[4 Σχόλια]
Συνέχεια από εδώ… Χρειάστηκαν χρόνια, μια οικονομική κρίση, αυστηρά οικονομικά μέτρα, μια απεργιακή κινητοποίηση και ένας Άγγλος σπίκερ για να ακούσουμε στην τηλεόραση αυτό που έχουμε πει πολλές φορές είτε στο γήπεδο, είτε βλέποντας τον αγώνα στην τηλεόραση.
«Karagounis should keep his mouth shut…»
Η αλήθεια είναι πως όταν αποθήκευσα το εν λόγω κείμενο στον υπολογιστή μου, ούτε κι εγώ δεν περίμενα πως θα το χρησιμοποιούσα τόσο γρήγορα.
Η σημερινή βραδιά αποτελεί ένα ηχηρό χαστούκι σε όλους αυτούς που αγνόησαν την κλασσική ελληνική παροιμία: ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε.
Τελικά η απόσταση που έχει να διανύσει μιά ομάδα που εδώ και χρόνια δεν μπορεί να προκριθεί στους 8 απ το να ισοπεδώσει όλη την Ευρώπη είναι μεγάλη.
Εστω κι αν κέρδισε με επική ανατροπή την Σεβίλη στην έδρα της.
Ρεάλ Μαδρίτης και «λευκοί» κονδυλοφόροι: ο συρφετός της ήσσονος προσπαθείας
Εφτασε λοιπόν η αποφράς εκείνη ημέρα κατά την οποία εις το πρωτοσέλιδο του Πρωταθλητού δεν θα είναι πρώτο θέμα ο Ολυμπιακός.
Οι ουρανοί σχίζονται και η δευτέρα παρουσία πλησιάζει.
Αλαλα τα χείλη των ασεβών …
Παρακολουθώντας χωρίς Ελληνική περιγραφή το χθεσινό σόου του Λούσιο, το απείρως κουραστικό παιχνίδι της Ίντερ και την ανούσια προσπάθεια της Τσέλσι να μπει στην περιοχή των Ιταλών και διαβάζοντας ταυτόχρονα την ενθουσιώδη υποδοχή της απουσίας αυτής από την Ελληνική κοινή γνώμη, ένιωσα μια ασυναίσθητη στεναχώρια για τον κλάδο της δημοσιογραφίας που ασχολείται με τα αθλητικά.
Αν βγει ο δημοσιογράφος-πολιτικός αναλυτής και αραδιάσει δυο-τρεις εκφράσεις ή λειτουργίες της Βουλής, ο δέκτης-’πελάτης’ θα μπλοκάρει. Δεν έχει δει περισσότερες από δυο ώρες συνεδριάσεων της Βουλής στην ζωή του κι αυτές, το πιθανότερο, είναι οι γαλήνιες στιγμές πριν σε πάρει ο ύπνος με το τηλεκοντρόλ στο χέρι όταν η σκέψη «άλλαξε κανάλι» δεν πιάνει πλέον. Γι’ αυτό θα ακούσει με προσοχή την ανάλυση του δημοσιογράφου, θα περιμένει την εκλαϊκευμένη επεξήγηση του τι ειπώθηκε και στο τέλος θα κράξει για τις αμοιβές όλων – μεγαλοδημοσιογράφων και βουλευτών – γιατί αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο είναι σίγουρος.
Ο ‘πελάτης’ του αθλητικογράφου, απ’ την άλλη, είναι ένας Έλληνας (σημαντική παράμετρος) που έχει φάει τα νιάτα του στα γήπεδα και τις τηλεοράσεις, μ’ ένα βιογραφικό γεμάτο χιλιάδες θεάσεις αγώνων, από τα χωράφια του χωριού του μέχρι την νέα, 42αρα οθόνη του κυρ-Γιάννη στο καφενείο. Αυτόν τον τύπο, λοιπόν, «δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις εύκολα ρε φίλε» με περίεργες αναλύσεις. Γιατί «βλέπει μπάλα». Γιατί το αντικείμενο συζήτησης είναι κάτι εξαιρετικά γνώριμο. Η μπαλίτσα. Ο αθλητικογράφος έχει την μέγιστη ατυχία να στοχεύει σε μια πελατεία μερικών εκατομμυρίων εν δυνάμει αθλητικογράφων, με το ίδιο σκεπτικό που ο (κάθε) προπονητής βρίσκεται στην θέση που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να κάθεται ο οποιοσδήποτε οπαδός!
Την ώρα που το αγγελάκι του μυαλού μου αραδιάζει όλα αυτά τα επιχειρήματα, το διαβολάκι απλά μου πετάει ονόματα αθλητικογράφων και τηλεοπτικών σχολιαστών: Βερνίκος. Μίνος. Θεοφιλόπουλος. Σπίκερ του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι κι όμως συνεχίζει να κάνει άπειρα λάθη σε μεταδόσεις αγώνων της Μπαρσελόνα στο Τσάμπιονς Λιγκ. (Είναι τόσο αστείο να αδυνατείς να ξεχωρίσεις κάποιους παίκτες της Μπαρσελόνα το 2010. Της Μπαρσελόνα, όχι της Guoan του Πεκίνου. Τον Τσάβι και τον Ινιέστα. Είναι το επάγγελμα σου, μα τον Διακογιάννη. Είναι σαν να μπερδεύει ο μπουγατσατζής την μπουγάτσα με κρέμα με την μπουγάτσα με τυρί, μετά από 10 χρόνια στο μαγαζί!) Γκίνας. Νικολακόπουλος. Δεν χρειάζεται συνέχεια… Το «καμπανάκι αηδίας» με κυριεύει. Επιστρέφω στον αγώνα, με τους φυσικούς του ήχους και προσεύχομαι για περισσότερες απεργίες εις το μέλλον. Μια μηνιαία μάλιστα, κατά το καλοκαίρι, πιθανόν να την επιχορηγούσε και μεγάλο ποσοστό του Ελληνικού λαού…
Εχει καταντήσει μονότονο, αλλά … δυστυχώς πάλι μετά από ήττα του Παναθηναϊκού δεν θα γκρινιάξω. Και δεν θα γκρινιάξω γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχασε χθες, έχασε απ το καλοκαίρι ή τον Γενάρη που δεν μπόρεσε να καλύψει τις αδυναμίες του ρόστερ του.
