Ελ κλάσικο για κλάσιμο.
Ελληνικό ντέρμπι θύμιζε. Ξύλο, διαμαρτυρίες και η μπαλίτσα έκλαιγε με μαύρο δάκρυ.

Ανύπαρκτοι Ρονάλντο-Μέσι, απορώ που μερικοί τους συγκρίνουν με υπεράσους του παρελθόντος. Αν ο Μαραντονα αγαπητέ Μέσι είχε κανει τετοια εμφάνιση σε κρισιμο ματς θα εκοβε τη μπάλα. Καλά για τον φλωράκο τι να πω, παρά το γκολ δεν αξίζει να πω κατι. Παίζει κλασικά για την παρτάκλα του και την ομάδα την έχει χεσμένη.
Ο Μουρινιο. Της πουτσας και της φάπας τελικα. Κρίμα που γούσταρα το «τουπε» του στην αρχή. Καραγκιοζιες στον πάγκο, έπαιζε τον «ήρεμο» , ξεκωλιαζοτανε για λίγο και το μονο που εκανε ηταν να βαλει 10 αμυντικούς και τον Ροναλντο να κουναει την κωλάρα του μπας και ζαλίσει κανεναν. Δεν ειναι Ρεαλ αυτό, καιρος να την πουλεύεις κύριε Μουρινιο. Χαρες που θα κανουνε στο Μαντσεστερ! Η Ρεαλ δεν ειναι Ιντερ να χαίρεται με τιτλους κακοποιησης. Χαλια μπαλα, χαλια ποδόσφαιρο, χαλια ομαδα. Φυσικα και ξεκλεβα ματιές απο το Τοτεναμ-Αρσεναλ. Αλλη μπαλα στο νησί. Αληθινό ποδόσφαιρο, χωρις «μπασκετικα φαουλ» (ακουμπημα και σφυριγμα).
Ο Γαρδιόλας. Ωραιος ρε Γλαδιόλα. Δηλαδή ποιους παίκτες ήθελες να παρεις ΑΥΤΗ τη Ρεάλ; Τον Θεό και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ; Κόμπο σε έδεσε ο Πουρίνιος μετα το 5-0 με τον πιο απλό τρόπο. Κλείστηκε όλος πίσω και δε βρήκες ούτε έναν τρόπο να το ξεπεράσεις.

Η Μπαρτσελονα ηταν σαφως πιο «ομαδα». Κλάσεις ανώτερη απο το συνοθύλευμα του Μουρίνιου. Ελπιζω όμως ολοι να ειδαν οτι ομαδαρα ειναι απο τη μεση και μπροστα. Απο τη μεση και πισω ειναι κατι σαν κραμα Εδεσσαϊκού και Απόλλωνα Καλαμαριάς στα χειρότερά τους. Ο Πάντελιτς, η αδυναμία μου , αυτη την άμυνα την έχει για χατ τρικ. Ο τροπος που το αποφεύγουν αυτο ειναι η εκπληκτική τους μεσαία (κυρίως) και επιθετική γραμμή, ο φόβος των αντιπάλων για διασυρμό αν ανοιχθούν και φυσικά οι διαιτητές. Εδώ τους εχει καρφώσει μέχρι και ο Τανκ-Μιχαλάκης. Δεν τράβηξαν ιδιαίτερα ο Τσαβι και ο Ινιέστα και Μπαρτσα γιοκ. Επειδή μια ομάδα είναι οντως ανώτερη απο τους περισσότερους , δεν παει να πει οτι όλοι οι παικτες της ή όλες οι γραμμές της είναι και «κοσμήματα». Η άμυνα της Μπαρτσα δε μου αρέσει καθόλου το λεω συνέχεια.

Αποφάσισα να δω το 2ο απο τα 4 «ελ κλάσικο» και τελικά θα είναι μαλλον και το μοναδικό που θα δω. Απογοητευση σε όλα τα θέματα.

Τώρα όμως έχουμε Πάσχα. Καλή ανάσταση σε όλους και στη μπαλίτσα. Εγχώρια ή διεθνή λίγο ενδιαφέρει, να βλεπουμα καλύτερη μπαλίτσα, μιας και τα αλλα προβλήματα μας πνίγουνε. Καλα να περάσετε όλοι, να το γλεντήσετε, να βλέπει ο Στρος Καν και να του σπανε τα κάκαλα. Σιχτιρ με τους κεραταδες. Σπάστε τους τα νεύρα, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν περνάνε οι σοβαρότητές τους (ευτυχώς). Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους.

Και για να πικάρω λίγο τους υπόλοιπους, καλά πλεϊ ωχ παιδια

Υπάρχει μια νοητή κλίμακα στο μυαλό του καθενός μας στην οποία τοποθετούμε σιγά-σιγά κάθε πρόσωπο που σχετίζεται με οποιοδήποτε τρόπο με τη ζωή μας, άμεσα ή έμμεσα. Έτσι, κάθε νέος άνθρωπος ξεκινάει από το ‘φυσιολογικός’ κι ανάλογα με τις πράξεις και τα λόγια του παραμένει εκεί ή προχωράει στα ψηλότερα στάδια της κλίμακας, όπου συναντάμε τους χαρακτηρισμούς ‘γραφικός’ και ‘εκνευριστικός’. Το πόσο δύσκολο είναι να περάσει κάποιος από το ένα στο άλλο εξαρτάται από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ο καθένας μας. Ο Ζοσέ Μουρίνιο για μένα είχε φύγει από το ‘φυσιολογικός’ εδώ και πολύ καιρό, αλλά το Σάββατο το βράδυ μετά το πρώτο clasico πάτησε πόδι και στην περιοχή του ‘εκνευριστικός’.

