Θυμάστε την Σούπερ Λίγκα; Αυτή την κοινοπραξία-συνεταιρισμό-παρεάκι που θα έλυνε τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου; Τα χέρια που είχαν δωθεί μεταξύ των δυο αιωνίων (μετά από κάθε μια τέτοια χειραψία λείπουν μερικά δάχτυλα) και τη νέα εποχή που θα ξεκινούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Για μερικά χρόνια είχαμε προέδρους κοινής αποδοχής, χαρούμενες παρέες και… νέα φρέσκα πρόσωπα.

Αν τώρα κάποιος πήγαινε στην τελευταία συνέλευση θα νόμιζε ότι βρίσκεται στην παλιά καλή ΕΠΑΕ. Κόντρα από τα παλιά μεταξύ ΟΣΦΠ και ΠΑΟ για το ποιος θα βγάλει τον δικό του και όχι μόνο. Υποψήφιος ο δικηγόρος Κανελλόπουλος λέει. Τον θυμάστε; Όχι; Τόσο μεγάλο έργο είχε επιτελέσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για τον μυστακιοφόρο δικηγόρο που διετέλεσε πρόεδρος στην ΕΠΑΕ και επί εποχής του έγιναν μεγάλα πράγματα, όπως το ματς της Ριζούπολης… Αυτό το άφθαρτο πρόσωπο στηρίζουν ΟΣΦΠ-ΑΕΚ και Άρης (από τις πιο σημαντικές ομάδες).

Είναι λέει αντιπρόεδρος στον Ολυμπιακό Βόλου τον οποίο ελέγχει ο Αχιλλέας Μπέος. Μη βιάζεστε όμως. Έχουμε και άλλα πρόσωπα από τα παλιά. Ο Μάκαρος είναι από την άλλη πλευρά και στηρίζει λέει τον Σπανό (μιλάμε για το μπλοκ του ΠΑΟ). Μάκαρος και Μπέος που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει στα χέρια σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης είναι οι δυο κύριοι εκφραστές των παρατάξεων. Κάπου εκεί υπάρχει κι ο Θεοδωρίδης που πριν 2 δεκαετίες ήταν στον Ηρακλή και σύμφωνα με τα έγκυρα λεγόμενα του Μάκαρου τον επηρεάζει ο Μελισσανίδης (!!) για να ψηφίσει τον Κανελλόπουλο, όπως επίσης ο ίδιος επηρεάζει και την ΑΕΚ. Ο δε Άρης λέει, ψηφίζει Κανελλόπουλο γιατί χρωστάει χάρη στον… Πατέρα. Μα, καλά ο ΠΑΟ δεν στηρίζει τον αντίπαλο; Ο ΠΑΟ ναι, η κυβέρνηση του βουνού του Νικόλα Πατέρα στηρίζει Κανελλόπουλο όμως. Μεγάλο πλήγμα βέβαια η απουσία της οικογένειας Μητρόπουλου που έχει αφήσει κι αυτή το στίγμα της στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα μπορούσε να είχε συμμετοχή στις διαδικασίες.

Κόντρα Ολυμπιακού, Πατέρα και Βαρδινογιάννη λοιπόν κι εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Αν κάτι χαρακτηρίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ο αργός ρυθμός, τα πολλά λάθη, ο λίγος καθαρός χρόνος παιχνιδιού, οι ελάχιστες φάσεις και το φτωχό θέαμα.

Ο χθεσινός ημιτελικός κυπέλλου μεταξύ της Καβάλας και του Αρη ήταν μια φωτεινή εξαίρεση.

Παιχνίδι ευχάριστο για όλους τους φιλάθλους, με τη μπάλα να πηγαίνει πάνω-κάτω και να προσφέρει απλόχερα φάσεις και θέαμα.

Για να αποδειχτεί πως όταν θέλουν και όταν ζορίζονται για το αποτέλεσμα μπορούν και καλύτερα απ αυτό που μας έχουν συνηθίσει.

Αυτός είναι ο πάγκος της Καβάλας στον χθεσινό αγώνα Κυπέλλου με τον Άρη. Αριστερά διακρίνεται ο προπονητής της ομάδας Ντε Μος, δίπλα είναι ένας γηραιός κύριος που δυστυχώς δεν γνωρίζουμε. Δεξιά του, το παλικάρι με το σκισμένο τζιν, είναι ο πρόεδρος της Καβάλας Σταύρος Ψωμιάδης. Δεξιά από τον πρόεδρο είναι ένας υπάλληλος του ΑΟΚ που δένει/λύνει τη γραβάτα και  όπως μάθαμε λέγεται Μάκης Ψωμιάδης. Ο εν λόγω κύριος δηλώθηκε στο φύλλο αγώνα ως μεταφραστής του προπονητού…

Η Καβάλα τελικά έχασε 3-1 και εμείς σας μεταφέρουμε το τι ειπώθηκε στη συνέντευξη τύπου:

Ντε Μος: «Good afternoon ladies and gentlemen.»

Mεταφραστής Μάκαρος: «Αγαπούλες γεια χαραντάν.»

Ντε Μος: «These games last for 180 minutes. We scored once and we did the best we could. I remember the League game, we had 5-6 big chances. We now have to win the home game.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «180 κάτι. Βάλαμε ένα γκολ και έπρεπε να βάνουμε κι άλλα. Στο πρωτάθλημα τους είχαμε ξεκωλιάσει και το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.»

Ντε Μος: «We created chances with Rincon and Onwuachi. I’ve played many similar games and I know that if we score early, the match will be hell for Aris. If Aris scores, we can score three times and take the game into extra time. We may even get a penalty and if we score a penalty we can then score more goals.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Με τους παιχταράδες που έχω φέρει, τον Μαϊκόν και τον Ομπουγάτσι η Καβάλα θα γίνει η Καβαλάρα που ξέραμε για όλους εμάς τους Καβαλιώτες. Θα γίνει κόλαση στην ρεβάντσα και άμα ο διαιτητής βάλει πλάτη θα πάρουμε και κανένα μπενάλ.»

Ντε Μος: «We score easily at home and our fans will be ready for this game. I want to congratulate Aris because they believed until the end and they did it because of our mistakes.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Ο κόσμος της Καβάλας είναι αυτός που με σταμάτησε το Σάββατο έξω από το μπαρμπέρικο του Μήτσου που πήγα να κουρευτώ και κάθε 5 βήματα μου λεγε ‘Πρόεδρε τι θα γίνει με το Κύπελλο’. Στη ρεβάντσα δεν θα γίνουν λάθη και ελπίζω να το καταλάβουν αυτό οι παίκτες, αλλιώς θα τους το ξαναφιξάρω.»

