Παραπάνω βλέπεις 38 δευτερόλεπτα από την τηλεοπτική ζωή του 1970. Ο Μπόμπι Μουρ κάνει ένα γέμισμα από την άμυνα, ο Φράνσις Λι υποδεικνύεται σε θέση οφσάιντ, οι Γερμανοί παίρνουν την μπάλα και ξεκινάνε νέα επίθεση, ο αγώνας συνεχίζεται, οι Γερμανοί προκρίνονται, η ζωή συνεχίζεται, η ορθότητα της απόφασης του επόπτη παραμένει αναπόδεικτη. Πρόκειται για την λεγόμενη Ζ.Π.Ρ.Α.Φ. (Ζωή προ ριπλέι αμφισβητούμενων φάσεων).
Σαράντα χρόνια μετά, η ράτσα που έκανε πρώτη τις ποδοσφαιρικές εκπομπές κανονικό τηλεοπτικό νταβαντούρι διαιτητικών αντιπαραθέσεων – και όχι ΔΕΝ είναι η δικιά μας – παίρνει μια μεγάλη, στα όρια του να αποκαλεστεί επαναστατική, απόφαση. Ο διευθυντής της RAI, Eugenio De Paoli, ανακοίνωσε πως από φέτος τα φαινόμενα μουβιόλας θα εξαφανιστούν απ’ όλα τα προγράμματα της RAI. Μουβιόλα, που κυριολεκτικά είναι η κινηματογραφική συσκευή μοντάζ, ονομαζόταν στην γειτονική χώρα η ατελείωτη επανάληψη κάθε πιθανού ριπλέι μιας αμφισβητούμενης φάσης, μέχρι την στιγμή που οι ‘ειδικοί’ (που συνήθως είναι πρώην διαιτητές) στο τηλεοπτικό στούντιο αποφανθούν για το αν ο διαιτητής έπραξε σωστά ή λάθος.
Μια αντίστοιχη, λυτρωτική, απόφαση στην Ελλάδα θα μείωνε κατακόρυφα τα νεύρα χιλιάδων ανθρώπων κάθε Κυριακή βράδυ, θα έκανε πιο εύκολο το πρωινό ξύπνημα της Δευτέρας αφαιρώντας το ανούσιο τηλεοπτικό ξενύχτι και, το κυριότερο, θα εξαφάνιζε από την ζωή μας ανθρώπους όπως ο Παναγιώτης Βαρούχας, με όλα τα ψυχικά καλά που συνεπάγονται απ’ αυτό. Δυστυχώς, γαμώ την γκαντεμιά μας, κανένας δεν έχει ενημερώσει ακόμα το ΔΝΤ για το τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες του αθλητικού τμήματος της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης.
Η αρχική σκηνή του βίντεο είναι βγαλμένη από το αντισυμβατικό μυαλό του Σαμ Πέκινπα. Ο Ζοσέ χαιρετάει τον Μάρκο από απόσταση. Μελό αποχαιρετισμοί και εφετζίδικοι μονόλογοι φάτε την σκόνη μας. Λίγες κουβέντες. Σταράτες. Τα πολλά λόγια είναι καταφύγιο των ‘μικρών’. Τα αντρικά αντίο δεν μπορεί να ξεφτιλίζονται δημόσια, μπροστά στις κάμερες. Κοφτά, ξεκάθαρα νεύματα: «Θα σου τηλεφωνήσω». (Τουλάχιστον αν είναι να ξεράσουμε τα εσώψυχα μας, ας το κάνουμε μόνοι μας αγκαλιά μ’ ένα τηλέφωνο κι ένα ουίσκι στην μπανιέρα.)
Ο Ζοσέ μπαίνει στο σκοτεινό αμάξι. Το αμάξι ξεκινάει. «Οδηγέ σταμάτα, πρέπει να κάνω κάτι ακόμα. Δώσε μου ένα λεπτό». Ο Ζοσέ πετάγεται έξω και ξεχύνεται προς τον Μάρκο όπως ακριβώς η Ίντερ σε κάποια παιχνίδια παρατούσε για λίγο το κατενάτσιο της για να επιτεθεί. Δημοσιογράφοι, κάμερα μαν, σεκιουριτάδες, τυχόν άσχετοι περαστικοί ακολουθούν κατά πόδας. Ο Ζοσέ δεν πτοείται από τίποτα. Στην τελική, έτσι είναι τα αγνά και αυθεντικά ανθρώπινα συναισθήματα, βρε αδερφέ. Αδάμαστα! Θα βγουν στην επιφάνεια ότι κι αν κάνεις, όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι.