Αυτοί που έπαιξαν χθες και αυτός που καθόταν στον πάγκο, πιστεύω πως έκαναν ό,τι μπορούσαν. Όμως αυτή η ήττα έχει μαζεμένα όλα τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να οδηγήσουν το τεχνικό επιτελείο στις καλοκαιρινές μεταγραφές
1) Η μπάλα μένει 3 λεπτά αριστερά χωρίς κανείς να μπορεί να την διώξει, μέχρι να χτυπήσει το φάουλ και να πετύχει το εξαιρετικό του γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία
2) Ο Σαριέγκι μένει δέκα μέτρα πίσω απ τον έτσι κι αλλοιώς αργό Μουσλίμοβιτς. Δηλαδή αν στη φάση αυτή ήταν ο Βιερίνια, πόσα μέτρα πίσω θα τον άφηνε;
3) Ο μόνος που μπόρεσε να τελειώσει μια φάση ήταν ο Σισέ. Πήγε να τελειώσει κι άλλη μία, αλλά κόπηκε κακώς με οφ σάϊτ (μην προτρέχετε, συμβαίνουν αυτά, ο δικός μας ήταν ακριβώς στην ευθεία και εγώ δεν πρόκειται να καταλογίσω δόλο στον βοηθό για μια τέτοια φάση, έλεος πιά με τη μίρλα)
4) Κανείς άλλος πέραν του Σαλπιγγίδη δεν μπορούσε να δώσει απειλητική τελική πάσα.
Τα σουμάρουμε λοιπόν αυτά και γράφουμε στο τεφτέρι μας για τα καλοκαιρινά ψώνια:
ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ : Επιτέλους ένα καλό στόπερ με όχι … τσολιαδοειδή χαρακτηριστικά, ένα γρήγορο αριστερό μπακ χαφ και ένα μέσο που να πασάρει προς την επίθεση με όλους τους δυνατούς τρόπους.
Πάμε τώρα στην ουσία της τελευταίας αγωνιστικής.
Είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα με τρεις ομάδες να το διεκδικούν μέχρι τέλους με πραγματικές και όχι … Νικολακοπούλειες πιθανότητες.
Είναι θεμιτό να χάνεις όταν αξίζει να χάσεις, χωρίς κανείς να προσπαθεί να μην σ αφήσει να το πάθεις αυτό.
Ο,τι κι αν πούμε για το φετινό πρωτάθλημα, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όποιος και να το πάρει απ τους τρεις, δεν θα έχει «σπρωχτεί» τόσο, όσο «σπρώχτηκε» ο πρωταθλητής τα προηγούμενα χρόνια.
Προσέξτε την διατύπωση για να μην έχουμε παρεξηγήσεις: δεν είπα πως δεν υπήρχαν κακές διαιτησίες. Ειδικά για την ΑΕΚ το είπα και θα το ξαναπώ πως φέτος αντιμετωπίστηκε με απαράδεκτο τρόπο. Λέω απλώς πως οι τρεις πρώτοι δεν έχουν ευνοηθεί όσο ο μόνιμος πρώτος των τελευταίων ετών.
Και αυτό είναι καλό για το ποδόσφαιρό μας. Γιατί η αγωνία μέχρι το τέλος είναι μέσα στα συναρπαστικά συναισθήματα που χαρίζει αυτό το άθλημα. Η … πρεμούρα και το άγχος να καθαρίζει γρήγορα τον τίτλο αυτός που κάθε φορά έχει την καλύτερη πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων προσωπικά με ωθεί να στρέφω την πλάτη στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως φαντάζομαι και πολλούς άλλους.
ΥΓ1. Η απόλυτη δικαίωση των «σεναριογράφων» υπήρξε αυτή η αγωνιστική.
«Παράρτημα» και vivartia έκαναν το καθήκον τους …
Ελπίζω μετά απ αυτό να μας αφήσουν για μερικές βδομάδες ήσυχους.
Αλλά δεν το βλέπω …
ΥΓ2. Η χρυσή «λαβή» της NOVA έχει … μαγικές ιδιότητες. Τη μια εμφανίζεται και δεν την βλέπει ο εκφωνητής, την άλλη εμφανίζεται και τη βλέπει. Δεν χρειάζονται αυτά, ούτε και η σπουδή να δείξουμε πως οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν παίρνουν κάρτες, γιατί μετά στις περιπτώσεις Φωτάκη (αντικανονικό μαρκάρισμα με τα δύο πόδια) και Μουσλίμοβιτς (τσαμπουκάς στο πλάγιο) κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Δεν σας έβαλε κανείς εκεί να κάνετε τους ινστρούχτορες. Μια απλή κωλοπεριγραφή ζητάμε, τόσο δύσκολο είναι;
ΥΓ3. Λυπάμαι αλλά εμένα ο θαυμάσιος λαός του ΠΑΟΚ δεν μου άρεσε. Ούτε τα καπνογόνα και οι κροτίδες μου άρεσαν, ούτε τα μπουκάλια στα κόρνερ, ούτε όλοι αυτοί που τριγυρνούσαν γύρω απ τον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας να βάλει γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία για να πανηγυρίσουν μαζί του (σεκιουριτάδες υποτίθεται πως ήταν αυτοί; ), ούτε ο ψευτόμαγκας που την έπεσε στον Νίνη όταν πήγε να μαζέψει τη μπάλα για να εκτελέσει το πλάγιο. Και ούτε μ αρέσει να λέμε τα συνηθισμένα πως οι λίγοι δεν μπορούν να αμαυρώσουν την εικόνα των πολλών. Γιατί αρκετοί απ τους «λίγους» φαίνεται πως ήταν και «εκλεκτοί». Εκτός αν μπορεί ο καθένας να σουλατσάρει ακριβώς έξω απ τη γραμμή του πλάγιου ή να … βαστάει τα χασομέρια στα πλάγια άουτ.Να τα λέμε όλα δηλαδή, κόσμος στα γήπεδα ΝΑΙ, καφρίλα ΟΧΙ!