Ντε Μος: «In the League game there were two penalties denied to us, with Rincon and Ioannou.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Δυο μπενάλ δεν μας είχαν δώσει στο πρωτάθλημα. Δεν θα ξαναγίνει αυτό, οι εποχές Καζαντζίδη-Μάτσα τελειώσανε κύριοι. Θα πάω στο σπίτι του κυρίου διαιτητή μόνος μου εντελώς, το τονίζω μόνος μου. Θα χτυπήσω την πόρτα και όταν ανοίξει θα του πω «Εντάξει διαιτητή, περαστικός ήμουνα.»

Για το σομπρέρο, Τοσοδούλι Βλεφαράκι

Έλλειψη σωστής νοοτροπίας είναι η αιτία που η Καβάλα για τριάντα ολόκληρα λεπτά, σε έστησε στα σχοινιά ψάχνοντας για την ισοφάριση, που και ο πιο αστοιχείωτος καταλάβαινε ότι ερχόταν.

Έλλειψη εμπιστοσύνης στον τερματοφύλακα είναι η αιτία που ο Νασούτι αγωνιζόταν σε όλο το παιχνίδι σαν στόπερ και λίμπερο μαζί, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να ‘σκουπίσει’ οποιαδήποτε μπαλιά πλησιάζε το τέρμα του Άρη – παίρνοντας θέση πάνω στην γραμμή, στην πλευρά που κάλυπτε το τείχος, ακόμα και στο φαουλ απ’το οποίο προήλθε η ισοφάριση.

Έλλειψη εμπειρίας ή στιγμιαίο λάθος (σημαντική η διαφορά μεταξύ των δυο αλλά και αδύνατη η επιλογή ενός εκ των δυο όταν έχεις δει έναν τερματοφύλακα σε 1,5 παιχνίδι όλο κι όλο) είναι η αιτία που ο Πέσκοβιτς κάθισε σε λάθος σημείο στο φάουλ της ισοφάρισης, καταφέρνοντας να δεχτεί γκολ – έστω και από καλοχτυπημένη εκτέλεση – στην πλευρά που όφειλε να καλύπτει.

Έλλειψη προγραμματισμού είναι η αιτία που παρά το πέρσινο πάθημα, η ομάδα δεν απέκτησε έναν δεύτερο τερματοφύλακα τον οποίο να μπορεί να εμπιστευθεί όταν λείπει ο Σηφάκης.

‘Ελλειψη ενδιαφέροντος (και πίεσης), πάντως, είναι δεδομένο ότι δεν θα έχουμε από εδώ και πέρα, και μέχρι το τέλος της περιόδου, έτσι όπως τα φέραμε τα πράγματα…

Είσαι λέει τώρα αγαπητέ αναγνώστη, οπαδός του Παναθηναϊκού, πρωτοπόρου της βαθμολογίας με 6 βαθμούς διαφορά απ τον μισητό σου αντίπαλο και παίζεις στην έδρα σου με την Καβάλα, που μόλις φέτος ανέβηκε απ την βού εθνική και που τέλος πάντων δεν αποτελεί φόβητρο και η βαθμολογική της συγκομιδή τον τελευταίο καιρό είναι πενιχρή, ενώ μεσοβδόμαδα έχει παίξει και σε δύο μέρες έναν αγώνα κυπέλλου στην … πισίνα του «Ανθή Καραγιάννη» (χωρίς πάντως να πνιγεί κανένας πολίστας).

Μεγαλωμένος με τις γνωστές παραδόσεις και αρχές του οπαδού της ομαδάρας (ο ύμνος του Ολυμπιακού το αποτυπώνει πιό εύστοχα, «ομάδα ομαδάρα μου» λέει), περιμένεις να κλείσεις την επαρχιακή ομαδούλα στα καρέ της, να την σφυροκοπήσεις ανελέητα και να πάρεις τον αγώνα με συνοπτικές διαδικασίες με 2, 3, 4 γκολ, εύκολα τέλος πάντων, γιατί αλλοιώς τί μεγάλη ομάδα είσαι;

Ούτε που σου πέρασε απ το μυαλό να κάνεις τον εξής απλό συλλογισμό: να πάρεις έναν προς έναν τους παίκτες της «ομαδάρας» σου (ενδεκαδάτους και πάγκο) και να τους συγκρίνεις με τους αντίστοιχους της «ομαδούλας». Και αφού το κάνεις, μετά να κάτσεις και να σκεφτείς ποιά ομαδάρα φέτος (απ τις γνωστές ομαδάρες) κέρδισε την ομαδούλα της Καβάλας.

Αν μάλιστα το σκαλίσεις πιό πολύ, θα δεις πως αυτό δεν είναι έργο προπονητή, καθώς η Καβάλα ήταν καλύτερη και από Παναθηναϊκό και από Ολυμπιακό και από ΑΕΚ (αυτά έχω παρακολουθήσει εγώ, δεν μπορώ να πω γιά άλλα παιχνίδια, όχι πως δεν υπάρχουν άλλες «ομαδάρες»), με 3 διαφορετικούς προπονητές στον πάγκο της.

Κατά συνέπεια,ανεξάρτητα απ το τί λέει η προϊστορία, η βαθμολογική θέση των ομάδων, η φόρμα και η φανέλα, η Καβάλα αποδεδειγμένα είναι μιά ομάδα όχι απλά με καλούς παίκτες, αλλά σε κάποιες θέσεις με καλύτερους παίκτες από οποιαδήποτε «ομαδάρα» του ποδοσφαιρικού μας συστήματος.

Είναι μιά ομάδα δομημένη να σκοτώνει στην αντεπίθεση, γιατί οι παίκτες της διαθέτουν την ποιότητα που επιτρέπει την»οικονομία» των κινήσεων. Από κεί που αμύνεται, μεταβαίνει σε κατάσταση επίθεσης και με δύο-τρεις το πολύ πάσες έχει φτάσει στα αντίπαλα καρέ και έχει κάνει φάση.

Θέλει ποδοσφαιρική ποιότητα γιά να μπορείς να κάνεις αυτό που φαίνεται τόσο απλό στους δέκτες της τηλεόρασης ή στην άνεση του πλαστικού σου καθίσματος.

Πρέπει να ξέρεις πόσο θα προχωρήσεις, προς τα πού θα πας, πότε θα πασάρεις και πού θα πασάρεις.

Και αντίστοιχα θα πρέπει να κινηθούν σωστά στο χώρο και μιά σειρά από συμπαίκτες σου.

Ε λοιπόν όλ αυτά μου τα έχει δείξει αρκετές φορές εναντίον των «μεγάλων ομάδων» η Καβάλα, τόσες που να μην τα θεωρώ πλέον τυχαία γεγονότα.