Ο Πέκινπα τρώει σούτι από την σκηνοθετική καρέκλα – δεν τον χωράει πλέον το σενάριο – και αναλαμβάνει ο τύπος που σκηνοθετεί όλες τις ρομαντικές κομεντί της Τζούλια Ρόμπερτς και του Τζουντ Λο. Ο Μάρκο είναι ακόμα ακουμπισμένος στον τοίχο προσπαθώντας να στηρίξει κάπου την καταρρέουσα ψυχή του. Ο Ζοσέ τον πλησιάζει και τον αγκαλιάζει. Οι παρευρισκόμενοι χειροκροτούν λυτρωμένοι και γεμάτοι. Γκολ. Η αγάπη σκόραρε και σήμερα.
Στο μυαλό και των δυο ..αστράφτουν φλάσμπακ τόσων μηνών. Οι κούπες. Οι κλωτσιές του Μάρκο. Οι διαμαρτυρίες. Τα ξεσπάσματα του Ζοσέ. Οι φωνές. Ο αποχωρισμός. Άδικη ζωή. Καταραμένο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Άτιμη ξενιτιά. Ρουφιάνα εγωπάθεια. «Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη, που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο».
Ο Μάρκο κάποια στιγμή βαριέται στερεύει από δάκρυα και προσπαθεί να απεμπλακεί από την αγκαλιά του πρώην καθοδηγητή του. Ο Ζοσέ εκεί. Επιμένει. Δεν είναι αρκετό ακόμα. Ο Μάρκο υποκύπτει. Ξαναχώνεται στην αγκαλιά του. Όταν δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα πλέον για να βγει, ο Ζοσέ αποχωρεί από το σημείο με φάτσα σαν του Ρονάλντο μετά από ήττα. Οι κάμερες τον παίρνουν ξανά από πίσω. Το πλάνο θυμίζει ταινία με τον Χιου Γκράντ να παριστάνει τον πρόεδρο-δήμαρχο-ηγέτη-πλανητάρχη-υπουργό και να αφήνει στην άκρη το υψηλό του αξίωμα, παραβλέποντας τους ακολούθους του, τα ΜΜΕ και την φιμέ του ζωή για να νιώσει λίγο κοινός θνητός, να αγαπήσει και να αγαπηθεί δημόσια. Ο Ζοσέ επιστρέφει στο αμάξι.
Τα παλιά καλά χρόνια, τότε που η μόνη μας σκοτούρα ήταν να μην έχει πιάσει άλλος το γηπεδάκι του σχολείου και τα ραντεβού της παρέας δινόταν χωρίς κινητά, iPad και gps, όταν δεν συμπληρώναμε πολλά άτομα για διπλό, το γυρνούσαμε στο ‘Γερμανικό’. Αυτό παιζόταν στην μια εστία, με μικρό αριθμό ατόμων και χρήση πόντων, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο πετύχαινες το γκολ. Για να σκοράρει κάποιος έπρεπε η μπάλα πιο πριν να μην έχει ακουμπήσει το έδαφος, γιατί σε περίπτωση που γινόταν αυτό καθόσουν εσύ τερματοφύλακας, κάτι που δεν ήταν και πολύ ευχάριστο γιατί ξαφνικά γινόταν όλοι σου οι φίλοι εχθροί που θέλανε να φάνε τους πόντους σου κι εσύ ήσουν μόνος και ανυπεράσπιστος, χωρίς άμυνα και με μοναδικό σύμμαχο την αμπαλοσύνη κάποιων.
Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, το ‘Γερμανικό’ (Το οποίο κανείς δεν ήξερε γιατί ονομάστηκε έτσι και κανείς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί έτσι λειτουργούν τα παιδιά: Ζούνε ευτυχισμένα στην μερική άγνοια τους. Παρ’ όλα αυτά πιο πιθανό μου φαίνεται να είναι Ελληνικής έμπνευσης ειρωνική ονομασία, παρά επινόηση κάποιου Γερμανικού νευρώνα. Σιγά, μην ασχολιόταν ποτέ ένας Γερμανός με τέτοια ανούσια πράγματα!) ήταν ο εφιάλτης κάθε άτεχνου και η απόλαυση του κάθε εφετζή, που έπαιζε αποκλειστικά και μόνο για εκείνη την μαγική στιγμή που θα βάλει γκολ με ψαλιδάκι, θα ακούσει τα «ωωω» και θα αφήσει τους υπόλοιπους, γεμάτους ανταγωνιστική χαρά, να κάνουν την αφαίρεση των πόντων του καημένου τερματοφύλακα.
