Κι ενώ στην Αργεντινή ασχολούνται με τις αλλαγές στο πρωτάθλημά τους Μπόκα και Ρίβερ αγωνιούν για το μεταξύ τους ντέρμπυ την Τετάρτη που θα κρίνει την 12η θέση στο πρωτάθλημα, στην κορυφή τα πράγματα αλλάζουν. Η Εστουδιάντες έχασε από την Τίγκρε και η Βέλεζ με πολύ άγχος κέρδισε δύσκολα την Λανούς με ένα πανέμορφο γκολ του Ρικάρντο Άλβαρες:

Αρκετά χιλιόμετρα παραπέρα, ένα  πουλέν που το πήραμε από μικρό παιδί και τώρα έγινε άντρας έκανε το πρώτο του χατ τρικ στην Ιταλία. Παστόρε τον λένε και στην Κατάνια κλαίνε:

Στη Βαρκελώνη ο Λιονέλ πήρε το όπλο του. Και αν ο διαιτητής χάρισε κόκκινη στην Μπάρσα και το τρίτο γκολ είναι κανένα χιλιόμετρο οφσάιντ εμείς ασχολούμαστε με το 2ο γκολ βγαλμένο από ηλεκτρονικό παιχνίδι:

Tέλος, στη Γερμανία η Ντόρντμουντ συνεχίζει σταθερά προς το πρωτάθλημα. Το 2-0 το έκανε ένας Αργεντίνος που αγωνίζεται με την Παραγουάη. Για να είμαστε ειλικρινείς όπως, το μόνο που είχε να κάνει ο Μπάριος ήταν να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα καθώς τα υπόλοιπα τα είχαν ετοιμάσει οι συμπαίκτες του:

Απολαμβάνουμε βιαστικά καθώς τα βίντεο μπορεί να χαθούν από τον μαγικό κόσμο του Ίντερνετ…

Το έχουμε ζήσει όλοι. Το παιχνίδι είναι στην ισοπαλία και τελειώνει. Ο διαιτητής έχει δώσει 3 λεπτά καθυστερήσεις και εμείς κοντεύουμε να τελειώσουμε το τρίτο. Κάποιος παίκτης της ομάδας μας κάνει φάουλ κοντά στην περιοχή μας. Τον βρίζουμε. «Μα τι κάνεις; Όχι άλλο κάρβουνο…» Μεταφυσικά μέσα μας λέμε: «Κοίτα να δεις που θα το φάμε τώρα στην τελευταία φάση, τι γκαντέμηδες είμαστε ρε πούστη…»

Κάποιοι πιο θρησκευόμενοι παρακαλάνε: «Μην το φάμε τώρα Άγιε Φανούρη μου». Οι προληπτικοί αρχίζουν τα «ξου, ξου, ξου» ή οτιδήποτε άλλο ξόρκι υπάρχει για να φέρει αποτυχία στον αντίπαλο. Οι πιο ψύχραιμοι κοιτάνε το στήσιμο των παικτών: «ρε τον αμυντικό τους τον ψηλό μαρκάρετε ρε… κοίτα ρε, τον αφήνουν…»

Κάπου στην εξέδρα ή σε έναν καναπέ υπάρχει και κάποιος άλλος που βλέπει το ματς. Οι φίλοι τον λένε πάντα αισιόδοξο. «Υπάρχει χρόνος ακόμα για να κερδίσουμε» πιστεύει μέσα του. Σπάνια δικαιώνεται, χθες ήταν μια από αυτές τις μέρες. Στο NBA θα το λέγανε buzzer beater. Στη Νάπολι απλά αποθεώνουν τον Λαβέτσι:

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή

Οι οπαδοί της Μπόκα εκστασιασμένοι μετέτρεψαν τον αγώνα με τους Αρχεντίνος Τζούνιορς σε φιέστα για την επιστροφή του Ρικέλμε μετά από 6 μήνες. Τελικά έμειναν με τα πανό αποθέωσης (σαν το παραπάνω που τον ευχαριστεί για την επιστροφή του) καθώς ηττήθηκαν με 0-2. Το σούπερ κλάσικο με τη Ρίβερ έρχεται κι οι δυο μεγάλες ομάδες της Αργεντινής σέρνονται…