Η Καβάλα φίλοι μου δεν κέρδισε τον Παναθηναϊκό επειδή βγήκε ο Λέτο και όχι ο Καραγκούνης, η Καβάλα κέρδισε τον Παναθηναϊκό επειδή διαθέτει γιά το στυλ παιχνιδιού που αγωνίζεται καλύτερους παίκτες απ αυτούς που διαθέτει ο Παναθηναϊκός γιά το δικό του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένας προπονητής οφείλει να μην σκέπτεται όπως ένας οπαδός της ομάδας του. Οφείλει να σταθμίζει σωστά τα δεδομένα και να προσπαθεί να εξασφαλίσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα γιά την ομάδα του (ειδικά σε μιά φάση όπου κυνηγάει τους βαθμούς και τον πολυπόθητο τίτλο) ανεξάρτητα αν αυτός ο τρόπος αρέσει ή δεν αρέσει και ανεξάρτητα απ το τί θα του σούρουν την άλλη μέρα οι δημοσιογράφοι και οι … φιλάθλοι.

Εγώ ήμουν εκείνος που διαφώνησα με την τακτική του Νιόπλια στην Ξάνθη. Εγώ όμως πάλι είμαι αυτός που θα πω πως ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο ο φετινός Παναθηναϊκός θα μπορούσε να πάρει αποτέλεσμα απ τη φετινή Καβάλα, θα ήταν να της δώσει γήπεδο.

- Τί μας λες τώρα ρε μεγάλε; Να δώσει γήπεδο ο Παναθηναϊκός στην Καβάλα, μέσα στην έδρα του; Με την Μπαρτσελόνα παίζει; Γιά να σοβαρευτούμε. Τι @@ίες είν αυτές;

Κι έτσι λοιπόν, θα χρειαστεί γιά να σας πείσω να παραθέσω άλλα δύο τυχαία παραδείγματα, απ το πρόσφατο παρελθόν με τα οποία είμαι σίγουρος πως δεν θα διαφωνήσετε, αφού δεν αφορούν στενά τα του οίκου μας.

Το ένα αφορά τις περσινές αναμετρήσεις του Ολυμπιακού με την Σεντ Ετιέν. Θυμάστε ασφαλώς το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη. Που ο Βαλβέρδε πίεζε τα πουλάρια των Γάλλων με τον Τζόρτζεβιτς και τον Γκαλέτι απ τη μεγάλη τους περιοχή. Γιατί … Θρύλος είσαι και οι άλλοι κάτι προτελευταίοι και πάμε να τους κλείσουμε και να τους στραγγαλίσουμε.

Το άλλο αφορά τις προπέρσινες αναμετρήσεις κάποιας …Χετάφε με την Μπαρσελόνα και την Ρεάλ Μαδρίτης.

Η Χετάφε που λέτε, παίζει πρώτο παιχνίδι κυπέλλου με την Μπαρσελόνα στο Καμπ Νόου. Αν θυμάστε είναι το παιχνίδι που ο Μέσσι βάζει το δυσκολότερο γκολ της καριέρας του, αυτό που μοιάζει με κείνο του Μαραντόνα κλπ κλπ

Η Μπάρσα κερδίζει με 4-2 (που ας μην ξεχνάμε πως γιά κύπελλο είναι χειρότερο απ το 2-0) σ ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να λήξει και 6-4 και πηγαίνει να παίξει αεράτη στη Μαδρίτη. Εκεί μαζεύει μιά μεγαλοπρεπή 4άρα (4-0 έληξε ο αγών) και αρχίζει και η σχετική καζούρα από την Ρεάλ. Λίγες μέρες αργότερα η Μπαρσελόνα ξαναχάνει στην έδρα της Χετάφε γιά το πρωτάθλημα (δεν θυμάμαι σκορ αλλά πάλι εύκολα) και οι οπαδοί των μερέγχες ξαναξεκαρδίζονται στα γέλια γιά τις σχέσεις … πελατείας της συμπαθούς τους Χετάφε με την μισητή τους αντίπαλο. Οι δε της Μπαρσελόνα γκρινιάζουν λέγοντας πως η Χετάφε υπερβάλει εαυτόν εναντίον της (οι βλακείες δεν λείπουν από καμιά χώρα) επειδή ο πρόεδρός της είναι μέλος της Ρεάλ Μαδρίτης.

Μερικούς μήνες αργότερα η Χετάφε περνάει από το Μπερναμπέου με ένα μεγαλοπρεπές διπλό και όλοι πέφτουν τέζα καθώς αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως τελικά αυτή η ομαδούλα απ το προάστιο της Μαδρίτης έχει τον τρόπο της απέναντι στις ομάδες που πάνε να την κλείσουν στην περιοχή της και να την βομβαρδίσουν.

Και τώρα που τελειώνει αυτό το μακροσκελές μου πόνημα, αισθάνομαι την υποχρέωση πέρα απ το να σας ευχαριστήσω που διαβάσατε ως εδώ, να απαντήσω σ ένα τελευταίο ερώτημα που σίγουρα πλανάται στα χείλη σας: αφού λοιπόν η Καβάλα είναι καλύτερη απ τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό κλπ κλπ γιατί να είναι τόσο χαμηλά στην βαθμολογία και να μην βρίσκεται στην πρώτη-δεύτερη θέση;

Εύλογο το ερώτημα, αλλά εύλογες και οι απαντήσεις. Κατ αρχήν τόνισα πως η Καβάλα είναι δομημένη γιά να χτυπάει στις αντεπιθέσεις και δεν ξέρω πόσες ομάδες απ την τέταρτη θέση και κάτω προσπάθησαν φέτος να την παίξουν με κατοχή μπάλας.

Κατά δεύτερο λόγο γιατί δεν ξέρω αν οι ποδοσφαιριστές της Καβάλας αντιμετωπίζουν όλους τους αγώνες με την ίδια σοβαρότητα.

Κατά τρίτο γιατί δεν ξέρω πόσες φορές την έσφαξε η … κακούργα διατησία.

Τελευταίο αφήνω το γεγονός πως δεν γνωρίζω αν η σκουπιδοσακούλα του Μάκη έχει το ίδιο περιεχόμενο γιά όλα τα παιχνίδια και αναποδογυρίζει με την ίδια ορμή.

Μέχρι να απαντήσω σε όλα αυτά τα ζωτικής σημασίας ερωτήματα, θα εξακολουθώ να γκρινιάζω γιατί βγήκε ο Λέτο στο ημίχρονο και όχι ο … αγαπημένος μου Γιώργος Καραγκούνης.

Μα είναι δυνατόν;

Ξύπνα Νιόπλια! (Επική ατάκα που ταιριάζει σε όλους τους χαμένους του ελληνικού πρωταθλήματος)

Από το πρωί σήμερα σκέφτομαι τι ωραία θα ήταν να περάσω μια Κυριακή στην Καβάλα… Το πρωί θα ξεκινούσε με ένα ωραίο φαγοπότι στα ουζερί της. Θα συναναστρεφόμουν με ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Αργότερα θα πήγαινα στο ιστορικό Ανθή Καραγιάννη. Θα έβλεπα (χάρην του ποστ θα έπαιζε ακόμα εκεί)  μεγάλους παίκτες, με σωστές απόψεις, περί της καλύτερης ελληνικής ομάδας. Τι ωραία Κυριακή που θα ήταν!

