείσει τα 19 του χρόνια.
Sergio Canales.

Κάπως έτσι αρχίζουν να χαλάνε όλοι

Γιατί θέλει τρομερή ωριμότητα για να αντέξεις στην ιδέα πως πρέπει να εξακολουθήσεις να παραμένεις ο καλύτερος …

Πέρυσι την άνοιξη, η Μπάρσα πέρασε σαν σίφουνας απ το Σαντιάγκο Μπερναμπέου συντρίβοντας την αιώνια αντίπαλό της με 2-6

Ο Τιερί Ανρί πέτυχε εκείνο το βράδυ δύο γκολ (χωρίς να δώσει καμιά ασίστ με το χέρι), αλλά εγώ πολύ αργότερα και αφού είχα δει καμιά δεκαριά φορές τα ριπλέϊ απ όλα τα γκολ, συνειδητοποίησα πως ο Γάλλος και στις δύο περιπτώσεις δεν ακούμπησε την μπάλα παραπάνω από μιά φορά προκειμένου να τη στείλει στα δίχτυα.

Σήμερα το βράδυ, ένας άλλος συμπατριώτης του με έκανε να αναρωτηθώ αν τελικά πρόκειται γιά κάποια ιδιαίτερη σχολή ή πρόκειται απλά γιά σύμπτωση.

Τελικά, ένας ικανός επιθετικός μπορεί να κάνει θαύματα με ένα άγγιγμα, όταν βεβαίως δεν βγαίνει οφ σάϊτ …

- Γιατί ο Κριστιάνο έχει κέφια παιδί μου

Τα λεπτά περνάνε, το γκολ δεν μπαίνει, οι οπαδοί βλέπουν το 2010 να έρχεται με το χειρότερο τρόπο. Εκεί ξαφνικά ένα αψηλό παιδί, μια από τις πολλές ακριβές και συνάμα αποτυχημένες μεταγραφές της ομάδας πετάγεται, καρφώνει το γκολ και δίνει μια σημαντική νίκη. Ζίγκιτς και 1-0…

Το πιό ακριβό τσιν-τσιν στο κόσμο και μιά ευχή: η κούπα με τα μεγάλα αυτιά μέσα στο σπίτι τους.

Ο Ίκερ Κασίγιας ίσως να μην είναι ο καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου, ειδικά φέτος που κάνει τραγικές γκέλες σε πολλά ματς. Είναι όμως από τους πιο συμπαθείς παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης, από αυτούς που συνήθως δεν προκαλούν σε αντίθεση με συμπαίκτες του.

Το Μεστάγια είναι ένα από τα λιγότερο φιλόξενα γήπεδα της Ισπανίας. Στον αγώνα του Σαββάτου μεταξύ Βαλένθια-Ρεάλ ο δύσμοιρος Ίκερ άκουσε πολλά από κάποιους οπαδούς της Βαλένθια πίσω από το ένα τέρμα. Βρισιές, κοροϊδία και πάει λέγοντας. Αυτό όμως που έκανε τον Άγιο Ίκερ να εκραγεί ήταν το γεγονός ότι ένας μπόμπιρας 10 ετών περίπου ήταν ανάμεσα σε αυτούς που τον έβριζαν. Ο Κασίγιας δεν άντεξε και απάντησε…