Πριν το τελικό κυπέλλου, τα ποσοστά νίκης που έδινα στις ομάδες ήταν 60% για τον Παναθηναϊκό και 40% για τον Άρη. Όπως μας απέδειξε το τελικό αποτέλεσμα, τα ποσοστά επαληθεύτηκαν πλήρως. Ο Παναθηναϊκός, χωρίς να είναι πολύ καλύτερος, πήρε το Κύπελλο γιατί απλά έδειξε πιο ώριμος για αυτό. Χωρίς φανφάρες, αλλά το σημαντικότερο χωρίς υπεροψία, έδειξε στον Άρη ότι αυτός ήταν το φαβορί γιατί είναι καλύτερη ομάδα. Τα πρώτα 35 λεπτά που ο Άρης μπήκε φουριόζος, ο Παναθηναϊκός αντέδρασε έτσι όπως έπρεπε. Με ψυχραιμία, προσπάθησε να βάλει την μπάλα κάτω και να δείξει αυτό που ήξερε. Ναι είναι αλήθεια, ότι το γκολ ήταν τυχερό, αλλά εκεί φαίνεται και η αξία των μονάδων.

Από την άλλη πλευρά, για άλλη μια φορά ο καημένος ο  Άρης, όπως δήλωσε και ο Νιόμπλιας, πίστευε ότι έπρεπε να πάρει το κύπελλο γιατί απλά… έπαιζε τελικό. Όπως στον τελευταίο του τελικό, έδειχνε όλες αυτές τις μέρες να έχει ξεχάσει ότι στο γήπεδο θα κατέβαινε και αντίπαλος και ότι ο τελικός σκοπός τον 23000 εκδρομέων του δεν ήταν η απονομή του κυπέλλου στον Άρη.  Τελικά μένει με την χαρά της μεγαλύτερης οπαδικής εκδρομής, ξεχνώντας ότι το ρεκόρ αυτό είναι τόσο πρόσκαιρο, όσο η επόμενη συμμετοχή του ΠΑΟΚ σε τελικό κυπέλλου Ελλάδος. Όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό, πέρα από τον ενθουσιασμό των πρώτων λεπτών, που θα έφερνε ή το γκολ ή την καταδικαστική για αυτόν αντεπίθεση του Παναθηναϊκού, δεν έδειξε σε κανένα σημείο την δίψα που διατείνονταν ότι είχε. Περίμενα, αυτό που βλέπουμε στις ομάδες που πραγματικά έχουν μόνο την νίκη στο μυαλό τους, δηλαδή όπως πολύ απλοϊκά λέμε «πάντα δυο παίκτες πρώτοι στην μπάλα». Σαν επιστέγασμα αυτής της εμφάνισης,η τελική προσπάθεια, μια μίξη ατυχίας, άγχους και φλυαρίας καταδίκασε κάθε του ελπίδα για το Κύπελλο.

Και επειδή η πολύ αντικειμενικότητα με αρρωσταίνει, δεν θα μπορούσα να μην δείξω μια όμορφη φωτογραφία καζούρας που τουλάχιστον δεν είναι προσβλητική!

Αν κάτι χαρακτηρίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ο αργός ρυθμός, τα πολλά λάθη, ο λίγος καθαρός χρόνος παιχνιδιού, οι ελάχιστες φάσεις και το φτωχό θέαμα.

Ο χθεσινός ημιτελικός κυπέλλου μεταξύ της Καβάλας και του Αρη ήταν μια φωτεινή εξαίρεση.

Παιχνίδι ευχάριστο για όλους τους φιλάθλους, με τη μπάλα να πηγαίνει πάνω-κάτω και να προσφέρει απλόχερα φάσεις και θέαμα.

Για να αποδειχτεί πως όταν θέλουν και όταν ζορίζονται για το αποτέλεσμα μπορούν και καλύτερα απ αυτό που μας έχουν συνηθίσει.

