Ο Αντόνιο πέρασε μια περιπέτεια σοβαρή. 17 όμως μέρες μόλις μετά την επέμβαση που έκανε στην καρδιά του γύρισε στο Μιλανέλο για να δει όλη την παλιοπαρέα της Μίλαν. «Νιώθω σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο που αγκαλιάζεις τους φίλους σου μετά τις διακοπές» δήλωσε ο Κασάνο. Αγκάλιασε τον Τασότι, τον Ζλάταν, τον Αμπιάτι και τον Πάτο που σαν καλός θεοσεβούμενος Βραζιλιάνος έκανε δηλώσεις για τη ζωή και την ευτυχία. Εκεί όμως που καταλάβαμε ότι ο τρελΑντόνιο είναι πραγματικά καλά είναι όταν είδε τον «σκληρό» Γκατούζο. Σαν το μικρό παιδί που είναι έσκασε στα γέλια βλέποντας να περνάει τη δική του περιπέτεια με τα μάτια του. Μόλις κατέβασε τα γυαλιά ηλίου ο Γκατούζο, ο Κασάνο δεν μπόρεσε να μην κάνει την πλάκα του. «Διάβασα στις εφημερίδες ότι είσαι καλά. Είσαι σίγουρα καλά;» του είπε.
Και όλοι ελπίζουμε να μπορέσει να ξαναπαίξει μπάλα, είτε του χρόνου, είτε σε 2 και 3 χρόνια. Αρκεί να τον ξαναδούμε…
Όπως για τον καθέναν από εμάς το σπίτι μας είναι σημαντικό, έτσι και για μια ποδοσφαιρική ομάδα το γήπεδό της παίζει τεράστιο ρόλο. Είτε γιατί μια καλή έδρα δίνει ώθηση και στους παίκτες, είτε γιατί τα προσδοκώμενα έσοδα τόσο από την αυξημένη προσέλευση του κόσμου, όσο και από τις πωλήσεις προϊόντων της ομάδας είναι σημαντικά. Η Γιουβέντους πέρασε (και συνεχίζει να περνάει) δύσκολα τα τελευταία χρόνια. Το σκάνδαλο Καλτσίοπολις, η πτώση στη Β’ Εθνική και οι πολλές κακές επιλογές των τελευταίων ετών τόσο σε προπονητές, όσο και σε παίκτες έφεραν την ομάδα να είναι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από τις ομάδες του Μιλάνου και να προσπαθεί να ανακτήσει όσα έχασε. Το νέο γήπεδο είναι ένα γεγονός που δίνει ελπίδα ξανά στους οπαδούς της μεγαλύτερης ιταλικής ομάδας και μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για νέες επιτυχίες. Μέσα σε 80 δευτερόλεπτα στο παραπάνω βίντεο φαίνεται όλη η εξέλιξη στο χτίσιμο του γηπέδου μέσα σε 2 χρόνια. Για κάποιους από εμάς που η ομάδα μας έχει ένα χωράφι με μελίσσια αντί για γήπεδο το παραπάνω βίντεο αποτελεί όνειρο ζωής…
Η Ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία πραγματοποίησε εχθές την κλήρωση για το νέο πρωτάθλημα. Το πρόγραμμα που ‘έκατσε’ στην Νάπολι δεν ήταν το ιδανικό, καθώς μετά από αγώνες για το Τσάμπιονς Λιγκ ορίστηκαν δύσκολα παιχνίδια στην Serie A. Ο Aurelio De Laurentiis, κινηματογραφικός παραγωγός, πρόεδρος της Νάπολι και γενικότερα ιδιαίτερος, αυθόρμητος και εκκεντρικός τύπος, δεν εξέλαβε θετικά αυτήν την λεπτομέρεια. Όπως μας πληροφορεί και το Football Italia:
After only a few fixtures had been revealed by the computer, De Laurentiis reacted very angrily. He swore at the gathered Serie A club Presidents, FIGC members and media in the Lega hall as he walked away.
«It’s all been mapped out against us,» he blasted. «Enough is enough, I’m going back to cinema.
«I’m ashamed to be Italian! I want to change citizenship!»
Μόλις το σόου εντός της αίθουσας έλαβε τέλος, ο De Laurentiis έδωσε στην όλη παράσταση του θρυλική υπόσταση βγαίνοντας έξω απ’ το κτίριο (με τις κάμερες να ακολουθούν), σταματώντας τον πρώτο περαστικό νεαρό με μηχανάκι και ζητώντας τον να τον πάρει από εκεί! Τόσο απλά, τόσο επικά ο απίστευτος πρόεδρος απέδειξε για άλλη μια φορά ότι όσα σκαλοπάτια κι αν ανέβουμε στο θέμα της γραφικότητας, ένας Ιταλός τα έχει διαβεί νωρίτερα.
