Για την παραπαίουσα φέτος Μπόκα μια νίκη είναι αξιοσημείωτο γεγονός. Μια νίκη με 4-0 ακόμα περισσότερο. Κι όμως η τεσσάρα επί της Άρσεναλ Σαραντί δεν ήταν το μεγάλο γεγονός της ήμερας. Το ματς θα μείνει χαραγμένο στους οπαδούς της Μπόκα για άλλους λόγους.

Ο 36χρονος Μαρτίν Παλέρμο, ένας από τους αγαπημένους μας σε αυτό εδώ το σάιτ, επιτέλους είναι και με τη βούλα πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Μπόκα. Για τους φανατικούς σομπρερίστας είναι γνωστό το δράμα και το μαρτύριο του Αργεντίνου φορ που ενώ νόμιζε ότι είχε πάρει την πρωτιά όταν έφτασε τα 195 γκολ, τελικά ανακάλυψε ότι έπρεπε να βάλει ακόμα 24 γκολ για να ξεπεράσει ένα προπολεμικό ρεκόρ που ήταν υπό αμφισβήτηση.

Τελικά, με υπομονή ο Παλέρμο το κατάφερε και με 2 γκολ χθες πέρασε το ρεκόρ. Μόνο που αυτές τις μεγάλες στιγμές ήρθε να επισκιάσει ένας άλλος αγαπημένος μας. Το τελευταίο μεγάλο 10αρι του πλανήτη μας (κι ας διαφωνείτε), ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε κι ο Παλέρμο δεν μιλιούνται εδώ και καιρό. Για πολλούς, είναι κι αυτός ένας από τους λόγους της άθλιας πορείας τον Γενοβέζων τον τελευταίο καιρό. Ο Παλέρμο κατηγορεί τον Ρικέλμε και τους κολλητούς του για διάφορα πράγματα, ο Ρικέλμε γενικά δεν μιλάει.

Μόλις στο 9′ ο Ρικέλμε κάνει το 1-2 με τον Γκαϊτάν και είναι μόνος με το τέρμα. Δεν το βάζει όμως και σε μια απίστευτη στιγμή αλτρουισμού δίνει την μπάλα στον Παλέρμο που την προωθεί στην εστία και φτάνει τα 219 σπάζοντας το ρεκόρ. Ο Ρικέλμε δεν κοιτάει. Γυρίζει την πλάτη και πανηγυρίζει μόνος του πηγαίνοντας προς τον κόσμο της ομάδας. Ο Παλέρμο τον κοιτάει με δολοφονικό βλέμμα και δεν πανηγυρίζει ούτε αυτός. Κάποιοι συμπαίκτες τους αγκαλιάζουν τον Ρικέλμε, κάποιοι άλλοι τον Παλέρμο. Στιγμές ποδοσφαιρικής τρέλας και μαγείας.

Στις κερκίδες παρόμοια κατάσταση. Άλλοι αποθεώνουν τον Ρικέλμε, άλλοι τον Παλέρμο, οι «οργανωμένοι» που έχουν ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον Παλέρμο προσπαθούν να σκεπάσουν τα «Ρικέεεεεεεεελμε, Ρικέεεεεεεελμε» με άλλα συνθήματα. Κάποιοι πιο ενωτικοί φωνάζουν: «Olelé, Olalá, Palermo y Riquelme se tienen que quedar» και ζητάνε ανανέωση των συμβολαίων τους. Η Μπόκα σκοράρει ξανά, σκοράρει και τρίτη φορά με τον Ρικέλμε. Ο Παλέρμο πάει και του δίνει συγχαρητήρια. Το ποδοσφαιρικό χάος της Αργεντινής σε όλο του το μεγαλείο…

Πικραμένος ο Sir Φέργκιουσον απέδωσε τον αποκλεισμό της ομάδας του … στο Γερμανικό ιδεώδες όπως θέλησε να υπαινιχθεί, δικαιολογώντας την ανοησία του Ράφαελ να αποβληθεί. Δηλώνει ο Sir λοιπόν:

«There is no doubt about it. They were never getting through that tie, with 11 men we had no problem. The young boy showed a bit of inexperience, but they got him sent off, everyone sprinted towards the referee – typical Germans. We played better today than they did in their own ground. Without the extra man they made the ball work and I thought we defended very well, it’s taken an exceptional strike to settle the tie. We have done well, the performance was excellent, we were very unlucky.»

Θα προτιμούσα ο Φέργκιουσον να μην έψαχνε για δικαιολογίες αλλά να αναλογιστεί τα δικά του λάθη και τον τρόπο που διαχειρίζεται το υλικό του. Γιατί όταν προτιμάς να έχεις μέσα τον ανάπηρο χθες Ρούνεϋ από τον υγιή Μπερμπάτωφ ή Ο’Σέι, τότε κάπου έχεις κάνει λάθος. Είτε στις μεταγραφές (πράγμα που δεν το πιστεύω, θαύματα έκανε ο Βούλγαρος στην Τότεναμ), είτε στην επιλογή της ενδεκάδας.

Επίσης όσον αφορά την ειρωνεία ¨τυπικοί Γερμανοί¨ που δήλωσε ο Φέργκιουσον σε άπταιστα Γερμανικά Αγγλικά, μας αποδεικνύει ακόμα μια φορά την εθνολογική προέλευση των κατοίκων της Αγγλίας. (για αυτό και η επιλογή της φωτογραφίας…)

Μια κοινωνική προσφορά του Sombrero προς το φιλό-ιστορικό κοινό του!

Σίγουρα στην πολύπαθη Νιούκαστλ έχουν γίνει πολλά εγκλήματα. Ένα από αυτά μαθεύτηκε πρόσφατα, όταν σε συνέντευξή του ο ατζέντης Barry Silkman αναφέρει πως από τις χειρότερες επαγγελματικές του στιγμές είναι το γεγονός ότι δεν κατάφερε να πωλήσει τον Ζιντάν στην Νιούκαστλ, της οποίας είναι οπαδός.

I have missed out on players. I suppose the biggest player I missed out on was Zinedine Zidane.

“I offered him to Newcastle at the beginning of the 1996 season for £1.2million. And they watched him and said that he wasn’t good enough to play in the First Division which is the Championship now.

“Three months later he went to Juventus for £1.2million and two years later he went for £48million. So I think the people at Newcastle got it slightly wrong.”

Είναι αυτές οι πικάντικες ιστορίες, σαν το ότι ο Ρονάλντο δοκιμάστηκε στην Καλαμάτα και δεν έπεισε, ο Ντέμης Νικολαϊδης πριν την μεταγραφή του στον Απόλλων Αθηνών απορρίφτηκε γιατί ήταν κοντός σε σχέση με τον Βολτέζο, που δίνουν ελπίδα σε όλες τις ποδοσφαιρικές ομάδες του πλανήτη. Δεν μετράνε μόνο τα λεφτά σε μια ομάδα, αλλά το πόσο ποδοσφαιράνθρωπους έχει στην διοίκηση της…

Στην Ελλάδα εδώ και χρόνια υπάρχει ένα ερώτημα που πλανάται αμείλικτο επάνω από το ποδοσφαιρικό εποικοδόμημα: πόσα καρπούζια χωράνε σε μια μασχάλη;

Η ερώτηση αυτή αρχίζει να βασανίζει τους φιλάθλους απ τη στιγμή που μια ομάδα παραμείνει στο κυνήγι πέραν του ενός στόχου. Συνήθως τίθεται απ τους αντιπάλους της με σχετική ζηλοφθονία, δεδομένου πως οι περισσότεροι θα ήθελαν να γνωρίζουν την απάντηση του ερωτήματος για την δική τους ομάδα. Το ερώτημα μπορεί να μην απαντιέται με σαφήνεια, πλην όμως όλοι φροντίζουν να θυμηθούν τι έπαθαν κατά το παρελθόν διάφορες ομάδες που κυνηγούσαν πολλούς στόχους και μέσα σε λίγες μέρες τους έχασαν όλους.

Βεβαίως υπάρχουν και αντιπαραδείγματα, όπως η περσινή Μπαρσελόνα, που αποδεικνύουν πως μάλλον δεν έχει σημασία το πλήθος των καρπουζιών αλλά το μέγεθος της μασχάλης.