Γιατί μπορώ να παραβλέψω τον τρόπο στησίματος της ομάδας του απέναντι στην Μπαρτσελόνα, για τον οποίο άκουσε αρκετά. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η παράταξη εφτά αμυντικών σε μια ενδεκάδα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ομάδα θα παίξει κατενάτσιο. Μπορώ να παραβλέψω επίσης τον τρόπο που τελικά αντιμετώπισαν το παιχνίδι οι παίκτες του όσο οι δυο ομάδες έπαιζαν με τον ίδιο αριθμό παικτών. Το να είσαι δηλαδή η Ρεάλ Μαδρίτης των 9 πρωταθλημάτων Ευρώπης για τα οποία καυχιέσαι περισσότερο απ’ οτιδήποτε στον πλανήτη, να αγωνίζεσαι σ’ ένα κατάμεστο γήπεδο σαν το Σαντιάγκο Μπερναμπέου, να υποδέχεσαι την μισητή αντίπαλο σου που σου ρίχνει 8 πόντους στο πρωτάθλημα και σ’ έχει φιλοδωρήσει με 5 ντροπιαστικά γκολ πριν λίγους μήνες, να έχεις στο ρόστερ σου τις δυο πιο ακριβές μεταγραφές της ιστορίας και μια ενδεκάδα παικτών εκ των καλύτερων του κόσμου, να θέλεις την νίκη και μόνο την νίκη και παρ’ όλα αυτά να στοιβάζεσαι στο μισό κομμάτι του γηπέδου τρέχοντας πίσω από τις πασούλες των αντιπάλων περιμένοντας πότε θα σου επιτρέψουν αυτοί να συμμετάσχεις ενεργά στο παιχνίδι είναι κομματάκι άσχημο σαν εικόνα και δεν χρειάζεται να το εξομολογηθεί δημόσια και αποδοκιμαστικά ο άνθρωπος που βοήθησε περισσότερο απ’όλους να γίνεις αυτό το μεγαθήριο που είσαι για να το αντιληφθείς. Αλλά ούτε αυτό με χάλασε τόσο. Δεν είμαι οπαδός της Ρεάλ για να ντραπώ ή να νιώσω άβολα για την αντιμετώπιση του αγώνα απ’ την ομάδα μου, εδώ και πολύ καιρό έχω αποδεχτεί ότι αυτήν τουλάχιστον την στιγμή υπάρχουν στην Ευρώπη οι διάφορες ομάδες, οι καλές ομάδες, οι πολύ μεγάλες ομάδες (όπως η Ρεάλ) και η Μπαρτσελόνα με ότι αυτό συνεπάγεται για την αντιμετώπιση των Καταλανών απ’ όλους τους υπόλοιπους και εκτός αυτού σαν απλός φίλαθλος από άλλη χώρα, έχω απολαύσει ένα απ’ τα καλύτερα clasico βλέποντας την Ρεάλ να παίζει με την ίδια ακριβώς τακτική της μαζικής άμυνας και των αντεπιθέσεων. Τέλος, μπορώ να παραβλέψω ακόμα και την περίεργη διαιτησία η οποία σε δυο σχετικά ίδιες αμφισβητούμενες περιπτώσεις πέναλτι υπέδειξε την βούλα στην μια και έδειξε ‘παίζεται’ στην άλλη.

Αυτό που δεν μπορώ να παραβλέψω όμως είναι να προσβάλει κάποιος την νοημοσύνη μου, επαναλαμβάνοντας μετά στην συνέντευξη τύπου με το κλασσικό ειρωνικό στιλάκι του αδικημένου το γνωστό τροπάριο του «γίνεται πλέον συνήθεια να παίζω με 10 παίκτες απέναντι στην Μπαρτσελόνα» λες και η αποβολή του παίκτη του δεν οφειλόταν σε λαβή Ελληνορωμαϊκής πάλης αλλά σε αμφισβητούμενη φάση ή λες και όλες οι υπόλοιπες αποβολές του παρελθόντος ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης του Ενός και της εκάστοτε ομάδας του και όχι δυο άγαρμπες κλωτσιές στην ίδια φάση του ξυλοκόπου Ντελ Όρνο ή ένα σόου βαρβατίλας του Σέρχιο Ράμος (η φημισμένη αυστηρή αποβολή του Μότα δεν σχολιάζεται, γιατί το αδίκως ακυρωμένο γκολ εκείνου του αγώνα, που έκρινε και την πρόκριση τελικά, χαλάει κάπως τον σπαραγμό αδικίας του ανθρώπου που τα κάνει όλα αυτά για να προστατεύσει τους παίκτες του, ένα πρωτοεμφανιζόμενο επιχείρημα που μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδους καραγκιοζιλίκι στον βωμό της μετέπειτα αγωνιστικής επιτυχίας που έρχεται από την ιδανική συνεργασία Μουρίνιο-παικτών).

Το να λέει γελοιότητες δημόσια για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, για να παγιώσει αντιλήψεις («Ο Μουρίνιο των 10 ηρωικών παικτών σε κάθε κόντρα με την Μπαρτσελόνα του κατεστημένου») σε άτομα που επηρεάζονται εύκολα και για να κερδίσει υποσυνείδητα οποιοδήποτε μελλοντικό διαιτητικό ψίχουλο είναι αναμφισβήτητα μέρος της δουλειάς του εξαιρετικά πετυχημένου επαγγελματία Ζοσέ Μουρίνιο. Το να αισθάνομαι αηδία και εκνευρισμό διαβάζοντας τις δικαιολογίες αυτές είναι απλά μέρος της άμυνας του οργανισμού μου.

(Κείμενο: duendes)

Μισώ τη διαιτησία ως άλλοθι. Δηλαδή ναι, στην παρεϊστικη κουβεντούλα θα θυμηθούμε τη μία φάση ή την άλλη, θα κράξουμε καμιά παράγκα για να περνάει η ώρα, θα βρίσω πάλι τον τιτάνα Μπάιρον Μορένο για το πριονοκορδέλιασμα της Ιταλίας απέναντι στην Κορέα το 2002, αλλά ποτέ δε βάζω τη διαιτησία μέσα στην όλη συλλογιστική ενός ματς ή μιας σεζόν. Θεωρώ πως όταν είσαι καλύτερος -πρέπει να- βρίσκεις τρόπους. (Υπάρχουν μισή ντουζίνα φοβερά ακραίες περιπτώσεις, αλλά τι να γίνει, δεν αλλάζεις φιλοσοφία για πέντε ματς.)

Όταν η Τσέλσι αποκλείστηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με δύο ήττες φέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ δεν γκρίνιαξα ούτε στεναχωρήθηκα για τον αποκλεισμό της ομάδας μου, παρά τις καίριες αποφάσεις που ευνόησαν τη Μάντσεστερ και στα δύο ματς – πολύ απλά καμία Τσέλσι δεν απαίτησε καμία πρόκριση μες στο γήπεδο. Αντιθέτως, η Ίντερ πέρσι όταν έμεινε από το 30′ με δέκα παίχτες απέναντι στην ‘εξωγήινη’ και ‘υπερδιαγαλαξιακοδιαστημική’ Μπαρτσελόνα μετά την Οσκαρική παράσταση του Μπούσκετς, η ομάδα του Μουρίνιο είπε “στο Μπούσκετς μου κι εμένα αν δε με θέλουν τελικό”, μάσησε σίδερα και πέρασε.