Λονδίνο, Αγγλία

Τρέχει και δεν φτάνει ο Αρσέν Βενγκέρ.  Τι πιο ζουμερό για τα σκανδαλοθηρικά έντυπα της Αγγλίας  από το να ασχοληθούν με τον αντιπαθή (γι’ αυτούς) Αλσατό και την προσωπική του ζωή. Η δεσποινίδα της φωτό (μεγαλοκοπέλα κοντά στα 40) φέρεται να είναι η παράνομη σχέση του Βενγκέρ. Πρώτην σερβιτόρα και νυν τραγουδιστρία και από ότι φαίνεται ο Αρσέν έχει καλό μάτι μόνο στα ποδοσφαιρικά ταλέντα γιατί στις γυναίκες δύσκολα (μην παραμυθιάζεστε, στις υπόλοιπες φωτό είναι τραγική). Τι έχει να τραβήξει ο άνθρωπος…

Κίνα

Ο Ντιέγκο βρέθηκε ΚΑΙ εκεί (σαφώς στενοχωρημένος από την αποτυχία του στο Μουντιάλ) και γι’ αυτό έκανε τσαλιμάκια  με ένα πορτοκάλι φορώντας την κάλτσα του… Παραλίγο να αφήσει έναν δυστυχή Κινέζο χωρίς καρύδια, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Λίβερπουλ, Αγγλία

Θα θυμάστε τα επικά ελληνικά μηνύματα «Μάνα στείλε λεφτά», «Γεωργία σε αγαπώ»  κτλ που είχαμε συνηθίσει τα παλιά χρόνια όταν βλέπαμε τις ομάδες να αγωνίζονται στο εξωτερικό και οι δαιμόνιοι φοιτητές μας έκαναν οικονομία στο τηλέφωνο. Κάπως στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε και οπαδός της Λίβερπουλ χθες στο Άνφιλντ. Αντί να ασχοληθεί με τον αγώνα φρόντισε να διαφημίσει τα… μάνγκο του που πουλάει τζάμπα. Σπεύσατε γιατί είναι ζουμερά.

Μιλάνο, Ιταλία

Άγνωστο τι είναι το χειρότερο. Ο Σαμουέλ που βουτάει για να πάρει το πέναλτυ ή ο ξεδιάντροπος διαιτητής που το σφυρίζει; Η Ίντερ πάντως ισοφάρισε και πλησίασε, έστω και κατά έναν βαθμό, την πρωτοπόρο Λάτσιο που έχασε από τη Ρόμα (με δυο πέναλτυ).

…αλλά η εξουσία που κατέχει ο καθένας.
(Από το χθεσινό ντέρμπι Λάτσιο-Ρόμα)

(Σημασία δεν έχει η ποσότητα Vol 1 και Vol 2)

Είσαι φίλαθλος της Ίντερ. Ιστορική ομάδα, αναμφίβολα. Έχεις πανηγυρίσει 18 Πρωταθλήματα, 6 Κύπελλα, 5 Σούπερ καπ, 3 Champions League, 3 Europa League και 2 Διηπειρωτικά. Και όμως παραμένεις προσωπολάτρης. Αηδιαστικά προσωπολάτρης…

OrgasMou.

Αυτό είναι μια κλασσική μορφή προώθησης της Αμερικάνικης σειράς ‘The Walking Dead’ που πρόκειται να ξεκινήσει να προβάλλεται σε λίγο καιρό με θέμα που γίνεται εύκολα αντιληπτό από τον τίτλο και μόνο.

Αυτή είναι μια ακόμα (εξαιρετική αισθητικά) κλασσική μορφή προώθησης της ίδιας σειράς.