Αν η μασχάλη ανήκει στον … Κοντορεβυθούλη και ένα καρπούζι είναι πολύ. Αν ανήκει στον Κιγκ Κογκ μπορεί να κρεμάσει όσα καρπούζια θέλει απ τις τρίχες του και να τα κάνει βραχιολάκι.

Και επειδή είμαι αρκετά μεγάλος, θυμήθηκα την πρώτη φορά που άκουσα για μασχάλες και καρπούζια.

Ηταν τον Νοέμβριο του 1987, όταν ο Παναθηναϊκός έπρεπε μέσα σε μια βδομάδα να αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα, την Γιουβέντους στο Κομουνάλε για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ (ρεβάνς του 1-0 στην Αθήνα) και τέλος τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ (εκτός έδρας) πάλι για το πρωτάθλημα.

Την πρώτη Νοεμβρίου, ο Παναθηναϊκός κερδίζει τον ΠΑΟΚ με 2-1 σ ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Ο τύπος της εποχής διατείνεται πως η ομάδα κουράστηκε και δεν έχει καμιά τύχη στο Τορίνο όπου την περιμένει η «μεγάλη κυρία» του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, ο Παναθηναϊκός πετυχαίνει μια απ τις μεγαλύτερες προκρίσεις της ιστορίας του. Χάνει στο Τορίνο με 3-2 αλλά περνάει λόγω του 1-0 της Αθήνας.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου περιμένει ο Ολυμπιακός του Αλκέτα Παναγούλια και του Γιώργου Κοσκωτά (ατυχώς γι αυτόν και του Καζιμιέρσκι …). Ο Παναθηναϊκός κερδίζει με συνοπτικές διαδικασίες με 1-4 ολοκληρώνοντας θριαμβευτικά την μεγαλύτερη εβδομάδα της ιστορίας του.

Κι όμως… Το πρωτάθλημα δεν θα το πάρει. Θα το κατακτήσει η μεγάλη Λάρισα του Γιάτσεκ Γκμοχ. Ο Παναθηναϊκός θα αρκεστεί στο κύπελλο και στους ημιτελικούς του ΟΥΕΦΑ, όπου θα αποκλειστεί απ την Κλαμπ Μπριζ.

Το ένα … καρπούζι μπορεί να ξέφυγε απ τη μασχάλη, τα «καρπουζόμετρα» μπορεί να δικαιώθηκαν, όμως ποιος είναι στ αλήθεια ο λόγος που όλοι θέλουν να παίζουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις;

Κάθε ομάδα που σέβεται τον εαυτό της θα πρέπει να φροντίζει πρώτ απ όλα να μην της πέφτει το ευρωπαϊκό της «καρπούζι». Να τα δίνει όλα για να το κρατήσει στη μασχάλη της όσο μπορεί περισσότερο. Γιατί αλλοιώς δεν έχει κανένα νόημα να πασχίζει και για τα υπόλοιπα καρπούζια.

Το πρωτάθλημα ή το κύπελλο δεν είναι απλά τρόπαια. Είναι τα εισιτήρια για να παίξεις στην Ευρώπη.

Προσωπικά αγανακτώ κάθε φορά που ακούω κάποιους να δικαιολογούν ευρωπαϊκές αποτυχίες λέγοντας πως είχαν κρίσιμο αγώνα την Κυριακή για το πρωτάθλημα.

Γιατί το θέμα δεν είναι πόσα καρπούζια μπορεί να σου ξεφύγουν στη διαδρομή, το θέμα είναι να μην ανοίγεις τη μασχάλη μόνος σου.

Υπήρχε μια εποχή που οι Ευρωπαϊκές ομάδες για να αγωνιστούν σ’ ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στην Λατινική Αμερική ταξίδευαν για μέρες με πλοίο, κάνοντας προπονήσεις πάνω στο κατάστρωμα, που η τακτική ήταν άγνωστη λέξη για το άθλημα, που ο διαιτητής χρησιμοποιούσε δυο μπάλες σ’ ένα παιχνίδι – στο ένα ημίχρονο την μπάλα που βόλευε την μια ομάδα και στο άλλο την μπάλα που είχε συνηθίσει η άλλη -, που οι αλλαγές δεν επιτρεπόταν ακόμα κι αν τραυματιζόταν κάποιος και που οι περισσότερες ομάδες, όντας κατά βάση ερασιτεχνικές, δεν έκαναν περισσότερες από δυο ώρες προπόνηση. Την εβδομάδα!

Αυτήν την εποχή όχι μόνο την έζησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης Francisco Varallo, αλλά βρίσκεται ακόμα εν ζωή για να μπορεί να την περιγράψει! Ο μοναδικός άνθρωπος που συμμετείχε στο πρώτο Μουντιάλ της ιστορίας, το 1930 στην Ουρουγουάη και είναι ακόμα ζωντανός, συμπλήρωσε πριν μερικές μέρες τα 100 του χρόνια, σε μια ειδική τελετή που έλαβε χώρα στην πατρίδα του, την Αργεντινή και κατάφερε να θυμηθεί λεπτομέρειες από τον τελικό της διοργάνωσης, στον οποίο η Αργεντινή είχε ηττηθεί από την διοργανώτρια χώρα, τις οποίες μπορείς να διαβάσεις σ’ αυτό το άρθρο.

Σε περίπτωση που η ιστορία του υπερήλικα Francisco με την εξωπραγματική μνήμη σου λέει κάτι, πιθανόν να οφείλεται στο ότι έχουμε αναφερθεί σ’ αυτόν στο παρελθόν, όταν ο Μάρτιν Παλέρμο (μόλις 36 χρονών, ακόμα) ξεπερνούσε τον αριθμό των γκολ του με την φανέλα της Μπόκα Τζούνιορς.

Σαν σήμερα 12 Φλεβάρη…

Στην Αγγλία, μια βροχερή (ποιητική αδεία) μέρα , εμφανίζονται σε ένα παραλληλόγραμμο , σημαδεμένο με ασβέστη δύο ομάδες ατόμων. Είναι 12 Φεβρουαρίου του 1861 και οι άνθρωποι που βλέπουμε είναι οι ποδοσφαιριστές της Sheffield και της Hallam.

Λίγα λεπτά μετά γράφεται ιστορία. Ο πρώτος επίσημος διασυλλογικός αγώνας ποδοσφαίρου πραγματοποιείται. Δυστυχώς δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτον. Ποιοί ήταν οι ήρωες, ποιοί μάγεψαν το κοινό, αν είδαμε ντρίπλες και αν κάποιος έκανε, έστω και άθελά του το πρώτο ανεπίσημο… sombrero (να ενας τομέας για μελέτη από το σάιτ μας…). Έτσι κι έγινε.  Χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους, καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Έστω και αν δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό το πρώτο ματς, τι σημασία έχει;

Ευκαιρία ψάχνω.

Δύο χρόνια αργότερα θα κωδικοποιηθούν οι πρώτοι επίσημοι κανόνες. Στην Αγγλία και πάλι φυσικά. Στην πραγματικότητα οι πρώτοι κανονισμοί δόθηκαν από τους φοιτητές του Κέμπριτζ το 1846, για να διασκεδάσουν με το «νέο τους» παιγνίδι.

Ο πρώτος Σύλλογος «Notts County F.C.» ιδρύθηκε το 1862. Τον επόμενο χρόνο ιδρύθηκε η Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και τα αμέσως επόμενα χρόνια ιδρύθηκαν ο ένας μετά τον άλλο οι μεγάλοι Αγγλικοί Σύλλογοι που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Το 1866 τέθηκαν αντιμέτωπα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα του Λονδίνου και του Σέφιλντ. Το 1867 ιδρύθηκε ο πρώτος Σύλλογος της Σκωτίας «Κουίνς Παρκ». Το Κύπελλο Αγγλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1871 με αντίπαλες στον τελικό τις ομάδες «Γουόντερερς» και «Ρόιγιαλ Ιντζηνίαρς» με νικήτρια την πρώτη με 1-0. Στη Γλασκόβη, το 1872, έγινε ο πρώτος διεθνής αγώνας μεταξύ των εθνικών ομάδων Σκωτίας – Αγγλίας που έληξε 0-0.