Α τι σύμπτωση! Μόλις έμαθα ότι κέρδισε και τον Παναθηναϊκό 0-2. Μωρέ μπράβο!

Δεν είναι ψέμα να αναφέρουμε ότι σε αυτό το blog διακατεχόμαστε από ανάμεικτα συναισθήματα για την Καβάλα. Μπορεί ο πρόεδρος της να είναι αφορμή για πολλά σατιρικά κείμενα (μια επίσκεψη στο tag της Καβάλας θα σας τα υπενθυμίσει) αλλά από μεταγραφική άποψη φαίνεται όλα να λειτουργούν ρολόι. Άραγε ποια ομάδα της Super League αυτή την στιγμή, δεν θα ήταν ικανοποιημένη με χειμερινές μεταγραφές τύπου Σμόλαρεκ, Σοσιν, Ντιέ και εσχάτως τον super star Ντενίλσον; Όλες αυτές οι μεταγραφές δεν θα είχαν αντίκρυσμα, αν δεν υπήρχε ένας σοβαρός προπονητής. Μετά από πρόταση, που δεν στέφθηκε με επιτυχία, στον Ιρουρέτα (το παραδέχθηκε και ο ίδιος με δηλώσεις του!) το κουμάντο (όσο τον αφήσουν τελικά «οι καταστάσεις») της ομάδας το αναλαμβάνει ο Ντε Μος. Προηγούμενες ομάδες του; Βέρντερ Βρέμη, Αϊτχόβεν, Άντερλεχτ, Άγιαξ και Φίτεσε.  Φυσικά, η θεμελιώδες αρχή «όλα στο χορτάρι θα φανούν¨ δεν παύει να είναι εξαίρεση, αλλά από άποψη ονομάτων η Καβάλα κατάφερε να βάλει τα γυαλιά σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες του πρωταθλήματος.

Παρόλ’αυτά όσο ασυμβίβαστη δείχνει στον αγωνιστικό τομέα, τόσο συμβιβασμένη δείχνει στο τομέα της εμπορικότητας. Δυστυχώς οι Καβαλιώτες, δύσκολοι πολίτες σε όλες τις εκφράσεις της κοινωνικής τους ζωής – μια επίσκεψη την νυχτερινή Καβάλα θα σας πείσει, δείχνουν μια διστακτικότητα στο να υποστηρίξουν την ομάδα τους. Αλλά πως προήλθε αυτό; Μια σειρά γεγονότων από το καλοκαίρι, έχει οδηγήσει τον Μάκαρο και τον κόσμο της Καβάλας σε μια σχέση αγάπης και μίσους. Μέχρι το καλοκαίρι, όλα ήταν ιδανικά. Η άνοδος βοήθησε τους Καβαλιώτες να ξεπεράσουν το αρχικό τους ξίνισμα από την αγορά των μετοχών της ομάδας τους από την οικογένεια Ψωμιάδη. Από εκεί και πέρα όμως, οι χαμηλές πωλήσεις των εισιτηρίων διαρκείας, έκανε τον Ψωμιάδη να τα βάλει με την κοινωνία της Καβάλας κατηγορώντας την πόλη ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για τα διαρκείας του ΠΑΟΚ παρά της τοπικής της ομάδας. Για τους Καβαλιώτες ο λόγος ήταν οι υψηλές τιμές. Κάτι που δεν δέχθηκε σαν δικαιολογία ο Μάκαρος, που για εισπρακτικούς (μόνο;) λόγους άρχισε να δίνει χιλιάδες εισιτηρίων στις φιλοξενούμενες ομάδες. Εκτός από μια εξαίρεση με το παιχνίδι με την ΑΕΚ, που οι φίλαθλοι της Καβάλας γέμισαν το γήπεδό τους, 4.000 Ηρακληδείς, 9.000 ΠΑΟΚτσήδες, 7.000 Ολυμπιακοί έδειξαν με τον πιο εμφατικό τρόπο την πολιτική του προέδρου. Επίσης το γεγονός ότι η ΠΑΕ Καβάλα έδινε τα εισιτήρια στους φιλοξενούμενους φθηνότερα από τα εισιτήρια των δικών της οπαδών δυναμίτισε ακόμα περισσότερο την σχέση των δύο πλευρών.  Οι Καβαλιώτες δυστυχώς ένιωσαν φιλοξενούμενοι (και προσφάτως δαρμένοι) στην δικιά τους πόλη με αποτέλεσμα να έχουν ξενερώσει πλήρως και να έχει αυτό αντίκτυπο και στο ενδιαφέρον τους για το αγωνιστικό.

Δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ με τα παρά-αθλητικά (για αυτό και η παραπάνω φωτογραφία αντί δεκάδων πιο «πουράτων»), το που βρίσκει τα χρήματα η ΠΑΕ, δηλαδή ο Μάκαρος, για τους παίκτες και τι ασυλία μπορεί να του προσφέρει μια τέτοια θέση. Θα αφήσω τους περισσότερο γνωρίζοντες να μας ενημερώσουν με σχόλια. Ευχή μου είναι να μην πάει όλη αυτή η ιστορία στράφι. Η κοινωνία της Καβάλας πρέπει να τα βρει με την οικογένεια Ψωμιάδη, αλλά και αυτός πρέπει να σεβαστεί την πόλη και την ομάδα που έχει γίνει άρμα για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες (;).

Σκηνή Πρώτη: Στην Καβάλα το Ελληνικό ποδόσφαιρο γίνεται ξανά θέμα στις ειδήσεις μετά από πολύ καιρό όταν εκατοντάδες τύποι κάνουν λαμπόγυαλο το γήπεδο ‘Ανθή Καραγιάννη’, μπουκάρουν στο γήπεδο, φτάνουν στις κερκίδες των γηπεδούχων, πλακώνουν αντιπάλους οπαδούς και καταλήγουν μέχρι τα αποδυτήρια. Το παιχνίδι ολοκληρώνεται κανονικά, αλλά η εικόνα του γηπέδου αφού έχει αδειάσει είναι σέξι, με την …Ανθή να έχει κάνει στριπτίζ από καρεκλάκια και λοιπά ..πολεμοφόδια. Στα Γιάννινα, ένας τύπος δεν είναι επαρκώς ενημερωμένος ότι μεταξύ των οπαδών των δυο ομάδων κυριαρχεί η αλληλοεκτίμηση και ο σεβασμός και αποφασίζει μόνος του και για λόγους αρκετά ηλίθιους για να αναλυθούν από λέξεις, να πάει να κατεβάσει ένα πανί από ένα εκ των δυο πετάλων των εκδρομέων του Άρη. Η ενέργεια του προκαλεί ένταση, Αρειανοί εισβάλουν στον χώρο μπροστά από την κερκίδα τους και τρεις τύποι καταλήγουν να δέρνονται μέσα στο χόρτο. Το ειδησεογραφικό πάρτι ξεκινάει: «Ξύλο σε όλη την Ελλάδα».

