Ακόμα μιλάνε στην Τουρκιά για το έπος της Πόλης και για τον τσαμπουκά και την λεβεντιά των Ελλήνων…
Η Μετροσπόρ πάντα κοντά στα γεγονότα μας ενημερώνει με το πρωτοσέλιδό της

Σε οποιαδήποτε προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, η δική μας πρώτη αγωνιστική θα χαρακτηριζόταν απολύτως φυσιολογική. Καθώς ούτε ντροπή είναι, ούτε η συντέλεια του κόσμου να μην κερδίσει ο «μεγάλος» τον «μικρό». Ισα – ίσα που κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μας γεμίζει με αισιοδοξία γιά το μέλλον, αφού φαίνεται πως το πρωτάθλημα μπορεί να γίνει πιό ανταγωνιστικό. Στον καταραμένο αυτό τόπο όμως, όταν ο Γολιάθ δεν νικά τον Δαυίδ τότε έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Το μαστίγωμα και το αυτομαστίγωμα πάνε σύννεφο, η υψηλή κριτική και η αγανάκτιση έχουν την τιμητική τους, ενώ στο παιχνίδι εισέρχονται (αν και δεν έλειψαν ποτέ) πύρινες δηλώσεις γιά την διαιτησία που με το καλημέρα ξεκίνησε άσχημα γιά τα γούστα μας.

Τον χορό σύρουν τα ΜΜΕ, ευτυχισμένα και τυχερά καθώς βρήκαν δουλειά γιά κανένα μήνα, αν υπολογίσουμε πως παρεμβάλονται και οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας.

Ειδικά οι ραδιοφωνικές εκπομπές με παρεμβάσεις ακροατών ετοιμάζουν … χαρτόκουτες γιά να υποδεχτούν τα … κέρματα των φιλάθλων ένθεν κακείθεν που θα τηλεφωνούν γιά να διατρανώσουν την πίστη τους πως η ομάδα τους δεν είναι χειρότερη απ τις άλλες, ενώ βεβαίως δεν θα λείψουν κι εκείνοι που θα γκρινιάξουν γιά τις μεταγραφές, τους προπονητές και τους προέδρους.

C’ est la vie στην Ελλάδα του ποδοσφαιρικού μεσαίωνα, εκεί όπου το Χ του απαράδεκτου Παναθηναϊκού χαρακτηρίζεται … πλάτη με το καλημέρα έναντι του αιώνιου αντιπάλου που μπορεί να έχασε, αλλά ήταν μιά κλάση καλύτερος ως ομάδα.

Ας χαρούμε λοιπόν και ας απολαύσουμε τη στιγμή.

Το πανηγύρι άρχισε!

Η κάλυψη της γερμανικής τηλεόρασης στους ποδοσφαιρικούς αγώνες είναι παράδειγμα προς μίμηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν εμπεριέχει και τα ρίσκα της. Η Τζέσικα Κάστροπ του γερμανικού Sky το έζησε για τα καλά…

- Για πες ρε φίλε κανένα νέο.
- Τι να πω ρε συ… Βαρεμάρα, ζέστη πολλή χθες.
- Ναι, άστα. Δεν είχε και λίγη μπάλα να γουστάρουμε.
- Ναι ρε συ, ούτε ένα ματσάκι. Έπρεπε να τραβηχτούμε ως τα Σέρρας για να δούμε τον Βρουτσινά.
- Πάλι καλά που παίζει ο ΠΑΟΚ αύριο και έχουμε και μια ομάδα στην πόλη μας στην Ευρώπη.
- Ευτυχώς που παίζει Πέμπτη, μήπως πέσει η θερμοκρασία. Φαντάσου να είχε κανένα ματς χθες στις 7 η ώρα.
- Τρελός είσαι ρε; Ποιο ματς θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη στις 7 χθες. Άσε που θα το μαθαίναμε, θα το έγραφε η εφημερίδα.

Στον παράξενο κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου συμβαίνουν πολλά. Σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, κάθε ομάδα προσπαθεί να βγάλει χρήματα όπως μπορεί. Η ιστορική Σαουθάμπτον που βρίσκεται στην League One, την αντίστοιχη Γ’ Εθνική (μόνο με καλύτερα γήπεδα και περισσότερους φιλάθλους) αποφάσισε ότι ο τρόπος να βγάλει καμιά λίρα είναι να απαγορεύσει την είσοδο στο γήπεδο στους επαγγελματίες φωτογράφους. Τα ΜΜΕ από εδώ και στο εξής θα παίρνουν τις φωτογραφίες από το ένα και μοναδικό πρακτορείο με το οποίο συνεργάζεται η ομάδα και από κανέναν άλλον.