Ευκαιρία έψαχνα να πω χρονια πολλα στο ποδοσφαιρο. Σε όποιο αρέσει στον καθένα μας. Αλλά κυρίως στο αγνό αυτό ποδόσφαιρο της αλάνας με το οποίο μεγαλώσαμε. Το ποδόσφαιρο που δεν χρειαζόμασταν διαιτητές και δικαιολογίες. Που οι διαμαρτυρίες ήταν για το αν η μπάλα βγήκε πολύ ψηλά άουτ ή αν ο τερματοφύλακας είναι κοντός και ας βάζαμε ψηλότερο. Για το ποιός θα πάρει τον Κώστα που ξέρει μπαλάρα και παίζει στον Πολυδροσιακό Αστέρα, και ποιός τον πιτσιρικά τον Δημητράκη που δεν ξέρει ούτε τέρμα να παίξει.

Ελπίζω να μη χρειαστεί να χρησιμοποιήσω ποτέ αυτό το κείμενο ως νεκρολογία αυτού που όλοι αγαπάμε.

Ζήτω η μπαλίτσα και χρόνια της πολλά. Γιατί μας πορώνει, μας αρέσει, μας νευριάζει , μας ενώνει. Καμιά αλάνα ξέρει κανείς;

39 χρόνια πέρασαν από εκείνη τη μέρα που ο ΑΕΚτζής θείος μου (ο Θεός να αναπαύει την ψυχούλα του) μην μπορώντας πλέον να κάνει τίποτα με την περίπτω σή μου, με πήρε από το χέρι και με πήγε στην Λεωφόρο να δούμε ένα Παναθηναϊκός – Εθνικός.

Είχε προηγηθεί η «βάρβαρη» από μέρους μου πράξη να δώσω στην μητέρα μου μια φανέλα του Μίμη του Παπαϊωάννου για να σκουπίζει τα τζάμια. Πάλεψε πολύ ο θειός μου να με κάνει ΑΕΚτζή και είναι περίεργο πώς δεν τα κατάφερε αφού μέχρι τα δέκα μου περίπου χρόνια δεν υπήρχε άλλος στην οικογένεια που να ασχοληθεί με την … ποδοσφαιρική μου διαπαιδαγώγηση.

Μέχρι σήμερα προσπαθώ να εξηγήσω πού οφειλόταν αυτό το πείσμα μου, απέναντι σ έναν άνθρωπο που λάτρευα κυριολεκτικά, αλλά άκρη δεν βγάζω.

Τέλος πάντων, για να μην σας κουράζω, από εκείνη τη μέρα που βρέθηκα στα κρύα τσιμέντα της Λεωφόρου, παρέα με μια πορτοκαλάδα σε πλαστικό στρογγυλό διαφανές μπουκαλάκι, μέχρι σήμερα, έχω παρακολουθήσει διά ζώσης καμιά 200αριά ντέρμπυ. Καθένα είχε τις δικές του συγκινήσεις, την δική του αγωνία για το αποτέλεσμα και την δική του σημασία στην άτυπη ζυγαριά των ποδοσφαιρικών εμπειριών της ζωής μου. Λίγα όμως είναι αυτά που θα θυμάμαι για πάντα για αγωνιστικούς και … εξωαγωνιστικούς λόγους.

Όπως εκείνο το Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός στο στάδιο (και όχι γήπεδο που είναι σήμερα) Καραϊσκάκη για τον αποτυχημένο και βραχύβιο θεσμό του Λιγκ Καπ που νομίζω πως κράτησε ένα μόνο χρόνο.

Δεν το είχα σκοπό να πάω, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, με ξεσήκωσε ένας φίλος. Κι έτσι παρατήσαμε την φραπεδιά μας στην λιακάδα της πλατείας, πήραμε την Ηλεκτρικό απ την Ομόνοια και κατηφορίσαμε για το Νέο Φάληρο.

Είχαμε αποφασίσει να πάρουμε εισιτήριο σε «ακριβή» θύρα, πιστεύοντας πως εκεί θα βρίσκονται πιο πολιτισμένοι οπαδοί και θα την βγάλουμε σχετικά ανώδυνα.

Πού να ξέραμε…

Φτάνουμε λοιπόν στο Καραϊσκάκη και ανακατευόμαστε με τον κόσμο στις ουρές μπροστά από τα εκδοτήρια. Ο φίλος μου αγόρασε δύο ακριβά εισιτήρια στη 10 (1500 δραχμές του ένα είχαν αν θυμάμαι καλά) και με τα εισιτήρια ανά χείρας και τα απαραίτητα φελιζόλ στη μασχάλη κατευθυνθήκαμε προς τη θύρα μας.

Γύρω μας κόσμος πολύς. Ηταν ακόμα τα «πέτρινα χρόνια» του Ολυμπιακού, αλλά η άφιξη του Κοσκωτά και του Λάγιος Ντέταρι στο λιμάνι είχε αναπτερώσει τις ελπίδες των οπαδών για ανάκαμψη. Εκείνη μάλιστα τη μέρα, το κίνητρο ήταν μεγάλο, αφού ο Ολυμπιακός κατέβαινε κομπλέ, ενώ ο Παναθηναϊκός με τους … γίγαντες Αμπαδιωτάκη (με διαφορά ο χειρότερος τερματοφύλακας που φόρεσε την φανέλα του Παναθηναϊκού), Πόλακ (το γνωστό … κράμα Ρότσα και Ζάετς απ την χώρα των καγκουρό), Φίτος (ουγγαρέζικο «παλτό» που μας προέκυψε από την Χόνβεντ σε ένα περίεργο νταραβέρι μετά από δύο ευρωπαϊκές μας αναμετρήσεις) και Καραμπάτση (αιώνιο ταλέντο).

Με χαλαρή λοιπόν διάθεση, καθήσαμε στη θέση μας χωρίς να πολυπιστεύουμε στη νίκη, άσε που και ο θεσμός δεν προσφερόταν για μεγάλες συγκινήσεις. Δίπλα μας καθόταν τύπος ξερακιανός, μαυριδερός, με σουβλερή μύτη και μυτερά σκαρπίνια που βασάνιζε μια οδοντογλυφίδα ανάμεσα στα κιτρινισμένα απ τον καπνό δόντια του, παράγοντας τον απαραίτητο και εξαιρετικά σπαστικό ήχο «τς … τς … τς …».

Πίσω μας ακριβώς καθόταν άλλος τύπος, κουστουμαρισμένος με κόκκινη ριγέ γραβάτα και καμιά εικοσαριά κιλά χρυσαφικά επάνω του. Χρυσό ρολόϊ, χρυσή ταυτότητα, χρυσό δαχτυλίδι, χρυσή αγκράφα στη ζώνη του και σίγουρα χρυσό σταυρό μέσα απ το ακριβό του πουκάμισο.

Το περιβάλλον όντως έδειχνε ακίνδυνο και εμείς χαλαρώσαμε περισσότερο ξαπλώνοντας στην κερκίδα και περιμένοντας την είσοδο των ομάδων στον αγωνιστικό χώρο.

Διαιτητής του αγώνα ήταν κάποιος Δημητριάδης, που εκείνη την εποχή ο Φίλλιπας Συρίγος πήγε να μπλέξει σ ένα σκάνδαλο δωροδοκίας κάποιου Κιάπε (άλλου διαιτητή) αλλά η υπόθεση εξελίχθηκε σε φιάσκο.

Μπαίνουν λοιπόν οι ομάδες στο γήπεδο κι εμείς χτυπάμε τα απαραίτητα παλαμάκια (σιγά τώρα μην καταλάβαιναν ποιόν χειροκροτάμε).

Ξαφνικά, ο «χρυσαφένιος» από πίσω πετάγεται επάνω σαν ελατήριο, καβαλάει από πάνω μας, φτάνει στα κάγκελα και αρχίζει να ουρλιάζει απευθυνόμενος προς τον Δημητριάδη

- Σφύρα καλά μωρή λούγκραααααα. Σφύρα καλά μωρή Κιάπεεεεεεε. Θα σου κάνω την κηδεία απόψε. Νεκροθάφτης είμ εγώ!!!

Οσο να πεις, μια ανησυχία μας κυρίεψε. Ο άλλος δίπλα μας με την οδοντογλυφίδα πάντως παρέμενε ατάραχος και συνέχιζε τα «τς … τς … τς …»

Ο αγώνας αρχίζει και ο Ολυμπιακός μπαστακώνεται στα καρέ μας και δεν φεύγει με τίποτα.

Ντέταρι, Τσιαντάκης και Τσαλουχίδης χάνουν τα άχαστα, ενώ ο Αμπαδιωτάκης σε μια ξαφνική του μετάλλαξη σε … Σμάϊχελ κατεβάζει τα ρολά μπλοκάροντας σταθερά ακόμα και μύτους απ τα δύο μέτρα!