Αυτός είναι ο πάγκος της Καβάλας στον χθεσινό αγώνα Κυπέλλου με τον Άρη. Αριστερά διακρίνεται ο προπονητής της ομάδας Ντε Μος, δίπλα είναι ένας γηραιός κύριος που δυστυχώς δεν γνωρίζουμε. Δεξιά του, το παλικάρι με το σκισμένο τζιν, είναι ο πρόεδρος της Καβάλας Σταύρος Ψωμιάδης. Δεξιά από τον πρόεδρο είναι ένας υπάλληλος του ΑΟΚ που δένει/λύνει τη γραβάτα και  όπως μάθαμε λέγεται Μάκης Ψωμιάδης. Ο εν λόγω κύριος δηλώθηκε στο φύλλο αγώνα ως μεταφραστής του προπονητού…

Η Καβάλα τελικά έχασε 3-1 και εμείς σας μεταφέρουμε το τι ειπώθηκε στη συνέντευξη τύπου:

Ντε Μος: «Good afternoon ladies and gentlemen.»

Mεταφραστής Μάκαρος: «Αγαπούλες γεια χαραντάν.»

Ντε Μος: «These games last for 180 minutes. We scored once and we did the best we could. I remember the League game, we had 5-6 big chances. We now have to win the home game.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «180 κάτι. Βάλαμε ένα γκολ και έπρεπε να βάνουμε κι άλλα. Στο πρωτάθλημα τους είχαμε ξεκωλιάσει και το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.»

Ντε Μος: «We created chances with Rincon and Onwuachi. I’ve played many similar games and I know that if we score early, the match will be hell for Aris. If Aris scores, we can score three times and take the game into extra time. We may even get a penalty and if we score a penalty we can then score more goals.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Με τους παιχταράδες που έχω φέρει, τον Μαϊκόν και τον Ομπουγάτσι η Καβάλα θα γίνει η Καβαλάρα που ξέραμε για όλους εμάς τους Καβαλιώτες. Θα γίνει κόλαση στην ρεβάντσα και άμα ο διαιτητής βάλει πλάτη θα πάρουμε και κανένα μπενάλ.»

Ντε Μος: «We score easily at home and our fans will be ready for this game. I want to congratulate Aris because they believed until the end and they did it because of our mistakes.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Ο κόσμος της Καβάλας είναι αυτός που με σταμάτησε το Σάββατο έξω από το μπαρμπέρικο του Μήτσου που πήγα να κουρευτώ και κάθε 5 βήματα μου λεγε ‘Πρόεδρε τι θα γίνει με το Κύπελλο’. Στη ρεβάντσα δεν θα γίνουν λάθη και ελπίζω να το καταλάβουν αυτό οι παίκτες, αλλιώς θα τους το ξαναφιξάρω.»

Ντε Μος: «In the League game there were two penalties denied to us, with Rincon and Ioannou.»

Μεταφραστής Μάκαρος: «Δυο μπενάλ δεν μας είχαν δώσει στο πρωτάθλημα. Δεν θα ξαναγίνει αυτό, οι εποχές Καζαντζίδη-Μάτσα τελειώσανε κύριοι. Θα πάω στο σπίτι του κυρίου διαιτητή μόνος μου εντελώς, το τονίζω μόνος μου. Θα χτυπήσω την πόρτα και όταν ανοίξει θα του πω «Εντάξει διαιτητή, περαστικός ήμουνα.»

Για το σομπρέρο, Τοσοδούλι Βλεφαράκι

Τον χειμώνα συνήθως βρέχει. Άλλες φορές βρέχει λίγο, άλλες φορές βρέχει πολύ. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το φυσικό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια μεταβλητή που επηρεάζει αισθητά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το βρεγμένο χόρτο επιταχύνει την μπάλα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πάσες/σουτ/κοντρόλ και δυσχεραίνει το τρέξιμο των ποδοσφαιριστών. Στην Ελλάδα, από την άλλη, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας ολόκληρη την φύση του παιχνιδιού! Το χορτάρι, που κάτω από ιδανικές συνθήκες αποκαλούμε «αγωνιστικό χώρο», μεταμορφώνεται σε ένα μείγμα βούρκου, πισίνας και λακουβων κι έτσι το παιχνίδι εξελίσσεται και ανεβάζει αυτόματα το επίπεδο δυσκολίας του, αφού για να πλησιάσεις τον υπέρτατο στόχο του «γκολ», πρέπει πρώτα να φροντίσεις να μην πνιγείς.