Στον κόσμο του ‘Γερμανικού’ η χθεσινή γκολάρα του Μαικόν, ενός εκ των δυο καλύτερων δεξιών μπακ στον πλανήτη, στο ντέρμπι με την Γιουβέντους, θα μετρούσε ως απλό σουτ. Στον κόσμο του σύγχρονου ποδοσφαίρου όμως, τέτοια γκολ βλέπεις εξαιρετικά σπάνια και ειδικά από αμυντικό.
Το ενδιαφέρον του ποδοσφαιρικού κόσμου συγκέντρωσε το παιχνίδι Κιέβο Βερόνα – Κατάνια. Ένα παιχνίδι που υπό νορμάλ συνθήκες θα το έβλεπες μόνο αν σε είχαν δέσει σε μια καρέκλα και είχαν σπάσει το τηλεοκοντρόλ, συγκέντρωσε πάνω από 2 εκατομμύρια Ευρώ σε ποντάρισμα. Πολλές εταιρίες στοιχήματος απέσυραν το παιχνίδι, ενώ κάποιοι με προφανείς μαντικές ιδιότητες πόνταραν περίπου 200.000 Ευρώπουλα στο τελικό σκορ 1-1. Το πόσο ήρθε και πώς ήρθε το ματς τελικά στο επόμενο βίντεο:
Μπουένος Άιρες, Αργεντινή
Μπορεί το σούπερ-κλάσικο μεταξύ Μπόκα και Ρίβερ να διακόπηκε λόγω καταρρακτώδους βροχής, αλλά ο Μάρτιν Παλέρμο βρήκε το χρόνο να ανέβει στην ταράτσα για χάρη της Ζιλέτ και να σκοράρει σε μια απέναντι πολυκατοικία. Η «απόδειξη» στην παρακάτω φωτογραφία και το βίντεο εδώ:
Αμβούργο, Γερμανία
Ο Τόμας Ρινκόν από τη Βενεζουέλα δείχνει τι πάει να πει αυταπάρνηση για την ομάδα σώζοντας δυο φορές ένα γκολ, τη δεύτερη φορά με τρόπο που σπάνια βλέπει κανείς στα γήπεδα. Οι οπαδοί της Σάλκε δεν θα το εκτίμησαν ιδιαίτερα…
Γένοβα, Ιταλία
Η δύσμοιρη Γιουβέντους συνεχίζει τον κατήφορό της. Με τον Μπουφόν και τον Μάνινγκερ εκτός δράσης, η ομάδα από το Τορινό επιστρατεύει τον γέροντα Κιμέντι και αυτός μαζεύει τα γκολ σαν στραγάλια με τελευταίο δράστη τον αγαπημένο μας Αντόνιο Κασάνο. Ο Κιμέντι από τα νεύρα του μετά την γκέλα, πήγε και έριξε μπουνιά σε ένα τραπέζι. Αποτέλεσμα; Να σπάσει το χέρι του. Σας θυμίζει κάτι;
Στο manual του πετυχημένου αθλητικού σάιτ γράφει στην σελίδα 25: «Ο αντρικός πληθυσμός θέλει μπάλα, θέλει μπάλα, θέλει μπύρα και θέλει και ημίγυμνες γυναίκες». Μια λοιπόν που τα πνεύματα είναι τεταμένα με την μπάλα, μια που ασχοληθήκαμε με την μπύρα, ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε και με καμιά γυναίκα.
Χαμός που λέτε γίνεται στην Ιταλία με τις φήμες για ροζ σκάνδαλο στα ενδότερα της Γιούβε. Η δεσποινίδα της φωτογραφίας είναι η Αλένα Σερέντοβα και αν δεν το καταλάβατε είναι μοντέλο. Είναι επίσης το έτερον ήμισυ του τεράστιου τερματοφύλακα που λέγεται Τζίτζι (όπως θα λεγε κι ο Αλέξης Σπυρόπουλος που ξέρει όλους τους Ιταλούς με τα υποκοριστικά τους και τους αναφέρει ως Άλεξ, Καρλίτο, Λουίτζι κ.ο.κ. στις μεταδόσεις του) Μπουφόν. Ο Τζίτζι που λέτε έχει κάνει 2 μικρά μπουφονάκια (και όχι μπουφανάκια) με την κοπέλα, αλλά δεν της έχει φορέσει βέρα.