Αυτό όμως είναι μια νέα/σύγχρονη μορφή προώθησης που εκμεταλλευόμενη κάθε δυνατότητα της παγκοσμιοποίησης, στέλνει μερικά ζόμπι να παρακολουθήσουν στην Ρώμη το Λάτσιο – Κάλιαρι ανάμεσα σε μπαμπάδες και παιδάκια.

Κανείς δεν ξέρει που μπορεί να φτάσει στο άμεσο μέλλον η φαντασία των διαφημιστών…

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που εκθειάζαμε την ομάδα της Ουρακάν (καταφέραμε και τη διαλύσαμε) που παραλίγο να πάρει το πρωτάθλημα στην  Αργεντινή. Και αν ο Αράνο κι ο Αραούχο γύρισαν πίσω (για διάφορους λόγους), ο καλύτερος εκπρόσωπος της ομάδας είναι ο Χαβιέρ Παστόρε που βγάζει μάτια φέτος με τα χρώματα της Παλέρμο. Ο νεαρός Αργεντίνος έχει μπει στο μάτι πολλών ομάδων, αλλά προς το παρόν συνεχίζει να παραμένει στα νότια και να  βάζει τέτοια γκολ που να αυξάνουν την τιμή του συνέχεια:

Και σαν τον συμπατριώτη του Καρλίτος, θυμήθηκε κι αυτός τις μητέρες…

Ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα στις καρδιές μας και στο μυαλό μας, στην ειδική κούτα που στοιβάζουμε τις «ευχάριστες ποδοσφαιρικές αναμνήσεις από παίκτες που αν δεν γνώριζαν ποτέ την νυχτερινή ζωή θα ήταν τώρα στην μαρκίζα του el sombrero».

Ο Τζιμ Μπάξτερ θεωρείται από πολλούς Σκοτσέζους ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που έβγαλε ποτέ η χώρα. Μπορεί η καριέρα του να είναι γεμάτη επιτυχίες και μεγάλες νίκες με την Ρέιντζερς και με την εθνική ομάδα αλλά οι στιγμές που κανένας Σκοτσέζος κάποιας  σεβαστής ηλικίας δεν θα ξεχάσει ποτέ, μεταφέροντας τες από στόμα σε στόμα στις νεότερες γενιές, δεν σχετίζονται με κάποιο γκολ ή κάποια ασίστ.

Τον Απρίλιο του 1967, αντιμετωπίζοντας μέσα στο Γουέμπλει την μισητή αντίπαλο και πρωταθλήτρια κόσμου (για μοναδική φορά στην ιστορία της) Αγγλία, ο Μπάξτερ πέρασε στο πάνθεον της ποδοσφαιρικής ιστορίας της Σκοτίας. Με το σκορ υπέρ της ομάδας του, σε μια ανύποπτη φάση και την ώρα που οι συμπαίκτες του προσπαθούσαν να ελευθερωθούν για να τους δώσει πάσα, σήκωσε την μπάλα στον αέρα και σ’ εκείνο το σημείο, μέσα στον ναό του Αγγλικού ποδοσφαίρου, εναντίον της καλύτερης ομάδας στον κόσμο εκείνη την στιγμή ξεκίνησε να κάνει τσαλιμάκια. Αυτήν την εικόνα, την παραδέχονται και οι Άγγλοι. Συνέβη. Οι ίδιοι οι Σκοτσέζοι το προχωράνε ένα βήμα περισσότερο και επιμένουν ότι όχι μόνο έπαιζε με την μπάλα στον αέρα, αλλά σε κάποια φάση, εκμεταλλευόμενος το momentum και την αίσθηση της υπεροχής που είχε, την σταμάτησε στο χόρτο και κάθισε πάνω της, περιμένοντας τους Άγγλους να έρθουν να τον μαρκάρουν. Μύθος; Πιθανόν. Αλλά ζει ακόμα στις γεροντικές συγκεντρώσεις των Σκοτσέζων όσο περιμένουν το ουίσκι να ωριμάσει. Η μέρα που ο Σκοτσέζος Τζιμ Μπάξτερ έκατσε πάνω στην μπάλα, μέσα στο Γουέμπλει υπάρχει ακόμα στις καρδιές τους, φωλιασμένη στο ίδιο σημείο που κρατάνε τους μύθους για τον William Wallace – τον παλιό, όχι τον Μελ Γκίμπσον.