Το Σαββάτο που μας πέρασε στο Χαριλάου, ο άπειρος διαιτητής Μήτσιος άφησε για 45 ολόκληρα λεπτά τους παίκτες του Άρη και του Πανθρακικού να τρέχουν πάνω-κάτω σαν καθυστερημένοι, που κυνηγάνε ένα τόπι που όταν το κλωτσήσεις συρτά δεν φτάνει ποτέ εκεί που το στέλνεις και όταν το σηκώσεις στον αέρα καταλήγει πάντα πιο μακριά από εκεί που στοχεύεις. Έπρεπε να φτάσουμε στο ημίχρονο και να σκοράρει ο Πανθρακικός εκμεταλλευόμενος την τραγική κατάσταση του γηπέδου – για την οποία φυσικά και ευθύνεται ο Άρης και μόνο ο Άρης και το αποστραγγιστικό του σύστημα και όχι ο καλός Θεούλης ή κάποιος Ινδιάνος μάγος – για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι των ‘κίτρινων’ ότι αυτό που διαδραματίζεται τόση ώρα δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά «μαρτύριο ποδοσφαιριστών και τηλεθεατών»  το οποίο επιπρόσθετα τους στοιχίζει και τρεις πολύτιμους βαθμούς και να πείσουν τον άπειρο διαιτητή να διακόψει επιτέλους αυτή την οπτική ταλαιπωρία. Η απόφαση, όπως είναι εύλογο, προκάλεσε την δυσφορία των φιλοξενούμενων που βρισκόταν μπροστά στο σκορ αλλά μας επέτρεψε να επιβεβαιώσουμε το βάθος γνώσης των ανθρώπων του ποδοσφαίρου μας μέσα από τις δηλώσεις στην κάμερα ενός εκ των ανθρώπων του πάγκου του Πανθρακικού, που όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναβολή σοκαρισμένος απόρησε για τον λόγο εφαρμογής της, την ώρα που «σε κάποια σημεία του γηπέδου, η μπάλα κυλάει κανονικά»!

Τέσσερις μέρες αργότερα, στα Πηγάδια της Ξάνθης, ο έμπειρος διαιτητής Δαλούκας επιτρέπει με την σειρά του να καταστραφεί ένα ακόμα παιχνίδι, μένοντας απαθής στο γεγονός ότι η μπάλα κολλάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, κάτι που αναγκάζει τους παίκτες να μετατρέψουν την γκάμα των ενεργειών τους, στο «κλωτσάω ότι βρω, με όση δύναμη μου έχει μείνει, προς την αντίπαλη εστία». Όση ώρα οι δυο ομάδες παλεύουν με την λάσπη κακοποιώντας ότι έχει απομείνει από το άθλημα και ο κύριος Πανόπουλος στην κερκίδα πιάνει την καρδιά του από το άγχος αφήνοντας την επίσημη σελίδα της ομάδας χωρίς ούτε μια ανακοίνωση εν ώρα αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω αν η απραγία αυτή του Δαλούκα οφείλεται σε ανικανότητα ή σε άγνοια. Ένας καταλογισμός οφσάιντ σε γύρισμα αμυντικού (!) που καταστρέφει ένα τετ-α-τετ του Χαβίτο και ένα σταμάτημα της φάσης για φάουλ, την ώρα που η αποδοχή του άμεσου πλεονεκτήματος θα έβγαζε τον Τζόνσον μόνο του απέναντι στην εστία, μου επιδεινώνουν τον προβληματισμό.  Το γκολ του Νέτο στο τελευταίο λεπτό, μετά από μια ακόμα εξαιρετική σέντρα του Μεριέμ μου σβήνει όλες τις σκέψεις για αρκετή ώρα κι έτσι η απορία μου παραμένει αναπάντητη.