Μια που η Γιουβέντους φέτος έκανε μια τραγική χρονιά και πολλά βήματα προς τα πίσω στην προσπάθειά της να επανέλθει στην κορυφή του ιταλικού ποδοσφαίρου, η εκδίκηση που έπρεπε να πάρει ήταν εξωαγωνιστική. 384 τετραγωνικά μέτρα με τα μούτρα του Κράσιτς και την καμπάνια για τα νέα εισιτήρια διαρκείας της Γιούβε στον κεντρικό σταθμό του Μιλάνου είναι σίγουρα μια καλή αρχή. Πόσο μάλλον όταν όλα αυτά θα γίνουν στο καινούριο γήπεδο της Γιουβέντους που προχωράει κανονικά, με το πρώτο επίπεδο να έχει πλέον τα καθίσματα και να απομένουν αυτά στο πάνω διάζωμα (συνολικά 41.000 θέσεις).
Στο πρόσφατο παρελθόν πίστευα για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι τα ίδια ακριβώς που σκεφτόμουν για τον Μάκαρο τον Ψωμιάδη: Ότι δεν γίνεται να είναι αληθινός, ότι είναι ένας ψεύτικος καλλιτεχνικός χαρακτήρας που σπάει πλάκα με την κοινωνία κάνοντας ότι γουστάρει, αδιαφορώντας για τα συλλογικά όρια της νομιμότητας ή της ηθικής, ότι έχει στήσει ένα ασύλληπτο, για τα κοινά μυαλά, σχέδιο μαζί με άλλους χαρισματικούς ανθρώπους, όπως ο Ρομπέρτο Μπενίνι, ο Ουμπέρτο Έκο και ο Νάνι Μορέτι που τεχνηέντως τον πολεμάνε λυσσασμένα κι ότι μια ωραία μέρα θα βγει μαζί τους στην τηλεόραση να αποκαλύψει όλη την αλήθεια και να καταδείξει πόσο λάθος δρόμο έχει πάρει αυτό το είδος.
Όλα αυτά μέχρι εχθές που, βλέποντας στον αγώνα με την Κιεβο την επετειακή φανέλα των παικτών της Μίλαν προς τιμή των 25 χρόνων που βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας, συνειδητοποίησα ότι ο Σίλβιο aka «party animal» έχει περάσει πλέον τα 75, που λίγο πολύ σημαίνει πως αν ήταν να αποκαλύψει κάτι θα το είχε κάνει πριν φτάσει σ’ αυτήν την ηλικία που δεν είσαι σίγουρος αν ο επόμενος οργασμός με κάποια προικισμένη 17χρονη θα’ ναι και η χαριστική βολή της ζωής σου.
Έτσι, αναλογιζόμενος πως ακριβώς δίπλα μας, σε μια έκταση που πολύ άνετα βάσει κάποιων κοινών χαρακτηριστικών και ανθρώπινων ‘αξιών’ και ‘ιδανικών’ θα μπορούσε να ονομάζεται και Δυτική Ελλάδα, βρίσκεται ένα τέτοιο πετυχημένο παράδειγμα μεγαλοεπιχειρηματία-προέδρου μεγάλης ομάδας-πρωθυπουργού, ανησυχώ λιγάκι μήπως ο Μαρινάκης κάνει στο μέλλον πολιτικές σκέψεις…
Τάδε έφη: duendes στις 14:14, 21 Φεβρουαρίου, 2011
Το ξυπνητήρι στο κομοδίνο ‘φωνάζει’ σαν δαιμονισμένο την ώρα που έχει προγραμματιστεί να χτυπήσει. Ο Τζενάρο Γκατούζο αρνείται πεισματικά να ανοίξει τα μάτια. Το ξυπνητήρι, αδίστακτος εχθρός του ύπνου και της γαλήνης του χουζουρέματος, επιμένει. Ο ‘Ρίνο’ ανοίγει με δυσκολία τα μάτια μέχρι την μέση κι αφού προσανατολίζεται στον χώρο και στον χρόνο του ρίχνει την πιο θυμωμένη του ματιά. Το ξυπνητήρι τον κλάνει επιδεικτικά. Ο Γκατούτζο στραβώνει ελαφρώς το στόμα και φωνάζει «Finire, finire, FINIRE» αυξάνοντας διαρκώς τον τόνο της φωνής του. Το ξυπνητήρι έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου συνεχίζει τον χαβά του. Το αίμα του ‘Ρίνο’ αρχίζει να βράζει, το δεξί του χέρι τρέμει ελαφρώς, οι γεμάτες τεστοστερόνη τρίχες του αξύριστου προσώπου του νιώθουν πιο έντονα από ποτέ τον αέρα που τις χαϊδεύει προκαλώντας μια μικρή δυσάρεστη αίσθηση ξένης επαφής στην επιδερμίδα του προσώπου, το μέτωπο του στέλνει σήματα στον εγκέφαλο ότι ζεσταίνεται κι έτσι το στόμα του αρχίζει να εκσφενδονίζει μπινελίκια σ’ όλες τις γλώσσες τις οποίες ξέρει, δηλαδή Αγγλικά, Ιταλικά και μόρτικα Ιταλικά. Το ξυπνητήρι δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Τζενάρο Γκατούζο και εξακολουθεί να παραμένει πιστό στην δουλειά του. Ο «δυναμικός Ιταλός αμυντικός χαφ» πετάγεται από το κρεβάτι και …λύνει τις διαφορές του με το ξυπνητήρι πριν καν προλάβει αυτό να πάει από το ένα ‘ντριν’ στο άλλο.