Κανονικά λοιπόν θα έπρεπε να ξενερώνω κάθε φορά που ο Μουρίνιο (τον οποίο υποστηρίζω σε όποια ομάδα κι αν αναλάβει, μέχρι και στην αντιπαθητική Ρεάλ τον ακολούθησα δηλαδή, τι άλλο πια) γκρινιάζει για τη διαιτησία. Όπως μετά το clasico του Σαββάτου, όταν μίλησε για την ‘παράδοσή’ του να παίζει με 10 απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Θα έπρεπε να στραβώνω, πρώτ’απ’όλα γιατί ξεπουλάει τις ίδιες του τις ικανότητες και της ομάδας του. Εξάλλου μόλις είπαμε για εκείνη τη φορά που προκρίθηκε παρότι έπαιζε με 10 παίχτες για μια ώρα, και στο ίδιο αυτό το clasico γύρισε ματς παίζοντας με 10 για ένα ημίχρονο – και όντας η ομάδα του εμφατικά καλύτερη σε αυτό το ημίχρονο.

Όμως εδώ υπάρχουν δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι καθαρά, η απόπειρα επηρεασμού των εξωτερικών παραγόντων, όσο γίνεται τελοσπάντων. Η Μπαρτσελόνα είναι πράγματι μια ομάδα που διαχρονικά δεν αδικείται ποτέ, σε όλα τα αθλήματα (μια τάπα του Βράνκοβιτς στον Μοντέρο έχει υπάρξει κι ακόμα την έχουμε για κειμήλιο). Και πράγματι, απέναντί της ο Μουρίνιο έχει δει αστείες αποβολές παιχτών του (σήκω Μπούσκετς, το έδωσε) ή αποβολές κατόπιν υπουργικής επιτροπής και μακροχρόνιων διαβουλεύσεων, τη στιγμή που ας πούμε στο Σαββατιάτικο clasico η αυστηρότητα του διαιτητή δεν εξαντλήθηκε με την ίδια συνέπεια στο πέναλτι που έκανε ο Άλβες ή στον Μέσι που έδινε πάσες στο κοινό της Ρεάλ και κλώτσαγε εκτός φάσης στις καθυστερήσεις.

Ο Μουρίνιο, ενόψει των 3 ματς που πραγματικά μετράνε, που θα κρίνουν 2 τρόπαια (ενώ αυτό, μη γελιόμαστε, δεν έκρινε κανένα) υπογράμμισε με φωσφοριζέ μαρκαδόρο το γεγονός ότι οι παίχτες του διαρκώς αποβάλλονται απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Πόσο πολύ θα το σκεφτεί δεύτερη φορά ο επόμενος διαιτητής πριν πάει να αποβάλει παίχτη της Ρεάλ στο επόμενο παιχνίδι;

Ο άλλος παράγοντας έχει να κάνει με τον τρόπο που ο ίδιος ο Μουρίνιο προστατεύει την ομάδα του σε επίπεδο ετοιμότητας και ψυχολογίας. Δεν είπε “οι διαιτητές διαρκώς αδικούν τη Ρεάλ”, είπε “οι διαιτητές διαρκώς αδικούν εμένα απέναντι στη Μπαρτσελόνα”. Για μια ακόμα φορά κρύβει τους παίχτες του κάτω από την προστατευτική περσόνα του και δημιουργεί ένα κλίμα ύστατης κόντρας του Δίκαιου απέναντι στο Άδικο. Δεν έχει σημασία πώς αντιλαμβανόμαστε εγώ κι εσύ αυτές τις δηλώσεις, το αν μας ενδιαφέρουν, το αν θα τις κάναμε ποτέ, το αν συμφωνούμε μαζί τους κτλ. Ο ρόλος τους είναι αυτός που είναι. Για τον Μουρίνιο η κουβέντα περί διαιτησίας δεν έχει το ρόλο της δικαιολογίας. Είναι όπλο.

Παύει να είναι σύμπτωση από ένα σημείο κι έπειτα. Ο Μουρίνιο κάθεται σε ομάδες για 2-3 χρόνια και φεύγοντας αφήνει πίσω του παίχτες οι οποίοι του έχουν αφοσίωση σχεδόν θρησκευτική. Έβλεπες πέρσι τον Λούσιο να διώχνει τη μπάλα πάνω από τη γραμμή στον ημιτελικό με τη Μπαρτσελόνα και νόμιζες ότι κρίνεται η ζωή του από τη νίκη. Ο Ιμπραϊμοβιτς έχει δηλώσει πως “αν ο Ζοζέ μου ζήταγε να σκοτώσω κάποιον θα το έκανα”. Ο Σνάιντερ τον έχει κάνει να κλάψει. Ένας από τους τρόπους που έχει ο Μουρίνιο να παίρνει πάντα από τους παίχτες του κάτι παραπάνω από τις ίδιες τους τις δυνατότητες, είναι βάζοντάς τους διαρκώς σε ένα κλίμα μεγάλης αντιπαλότητας, με τον μεγάλο Κακό που τα έχει όλα υπέρ του, και προστατεύοντάς τον κάτω από τοπ μανδύα της παρουσίας του. Είναι κομμάτι τακτικής, είναι παιχνίδι ψυχολογίας, κάτι που λειτουργεί συχνότερα από ότι όχι. Μπορείς να γελάσεις λέγοντάς τον γραφικό όταν διαβάζεις δηλώσεις του για διαιτησία, αλλά η στατιστική λέει πως τελικά θα σε καρφώσει. Μετά ποιος θα είναι αυτός που θα γκρινιάζει λοιπόν;

Να σου πω μια λέξη-κλειδί: Ποτιστήρια.

(Κείμενο: dark_tyler)

(…αλλιώς δεν μαθαίνεται ποτέ.)

Μ ένα κόμπο στο λαιμό και μιά ευχή: να πάνε όλα καλά

Anims Abi!!!