Φήμες κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό, ότι η Αλένα έχει εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο παρόμοιο με αυτό που τάραξε την Τσέλσι. Το μοντέλο από την Τσεχοσλοβακία (γιατί για εμάς ποτέ δεν χωρίστηκαν οι δυο χώρες και στις καρδιές μας είναι μία) που παλαιότερα είχε κάνει την επική δήλωση: «Συγκινούμαι πάντα όταν ο Τζίτζι κάνει μια απόκρουση, αλλά οι δυο πιο σέξυ παίκτες της Εθνικής είναι στον πάγκο και είναι ο Καναβάρο και ο Μποριέλο», ακούστηκε ότι τα φόρεσε στον Μπουφόν με τον συμπατριώτη του τον αγριάνθρωπο Αμάουρι.
Η Αλένα βγήκε σοκαρισμένη στα ΜΜΕ (ελπίζουμε πιο πειστικά από την Τζούλια Αλεξανδράτου) και δήλωσε ότι όλα είναι ψέματα και ότι δεν είναι καμιά πόρνη και ότι δεν ξέρει πώς κυκλοφόρησε αυτό το ψέμα. Επίσης, αρνήθηκε ότι έγινε θερμό επεισόδιο στην προπόνηση της Γιούβε μεταξύ Μπουφόν και Αμάουρι (πώς να πάει καλά αυτή η ομάδα μετά;) και ότι ο Μπουφόν πάει εκκλησία κάθε Κυριακή (!!). Μέσα σε όλα αυτά πρόσθεσε και ότι τον βάζει να βγάζει τα παπούτσια του κάθε φορά που μπαίνει στο σπίτι (έτσι για να μη γεμίζει με λάσπες και γκαζόν το φτωχικό μπουφονόσπιτο και πρέπει να σκουπίζει η Αλένα), δείχνοντας ποιος κάνει κουμάντο.
Κι επειδή έπρεπε να ακουστεί και η άποψη του Μπουφόν, ο Ιταλός τερματοφύλακας έκανε το λακωνικό σχόλιο. «Με έχουν αποκαλέσει γκέι, φασίστα, έχω διαβάσει ότι η σχέση μου είναι διαλυμένη, με έχουν πει λούζερ. Μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά. Αν τα βάλεις με την οικογένειά μου όμως, τότε έχουμε πρόβλημα…»
Στο κάπως ξεπεσμένο ιταλικό πρωτάθλημα είχαμε μια άκρως ενδιαφέρουσα αγωνιστική. Mπορεί να μην είχαμε κάποιο εντυπωσιακό χατ-τρικ όπως στην Ισπανία (3 γκολ έβαλε κι ο Ιγκουαΐν, αλλά αυτό δεν το λένε κάποιοι επειδή παίζει στην Ρεάλ), είχαμε όμως εντυπωσιακά παιχνίδια.
Ξεκινάμε από την πρωτοπόρο Ίντερ που έφαγε 3 μπαλάκια από την Κατάνια, ίσα ίσα για να δώσει ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα. Kαι σε αυτό βοηθάει πολύ ο Μουντάρι με το όργιο ανοησιών μέσα σε 85″:
Την Ίντερ την κυνηγάει η Μίλαν που μπορεί μεν να κέρδισε χθες με 1-0, έχασε όμως τον Ντέιβιντ Μπέκαμ (και μαζί του κι η εθνική Αγγλίας από το Μουντιάλ) με ρήξη αχίλλειου τένοντα. Κρίμα…
Κι αν αναρωτιέστε που βρίσκεται η μεγάλη Γιούβε, σας απαντούμε ότι παλεύει να βγει Ευρώπη και συνεχίζει να απογοητεύει τον κόσμο της. Τελευταίο της επίτευγμα, η ισοπαλία με την Σιένα. Σε έναν αγώνα που η Γιούβε κέρδιζε με 3-0 από το 10′ (!!!) με τον τεράστιο Ντελ Πιέρο να ξεπερνάει τα 300 γκολ, κατάφερε να ισοφαριστεί σε 3-3 από την ουραγό ομάδα του Αλέξανδρου Τζιώλη και του αγαπημένου μας Μαλεζάνι. Οι πανηγυρισμοί του Αλμπέρτο στο τέλος του αγώνα όλα τα λεφτά, δυστυχώς δεν υπάρχουν στο βίντεο…
Η Τζένοα με την Κάλιαρι έπαιξαν μάλλον πόλο σε έναν αγώνα που οι γηπεδούχοι επικράτησαν με… 5-3, ενώ κι η Ρόμα μάλλον έχει κάποια ερωτική σχέση με το 3, μια που και έβαλε πάλι 3 και έφαγε άλλα 3 από την Λιβόρνο του Λουκαρέλι και μένει λογικά εκτός διεκδίκησης του τίτλου. Η δε άσπονδη συμπολίτισσα Λάτσιο φλερτάρει με τον υποβιβασμό μετά την εντός έδρας ήττα με την Μπάρι με 0-2. Οι Λατσιάλι παρ’ ότι είχαν στις κερκίδες τον Μάουρο Ζάρατε δεν κατάφεραν να κερδίσουν. Ο Αργεντίνος φορ βέβαια μάλλον το παράκανε, καθώς λίγο ακόμα και θα έπαιρνε και κανένα τύμπανο να χτυπάει:
Το να αρχίσεις να πανηγυρίζεις μετά από μια τέτοια νίκη είναι το πιο εύκολο.