Είτε πάντως είναι άγνοια κανονισμών, είτε είναι ανικανότητα αντίληψης της κατάστασης, το ποδόσφαιρο μας είναι καταδικασμένο…

Αργούν ακόμα τα παιχνίδια για το Κύπελλο, οπότε δεν θα σχολιάσω την κλήρωση ακόμα. Δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την απίστευτη τύχη που ακολουθεί τον Άρη παραδοσιακά! Φέτος θα έχει να αντιμετωπίσει την Ξάνθη και αν περάσει τον Πανιώνιο ή την Καβάλα! Έχουμε και λέμε λοιπόν:

2003, ο Άρης χάνει το κύπελλο στον τελικό της Τούμπας. Η πορεία του προς τον τελικό;

Χανιά – Αρης

Πατραϊκός – Αρης

Αρης – ΠΑΣ Γιάννινα

Aρης – Εθνικός Αστέρας

Αιγάλεω – Αρης.

Συνεχίζουμε… 2004, η χρονιά του υποβιβασμού. Και όμως ο Άρη τα πάει περίφημα στον Κύπελλο μέχρι φυσικά να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό. Ο λόγος;

Άρης– Καβάλα

Άρης– Ατρόμητος Αθηνών

Άρης– Εθνικός

Άρης– Απόλλων Καλαμαριάς

Άρης – Ξάνθη

2007/2008 και νέα εποχή για τον Άρη, έτοιμος σύμφωνα με τους οπαδούς του, για μεγάλα πράγματα. Τι καλύτερο από μια κατάκτηση Κυπέλλου λοιπόν; Φυσικά δεν έγινε αυτό αφού για άλλη μια φορά έπρεπε να κερδίσει τον Ολυμπιακό. Βέβαια ότι το παιχνίδι ήταν στην Θεσσαλονίκη και ο Ολυμπιακός ήταν διακοπές έναν μήνα δεν βοήθησε και πολύ… Και όμως έφτασε τελικό! Όχι και τόσο μεγάλο επίτευγμα τελικά…

Αγ. Δημήτριος-Αρης

Εθνικός Κατερίνης-Αρης

Skoda Ξάνθη-Αρης

Αρης-Ατρόμητος

Τελικά το να φτάσεις στον τελικό δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει. Αρκεί να είσαι Άρης.

Τι Ροναλντίνιο :

Και τι Λίνο;

Κακή εμφάνιση του ΠΑΟΚ, ανεβασμένος Κουτσιανικούλης, σταθερά καταπληκτικός Βιτόλο, κακή διαιτησία, 6000 ΠΑΟΚτσήδες στις Σέρρες.

Να περάσει ο επόμενος…

Ζευγάρι ηλικιωμένων αποφασίζει να αφήσει την θαλπωρή και συγχρόνως την ρουτίνα του σπιτιού και να έρθει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει, Τετάρτη απόγευμα, τον αγώνα του Άρη με τον Αστέρα Τρίπολης. Φτάνουν στο γήπεδο από πολύ νωρίς, επιλέγουν δυο τυχαία καρεκλάκια κάπου στο κέντρο της κερκίδας και ξεκινάνε ένα ασταμάτητο και σε βαθμό εθισμού φάγωμα σποριών.

Κάπου στα μισά του πρώτου ημιχρόνου κι ενώ το σκορ είναι ακόμα 0-0 και ο Αστέρας – πιστός στην, καθ’ όλα Ελληνική και εντελώς ξένη προς την ποιότητα αρκετών παικτών του, φιλοσοφία του – αμύνεται σθεναρά περιμένοντας είτε μια καλή αντεπίθεση είτε το τελικό σφύριγμα που θα οδηγήσει το ματς στην παράταση, ο Οράσιο Καρντόσο σωριάζεται στο έδαφος μετά από μια συνηθισμένη μονομαχία πόδι με πόδι μ’ έναν μέσο του Άρη και σφαδάζει με τρόπο τόσο έντονο που νομίζεις ότι τον υποβάλλουν σε αφαίρεση σκωληκοειδούς απόφυσης μ’ ένα πιρούνι κι ένα μαχαίρι. Χωρίς αναισθητικό! Την ίδια ώρα, μερικά μέτρα πιο πέρα το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά με τον Άρη να βγαίνει στην αντεπίθεση. Οι παίκτες του Αστέρα προσπαθούν με κάθε τρόπο να δείξουν στους αντιπάλους ότι το παιχνίδι πρέπει να σταματήσει, καθώς ο Καρντόσο βρίσκεται στο έδαφος τραυματισμένος και η υγεία είναι ιερό πράγμα. Ο Κάμπορα εκνευρισμένος πετάει την μπάλα εκτός γηπέδου και όλο σχεδόν το γήπεδο σηκώνεται όρθιο γιουχάροντας καθώς είναι τοις πάσοις γνωστό πως στο Χαριλάου το μόνο ιερό πράγμα είναι ο Άρης.