Ο Ahsan Ali Syed, ετών 37, καταγωγής Ινδικής, χαρακτηριζόμενος από τα διεθνή ΜΜΕ ως «μεγιστάνας» με εξειδικευμένη ενασχόληση στον τομέα των επενδύσεων και ιδιαίτερη λατρεία σε οτιδήποτε σχετίζεται μ’ αυτές (μέγας υπέρμαχος όλων των σχετικών αποφθεγμάτων: «επένδυε κι ας είναι και σε ρώγες», «επενδύω άρα υπάρχω», «τα πολλά λεφτά είναι πάντα λιγότερα από τα πάρα πολλά λεφτά» κ.ο.κ.), συμμέτοχος σε περισσότερες από 130 εταιρείες σ’ όλο τον κόσμο και πολίτης της Γης με βάσεις στην Ινδία, το Μπαχρέιν και την Ελβετία, συνειδητοποίησε το καλοκαίρι ότι το ποδόσφαιρο διαθέτει μια εξαιρετική δυναμική, ικανή να αντέξει στην Νέα Τάξη Πραγμάτων που δημιουργείται σιγά-σιγά και την οποία ο Τζον Πέρκινς χαρακτηριστικά (και με ιδιαίτερη επιτυχία, δεδομένης της άμεσης επιβεβαίωσης των όσων περιγράφει και στην Ελληνική, υπό την εποπτεία του ΔΝΤ, ζωή μας τους τελευταίους μήνες) αποκάλεσε Εταιρειοκρατία στο βιβλίο «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου».

Αφού λοιπόν ο Ahsan Ali Syed αποφάσισε ότι το ποδόσφαιρο είναι ο χώρος στον οποίο πρέπει να επενδύσει, άνοιξε την wikipedia, βρήκε την λίστα με τους κατόχους του πρωταθλήματος Αγγλίας τα τελευταία χρόνια κι άρχισε τα τηλέφωνα. Από την στιγμή που Γιουνάιτεντ, Τσέλσι και Άρσεναλ τις πρόλαβαν άλλοι, ο Αλί κατευθύνθηκε στο γραφικό Μπλάκμπερν όπου για αρκετές ημέρες προσπάθησε να πείσει τους ιθύνοντες της ομάδας να του παραδώσουν τα κλειδιά, την ίδια ώρα που έκανε βαρυσήμαντες δηλώσεις σε όλα τα ειδησεογραφικά μέσα λέγοντας πως η ομάδα μπορεί να κοντράρει σύντομα τους μεγάλους της Αγγλίας αλλά και της Ευρώπης και κουνώντας με χάρη και όραμα τα πλαισιωμένα από πολύχρωμα δαχτυλίδια πλούσια δάχτυλα του.

Για ποικίλους λόγους η επενδυτική προσέγγιση των δυο πλευρών δεν προχώρησε κι έτσι όσο ο καιρός κρύωνε ο Ινδός μεγιστάνας, σαν άλλο αποδημητικό πουλί, κατηφόρισε προς πιο ζεστά κλίματα ψάχνοντας ξανά να επενδύσει σε ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου. Ισπανική La Liga, φώναξε αρχικά το google μέσα του και ‘Ρασίνγκ Σανταντέρ’ αποφάσισε η επενδυτική του ομάδα, αφού ανέλυσε τις προοπτικές όλων των διαθέσιμων ομάδων, βάσει των σημερινών οικονομικών δεδομένων. Αφού σιγουρεύτηκε λοιπόν ότι στην Σανταντέρ υπάρχει μέρος για να προσγειώσει το πολυτελές του τζετ και να το αφήσει κάπου προστατευμένο από τις κουτσουλιές των βρωμόπουλων, ο Ahsan βρέθηκε στα γραφεία της Ρασίνγκ και πριν καν προλάβει η γραμματέας του συλλόγου να καταλάβει ότι πρόκειται για μεγιστάνα ώστε να το ψιθυρίσει στην κολλητή της και κατ’ επέκταση στην ευρύτερη περιοχής της Κανταβριας, η ομάδα ανακοίνωνε στον Τύπο ότι ο Ahsan Ali Syed, ετών 37, καταγωγής Ινδικής κι όλα τα σχετικά, είναι ο νέος ιδιοκτήτης της ομάδας, που ω-τι-πρωτότυπο, έχει σαν άμεσο στόχο να χτυπήσει τον Ισπανικό «δικομματισμό» των Μπαρτσελόνα και Ρεάλ.

Για να πλησιάσει αυτό το επίπεδο φυσικά πρέπει πρώτα να πετύχει την παραμονή στην κατηγορία, που είναι και ο φετινός στόχος της Ρασίνγκ. Στόχος για τον οποίο χρειάζεται άμεσα μεγάλες νίκες, όπως η χθεσινή επί της Σεβίλης στις καθυστερήσεις (και με παίκτη λιγότερο), η οποία πανηγυρίστηκε έντονα απ’ όλους, συμπεριλαμβανομένου του Ινδού μεγιστάνα. Για την ακρίβεια το «έντονα» μπορεί να χαρακτηριστεί λίγη σαν λέξη για να περιγράψει τον ενθουσιασμό του Ali.

Ο Τσάβι Ερνάντεθ, ο παίκτης που στο προχθεσινό φιλικό της Ισπανίας με την Κολομβία επιχείρησε 76 πάσες σ’ όλο το παιχνίδι και δεν έστειλε ούτε μια (ούτε μια!) σε σημείο διαφορετικό απ’ αυτό που ήθελε αναγκάζοντας την Αγγλική Daily Mail να παραδεχτεί δημόσια την απύθμενη γκάφα της κατά την προπέρσινη βράβευση των καλύτερων της χρονιάς όταν τοποθέτησε το όνομα του σε ψωριάρικη παρένθεση, έκανε πριν λίγες μέρες μια γενικότερη ποδοσφαιρική κουβέντα με τον ανταποκριτή της Guardian στην Ισπανία, Sid Lowe η οποία μπορεί να συνοψιστεί με τον τίτλο «η καλύτερη και ποδοσφαιρικότερη συνέντευξη της χρονιάς (Ναι, από τον Τσάβι)«.