Ο Ζούλιο Σέρτζιο από την άλλη δεν ήταν ποτέ κάτι το ξεχωριστό. Μια άδεια καριέρα γεμάτη ατέλειωτες βραδιές στους πάγκους της Βραζιλίας και της Ιταλίας. Αλλά από το βράδυ της Τετάρτης και μετά, όταν παρακάμπτοντας κάθε ίχνος λογικής και αυτοπροστασίας δέχτηκε να παραμείνει όρθιος μπροστά στο τέρμα του για όλη την διάρκεια των καθυστερήσεων με σοβαρά χτυπημένο αστράγαλο, απλά και μόνο επειδή η ομάδα του δεν είχε άλλες αλλαγές και έπαιζε ήδη και με παίκτη λιγότερο, ξέρει ότι κατέκτησε μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία της Ρόμα. Το βίντεο με τα κλάματα του από τον πόνο έκανε τον γύρο του κόσμου και θα ξεχαστεί σε λίγο καιρό, όταν κάποια άλλη εντυπωσιακή σκηνή κάπου στον πλανήτη θα κλέψει τα φώτα της δημοσιότητας αλλά η ιστορία αυτή για τα ηρωικά λεπτά που κλαίγοντας με τρόπο που δεν έχεις συνηθίσει να βλέπεις, υπερασπίστηκε την εστία της ομάδας του απλά και μόνο για να την βοηθήσει να κυνηγήσει το γκολ της ισοφάρισης, είναι σίγουρο ότι θα ταξιδέψει στον χρόνο από γενιά σε γενιά Ρωμαίων οπαδών, μαζί με τα διάφορα κατορθώματα του παίκτη-σημαία Τότι.

Κι αν δεν υπήρχε το βίντεο για να συνοδεύσει τον μύθο δεν θα ήταν καθόλου παράξενο αν το κατόρθωμα του Βραζιλιάνου ξέφευγε απ’ τα όρια του φυσιολογικού και γινόταν μια παραμυθένια αφήγηση για τον τερματοφύλακα που με τον αστράγαλο να κρέμεται από το ματωμένο πόδι και τα δάκρυα να τρέχουν ασταμάτητα στο πρόσωπο, όχι μόνο έμεινε στον αγωνιστικό χώρο αλλά βγήκε και μπροστά στις στημένες φάσεις κουτσαίνοντας, προσπαθώντας να δώσει στην ομάδα του έναν πολύτιμο βαθμό. Γιατί ως γνωστόν, οι μύθοι δεν έχουν ρεαλιστικά όρια…

Παραπάνω βλέπεις 38 δευτερόλεπτα από την τηλεοπτική ζωή του 1970. Ο Μπόμπι Μουρ κάνει ένα γέμισμα από την άμυνα,  ο Φράνσις Λι υποδεικνύεται σε θέση οφσάιντ, οι Γερμανοί παίρνουν την μπάλα και ξεκινάνε νέα επίθεση, ο αγώνας συνεχίζεται, οι Γερμανοί προκρίνονται, η ζωή συνεχίζεται, η ορθότητα της απόφασης του επόπτη παραμένει αναπόδεικτη. Πρόκειται για την λεγόμενη Ζ.Π.Ρ.Α.Φ. (Ζωή προ ριπλέι αμφισβητούμενων φάσεων).