Η τρελή αυτή απόφαση έφερε κύμα αντιδράσεων στον συμπαθή κλάδο των φωτογράφων. Πολλά από τα μεγάλα ΜΜΕ της Αγγλίας αρνήθηκαν να συνεργαστούν με αυτόν τον τρόπο και αρκετά άρθρα γράφτηκαν κατακρίνοντας την απόφαση της Σαουθάμπτον. Το θέμα όμως προχωράει και αλλιώς, με τους σπόνσορες των συλλόγων να ανησυχούν. Ήδη εκπρόσωπος της Ούμπρο (σπόνσορα της Σαουθάμπτον) δήλωσε ότι θα παρακολουθεί το θέμα, μια που λιγότερες φωτογραφίες ισοδυναμούν με μικρότερη προβολή της φανέλας.

Η τοπική Πλίμουθ Χέραλντ καλύπτοντας τον αγώνα Σαουθάμπτον-Πλίμουθ βρήκε έναν ωραίο τρόπο να αντιδράσει. Προσέλαβε έναν… καρτουνίστα που από ότι φαίνεται τα κατάφερε μια χαρά θυμίζοντας Roy of the Rovers:

Η δε Μπόρνμουθ Έκο βρήκε άλλη λύση, βάζοντας στο άρθρο της, φωτογραφίες από τον τελευταίο αγώνα των ομάδων το 1987:

Μέσα στα θετικά είναι το γεγονός ότι η εταιρεία  Digital South που είχε συμφωνήσει να είναι ο επίσημος φωτογράφος της Σαουθάμπτον έκανε πίσω μόλις ενημερώθηκε για τους σκοπούς της ομάδας και επέδειξε… συναδελφική αλληλεγγύη με τον πρόεδρό της να δηλώνει ότι δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο. Προς το παρόν πάντως, ο ιθύνων νους της ιδέας αυτής ο Ιταλός Νικόλα Κορτέζε που είναι ο γενικός κουμανταδόρος στην ομάδα έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί, μια που ο Ελβετός επιχειρηματίας και ιδιόκτητης της ομάδας (καλά αυτοί οι Άγγλοι έχουν καμία ομάδα με γηγενείς ιδιοκτήτες;) πέθανε στις 11 Αυγούστου. H κατάρα των φωτογράφων άραγε;

Στην εποχή της πληροφορίας όπου με ένα πάτημα του κουμπιού βρίσκεις πολλά για πολλούς, είναι αρκετά εύκολο μερικά από τα πολλά να μην ισχύουν ή ακόμα χειρότερα μερικοί από τους πολλούς να μην υφίστανται. Οι παλαιότεροι και φανατικότεροι από εσάς ίσως θα θυμάστε την γκάφα στην οποία είχαν υποπέσει οι Times, μια καλοστημένη ιντερνετική φάρσα που διογκώθηκε από στόμα σε στόμα και από σάιτ σε σάιτ.

Κάτι παρόμοιο συνέβη ξανά, αφού από ότι φαίνεται χρειάζεται ένα πισί, μια σύνδεση στο Ίντερνετ και αρκετός ελεύθερος χρόνος. Η είδηση κυκλοφόρησε και διαδόθηκε. «Η Βιγιαρεάλ έκλεισε τον νεαρό Ουρουγουανό Νέστορ Κορατέγια για 3 εκατομμύρια Ευρώ». Ο 18χρονος παίκτης το επιβεβαίωσε στην σελίδα του στο Facebook δηλώνοντας ότι μετά από διαπραγματεύσεις η συμφωνία έκλεισε κι ο ίδιος δεν θα μπορούσε να αρνηθεί. «Συμπαίκτες, οικογένεια και οπαδοί της Ντανούμπιο, θα σας έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου». Στην σελίδα του υπήρχε και ένα screenshot από άρθρο της εφημερίδας «Observa» το οποίο αναφερόταν στην μεταγραφή. Ο Κορατέγια γνωστός με το παρατσούκλι «το κολιμπρί» (δεν μπορείς να μην παραδεχτείς ότι έχουν φαντασία τα παιδιά) αγωνίζεται στις μικρές ομάδες της Ντανούμπιο.

Το τηλέφωνο στην εφημερίδα του Μοντεβιδέο «Observa» χτύπησε και Ισπανοί δημοσιογράφοι ήθελαν πληροφορίες για το ταλέντο που φαίνεται να τσίμπησε η Βιγιαρεάλ σύμφωνα με την είδηση που υπήρχε πλέον σε σάιτ γνωστά όπως και η ισπανική έκδοση του goal.com. Οι Ουρουγουανοί δημοσιογράφοι, προφανώς ανήμποροι να συγκεντρώσουν βασικές πληροφορίες και καθώς το «άρθρο» ήταν μαϊμού και φωτοσοπαρισμένο, επικοινωνούν με τον πρόεδρο της Ντανούμπιο που τους ενημερώνει ότι φυσικά δεν υπάρχει τέτοιος παίκτης.