- Γιατί όχι ένα πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ; Αναρωτιέται ο Νικολακόπουλος και προς στιγμήν κρύβει την κασκολιά του Ολυμπιακού στη ντουλάπα και φοράει εκείνο το χαριτωμένο μπλουζάκι με παραφρασμένο το σύνθημα στη πλάτη «ΠΑΟΚ κι ας μη ξαναγράψω μαλακίες στη ζωή μου»
Είναι φαιδρό το πώς μερικοί πιστεύουν ότι με τέτοιες παπαριές επηρεάζουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα. «Φτιάχνουν κλίμα στην εξέδρα», λέει και δώστου η μαλακία να πηγαίνει σύννεφο. Ξαφνικά ο ρεπόρτερ του Ολυμπιακού βλέπει τον ΠΑΟΚ πρωταθλητή. Λες και αν δεν θέλουν οι παίκτες ή η διοίκηση του ΠΑΟΚ να κερδίσουν τον Παναθηναϊκό, θα αναλογιστούν την προτροπή του Νικολακόπουλου και θα μετανιώσουν.
Εδώ και ένα μήνα έχω βαρεθεί να διαβάζω παπαριές . Η Ξάνθη θα τα δώσει όλα με τον Παναθηναϊκό, το άτι του θεσσαλικού κάμπου «κόλλησε» στο βούρκο, η Τρίπολη «άνοιξε τα πόδια» και τώρα μάλλον θα τα ανοίξει και ο ΠΑΟΚ με τον Εργοτέλη γιατί ο ένας έχει Vivartia και ο άλλος είναι παράρτημα του γάβρου.
Το μόνο που καταφέρνουν με αυτές τις μαλακίες οι πρασινοκόκκινοι ρεπόρτερς είναι να αποκλείουν την περίπτωση ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός να κερδίζουν στα ίσα και να «σημαδεύουν» όλες τις επιτυχίες τους. Δηλαδή τόσο απίθανο ήταν να κερδίσει ο Παναθηναϊκός αυτή τη Λάρισα; Τόσο απίθανο ήταν να κερδίσει ο Ολυμπιακός τον Αστέρα;
Τόσο πολύ αποκλείεται να κερδίσει ο Παναθηναϊκός στα ίσα στη Τούμπα τον ΠΑΟΚ;
Το θαύμα της χιλιετίας θα είναι αν κερδίσει ο Ολυμπιακός τον Εργοτέλη στο Παγκρήτιο;
Οι βλακείες αυτές όμως δεν γράφονται για να δημιουργήσουν πίεση σε κείνους που παίζουν με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Γράφονται για να διατηρούν τον αιώνιο αντίπαλο σε χαμηλή ψυχολογία. «Σιγά μη σ αφήσω να χαρείς που νίκησες στη Τούμπα.»
- Στημένο ήταν ρε! Το δωσε ο Ζαγοράκης στον κολλητό του τον Βγενόπουλο»
- Ναι, ενώ εσύ στη Κρήτη κακοπέρασες! Στο δεκάλεπτο είχες βάλει δύο γκολ να μην έχεις και αγωνία!
Φυσικά, αν κάτι στραβώσει και τα πράγματα πάνε κατ ευχήν, ξεχνάμε ό,τι λέγαμε ολόκληρη την εβδομάδα. « Κουρασμένη» ήταν η Καβάλα μέχρι την Κυριακή το απόγευμα. Μετά μεταμφιέστηκε σε λιοντάρι που κατασπάραξε τον Παναθηναϊκό και ζήτω και μπράβο και πάμε να το πάρουμε!
Στο αχανές αυτό τσίρκο που λέγεται «ελληνικό πρωτάθλημα» οι κλόουν των media δεν θα μπορούσαν να μην έχουν περίοπτη θέση. Και να μας διασκεδάζουν με τις χρωματιστές μυτούλες τους.
Οσο ανόητο και εμπαθές είναι να προσπαθείς να μειώσεις αυτά που πετυχαίνει ο Σισέ, άλλο τόσο βλακώδες είναι να προσπαθείς να υπερτιμήσεις αυτά που έχει πετύχει, λες και κατέβηκες σήμερα στη γη ή δεν υπάρχει κανένας πιο μεγάλος από σένα να σου πεί πώς τα έχωνε ο Γρηγόρης ο Χαραλαμπίδης που για πολλούς «ήταν ένα όρθιο αγγούρι, αλλά τη δουλίτσα του την έκανε», ή ακόμα πιο παλιά ο Αντώνης ο Αντωνιάδης που απλά ήταν … ψηλός.
Στην ιστορία πάντα θα υπάρχουν αυτοί που τα βάζουν εύκολα και αυτοί που θα τους τη λένε γιατί δεν μπορούν να τα βάζουν και δύσκολα, θεαματικά και με πολλά … κορδελάκια.
Γεγονός είναι πως ούτε ο Αντωνιάδης, ούτε ο Χαραλαμπίδης ήταν ακριβοπληρωμένοι σταρ που έπρεπε να θαυμάζεις ακόμα και το κιτς ντύσιμό τους, επειδή με κάθε τρόπο έπρεπε να προστατευθεί και να δικαιολογηθεί η επένδυση του πρόεδρα.
Αντίθετα. Κάθε τι που κάνει ο Γάλλος τυγχάνει ενός γενικότερου θαυμασμού από τον φιλοπαναθηναϊκά προσκείμενο τύπο, με τρόπο εξ ίσου εκνευριστικό με την εντελώς άδικη αμφισβήτηση της αξίας του και της προσφοράς του.