Όπως επίσης εύκολο είναι να εξάρεις τον αντίπαλο που έχει να χάσει 20 αγώνες και να τονίζεις πως «στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει υστερήσας, όλοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, ο Νιόπλιας πήρε την ταυτότητα του Ρανιέρι» κι άλλα τέτοια που σίγουρα θα διαβάσετε με το κιλό στον σημερινό τύπο και που είναι απαραίτητο συμπλήρωμα του πρωϊνού καφέ του εκάστοτε νικητή τέτοιων αναμετρήσεων.
Οπότε, μην περιμένεις να διαβάσεις κι εδώ τέτοια σαχλόγλυκα.
Εδώ θα διαβάσεις τη δική μου … μίζερη αλήθεια, αυτή δηλαδή που είδε κάποιος «ξυνός» σαν το «Μήτσο» των προηγούμενων ημερών. Στο τέλος το συμπέρασμα όμως μπορεί και να σ αρέσει.
Λοιπόν κυρίες και κύριοι, η αλήθεια είναι πως η νίκη του Παναθηναϊκού ήταν τεράστια, γιατί κατάφερε να κερδίσει και μάλιστα με επική ανατροπή τη δεύτερη του ιταλικού πρωταθλήματος με … 7 παίκτες και με τον κόσμο να κάνει κουμάντο στο πάγκο.
Εκτός αν εσείς είδατε χθες στο γήπεδο να διακρίνεται κάποιος εκ των Κατσουράνη, Καραγκούνη, Λέτο και Νίνη κι εγώ δεν το κατάλαβα.
Αθλος ήταν η νίκη του Παναθηναϊκού φίλοι μου. Το να βάζεις 3 γκολ στη Ρόμα και οι καλύτεροι παίκτες σου να είναι ο Σιμάο, ο Σαριέγκι και ο Καντέ λέει πολλά και για σένα, αλλά και για τη Ρόμα.
Μιάς και το ανέφερα, αυτή η Ρόμα είναι η ομάδα που διαψεύδει τα στατιστικά. Αν την παρακολουθείς στα παιχνίδια της, αυτά τα είκοσι συνεχόμενα που κέρδισε τέλος πάντων, θα διαπιστώσεις πως στα περισσότερα και με βάση την μορφή του αγώνα, ήταν έκπληξη που τα κέρδισε ή δεν τα έχασε.
- Κέρδισε η Ρόμα; Τι λες ρε; Μεγάλη μαγκιά!
Αυτό θα άκουγες και όχι «Κέρδισε η Ρόμα; Αναμενόμενο. Αφού είναι ομαδάρα»
Πάμε τώρα στο κεφάλαιο προπονητής.
Το ότι πάω με χίλια τον Νιόπλια είναι δεδομένο, μέχρι και πλακίτσα μου έκαναν οι … συνκονδυλοφόροι μου εδώ μέσα όταν πανηγύριζα που πήρε τη θέση του Τεν Κάτε πριν καλά-καλά κάνει τίποτα.
Ο Νικόλας λοιπόν, γραμμένο θα το είχε φυσιολογικά το χθεσινό παιχνίδι. Ούτε περίμενε να κερδίσει, ούτε πρέπει να τον πολυενδιέφερε. Λογικό θα μου πεις, αν σκεφτούμε τι παιχνίδι παίζει ο Παναθηναϊκός την Κυριακή. Αν ο Νιόπλιας είχε κερδίσει την Καβάλα, μπορεί να βλέπαμε χθες τον Χριστοδουλόπουλο βασικό ή τον Μαρίνο απ την αρχή.
Μετά την ήττα απ την Καβάλα όμως και τον αναβρασμό μεταξύ των φιλάθλων και των εγκρίτων δημοσιογράφων, ο Νιόπλιας έπρεπε να ικανοποιήσει κάποιες «λαϊκές» απαιτήσεις.