Σκηνή Δεύτερη: Σοκαρισμένο και πιεσμένο από την αγανάκτηση της κοινής γνώμης το Κράτος καταλαβαίνει ότι έχει φτάσει εκείνη η αποφράδα στιγμή που πρέπει να κάνει κι αυτό κάτι, εφόσον οι ΠΑΕ είναι ανίκανες να βρουν μια λύση μόνες τους. Και κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει, την πιο κοινότυπη πλέον έκφραση στο λεξιλόγιο των εγχώριων πολιτικών αναλυτών: «Πονάει κεφάλι; Κόβει κεφάλι». Η ανικανότητα εφαρμογής σωστών τιμωριών που θα παραδειγματίσουν και θα αποτρέψουν μελλοντικές παρόμοιες καταστάσεις, ή εναλλακτικά ο φόβος του «πολιτικού κόστους» που μπορεί να επιφέρουν σαν αντίδραση, σε περίπτωση που τιμωρηθούν παραδειγματικά, κάποιες ‘δυνάμεις’ της χώρας, αντιμετωπίζεται με τον πλέον επιφανειακό τρόπο. Τρόπο παράλογο και λανθασμένο, σαν να ‘τιμωρεί’ όλους τους πολίτες με νέες φορολογίες, επειδή αδυνατεί να εντοπίσει και να τιμωρήσει αυτούς που φοροδιαφεύγουν! (Ουπς, λάθος. Κι αυτό το κάνει ήδη). Έτσι είναι η ζωή, οι εκπρόσωποι του λαού αποφάσισαν πως οι χιλιάδες άνθρωποι που τόσο καιρό ακολουθούσαν την ομάδα τους στα εκτός έδρας παιχνίδια – στις δεκαπέντε πρώτες μέρες του 2010 έγιναν περισσότερες από δέκα εκδρομές οπαδών διαφορετικών ομάδων, άλλες μεγαλύτερες κι άλλες μικρότερες – πρέπει να κάτσουν σπίτι, γιατί ως γνωστόν από το σπίτι δεν μπορείς να προκαλέσεις επεισόδια που θα αναγκάσουν το Κράτος να παρέμβει πάλι ή τουλάχιστον δεν έχει ανακαλυφτεί ακόμα κάποιος σχετικός τρόπος.

Σκηνή Τρίτη (ασπρόμαυρη – παρελθοντική): Ιανουάριος 2008. Βουλευτής της ΝΔ εισήλθε, την ώρα του αγώνα, στον αγωνιστικό χώρο του Καυταντζογλείου και κινήθηκε εναντίον του διαιτητή. Ο ίδιος ο διαιτητής δηλώνει ότι ο βουλευτής τον αποκάλεσε «αλήτη». Ο βουλευτής της τότε κυβερνώσας παράταξης συνοδεύεται εκτός αγωνιστικού χώρου από αστυνομικούς, οι οποίοι φυσικά δεν τον συλλαμβάνουν. «Ο κ. Καράογλου είναι συντετριμμένος και το έχει μετανιώσει» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για το θέμα παρέχοντας πλήρη πολιτική κάλυψη στο βουλευτή. Ωστόσο, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης είχε άλλη γνώμη και ζήτησε την άρση της ασυλίας του βουλευτή. Δυο χρόνια μετά, ΔΥΟ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, 193 βουλευτές-βολεμένοι του Ελληνικού κοινοβουλίου αποφασίζουν εναντίον της άρσης της ασυλίας και το θέμα κλείνει. (Από άρθρο του Σούπερ 3 το οποίο περιέχει και άλλα παρόμοια παραδείγματα)

Σκηνή Τέταρτη: Η Πρωτοβάθμια Πειθαρχική Επιτροπή εκδικάζει τις υποθέσεις των επεισοδίων και ρίχνει στο καζάνι των αποφάσεων όλα τα δεδομένα μαζί: Ένταση επεισοδίων, πυρσούς στο πρόσωπο, υπότροπες ομάδες (!), αεροβόλα και ξύλο στο Περιστέρι, άνθρωπο στο νοσοκομείο, πανιά και με κλειστά μάτια βγάζει για όλους την ίδια τιμωρία: Μια αγωνιστική χωρίς κόσμο και 70.000 ευρώ πρόστιμο! Γιατί ο ..πάνσοφος ΚΑΠ αδυνατεί να διαχωρίσει τα επεισόδια, με αποτέλεσμα είτε μπει ένας μεθυσμένος στον αγωνιστικό χώρο για να κατουρήσει στο σημαιάκι του κόρνερ, είτε μπει ένα τάνκς ή ο Ιερός Λόχος ή η στρατιά του Τζένγκις Χαν και κάψει όλο το χόρτο στο πέρασμα της, η τιμωρία θα είναι πάντα η ίδια: Μια αγωνιστική στους ..ταραξίες και αρκετές ελεύθερες πλέον Κυριακές στους χιλιάδες άλλους εκδρομείς-οπαδούς.

Καλή χρονιά αδέρφια μου, ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά στην υγεία σας, γιατί εγώ ψιλοταλαιπορήθηκα με μια βρωμοϊωση αλλά τελικά τα κατάφερα να επιβιώσω. Τώρα αυτό το τελευταίο δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό για την ανθρωπότητα, μάλλον αδιάφορο το κόβω, αλλά το λέω έτσι μήπως και σας συγκινήσω και ασχοληθείτε λίγο μαζί μου.

Πάμε παρακάτω τώρα, στα αγαπημένα μας ποδοσφαιρικά θέματα.

Οσο καιρό ήμουν στο κρεβάτι με το θερμόμετρο στο στόμα και την θερμοφόρα στη γκλάβα σαν τον Λογοθετίδη στο «ένα βότσαλο στη λίμνη», Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός ξαμολήθηκαν να βρουν στόπερ και αριστερά χαφ εξτρέμ. Και όχι όποιους κι όποιους παρακαλώ.

Ο ένας έψαχνε το Χαμερκίλερ που θα ήταν καλύτερος του Μέλμπεργκ και ο άλλος τον αντιΤζόλε που θα είναι καλύτερος του Λέτο.

Δύσκολο το στοίχημα φίλοι μου διότι ζούμε στην Ελλάδα. Αν ζούσαμε στην Αγγλοϊσπανία ας πούμε, τώρα θα μας απασχολούσε να βρούμε κάτι καλύτερο απ τον Τέρι και κάτι καλύτερο απ τον Ινιέστα. Επίσης δύσκολο, αλλά σε άλλο παιχνίδι. Είναι σαν να παίζει ο ένας σκάκι και ο άλλος ντάμα.