Η γιαγιά δίπλα μου με κοιτάει και με βλέμμα σχεδόν σοκαρισμένο, προφανώς μετανιωμένη που παράτησε την Λαμπίρη για να έρθει σ’ αυτήν την φωλιά απολίτιστων αγροίκων, με ρωτάει: «Μα γιατί τον βρίζουν; Αφού χτύπησε άσχημα το παιδί». Όση ώρα προσπαθώ να της εξηγήσω ότι στο ποδόσφαιρο τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο υπερβολικά όσο δείχνουν κι ότι το παρελθόν μας έχει διδάξει να είμαστε δύσπιστοι σε παρόμοιες καταστάσεις, οι γιατροί του Αστέρα βοηθάνε τον Αργεντινό, που δείχνει ανίκανος ακόμα και να πατήσει το πόδι του, να ανέβει στο αυτοκινητάκι των πρώτων βοηθειών. Η εικόνα αυτή αυξάνει την αμφιβολία της για την εγκυρότητα όσων της λέω τόση ώρα αλλά πριν προλάβει καν να με απαξιώσει, γυρνώνοντας απ’ την άλλη πλευρά για να συνεχίσει τα σπόρια της, το …θαύμα γίνεται.

Με το που περνάει το αυτοκινητάκι την πλάγια γραμμή του άουτ, ο Καρντόσο μ’ ένα μικρό πηδηματάκι πετάγεται υγιέστατος προς τον τέταρτο διαιτητή απαιτώντας να επιστρέψει στο παιχνίδι! Σαν άλλη Κολυμβήθρα του Σιλωάμ η πλάγια γραμμή του γηπέδου γιατρεύει όλα σου τα προβλήματα και μάλιστα στην στιγμή: Αν έχεις πονοκέφαλο, σ’ εκείνο το σημείο σου περνάει. Αν είσαι κουτσός, αποκτάς πόδι! Αν έχεις την νέα γρίπη, εκεί γίνεσαι περδίκι. Αν είσαι δημόσιος υπάλληλος, εκεί γίνεσαι συνεπής! Αν το αίμα τρέχει ποτάμι απ’ το χέρι σου, εκεί η πληγή κλείνει άμεσα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο δυναμικός Αργεντινός είναι ξανά μέσα στο παιχνίδι και με σπρίντ επιστρέφει στην θέση του. Από τον ..τραυματισμό του έχουν περάσει τουλάχιστον τρία λεπτά χωρίς να έχει παιχτεί μπάλα.

Βλέποντας τον ανανεωμένο και ορεξάτο, η γιαγιά γυρνάει το πρόσωπο της ξανά προς το μέρος μου. Κι ενώ ετοιμάζομαι να πάρω το ύφος της ικανοποίησης για την πλήρη επιβεβαίωση των λεγόμενων μου, σχολιάζει ανακουφισμένη: «Ευτυχώς δεν χτύπησε σοβαρά το παλικάρι…»

Λαμβάνοντας υπόψη το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά, για να αντιληφθεί κάποιος σε ικανοποιητικό βαθμό την σημασία τους στο ποδόσφαιρο, πρέπει να έχει παίξει λίγη μπάλα. Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να έχει κάνει καριέρα στα εθνικά πρωταθλήματα. Μερικά απογεύματα σε αλάνες παλιότερα και γηπεδάκια 5χ5 πλέον φτάνουν για να βιώσει έστω και μια φορά την εμπειρία του «τίποτα δεν πάει μέσα σήμερα». Δυο χαμένα τετ-α-τετ στην αρχή του παιχνιδιού αρκούν, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, για να σου καταστρέψουν όλο το απόγευμα, μετατρέποντας όλες τις επόμενες προσπάθειες σου σε τραγωδίες και κάνοντας τα νεύρα σου τσατάλια. Και όχι, αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε σένα επειδή είσαι ερασιτέχνης και – πιθανόν – σκράπας.