Σαράντα χρόνια μετά, η ράτσα που έκανε πρώτη τις ποδοσφαιρικές εκπομπές κανονικό τηλεοπτικό νταβαντούρι διαιτητικών αντιπαραθέσεων – και όχι ΔΕΝ είναι η δικιά μας – παίρνει μια μεγάλη, στα όρια του να αποκαλεστεί επαναστατική, απόφαση. Ο διευθυντής της RAI, Eugenio De Paoli, ανακοίνωσε πως από φέτος τα φαινόμενα μουβιόλας θα εξαφανιστούν απ’ όλα τα προγράμματα της RAI. Μουβιόλα, που κυριολεκτικά είναι η κινηματογραφική συσκευή μοντάζ, ονομαζόταν στην γειτονική χώρα η ατελείωτη επανάληψη κάθε πιθανού ριπλέι μιας αμφισβητούμενης φάσης, μέχρι την στιγμή που οι ‘ειδικοί’ (που συνήθως είναι πρώην διαιτητές) στο τηλεοπτικό στούντιο αποφανθούν για το αν ο διαιτητής έπραξε σωστά ή λάθος.

Μια αντίστοιχη, λυτρωτική, απόφαση στην Ελλάδα θα μείωνε κατακόρυφα τα νεύρα χιλιάδων ανθρώπων κάθε Κυριακή βράδυ, θα έκανε πιο εύκολο το πρωινό ξύπνημα της Δευτέρας αφαιρώντας το ανούσιο τηλεοπτικό ξενύχτι και, το κυριότερο, θα εξαφάνιζε από την ζωή μας ανθρώπους όπως ο Παναγιώτης Βαρούχας, με όλα τα ψυχικά καλά που συνεπάγονται απ’ αυτό. Δυστυχώς, γαμώ την γκαντεμιά μας, κανένας δεν έχει ενημερώσει ακόμα το ΔΝΤ για το τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες του αθλητικού τμήματος της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης.

Η αρχική σκηνή του βίντεο είναι βγαλμένη από το αντισυμβατικό μυαλό του Σαμ Πέκινπα. Ο Ζοσέ χαιρετάει τον Μάρκο από απόσταση. Μελό αποχαιρετισμοί και εφετζίδικοι μονόλογοι φάτε την σκόνη μας. Λίγες κουβέντες. Σταράτες. Τα πολλά λόγια είναι καταφύγιο των ‘μικρών’. Τα αντρικά αντίο δεν μπορεί να ξεφτιλίζονται δημόσια, μπροστά στις κάμερες. Κοφτά, ξεκάθαρα νεύματα: «Θα σου τηλεφωνήσω». (Τουλάχιστον αν είναι να ξεράσουμε τα εσώψυχα μας, ας το κάνουμε μόνοι μας αγκαλιά μ’ ένα τηλέφωνο κι ένα ουίσκι στην μπανιέρα.)

Ο Ζοσέ μπαίνει στο σκοτεινό αμάξι. Το αμάξι ξεκινάει. «Οδηγέ σταμάτα, πρέπει να κάνω κάτι ακόμα. Δώσε μου ένα λεπτό». Ο Ζοσέ πετάγεται έξω και ξεχύνεται προς τον Μάρκο όπως ακριβώς η Ίντερ σε κάποια παιχνίδια παρατούσε για λίγο το κατενάτσιο της για να επιτεθεί. Δημοσιογράφοι, κάμερα μαν, σεκιουριτάδες, τυχόν άσχετοι περαστικοί ακολουθούν κατά πόδας. Ο Ζοσέ δεν πτοείται από τίποτα. Στην τελική, έτσι είναι τα αγνά και αυθεντικά ανθρώπινα συναισθήματα, βρε αδερφέ. Αδάμαστα! Θα βγουν στην επιφάνεια ότι κι αν κάνεις, όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι.

Ο Πέκινπα τρώει σούτι από την σκηνοθετική καρέκλα – δεν τον χωράει πλέον το σενάριο – και αναλαμβάνει ο τύπος που σκηνοθετεί όλες τις ρομαντικές κομεντί της Τζούλια Ρόμπερτς και του Τζουντ Λο. Ο Μάρκο είναι ακόμα ακουμπισμένος στον τοίχο προσπαθώντας να στηρίξει κάπου την καταρρέουσα ψυχή του. Ο Ζοσέ τον πλησιάζει και τον αγκαλιάζει. Οι παρευρισκόμενοι χειροκροτούν λυτρωμένοι και γεμάτοι. Γκολ. Η αγάπη σκόραρε και σήμερα.