Εδώ λοιπόν, ψάχνουμε πράγματα πολύ δύσκολα και εν πολλοίς ακατόρθωτα. Διότι πού να βρεις τώρα αμυντικό καλύτερο του Μέλμπεργκ και αριστερό εξτρέμ καλύτερο του Τζόλε;

Κατά συνέπεια, αν είναι να μην βρεις αμυντικό καλύτερο του Μέλμπεργκ που να είναι και καλύτερος του Σωτήρη και αριστερό εξτρέμ καλύτερο του Τζόλε που να είναι και καλύτερος του Λέτο, διότι τέτοιοι παίχται δεν έρχονται στην Ελλάδα, μάλλον δεν πρέπει να πάρεις κανέναν, διότι αν πάρεις κάτι χειρότερο του Τζόλε και κάτι υποδεέστερο του Μέλμπεργκ τότε γιατί να μην μείνεις μ αυτούς που έχεις ή γιατί δεν τους πήρες απ το καλοκαίρι που έλεγες πως ψάχνεις κάτι καλύτερο;

Μεγάλα και δυσεπίλυτα τα βλέπω τα προβλήματα των μεγάλων ομάδων μας αδέρφια μου.

Μόνο μην τρελαθεί κανένας Ψωμιάδης και πάει και τους αγοράσει όλους τους Μπεν Νεφράδες, Ματεράτσηδες και λοιπούς μάγους χωρίς δώρα και τους κάνει δώρο στην Καβάλα για να τιμήσει την επέτειο που πρωτοκοινώνησε…

Ζούμε σε μια χώρα που δεν βαριέσαι ποτέ. Τι να μας πουν εμάς οι ξενέρωτοι οι ξένοι. Σε ποια άλλη χώρα υπάρχει ο όρος «ισχυρός άντρας» ο οποίος περιγράφει ανθρώπους που τυπικά δεν έχουν καμία σχέση με ομάδες αλλά είναι στην ουσία αφεντικά, πρόεδροι, ιδιοκτήτες, προπονητές, χρηματοδότες κτλ και τις περισσότερες των φορών πρόκειται για άτομα που έχουν παθιασμένες σχέσεις με τη δικαιοσύνη και τις λαμογιές;

Τι να μας πουν εμάς οι ξένοι, όταν οι καταδικασμένοι βγαίνουν έξω ή για να είμαστε ακριβείς δεν μπαίνουν ποτέ μέσα και κυκλοφορούν ελεύθεροι για να είναι πρώτη θέση στο γήπεδο και στις κάμερες ανάβοντας πούρα. Με τον εκάστοτε σπίκερ να λέει «ο ισχυρός άντρας της Καβάλας», την ίδια στιγμή που κυκλοφορεί η φήμη ότι από πίσω του βρίσκονταν φουσκωτές προσωπικότητες των τεχνών, των γραμμάτων και του πολιτισμού για να ελέγχουν την… εύρυθμη αναμετάδοση του αγώνα. Την ίδια στιγμή που οι «απλοί φίλοι των ομάδων» υπόσχονται πριμ εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ και τα μοιράζουν σε μαύρες σακούλες.

Σε ποια άλλη χώρα υπάρχει ο όρος «το πέναλτυ το κερδίζει περισσότερο ο επιθετικός» ή «ο επιθετικός κερδίζει έξυπνα το πέναλτυ» για να περιγράψει μια φάση που ο επιθετικός βουτάει μόνος του και το εκάστοτε τριτσωνοειδές υποκείμενο σφυρίζει χωρίς ντροπή πέναλτυ.

Γι’ αυτό σας λέω. Δεν βαριόμαστε ποτέ στην Ελλάδα.

ΥΓ Ντούσαν μην το κάνεις για την ΑΕΚ, κάν’το για την υστεροφημία σου.
ΥΓ2 Ο Μπομπ ο γλυκύτατος θείος από την Αμερική πιθανότατα είναι μια φούσκα. Δεν έχει όμως ευθύνη για την τωρινή κατάσταση. Για αυτή ευθύνονται οι αναμορφωτές της ΑΕΚ μετά το 2004 που σκόρπισαν στους πέντε ανέμους και αγνοούνται εδώ και έναν χρόνο.
ΥΓ3 Είχαμε συνηθίσει να μας στήνουν για την μάχη της κορυφής. Πλέον είμαστε τόσο ανυπόληπτοι που μας στήνει η κάθε Ξάνθη και η κάθε Καβάλα.

Διαβάζω με έκπληξη πως στην Καβάλα σκέφτονται να δώσουν πασαπόρτι στον Παπακώστα και βρίσκονται σε προχωρημένες επαφές με τον Μαλεζάνι (αφού πρώτα χτύπησαν και την πόρτα του Τζακερόνι). Δεν είναι λέει δυσαρεστημένοι με την δουλειά του Ελληνα τεχνικού, απλά αναζητούν κάποιον πιο έμπειρο.

Η περίπτωση να απολυθεί ο Παπακώστας μετ επαίνων, δείχνει την παθογένεια του ελληνικού ποδοσφαίρου σε όλο της το μεγαλείο. Καθώς ούτε υπομονή διαθέτουμε, ούτε την στοιχειώδη ωριμότητα να διακρίνουμε το καλό απ το καλύτερο ή απ αυτό που απλά ξέρει παραπάνω να ρίχνει μπινελίκια σε άλλες γλώσσες εκτός της ελληνικής.

Μια παροιμία λέει πως όταν το μυρμήγκι βγάζει φτερά, ψοφάει.

Γιατί μάλλον η … υπερκινητικότητα δεν είναι καλή τακτική.

Είναι δύσκολο να κάνεις δέκα σωστές κινήσεις. Πιο δύσκολο όμως είναι να έχεις την υπομονή να τις αφήσεις να αποδόσουν.

Που αν δεν την διαθέτεις, συνήθως τις ακυρώνεις.

Προσεγγίζοντας κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο το γήπεδο, η πρώτη σου επαφή με το ‘κλίμα αγώνα’ είναι ο πλανόδιος τύπος που πουλάει μαξιλαράκια από φελιζόλ και είναι πάντα πρόθυμος να σ’ ενημερώσει ότι «τα καθισματάκια είναι βρώμικα, παιδιά» – είναι σχεδόν δεδομένο ότι το προηγούμενο βράδυ κάθε παιχνιδιού οι ευχές σου να μην βρέξει για να μην ταλαιπωρηθείς, αντιμάχονται τα δικά του παρακάλια για λίγο νερό που θα κάνει τους επίδοξους πελάτες να σκεφτούν δυο φορές την καθαριότητα του κώλου τους.