Ποιες είν αυτές;
- Να κάνει αλλαγή κάποιον εκ των Κατσουράνη και Καραγκούνη (Προσοχή! Όχι να μην τους ξεκινήσει. Να τους κάνει αλλαγή)
- Να μην κάνει αλλαγή τον Λέτο για να αποδείξει πως δεν έχει πρόβλημα με τους ξένους ή αν τον κάνει να έχει κάνει πρώτα κάποιον απ τους δύο παραπάνω.
- Να μην ξεκινήσει τον Σαλπιγγίδη, γιατί δεν θέλει να παίξει στη Τούμπα επειδή είναι ΠΑΟκι (και άλλα διηγήματα)
Ετσι λοιπόν κύλησε το πράγμα και το ότι κύλησε καλά, δεν σημαίνει πως είχε γίνει σχεδιασμός επί τούτου για το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Φώναζε η δουλειά απ το ημίχρονο ότι χρειάζεται να μπει ο Σαλπιγγίδης, αλλά μπήκε πολύ αργότερα και αν το παιχνίδι κυλούσε στην ισοπαλία μπορεί να μην έμπαινε και καθόλου.
Μαγκιά του Νιόπλια ήταν η αλλαγή του Νίνη με τον Χριστοδουλόπουλο, έστω και στο 85’
Εκεί ο Νιόπλιας έδειξε να καταλαβαίνει πως έχει μια ευκαιρία να πάρει κάτι καλό απ το παιχνίδι, βάζοντας κάποιον πιο γρήγορο απ το Νίνη ουσιαστικά πίσω απ τον επίσης γρήγορο Σαλπιγγίδη. Η πλευρά αυτή έδωσε τελικά και τη νίκη, αφού ήρθε και η σέντρα στο τρίτο γκολ.
Τελευταίους άφησα τους παίκτες. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη μεταξύ τους στο ημίχρονο και μετά το τέλος του αγώνα με την Καβάλα, χθες πάντως όσοι έπαιξαν έδειξαν διάθεση και πάθος ανεξάρτητα απ το αν ήταν καλοί ή όχι.
Αυτό δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο. Σπανίως οι παίκτες που φόρεσαν αυτή τη φανέλα αδιαφόρησαν για κάποιο ευρωπαϊκό παιχνίδι.
Και το μόνο που εύχομαι πλέον είναι να έχουν αφήσει ψυχικά και σωματικά αποθέματα για το κυριακάτικο παιχνίδι.
Γιατί όσο δεδομένο είναι το παραπάνω, άλλο τόσο είναι πως συχνά μετά από ευρωπαϊκές επιτυχίες τα «σκατώνουμε» στις εγχώριες διοργανώσεις.
Νομίζω πάντως πως το κίνητρο της κατάκτησης ενός πρωταθλήματος μετά από 6 χρόνια, είναι εξ ίσου αν όχι περισσότερο ισχυρό από μια νίκη επί της Ρόμα, που στο κάτω-κάτω ακόμα δεν μας εξασφάλισε τίποτα.
ΥΓ. Για τον Σισέ δεν θα γράψω τίποτα. Περιμένω πρώτα να σχολιάσει ο Σπυρόπουλος πως έβαλε ένα στα δύο σίγουρα και πως τέτοια ποσοστά θα είχε και ο Στράντλι …
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 12:04, 19 Φεβρουαρίου, 2010
Είναι δύσκολο αυτό το γκολ να κρίνει το πρωτάθλημα, έκρινε όμως έναν αγώνα γεμάτο νεύρα και αποβολές και έδωσε στους Γιουβεντίνους μια μεγάλη χαρά αφού το Ντέρμπι ντ’ Ιτάλια έχει αποκτήσει άλλη σημασία μετά το Calciopoli.
Ανέκαθεν οι «πλάβι» είχαν αδυναμία στα μακρινά σουτ.
Ο Ντέγιαν Στάνκοβιτς δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση
Δείτε το καταπληκτικό του γκολ με απ ευθείας βολέ απ τη σέντρα χωρίς η μπάλα να σκάσει κάτω, στο άνετο 0-5 της Ιντερ επί της Τζένοα.
Βόηθησε βέβαια και το λάθος του Αμέλια, αλλά τέτοια γκολ δεν τα βάζει ο οποιοσδήποτε
Respect!