Μια αναζήτηση στο γκούγκλ βγάζει πληροφορίες για τον παίκτη (βέβαια τώρα αν ψάξει κανείς θα βρει αναφορές στην ίδια την πλάκα) όπως βίντεο με γκολ του παίκτη (!!) το οποίο φυσικά είναι θολό (εντάξει είπαμε παίζει στις μικρές ομάδες) και φαίνεται αρκετά ερασιτεχνικό για να είναι πιστευτό. Οι φαρσέρ έφτιαξαν μέχρι και ένα σάιτ που υποτίθεται ασχολείται με τις μικρές ομάδες της Ντανούμπιο, φυσικά έδωσαν και πρόσωπο στον παίκτη με φωτογραφία του (αυτή που βλέπουμε) αλλά και ένα στοιχειώδες βιογραφικό που φέρνει τον Νέστορ μέχρι τις μικρές Εθνικές της Ουρουγουάης.

Ο πρόεδρος της Ντανούμπιο με τις δηλώσεις του έβαλε τέλος στο θέμα, αν και δήλωσε ότι 3 εκατομμύρια Ευρώ θα ήταν ευχής έργο για την ομάδα του, και οι φαρσέρ που προέρχονται από ένα φόρουμ ισπανικό που αν δεν κάνω λάθος ασχολείται κυρίως με αυτοκίνητα (!!) παραδέχτηκαν τον ρόλο τους και έδωσαν συγχαρητήρια στους δημοσιογράφους της «Observa».

Οταν ο πρόεδρας τα σέρνει, ούλοι τρέμουνε την αποτυχία. Καθότι ο πρόεδρας βάζει τα λεφτά του και δεν γουστάρει να χάνει ποτές. Θέλει μόνο να κερδάει. Κι όταν δεν κερδάει φταίνε συνήθως οι άλλοι. Αν εγώ ας πούμε πάω κι αγοράσω ένα ερείπιο με 50 μύρια και πέσει στον πρώτο σεισμό, θα πρέπει να φταίει ο μηχανικός που το έχτισε τη δεκαετία του τριάντα κι όχι εγώ που πέταξα τα λεφτά μου. Γιατί όποιος τα σκάει έχει ούλα τα δίκια του κόσμου.

Μέχρι πριν μιά βδομάδα ο Χολέμπας και ο Μοντεστό ήταν απλά δύο απ τους παικταράδες που απέκτησε ο Θρύλος σ αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Τώρα ο ένας μετατράπηκε σε Χολέρα και ο άλλος σε Μοδίστρα. Στα παιχνίδια με τη Μπέσα ο Λίνεν κέρδισε πόντους γιατί ο Ολυμπιακός αν και απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο επέδειξε σοβαρότητα και στα δύο παιχνίδια, σημάδι μεγάλης ομάδας. Από χθες το βράδυ, ο Λίνεν μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο διότι (άκουσον άκουσον) παρότι η Μακάμπι δεν ήταν πολύ καλύτερη της Μπέσα (απλά λίγο πιό σφιχτή στην άμυνα), ο Ολυμπιακός δεν παρουσιάστηκε σοβαρός και με ψυχή και αποκλείστηκε.

Δηλαδή είπε ο Λίνεν να φανεί σοβαρός στη Μπέσα που της είχε ρίξει πέντε τεμάχια έξω και ασόβαρος με τη Μακάμπι που του έβγαλε την Παναγία στο Φάληρο και την κέρδισε 2-1 μόλις έμεινε με 10. Πραγματικά αξιοπρόσεκτη μεταστροφή.

Απ την άλλη ο πρόεδρας που τα σέρνει κάτω και τα ακουμπάει χοντρά, είπε να περιμένει πρώτα να αποκλείσει την Μακάμπι (γιατί άραγε; Αφού σίγουρο ήταν) και μετά να πάει ν αγοράσει αμυντικό χαφ και σέντερ φορ και τερματοφύλακα και πλάγιο μπακ.