Η γυναίκα του μπαίνει έντρομη στο δωμάτιο έχοντας ακούσει τον θόρυβο που προκαλείται από μια δυνατή σύγκρουση στον τοίχο. Πιο συγκεκριμένα, από τέσσερις δυνατές επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις. Κοιτάει τον άντρα της να ντύνεται ψύχραιμα, κοιτάει τα εντόσθια του μηχανήματος που κάποτε αποκαλούταν ξυπνητήρι, κουνάει απελπισμένη το κεφάλι, αποχωρεί από το δωμάτιο κλείνοντας την πόρτα και σημειώνοντας στο μυαλό της να θυμηθεί να αγοράσει ένα ακόμα ξυπνητήρι, ψιθυρίζει στον εαυτό της: «Μα, κάθε γαμημένο πρωί»;
Όσο η μαμά έχει βγει για τα ψώνια, ο Γκατούζο παίζει με τον μικρό του γιο λέγοντας του ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια – ιστορίες που κατέληγαν με ακρίβεια 93% στην φράση «και τότε του έσπασα τα μούτρα» – και δίνοντας του συμβουλές για το πως θα τα βγάλει πέρα όταν πάει στο σχολείο – συμβουλές που με ακρίβεια 95% κατέληγαν με την προτροπή «και τότε θα του σπάσεις τα μούτρα». Ο γιος τον ακούει και τον παρακολουθεί να ρίχνει μπουνιές στον αέρα με προσήλωση και θαυμασμό αντιπροσωπευτικά της ηλικίας του. Είναι μόλις τριών ετών.
Μετά το μεσημεριανό ο Γκατούζο αποχαιρετάει την οικογένεια του κι αφού μαλώσει με δυο οδηγούς και τρεις πεζούς στον δρόμο, με τον εκφωνητή ειδήσεων στο ραδιόφωνο, με το σύστημα του αιρκοντίσιον στο αμάξι, με τον παρκαδόρο και με τον Ρομπίνιο στο πάρκινγκ, μπαίνει στο Σαν Σίρο για να παίξει έναν ακόμα μεγάλο αγώνα, έναν ακόμα αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά ούτε εκεί βρίσκει ησυχία…
Τάδε έφη: duendes στις 16:51, 16 Φεβρουαρίου, 2011
Σε εποχές που τα εκατομμύρια αλλάζουν χέρια γρήγορα, οι φανέλες καίγονται και η αλλαγή ονόματος δεν είναι πάντα σοφή κίνηση, εμφανίζονται κάποιοι μικροί ήρωες που δίνουν ελπίδα σε όλους εμάς τους γραφικούς που πιστεύουμε ότι κάπου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο υπάρχει χώρος για συναίσθημα. Ο Φαμπρίτσιο Μίκολι είναι ένας κοντοπίθαρος Ιταλός ποδοσφαιριστής που πρέπει να αισθάνεται τυχερός καθώς έχει παίξει σε συλλόγους πολύ μεγαλύτερους από όσο η αξία του θα του το επέτρεπε. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έχει ακόμα ένα απωθημένο στην καριέρα του και δεν είναι κάτι τόσο συνηθισμένο όσο η επιθυμία του Μέσσι να κατακτήσει ένα Μουντιάλ ή του Φάμπρεγκας να φορέσει τη φανέλα της Μπάρσα και να σταματήσει να μας πρήζει τα συκώτια.
Ο Μίκολι είναι από το Λέτσε και είναι φανατικός οπαδός της ομάδας. Παρ’ όλα αυτά δεν έχει αγωνιστεί ποτέ σε αυτή. Την τελευταία αγωνιστική ταξίδεψε στο Λέτσε με την καταπληκτική φέτος Παλέρμο και η μοίρα τον έφερε να σημειώνει ένα ωραίο φάουλ, το γκολ της ισοφάρισης. Ο ίδιος όχι μόνο δεν το πανηγύρισε, αλλά τον πήραν και τα ζουμιά κάτι που συνέχισε και στα αποδυτήρια στο ημίχρονο. Το αποτέλεσμα ήταν ο προπονητής Ντέλιο Ρόσσι να τον αλλάξει και τελικά η Παλέρμο να πάρει τη νίκη που βυθίζει κι άλλο την Λέτσε στην μάχη της παραμονής.