Τελικά, εκεί γύρω στο μισάωρο, ο Ντέταρι κάνει ένα σουτ, η μπάλα κοντράρει δύο φορές, ξεγελάει τον Σμάϊχελ της Κορίνθου και καταλήγει στα δίχτυα.

Γκοοοοοοολ φωνάζουν όλοι, γκολ κι εμείς για να μην καρφωθούμε και μόνο ο «οδοντογλυφίδας» δίπλα συνέχιζε το ευγενές του σπορ χωρίς να σαλεύει διόλου. Περιττό να σας πω τι έκανε ο «χρυσαφένιος», που σε μία αναμενόμενη έκρηξη ενθουσιασμού πέταξε το σακάκι του τρεις σειρές παρακάτω και απειλούσε φωνάζοντας «και τα παπούτσια μέσα», αλλά τελικά μας άφησε με την απορία αν φορούσε και χρυσές κάλτσες.

Δεν περνάνε πέντε λεπτά και ο Παναθηναϊκός σε μια σπάνια φορά που δρασκέλισε τη σέντρα, κερδίζει κόρνερ. Είναι στο πέταλο απ την πλευρά της Καστέλας (που θα έλεγε και ο εκπληκτικός Αντώνης Πηλιαρός) και σπεύδει να το εκτελέσει ο Πάρις Γεωργακόπουλος, ένας εκ των ολίγων πράσινων βασικών της αναμέτρησης.

Λίγα μέτρα φόρα απ τον Πάρη και … ασυναίσθητα πετάγομαι επάνω. Η μπάλα έχει καρφωθεί στο γάμα του εμβρόντητου Αρβανίτη. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου συνειδητοποιώ το μέγεθος του κινδύνου. Ένα αστραπιαίο βλέμα στον φίλο μου ήταν αρκετό. Τον βλέπω να έχει ασπρίσει. Δεν έχουν μεσολαβήσει πάνω από δύο δευτερόλεπτα. Όπως είμαι όρθιος, πιάνω τα μαλλιά μου και φωνάζω δυνατά.

- Όχι ρε τον κωλόφαρδο. Τι έβαλε ρε;

Φαίνεται ότι το σωσα, γιατί ο χρυσαφένιος πίσω μου συμφώνησε μαζί μου.

- Βαζέλες ρε φίλε. Τι περιμένεις; Σε μπανιέρα χέζουν!

Ο οδοντογλυφίδας δίπλα παρέμεινε για μια ακόμη φορά ατάραχος και απλώς άλλαξε πόδι.

Το εκπληκτικό γκολ του Πάρη, έδρασε σαν καταλύτης για την συνέχεια του αγώνα. Ο Ολυμπιακός απογοητεύτηκε, ο Παναθηναϊκός αναθάρρησε κι εμείς βρήκαμε την ευκαιρία μαζί με όλους τους υπόλοιπους … Ολυμπιακούς να γκρινιάξουμε που μας ξεφτιλίζουν τα δεύτερα του βαζέλα.

Το ματσάκιον λήγει 1-1 χωρίς πολλές φάσεις στο δεύτερο ημίχρονο και όλοι συμφωνούν πως ο επαναληπτικός στο ΟΑΚΑ θα είναι μεγάλη πίκρα, καθώς οι βαζέλες εκεί δεν θα ξαναβάλουν τα δεύτερα. Την ώρα που σηκωνόμαστε να την κάνουμε για τον ηλεκτρικό, ο οδοντογλυφίδας με σκουντάει στην πλάτη και μου ψυθιρίζει μέσα στ αυτί

- Κι εγώ βάζελος είμαι. Πάμε να την πουλέψουμε τώρα. Αφού δεν τις άρπαξες εκεί που σηκώθηκες επάνω… Αγιο είχες.

Μου έκλεισε το μάτι και αποχώρησε πίσω απ τον χρυσαφένιο που τώρα διαπληκτιζόταν με κάποιον άλλον Ολυμπιακό απ τα Τρίκαλα, σχετικά με την φορά που είχαν τα τέρματα το 1960 που το Καραϊσκάκη ήταν ποδηλατοδρόμιο.

- Ασε ρε βλάχο που θα μας πεις εσύ τώρα. Εμείς τα χτίσαμε αυτά τα μπετά, τον αποστόμωσε και σηκώνοντας τα χαμηλωμένα μπατζάκια του ακριβού του πατελονιού εξαφανίστηκε προς άγνωστον κατεύθυνση.

Στον ηλεκτρικό γινόταν το έλα να δεις. Η ουρά έφτανε έξω απ την υπόγεια διάβαση κι εγώ είχα την φαεινή ιδέα να φύγουμε από την Πειραιώς με το 49 (λεωφορείο) για Ομόνοια.

Βλέπετε γνώριζα καλά τα κατατόπια αφού σπούδαζα στα ΤΕΙ Πειραιά και τότε κάναμε κάποια εργαστήρια στην ΣΕΥΠ, απέναντι απ την «Ελαϊς».

Με το πάσο μας λοιπόν, φτάνουμε στη στάση του λεωφορείου και περιμένουμε. Η υπερένταση του αγώνα αρχίζει να μας εγκαταλείπει, είμαστε χαλαροί και αφού δεν υπάρχει άλλος κόσμος στη στάση αρχίζουμε να αναλύουμε το παιχνίδι. Και τι γκολάρα έβαλε ο Πάρης και τι εκπληκτικές αποκρούσεις ο Αμπαδιωτάκης και πώς βίδωσε τον Ντέταρι ο Καραμπάτσης, τέτοια ….

Ξαφνικά, βλέπω τον φίλο μου να χλωμιάζει και πάλι και να με σκουντάει δείχνοντάς μου κάπου πίσω, στην πλάτη μου.

Γυρίζω αργά και ψιλοπαγώνω. Είκοσι μέτρα μακριά μας, βλέπουμε τέσσερα τέρατα με κασκόλ του Ολυμπιακού, δερμάτινα μπουφάν με καρφιά και στρατιωτικά άρβυλα να μας πλησιάζουν.

- Ψυχραιμία, ψιθυρίζω. Ασε με να καθαρίσω εγώ…

Τα τέρατα φτάνουν δίπλα μας και ο αρχηγός της παρέας βάζει τα χέρια στη μέση και με ρωτάει:

- Τι γίνεται μάγκες; Το λεωφορείο για Πειραιά περιμένετε κι εσείς;

Με ζοχαδιασμένο ύφος του απαντάω

- Χέσε μας κι εσύ ρε φιλαράκο. Βάζελος είσαι; Δεν ξέρεις πως από δω πάει γι Αθήνα; Στην Μακρυγιάννη στο Μοσχάτο πάμε. Εσείς, για πού το βάλατε από δώ;

Ο γορίλας σαστίζει και κάτι ψάχνει στις τσέπες του.

- Όχι και βάζελοι ρε μάγκα. Μην ξηγιέσαι έτσι.

Και μου δείχνει ένα μπρελόκ Πόρτο Λεόνε.

- Ξέρω γω, του λέω. Ακου το λεωφορείο για Πειραιά! Είμαστε που είμαστε φορτωμένοι απ το κωλοπαίχνιδο, να χουμε κι εσάς να μας φτιάχνετε;

- Σκατά ρε φίλε, μου λέει ένας άλλος που το πήρε απόφαση πως ήμασταν δικοί του. Δεν έπαιξαν τίποτα τα μαλακισμένα. Ρόμπες μας έκαναν.

- Θα την ακούσουν τώρα απ τον Τάμπυ, του λέω εγώ με περισπούδαστο ύφος και θα κερδίσουμε μέσα στο ΟΑΚΑ. Γιατί, κωλώνουμε, ρώτησα αγριεμένος και τους ξανακοίταξα μέσα στα μάτια.

- Όχι βέβαια, είπε ο αρχηγός υπερθεματίζοντας. Και θα είναι πιο γλυκό εκεί μέσα!

- Αει γειά σου, του απάντησα και ίσα που πρόλαβα να κάνω νόημα στο λεωφορείο και ναχωθούμε γρήγορα μέσα.

- Λοιπόν. Γειά σας μάγκες! Κι άλλη φορά να ξέρετε. Από δώ πάει για Αθήνα. Αλλά περνάει και από Μοσχάτο και από Ρέντη πρώτα!