Μιλώντας απλά και ουσιαστικά – όπως ακριβώς αγωνίζεται δηλαδή – και καταφεύγοντας στις πιο απλοϊκές και κατανοητές εκ των λέξεων, ο Ισπανός σχολίασε την Μπαρτσελόνα και την επιθετική της φιλοσοφία καλύτερα απ’ ότι εμείς…

«It’s good that the reference point for world football right now is Barcelona, that it’s Spain. Not because it’s ours but because of what it is. Because it’s an attacking football, it’s not speculative, we don’t wait. You pressure, you want possession, you want to attack. Some teams can’t or don’t pass the ball. What are you playing for? What’s the point? That’s not football. Combine, pass, play. That’s football – for me, at least. For coaches, like, I don’t know, [Javier] Clemente or [Fabio] Capello, there’s another type of football. But it’s good that Barcelona’s style is now a model, not that.»

…μίλησε για την σωστή ποδοσφαιρική εκπαίδευση των νεαρών παικτών, για το Ισπανικό, το Αγγλικό…

Maybe it’s the culture, I don’t know, but in England you’re warriors. You watch Liverpool and Carragher wins the ball and boots it into the stands and the fans applaud. There’s a roar! They’d never applaud that here.

…και γενικότερα το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, τον Σκόουλς, την Άρσεναλ και χίλια άλλα δυο πραγματάκια και τα είπε τόσο ωραία – με βάση την δική μας ποδοσφαιρική φιλοσοφία – που κανονικά θα έπρεπε όλη η συνέντευξη του να τοιχοκολληθεί στα προπονητικά κέντρα όλης της Ελλάδας με υποχρεωτική την ανάγνωση της πριν το ξεκίνημα κάθε προπόνησης ενώ τα πιο καίρια κομμάτια της που αναφέρονται στο θέμα της γαλούχησης όπως το…

The difference between Arsenal and us is we have more players who think before they play, quicker. Education is the key. Players have had 10 or 12 years here. When you arrive at Barça the first thing they teach you is: think. Think, think, think. Quickly. [Xavi starts doing the actions, looking around himself.] Lift your head up, move, see, think. Look before you get the ball. If you’re getting this pass, look to see if that guy is free. Pum. First time. Look at [Sergio] Busquets – the best midfielder there is playing one-touch. He doesn’t need more. He controls, looks and passes in one touch. Some need two or three and, given how fast the game is, that’s too slow. Alves, one touch. Iniesta, one touch. Messi, one touch. Piqué, one touch. Busi [Busquets], me … seven or eight players with one touch. Fast. In fact, [the youth coach] Charly [Rexach] always used to say: a mig toc. Half a touch.

…να απαγγέλλονται από τα μεγάφωνα σε κάθε προπόνηση των μικρών τουλάχιστον μέχρι να φτάσουν τα 17 τους χρόνια, μπας και αλλάξει κάποια στιγμή η ολοκληρωτικά λανθασμένη νοοτροπία αυτού του λαού .

«Σκέψου, μισό άγγιγμα, πάσα με την μια, κίνηση στον ελεύθερο χώρο, σκέψου, πάσα με την μια, κίνηση στον ελεύθερο χώρο»: Κάντε το επιτέλους εθνικό ύμνο, μα τον Δια και μα τον Άρη.

Τα πράγματα στον αγωνιστικό χώρο ζορίζουν, η ομάδα χρειάζεται επειγόντως την συνεισφορά σου, πρέπει να κάνεις κάποια αλλαγή, να δώσεις μια ώθηση στους παίκτες σου. Κοιτάς τον πάγκο σκεπτικός και προβληματισμένος…

…χαμογελάς πλατιά, οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονται, τρίβεις τα χέρια σου με ικανοποίηση και σκέφτεσαι: «Είναι αυτός ο πιο γαμάτος πάγκος όλων των εποχών»;

Αίσθηση προκάλεσε σ’ όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο η επίθεση των οπαδών και των παικτών της Σεβίλης κατά του Μουρίνιο, του Ρονάλντο και της Ρεάλ γενικότερα, πριν και κατά την διάρκεια του πρώτου ημιτελικού του κυπέλλου Ισπανίας. Με περίσσεια και υπερβολική ουσιαστικά αυτοπεποίθηση οι παίκτες των Ανδαλουσιάνων κυκλοφόρησαν ένα βίντεο στο οποίο υποσχόταν ότι θα αφήναν άτιτλο τον Μουρίνιο και την Ρεάλ ενώ κατά την διάρκεια της προθέρμανσης οι οπαδοί των γηπεδούχων σήκωσαν και το πανί που βλέπετε παραπάνω στο οποίο ανακοίνωναν στον Ζοσέ ότι «κάθε γουρούνι έχει την δικιά του μέρα», κάνοντας ξεκάθαρο με το απλοϊκό σκίτσο δίπλα ότι η μέρα του αγώνα ήταν ‘η δική του μέρα’.

Μετά απ’ όλα αυτά δεν είναι να απορεί κανείς για το πως κατάφεραν τόσο εύκολα και οι Ισπανοί να βρεθούν στην γαβάθα του ΔΝΤ. Τόση αφέλεια δεν συναντάς ούτε στην κλασσική σκηνή που η Κοκκινοσκουφίτσα βρίσκει τον λύκο στο κρεβάτι της γιαγιάς. Τόσοι ενήλικες άνθρωποι κι ούτε ένας δεν βρέθηκε να εξηγήσει στα υπόλοιπα παλικάρια ότι ο Μουρίνιο τρέφεται από την ζήλεια των ανθρώπων όπως ο Δράκουλας ζούσε από το αίμα των άλλων. Εντύπωση προκαλεί μόνο το γεγονός ότι ο Πορτογάλος αποφάσισε να μην απαντήσει σ’ όλα αυτά στέλνοντας στην συνέντευξη τύπου πριν το ματς τον βοηθό του, κίνηση που – γνωρίζοντας την ζωτική του ανάγκη για πρόκληση και απάντηση, τα δομικά στοιχεία του δικού του ‘κύκλου ζωής’ δηλαδή – υποδηλώνει ότι η γυναίκα και τα παιδιά του πέρασαν μερικές άσχημες στιγμές στο οικογενειακό τραπέζι.