Ο πρόεδρας που τα σέρνει κάτω εγκαινίασε την εποχή γκαλάκτικος στον Πειραιά. Μόνο που δεν φρόντισε να ρωτήσει τί τύχη είχαν οι αυθεντικοί γκαλάκτικος του Φλορεντίνο Πέρες

Μέχρι ο πρόεδρας να καταλάβει πως οι ομάδες δεν χτίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού επειδή αυτός πήγε και τα έσκασε χοντρά, κανείς δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Κι αν γιά τον Λίνεν δεν υπήρχε αεροπλάνο γιά την επιστροφή, γιά τον επόμενο μπορεί να μην υπάρχει τρένο, πούλμαν ή ταξί. Αλλωστε και αυτόνανε που θέλει να φέρει, δεν τονε συγχώρησε ο προηγούμενος πρόεδρας επειδής αποκλείστηκε από κάτι τσίρκα απ τη Κύπρο, άσχετο αν ο πρόεδρας του έφερε 3 μεταγραφές δύο μέρες πριν τον πρώτο αγώνα (γιά να μην ξεχνιόμαστε, ε;)

Ετσι πέτε του τού Ερνέστου, αν και πρέπει να το ξέρει …

ΥΓ. Οπου «πρόεδρας» και «προηγούμενος πρόεδρας» βάλτε τις λέξεις «μεγαλοεπενδυτής» και «πρώην μεγαλοεπενδυτής».

Το μουντιάλ τελειώνει αδέρφια και σιγά-σιγά θα πρέπει και πάλι να προσαρμοστούμε στην ευχάριστη ελληνική πραγματικότητα, η οποία εδώ που τα λέμε δεν σ αφήνει να πλήξεις ποτέ.

Ο μεταγραφικός σχεδιασμός των ομάδων είναι σε εξέλιξη, τα ονόματα όπως κάθε χρόνο πολλά και οι βλακείες που ακούμε και διαβάζουμε ακόμα περισσότερες.

Το κακό είναι πως τις περισσότερες τις αφήνουμε να περνάνε από δίπλα μας και δεν τις παίρνουμε ούτε χαμπάρι.

Όπως για παράδειγμα αυτή η τελευταία μπόμπα που έσκασε και θέλει τον Ολυμπιακό να δίνει 30 εκατομμύρια για τρία χρόνια στον Ροναλντίνιο, χωρίς να υπολογίζουμε πόσα θα πρέπει να δώσει και στον Μπερλουσκόνι.

Και βγαίνει ο καθένας και λέει το κοντό του και το μακρύ του.

Αν αξίζει λέει η επένδυση κι αν μ αυτά τα λεφτά φτιάχνεις δύο ομάδες κι άλλα τέτοια συγκλονιστικά.

Κι εγώ κάθομαι κι απορώ: ποιος σας είπε ρε παιδιά πως έχει την διάθεση ο Μαρινάκης να φτιάξει … δύο ομάδες με καμιά 40αριά εκατομμύρια ευρώ; Δηλαδή εσείς πιστεύετε πως αν δεν πάρει τον Ροναλντίνιο θ ανοίξει το πουγκί και θα τα σπρώξει να πάρει καμιά δεκαριά Νενέδες;

Γι αυτό αφήστε τις φιλοσοφίες και μην ξυνίζεστε πολύ. Αν του έχει κάτσει του προέδρου να πάρει τον Ροναλντίνιο ας τον πάρει. Ο,τι σου προσφέρουν ευχαριστώ να λες. Γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάς και την παλιά καλή τακτική των μεγάλων ελληνικών ομάδων: αραδιάζουμε δέκα ονοματάρες στις μεταγραφές, παλεύουμε τον έναν, ακουμπάμε τον άλλον, δεν παίρνουμε τίποτα και μετά βγαίνουμε και λέμε, χτυπήσαμε απ το πάνω ράφι αλλά αφού δεν μπορέσαμε ν αγοράσουμε κανέναν, τι να κάνουμε τώρα; Να τη βγάλουμε με κατιμάδες;

Δεν θα ψωνίσουμε καθόλου.

Το Μουντιάλ μπορεί να συνεχίζεται και οι μεταγραφές να περνάνε σε 2η μοίρα, αλλά κάποιοι άνθρωποι δουλεύουν μέρα νύχτα για να σας ενημερώνουν και να σας προσφέρουν εγκυρότητα σε αυτή την ενημέρωση. Στον ελληνικό αθλητικό τύπο την μάχη της εγκυρότητας έχει κερδίσει με το σπαθί της στο παρελθόν η μεγάλη Ώρα των σπορ. Με μεγάλες αποκλειστικότητες όπως αυτή ή και αυτή, αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει και τα μαθήματα γεωγραφίας ή αυτή την μεγάλη είδηση.

Σήμερα έρχεται να μας κάνει ακόμα μία αποκάλυψη. Η ΑΕΚ λοιπόν πήρε σειρά, προφανώς έκοψε νούμερο, για τον Ρόμενταλ. Όχι αυτή δεν είναι η αποκάλυψη. Η μαϊμουδοείδηση κυκλοφόρησε από χθες και είναι αναμετάδοση από κάποιο ξένο σάιτ. Η αποκάλυψη είναι ότι ο Ρόμενταλ δεν είναι αυτός που ξέραμε. Όχι φίλοι αναγνώστες, δεν είναι αυτός που σκόραρε με τη Δανία κόντρα στο Καμερούν. Ο Ρόμενταλ έχει αλλάξει φάτσα και πλέον κυκλοφορεί με την μουτσούνα του Πάντελιτς  (συμπαίκτη του στον Άγιαξ).