«Είναι δικό μου λάθος που αυτό συμβαίνει κάθε φορά καθώς νιώθω τόσο κοντά στην πατρίδα μου. Δεν ζήτησα εγώ να βγω, αλλά ο προπονητής μου με άλλαξε και μάλλον καλά έκανε γιατί βάλαμε 3 γκολ σε 10 λεπτά. Έχω υποσχεθεί να έρθω στην Λέτσε κάποια στιγμή και αυτό το λέω τα τελευταία 15 χρόνια. Κάθε μεταγραφική περίοδο το όνομά μου ακούγεται, αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μου έγινε πρόταση, ούτε όταν πήγα στην Μπενφίκα και προσωπικά ζήτησα από τον πρόεδρο της ομάδας να με πάρει στην Λέτσε.»
Στον ποδοσφαιρικό παράδεισο υπάρχει ένα ειδικό μέρος φτιαγμένο για όλους αυτούς που κάποια στιγμή στην καριέρα τους έκαναν κάτι ‘μαγικό’ αλλά η ρουφιάνα η μπάλα δεν κατέληξε στα δίχτυα με αποτέλεσμα να μην κερδίσουν τον θαυμασμό και τον σεβασμό που τους άξιζε. Εκεί θα καταλήξει σίγουρα και ο Σλοβένος Josip Ilicic της Παλέρμο που το Σαββατοκύριακο επινόησε και εκτέλεσε άψογα την παραπάνω θεαματική ενέργεια, την οποία δεν κατάφερε να ολοκληρώσει με επιτυχία ο Παστόρε.
Με δεδομένο το γεγονός ότι ο Πελέ θα είναι απασχολημένος κάνοντας αποτυχημένες δηλώσεις-προβλέψεις σε κάποιο ΜΜΕ, την πύλη του παραδείσου θα του ανοίξει είτε ο Claudio Borghi είτε ο Hugo Rubio, οι οποίοι το 1992 προσπάθησαν να πετύχουν ένα γκολ που θα στιγμάτιζε για πάντα το πρωτάθλημα της Χιλής, αλλά δεν τα κατάφεραν για πολύ λίγο.
Η πτώση του ιταλικού ποδοσφαίρου τόσο σε εθνικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο έχει μειώσει αρκετά το ενδιαφέρον του κόσμου γι’ αυτό. Πολλές μέτριες ομάδες χαμηλής ποιότητας και παραδοσιακές δυνάμεις που όταν βγουν από τα σύνορα της Ιταλίας δεν θυμίζουν σε τίποτα το παρελθόν τους. Μέσα σε όλα αυτά όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν πρωταγωνιστές. Μια τέτοια φάτσα είναι κι ο Μίλος Κράσιτς. Φέρνοντας (λίγο) στην εμφάνιση του προηγούμενο ξανθομπάμπουρα που λατρεύτηκε όσο λίγοι, τον Πάβελ Νέντβεντ, ο Σέρβος είναι ο δεύτερος λόγος μετά τον αγαπημένο Ντελ Πιέρο για να βλέπει κάποιος την μέτρια κατά τα άλλα Γιουβέντους. Μετά από μια πετυχημένη καριέρα στη Ρωσία, ο Μίλος είναι Γιουβεντίνος και σκοράρει κρίσιμα γκολ όπως αυτό που έδωσε τη νίκη επί της Λάτσιο στο 94′ (με τον σπίκερ να παραληρεί):
Την δόξα του Ζινεντίν Ζιντάν φαίνεται πως ζήλεψε ο Σαμουέλ Ετό.
Ο Καμερουνέζος επιθετικός της Ιντερ που μπορεί να είναι γνωστός γιά τον παρορμητικό και εκρηκτικό χαρακτήρα του αλλά σχεδόν ποτέ δεν έχει προβεί σε κάποια αντιαθλητική ενέργεια σε βάρος αντιπάλου του μέσα στο παιχνίδι, δεν συγκράτησε τα νεύρα του και έριξε μιά κουτουλιά αλά Ζιντάν στον αμυντικό της Κιέβο Σέζαρ χωρίς να τον πάρει χαμπάρι ο διαιτητής.Στο τέλος του αγώνα ο Μπενίτεθ δικαιολόγησε τον παίκτη του λέγοντας προς προκαλείτο συνεχώς κι εγώ επειδή γνωρίζω το … «κόλλημα» του Σαμού, φαντάζομαι πως ο μόνος λόγος που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο θα ήταν κάποια ρατσιστική πρόκληση
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 08:35, 22 Νοεμβρίου, 2010
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[Καθόλου σχόλια]
Κατηγορίες: 