Και ως εδώ, προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα, είμαι συμβιβασμένος μ αυτή την ιδέα που στο κάτω-κάτω δεν είναι και ελληνική πατέντα, εδώ κάθε βδομάδα ασχολούμαστε με το ποια πηδάει ή δεν πηδάει ο Κριστιάνο ή αν του έκαναν μάγια.
Αλλά ότι θα φτάσουν στο σημείο οι Παναθηναϊκοί να τρώνε τα νύχια τους απ την αγωνία μη τυχόν και δεν φωνάξει ο Ντομενέκ τον Σισέ στην Εθνική Γαλλίας, ομολογώ πως δεν περίμενα ποτέ να το δω.
Ομαδική παράκρουση έχει καταλάβει το πράσινο στρατόπεδο και τους πράσινους ρεπόρτερς. Και δώστου δημοσιεύματα επί των δημοσιευμάτων του γαλλικού τύπου, δώστου δηλώσεις άλλων Γάλλων που καλούν τον εκκεντρικό τεχνικό με τα εκκεντρικά ματομπούκαλα να σκεφτεί σοβαρά την περίπτωση του Τσιβρίλ γιατί ο Μπενζεμάς τρακέρνει συχνά το Πορσικό και ο Ανρίς σκέφτεται πολύ τη κόρη του, δώστου δηλώσεις άλλων Γάλλων και Γαλλόφωνων που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα ότι το μουντιάλ θα είναι μπριζόλα χωρίς αλάτι αν δεν παίξει ο Τσιβρίλ, έρχεσαι κι εσύ και ζεις μια φρίκη, ένα τρόμο πώς να το κάνουμε.
Είχαμε τόσα χρόνια το άγχος μας με το πρωτάθλημα, με την Ευρώπη, με το πότε θα φύγει ο ραλίστας, τώρα αποκτήσαμε καινούργιο. Αν θα πάει ο Τσιβρίλ στην Εθνική Γαλλίας.
Για μισό λεπτό ρε λεβέντες. Εμένα, ως φιλάθλου του Παναθηναϊκού, τι μ ενδιαφέρει αν θα κληθεί ο παίκτης μου στην Εθνική της χώρας του;
Ορεξη έχω να τον χάνω κάθε τρεις και λίγο ή να γυρίζει τραυματισμένος και κουρασμένος;
Χέστηκα μετά συγχωρήσεως αν θα καλέσει ο Ντομενέκ τον Τσιβρίλ ή για να ακριβολογήσω, με τρώει η αγωνία μην τυχόν και τον καλέσει.
Δηλαδή πόσοι γούσταραν τώρα που έφυγε ο Σιμάο και έτρεχε στα Κόπα Αφρικα; Μην μου πείτε πως δεν ευχόσασταν από μέσα σας να αποκλειστεί γρήγορα η Μοζαμβίκη; Οσοι θα πουν όχι θα λένε ψέμματα και βλέπω τη μύτη τους να μακραίνει.
Το παραμύθι της παλιάς αρχοντοπερηφάνιας της ομάδος με τους πολλούς διεθνείς, απέθανε διά λόγους πρακτικότητος, κονόμας και επιβιώσεως.
Διότι τότε που καμαρώναμε ότι αγοράσαμε τον τάδε διεθνή παίκτη, οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ήταν λιγότερες και για τις ομάδες και για τις εθνικές.
Τώρα αν πιάσουμε όλα τα παιχνίδια και τα βάλουμε κάτω, θα διαπιστώσουμε πως κανείς παίκτης δεν αντέχει να γκαζώνει στην ανηφόρα χωρίς … σπρώξιμο.
Κατά συνέπεια, ας περιοριστούμε να χαρούμε επειδή ο Τσιβρίλ κατά πως φαίνεται θα τραγουδήσει σε κάποιο δίσκο, ελπίζω όχι κάνοντας φωνητικά.
Ας αφήσουμε τον ίδιο να χαρεί εφ όσον κληθεί στην Εθνική της χώρας του. Διότι, εδώ που τα λέμε, κάτι τέτοιο θα αποτελεί μιά περίφημη προσθήκη για το βιογραφικό του. Το οποίο, ίσως, να χρειαστεί να το επιδείξει και σε κάποιο μεγαλύτερο μαγαζί. Απ αυτά που δεν πολυπαρακολουθούν το ελληνικό πρωτάθλημα και τις εξελίξεις στην R’ n’ B μουσική σκηνή.
Αντιθέτως, θα παρακολουθήσουν το μουντιάλ με ή χωρίς βουβουζέλες.
ΥΓ. Πώς είπατε; Πως εκτός του Τσιβρίλ θα χαρεί και ο Πατέρας γιατί θα μπορεί να τον μοσχοπουλήσει;
Ομολογώ πως αυτό δεν το είχα σκεφτεί …
Ένα από τα χαρακτηριστικά του ασχέτου, ή έστω του ημιμαθούς, είναι να χαρακτηρίζει ως εύκολη την εργασία των υπολοίπων.
- Και τι κάνεις δηλαδή εκεί; Σιγά το πράγμα. Κι η γιαγιά μου το κάνει αυτό. Α ρε λεφτά για πέταμα … λέει ο ξερόλας αδαής και κουνάει το κεφάλι του με αγανάκτηση.
Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου για τον Σισέ. Για τον Σισέ έχουν γραφτεί πολλά. Κι εγώ ο ίδιος έχω γράψει αρκετά υποτιμητικά, κυρίως λόγω της ικανότητάς του να βγαίνει περισσότερες φορές οφ σάϊτ απ όσες ακουμπάει τη μπάλα συνολικά σ ένα παιχνίδι. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να χαρακτηρίσω ως τίποτα το ιδιαίτερο τα γκολ που πετυχαίνει. Γιατί στην τελική αν το παραδεχόμουν αυτό, θα έπρεπε στη συνέχεια να βρω πειστική απάντηση στο ερώτημα πως αφού δεν κάνει τίποτα το σπουδαίο, γιατί δεν μπορεί να σημειώσει το ίδιο πλήθος τερμάτων και ο Πετρόπουλος για παράδειγμα ή ο Σαλπιγγίδης με τον ίδιο τρόπο.