Οι άλλοι χαχάνισαν και έφυγαν προς τα κάτω, ευχαριστημένοι που γνώρισαν νέους γάβρους.

Εμείς ξαφυσήσαμε ανακουφισμένοι και πιάσαμε γαλαρία. Είχαν περάσει μόλις 4 ώρες απ τη στιγμή που παρατήσαμε τον φραπέ μας και ξαμοληθήκαμε στα Φάληρα και στις Ελαϊδες

Κι όμως. Ηταν σαν να είχε περάσει ολόκληρο εικοσιτετράωρο!

…την εποχή της χωροφυλακής!

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα σε μια χώρα που οι περισσότερες ομάδες ονειρεύονται κάποια μέρα να φτιάξουν καινούργιο δικό τους γήπεδο, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει καμία, εκτός από μία που οι οπαδοί της λένε πως έχει αλλά στην πραγματικότητα το έχει ο ιδιοκτήτης της και κάποιος Λαυρέντης (όχι Μαχαιρίτσας).

Η ομάδα της ιστορίας μας λοιπόν, έπαιζε σ ένα παλιό γήπεδο που ναι μεν δεν ήταν δικό της αλλά ήταν σαν δικό της, μέχρι που κάποια μέρα ο πρίγκηπας Τσουγκρανίτσας, σχεδόν αφεντικό τότε της ομάδας, αποφάσισε να το γκρεμίσει γιατί είχε απατηλές προεκλογικές διαβεβαιώσεις πως θα φτιάξει αμέσως καινούργιο.

Το γκρέμισε λοιπόν αλλά όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σ αυτή τη χώρα, οι προεκλογικές υποσχέσεις έμειναν στα χαρτιά και από τότε η ομάδα της ιστορίας μας δεν απέκτησε δικό της γήπεδο.

Υπήρξαν όμως στιγμές που η κατασκευή νέου γηπέδου έμοιαζε εφικτή σε τέτοιο σημείο που τα αφεντικά της ομάδας (άλλαξαν τόσα πολλά σε τόσο λίγα χρόνια που κι εγώ θα μπερδευτώ αν προσπαθήσω να τα απαριθμήσω) έρχονταν σε επαφές με κατασκευαστικές εταιρίες και ζητούσαν προσφορές γιατί το έργο θα ξεκινούσε άμεσα.

Όπως μια φορά που φαινόταν σχεδόν σίγουρο πως η ομάδα θα χτίσει γήπεδο στην Τενεκεδούπολη, ένα προάστιο της πρωτεύουσας της χώρας μας, τόσο βέβαιο, που ο τότε πρόεδρος της ομάδας, ο δημοφιλής Θέμης, όχι μόνο ήρθε σε επαφή με κατασκευαστική εταιρία (των αδερφών Κυπριόπουλων, έτσι λέγονταν οι εργολάβοι) αλλά προκατέβαλε ένα ποσό της τάξης του ενός με ενάμιση εκατομμυρίων μνών (το νόμισμα της χώρας αλλά και πολλών άλλων χωρών) για τις προμελέτες και άλλες σχετικές προκαταρκτικές εργασίες.

Το γήπεδο δεν κατασκευάστηκε ποτέ, αλλά φυσικά οι Κυπριόπουλοι δεν είχαν κανένα λόγο ούτε υποχρέωση να επιστρέψουν πίσω τα λεφτά που πήραν, αφού άλλωστε αυτοί υποτίθεται πως έκαναν την δουλειά τους, το αν δεν χτίστηκε το γήπεδο ήταν πρόβλημα άλλων και όχι δικό τους.

Τα χρόνια πέρασαν, ο δημοφιλής Θέμης απεχώρησε απ τον προεδρικό θώκο της ομάδας η οποία σήμερα αντιμετωπίζει (όπως και παλαιότερα) οξυμένα οικονομικά προβλήματα.

Γιατί όπως λέει και ο σοφός λαός της χώρας του παραμυθιού μας, «δύο Κυπριόπουλων μύριοι έπονται!»

Πριν μερικούς μήνες με αφορμή την κατάκτηση του Λιμπερταδόρες από την Εστουδιάντες είχα κάνει μια αναφορά στον Εντγκάρδο Πράτολα, καθώς ο Βερόν φορούσε μπλουζάκι αφιερωμένο σε αυτόν. Είναι η ευκαιρία να γράψουμε την ιστορία πίσω από αυτόν τον ποδοσφαιριστή.

Ο Πράτολα γνωστός με το όνομα «Ρούσο» (ο Ρώσος) γεννήθηκε στην Λα Πλάτα το 1969 και έκανε το ντεμπούτο του με την μεγάλη του αγάπη την Εστουδιάντες σε ηλικία 19 ετών. Μετά από 6 χρόνια έζησε τον υποβιβασμό της Εστουδιάντες στη Β’ Εθνική, μια ντροπιαστική στιγμή για την πρώτη ομάδα εκτός των «μεγάλων 5″ της Αργεντινής που κατέκτησε πρωτάθλημα. Ο Πράτολα παραμένει στην ομάδα και την οδηγεί ως αρχηγός ξανά στην Α’ Εθνική την επόμενη χρονιά, την ίδια χρονιά που ξεπετάγεται και ο πιτσιρικάς Χουάν Βερόν. Παίρνει μεταγραφή για το Μεξικό το 1996, όπου παίζει για 3 χρόνια και στη συνέχεια επιστρέφει στην Αργεντινή για να παίξει στην Ουνιόν Σάντα Φε.

Το 2000 επιστρέφει στην αγαπημένη του Εστουδιάντες, όμως τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμένει.  Αρχικά,  αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα με πολύποδα. Ο Πράτολα σταματάει να παίζει και μέσα σε λίγο καιρό χάνει πολλά κιλά. Μαχητής όμως στον αγωνιστικό χώρο, μαχητής και στη ζωή. Τα δίνει όλα για να ξαναπαίξει. Τα καταφέρνει και στις 11 Μαρτίου του 2001 (και ενώ η συμμετοχή του είναι αβέβαιη μέχρι λίγο πριν το ματς) δίνει το παρόν στο τοπικό ντέρμπυ της Λα Πλάτα κόντρα στη Χιμνάσια και παίζει αυτό που θα ήταν το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του. Η Εστουδιάντες κερδίζει με 2-1 και η μισή πόλη πανηγυρίζει. Ο Πράτολα όμως ξέρει τα άσχημα νέα…

Στις 12 Απριλίου ανακοινώνει δημόσια σε όλο τον κόσμο ότι πάσχει από καρκίνο στο έντερο και ότι θα παλέψει για να γίνει καλά. Παντρεμένος με δυο κόρες, δηλώνει ότι θέλει να γίνει προπονητής για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του και ότι θα προσπαθήσει μέσα στο 2002 να το κάνει. Στις 24 Ιανουαρίου του 2002 η Εστουδιάντες παίζει φιλικό με τη Χιμνάσια για το τοπικό κύπελλο της πόλης και κερδίζει με 2-0. Στα πανηγύρια, οι συμπαίκτες του τον παίρνουν στους ώμους τους για το γύρο του θριάμβου. Ένα ολόκληρο γήπεδο, μαζί και οι οπαδοί της  αντιπάλου Χιμνάσια τον αποθεώνει: «Ολέ, ολέ, ολέ… Ρούσο, Ρούσο». Ο Πράτολα ξεσπάει σε λυγμούς.

Δυο όχι ιδιαίτερα πετυχημένες χειρουργικές επεμβάσεις και χημειοθεραπεία, αλλά η κατάσταση της υγείας δεν βελτιώνεται. Ο Ρούσο μάχεται, αλλά αυτή την μάχη δεν μπορεί να την κερδίσει. Στις 26 Απριλίου του 2002 λες και από διαίσθηση ξέρει ότι έρχεται το τέλος. Ζητάει από την ομάδα του να μην αναβληθεί το ματς της επομένης με την Ιντεπεντιέντε. Πράγματι, στις 27 Απριλίου ο Πράτολα αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Πρώτος το μαθαίνει ο προπονητής που ξεσπάει σε λυγμούς. Μεταφέρει την είδηση στους παίκτες που βάζουν και αυτοί τα κλάματα όταν μαθαίνουν το μύνημα του αρχηγού. Λίγο πριν πεθάνει, ο Ρούσο λέει στον πατέρα του: «Πες στα παιδιά να το πάρουν ως ένα ακόμα γεγονός της ζωής, να προχωρήσουν μπροστά γιατί μπορούν».