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι κάνει τον Αλέκο Θεοφιλόπουλο να ξεχωρίζει από όλους αυτούς τους δεινόσαυρους που τρώμε στην μάπα τα τελευταία περίπου 20 χρόνια στην ελληνική τηλεόραση; Είναι πραγματικά δύσκολο να βρει κανείς τι απ’ όλα κάνει τη διαφορά.

Είναι το παρουσιαστικό του, που παραμένει σταθερό μέσα στο χρόνο; Θα πίστευε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε με γκρίζα μούσια.

Είναι μήπως η διαπεραστική του φωνή που δεν αντέχεται για πάνω από 5 λεπτά;

Είναι τα λάθη που κάνει σε κάθε αγώνα που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους παίκτες, ανεξάρτητα αν είναι άσπροι ή μαύροι, κοντοί ή ψηλοί, φαλακροί ή με κοτσίδα;

Είναι το κρύο και αποτυχημένο χιούμορ του; Οι ατάκες για τον…. μελαγχολικό Ρωμαίο ιππότη; Οι ιστορίες που πλάθει με τον Ρωμαίο ξιφομάχο που θα κινδυνεύσει να φύγει από το γήπεδο λόγω των… Σλοβάκων;

Είναι το πετυχημένο ντουετάκι που κάνει τώρα τελευταία με τον Ηλία Βλάχο, ντουέτο που είχαμε να δούμε από την εποχή Πάντζα-Γκιωνάκη;

Ο καθένας διαλέγει αυτό που νομίζει… Εγώ πάντως αυτό που ξεχωρίζω είναι το περιεχόμενο της κριτικής του.

Δεν υπάρχει παιχνίδι που να μεταδίδει ο Αλέκος και το φαβορί δεν σκοράρει στα πρώτα 10 λεπτά στο οποίο να μην αρχίζει να ξιφουλκεί. Ειρωνεία και κόντρα ειρωνεία και υψηλή κριτική στον προπονητή. Και αν τύχει και το φαβορί βάλει γκολ, τότε αρχίζουν οι ύμνοι. Για το μεγαλείο του τάδε παίκτη, για το πόσο καλή είναι η ομάδα κτλ. Αν ξαναστραβώσει όμως αρχίζουν τα ίδια. Τα τελευταία δε χρόνια, ανάλογα με το τι έχει παίξει στο στοίχημα σχολιάζει κι αυτό. Ήταν λέει άντερ το ματς της Ιταλίας και έγινε όβερ. Συγχαρητήρια. Και αφού τελειώσουν όλα αυτά, αφ’ υψηλού κριτική στον προπονητή. Δεν πάει να είναι ο Μπάμπης Τενές ή ο Λίπι; Το ίδιο για τον Αλέκο. Γιατί δεν έβαζε τον Πίρλο λέει πιο νωρίς. Λες να μην ήθελε βρε άνθρωπέ μου; Γιατί δεν έβαλε τον Κουαλιαρέλα πιο πριν. Λες και αν ρωτούσες κάποιον στο 2-0 γιατί χάνει η Ιταλία θα σου έλεγε «μα είναι δυνατόν να μην ξεκινάει ο Κουαλιαρέλα;».

Αλέκο ζεις, εσύ μας οδηγείς… Μαζί και στο επόμενο Μουντιάλ…

Δηλαδή ρε φίλε, πες μου εσύ τώρα, πώς μπορείς να αναφερθείς στον «Πουρουπουπού» και να παραμείνεις κόσμιος;

Πώς να μη βρίσεις, πώς να μην σκίσεις τα ρούχα σου, πώς να μη σπάσεις την τηλεόραση, πώς να μην σιχτιρίσεις για μια φορά ακόμα το κράτος και να μην αγανακτήσεις μεγαλοφώνως: μπράβο μαλάκα! Κι αυτό το νούμερο, εσύ το πληρώνεις!

Τι χρωστάμε ρε παιδιά; Τι αμαρτίες κουβαλάμε; Τι κατάρα είν αυτή;

Να χεις τις βουβουζέλες να σου σουβλίζουν το κεφάλι και να χεις κι αυτό το παρτσαχλό να σου γαζώνει τον εγκέφαλο με ό,τι μαλακία μπορείς να φανταστείς και μ αυτή την σπαστική χροιά της πιο αντιπαθητικής φωνής (μετά του Πρίντεζη σε περιγραφή Σαμπιονάαααααα) που μπορείς να συναντήσεις στη τηλεόραση;

Ποιος σου είπε ρε φίλε πως οι Ελληνες είναι ηλίθιοι; Ποιος σου είπε πως είμαστε καθυστερημένοι; Γιατί μας αντιμετωπίζεις σαν να είμαστε πιο βλαμένα κι από σένα;