Να ξεκαθαρίσω πως το κείμενο γράφτηκε πριν το παιχνίδι του Αλκαζάρ. Οπου δεν φαντάζομαι πως ακόμα και ο πιο ακραιφνής εχθρός του Γάλλου θα σκεφτόταν να πει πως τα γκολ του δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Για τα υπόλοιπα γκολ έγραφε ο Αλέξης. Για τα … εύκολα. Γι αυτά που οι συμπαίκτες του τον βγάζουν τετ-α-τετ κι εκείνος δεν έχει παρά να τη σπρώξει στα δίχτυα. Η κάπως έτσι. Σαν να είναι το ευκολότερο πράγμα του κόσμου. Σαν να είναι δουλειά όλων των υπόλοιπων να σε βγάλουν τετ-α-τετ και όχι και δική σου ικανότητα να ξεμαρκαριστείς.
Βγαίνεις λέει τετ-α-τετ. Σαν να λέμε βγαίνεις για ψώνια, ή βγαίνεις να πιείς ένα ποτό, ή βγαίνεις μισό λεπτό στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα. Τόσο εύκολο πράγμα είναι το τετ-α-τετ. Βγαίνεις για τετ-α-τετ και περιμένεις να σου στείλουν οι άλλοι οι ταλαίπωροι τη μπάλα να τη σπρώξεις στα δίχτυα.
Και αναρωτιέται εύλογα ο Αλέξης. Αν είναι να χρειάζεσαι 10 εκατομμύρια ευρώ για να βρεις αυτόν που θα δίνει τη μπάλα σ αυτόν που είναι τετ-α-τετ και που στοίχισε κι αυτός με τη σειρά του δέκα εκατομμύρια ευρώ, τότε γιατί να σπαταλάς τα λεφτά σου στον τελευταίο; Παίρνεις μόνο τον πρώτο, τον παικταρά που ξέρει να πασάρει και για σέντερ φορ βάζεις τη γιαγιά σου. Κι εκείνη εκεί που πλέκει ένα πουλόβερ, εκεί που βλέπει το εξηκοστό επεισόδιο της σειράς «γιατί χώρισε η Μενεγάκη», εκεί που ξεκλωστιάζει τα φασολάκια, κάνει μια έτσι με την παντούφλα, βάζει ένα γκολ και συνεχίζει. Σαν να διώχνει μια ενοχλητική μύγα ένα πράγμα, σαν να κλωτσάει το γατί που μπήκε στην κουζίνα να της φάει το ψάρι.
Για τον ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο του Αλέξη, αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχουν οι … Κακάδες. Αν υπάρχουν οι Κακάδες, οι Ετοί, οι Ζλατανέοι και οι Ρούνηδες βρίσκονται εύκολα ή μάλλον δεν χρειάζονται καθόλου.
Με την ποδοσφαιρική λογική του Αλέξη, ηλίθιος δεν είναι μόνο ο Αντωνίου που πέταξε ένα σκασμό λεφτά για τον Σισέ, αλλά και ο Βαλντάνο που εκτός του Κακά, έδωσε περισσότερα για να πάρει και τον Κριστιάνο, αντί να φέρει πίσω απ το «αγροτικό» του τον Σολντάτο. Κι ενώ ακόμα διέθετε Ραούλ και Ιγκουαϊν, πήγε και πέταξε κι άλλα για να πάρει και τον Μπενζεμά. Καλά για την Μπαρσελόνα που έχει τους καλύτερους πασέρ του κόσμου δεν το συζητώ. Κανονικά κάθε βδομάδα θα έπρεπε να γίνεται κλήρωση μεταξύ των φιλάθλων και ο νικητής να έπαιζε φουνταριστός. Τόσο σίγουρο θα ήταν το τετ-α-τετ και το πάρε-βάλε.
Κι ενώ αυτά τα μαγικά συμβαίνουν στον ποδοσφαιρικό κόσμο του Αλέξη Σπυρόπουλου, εγώ δεν μπόρεσα να μην θυμηθώ ένα απ τα πολλά δράματα του Βασίλη Χατζηπαναγή.
Να είναι ένα απ τα δύο-τρία καλύτερα δεκάρια στον κόσμο και να αφήνει την … εύκολη δουλειά σε κάποιους Μιτόσεβιτς και Αδάμου.
Αλήθεια, τους θυμάσαι αυτούς Αλέξη μου;
Από 30 γκολ έβαζαν έκαστος κάθε χρόνο. Η μήπως όχι;
- Ευλογία είναι να έχεις στον πάγκο σου έναν προπονητή που τολμάει να βγάλει απ το γήπεδο τον Καραγκούνη στο 70’ κι αφού πρώτα έχει δώσει μια σωστή και καμιά εικοσαριά λάθος πάσες
- Κατάρα είναι να μην υπάρχει στον πάγκο σου κανένα άλλο δημιουργικό χαφ να τον αντικαταστήσει με αποτέλεσμα στο τελευταίο εικοσάλεπτο να φανεί το … κενό του
- Ευλογία είναι να διαθέτεις έναν παίκτη που κάνει άνω κάτω την αριστερή πτέρυγα της άμυνας της ΑΕΚ, δημιουργώντας συνεχώς κινδύνους
- Κατάρα είναι, ο εν λόγω παίκτης να έχει ποσοστά ευστοχίας χειρότερα απ του Σερμαντίνι στα τρίποντα
- Ευλογία είναι το κεντρικό αμυντικό δίδυμο του αντιπάλου σου να μην μπορεί να παρακολουθήσει ούτε καν την πορεία της μπάλας
- Κατάρα είναι το συγκεκριμένο δίδυμο με ατσούμπαλα αγγίγματα να καταφέρνει να διώχνει τη μπάλα με αρκετή συνδρομή από τον μεγαλοδύναμο
- Ευλογία είναι να μπορείς να παρακολουθείς την ομάδα σου στην ζεστασιά του σπιτιού σου με 39 πυρετό και ένα θερμόμετρο στο στόμα
- Κατάρα είναι να ακούς για πολλοστή φορά αυτόν τον εκφωνητή που θαρρείς και ζει στο καθεστώς εθελοντικής εργασίας του Εμβέρ Χότζα, να τρώει για οικονομία … θερμίδων συλλαβές, κάνοντάς μας να απορούμε ποια επιτέλους είναι αυτή η ομάδα που λέγεται … Παθαναϊκός
«Η ΠΑΕ Ολυμπιακός έκανε επίσημα γνωστό πως δήλωσε σήμερα στην ΟΥΕΦΑ, για το Τσάμπιονς Λιγκ, τους Χεσούς Αλμπέρτο Ντάτολο και Τρεζόρ Λομάνα Λούα Λούα, οι οποίοι πήραν τις θέσεις των Λουτσιάνο Γκαλέτι και Γιάννη Παπαδόπουλου.»