Παρακολουθώντας, για παράδειγμα, τα αναρίθμητα χαμένα τετ-α-τετ του Τιερί Ανρί της πρώτης χρονιάς στην Βαρκελώνη, αντιλαμβάνεσαι ότι η κακή ψυχολογία μπορεί να επηρεάσει υπερβολικά ακόμα και κάποιον που ελάχιστους μόλις μήνες πριν ‘κουβαλούσε’ την ταμπέλα του «καλύτερου ποδοσφαιριστή στον κόσμο στα τελειώματα των φάσεων», κάποιον που έβγαινε απέναντι στον τερματοφύλακα και χωρίς καν να σηκώσει το υπεροπτικό του βλέμμα έστελνε την μπάλα χιλιοστά δίπλα από το δοκάρι και εξαιρετικά σπάνια από την ..λάθος πλευρά του.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απολαμβάνοντας εχθές το απόγευμα στο Χαριλάου τον Σέρχιο Κόκε να κάνει ότι θέλει τους αμυντικούς του Αστέρα Τρίπολης, οι οποίοι μισό μήνα πριν μπορούσαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να τον ‘κάνουν μια χαψιά’, συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου έλειψε η αυτοπεποίθηση που δίνει σε μια ομάδα ένα σερί νικών. Και αναφέρομαι στο σερί νικών, γιατί ο Κούπερ μπορεί να άλλαξε ριζικά βασικές δομές της αγωνιστικής εικόνας της ομάδας, αλλά από μόνος του αυτοπεποίθηση δεν μπορεί να εισάγει στους ποδοσφαιριστές, ούτε καν με ένεση. Ο Αργεντινός τεχνικός έφερε αγωνιστική πειθαρχία, η πειθαρχία έφερε ασταμάτητο τρέξιμο και εντυπωσιακό πρεσάρισμα, τα γκολ μπροστά ήρθαν εύκολα ή δύσκολα, οι συνεχόμενες νίκες έγιναν ήδη τέσσερις και ο απλός Αρειανός πηγαίνει πλέον στο γήπεδο με την σιγουριά κάποιου που ξέρει ότι είναι θέμα χρόνου να έρθει το γκολ.

Επιστρέφοντας στην αρχική διατύπωση – και αγγίζοντας και μια άλλη προέκταση του θέματος -, το δεδομένο ότι η θετική ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση είναι μεγέθη που δεν μπορούν να οριστούν εύκολα ποσοτικά είναι πιθανόν να προκαλέσει και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς το πρόσωπο σου όταν προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε κάποιον οπαδό των δυο διεκδικητών του τίτλου την αξία κάποιων σφυριγμάτων, που εκείνο το βράδυ μπορεί να θεωρηθούν απλά «ατυχή» και μερικούς μήνες μετά να ‘πνιγούν’ στον ..ωκεανό βαθμών που χωρίζει τους πρωτοπόρους από σένα. Γιατί είναι δύσκολο να συνυπολογίσεις με ευκολία ότι – τυχαίο αλλά φετινό παράδειγμα – όταν ο κύριος Ντάκος φοβάται να σφυρίξει το οφθαλμοφανές πέναλτι στον Κάμπορα στο τελευταίο λεπτό, δεν μου στερεί μόνο έναν βαθμό (και αντίστοιχα προσφέρει σε σένα δυο εξτρά) αλλά μου αρνείται και την αυτοπεποίθηση που σου προσφέρει την ‘επόμενη μέρα’ το γεγονός ότι παραμένεις στην κορυφή της βαθμολογίας και αήττητος. Αλλά αυτό είναι μια ατέλειωτη και πονεμένη ιστορία που δεν ‘πουλάει’ αρκετά στο μεγαλύτερο κομμάτι του οπαδικού κοινού αυτής της χώρας…