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 01:28, 18 Οκτωβρίου, 2009
Συχνά είναι τελευταία τα συμβάντα με ποδοσφαιριστές που αντιδρούν σε απαράδεκτες συμπεριφορές οπαδών. Και αν στην Αγγλία, ο Αντεμπαγιόρ μάλλον αντέδρασε υπερβολικά, στην Ελλάδα το ζήσαμε πρόσφατα με την περίπτωση του Σισέ και τα ρατσιστικά συνθήματα στο φιλικό με τον Ολυμπιακό Βόλου. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι κατ’ ανάγκη αυτοί που το έκαναν στον Βόλο ήταν ρατσιστές ή έχουν υποχρεωτικά κάποιο πρόβλημα με τους μαύρους. Ο ρατσισμός δυστυχώς υπάρχει στο ποδόσφαιρο σε συγκεκριμένες χώρες ή σε οπαδούς συγκεκριμένων ομάδων ή έστω σε συγκεκριμένους οπαδούς, αλλά δεν νομίζω ότι κάθε τέτοιο περιστατικό έχει και τέτοια κίνητρα. Ο κύριος λόγος που τέτοια συμβάντα σημειώνονται είναι η ανάγκη των οπαδών να προκαλέσουν τον αντίπαλο, να τον εκνευρίσουν, να του χαλάσουν την ψυχολογία και στο τέλος να τον κάνουν να αντιδράσει. Όποια αφορμή μπορεί να τους δωθεί είναι καλοδεχούμενη. Είτε αυτό είναι το χρώμα του δέρματος, είτε κάποιο ροζ σκάνδαλο με τη γυναίκα του αθλητή, είτε το γεγονός ότι έχασε το παιδί του, είτε ο θάνατος κάποιου κοντινού του προσώπου, είτε πιο συνηθισμένα στην Ελλάδα τα συνθήματα για τις μανάδες… Κάθε γεγονός που μπορεί να ενοχλήσει και να επηρεάσει τον αθλητή χρησιμοποιείται χωρίς ντροπή και χωρίς δεύτερη σκέψη από τους οπαδούς.
Ο Ντανιέλε ντε Ρόσι είναι ένας από αυτούς τους ποδοσφαιριστές που δεν θέλεις να συναντάς απέναντί σου. Καλός παίκτης, αλλά ιδιαίτερα σκληρός, καταφεύγει πολλές φορές σε δυνατά φάουλ. Ένα τέτοιο χτύπημα έφερε και τις αντιδράσεις στο τελευταίο παιχνίδι της Ρόμα, το νικηφόρο 1-2 στη Σιένα. Οι οπαδοί των γηπεδούχων θέλοντας να πικάρουν τον διεθνή Ιταλό, ξεκίνησαν να τραγουδάνε συνθήματα για τον πεθερό του ντε Ρόσι, ο οποίος δολοφονήθηκε πέρσι σε ένα χτύπημα που φέρει τα χαρακτηριστικά της Μαφίας. Ο σκληροτράχηλος χαφ δεν άντεξε και μόλις τέλειωσε το ματς αντέδρασε. Στην αρχή άρχισε να τους φωνάζει και στη συνέχεια ξέσπασε σε λυγμούς στην αγκαλιά των συμπαικτών του.
Το να τα βάλει με έναν άλλον προπονητή είναι κάτι συνηθισμένο για τον Ζοζέ Μουρίνιο.
Όμως τώρα, τα έβαλε με ολόκληρο θρησκευτικό δόγμα, πράγμα που ξεσήκωσε «ιερό πόλεμο» στην Ιταλία.
Με αφορμή την αντικατάσταση του Γκανέζου Sulley Muntari στο 30ο λεπτό του αγώνα κόντρα στην Μπάρι, ο Μουρίνιο δήλωσε:
- Ο Μουντάρι έχει κάποια προβλήματα με το Ραμαζάνι. Το Ραμαζάνι δεν είναι ό,τι καλύτερο για έναν ποδοσφαιριστή ειδικά κάτω από υψηλές θερμοκρασίες.
Η δήλωση αυτή όπως ήταν φυσικό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων απ την μεριά της μουσουλμανικής κοινότητας στην Ιταλία.
Ο πρόεδρος της ένωσης κοινοτήτων και ισλαμικών οργανώσεων στην Ιταλία (UCOII) Mohamed Nour Dachan, επιτέθηκε με σφοδρότητα στον Πορτογάλο τεχνικό:
- Ο Μουρίνιο θα πρέπει να μιλάει λιγότερο. Η ιατρική έχει κατά καιρούς εξάρει την ευεργετική επίδραση της θρησκείας στην πνευματική σταθερότητα και την καλή ψυχολογία των αθλητών.
Ωστόσο οι ειδικοί μάλλον συντάσσονται με τις απόψεις του εκκεντρικού τεχνικού.