Tο ίδιο βράδυ, οι παίκτες της Εστουδιάντες και της Ιντεπεντιέντε κρατούν ενός λεπτού σιγή αγκαλιασμένοι στο γήπεδο. Οι οπαδοί της αντιπάλου Χιμνάσια στο δικό τους παιχνίδι έχουν πανό στα οποία αποχαιρετούν τον αρχηγό της Εστουδιάντες. Τον δυνατό σέντερ μπακ, τον ψυχωμένο αρχηγό που έγινε σύμβολο για την ομάδα της Εστουδιάντες. Oι συγγενείς του Πράτολα μετά την αποτέφρωσή του σκορπάνε τις στάχτες του στο γήπεδο της ομάδας, όπως ο ίδιος είχε ζητήσει.

Οι οπαδοί της Εστουδιάντες δεν τον ξεχνούν και τα πανό που είναι αφιερωμένα σε αυτόν είναι πολλά. Σε αρκετά παιχνίδια τραγουδάν συνθήματα με κλασικότερο το: «Vamos Pincha ponga huevo, que el Ruso alienta desde el cielo» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Πάμε Πίντσα δείξε «αυγά», ο Ρούσο σε υποστηρίζει από τον ουρανό»).

Οι παίκτες της ομάδας παρά τα χρόνια που περνούν δεν τον ξεχνάνε στις μεγάλες επιτυχίες. Τόσο στο πρωτάθλημα του 2006, όσο και στο φετινό Λιμπερταδόρες ο Βερόν και άλλοι φοράνε μπλουζάκια με το όνομά του. Για έναν ηγέτη τόσο στο γήπεδο, όσο και έξω από αυτό… «Ρούσο είσαι μαζί μας»

Πριν 2-3 χρόνια η καταπληκτική εκπομπή που ακούει στο όνομα Top Gear είχε μια ακόμα φαεινή ιδέα από αυτές που σε κάνουν να απολαμβάνεις κάθε επεισόδιο. Θέλοντας προφανώς να δοκιμάσουν το μικρό Toyota Aygo, οι παραγωγοί της εκπομπής σκαρφίστηκαν το Autoball:

Μόνο που το άθλημα έχει υπάρξει πραγματικά πολύ καιρό πριν, ξεκινώντας πού αλλού, στη χώρα όπου το ποδόσφαιρο λατρεύεται και οι κάτοικοι εφευρίσκουν δεκάδες παραλλαγές του, στη Βραζιλία. Μια εταιρεία είχε κατασκευάσει μια τεράστια αναμνηστική μπάλα διαμέτρου 1,20μ και βάρους 12 κιλών προς τιμήν της Σελεσάο. Η μπάλα αυτή ξέμεινε και χρησιμοποιήθηκε για… έφιππο ποδόσφαιρο, το οποίο αποδείχτηκε πλήρης αποτυχία καθώς τα άλογα φοβόντουσαν την μπάλα και ένα εξ αυτών έσπασε το πόδι του όταν πήγε να την κλωτσήσει.

Οι μεγάλες ιδέες έρχονται κατά τύχη συνήθως και όπως ένα μήλο στην κεφάλα του Νεύτωνα έφερε μια θεωρία, έτσι έγινε και με τον Μάριο Τοουρίνιο  (γιατρό της Αμέρικα) στον οποίο είχε καταλήξει η τεράστια μπάλα. Οδηγώντας στην Κοπακαμπάνα κάπου στο 1970, μια μπάλα ήρθε προς τα πάνω του και αυτός την απέκρουσε με το αυτοκίνητό του. Ο Μάριο που είχε σχέση με την αγωνιστική οδήγηση είχε αμέσως την έμπνευση. Το Autobol… Ένα άθλημα που συνδυάζει δυο λατρείες των Βραζιλιάνων, αλλά και των ανδρών γενικότερα: το ποδόσφαιρο και τα αυτοκίνητα.

Σιγά σιγά δημιουργήθηκε το «άθλημα»  και καθορίστηκαν κάποιοι κανονισμοί. Τα αυτοκίνητα ήταν 4-5 ανά ομάδα, η όπισθεν απαγορευόταν όταν είχες κατοχή, ο… τερματοφύλακας δεν μπορούσε να αποκρούσει με το πλάι και δεν υπήρχαν πλάγια και κόρνερ. Παρά το αρχικά περιορισμένο ενδιαφέρον του κόσμου, το 1973 έγινε το πρώτο πρωτάθλημα με εκπροσώπους μεγάλων ομάδων όπως η Φλαμένγκο κι η Φλουμινένσε και η δημοφιλία του άρχιε να αυξάνεται. Οι απίστευτοι Βραζιλιάνοι ανακάλυπταν και τα μυστικά των αυτοκινήτων. Οι καμπυλωτοί Σκαραβαίοι σήκωναν την μπάλα ψηλά για… κεφαλιές, ενώ τα πιο τετράγωνα εκτελούσαν τα πέναλτυ και έβγαζαν τις κάθετες μπαλιές.

Το άθλημα ήταν ακριβό και οι… παίκτες έπρεπε να ξοδεύουν πολλά για να αγοράζουν παλιά αυτοκίνητα και να τα μετατρέπουν. Παρ’ όλα αυτά το ότομπολ έγινε δημοφιλές, φτάνοντας στο σημείο να έχει μέχρι και 15.000 θεατές σε ορισμένους αγώνες. Ο διαιτητής ήταν πεζός, αλλά δεν είχε αναφερθεί κανένα ατύχημα ή… κάποια επίθεση για λάθος σφύριγμα. Τα ατυχήματα μεταξύ των αυτοκινήτων ήταν σχετικά συχνά, αλλά όχι ιδιαίτερα σοβαρά καθώς ο αγωνιστικός χώρος ήταν μικρός και δεν μπορούσαν να πιάσουν μεγάλες ταχύτητες. Συχνές ήταν οι ανατροπές και φαινόμενα με αυτοκίνητα να παίρνουν φωτιά, αλλά οι… τραυματισμοί έφταναν μέχρι κάποια κατάγματα. Το άθλημα στα 4-5 χρόνια που κράτησε έφτασε στο σημείο να έχει και δική του Ομοσπονδία. Οι πλούσιοι νεαροί της περιοχής του Ρίο το είχαν για διασκέδαση, αλλά όταν το 1974 ξέσπασε η πετρελαϊκή κρίση η κυβέρνηση απαγόρευσε τους αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού και έτσι το ότομπολ έσβησε.

Στο παρακάτω βίντεο από μια βραζιλιάνικη εκπομπή, μπορείτε να παρακολουθήσετε σπάνιες εικόνες με καταπληκτικές ντρίμπλες (!!), γραφικά τρακαρίσματα και αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα:

ΥΓ Ψάχνοντας πάντως πέτυχα κατά τύχη και ηλεκτρονικό παιχνίδι βασισμένο σε αυτή την ιδέα, μόνο που τα αυτοκίνητα έχουν και όπλα. Οι Βραζιλιάνοι δεν είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο.

Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 (ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις χρονολογίες), ο Πανιώνιος παίζει μπαράζ παραμονής στην Α’ Εθνική με τον Μακεδονικό στα Γιάννενα.
Οι φίλαθλοί του, αναρτούν στο γήπεδο πανό με ένα απ τα πιό ευρηματικά και διόλου προσβλητικά συνθήματα γιά τον αντίπαλο:
ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΑΦΩΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΙΜΑΜΕ
Σήμερα το βράδυ, μετά τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου U-20 στο Κάϊρο, το μάτι μου έπεσε σ ένα πλακάτ που κρατούσε Αιγύπτιος φίλαθλος κι έτσι αναπόφευκτα θυμήθηκα εκείνο το πανό.
Το αφιερώνω σ όλους τους ηλίθιους της γης. Γιά να τους πω πως κάπως έτσι θα πρέπε να είναι η οπαδική αντιπαράθεση. Αν είχαν βέβαια πέντε δράμια μυαλό στο κεφάλι τους …

Την Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, ο οικονομικός αντιπρόεδρος του FC Barcelona Jaume Ferrer ήταν ο επίτιμος προσκεκλημένος μιας συνάντησης «ψωμιού και ντομάτας» στο διαμέρισμα του γνωστού επιχειρηματία Josep Vilallonga στην Passeig de Gràcia, τον πιο διάσημο ίσως δρόμο της Βαρκελώνης.
Το ψωμί με την ντομάτα («Pa i Tomàquet» στα καταλανικά) αποτελεί τον πλέον γνωστό μεζέ της περιοχής. Είναι πολύ απλό να το φτιάξεις και παρ όλ αυτά πολύ εύγευστο. Πάνω σε φέτες φρεσκοψημένου και τραγανού ψωμιού (λίγο πριν γίνει φρυγανιά δηλαδή) τρίβεις ντομάτα και σκόρδο, αν θέλεις προσθέτεις και λίγο ελαιόλαδο και το γεύεσαι.