Από gazzetta.gr 30 Ιανουαρίου 2010
ΥΓ. Βέβαια οι … έγκυροι ρεπόρτερς του Ολυμπιακού φρόντισαν να μας ενημερώσουν πως η ζημιά που του έκανε ο Ζίκο ήταν ανεπανόρθωτη. Δηλαδή τι του έκανε ακριβώς; Του πριόνισε τα πόδια ή τον έβαλε να παίζει τερματοφύλακας. Βρήκαμε παππά να θάψουμε δυό-τρεις …
Ημουν έτοιμος να γράψω σήμερα ένα κομμάτι με αφορμή το χθεσινό κείμενο του Νικολακόπουλου στο gazzetta.gr. Εκεί όπου μας πληροφορεί πως ο Μέλμπεργκ στις προπονήσεις παίζει αριστερό εξτρέμ!
Ημουν έτοιμος να ρωτήσω πού θα έπαιζε ο Μέλμπεργκ στις προπονήσεις, όχι αν προπονητής ήταν ο Ζίκο, αλλά η … γιαγιά μου. Υπήρχε δηλαδή περίπτωση κάποιος που ξέρει στοιχειωδώς από ποδόσφαιρο να τον έβαζε στις προπονήσεις να παίξει έξω αριστερά; Υπήρχε περίπτωση ένα πρότυπο επαγγελματία όπως παρουσιάζεται πως είναι ο Μέλμπεργκ (και δεν έχω κανένα λόγο να το αμφισβητήσω) να θέλει να κάνει πράξη στις προπονήσεις του Ολυμπιακού το … παιδικό του όνειρο;
Και γιατί αυτή η εικόνα … παιδικής χαράς βγήκε αμέσως μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ; Για να μη βλαφθεί η ομάδα; Πόσο παραπάνω να βλαφθεί δηλαδή; Ο ένας παίζει αριστερό εξτρέμ ενώ είναι στόπερ, ο άλλος πάει στην πατρίδα του και χτυπάει σε αγώνα επίδειξης (βλέπε και χαβαλέ), ο τρίτος γυρίζει πίσω 15 κιλά βαρύτερος, κατά συνέπεια τίποτα δεν δουλεύει καλά, αλλά αν εξαιρέσουμε την πρώτη περίπτωση, οι άλλες δύο δεν είναι ευθύνη του Ζίκο (να προσθέσω και το θρυλικό … εννιάμερο)
Θέλετε να το πούμε έλλειψη επαγγελματισμού απ την πλευρά των παικτών; Θέλετε να το βαφτίσουμε αδυναμία της διοίκησης να ελέγξει τους παίκτες; Πάντως εδώ υπάρχουν πέραν του ενός σάπια πράγματα στον Ολυμπιακό και όχι μόνο ο Ζίκο.
Κι ενώ ήμουν έτοιμος να τα γράψω αυτά, έρχεται το σημερινό δημοσίευμα του Νικολακόπουλου πάλι στο gazzetta για να με κάνει να βεβαιωθώ για κάτι που υποψιαζόμουν από χθες.
Φοβάται λέει τώρα ο καλός ρεπόρτερ, πως με μερικές ακόμα αποτυχίες θα απαξιωθεί πλήρως το ρόστερ του Ολυμπιακού. Πως το καλοκαίρι θα θέλει 13 μεταγραφές η ομάδα.
Και εκεί κατάλαβα. Πως αυτό που καίει το στενό περιβάλλον Κόκκαλη δεν είναι η εικόνα της ομάδας, αλλά τι θα καταλάβει ο κόσμος. Προς Θεού μην καταλάβει ο κόσμος πως χρειάζονται μεταγραφές. Ο Ζίκο φταίει και μάλιστα γράφοντας κάποιες ακραίες σαχλαμάρες ωθούμε και κάποιους θερμοκέφαλους να πάνε στο Ρέντη και να τον πείσουν λεβέντικα να σηκωθεί και να τη κάνει, γιατί είναι και η αποζημίωση μεγάλη (αυτός δεν είναι Τιμούρ).
Μια χαρά του έχει έρθει του Σωκράτη αυτή η … Ζικολογία μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ. Εκεί που ο κόσμος ασχολιόταν με τον Μπεν Αρφά, τον Πέντερσεν και πιο πριν τον Αντριάνο ή τον Γιοβάνοβιτς, τώρα ασχολείται με τον «παραλία» το Ζίκο που έχει κάνει «παιδική χαρά» την ομάδα.
Τα πάντα είναι θέμα σωστής αξιοποίησης του ρόστερ. Αν ο Ζίκο αξιοποιούσε σωστά το ρόστερ, όλα θα πήγαιναν καλά. Και ξεχάστε τώρα τις επισημάνσεις των ιδίων πως ο Φετφατζίδης έπαιζε στο Τσάμπιονς Λιγκ όχι γιατί ήθελε ο προπονητής να προωθήσει τα νέα παιδιά, αλλά γιατί δεν υπήρχε άλλος.