Από την άλλη, ο ψυχολογικός πόλεμος κάποιων οπαδών της Σεβίλης στον Κριστιάνο Ρονάλντο που πραγματοποιήθηκε με τις ιαχές ‘Μέσσι-Μέσσι’ κατά την προθέρμανση του, δεν αποκλείεται να επηρέασαν πράγματι τον Πορτογάλο (που γενικότερα είχε μέτρια εμφάνιση αλλά χωρίς συνέπειες αφού ξελάσπωσε για όλους ο υπό αμφισβήτηση Μπενζεμά) αν αναλογιστεί κανείς πως μιλάμε για ένα άτομο για το οποίο δεν χρειαζόταν η βοήθεια ενός Ισπανού αρχιτέκτονα για να μαντέψουμε ότι έχει γραμμένα τα αρχικά του στην είσοδο του σπιτιού του και σ’ όλα τα μαξιλάρια του ή ότι έχει έναν καναπέ σε σχήμα ‘C’ ή ότι κάθε πρωί αφού φρεσκαριστεί κοιτάει στον καθρέφτη το είδωλο του και εκστασιασμένος το ρωτάει σαν άλλος Buffalo Bill (από την ‘Σιωπή των αμνών’): «Would you fuck me? I’d fuck me. I’d fuck me hard». Όχι, το τελευταίο δεν μπόρεσε να μας το επιβεβαιώσει ο αρχιτέκτονας.

Μπορεί να είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, μπορεί να τρέχει από γκαλά σε γκαλά για να βραβευτεί και να φωτογραφηθεί, μπορεί να είναι θέμα συζητήσεων για το αν πρόκειται να γίνει ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, μπορεί στην ύπαρξη του να παίζονται αμέτρητα εκατομμύρια, μπορεί να τον ακολουθεί μια κάμερα ή μια φωτογραφική σ’ ότι κι αν κάνει εντός και εκτός γηπέδων, μπορεί να βγάζει τον μήνα τόσα πολλά που φτάνουν για να αγοράσουν το σπίτι σου, το εξοχικό σου, το αμάξι και (αναλόγως των χρόνων του έγγαμου βίου σου) την γυναίκα σου, αλλά κατά βάθος ο Λιονέλ Μέσσι είναι ακόμα ένας νεαρός 23 χρονών – είκοσι τριών χρονών! – που πιθανόν στο τέλος κάθε μέρας και λίγο πριν πέσει για ύπνο τηλεφωνεί στην μητέρα του για να συζητήσουν πως κύλησε η μέρα, αν ντύθηκε ζεστά, αν έφαγε καλά κι αν πήρε τηλέφωνο την θεία Ευτέρπη που γιόρταζε.

Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως όταν η «mami» γιόρταζε το Σαββατοκύριακο ο γιος εφάρμοσε έναν ξεχωριστό τρόπο βίντεο-κλήσης για να της ευχηθεί «Χρόνια πολλά» μέσω της τηλεόρασης της. Όλα καλά, όλα γλυκά και στοργικά, οι μάνες και οι ρομαντικές όλου του κόσμου σκουπίζουν τα δάκρυα τους φωνάζοντας στους μαντράχαλους τους «εσύ ανεπρόκοπε, ούτε ένα λουλούδι δεν μου έφερες».

Η Ισπανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία όμως δεν φαίνεται να νιώθει από ανθρώπινες σχέσεις και όπως μας πληροφορεί το Reuters τιμώρησε τον Αργεντίνο για την ενέργεια του αυτή να δείξει το φανελάκι που φορούσε κάτω από την μπλούζα με χρηματικό πρόστιμο και με, κατόπιν εορτής, κίτρινη κάρτα (!):

The referee did not book the Argentine forward for the celebration but mentioned the action in his match report.

The federation’s disciplinary committee punished Messi under their article 91.1 for goal celebrations, which carries a fine of between 2000 and 3000 euros, and awarded him a yellow card.

Το παράλογο της όλης υπόθεσης και ενδεικτικό του προβληματικού χαρακτήρα που έχει η διοργανώτρια αρχή του Ισπανικού πρωταθλήματος (σε πάρα πολλά θέματα) είναι ότι λίγα χρόνια πριν σ’ έναν αγώνα Σαραγόσα – Μπαρτσελόνα όταν ο Ετό σηκώθηκε να φύγει από τον αγωνιστικό χώρο μετά από τις αμέτρητες ρατσιστικές ιαχές (μαϊμουδίστικους ήχους) των οπαδών των γηπεδούχων κάθε φορά που ακουμπούσε την μπάλα, η τιμωρία της Σαραγόσα δεν διέφερε αισθητά από την αντίστοιχη του Μέσσι: 9.000 ευρώ!

Κάποια στιγμή θα πρέπει να απασχολήσει το μυαλό κάποιου Ισπανού παράγοντα αυτός ο παραλογισμός…

… χωρίς, δυστυχώς, την συμμετοχή του Ρομπέρτο Μπενίνι (αλλά τουλάχιστον με μουσική συνοδεία τους Pearl Jam, στο δεύτερο βίντεο):

O Rubén Gracia Calmache, γνωστός ως Cani, απασχόλησε την προηγούμενη βδομάδα τον αθλητικό τύπο της Ισπανίας καθώς ήταν ο άνθρωπος που πέταξε ένα μπουκάλι στον Μουρίνιο, όταν ο τελευταίος πανηγύρισε το 4ο γκολ της Μαδρίτης κόντρα στην Βιγιαρεάλ μπροστά στον πάγκο του «κίτρινου υποβρύχιου»

Αυτή τη βδομάδα, ο Cani βρήκε έναν άλλον, απείρως πιό όμορφο τρόπο, γιά να κρατήσει τα φώτα της δημοσιότητας στραμένα επάνω του.

Αγαπητοί φίλοι,

την ώρα που τα μελάνια των κονδυλοφόρων δεν έχουν ακόμα στεγνώσει, τη στιγμή που ο πλανήτης συζητά για το αν έπρεπε να το πάρει ο Μέσσι, αν αδικήθηκε ο Σνάϊντερ κι αν ξενέρωσε ο Τσάβι, ο Ινιέστα εισήγαγε λίγο βόλεϊ στο ανιαρό όπως το κατάντησε αυτός και η ομάδα του άθλημα του ποδοσφαίρου και ο Κεϊτά σαν άλλος … Γκούσταφσον κάρφωσε τη μπάλα δυστυχώς για το βόλεϊ – ευτυχώς για το ποδόσφαιρο πάνω στο … φιλέ.

Σε αναμονή κάποιας κομπίνας πόλο,

ειλικρινά υμέτερος!