Οι συναντήσεις «ψωμιού και ντομάτας» καθιερώθηκαν από το 2000 από τέσσερα προεξέχοντα μέλη της καταλανικής κοινωνίας και περιγράφονται ως γεύματα περισυλλογής, γύρω από έναν διαφορετικό κάθε φορά θέμα. Οι καλεσμένοι απολαμβάνουν το έδεσμά τους με την συνοδεία καλού καταλανικού κρασιού (συνήθως αφρώδους που ονομάζεται κάβα). Σ αυτές τις συγκεντρώσεις συζητούνται θέματα της επικαιρότητας, με ένα διαφορετικό κάθε φορά επίτιμο καλεσμένο που επιλέγεται προσεκτικά.
Ο καλεσμένος αυτός μπορεί να ζητήσει απόλυτη εχεμύθεια απ τους παρευρισκόμενους αποθέτοντας μπροστά από το πιάτο του ένα καλόγουστο πικέτο που γράφει «Ξεχάστε ό,τι λέμε εδώ. Και οι δημοσιογράφοι πολύ περισσότερο»

Όλοι τότε γνωρίζουν πως όταν παρουσιάζεται αυτό το σημάδι, κανένας δεν θα αποκαλύψει ούτε θα δημοσιεύσει οτιδήποτε λέγεται στη συνάντηση. Αυτό το πικέτο αποτελεί και το δώρο που κάθε επίτιμος προσκεκλημένος παίρνει μαζί του ως ενθύμιο για την συμμετοχή του σ αυτή.
Η EL Mundo Deportivo αναφέρει ότι σε ένα σημείο κατά τη διάρκεια της συνάντησης στην οποία όπως είπαμε ο Ferrer συμμετείχε, ένας από τους δημοσιογράφους που ήταν παρόντες τον ρώτησε αν είναι αλήθεια ότι παρακολουθείται. Ο Ferrer στηριζόμενος στην εχεμύθεια που είχε ζητήσει, το παραδέχτηκε ανεπίσημα. Παραδέχτηκε δηλαδή πως γνωρίζει ότι τον παρακολουθούν μέσα απ τον σύλλογο. Το θέμα φυσικά δεν διέρρευσε την επόμενη αλλά τρεις μέρες μετά εμφανίστηκε σαν πρώτο θέμα της πολιτικής εφημερίδας EL Periodico.
Ένας από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη συνάντηση ήταν ο Rafael Nadal, διευθυντής της εφημερίδας που προφανώς έσπασε την συμφωνία εχεμύθειας, αν και ο ίδιος το αρνήθηκε υποστηρίζοντας πως η εφημερίδα του ερευνούσε την υπόθεση αυτή πάνω από δύο μήνες.
Οι περισσότεροι πάντως σκέφτονται ότι το γεύμα ήταν η βασική αφορμή για να βγει προς τα έξω μια απίστευτη υπόθεση κατασκοπίας. Η φήμη υπήρχε ήδη στην Βαρκελώνη αλλά αυτή η επιβεβαίωση από τον Ferrer αποτέλεσε το τελευταίο κομμάτι του γρίφου.

Το γεγονός ότι η EL Periódico αποκάλυψε τις έρευνες θεωρήθηκε από πολλούς ως προσπάθεια να αναχαιτιστούν οι πολιτικές φιλοδοξίες του συντηριτικού προέδρου του FC Barcelona Joan Laporta,γιατί πέραν όλων των άλλων ο Rafael Nadal, ο διευθυντής της EL Periódico, είναι αδελφός του Joaquim Nadal, υπουργού στην καταλανική κυβέρνηση με το κόμμα των σοσιαλιστών.
Τα όσα ακολούθησαν του δημοσιεύματος, προσλαμβάνουν τον χαρακτήρα χιονοστιβάδας.
Αμέσως μετά την αποκάλυψη, ο γενικός διευθυντής του συλλόγου Juan Oliver παραθέτει έκτακτη συνέντευξη τύπου στην οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Παραδέχεται πως παρακολουθούνταν 4 αντιπρόεδροι, αλλά πως αυτό έγινε στα πλαίσια συνηθισμένων λογιστικών ελέγχων που διενεργούνται για να προστατεύσουν και όχι να διαβάλουν τους ελεγχόμενους. Υποστήριξε ακόμα πως ο πρόεδρος του συλλόγου δεν γνώριζε την διενέργεια αυτών των ερευνών και πως πληροφορήθηκε τα αποτελέσματά τους την ίδια χρονική στιγμή που τα πληροφορήθηκαν και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.
Ελάχιστα έπεισε. Οι ασκοί του Αιόλου είχαν ήδη ανοίξει αφού κάποιοι εκ των ελεγχομένων υποστήριξαν πως η παρακολούθησή τους είχε σαν σκοπό την συλλογή επιβαρυντικών στοιχείων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν στην περίπτωση που θα κατέβαιναν στις επερχόμενες εκλογές για τον σύλλογο, τον Ιούνιο του 2010.
Το παιχνίδι διαδοχής του Ζουάν Λαπόρτα προσλαμβάνει άγριες διαστάσεις, αφού ο ίδιος δεν έχει δικαίωμα με βάση το καταστατικό να διεκδικήσει την προεδρία και έχει δώσει από τώρα το «χρίσμα» στον πρόεδρο του οικονομικού συμβουλίου του συλλόγου Xavier Sala-i-Martin, γνωστό για το εκκεντρικό του ντύσιμο. Αντίπαλός του κατά πάσα πιθανότητα θα τεθεί ένα πρόσωπο ιδιαίτερα αντιπαθές στον νυν πρόεδρο της Μπαρσελόνα. Ο «άσπονδος» πρώην φίλος του Σάντρο Ροσέλ, ο πρώτος αθλητικός αντιπρόεδρος της πρώτης θητείας Λαπόρτα, αυτός που έφερε τους Ροναλντίνιο, Ετό, Ντέκο, Μπελέτι, Εντμίλσον, Ζιουλί και Σιλβίνιο στην ομάδα και συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία της μεγάλης Μπάρσα του 2004 -2006.

Ο ίδιος ο Λαπόρτα απέδωσε τα όσα του καταμαρτυρούν σε προσπάθειες αποσταθεροποίησης του συλλόγου. Ελάχιστα έπεισε κι αυτός. Και είναι απορίας άξιον πώς ο πιο επιτυχημένος πρόεδρος στην ιστορία του FC Barcelona με βάση τις αγωνιστικές διακρίσεις του ποδοσφαιρικού τμήματος, κινδυνεύει να αποχωρήσει απ την προεδρική του πολυθρόνα με ένα τόσο βαρύ στίγμα. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που προβαίνει σε … εξωαγωνιστικά ατοπήματα. Ο μη σεβασμός στο καταστατικό του συλλόγου πριν τρία χρόνια όταν προσπάθησε να αποφύγει τις εκλογές και η δήλωσή του πως αισθάνεται υπερήφανος αφού το FC Barcelona λειτουργεί σαν μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία, συνθέτουν την εικόνα ενός ανδρός που ελάχιστα συνάδει με την ιστορία της Μπάρσα.
Αφησα τελευταία την πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου αντίδραση των φιλάθλων και μελών του συλλόγου. Που μπορεί να σοκαρίστηκαν από την είδηση, αλλά εκείνο που τους εξόργισε περισσότερο είναι ότι δαπανήθηκαν 65000 ευρώ από την περιουσία του συλλόγου για έναν τόσο δόλιο σκοπό.
Πρωτόγνωρη αντίδραση για τις μέρες και τα ήθη μας είναι η αλήθεια …