Στο μυαλό και των δυο ..αστράφτουν φλάσμπακ τόσων μηνών. Οι κούπες. Οι κλωτσιές του Μάρκο. Οι διαμαρτυρίες. Τα ξεσπάσματα του Ζοσέ. Οι φωνές. Ο αποχωρισμός. Άδικη ζωή. Καταραμένο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Άτιμη ξενιτιά. Ρουφιάνα εγωπάθεια. «Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένη, που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο».

Ο Μάρκο κάποια στιγμή βαριέται στερεύει από δάκρυα και προσπαθεί να απεμπλακεί από την αγκαλιά του πρώην καθοδηγητή του. Ο Ζοσέ εκεί. Επιμένει. Δεν είναι αρκετό ακόμα. Ο Μάρκο υποκύπτει. Ξαναχώνεται στην αγκαλιά του. Όταν δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα πλέον για να βγει, ο Ζοσέ αποχωρεί από το σημείο με φάτσα σαν του Ρονάλντο μετά από ήττα. Οι κάμερες τον παίρνουν ξανά από πίσω. Το πλάνο θυμίζει ταινία με τον Χιου Γκράντ να παριστάνει τον πρόεδρο-δήμαρχο-ηγέτη-πλανητάρχη-υπουργό και να αφήνει στην άκρη το υψηλό του αξίωμα, παραβλέποντας τους ακολούθους του, τα ΜΜΕ και την φιμέ του ζωή για να νιώσει λίγο κοινός θνητός, να αγαπήσει και να αγαπηθεί δημόσια. Ο Ζοσέ επιστρέφει στο αμάξι.

«Οδηγέ ξεκίνα. Ξεκινάμε μια νέα ζωή». Κλάμα…

Σχετικές ιστορίες:
Πως να σπάσεις πλάκα με τον κόσμο aka το πουτσοσκάμπιλο του Βιειρά

Τι είναι αυτό που συνδέει την Σεβίλη, την Ατλέτικο Μαδρίτης, την Ιντερ και τη Ρούμπιν Καζάν;

Μα φυσικά το γεγονός πως μόνο αυτές κατάφεραν να υποχρεώσουν τη Μπάρσα σε ήττα κατά τη διάρκεια της σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε.

Και η αξία της νίκης τους επιβραβεύτηκε στο τέλος με κάποιο τρόπαιο.

Η Ιντερ κατέκτησε το Champions League, η Ατλέτικο τη Europa League, η Σεβίλη το Copa del Rey και η Ρούμπιν Καζάν τη ρωσική Λίγκα.

Με μια μικρή παράφραση: η αξία του νικημένου δίνει τρόπαια στο νικητή!