Το γκολ του Καραμαλίκη στην παράταση έδωσε μια ιστορική πρόκριση στον όχι και τόσο ιστορικό Θρασύβουλα, απέναντι στη θλιβερή ΑΕΚ που έχασε και τον τελευταίο φετινό της στόχο. Είναι πραγματικά άγνωστο αν το πηγάδι αυτό έχει πάτο, αλλά η ελεύθερη πτώση συνεχίζεται. Το μοναδικό θετικό από την όλη κατάσταση είναι η πλήρης απομυθοποίηση του πολυέλληνα σερβονίκη προπονητή που έγραψε στο παλμαρέ του μια ακόμα μεγάλη αποτυχία. Ίσως έτσι απαγκιστρωθεί η ομάδα από αυτό το φάντασμα του παρελθόντος (μένει να το κάνει και με άλλα, τύπου Μελισσανίδη). Για τους παίκτες τι να πει κανείς.  Από πού να ξεκινήσει και πού να τελειώσει…

Από τον Μαϊστόροβιτς που παίζει με τη χάρη ενός τσολιά στην προεδρική φρουρά; Από τον Μπλάνκο που είχε ακόμα ένα δοκάρι και 2-3 χαμένες ευκαιρίες που ούτε ο Καπετάνος δεν θα έχανε; Από τον Μάκο που αν είναι έτσι τα καλύτερα ταλέντα της χώρας, τότε θλίβομαι για το μέλλον μας; Από τον μικρό μάγο Λεονάρντο που έκανε τον Πιπίνη να μοιάζει με αμυντικός ογκόλιθος; Από το γκολ που έφαγε ο Σάχα την στιγμή που ο γηραιός Μπαρτζώκας φαινόταν κέρβερος; Από τον Σκόκο που μπήκε να βοηθήσει και ήταν σαν να τον βάλανε με τις παντόφλες μέσα και τις πιτζάμες; Από τον Ιορντάκε που ακόμα και 5 Ευρώ να δόθηκαν γι’ αυτόν μοιάζουν τεράστια σπατάλη; Μόνο ο κακομοίρης ο Παυλής πάλεψε, καθώς το παιδί έχει κάποιες ικανότητες και πονάει αυτή την ομάδα, αλλά αυτό δεν αρκεί.

Θλίψη για την εμφάνιση και μια ακόμα πίκρα. Γιατί ως γνωστόν όταν στην ΑΕΚ λες «δεν γίνεται πιο κάτω», «δεν γίνεται χειρότερη χρονιά» (ατάκες που λέγαμε πέρσι), η μοίρα σε διδάσκει να μην λες μεγάλες κουβέντες. Τουλάχιστον αν υπήρχε μία σωστή διοίκηση θα ξέραμε ότι π.χ. θα δώσει τα παπούτσια στο χέρι του κόουτς, θα βάλει κανά πρόστιμο στους παίκτες, θα ενισχύσει το ρόστερ, θα κάνει κάτι τέλος πάντων. Αυτή την στιγμή όμως, η διοίκηση είναι στο Αμέρικα προσπαθώντας να ψήσει τον κροίσο Μπομπ να επενδύσει στην ΑΕΚ.

Άντε και του χρόνου…

Ασπρόπυργος (Κυριάκος Μίχας): Μαρουλής, Χουστουλάκης, Κάτσος, Τσούπρος (58΄ Σπυρόπουλος), Κριαράς, Μποταϊτης, Ξύδης, Χαλιμούρδας, Ζαχαρόπουλος, Σαββίδης (70′ Δημόπουλος), Μπραντάν (56′ Καραμάνος).

Ο ορισμός του ‘ένα κλικ πριν την ξεφτίλα’: Να βρίσκεσαι τρεις φορές πίσω στο σκορ από μια ομάδα τρίτης εθνικής, την οποία μέχρι εχθές αγνοούσες και η οποία σε 7 παιχνίδια πρωταθλήματος (3ης κατηγορίας υπενθυμίζω) έχει σκοράρει τέσσερις φορές.

Και το χειρότερο: Να μην μπορείς να βρεις στην ενδεκάδα της, έξι μη Έλληνες παίκτες.