Το Χαριλάου έχει αρκετό κόσμο, η Καβάλα έχει στο πλευρό της μερικούς μετρημένους εκδρομείς και στις σουίτες υπάρχουν εκλεκτοί καλεσμένοι όπως ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ με τους βοηθούς του και ο Μάκης ‘Μάκαρος’ Ψωμιάδης με το πούρο του. Η παρουσία του νέου τεχνικού δεν με καθησυχάζει καθώς η παρουσία του και μόνο στις κερκίδες δεν κάνει τους έντεκα με τα κίτρινα αυτόματα ομάδα με όλη την σημασία της λέξεως, όπως έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η Καβάλα.

Στο πρώτο μισάωρο υπάρχει μια τρομερή αίσθησης οικειότητας, αλλά με την αρνητική έννοια. Όλα είναι γνώριμα. Ανύπαρκτη κίνηση στον χώρο, μηδενικό πλάνο επίθεσης, κανένας ικανός να οργανώσει και να φτιάξει παιχνίδι. Η Καβάλα, στημένη αξιόλογα και χωρίς να κλειστεί πίσω ανησυχεί σε μια μόνο περίπτωση, αλλά ο Αμπρέου χάνει το τετ-α-τετ και αναγκάζει κάποιον να αναφωνήσει «σήκωσε την μόνος σου παλικάρι μου και βάλτην με το κεφάλι»! Ο Κάλατς της Μίλαν φαίνεται αδιαπέραστος και σταθερός σε κάθε προσπάθεια του Άρη. Ο Κάλατς της Καβάλας όμως για λόγους ανεξήγητους, κι ενώ η ομάδα του είναι «πιο ομάδα» στο γήπεδο, βρίσκει κάθε πιθανό τρόπο για να καθυστερεί την συνέχεια του αγώνα, πριν καν συμπληρωθούν 25-30 λεπτά παιχνιδιού. Και κάπου εκεί αρχίζουν τα ωραία, ‘κίτρινα’ και Ελληνικά…

Ο Χαβίτο αφήνει πίσω του τον Οικονόμου και βγαίνει φάτσα με το τέρμα, ο αμυντικός της Καβάλας τον ρίχνει αλλά ο οφθαλμίατρος διαιτητής Μιχάλης Κουκουλάκης, άρτι αφιχθείς από συνέδριο οφθαλμιατρικής στην Αμερική – έτσι απλά, για να υπάρχει και η σχετική ..»τραγική ειρωνεία» στο θέμα – δεν βλέπει παράβαση! Το γήπεδο ξεσηκώνεται όπως δεν έχει ξεσηκωθεί άλλη φορά φέτος και όλα αλλάζουν. Ένας νέος Άρης εμφανίζεται, ο οποίος πρεσάροντας παντού και παίζοντας με πάθος, κλείνει την Καβάλα στα καρέ της και την ‘σφυροκοπάει’ ασταμάτητα. Σε μια από τις πολιορκίες και σε μια αναμπουμπούλα μέσα στην περιοχή, η μπάλα μετά από σουτ και κατευθυνόμενη προς το τέρμα,  σταματάει σε χέρι αμυντικού της Καβάλας στο ύψος της μικρής περιοχής. Ο οφθαλμίατρος Κουκουλάκης είτε δεν βλέπει πάλι τίποτα είτε θεωρεί ότι «συμβαίνουν τέτοια μωρέ από τόσο κοντινή απόσταση, ας μην το κάνουμε θέμα» – για το καλό της επαγγελματικής του καριέρας και της βιωσιμότητας της οικογένειας του, ελπίζουμε ότι συνέβη το δεύτερο.

Στο δεύτερο ημίχρονο – παραδόξως, αν αναλογιστούμε τις έως τώρα εμφανίσεις του Άρη – τίποτα δεν αλλάζει. Η ομάδα πιέζει αρκετά, βρίσκει τρόπο να δημιουργήσει αρκετές ευκαιρίες και καταφέρνει μ’ έναν ακόμα πιο μαγικό τρόπο να τις σπαταλήσει. Δυο φορές ο Χαβίτο, δυο φορές ο Αμπρέου, μια φορά ο Φερνάντεζ, μια φορά ο Γκρασιάν, μια φορά ο Λαμπριάκος. Η μπάλα δεν μπαίνει μέσα, τα δυο δοκάρια δεν επιδοτούνται με κανέναν βαθμό και το αριθμητικό πλεονέκτημα που αποκτάει για άλλη μια φορά η ομάδα μένει πάλι ανεκμετάλλευτο. Λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, η Καβάλα των εννιά παικτών, εκείνη την στιγμή, χάνει μοναδική ευκαιρία να κάνει αυτό που στην Ελλάδα εύστοχα αποκαλούμε ‘κηδεία’, αλλά ο Ονουάτσι αστοχεί με τον ίδιο τρόπο που ‘αστοχεί’ αργότερα κάνοντας κωμικοτραγικές δηλώσεις που ξεκινούν με το «το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα και πρέπει να παίζεται από έντεκα παίκτες σε κάθε ομάδα ώστε να υπάρχει ισορροπία» και δεν ..συνεχίζονται γιατί η λογική έχει καταρρεύσει από τα γέλια.

Ενδιάμεσα, ο οφθαλμίατρος Κουκουλάκης δεν βλέπει για άλλη μια φορά τον αμυντικό της Καβάλας, να εμποδίζει τον Χαβίτο που πάλι έχει τσιμπήσει πρώτος την μπάλα. Ο αριθμός των περιπτώσεων ανεβαίνει στα τρία  και γίνεται σχεδόν αστείος, βγαλμένος από λαϊκίστικο πρωτοσέλιδο Βορειοελλαδίτικης εφημερίδας άλλων εποχών. Το ματς τελειώνει, ο Άρης αυτήν την φορά έχει παίξει μπάλα, αλλά το αποτέλεσμα για πέμπτο συνεχόμενο παιχνίδι είναι ισοπαλία κι εσύ δεν ξέρεις αν πρέπει να ανησυχήσεις περισσότερο για την ανικανότητα στο τελείωμα των φάσεων, για τα εσωτερικά «γιατί» της ομάδας (γιατί η ομάδα δεν έπαιζε τόσο καιρό, γιατί ξεκίνησε πάλι χωρίς διάθεση και πάθος κτλ.), για το μέλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου και της Ελληνικής διαιτησίας γενικότερα ή για τους καημένους πελάτες με προβλήματα όρασης του κυρίου Κουκουλάκη.