Τώρα λοιπόν τα πάντα εξαρτώνται απ τους υπάρχοντες παίκτες. Αυτοί θα πρέπει να τραβήξουν το κάρο στην ανηφόρα και μην τους ενοχλείτε. Λογικό μου ακούγεται. Αν ο Ζίκο αντικατασταθεί από τον Μπάντοβιτς και έρθουν μερικές ακόμα στραβές, τότε η μπόρα θα πάρει και τους παίκτες και τον Σωκράτη. Ποιόν να πάρει δηλαδή; Τον Μπάντοβιτς ή τον Νινιάδη;
Το μόνο που δεν έχουν καταλάβει όλοι αυτοί οι στρατευμένοι κονδυλοφόροι είναι πως όσο κι αν την βγάλουν φτηνά τώρα με την αποπομπή του Ζίκο (ακόμα κι αν τον αποζημιώσει ο πρόεδρος, πάλι παραπάνω θα του κόστιζαν οι μεταγραφές), αν έρθουν αυτές οι «στραβές» η αγανάκτηση θα στραφεί εναντίον των παικτών αλλά και της διοίκησης.
Εκτός αν στραφεί εναντίον της διαιτησίας – παλιά, καλή, χιλιοπαιγμένη ελληνική ταινία. Ας περιμένουμε και θα δούμε.
Σήμερα μάλλον θα ψάχνουν να δουν αν έφταιγε ο αέρας ή το γεγονός ότι ο τέταρτος δεν είχε άποψη για τη φάση. Ίσως ακόμα να αναρωτιούνται αν το ήθελε ή όχι ο Σκόκκο (όπως έχει γίνει και στο παρελθόν για τον Νάτσο).
Ποιός έχει την υπομονή να περιμένει μέχρι την τελευταία αγωνιστική γιά να μάθει τον πρωταθλητή;
Μάλλον κανένας και σίγουρα όχι οι υπεύθυνοι του Φωτός. Οι οποίοι φρόντισαν να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη μαντεψιά του Πητ Παπαδάκου κι έτσι οι απανταχού Ολυμπιακοί μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Διότι το πρωτάθλημα θα το πάρει πάλι ο Θρύλος αφού ο Παναθηναϊκός θα κάτσει τον Φλεβάρη και ο Κόκκαλης έχει άστρο και ο Ζίκο είναι τυχερός άνθρωπος.
Τώρα βέβαια και επειδή η μαντεψιά ήταν πολύ κοντά στο χθεσινοβραδινό ντέρμπυ, η σύγχρονη παχύσαρκη Πυθεία προειδοποιεί: πάντως να προσέξει πολύ το ντέρμπυ με την ΑΕΚ.
Και το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: αφού τελικά το πρωτάθλημα θα το πάρει, γιατί χρειάζεται να προσέξει κάτι;
Τετάρτη σήμερα και ως συνήθως όταν την Τετάρτη βλέπουμε μπάλα στην Ελλάδα, αυτό οφείλεται ή σε αγώνα κυπέλλου ή σε κανένα τσαμπιολί
Μάλλον το δεύτερο συνέβη στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου η Μπορντό ενεφανίσθη με κίτρινες φανέλες και μας τάραξε το βράδυ.
Διότι πώς να μην συμπάσχεις και πώς να μην μπερδευτείς ταυτόχρονα με τους πάσχοντες περιγραφείς και σχολιαστές της ΝΕΤ που είχαν μάτια, μυαλό και στενοχώρια μόνο γιά την ομάδα του Ζίκο;
Και τί ενδεκάδα είν αυτή και τσου τσου τσου και εικόνα αποσύνθεσης και πάλι τσου τσου τσου και τί θα έκανες εσύ τώρα γιά ν αλλάξει η εικόνα και πάλι δυστυχώς και πάλι τσου τσου τσου και πάλι απογοήτευση και δώστου τσου τσου τσου και γιατί δεν πιέζουν τον Αραμπατζή που είναι άπειρος (πότε πήγε αυτός στη Μπορντό;) και γι αυτό λέμε πως ο βοηθός υποδεικνύει και ο διαιτητής παίρνει τις αποφάσεις και καλά που ήταν και ο Τσιμπουρ ανέτοιμος γιατί αλλοιώς τί θα παθαίναμε (κι αυτός πήγε στη Μπορντό; Τον ξεφορτώθηκε ο Ντούσαν!!!) και τέλος πάντων, μπορεί να στενοχωρηθήκαμε, αλλά μην κάνετε έτσι ρε παιδιά
Ο καλός Ολυμπιακός στο δεύτερο παιχνίδι μπορεί να το ανατρέψει το αποτέλεσμα.
ΥΓ. Γιά όσους δεν ενθυμούνται (και είναι αρκετοί) ο Πέτρος Καραβίτης φόρεσε την φανέλα ΚΑΙ της ΑΕΚ.
Εστω κι αν σήμερα και ο ίδιος το είχε ξεχάσει.
Ντροπή και κρίμα …
Ένα ακόμα επεισόδιο στην σαπουνόπερα που λέγεται ΑΕΚ φαίνεται να τελειώνει (??). Ο Μπομπ λέει αποσύρεται οριστικά (με κεφαλαία γράμματα), αλλά μην είστε και σίγουροι γιατί η ζωή έχει εκπλήξεις (και πάλι με κεφαλαία γράμματα), όπως μας δήλωσε με την ανακοίνωσή του αφήνοντας να πλανάται η ερώτηση «θα υπάρξει άραγεΣ σίκουελ;». Σε αυτή την περίφημη ανακοίνωση που αν την έγραψε άνθρωπος που λείπει στην Αμερική τόσα χρόνια εγώ θα αγοράσω όλα τα σιντί του Χατζηγιάννη, ο Μπομπ λέει ότι οι υπόλοιποι μέτοχοι τον κόντραραν συνέχεια για να μην αναλάβει την ΑΕΚ και ότι δεν τα βρήκαν για τον περίφημο οικονομικό έλεγχο.