Ιομάρ, δεν σε βλέπω καλά…

Η Π.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ εκτιμώντας ότι η παράβαση στην οποία υπέπεσε η Π.Α.Ε. Πανσερραϊκός κατά τον χθεσινό αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδος αποτελεί ένα στιγμιαίο ανθρώπινο λάθος, αποφάσισε να μην υποβάλλει ένσταση κατά του κύρους του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός έκανε το αυτονόητο, μετά την δεύτερη ευκαιρία που του δόθηκε. Σε κάθε περίπτωση, επειδή είμαστε στην Ελλάδα, ακόμα και αν κάνεις το αυτονόητο, αξίζεις ένα μπράβο.

ΥΓ. Ναι και η υπόθεση Βάλνερ ήταν ανθρώπινο λάθος. Ναι και τότε ο Ολυμπιακός δεν έπρεπε να κινηθεί στα δικαστήρια. Αλλά εδώ κρίνω μόνο το χθεσινό συμβάν.

ΥΓ2. Λες όλα αυτά να είναι μια ενορχηστρωμένη τακτική Ολυμπιακού – ΕΠΟ, ώστε να κάνει την έφεση η ΕΠΟ; Βρε λες;

Ο Ολυμπιακός είναι απίστευτα τυχερή ομάδα. Είχε στην υπόθεση Βάλνερ μια ευκαιρία να αποδείξει αν ειναι πραγματικά μεγάλη ομάδα, την σπατάλησε δείχνωντας το ήθος της, και τώρα της εμφανίζεται η δεύτερη ευκαιρία. Πρέπει να είσαι πολύ σαθρός για να σπαταλήσεις και αυτή!

Και στην αιώνια ερώτηση, τι θα ήθελες να κάνει η ομάδα σου, πραγματικά δεν θα ήθελα να κάνει ένσταση. Και στην απάντηση, έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λες, απλά κοιτάω προς το μέρος των οπαδών του Ολυμπιακού, και περιμένω τις αντιδράσεις τους…

Η υπόθεση πρόκριση ενδέχεται να μην τελείωσε στο γήπεδο των Σερρών αφού αν ο Ολυμπιακός κάνει ένσταση πιθανότατα θα κερδίσει και θα πάρει το εισιτήριο για την επόμενη φάση του Κυπέλλου Hellas Online. (…)
Μια ομάδα Β’ Εθνικής μπορεί να έχει στην σύνθεσή της μέχρι 5 παίκτες που δεν μπορούν να παίξουν στην Εθνική Ελλάδας κάτι που παραβίασε ο Πανσερραϊκός στην προκειμένη περίπτωση. Κάστρο, Σκάγκλια, Καλί, Ριμόλντι, Τάντιτς και Λεοζίνιο έπαιξαν μαζί για 3 λεπτά και αυτό μπορεί να στερήσει την πρόκριση από την ομάδα τους…

«Με ένσταση περνάει ο Ολυμπιακός» – Sport24, σήμερα

...Ο ρουφιάνος της ομάδας, μεταφέρει άμεσα την είδηση στους δημοσιογράφους και από εκεί την μαθαίνει το τσιράκι του Ολυμπιακού στην ΕΠΟ. Με μια γρήγορη αναζήτηση, ανακαλύπτει μαμουνιές στην έκδοση δελτίου του Ν’ Σιαμπαμφούμου, ο οποίος έχει κοροϊδέψει τους ιθύνοντες της ΑΕΚ αποκρύπτοντας τους ότι φέτος έχει παίξει ήδη σε δυο άλλες ομάδες, χρησιμοποιώντας όμως μια φορά το όνομα Ν’ Σιάμπα και μια το Μ’ Φούμο!

Το τσιράκι στέλνει αμέσως κωδικοποιημένο e-mail με περιεχόμενο “Νέος Βάλνερ, Κύπελλο δικό σας, περσινό ποσό με 9% αύξηση” στον Σάββα Θεοδωρίδη για να τον ενημερώσει για τα ευχάριστα…

«Ημερολόγιο του τελικού» – el sombrero, πέρσι

Είναι μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις που η σάτιρα μπερδεύεται τόσο πολύ με την πραγματικότητα, που δυσκολεύεσαι να διακρίνεις την διαφορά τους…