Τι άκουσαν χθες το απόγευμα τα αυτάκια μας και δεν φιλοτιμήθηκαν να φύγουν απ τη θέση τους;

Χειρότερο όμως ακόμα και της πιο σκατόψυχης ατάκας που έχει ακουστεί ποτέ περί … «καταπληκτικής αποβολής» ήταν η υπερβολή στην περιγραφή των συναισθημάτων που βίωνε και που βρωμούσε προσποίηση από χιλιόμετρα. Στενοχώρια, χαρά και αγωνία περνούσαν στους δέκτες μας με τέτοια ένταση και τόσες επαναλήψεις που αναρωτιόσουν ποια γωνιά της Ελλάδας βγάζει τόσο φανατικούς πατριώτες που όλους τους υπόλοιπους μας κάνει να μοιάζουμε τουλάχιστον με τον Αρτέμη Μάτσα στους συνηθισμένους του ρόλους του καταδότη.

Και πω πω πω και αχ αχ αχ και ο Θεός να βάλει το χέρι του και όχι τέτοια φάουλ τώρα – όχι τέτοια φάουλ τώρα – όχι τέτοια φάουλ τώρα και όλοι πίσω τώραααα – όλοι μπρος – πίσωωωωωωωωω πίσωωωωωωωωω και μετά, αφού ο διαιτητής είχε σφυρίξει τη λήξη να ξελαρυγγιάζεται : λήξτοοοοοοοοοοοοοοοοο, λήξτοοοοοοοοοοοο, λήξτοοοοοοοοοοο

Λοιπόν Παυλάκη, επειδή μεγάλα παιδιά είμαστε και καταλαβαίνουμε και τη βλακεία που σε δέρνει, να σου πω εγώ τι σκεφτόσουν και μας τα έκανες «πεπόνια»: ότι ήσουν αυτός που περιέγραψε την πρώτη νίκη της Ελλάδας σε Μουντιάλ.

Σκεφτόσουν πως μαζί με τον Τοροσίδη, τον Σαλπιγγίδη, τον Κατσουράνη, χθες το απόγευμα πέρασες κι εσύ στην ιστορία.

Και έχεις δίκιο Παυλάκη.

Όταν σε 50, 100 χρόνια τα εγγόνια, τα δισέγγονά και τα τρισέγγονά μας θα παρακολουθούν στα DVD players του μέλλοντος το χθεσινό παιχνίδι σε προσφορά με δέκα κουπόνια της τρισδιάστατης αθλητικής εφημερίδας του 22ου αιώνα, θα αναρωτιούνται και με το δίκιο τους: πω πω πω. Ποιος μαλάκας ήταν αυτός που περιέγραφε τον αγώνα;

Και μαζί μ αυτό, θα καταλάβουν κι άλλα πολλά για την εποχή μας Παυλάκη.

Δυστυχώς …

Μετά από ένα μακρύ διάστημα σιωπής επάνω στα ελληνικά δρώμενα, επανέρχομαι σήμερα εξαναγκασμένος να σχολιάσω την επικαιρότητα.

Και λέω εξαναγκασμένος γιατί είναι προτιμότερο να μην έχεις να γράψεις τίποτα για τις βλακείες που συμβαίνουν γύρω σου απ το να πρέπει να επισημάνεις με φόβο κάποια πράγματα επικίνδυνα όχι μόνο για το ποδόσφαιρο αλλά και για τον δημόσιο βίο γενικότερα.

Περί της συνομιλίας του Σάββα με τον Δουκάκο ομιλώ. Αυτή που υποκλάπηκε και παρέλασε από διάφορους ιστοχώρους. Θα μου πεις τώρα, τι το φοβερό είχε η συνομιλία ενός γραφικού μ έναν άλλον γραφικό; Μήπως σε ξένισαν οι «φυσούνες»; Μήπως ξαφνιάστηκες που έμαθες πώς βγαίνουν (και έβγαιναν) οι διαιτητές; Μήπως εξεπλάγης που ο Σάββας τα χώνει στο «θείο» και στο βλαστάρι του;

Τίποτε απ τα παραπάνω δεν μου τράβηξε την προσοχή. Αυτό που με τρόμο διαπίστωσα, είναι πως αν υποκλέπτονται τα τηλεφωνήματα ενός φαιδρού τύπου, μάλλον δεν την γλυτώνει κανένας μας. Αφού ο Σάββας γιατί όχι εγώ ή εσύ; Αφού ο Δουκάκος γιατί όχι ο καθένας μας;

Το τελευταίο που σκέφτηκα όταν τελείωσε η ακρόαση αυτής της εκπληκτικής συνομιλίας ήταν τι λόγο είχαν να την βγάλουν στη φόρα. Ηταν άραγε ο λόγος να εξοργιστεί ο Σωκράτης εναντίον του Σάββα; Ελάτε τώρα… Χέστηκε μετά συγχωρήσεως ο Σωκράτης για τις αρλούμπες που αμολάει καθημερινά ο κουμπαρούλης του και πρώην άντρας της νυν γυναίκας του. Λες και δεν τον ξέρει δηλαδή και περίμενε τον κοριό για να τον μάθει.