Οχι, μην φοβάστε. Δεν θα γράψω ωδή γιά τον Παναθηναϊκό και την επική, ηρωϊκή και τιτανοτεράστια ανατροπή του σκορ.
Γιά την Καβάλα θα γράψω. Γιά την μικρή αυτή και καταφρονεμένη ομάδα που ήρθε απ την Β’ Εθνική γιά να παίξει ένα άλλο τελείως άγνωστο στην Ελλάδα ποδόσφαιρο. Αυτό του ανελέητου πρέσιγκ και της γρήγορης ανάπτυξης με τη μία που αφήνει αγάλματα τα ακριβοπληρωμένα και βραδυκίνητα τίποτα των μεγάλων ομάδων να χάσκουν και να παρακαλάνε να γίνει το λάθος ή να ακουστεί το σφύριγμα του διαιτητή γιά να ανακτήσουν την κατοχή.
Είναι η δεύτερη φορά φέτος που παρακολουθώ παιχνίδι της (μετά απ αυτό με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη) και ομολογώ πως θα συνεχίσω να την παρακολουθώ γιατί αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο που μ αρέσει και γιατί είναι ωραίο να βλέπεις να προσπαθεί να το παίξει κάποιος στη χώρα των «εεεεεε πλάγιοοοοοο», «εεεεεεεεε φάουυυυυυυυυυλ» και «εεεεεεεεε οφ σάϊιιιιιιιιιιιιιιιιιιιτ»
Μπράβο στον Παπακώστα γι αυτό που δημιούργησε και έχει κάθε δίκιο να διαμαρτύρεται γιά τον τρόπο που η μπάλα στο τελευταίο λεπτό έφτασε απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη.
Ελπίζω η Καβάλα να αρθεί πάνω απ την κακοδαιμονία της να την διοικεί ο …σενιόρ ντελ πούρο και να βγει στην Ευρώπη. Το αξίζει!!!

ΥΓ. Λίγο αργότερα παρακολούθησα τον αγώνα της ΑΕΚ με τον Πανθρακικό.
Ε λοιπόν αν η τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος παίζει έτσι εκτός έδρας, τότε κάτι αλλάζει πραγματικά στον μίζερο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και φυσικά το γκολ του Ρομπέρ είναι μακράν το καλύτερο γιά φέτος

Χωρίς πρόεδρο κινδυνεύει να μείνει το επόμενο διάστημα η Νέα Καβάλα, αφού μετά από μια πρωτοφανή συμμαχία των 3Κ (του Κατεστημένου, του Κράτους και των Κωλο-δικαστηρίων), ανακοινώθηκε σήμερα η απόφαση φυλάκισης του Μάκη Ψωμιάδη, γνωστότερου με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο ‘Μάκαρος’, με σκοπό να χτυπηθεί η ξέφρενη, έως τώρα, πορεία στο πρωτάθλημα της Βορειοελλαδίτικης ομάδας εκεί που πραγματικά ..βρωμάει. Στο κεφάλι!

Οι κατηγορίες που βαραίνουν τον Μάκαρο, αφορούν εργασίες που όφειλε σύμφωνα με κάτι λογιστικά κωλόχαρτα να κάνει στους Θρακομακεδόνες, οι οποίες ως εκ θαύματος – το οποίο όμως δεν του αναγνωρίζει κανένας – μεταμορφώθηκαν σε πούρα Αβάνας, εκλεκτής ποιότητας και εξαίσιας γεύσης, απ’ αυτά που θα ζήλευε ακόμα και ο Μαραντόνα.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, από την αναφορά στους Θρακομακεδόνες, οι κατηγορίες αφορούν την περίοδο που ο Μάκης Ψωμιάδης ήταν πρόεδρος της ΑΕΚ, τότε που τον σταμάταγε ο κόσμος της ομάδας κάθε πέντε βήματα στο Κολωνάκι, όταν πήγαινε να κουρευτεί, για να τον ρωτήσει «πρόεδρε, τι θα γίνει με τον Γρηγόρη (Γεωργάτο)»;

Σύμφωνα με το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, μέσα στις επόμενες μέρες οι Αρχές θα αναζητήσουν τον Μάκαρο για να τον οδηγήσουν στις φυλακές, ψάχνοντας για ίχνη σε όλα τα τασάκια του νομού Καβάλας. Η προϊστορία των σχετικών αναζητήσεων πάντως, αφήνει αμφιβολίες για την επιτυχή κατάληξη τους, αφού όσες φορές τα τσακάλια της Αστυνομίας κατάφεραν να εντοπίσουν τον «ύψους 2 μέτρων, σωματώδη, με μαύρα μαλλιά και μεγάλο μουστάκι (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένα παλιότερο ένταλμα σύλληψης)» Ψωμιάδη, οι γιατροί αποφαινόταν πως είναι άρρωστος και δεν μπορεί να πάει φυλακή, απόφαση που γιορταζόταν με ‘κατανάλωση’ του καλύτερου πούρου της προσωπικής του συλλογής, που υπάρχει πάντα στο σπίτι για τέτοιες περιπτώσεις.

Στην ακραία περίπτωση, που η νέα αυτή προσπάθεια φυλάκισης δεν αποβεί άκαρπη όπως οι προηγούμενες, τότε δεν αποκλείεται να μάθουμε τον λόγο που τα εισιτήρια στο γήπεδο της Καβάλας ήταν τόσο ακριβά. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι πανάκριβα τα ρημάδια, τα αεροπορικά, άμα τα κλείσεις τελευταία στιγμή..

- Και δεν μου λες, πρόεντρος Μάκης. Είναι μεγάλη ομάδα η Καβάλα; Να ξέρω τι θα πω στην γιαγιά στο Πόρτο Αλέγκρε, όταν ρωτήσει.

- Νεραντζάκι, θα πάρεις παιχταρά μου;

- Όχι, ευχαριστώ κύριος Μάκης. Είναι όμως μεγάλη, ε; Ε;

- Δεν θα πιεις τίποτα αγορίνα μου; Κανένα αναψυκτικό; Πούρο; Θέλεις πουράκι;

- Λίγο νεράκι μόνο. Είναι μεγάλη τελικά;

- Εεε μεγάλη.. Δεν είναι και σαν την Πελοπόννησο!

- Tην ποιά; Δηλαδή, έχει πολύ μεγάλους στόχους, ε πρόεντρος Μάκης;

- Φυσικά, αγαπούλα μου… Φυσικά…

«Είναι μια νέα πρόκληση στην καριέρα μου, ο σύλλογος μου έδωσε την ευκαιρία και εγώ από την πλευρά μου θα κάνω τα πάντα για να πετύχουμε τους στόχους μας, που είναι η έξοδος στο Τσάμπιονς Λιγκ ή στο EUROPA League. Πλην του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, όλες οι άλλες ομάδες βράζουν στο ίδιο καζάνι, οπότε πιστεύω πως μπορούμε να τα καταφέρουμε».

Ντιόγκο Ρινκόν, Βραζιλιάνος, 29 χρονών, μεταγραφικό απόκτημα της Καβάλας, σε χθεσινές του δηλώσεις