Τέτοιες μέρες πρόπερσι, η Αγγλική Daily Mail σ’ ένα άρθρο της για την βράβευση του καλύτερου παίκτη του 2008 χρησιμοποίησε τον πιο άμπαλο τίτλο στην ιστορία της τυπογραφίας: «The best players of the world (and Xavi)«.

Ο Τσάβι, θα πλησιάσει ήρεμα το κουβάρι των παικτών που αποθεώνουν τον σκόρερ, θα του χτυπήσει φιλικά την πλάτη, χαμογελώντας, και μετά με χαρακτηριστική κίνηση θα προτρέψει και τους υπόλοιπους να γυρίσουν πίσω από την σέντρα για να συνεχιστεί το παιχνίδι.
Μετά το τέλος του αγώνα και όταν ερωτηθεί για το ενδεχόμενο να κατακτήσει την ‘Χρυσή μπάλα’, ο Τσάβι θα απαντήσει με ώριμη ειλικρίνεια: «Δεν νομίζω πως την αξίζω. Εντάξει, κατέκτησα ένα Euro, αλλά είμαι ομαδικού τύπου παίκτης. Χωρίς τους συμπαίκτες μου δεν θα ήμουν τίποτα»!

Ωδή στον Τσάβι

Δυο χρόνια μετά ο Τσάβι είναι πάλι εκεί, είναι πάλι στους χαμένους αλλά δόξα τω Μαραντόνα δεν πρέπει να υπάρχει πλέον άνθρωπος στον πλανήτη που δεν έχει αντιληφθεί έστω και στο ελάχιστο ότι ο ήρεμος αυτός βραχύσωμος τυπάκος με το χαμηλών τόνων προφίλ που πριν λίγο καιρό σμπαράλιασε όλα τα ποδοσφαιρικά στατιστικά πασάροντας σ’ ένα παιχνίδι περισσότερες φορές απ’ ότι όλοι οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας μαζί (!), είναι την δεδομένη στιγμή ο μεγαλύτερος εκφραστής της φιλοσοφίας «η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα». Παγκοσμίως. Σε όλες τις τέχνες! Μια εν κινήσει πάσα 20 μέτρων του Τσάβι ανάμεσα από οχτώ αντίπαλα πόδια που καταλήγει σ’ αυτό το χωροχρονικό σημείο του γηπέδου που κάνει την δουλειά του σκόρερ μια τυπική διαδικασία ρίχνει στο καναβάτσο οποιαδήποτε απλή (και υπερτιμημένη) γραμμή έχει ζωγραφίσει ο Μιρό σ’ έναν κατάλευκο καμβά.

Μέσα σε εκατοστά του δευτερολέπτου, με την μπάλα και τα πόδια του σε κίνηση, θα υπολόγισε πράγματα που ακόμα κι εγώ, από την άνεση του καναπέ μου με την πανοραμική λήψη, δεν μπορούσα να εντοπίσω. Γιατί, πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται μια αποστομωτική ποδοσφαιρική σταθερά, που αγγίζει τα μεγέθη του Τσακ Νόρις: Ο Τσάβι ξέρει. Πάντα.

Γιατί, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, ο Τσάβι ήταν η απάντηση πριν καν πρώτο-δημιουργηθεί η ερώτηση: «Τι, σκατά, σημαίνει ‘εγκεφαλικός παίκτης’»!

Η αφέλεια του τηλεθεατή

Αν έπρεπε να παραλληλιστεί με κάποιον καλλιτέχνη, ο Τσάβι πιθανότατα θα χαρακτηριζόταν ως το αντίστοιχο των Πίνκ Φλόιντ στο ποδόσφαιρο. Αλλά όχι οι Πίνκ Φλόιντ της πρώιμης, πειραματικής και ψυχεδελικής εποχής. Οι ώριμοι και κατασταλαγμένοι Πίνκ Φλόιντ της μετά-Μπάρετ εποχής, με τις απλές αλλά συγχρόνως τόσο σύνθετες και όμορφες μελωδίες, η μπάντα που δεν χρησιμοποιούσε ούτε μια περιττή νότα, ούτε μια φλύαρη πρόταση, ούτε ένα αχρείαστο ριφάκι.

Ποιον προσέχω: Τον Τζον Στόκτον του ποδοσφαίρου. Τον άνθρωπο που μικρός έπεσε στην χύτρα του αλτρουισμού. Τον παίκτη που πασάρει καλύτερα κι απ’ την σκέψη του. Τον Τσάβι. (Θα το κάνεις θέλεις, δεν θέλεις, καθώς το όνομα του θα ακουστεί περισσότερες φορές κι απ’ τις κοτσάνες των Βερνικοθεοφιλόπουλων).

Οι ομάδες του Μουντιάλ: Ισπανία

«Ο Τσάβι παίζει στο μέλλον» είχε σχολιάσει πριν λίγο καιρό ο Ντάνι Άλβες κι αυτό τα περικλείει όλα για τον Ισπανό που όπως φαίνεται θα συνταξιοδοτηθεί χωρίς κανένα απ’ τα μεγάλα ατομικά βραβεία στο ενεργητικό του. Αλλά μεταξύ μας τώρα: Ένας άνθρωπος που δηλώνει «χρειάζομαι συμπαίκτες, ανθρώπους για να συνεργαστώ. Χωρίς αυτούς το παιχνίδι δεν έχει κανένα νόημα. Είμαι ένα τίποτα αν αυτοί δεν κάνουν κίνηση ώστε να γίνουν διαθέσιμοι» δεν έχει ανάγκη κανένα χρυσό διακοσμητικό για το ράφι του. Δεν παίζει για να σκοράρει, δεν παίζει για να διακριθεί. Αλλά παρ’ όλα αυτά, ακόμα και χωρίς ατομικά βραβεία στο βιογραφικό του, η υστεροφημία είναι δεδομένη. Και ο Έννιο Μορικόνε παραμελήθηκε τόσες φορές από την Ακαδημία Κινηματογράφου μένοντας – σκανδαλωδώς – χωρίς Όσκαρ αλλά κανένας ποτέ δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει έστω και μια νότα του.