Τα παλιά καλά χρόνια, τότε που η μόνη μας σκοτούρα ήταν να μην έχει πιάσει άλλος το γηπεδάκι του σχολείου και τα ραντεβού της παρέας δινόταν χωρίς κινητά, iPad και gps, όταν δεν συμπληρώναμε πολλά άτομα για διπλό, το γυρνούσαμε στο ‘Γερμανικό’. Αυτό παιζόταν στην μια εστία, με μικρό αριθμό ατόμων και χρήση πόντων, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο πετύχαινες το γκολ. Για να σκοράρει κάποιος έπρεπε η μπάλα πιο πριν να μην έχει ακουμπήσει το έδαφος, γιατί σε περίπτωση που γινόταν αυτό καθόσουν εσύ τερματοφύλακας, κάτι που δεν ήταν και πολύ ευχάριστο γιατί ξαφνικά γινόταν όλοι σου οι φίλοι εχθροί που θέλανε να φάνε τους πόντους  σου κι εσύ ήσουν μόνος και ανυπεράσπιστος, χωρίς άμυνα και με μοναδικό σύμμαχο την αμπαλοσύνη κάποιων.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, το ‘Γερμανικό’ (Το οποίο κανείς δεν ήξερε γιατί ονομάστηκε έτσι και κανείς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί έτσι λειτουργούν τα παιδιά: Ζούνε ευτυχισμένα στην μερική άγνοια τους. Παρ’ όλα αυτά πιο πιθανό μου φαίνεται να είναι Ελληνικής έμπνευσης ειρωνική ονομασία, παρά επινόηση κάποιου Γερμανικού νευρώνα. Σιγά, μην ασχολιόταν ποτέ ένας Γερμανός με τέτοια ανούσια πράγματα!) ήταν ο εφιάλτης κάθε άτεχνου και η απόλαυση του κάθε εφετζή, που έπαιζε αποκλειστικά και μόνο για εκείνη την μαγική στιγμή που θα βάλει γκολ με ψαλιδάκι, θα ακούσει τα «ωωω» και θα αφήσει τους υπόλοιπους, γεμάτους ανταγωνιστική χαρά, να κάνουν την αφαίρεση των πόντων του καημένου τερματοφύλακα.

Στον κόσμο του ‘Γερμανικού’ η χθεσινή γκολάρα του Μαικόν, ενός εκ των δυο καλύτερων δεξιών μπακ στον πλανήτη, στο ντέρμπι με την Γιουβέντους, θα μετρούσε ως απλό σουτ. Στον κόσμο του σύγχρονου ποδοσφαίρου όμως, τέτοια γκολ βλέπεις εξαιρετικά σπάνια και ειδικά από αμυντικό.

Βερόνα, Ιταλία…

Το ενδιαφέρον του ποδοσφαιρικού κόσμου συγκέντρωσε το παιχνίδι Κιέβο Βερόνα – Κατάνια. Ένα παιχνίδι που υπό νορμάλ συνθήκες θα το έβλεπες μόνο αν σε είχαν δέσει σε μια καρέκλα και είχαν σπάσει το τηλεοκοντρόλ, συγκέντρωσε πάνω από 2 εκατομμύρια Ευρώ σε ποντάρισμα. Πολλές εταιρίες στοιχήματος απέσυραν το παιχνίδι, ενώ κάποιοι με προφανείς μαντικές ιδιότητες πόνταραν περίπου 200.000 Ευρώπουλα στο τελικό σκορ 1-1. Το πόσο ήρθε και πώς ήρθε το ματς τελικά στο επόμενο βίντεο:

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή

Μπορεί το σούπερ-κλάσικο μεταξύ Μπόκα και Ρίβερ να διακόπηκε λόγω καταρρακτώδους βροχής, αλλά ο Μάρτιν Παλέρμο βρήκε το χρόνο να ανέβει στην ταράτσα για χάρη της Ζιλέτ και να σκοράρει σε μια απέναντι πολυκατοικία. Η «απόδειξη» στην παρακάτω φωτογραφία και το βίντεο εδώ:

Αμβούργο, Γερμανία

Ο Τόμας Ρινκόν από τη Βενεζουέλα δείχνει τι πάει να πει αυταπάρνηση για την ομάδα σώζοντας δυο φορές ένα γκολ, τη δεύτερη φορά με τρόπο που σπάνια βλέπει κανείς στα γήπεδα. Οι οπαδοί της Σάλκε δεν θα το εκτίμησαν ιδιαίτερα…

Γένοβα, Ιταλία

Η δύσμοιρη Γιουβέντους συνεχίζει τον κατήφορό της. Με τον Μπουφόν και τον Μάνινγκερ εκτός δράσης, η ομάδα από το Τορινό επιστρατεύει τον γέροντα Κιμέντι και αυτός μαζεύει τα γκολ σαν στραγάλια με τελευταίο δράστη τον αγαπημένο μας Αντόνιο Κασάνο. Ο Κιμέντι από τα νεύρα του μετά την γκέλα, πήγε και έριξε μπουνιά σε ένα τραπέζι. Αποτέλεσμα; Να σπάσει το χέρι του. Σας θυμίζει κάτι;

Στο manual του πετυχημένου αθλητικού σάιτ γράφει στην σελίδα 25: «Ο αντρικός πληθυσμός θέλει μπάλα, θέλει μπάλα, θέλει μπύρα και θέλει και ημίγυμνες γυναίκες». Μια λοιπόν που τα πνεύματα είναι τεταμένα με την μπάλα, μια που ασχοληθήκαμε με την μπύρα, ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε και με καμιά γυναίκα.