Κι έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως επρόκειτο περί διαφημίσεως ή δυσφημίσεως (έννοιες που δύσκολα ξεχωρίζουν στην Ελλάδα) της νέας αθλητικής εφημερίδος. Αυτής ντε, που κάθε πρωί εδώ και 3 ημέρες ποζάρει φρέσκια και … σπαρταριστή εις τα περίπτερα …

Ο νεκρός κέρδισε τον πεθαμένο απόψε, ο παλιός πρωταθλητής ξεβρακωμένος κατέληξε 5ος και ο Μανώλης Δράκος μέσα στο παραλήρημα εξαιτίας της στενοχώριας του για την αγαπημένη του ομάδα, σοκαρίστηκε από την εικόνα του σκόρερ Ίσμαελ Μπλάνκο και ζητούσε να αλλάξει το πλάνο. Την ίδια ώρα στην ελεύθερη τηλεόραση είχαμε διαγωνισμό Playmate…

Κι ενώ η αγγλολαγνεία των Ελλήνων εγκύρων αθλητικών συντακτών βρήκε την ευκαιρία να τα χώσει άσχημα στη Μπαρσελόνα, στον Γκουαρντιόλα και σε ό,τι της χαλούσε τη διάθεση εδώ και 19 μήνες, χθες βράδυ, εκεί που έκανα ένα νυσταγμένο ζάπινγκ, έπεσα πάνω σ ένα περίεργο παιχνίδι.

«Ρεντς» λέει, εναντίον «κολτσονέρος», κάτι τέτοιο.

Το παιχνίδι πήγε στη … παράτα όπως θα λεγε και ο τεράστιος Θανάσης Μπέμπης, αλλά δεν είχε μπενάλντυς, όπως θα έλεγε πάλι ο ίδιος.

Διότι οι «κολτσονέρος» κατάφεραν να βάλουν ένα γκολ και να προκριθούν, παρ ότι οι «ρεντς» προηγήθηκαν με 2-0 και έβαλαν φωτιά στο ΚΟΡ.

Ε αυτά είδα, μην περιμένετε και παραπάνω.

Παραπάνω, περίμενα να δω σήμερα σε κανένα σάϊτ, για να μου λυθεί η απορία: τελικά πόσα καρβέλια θέλει ο Μπενίτεθ για να γίνει Κίκε Φλόρες ;;;

Ακόμα περιμένω …

Όταν μια χρονιά τελειώνει με νταμπλ για κάποια ομάδα, εξ ορισμού κρίνεται επιτυχημένη.

Ειδικά αν αυτή η ομάδα έχει να γευτεί τίτλο έξι ολόκληρα χρόνια απ τη προηγούμενη χρονιά που επίσης έκανε νταμπλ.

Και όσο κι αν ο στόχος των ομάδων στο σημερινό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της κονόμας και των «επενδυτών» είναι το κέρδος που προκύπτει απ τη συμμετοχή στη πίτα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, για τον απλό φίλαθλο αυτό που επίσης μετράει είναι να βλέπει καλό ποδόσφαιρο.

Δεν πρόκειται να αρνηθώ ότι με χαροποίησε ιδιαίτερα το φετινό νταμπλ – αλλοίμονο – αλλά από την άλλη η ποιότητα του παρεχόμενου θεάματος με ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν πολύ χαμηλή. Αυτό που βλέπαμε ήταν μια εναγώνια προσπάθεια καβατζώματος του αποτελέσματος και όχι η βούληση να παίξουμε μπάλα που θα αρέσει σε μας αλλά – γιατί όχι – και στους αντίπαλους.

Κάποιοι θα πουν ότι ζητάω πολλά. Ότι σ αυτή τη χώρα μάθαμε να μεγιστοποιούμε το ελάχιστο αν πρόκειται για τη πάρτη μας. Ζούμε σ ένα μικρόκοσμο και δεν ενδιαφερόμαστε ούτε να βγούμε έξω απ αυτόν, ούτε φυσικά να τον μεγαλώσουμε έστω στο ελάχιστο.

Φέτος πήγα στο γήπεδο μια φορά όλη κι όλη. Ηταν το παιχνίδι με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ, παιχνίδι που εξασφαλίστηκε και μαθηματικά ο τίτλος.