Το έχουμε επιβεβαιώσει ότι το παλικάρι δεν πάει καλά εδώ και καιρό, είναι σίγουρα όμως ευτυχισμένος. Η καινούρια του ασχολία είναι να δημιουργεί αγωνία στους συμπαίκτες τους και στους οπαδούς της Μπάρσα στο τουίτερ. Ο Πικέ λοιπόν πόσταρε την παραπάνω φωτογραφία στο τουίτερ του με το σχόλιο:

Tweet Πικέ: «Ποιος παίχτης της ομάδας είναι ικανός να φορέσει αυτά τα παπούτσια;»

Ο Ζεράρ δεν αντέχει όμως και ξανασχολιάζει…
Tw Πικέ: «Όταν τα είδα νόμισα ότι ήταν του Πουγιόλ. Γιατί πήγε στο ζωολογικό κήπο μερικές βδομάδες πριν και θα μπορούσε να τα είχε αγοράσει εκεί χαχαχα.»

Ο γίγαντας Κάρλες Πουγιόλ δεν αντέχει και τσιμπάει απαντώντας:
Tweet Πουγιόλ (στον Πικέ): «Είναι από έναν παγκόσμιο πρωταθλητή; Οοοοοο moc moc»

Άλλο που δεν θέλει ο Πικέ να ασχολούνται μαζί του. Tweet Πικέ: «Δεν μπορώ να το διανοηθώ ότι ορισμένοι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι δικά μου. Είστε τρελοί;;; Μoc moc.»

Το βράδυ περνάει κι ο Πουγιόλ έχει μπει για καλά στο κλίμα:
Tweet Πουγιόλ (στον Πικέ): «Καλημέρα. Η έκπληξη του Πικέ είναι ότι είναι δικά του !!! Δεν θέλει να το παραδεχτεί αλλά είναι δικά του.»

Tweet Πικέ (στον Πουγιόλ): «@Kάρλες Πουγιόλ ψεύτη!!! Είναι αδύνατο, είναι πολύ μικρά. Θα σου δώσω ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Είναι νούμερο 40. Ποιανού μπορεί να είναι;»

Tweet Πικέ: «Θα σου δώσω 5 ονόματα. Είναι ενός από αυτούς. Μαστσεράνο, Κεϊτά, Ντάνι Άλβες, Βίγια και Μπόγιαν. Ποιος μπορεί να είναι;»

Ο Πουγιόλ τσιμπάει και πάλι:

Tweet Πουγιόλ: «Δεν είναι ο Μπόγιαν σίγουρα. Άρα μένουν 4.»  (άγνωστο αν η σιγουριά του Πουγιόλ είναι επειδή ξέρει  τι ψωνίζει ο Μπόγιαν ή απλά δεν τον θεωρεί τόσο καραγκιόζη ώστε να αγοράσει τέτοια παπούτσια).

Προφανώς τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά γιατί ο Πουγιόλ επιστρέφει ξανά λέγοντας ότι δεν είναι ούτε του Κεϊτά.

Tweet Πικέ: «Μένουν μόνο 3. Είμαι σε διαπραγματεύσεις μαζί του για να το αποκαλύψει ο ίδιος».

Tweet Πουγιόλ (στον Πικέ): «Ούτε ο Μαστσεράνο είναι»

Κι έτσι το μυστήριο συνεχίζεται στα αποδυτήρια της Μπαρσελόνα. Ραδιοφωνικός σταθμός αποκάλυψε ότι είναι του Βίγια, αλλά μέχρι να το επιβεβαιώσει ο Πικέ δεν πιστεύουμε τίποτα. Για όσους μερακλήδες ενθουσιάστηκαν από τα παπούτσια να πούμε ότι είναι από την φθινοπωρινή κολλεξιώ 2010 (δηλαδή εκτός μοδός πλέον) του Κριστιάν Λουμπούτιν (ξαδέρφου του δικού μας Λουμπούτη προφανώς) και είναι τα λεοπαρδαλέ σνίκερς του.

Βολτάροντας σε μια προαστιακή συνοικία της Βαρκελώνης πριν μερικά χρόνια ένας γραφικός ηλικιωμένος, βγαλμένος κατ’ ευθείαν από αριστουργηματικό ταινιάκι της Pixar, με σταμάτησε για να με ρωτήσει κάτι. Φορώντας το πιο χαμογελαστό και ταυτόχρονα απολογητικό προσωπείο μου και μην έχοντας καταλάβει γρι απ’ όσα μου είπε, του απάντησα ότι δυστυχώς δεν μιλάω Ισπανικά. Πριν προλάβω καν να ολοκληρώσω την πρόταση μου η καλοσυνάτη φάτσα του είχε ήδη σκιαχτεί, αντίδραση που τελικά αποδείχτηκε απλά το προεόρτιο της θυμωμένης απάντησης που ακολούθησε: «Ούτε κι εγώ μιλάω Ισπανικά»!

Μπορεί τα Χριστούγεννα να είναι περίοδος ξεκούρασης για τα περισσότερα πρωταθλήματα στον κόσμο, αλλά σ’ αυτό το μείγμα φυλών που συγκεντρωτικά ονομάζουμε Ισπανία είναι η μοναδική περίοδος του χρόνου κατά την οποία οι εθνικές ομάδες των αυτόνομων κοινοτήτων της – οι οποίες όντας μη αναγνωρισμένες από την FIFA δεν επιτρέπεται να αγωνίζονται σε διεθνείς διοργανώσεις – μπορούν να δώσουν το ένα και μοναδικό φιλικό παιχνίδι που τους έχει επιτρέψει να παίζουν η κυβέρνηση της Ισπανίας, παιχνίδι που συνήθως διεξάγεται απέναντι σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Στην Βαρκελώνη, η εθνική Καταλωνίας του περήφανου και θυμωμένου παππού της παραπάνω ιστορίας και των αρκετών αστέρων της Μπαρτσελόνα, υποδέχτηκε την Ονδούρα την οποία φιλοδώρησε εύκολα με τέσσερα γκολ, με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Μπόγιαν. Στο Μπιλμπάο σήμερα, η ομάδα των Βάσκων φιλοξενεί την Βενεζουέλα σ’ ένα παιχνίδι αφιερωμένο στον πρόσφατα αποχωρήσαντα από την ενεργό δράση, θρύλο της Αθλέτικ, Γιοσέμπα Ετσεμπερία. Προχθές στην Γαλικία, τέλος, η ομάδα της περιοχής αντιμετώπισε την εθνική της Παλαιστίνης, μια ομάδα αναγνωρισμένη μεν από την FIFA αλλά με διαφορετικού είδους προβλήματα (και θέμα ολόκληρου ντοκιμαντέρ παλιότερα).