Χαμός που λέτε γίνεται στην Ιταλία με τις φήμες για ροζ σκάνδαλο στα ενδότερα της Γιούβε. Η δεσποινίδα της φωτογραφίας είναι η Αλένα Σερέντοβα και αν δεν το καταλάβατε είναι μοντέλο. Είναι επίσης το έτερον ήμισυ του τεράστιου τερματοφύλακα που λέγεται Τζίτζι (όπως θα λεγε κι ο Αλέξης Σπυρόπουλος που ξέρει όλους τους Ιταλούς με τα υποκοριστικά τους και τους αναφέρει ως Άλεξ, Καρλίτο, Λουίτζι κ.ο.κ. στις μεταδόσεις του) Μπουφόν. Ο Τζίτζι που λέτε έχει κάνει 2 μικρά μπουφονάκια (και όχι μπουφανάκια) με την κοπέλα, αλλά δεν της έχει φορέσει βέρα.

Φήμες κυκλοφόρησαν τον τελευταίο καιρό, ότι η Αλένα έχει εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο παρόμοιο με αυτό που τάραξε την Τσέλσι. Το μοντέλο από την Τσεχοσλοβακία (γιατί για εμάς ποτέ δεν χωρίστηκαν οι δυο χώρες και στις καρδιές μας είναι μία) που παλαιότερα είχε κάνει την επική δήλωση: «Συγκινούμαι πάντα όταν ο Τζίτζι κάνει μια απόκρουση, αλλά οι δυο πιο σέξυ παίκτες της Εθνικής είναι στον πάγκο και είναι ο Καναβάρο και ο Μποριέλο», ακούστηκε ότι τα φόρεσε στον Μπουφόν με τον συμπατριώτη του τον αγριάνθρωπο Αμάουρι.

Η Αλένα βγήκε σοκαρισμένη στα ΜΜΕ (ελπίζουμε πιο πειστικά από την Τζούλια Αλεξανδράτου) και δήλωσε ότι όλα είναι ψέματα και ότι δεν είναι καμιά πόρνη και ότι δεν ξέρει πώς κυκλοφόρησε αυτό το ψέμα. Επίσης, αρνήθηκε ότι έγινε θερμό επεισόδιο στην προπόνηση της Γιούβε μεταξύ Μπουφόν και Αμάουρι (πώς να πάει καλά αυτή η ομάδα μετά;) και ότι ο Μπουφόν πάει εκκλησία κάθε Κυριακή (!!). Μέσα σε όλα αυτά πρόσθεσε και ότι τον βάζει να βγάζει τα παπούτσια του κάθε φορά που μπαίνει στο σπίτι (έτσι για να μη γεμίζει με λάσπες και γκαζόν το φτωχικό μπουφονόσπιτο και πρέπει να σκουπίζει η Αλένα), δείχνοντας ποιος κάνει κουμάντο.

Κι επειδή έπρεπε να ακουστεί και η άποψη του Μπουφόν, ο Ιταλός τερματοφύλακας έκανε το λακωνικό σχόλιο. «Με έχουν αποκαλέσει γκέι, φασίστα, έχω διαβάσει ότι η σχέση μου είναι διαλυμένη, με έχουν πει λούζερ. Μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά. Αν τα βάλεις με την οικογένειά μου όμως, τότε έχουμε πρόβλημα…»

Και η ζωή στα αποδυτήρια της Γιούβε συνεχίζεται…