Την ίδια στιγμή η ΑΕΚ, που μιλούσε μέσω Νίκου Νοτιά εδώ και πόσο καιρό με τον Μπομπ με το παχύ μουστάκι ,βγάζει ανακοίνωση που από την μία λέει ότι οι εγγυήσεις που έφερε ο Μπομπ είναι επιπέδου αλλαντοζυθοπωλείου και από την άλλη ότι θα κάνει οικονομικό έλεγχο και θα δώσει τα στοιχεία στον Μπομπ (που έχει αποσυρθεί) που αν τα βρει ΟΚ θα συνεχίσει με βάση τα όσα συμφώνησαν (!!).
Και εδώ προκύπτουν τα διάφορα ερωτήματα. Τελικά συμφώνησαν σε κάτι ή τα σπάσανε; Αφού ο Μπομπ δεν φαίνεται να έχει στον ήλιο μοίρα, σε αντίθεση με όσα έλεγαν κάποιοι σωτατζήδες σε διάφορα ΜΜΕ που μέχρι και για συγγένειες με τη γυναίκα του πρωθυπουργού μιλούσαν και παρουσίαζαν και γηπεδικά σχέδια, τότε τι διάολο μιλούσαν μαζί του τόσο καιρό; Αφού οι περισσότεροι εκ των μετόχων είχαν τεράστιες αμφιβολίες για το ποιόν του Μπομπ (σύμφωνα με δηλώσεις μεγαλομετόχου) και δεν τον ήθελαν, πώς άφηναν το θέμα να συνεχίζεται για τόσο καιρό και με αρκετό κόσμο (δυστυχώς) να πιστεύει τα ρεπορτάζ για τα καζίνο και τις τεράστιες εκτάσεις και τα κονέ με δημάρχους και κοινοτάρχες του Σικάγο;
Γιατί οι υπόλοιποι μέτοχοι (αφού από ότι φαίνεται οι Θανόπουλοι και ο Νοτιάς ήταν αυτοί που είχαν αναλάβει το θέμα) δεν κοιτούσαν να δουν τι διάολο θα κάνουν και άφηναν τις… ακάλυπτες επιταγές να κάνουν βόλτες; Με άλλα λόγια, θέλουν τόσο πολύ να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια που άφηναν το Νοτιά να πουλήσει την ομάδα στον οποιοδήποτε αρκεί αυτοί να απεμπλακούν οριστικά;
Παράλληλα, τα μεταξύ των μετόχων μαχαιρώματα και ξεκατινιάσματα συνεχίζονται. Ο Ντέμης που απουσιάζει επιδεικτικά από τα όσα γίνονται παρουσιάζεται ως κύριος υπεύθυνος για τα δεινά από τους ανθρώπους που του έδωσαν εν λευκώ την ΑΕΚ και που έβαζαν τα χρήματά τους χωρίς να ξέρουν τι γίνεται με τα οικονομικά της ΠΑΕ. Μα είναι δυνατόν τέτοιοι επιτυχημένοι επιχειρηματίες να μην ξέρουν τι γίνεται σε μια από τις εταιρίες τους; Γιατί δεν έβλεπαν ότι πάμε να πέσουμε έξω; Και γιατί φοβούνται τόσο τον οικονομικό έλεγχο τώρα, ενώ πριν κάποιους μήνες με 50.000 Ευρώ (αν δεν κάνω λάθος) ο καθένας μπορούσε να τσεκάρει τα βιβλία;
Και φυσικά υπάρχει μια ΠΑΕ στην οποία μπήκαν κάποιοι μέσα λες και είναι Λύκειο και έκαναν κατάληψη βγάζοντας μελοδραματικές ανακοινώσεις λες και κάνουν απεργία πείνας στο Γκουαντάναμο με ουσιαστικό σκοπό να πιέσουν να δωθεί η ΠΑΕ στον αγνώστου προελεύσεως Ελληνοαμερικάνο Μπομπ. Με τους οποίους καταληψίες επικοινωνούν ή πηγαίνουν να τους δουν ορισμένοι μέτοχοι. Και τους οποίους καταληψίες καλεί η ΠΑΕ ΑΕΚ με ανακοίνωσή της να αποχωρήσουν, σχεδόν παρακαλώντας τους, για να ξεκινήσει οικονομικός έλεγχος.
Για να μην χανόμαστε όμως και να μην κοιτάμε 1-2 δέντρα και όχι το δάσος. Αν ο Μπομπ είναι φούσκα ή απατεώνας είναι δικό του θέμα. Το θέμα είναι ότι η ΠΑΕ μιλάει μαζί του όμως ή έστω τον έχει κατασκευάσει. Αν κάποιοι μπήκαν στα γραφεία και νομίζουν ότι έτσι θα βοηθήσουν γιατί θα δωθεί η ΑΕΚ στον Μπομπ, είναι δικό τους θέμα, αν υπήρχε διοίκηση-πρόεδρος δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ότι η ΑΕΚ μετά από 5 χρόνια στα οποία βγήκε από την οικονομική στενωπό, επιστρέφει σε ζοφερές καταστάσεις είναι καθαρά ευθύνη των ίδιων ανθρώπων (που είτε είναι ακόμη παρόντες, είτε ασχολούνται με συναυλίες, είτε παραχωρούν τις μετοχές τους στην Ερασιτεχνική) που το 2004 πήραν το μεγάλο ρίσκο και τώρα φαίνεται να εγκαταλείπουν το καράβι. Αυτοί πρέπει τώρα να δώσουν την λύση.
ΥΓ Ο ρόλος ορισμένων δημοσιογράφων και εφημερίδων στο θέμα αποτελεί τον υπέρτατο ξεπεσμό της κατ’ ευφημισμόν ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας. Το τι παραμύθι έχει γραφεί και πόση σπέκουλα έχει γίνει τον τελευταίο καιρό είναι απίστευτο…
Κατηγορίες: 