Ο διατροφολόγος Giulio Scala που έχει εργαστεί για πολλά χρόνια σε αθλητικούς συλλόγους αλλά και για λογαριασμό μεμονομένων αθλητών, δήλωσε στο goal.com.
«Μια μείωση ενός τοις εκατό στην υδάτωση μπορεί να έχει επιπτώσεις στην αντοχή ενός αθλητή μέχρι και 20 τοις εκατό.
Οι αποδόσεις του θα μειωθούν λόγω της αφυδάτωσης όπως για παράδειγμα η αερόβια ικανότητα και η δύναμη.
Η κατάσταση γίνεται πιο δύσκολη τις βραδινές ώρες δεδομένου ότι ο μουσουλμάνος αθλητής θα έχει μείνει επάνω από 12 ή περισσότερες ώρες χωρίς καθόλου τροφή και υγρά. Αυτός σημαίνει μια μείωση στην ενέργεια και τα επίπεδα γλυκογόνου.
Επίσης η διανοητική ικανότητα ενός αθλητή αλλά και η φυσική του κατάσταση μειώνεται μέσα στα 90 λεπτά ενός αγώνα εξ αιτίας της ανεπαρκούς διατροφής»
Φυσικά το πρόβλημα με το Ραμαζάνι δεν είναι καινούργιο για τον χώρο του ποδοσφαίρου.
Απλά οι υπόλοιποι το αντιμετωπίζουν χωρίς δηλώσεις
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 09:14, 27 Αυγούστου, 2009
Μέχρι να τα ξαναζήσει αυτά όμως ο μαθητής του Σάντος, Μουρίνιο, πρέπει να εφεύρει αντίπαλους σε χαρτογιακάδες Ιταλούς, που απλά τολμάνε να εκφράσουν την άποψη τους. Ένας από αυτούς έτυχε να είναι και ο Μαρσέλο Λίπι.
«Η Γιουβέντους πιστεύω ότι θα πάρει το πρωτάθλημα» είπε ο ομοσπονδιακός προπονητής της Ιταλίας. Αυτό ήταν. Το αγγλικό life style του Μουρίνιο χτύπησε κόκκινο.
«Ο Λίπι έβγαλε ετυμηγορία στην τηλεόραση το προηγούμενο βράδυ. Ο Καπέλο ποτέ δεν θα έκανε το ίδιο για την Αγγλία. Ούτε ο Ντελ Μπόσκιε στην Ισπανία. Όχι, είναι πολύ περισσότερο έξυπνοι για να το κάνουν αυτό. Δε θέλω να ξοδέψω άλλη ώρα απατώντας στον Ιταλό ομοσπονδιακό προπονητή.»
και συνεχίζει…
«Δουλεύω κάθε μέρα για την ομάδα μου, στο γήπεδο και στα αποδυτήρια. Δεν ξοδεύω την ώρα μου περιμένοντας στην γύρα για ένα παιχνίδι που έρχεται όποτε του καπνίσει» (οκ, εδώ θέλει το αγγλικό για όποιον δεν εμπιστεύεται την ελεύθερη μου μετάφραση “I work every day for my club, on the field and in the locker room, with my team. I do not spend my time waiting around for a match to come around every now and then.”)
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 17:51, 20 Αυγούστου, 2009
Ένα από τα σίριαλ του καλοκαιριού τελειώνει. Ο Μουρίνιο μπορεί να έχασε τον Ζλάταν με τον οποίο είχε μία παράξενη σχέση μίσους-αγάπης, αλλά η Ίντερ (που συνήθως είναι η ομάδα που την πιάνουν κορόιδο) πέτυχε μια εξαιρετική συμφωνία. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας στην σύγκριση Ιμπραϊμοβιτς με Ετό, το να παίρνεις τον Καμερουνέζο και μερικά δεκάδες εκατομμύρια είναι σίγουρα μια πολύ καλή συμφωνία. Από την άλλη, η Μπαρσελόνα πιθανότατα γλίτωσε από τις παραξενιές του Ετό, αλλά δεν απέκτησε και το καλύτερο παιδί του κόσμου, πήρε έναν ακόμα ιδιόρρυθμο χαρακτήρα.
Στα χαρτιά δυο από τους κορυφαίους επιθετικούς του κόσμου άλλαξαν ομάδες, μόνο που στα ταμεία η μια ομάδα κέρδισε κατά πολύ και η άλλη έχασε κατά πολύ. Στο γήπεδο θα φανεί κατά πόσο θα επηρεαστούν από αυτές τις αλλαγές…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξαναπαίρνει πηγαίνοντας από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους. προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[2 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