Είχα πάρει μαζί μου για πρώτη φορά τα δυό μου πιτσιρίκια που στα 3,5 χρόνια τους έζησαν από κοντά την ατμόσφαιρα ενός ελληνικού γηπέδου. Επειδή φοβήθηκα πως μπορεί να μου κρυώσουν αν καθόμασταν σε πάνω θύρες, πλήρωσα 40 ευρώ για μένα και 40 για τη γυναίκα μου και πήραμε εισιτήρια στην 29.

Καθήσαμε χαμηλά, πίσω απ τους πάγκους και σχεδόν δεν είδαμε τίποτα. Τα πιτσιρίκια χάζεψαν με το πέταλο και τα βεγγαλικά, πανηγύρισαν το πανέμορφο γκολ του Νίνη και αυτό ήταν όλο.

Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, στο Γκιουζέπε Μεάτσα του Μιλάνο, η Ιντερ υποδεχόταν την Μπαρσελόνα στα ημιτελικά του Champions League. Η τιμή του εισιτηρίου για μια συνάντηση στην οποία συμμετείχαν μερικοί απ τους καλύτερους παίκτες στο κόσμο ήταν στα 22 ευρώ!

Στην Ελλάδα λοιπόν το ποδόσφαιρο είναι αναίτια ακριβό. Οι ποδοσφαιριστές ελάχιστα σέβονται το φίλαθλο που πληρώνει εισιτήριο για να δει ένα παιχνίδι. Ο καθαρός χρόνος παιχνιδιού μπορεί άνετα να συγκριθεί στα περισσότερα παιχνίδια με το … πρώτο τέταρτο ενός μέσου αγγλικού αγώνα.

Τα ΜΜΕ είναι έτοιμα να προσφέρουν συγχωροχάρτι: κατέβασε ταχύτητα σκεπτόμενος τη δύσκολη συνέχεια, η κούραση τέτοια εποχή είναι λογικό να υπάρχει, έριξε ρυθμό για να ελέγξει καλύτερα το παιχνίδι, μπούρδες, μπούρδες, μπούρδες που συμβάλουν κι αυτές στο να μένει το ποδόσφαιρό μας εκεί που είναι. Να μην πάει ρούπι παραπάνω.

Εβλεπα πριν από λίγο τις βραβεύσεις της NOVA για το πρωτάθλημα. MVP του πρωταθλήματος βγήκε ο πρώτος σκόρερ του. Άλλο ένα δείγμα της αμπαλοσύνης που μας διακατέχει και της πεποίθησης ότι όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

Κερδίζεις; Είσαι καλός. Χάνεις; Είσαι για τον Καιάδα! Δεν μας ενδιαφέρει ούτε πώς κερδίζεις ούτε πώς χάνεις.

Μια χρονιά λοιπόν έφτασε στο τέλος της για την ομάδα μου. Μια χρονιά στην οποία καλό ποδόσφαιρο απ τον Παναθηναϊκό είδα μόνο στην Ευρώπη. Θα έχω να θυμάμαι τα δύο παιχνίδια με τη Ρόμα, ακόμα και αυτό το ατυχές με τη Γαλατά Σεράϊ στο ΟΑΚΑ.

Ηταν παιχνίδια τα οποία μου απέδειξαν πως η ομάδα μου στις εγχώριες διοργανώσεις με κοροϊδεύει. Για να πω μια άποψη που έχει καταντήσει πλέον … μόδα «στην Ελλάδα τόσο χρειάζεται να παίζεις για να τα πάρεις όλα».

Η ευχή μου λοιπόν για του χρόνου είναι να δω περισσότερα … ευρωπαϊκά παιχνίδια του Παναθηναϊκού στις εγχώριες διοργανώσεις.

Ξέρω πως για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι πιο ανταγωνιστικοί και οι αντίπαλοι.

Αλλά και αυτό αποτελεί μια καλή δικαιολογία.

Αν μπορείς να κερδίσεις τα μισά παιχνίδια του πρωταθλήματος με 3 και 4 γκολ διαφορά, γιατί δεν το κάνεις;

Βαριέσαι ή φοβάσαι πως θα … σκίσεις κανένα καλσόν;

Σε κάθε περίπτωση ό,τι απ τα παραπάνω κι αν συμβαίνει, μάθε πρώτα να τιμάς αυτόν που πληρώνει για να σε δει . Θα έχεις κάνει ένα αποφασιστικό βήμα για να καλυτερέψεις ελάχιστα ένα υπερτιμημένο προϊόν σε μια περίοδο που ο κόσμος δύσκολα τα φέρνει βόλτα.

Το ζητούμενο για μένα είναι να μας δίνετε μερικά ακόμα χαμόγελα ποδοσφαιρικής πληρότητας κάθε βδομάδα.

Ανεξαρτήτως τίτλων …