Τη σεζόν 1986-87, ο Νίκος Αλέφαντος κάθεται στον πάγκο της ΑΕΚ για 4 μήνες.
Είχε προηγηθεί το πιο επιτυχημένο πέρασμά του σε πάγκο ελληνικής ομάδας, στον Πανιώνιο, όπου συμπλήρωσε τον χρόνο – ρεκόρ των 7 μηνών, διάστημα κατά το οποίο έβγαλε πρωταθλητές χειμώνα τους κυανέρυθρους (1984-85).
Ενδιάμεσα πέρασε και από τον Ηρακλή, όπου κι εκεί υπάρχει μια ξεκαρδιστική ιστορία, αλλά αυτή θα την πούμε σε άλλο post.
Τώρα, ας μείνουμε στον πάγκο της ΑΕΚ, όπου ο κυρ Νίκος «συγκατοίκησε» με αρκετές προσωπικότητες της εποχής, ανάμεσά τους ο «σκουλαρικάς» Ηλίας Αρμόδωρος, καλό αριστερό μπακ με σπουδαία καριέρα στον Εθνικό Πειραιά που ο Ελλην τεχνικός πέτυχε σχετικά σιτεμένο και άρα παγκίτη.
Παίζει λοιπόν η ΑΕΚ στα Φιλαδέλφεια με τον Πανιώνιο που είχε για προπονητή τον Σουηδό Μπο Γιόχανσον και στις τάξεις των Νεοσμυρνιωτών υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ταλέντο της εποχής, ο Γιάννης – Εβανς Παυλόπουλος (γνωστός ως Εβανς) προερχόμενος απ τον Αστέρα Εξαρχείων.
Ο Εβανς είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Αν και μπορούσε να κάνει σπουδαία καριέρα, ποτέ δεν γούσταρε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και γι αυτό έφυγε απ τον Πανιώνιο το 1989 και προτιμούσε να παίζει διπλά με τους φίλους του στον Λυκαβηττό, ενώ αγωνίστηκε και σε αρκετές ομάδες κατώτερων κατηγοριών όπως η Αθηναϊδα Κυψέλης.
Ο Αλέφαντος λοιπόν, όντας Εξαρχειώτης, γνώριζε τον Εβανς και όταν εκεί κατά το 70′ του αγώνα με το σκορ στο 0-0 ο Γιόχανσον τον έριξε στον αγώνα, γύρισε προς τον πάγκο και είπε ειρωνικά προς τον Αρμόδωρο:
- Τι κάνει ρε ο Σουηδός; Τρελλάθηκε; Εβαλε μέσα το πρεζονάϊτ;
Το πρεζονάϊτ είναι γνωστή παράφραση του κλεπτονάϊτ και συνηθισμένη προσφώνηση στα Εξάρχεια, αφορώντας κυρίως ντόπιους ποδοσφαιριστές με έφεση στην … νυχτερινή ζωή. Όπως καταλαβαίνετε η σημασία είναι διπλή, αφού ερμηνεύεται και ως σύνθετη λέξη εκ των πρέζα και νάϊτ. Ο πρεζονάϊτ ποδοσφαιριστής σχεδόν ποτέ δεν προλαβαίνει την πρωϊνή προπόνηση και αν βγει στον δρόμο πριν τις 12 το μεσημέρι τα μάτια του ομοιάζουν σαν του Μάρτιν Φέλντμαν.
Μπαίνει λοιπόν ο Εβανς στο παιχνίδι και πριν καλά-καλά ζεσταθεί, ο Χατζόπουλος τον βγάζει τετ-α-τετ με τον Θεολόγη Παπαδόπουλο.
Ο δικός μας δεν χάνει την ευκαιρία, πλασάρει από πάνω και γράφει το 0-1.
Στον πάγκο της ΑΕΚ όλοι θέλουν να γελάσουν αλλά κρατιούνται μετά βίας.
Κι ενώ ο κυρ Νίκος ψάχνεται να βρει τι τον χτύπησε, ακούγεται η φωνή του Αρμόδωρου:
- Όχι ρε πούστη μου απ το πρεζονάϊτ !!!
Κάποιοι σηκώθηκαν και άρχισαν μόνοι τους ζέσταμα, αφού αν έμεναν στον πάγκο θα πάθαιναν κοίλη …

Στο καφενείο του Τζαννή στην πλατεία Εξαρχείων, πολλές ήταν οι φυσιογνωμίες που δέσποζαν την δεκαετία του ‘70.
Ανάμεσά τους αυτή του κυρίου Κούγια, παλιού και καλού διαιτητή που δυστυχώς δεν θυμάμαι πιά το μικρό του όνομα και του κυρίου Ευάγγελου του Χέλμη.
Ο κύριος Ευάγγελος είχε γεννηθεί το 1910 στον Πειραιά και έπαιξε για πολλά χρόνια μπάλα στον Εθνικό και για μια χρονιά στον Ολυμπιακό. Οταν αποσύρθηκε απ την ενεργό δράση, εκεί λίγο πριν την κατοχή, ασχολήθηκε με την προπονητική, ενώ αρχικά είχε και διοικητικό πόστο στους ερυθρόλευκους.
Ο κύριος Ευάγγελος, ήταν ο πρώτος Ελληνας προπονητής που έφερε γιατρό στον πάγκο ελληνικής ομάδας και γενικά υιοθέτησε πολλές ιδέες απ τα ξένα και πιο προηγμένα πρωταθλήματα.
Ατυχώς γι αυτόν, η συμβίωση στον Ολυμπιακό με την μεγάλη βεντέτα της εποχής, τον Γιώργο τον Σιδέρη (με το παρατσούκλι «Φόντακας»), δεν ήταν ιδανική.
Ο Φόντακας έδιωξε τον κύριο Ευάγγελο απ τον πάγκο της ομάδας κι εκείνος, μετά από ένα σύντομο πέρασμα στον ΟΦΗ και την Εθνική Ελλάδας, αυτοσυνταξιοδοτήθηκε και περνούσε τις περισσότερες ώρες του στο καφενείο του Τζαννή.
Ηταν ευγενικός και ήρεμος, αλλά διέκρινες εύκολα μια μελαγχολία στα μάτια του.
Τις Κυριακές, όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε στο Καραϊσκάκη, ο κύριος Ευάγγελος έβγαζε μια καρέκλα έξω, στο πεζοδρόμιο και καθόταν αμίλητος κοιτάζοντας με απλανές βλέμμα τον δρόμο μπροστά απ την πιάτσα των ταξί.
Περίμενε τους Ολυμπιακούς της γειτονιάς να γυρίσουν απ το γήπεδο και να του διηγηθούν πώς έπαιξε η αγαπημένη του ομάδα.
Εκείνοι, γνωστά τσογλάνια και πλακατζήδες, δεν έχαναν την ευκαιρία.
Μόλις αποβιβάζονταν απ τα ταξί, κατευθύνονταν για καφέ και κουβεντούλα στο καφενείο.
Ο κύριος Ευάγγελος τους σταματούσε στην πόρτα
- Πόσο ήρθε ο Ολυμπιακός παιδάκια μου;
- 4-0 κύριε Ευάγγελε
- Επαιξε καλά παιδάκια μου;
- Πολύ καλά κύριε Ευάγγελε.
- Ποιοι ήταν οι καλύτεροι παιδάκια μου;
- Ολοι ήταν καταπληκτικοί κύριε Ευάγγελε. Αλλά αυτός ο Σιδέρης, είναι άλλο πράμα!
- Δεν πάτε να….μαμηθείτε παιδάκια μου, απαντούσε με την συρτή του φωνή ο κύριος Ευάγγελος και έπαιρνε όλος τσατίλα τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, ενώ τα τσογλάνια ξεκαρδίζονταν στα γέλια.
Ο κύριος Ευάγγελος έφυγε απ τη ζωή το 1980, σε ηλικία 70 ετών.
Ολοι όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν πάντα με εκτίμηση και σεβασμό γι αυτόν.
Ο υπογράφων θα θυμάται πάντα, αυτή την τόσο οικία φιγούρα, να περιδιαβαίνει την πλατεία Εξαρχείων τα καλοκαιρινά απογεύματα και να προσπαθεί να του μάθει με υπομονή και αγάπη πώς να πλασάρει με εσωτερικό φάλτσο.
Μάταιος κόπος κύριε Ευάγγελε. Είχες πέσει σε ανεπίδεκτο…